"1 εκατ. $ σε μαύρες σακούλες για τον "Άντρα της Χρονιάς". ΒΙΝΤΕΟ

Στο τεύχος 91 του HOT DOC αποκαλύπτουμε πώς το υπουργείο Εξωτερικών με επικεφαλής το Γιώργο Παπανδρέου έδωσε χρήματα του ελληνικού λαού σε αμερικανική ΜΚΟ που τον έχει βραβεύσει με τον τίτλο του "stateman of the year". "Λεφτά υπήρχαν" άλλωστε...

 Για την υπόθεση ελέγχεται από τη Δικαιοσύνη ο στενός συνεργάτης του πρώην πρωθυπουργού Άλεξ Ρόντος που είναι υπόδικος για τη χρηματοδότηση άλλων ΜΚΟ. Διαβάστε όλα τα στοιχεία του υπουργείου Εξωτερικών που δείχνουν πως η πληρωμή έγινε χωρίς τις απαραίτητες διαδικασίες, με τμήμα των χρημάτων να δίνονται μάλιστα σε πλαστικές σακούλες στο Βελιγράδι. Η πληρωμή αυτή όχι μόνο γεννά υποψίες για τη σκοπιμότητά της, δεδομένης της βράβευσης Παπανδρέου από τη ΜΚΟ αλλά είναι και παράνομη αφού η εν λόγω ΜΚΟ δεν έχει καμία δραστηριότητα στην Ελλάδα. Όλα τα στοιχεία της υπόθεσης βρίσκονται  στο HOT DOC που κυκλοφορεί.

 

 

 

 

http://skeftomasteellhnika.blogspot.gr/2015/12/1_27.html

Οι βεβηλώσεις των ιερών μας και το ιδιότυπο ιερατείο του Κ.Α.Σ.

 

Ανακοίνωση 273 / 2.7.«2013»

Η πιο κραυγαλέα μορφή παραβίασης των δικαιωμάτων των Ελλήνων Εθνικών από το υπόδουλο στην ορθόδοξη θεοκρατία «Ελληνικό» Κράτος είναι η απόλυτη πια απαγόρευση της προσβάσεώς μας για λατρευτικούς σκοπούς στους «φυλασσόμενους» ιερούς τόπους των προγόνων μας.

Μία απαγόρευση μάλιστα που, δεδομένου ότι παλαιότερα (2004 – 2006) δίδονταν στο Ύπατο Συμβούλιο των Ελλήνων Εθνικών όλες οι σχετικές άδειες, ήλθε αρκετά ύπουλα με πρόφαση τις «περίεργες» εξαλλοσύνες μίας μικρο-ομάδας που είχε ξεφυτρώσει από το πουθενά, είχε προβληθεί στο έπακρο από τα ελεγχόμενα ΜΜΕ και επεδίωκε, ευτυχώς δίχως αποτέλεσμα, να υποκαταστήσει την νόμιμη ηγεσία της Ελληνικής Εθνικής Θρησκείας.

Την απαγόρευση αυτή μεθόδευσε και υπέγραψε βεβαίως το ιδιότυπο εκείνο «επιστημονικό» ιερατείο που ακούει στο όνομα Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο (Κ.Α.Σ.), προφασιζόμενο πως ενδιαφέρεται για τις αρχαιότητες, που μάλλον, κατά την κρίση των μελών του, θα... βλάπτονταν σοβαρά εάν μύριζε γύρω τους ο στύρακας και ακούγονταν οι ύμνοι στους πραγματικούς Θεούς.

Η «επιστημονική» κρίση του Κ.Α.Σ. σταμάτησε βεβαίως στην λατρευτική πρόσβαση από πλευράς των Εθνικών, γιατί φαίνεται πως μόνο το δικό τους θυμίαμα και οι δικοί τους ύμνοι θα προκαλούσαν σοβαρές καταστροφές στις αρχαιότητες που καταπατητικά διαχειρίζονται οι Ρωμιοί του κατ' όνομα «Ελληνικού» Κράτους. Αντιθέτως ένα θυμίαμα χριστιανικό και οι ιδιόρρυθμοι ένρινοι ήχοι των Ορθοδόξων είναι αποδεδειγμένα επωφελείς, διαφορετικά το «επιστημονικό» Κ.Α.Σ. θα είχε φροντίσει να εκδώσει απαγόρευση και για τα πολλά ανά την χώρα ανοσιουργήματα των ορθόδοξων θεοκρατών σε σχέση με τις ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ αρχαιότητες, ή έστω να τις προστατεύσει από την προκλητικά ανοικτή καταστροφή τους, όπως λ.χ. στο όρος Ύπατον της Βοιωτίας, όπου η εκεί «μονή» αφάνισε τα τελευταία 10 χρόνια τα γύρω της διάσπαρτα έσχατα απομεινάρια του βωμού του Θεού Διός.

Αναρωτιόμαστε λοιπόν ποια είναι η «επιστημονική» θέση του «επιστημονικού» Κ.Α.Σ. για την ανά έτος κανονική βεβήλωση του αθηναϊκού Αρείου Πάγου από τον «εσπερινό» των ορθοδόξων θεοκρατών προς τιμήν του Σαούλ – Σαύλου – Παύλου, που, κατά την χριστιανική μυθοπλασία, δήθεν «κήρυξε» εκεί και είχε και τις πρώτες του προσηλυτιστικές επιτυχίες.

Ποια είναι η «επιστημονική» θέση του «επιστημονικού» Κ.Α.Σ. για αυτή την κατά κυριολεξία πλημμυρίδα ράσου που σκεπάζει το ιερό σημείο στο οποίο έχει καρφωθεί επιδεικτικά ένας υπερμεγέθης σταυρός;

Ποια είναι η «επιστημονική» θέση του «επιστημονικού» Κ.Α.Σ. εν γένει για αυτό το τσίρκο που πρωτοκαθιέρωσε το 1925 ο τότε «λόγιος» (πολλά θαυμαστικά) αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Παπαδόπουλος και ποια είναι η «επιστημονική» θέση του για την απαίσια εντοιχισμένη χάλκινη πλάκα που ανιστόρητα και προκλητικά διαφημίζει το υποτιθέμενο «κήρυγμα» του Σαούλ – Σαύλου – Παύλου;

Υποβάλλουμε αυτά τα ερωτήματα, παρά το ότι γνωρίζουμε καλά ότι δεν θα λάβουμε απάντηση. Όπως γνωρίζουμε καλά και το ότι η «οδηγία» (διαταγή) των αφεντάδων θεοκρατών προς ΚΑΘΕ κρατική συνιστώσα είναι ότι πρέπει να μας αγνοούν συστηματικά, να παριστάνουν όλοι ότι δεν υπάρχουμε. Η αγωνία αυτών που έκτισαν την απάτη της «αποκλειστικώς ορθοδόξου χώρας» είναι πρωτίστως να αποδεικνύουν συνεχώς ότι η απάτη τους είναι πραγματικότητα. Η καταδίκη του Σισύφου!

Ποια είναι λοιπόν η «επιστημονική» θέση του «επιστημονικού» Κ.Α.Σ. για την ανά έτος βεβήλωση του Αρείου Πάγου από τους ορθόδοξους θεοκράτες;

ΥΠΑΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ

www.ysee.gr

Η ... ελληνικότητα του Βυζαντίου, του Στέλιου Κανάκη

"... Αυτοί οι άνθρωποι, εκφυλισμένοι, θηλυπρεπείς, νωχελικοίκαι ψεύτες, φορούσαν τουρμπάνια στο κεφάλιτους, πλήθος από κοσμήματα, στολίδια και πορφυρένια πανωφόρια ..." - Επίσκοπος Κρεμόνας Λιοuτπράνδος

Με αυτά τα λόγια περιγράφει ο απεσταλμένος του Όθωνα Α', ιδρυτή της αγίας Γερμανικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, στο αφεντικό του το 10° αιώνα τους τελωνειακούς υπάλληλους του Βυζάντιου. Αξίζει να σημειωθεί πως η συνεννόηση μεταξύ του υπαλλήλου του Όθωνα και των Βυζαντινών τελωνειακών γινόταν κατά το μάλλον στα λατινικά, που ήταν η επίσημη γλώσσα του Βυζάντιου μέχρι τον 7ο αιώνα. Αν αυτοί οι τύποι με τα τουρμπάνια στο κεφάλι δεν είναι Έλληνες, καταλαβαίνετε πως ο συνδετικός κρίκος στο τρίσημο σχήμα της Ιστορίας που έχουμε διδαχτεί, αρχαία ελληνική, βυζαντινή, νεότερη, χάνεται, οπότε τι σκατά είμαστε σήμερα εμείς; Ο πρώτος που αμφισβήτησε την καθαρότητα της φυλής μας είναι ο Γερμανός ιστορικός Φαλμεράγιερ το 19° αιώνα. Όχι πως έχει καμιά ιδιαίτερη σημασία σήμερα ο βαθμός της ελληνικότητάς μας. Έλληνες ή ημι: Ελληνες, τα ίδια τραβάμε, αλλά αυτή η περίφημη βυζαντινή ελληνικότητα στρώνει το δρόμο για το επόμενο έκτρωμα-εξάμβλωμα που είναι ο ελληνοχριστιανικός πολιτισμός.

Επανερχόμενοι στο Βυζάντιο, κατά την ίδρυσή του το 395. όταν διχοτομήθηκε οριστικά η Ρωμαίκή Αυτοκρατορία, περιελάμβανε το μεγαλύτερο τμήμα της Βαλκανικής χερσονήσου, τη Μ. Ασία, τη Συρία, την Αίγυπτο και τμήμα της Β. Αφρικής. Με την πάροδο του χρόνου, εδάφη προστίθενται (Ιταλία) και άλλα χάνονται από το Ισλάμ.

Ο συνεκτικός κρίκος στην τεράστια αυτή έκταση με τέτοια εθνοτική ανομοιογένεια ήταν καταρχήν ο ελληνικός πολιτισμός και η κρατική πυγμή. Με την εμφάνιση του χριστιανισμού, ο τελευταίος ομογενοποιεί την αυτοκρατορία στη βάση της υποταγής στο θεό και τον αυτοκράτορα. Οι υπήκοοι κάθε άλλο παρά όλοι Έλληνες ήταν. Οι Σλάβοι και οι Αρμένιοι ήταν πολυπληθέστεροι και πολύ πω ισχυροί. Ό,τι επιβίωσε από τον ελληνικό πολιτισμό κατά τη βυζαντινή περίοδο, και κυρίως η γλώσσα, συνέβη χωρίς εθνική υπόσταση, αφού εκδιώχτηκε ανηλεώς ως έθνος και ως πολιτισμός. Είναι, επίσης, μέγα ψέμα ότι το Βυζάντιο διέσωσε την ελληνική γλώσσα. Αναγκάστηκε να τη χρησιμοποιήσει γιατί ολόκληρη η Ασία και η Αίγυπτος μιλούσαν ελληνικά από την εποχή του Μ. Αλεξάνδρου.

Οι αυτοκράτορες του Βυζαντίου δεν ήταν Έλληνες. Ο αρχιδολοφόνος Κωνσταντίνος, ο κατά την εκκλησία Μέγας, ήτανΡωμαίος και δε γνώριζε ούτε καν ελληνικά. Ο Θεοδόσιος ήταν Ισπανός. Ο Ιουστινιανός ήταν Ιλλυριός, ο Ηράκλειος ήταν Καππαδόκης, ο Βασίλειος, ο ιδρυτής της Μακεδονικής Δυναστείας. ήταν Αρμένιος, ο Ιωάννnς Τσιμισκής ήταν Αρμένιος, επίσης. και ο τελευταίος αυτωfράτορας του Βυζαντίου (ο 'Ελληνας μαρμαρωμένος βασιλιάς, όπως τον αποκαλούν οι ελληνορθόδοξοι χριστιανοί) Κωνσταντίνος Παλαιολόγος ήταν Σέρβος στην καταγωγή (Κονσταντίν Ντράγκατς).

Το φονταμενταλιστικό Βυζάντιο σφράγισε τις φιλοσοφικές σχολές και στη θέση τους ίδρυσε αντίστοιχες εκκλησιαστικές, έκαψε τα φιλοσοφικά συγγράμματα και στη θέση τους διέδωσε το σχολαστικισμό: δηλαδή την υποταγή της φιλοσοφίας στηθρησκεία. Αντικατέστησε την ιατρική με τις προσευχές, το ολυμπιακό πνεύμα με τη δουλικότητα και την υπακοή, τα Λουτρά και τις εορτές με το μίσος και την κακοποίηση του σώματος, την απλυσιά, τις πολυήμερες νηστείες. Αντικατέστησε τη χαρά και το φως ης Αρχαίας Ελλάδας με το. σκοτάδι της φρίκης, του θανάτου, του ολέθρου. Θεμέλια του Βυζαντίου υπήρξαν το σκοταδιστικό δόγμα και οι ρήσεις του εκκλησιαστικού ιερατείου. Ο συγγραφέας Τζόζεφ Μακ Κέιμπ παραδέχτηκε:

"Το Βυζάντιο επί δέκα ολόκληρους αιώνες δεν κατόρθωσε
να παραγάγει ούτε έvα βιβλίο που vα διαβάζεται
σήμερα από έvαν καλλιεργημέvο άvθρωπο".

Από την ταύτιση Βυζάντιου και Ελληνισμού ωφελείται το αδύναμο πολιτισμικά και ιδεολογικά Βυζάντιο και όχι ο ελληνικός πολιτισμός.

Γράφει ο Περικλής Γιαννόπουλος: "Ελληνική φυλή, δε σε έσωσε ο Χριστιανισμός, αλλά ο Ελληvισμός σου"!

Κι ενώ εξαίρεται ο ανιστόρητος ελληνοχριστιανικός πολιτισμός όπως και τόσα άλλα, αποσιωπούνται αίσχη όπως της Σκυθόπολης. Στα μέσα του 4ou αιώνα μ.τ.χ., στη Σκυθόπολη της Συρίας, παλαιά πρωτεύουσα της ρωμαικής Δεκαπόλεως, λειτουργούσαν στρατόπεδα συγκέντρωσης, από τα οποία αργότερα εμπνεύστηκε ο επίσης χριστιανός Χίτλερ, οργανωμένα δηλαδή κέντρα βασανισμού και δολοφονίας των καταδικασθέντων Εθνικών (κυρίως ελληνόθρησκων) που αρνήθηκαν να ασπαστούν το χριστιανισμό. Εμπνευστής και οργανωτής του σφαγείου αυτού, σύμφωνα με τη μαρτυρία του Αμμιανού Μαρκελλίνου (υπ-ήρξε ο ιστορικός του Ρωμαίου χριστιανού αυτοκράτορα Κωνστάντιου του Β', κατά την εποχή του οποίου άρχισαν οι πιο αποτρόπαιοι διωγμοί εναντίον των Ελλήνων), ήταν ο επίσκοπος Αλεξανδρείας Γεώργιος. Ο Αμμιανός αναφέρει χαρακτηριστικά:

"Ο Γεώργιος με τη συμμορία του προχωρούσε στους δρόμους των Ελλήνων της Αλεξάνδρειας κομματιάζοντας ανθρώπους και καίγοντας τα πάντα και είχε αναρριχηθε{ στη θέση του επισκόπου εξοντώνοντας πολλούς ανθρώπους".

Και σuνεχίζει:

"... και από τα πιο απομακρυσμένα σημεία της Αυτοκρατορίας σέρνονταν δεμένοι με αλυσίδες αμέτρητοι πολίτες κάθε ηλικίας και κάθε κοινωνικής τάξεως. Και από αυτούς πολλοί πέθαιναν στη διαδρομή ή στις ανάτόπους φυλακές. Και όσοι κατόρθωναν να επιζήσουν, κατέληγαν στη Σκυθόπολη, μία απόκεντρη πόλη της Παλαιστίνης, όπου είχαν στηθεί τα όργανα των βασανιστηρίων και των εκτελέσεων ..."

ενώ στο ίδιο σημείο της συγγραφής τοu (ΙΘ, 12) τονίζει ότι:

"αρκούσε να κατηγορηθεί κάποιος από κακόβουλο ρουφιάνο ότι φορούσε αποτρεπτικό φυλακτό ή ότι κάποιος τον είδε να κάθεται κοντά σε αρχαίους τάφους ή ερείπια, για να καταδικασθεί σε θάνατο ως ειδωλολάτρης ή νεκρομάντης".

Στα "στρατόπεδα θανάτου" της Σκυθόπολης θα "διακριθούν" οι δολοφόνοι Μόδεστος (αντικαταστάτης του Πρετοριανού Έπαρχου Ερμογένη του Πόντου, ο οποίος είχε κριθεί. .. "ελαστικός" και ... "ανεκτικός"), και Παύλος "Ταρταρεύς" (ένας εξαιρετικά αιμοδιψής χριστιανός, πρώην εκπαιδευτής μονομάχων). Σε εκείνοuς ακριβώς τοuς τρομερούς καιρούς θα βασανιστούν ή εξοριστούν, ανάμεσα σε άλλοuς, και οι Σιμπλίκιος Φιλίππου (πρώην Έπαρχος Αιγύπτοu και 'Υπατος), Παρνάσιος ο Αχαιός CΕλληνας εκ Πατρών, πρώην Έπαρχος Αιγύπτου), καθώς και ο υπέργηρος φιλόσοφος Δημήτριος Κύθρας (με την κατηγορίαότι απλώς θυσίαζε στους θεούς).

Σύμφωνα με το δικό τους χριστιανό χρονογράφο Σωζομενό. τον οποίο, φυσικά, δύσκολα μπορούμε να κατηγορήσουμε ως συκοφάντη των ομοθρήσκων του, μαθαίνουμε ότι:

"...των ελληνιστών μικρού πάντες κατ' εκείνο διεφθάρησαν, και οι μεν πυρ{, οι δε ξίφει απολέσθαι προσετάχθησαν. Παραπλησ{ως δε διά την αυτήν αιτ{αν διεφθάρησαν οι ανά πάσαν την αρχομένην λαμπρώς φιλοσοφούντες. Αλλά και εις μη φιλοσόφους, εσθήτι δε τη εκείνων χρωμένους εχώρει ο φόνος -ως μηδέ τους τα- άλλα επιτηδεύοντας κροκωτο{ς τριβων{οις αμφιένυσθαι, δι' υπόνοιαν κινδύνου και δέος.
(Σωζομενού, Εκκλησιαστική Ιστορία, βιβλ. Στ', κεφ. 35)".

Αντιλαμβάνεστε τι λέει ο χριστιανός Σωζομενός; Η τρομοκρατία είχε φτάσει σε τέτοια επίπεδα, που οι άνθρωποι φοβούνταν τι ρούχα θα φορέσουν, για να μην τους περάσουν για φιλόσοφους! Οι σφαγές αυτές στη Σκυθόπολη διήρκεσαν σχεδόν μία εικοσαετία και μετρούνται σε τουλάχιστον εκατοντάδες χιλιάδες. Η επίσημη αρχή των διωγμών θα μπορούσε τυπικά να τοποθετηθεί στο 314 μ.τ.χ., όταν χτίζεται στη Ρώμη η πρώτη χριστιανική βασιλική (αν και οι διωγμοί είχαν ήδη αρχίσει ατύπως λίγα χρόνια πριν). Αμέσως μετά τη νομιμοποίησή της από τον ηλιολάτρη Ρωμαίο αυτοκράτορα Φλάβιο Βαλέριο Κωνσταντίνο (Μέγας Κωνσταντίνος), η χριστιανική εκκλησία αρχίζει την επίθεσή της κατά των θρησκειών των Εθνικών. Η Σύνοδος της Αγκύρας ταυτίζει πτυχές της λατρείας της θεάς Αρτέμιδος (Diana) με ... μαγεία και ... λατρεία του γνωστού σατανά των χριστιανών, ενώ ο ttoς Κανών του εν Αρελάτη (Arles, η "Μικρή Ρώμη της Γαλατίας" όπως την έλεγε ο Αυσόνιος) 1°" Εκκλησιαστικού Συμβουλίου, που συγκάλεσε ο Κωνσταντίνος, αναθεματίζει όλες τις χριστιανές που παντρεύονται Εθνικούς.

Το 330 μ.τ.χ. οι χριστιανοί λεηλατούν και πυρπολούν στο Μπαγιό το Ιερό του κελτορωμα'ίκού Θεού Βελένου Απόλλωνος και λιντσάρουν τους ιερείς του. Είναι τέτοια η εχθρότητα και το μίσος του ιερατείου των χριστιανών και των Βυζαντινών αυτοκρατόρων προς οτιδήποτε το ελληνικό, που καταγράφεται γλαφυρότατα στους νόμους της αυτοκρατορίας.

Διαβάζοντας από το Θεοδοσιανό Κώδικα, βρίσκουμε και φρίττουμε:

"Ας σταματήσει η ψευδής πίστη και ας καταργηθεί η παραφροσύνη των θυσιών. Γιατί αν κάποιος, παραβιάζοντας τον νόμο του Θείου Αυτοκράτορα, του πατέρα μας, και την εντολή της Ευσπλαχνίας μας, τολμήσει νατελέσει θυσίες, θα τιμωρηθεί πάραυ'τα με την επιβολή της ποινής που του ταιριάζει. (Θεοδοσιανός Κώδιξ, 16,10, 2)

Να κλείσουν αμέσως σε όλους τους τόπους και τις πόλεις οι Εθνικοί Ναοί και ν' απαγορευθεί η είσοδος σε αυτούς, ώστε να μην μπορούν οι άθλιοι ν' aνοσιουργήσουν.Θέλουμε επίσης να απέχουν όλοι από τις θυσίες. Αν όμως κάποιος διαπράξει αυτό το αδίκημα, θα τιμωρηθεί με aποκεφαλισμό. Διατάσσουμε επίσης να περιέρχεται στο αυτοκρατορικό ταμείο η περιουσία αυτών που θα θανατώνονται. Η ίδια ποινή θα επιβάλλεται και στους διοικητές των επαρχιών που θ' αμελήσουν να
τιμωρήσουν τέτοια αδικήματα. (Θ. Κ., 16, 10, 4)

Αν κάποιος παράφρων ή ιερόσυλος επιδοθεί στις απαγορευμένες θυσίες, ασχέτως αν είναι ημερήσιες ή νυκτερινές, αν αναζητήσει συμβουλές γι' αβέβαια ζητήματα και αν υποθέσει ότι πρέπει να χρησιμοποιήσει ή να επισκεφθεί κάποιον Ναό για να διαπράξει αυτά τα εγκλήματα, να γνωρίζει ότι θα τψωρηθεί με θανάτωση και κατάσχεση της περιουσίας του, διότι εμείς με τις δίκαιες αποφάσεις μας έχουμε ορίσει ο Θεός vα λατρεύεται με αγνές προσευχές και όχι να εξευτελίζεται με βέβηλα άσματα. (Θ. Κ., 16, 10, 7)

Κανείς δεv επιτρέπεται να θυσιάζει, να περιφέρεται στους Ναούς ή ν' αποδίδει εκεί τψές. Όλοι v' αποδεχθούν ότι ο νόμος μας τους απαγορεύει την άνομο είσοδό τους στους Ναούς, ώστε αν κάποιος πράξει κάτι σχετικό με θεούς ή τελετές, παραβαίvοντας την απαγόρευση αυτή, δεν θα αποφύγει την τψωρία, ούτε θα τύχει ελέους από τις αρχές. (Θ. Κ., 16, 10, 11)

Κανείς απολύτως [ ... ] δεν επιτρέπεται να θυσιάσει σε άψυχα αγάλματα. [ ... ]Αν τολμήσει κανείς να κάνει άνομο θυσία, προτρέπονται άπαντες vα τον καταγγείλουν δημοσίως, όπως είθισται vα γίνεται και με τους εvόχους εσχάτης προδοσίας, ώστε vα τψωρηθεί με την πρέπουσα σκληρή τψωρία, παρ' όλο που δεν έχει διαπράξει τίποτε ενάvτιο ή σχετικό με την ασφάλεια του αυτοκράτορος. (Θ. Κ., 16 10, 12)

Όσοι ναοί βρίσκοvται στην επαρχία θα καταστραφούν χωρίς φασαρία και οχλαγωγία. Γιατί μόνον όταv θα έχουν γκρεμιστεί και εξαλειφθεί από προσώπου yης, θα έχει καταστραφεί και η υλική βάση επάνω στην οποία στηρίζοvται οι δεισιδαιμονίες. (Θ. Κ., 10, 16)

Αυτά τα άτομα που έχουν μολυνθεί από την ψευδή πίστη τωv ειδωλολατρών ή έχουν συμμετάσχει στις εγκληματικές ειδωλολατρικές τελέσεις, δηλαδή οι Εθνικοί, δεν θα γίνονται δεκτοί στην υπηρεσία Μας και δεν θα τψούνται με διοικητικά ή δικαστικά αξιώματα. (Θ. Κ., 10, 21)

Απαγορεύεται σε όλους να επιμένουν σε άθλιες ειδωλολατρικές απόψεις, να προσφέρουν καταραμένες θυσίες και να συμμετάσχουν σε άλλες καταδικασμένες, με παλαιότερες αποφάσεις, τελετές. Διατάσσουμε ότι όλα τα ιερά και οι ναοί τους, που βρίσκονται ακόμη άθικτα, θα καταστραφούν με διαταγή των τοπικών αρχών και θα εξαγνιστούν με ύψωση εκκλησίας. Ας γνωρίσουν όλοι ότι αν, με αποδείξεις και ενώπιον ικανού δικαστή, εμφανιστεί ότι κάποιος έχει παραβιάσει το νόμο αυτό, θα τιμωρηθεί με την ποινή του θανάτου. (Θ. Κ., 10, 25)

Τα πράγματα είναι εξίσου σκούρα και στον Ιουστινιάνειο Κώδικα:

Επιθυμούμε να σφραγισθούν όλοι οι Ναοί σε όλες τις πόλεις και σε όλους τους τόπους της οικουμένης, καθώς και ν' απαγορευθεί η είσοδος σε αυτούς για να μη διαπραχθεί το κακούργημα της ειδωλολατρίας. Διατάσσουμε επίσης την πλήρη αποχή από τις θυσίες. Και αν κάποιος με κάποια δύναμη παραβεί αυτόν τον νόμο, θα τιμωρηθεί με aποκεφαλισμό, ομοίως δε, καθώς και με κατάσχεση της περιουσίας τους, θα τιμωρηθούν όλοι οι διοικητές των επαρχιών που θ' αμελήσουν να τιμωρήσουν αυτά τα αδικήματα. (Ιουστινιάνειος Κώδικας, 11, 5)

Διατάσσουμε να προσαρτηθούν στο αυτοκρατορικό ταμείο όσοι τόποι υπάγονταν προηγουμένως στο θρησκευτικό σφάλμα των παλαιών. Αυτά όμως που σε οποιοδήποτε μέρος είχαν περιέλθει σε κάποια πρόσωπα, είτε ως δωρεά προηγουμένων ηγεμόνων είτε ως δική μας παραχώρηση, θα παραμείνουν ως μέρος της δικής τους περιουσίας έπ' άπειρον. Αυτά βεβαίως που με πολλά διατάγματα έχουμε χαρίσει στη σεβαστή Εκκλησία, αυτοδικαίως θα τα διεκδικεί αυτή. (1. Κ., 11, 5)

... Επίσης, όποιος τελέσει θυσία ενάντια στους aυτοκρατορικούς νόμους Μας και τις απαγορεύσεις των ιερότατων παλαιών διαταγμάτων και κατηγορηθεί δημοσίως και μπροστά σε δικαστή ότι έχει διαπράξει τέτοια εγκλήματα, θα τιμωρηθεί με τr;v ποινή του θανάτου και προγραφή της περιουσίας του. Ας γνωρίσουν οι αξιωματούχοι ότι θα έχουν την {δια ποινή με αυτούς που θυσιάζουν, αν εξακολουθούν να εορτάζουν παράνομες θυσίες που καταδικάζονται ρητώς. Διότι, αν κάποιος
αξιωματούχος αποκαλυφθεί ότι έχει διαπράξει τέτοιο έγκλημα, θα υποχρεωθεί να πληρώσει ο ίδιος στο αυτοκρατορικό ταμείο πενήντα χρυσές λίβρες και πενήντα λίβρες τα μέλη της ακολουθίας του. (1. Κ., 11, 7)

Τέτοιου είδους πράξεις (σ.σ.: ειδωλολατρίας), αν εξακολουθούν να συμβαίνουν (ή καταγγελθεί ότι συμβαίνουν) ακόμα και σε κάποιο λιβάδι ή σπίτι, το λιβάδι ή το σπίτι αυτό θα προσαρτηθεί στο ταμείο των ιερότατων ανδρών (δηλαδή των ιερέων της Χριστιανικής Εκκλησίας) ενώ ο ιδιοκτήτης τους, που έδωσε τη συγκατάθεσή του να μιανθεί ο τόπος, θα αποπεμφθεί από το (οποιοδήποτε) αξίωμά του, θα χάσει την περιουσία του και αφού υποστεί βασανισμό με μεταλλικά όργανα,
θα οδηγηθεί σε διαρκή εξορία. α. Κ., 11, 8)

Διατάσσουμε τους άρχοντές μας, αλλά και όσους διδάσκονται από τους θεοφιλέστατους επισκόπους, να αναζητούν σύμφωνα με τον νόμο όλες τις περιπτώσεις ασέβειας υπέρ της ελληνικής θρησκείας έτσι ώστε να μη συμβαίνουν, αλλά και αν συμβαίνουν, να τιμωρούνται. Κανείς να μην έχει το δικαίωμα να κληροδοτεί με διαθήκη (περιουσίες) ή να χαρίζει με δωρεά οτιδήποτε σε πρόσωπα ή τόπους που έχουν επισημανθεί ότι διαπράττουν την ασέβεια του Ελληνισμού. Όσα δίδονται ή κληροδοτούνται μ' αυτόν τον τρόπο θα αφαιρούνται. Με την παρούσα ευσεβή vομοθεσία vα διατηρηθούv σε ισχύ όλες οι τιμωρίες, με τις οποίες οι προηγούμεvοι βασιλείς είχαv απειλήσει vα τψωρήσουv τηv ελληvική πλάvη, με τις οποίες προσπαθούσαv (οι προγεvέστεροι χριστιαvοί βασιλείς) vα διασφαλίσουv τηv ορθόδοξη πίστη. (1. Κ., 11. 9)

Επειδή μερικοί συvελήφθησαv, (αv και αξιώθηκαv το χριστιαvικό βάφτισμα) διακατεχόμεvοι τηv πλάvη τωv αvόσιωv μυσαρώv Ελλήνωv, vα διαπράττουv εκείvα που δικαιολογημέvα εξοργίζουv τοv φιλάvθρωπο Θεό μας, αυτοί θα υποβληθούv στr;v αvτίστοιχη τιμωρία και μάλιστα με πvεύμα επιείκειας. Av επψείvουv στηv πλάvη των Ελλήvωv, θα υποβληθούv στr;v εσχάτη τωv ποινών. Αν δεν έχουν αξιωθεί ακόμα το σεβαστό βάπτισμα, θα πρέπει vα παρουσιαστούv στις ιερότατες εκκλησίες μαζί με τις συζύγους και τα παιδιά τους και μαζί με όλους του οίκου τους και vα διδαχθούv την αληθιvή πίστη τωv χριστιαvώv. Αφού διδαχθούν και αποβάλουv τηv πλάvη που τους
διακατείχε προηγουμέvως, θα πρέπει vα ζητήσουv το σωτήριο βάπτισμα. Διαφορετικά ας yvωρίζουv ότι αv παραμελήσουv να το κάvουv (σ.σ.: vα ζητήσουν μόvοι τους δηλαδή το σωτήριο βάπτισμα), δε θα έχουv καvέvα πολιτικό δικαίωμα ούτε θα tους επιτραπεί vα είvαι ιδιοκτήτες περιουσίας, ούτε κιvητής ούτε ακίνητης. Θα τους αφαιρεθούν τα πάντα και θα εγκαταλειφθούν στηνv έvδεια και επιπλέον θα υποβληθούν στις έσχατες τιμωρίες. Θα παρεμποδίσουμε κάθε μάθημα που διδάσκεται από όσους πάσχουν από τη νόσο και τη μανία (μάθησης) των αvόσιων των Ελλήνωv, ώστε προσποιούμενοι ότι διδάσκουν, vα μη διαφθείρουν πια τις ψυχές των μαθητών τους με δήθεν αλήθειες. Αν φανεί λοιπόν κάποιος τέτοιος άνθρωπος και δεv τρέξει στις άγιες εκκλησίες
μας μαζί με όλους τους συγγενείς και τους οικείους του, θα τιμωρηθεί με τις προαναφερθείσες ποινές. Θεσπίζουμε δε και νόμο, σύμφωνα με τον οποίο τα παιδιά, όταν είναι σε μικρή ηλικία, θα πρέπει να βαπτίζονται αμέσως και χωρίς αναβολή, όσα δε είναι μεγαλύτερα στην ηλικία θα πρέπει να συχνάζουν στις ιερότατες εκκλησίες μας και να διδάσκονται τις θείες γραφές και τους θείους (σ.σ.: εβραιο-βιβλικούς) κανόνες. Αφού δε εννοήσουν και αποβάλουν την παλαιά (σ.σ.: αρχαιοελληνική) πλάνη, θα μπορέσουν να δεχθούν το βάπτισμα και στη συνέχεια να διαφυλάξουν
την αληθινή πίστη των ορθόδοξων χριστιανών. Όσων δε έχουν κάποιο στρατιωτικό ή άλλο αξίωμα ή
περιουσία μεγάλη και για να κρατήσουν προσχήματα (προσποιούμενοι τους πιστούς) ήλθαν ή πρόκειται να έρθουν να βαφτιστούν, αλλά αφήνουν τις γυναίκες τους και τα παιδιά τους και τα υπόλοιπα μέλη του οίκου τους μέσα στην ελληνική πλάνη, διατάσσουμε να δημευθεί η περιουσία τους, να αποκλεισθούν από τα πολιτικά δικαιώματά τους και να υποβληθούν σε αντάξιες τιμωρίες, αφού είναι φανερό ότι πήραν το βάπτισμα χωρίς καθαρή πίστη.

Και το κερασάκι της τρομοκρατίας:

Θεσπίζουμε αυτούς τους νόμους για τους αλιτήριους Έλληνες. Ο. Κ., 1, 11, 10)

Υπάρχει όμως, παρ' όλ' αυτά, μία κατάσταση αρκετά πεπλεγμένη. Σε αντίθεση με την κλασική και ελληνιστική εποχή που το 'Έλληνας" σήμαινε "πολιτισμένος", ο ίδιος χαρακτηρισμός στο Βυζάντιο ήταν άκρως δυσμενής και σήμαινε τον μη χριστιανό. Κι ενώ όπως είπαμε επίσημη γλώσσα παραμένει η λατινική, η σχολική όλη περιλαμβάνει κυρίως ελληνικά κείμενα και ιδιαίτερα τον Όμηρο. Ενδεικτικά με το πληθυσμιακό μωσα·ίκό του Βυζαντίου, ο Σίριλ Μάνγκο, καθηγητής στην Οξφόρδη, αναφέρει στο βιβλίο του Βυζάντιο, η Αυτοκρατορία της νέας Ρώμης πως ο πληθυσμός κατά τα πρώτα χρόνια της αυτοκρατορίας ήταν περίπου 30 εκατομμύρια και από αυτά ελληνόφωνα λιγότερα από το ένα τρίτο.

Με την πάροδο των χρόνων συντελείται το παράδοξο και ενώ ο ελληνικός πολιτισμός είναι υπό αιματηρό, τις περισσότερεςφορές, διωγμό και καθετί το ελληνικό κατακρημνίζεται, η ελληνική γλώσσα παρά ταύτα αποδεικνύεται ισχυρό όπλο καταφέρνοντας σιγά-σιγά να μετασχηματίσει την αυτοκρατορία από τον 7° αιώνα σε ελληνόφωνη. Από δε τον 11° αιώνα και εντεύθεν έχουμε πλήρη ελλψοποίηση της αυτοκρατορίας, όχι με την έννοια ότι επικράτησαν τα ελληνικά φύλα αλλά ότι πέραν της γλώσσας κυριάρχησαν βαθμιαία τα ελληνικά ήθη, η ελληνική παιδεία και η ελληνικήσυνείδηση.

Τηρουμένων των αναλογιών, είναι κάτι σχετικό με ό,τι συνέβη χρόνια μετά στην Αμερική όπου, εκτός της γλώσσας, κυριάρχησαν τα αγγλοσαξονικά ήθη και έθιμα του προτεσταντικού κόσμου, χωρίς να ισχυρίζεται κανείς πως οι ΗΠΑ είναι φυλετική προέκταση της Αγγλίας. Οι αυτοκράτορες, που τα πρώτα χρόνια είναι Ρωμαίοι και πολλοί από αυτούς χωρικοί ή αγράμματοι, είναι οι αντιπρόσωποι του θεού στη γη και εκλέγονται, αναρριχώνται ή κατακτούν την εξουσία ελέω θεού. Το να παραμένει στην εξουσία, όσο βάναυσα κι αν τη διαχειρίζεται, είναι θέλημα θεού, και θέλημα θεού είναι επίσης όταν την καταλαμβάνει ο σφετεριστής, όποιος κι αν είναι ο τρόπος που το καταφέρνει. Επίσης, έτερος αντιπρόσωπος του θεού στη γη είναι και ο εκάστοτε πατριάρχης που, αν και διορίζεται από τον αυτοκράτορα, επιμένει ότι τον επέλεξε ο θεός για το ρόλο του.

Οι σχέσεις των δύο αντιπροσώπων κατά κανόνα δεν είναι αγαστές. Το όλο πρόβλημα είναι ποιος είναι ο πιο ελέω θεού. Η υπεροψία, το μίσος, η αλληλοϋπονόμευση, ο φόβος -κυρίως του Πατριάρχη προς τον αυτοκράτορα- οι δολοπλοκίες και πολλές φορές οι δολοφονίες χαρακτηρίζουν τις σχέσεις τους κατά τη χιλιόχρονη ύπαρξη του Βυζαντίου.

Το κυρίαρχο στοιχείο σ' όλο το φάσμα των λειτουργιών στο Βυζάντιο είναι η συνεχής εμπλοκή της θρησκείας και της εκκλησιαστικής εξουσίας σε κάθε επίπεδο του δημόσιου βίου. Τελικά, ο δογματισμός εκδιώκει τη λογική. Η μισαλλοδοξία αποβαίνει καταλυτική και καλύπτει κάθε πνευματική έκφραση στην αυτοκρατορία.

Η μεγάλη και μοιραία πληγή του Βυζαντίου αποδεικνύεταιο μοναχισμός. Ο κόσμος συρρέει κατά χιλιάδες στις μονές, η εκκλησία καρπούται τις περιουσίες τους και το κράτος αδυνατεί να στελεχώσει τα ένοπλα τμήματά του. Στρατιές μοναχών λυμαίνονται την αυτοκρατορία, αρνούμενοι υπακοή στους νόμους, φυσικά τη στράτευση, απομυζώντας πόρους αλλά και δύναμη της αυτοκρατορίας. Την εποχή που ο φουκαράς Παλαιολόγος προσπαθούσε να σώσει την Κωνσταντινούπολη, που ήταν ό,τι είχε απομείνει από τη μεγάλη αυτοκρατορία, μόνο το Άγιο Όρος στέγαζε 70.000 μοναχούς. Μ' αυτόν τον τρόπο βοήθησε η εκκλησία.

"Με την άδεια του συγγραφέα: Ιερές Βλακείες", Συγγραφέας: Στέλιος Κανάκης - Εκδόσεις "ΕΜΠΕΙΙΡΙΑ ΕΚΔΟΤΙΚΗ"


http://www.theasis.gr/

Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΧΕΙ ΚΟΙΤΑΣΜΑΤΑ ΟΥΡΑΝΙΟΥ ΠΟΥ ΚΑΛΥΠΤΟΥΝ ΤΙΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΓΙΑ 3.000 ΧΡΟΝΙΑ!

 

Δηλώνει ο κορυφαίος καθηγητής Πυρηνικής Μηχανικής Λευτέρης Τσουκαλάς
Ένας από τους κορυφαίους Πυρηνικούς Μηχανικούς στον κόσμο είναι ο Ηλείος καθηγητής Λευτέρης Τσουκαλάς. Ενώ μεγάλωσε στην Ελλάδα, το ταλέντο του, αναγνωρίστηκε στην Αμερική, όπου και αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο. Είναι από τους ανθρώπους που πιστεύει ακράδαντα ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να υπερνικήσει την οικονομική κρίση, αν έκανε επενδύσεις στον τομέα της πυρηνικής ενέργειας.

Ο Λευτέρης Τσουκαλάς μίλησε αποκλειστικά στην «ΠΡΩΤΗ» για την ιδιαίτερη πατρίδα του, την Γαστούνη, αλλά και για το πώς μπόρεσε να κάνει τα όνειρα του πραγματικότητα. «Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Γαστούνη και μετά τις πρώτες τάξεις του Γυμνασίου φοίτησα στο τότε Πρακτικό Γυμνάσιο Αμαλιάδος (σήμερα θα το αποκαλούσαμε Λύκειο). Η Γαστούνη λοιπόν είναι η ιδιαίτερη πατρίδα μου και η Ηλεία, με την μοναδική της ιστορία, την ιερότητα του χώρου, την απεραντοσύνη των παραλιών της, την ζωντάνια του κάμπου της αλλά και την καλοσύνη και την ανθρωπιά των συμπατριωτών μας, είναι για μένα το νόστιμον ήμαρ».

Ο Λευτέρης Τσουκαλάς έζησε με λίγα υλικά αγαθά αλλά τα όνειρα δεν σταμάτησαν ποτέ. Για τα όνειρα του αυτά αγωνίστηκε με πάθος και κατάφερε να κατακτήσει τους στόχους του «Τα όνειρά μας πλάθονται από τα υλικά της ψυχής, την επιθυμία, την φαντασία, τα συναισθήματα. Ο κόσμος που μεγάλωσα, η Ηλεία του 60 του 70, ήταν φτωχός σε υλικά αγαθά αλλά πλούσιος σε υλικό ονείρων. Μας έμαθε να ονειρευόμαστε έντονα και να αγωνιζόμαστε για την πραγμάτωση των ονείρων μας. Πρόκειται για όνειρα που τροφοδοτούσε το σχολείο, η παράδοση, η ιστορία, οι κοινές αξίες, αλλά και ο μύθος και η τέχνη. Όνειρα που τα συνόδευε μια αίσθηση κοινωνικής και εθνικής αποστολής. Τέτοια όνειρα έχουν τεράστιες δυνατότητες υλοποίησης».

Πυρηνική Μηχανική
Πριν από περίπου δύο χρόνια ο κ. Τσουκαλάς είχε βρεθεί στην Γαστούνη όπου είχε αναπτύξει το θέμα «Η Ενεργειακή ανάπτυξη της Ελλάδας ως διέξοδος από την κρίση». Ο Καθηγητής είχε επισημάνει ότι από το 2009 και μετά η Ελλάδα ταλανίζεται από μία εισαγόμενη οικονομική κρίση άνευ προηγουμένου και φαινομενικά χωρίς τέλος. «Παρότι τα διεθνή οικονομικά δεδομένα δείχνουν παγκόσμια έξοδο από την κρίση, η Ελλάδα δεν θα μπορέσει να συμμετάσχει επιτυχώς στον επερχόμενο μεγάκυκλο της παγκόσμιας και ευρωπαϊκής οικονομίας με υψηλή ανεργία και επιχειρώντας να ρίξει το κόστος παραγωγής με μείωση μισθών. Πρέπει να αντιμετωπίσει τα θέματα κόστους ενέργειας. Χρειάζεται φθηνή ενέργεια, που θα επιτρέψει την ύπαρξη ανταγωνιστικότητας χωρίς να συνθλίβονται οι μισθοί στο βωμό της παραγωγικότητας. Η επιστημονική ανάλυση των δεδομένων της κρίσης αποδεικνύει ότι η μείωση του κόστους ενέργειας αποτελεί στοιχείο εκ των ων ουκ άνευ για την επανεκκίνηση της ελληνικής οικονομίας» είχε επισημάνει μεταξύ άλλων.
Ο ίδιος υπογράμμισε και τα εξής: «Η χώρα μας τα επόμενα δέκα χρόνια πρέπει να επικεντρωθεί στο λιγνίτη, στην ανάπτυξη δικτύων και εγχώριων πηγών, στην αντιμετώπιση της ανεργίας μέσω έργων υποδομών, στην προετοιμασία υποδοχής πυρηνικών σταθμών παραγωγής ισχύος και στην υλοποίηση ενός μακρόπνοου ενεργειακού σχεδιασμού που να βελτιώνει την ανταγωνιστικότητα της Ελληνικής οικονομίας και να κατοχυρώνει τη θέση της χώρας ως πυλώνα σταθερότητας, προόδου και ευημερίας».

Μιλώντας στην «ΠΡΩΤΗ» για την επιστήμη του, καθώς λίγοι είναι εκείνοι οι οποίοι γνωρίζουν για την πυρηνική μηχανική, ο Λ. Τσουκαλάς τόνισε: «Η επιστήμη μου αφορά στην τεχνολογική αξιοποίηση της διερεύνησης της ύλης, των μικρότερων της κομματιών, των ατόμων των πυρήνων αλλά και των υποατομικών και υποπυρηνικών σωματιδίων. Μια από τις εφαρμογές της αφορά στην παραγωγή τεραστίων μεγεθών υψηλής ποιότητας ενέργειας ικανών να τροφοδοτήσουν τις μελλοντικές ανάγκες των ανθρώπων. Για παράδειγμα, η Ελλάδα έχει κοιτάσματα ορυκτού ουρανίου που υπό κατάλληλες προϋποθέσεις θα μπορούσαν καλύψουν πλήρως τις ενεργειακές ανάγκες της χώρας για τα επόμενα τρεις χιλιάδες (3.000) χρόνια! Και ίσως φανούν χρήσιμα στο εγγύς μέλλον όταν η χώρα μας αποφασίσει να δημιουργήσει μια νέα ενεργειακή βιομηχανία με στόχο να τροφοδοτήσει μια ανταγωνιστική και ευημερούσα οικονομία, τεχνικά ικανή να διεκδικεί με ασφάλεια και δικαιοσύνη ένα πολύ μεγαλύτερο μερίδιο από τον παγκόσμιο πλούτο».


Πηγή: diaforetiko.gr
http://olastifora.gr/archives/19086

Η συνάντηση του Αύγουστου Καίσαρα με τον νεκρό Αλέξανδρο. ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΤΕΙ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ!

 

Από «Τα μυστικά ημερολόγια» του Αύγουστου Καίσαρα

Περγαμηνή αρ. LXXXIX

«Θέλω να ξεκινήσω από την αρχή, από τότε που ο άνθρωπος συνάντησε το είδωλο, όπως λένε και οι Έλληνες, το είδωλο της τυφλής λατρείας.

Εμείς οι Ρωμαίοι δανειστήκαμε αυτή τη λέξη, όπως και πολλές άλλες που μας έλειπαν, και πολλοί από εμάς αναζητούν τα είδωλά τους σε αυτούς που μας δάνεισαν αυτή τη λέξη. Δεν αποτελώ εξαίρεση και θα έλεγα ψέματα αν ισχυριζόμουν ότι ο θρυλικός πατέρας μου, Γάιος Ιούλιος Καίσαρας, τον οποίο αγαπώ, αποτέλεσε είδωλο για μένα στα νεανικά μου χρόνια.

Μια από τις όψεις της αποκαλούμενης "Σαρκοφάγος του Αλεξάνδρου" Αρχαιολογικό Μουσείο Κωνσταντινούπολης

Τα είδωλα δεν τα αγαπάμε, αλλά τα σεβόμαστε και θαυμάζουμε, και εγώ θαύμαζα τον Μεγάλο Μακεδόνα, τον Αλέξανδρο. Αισθανόμουν περισσότερο συγγενής με εκείνον, παρά με τον Γάϊο, όχι εξ αίματος, αλλά στην ψυχή και το χαρακτήρα, και όλες τις καταστάσεις που αντιμετώπισε στη ζωή του. Ακόμη και σήμερα τρέμω όταν σκέφτομαι ότι τότε που είχα εκλεγεί για πέμπτη φορά ύπατος συνάντησα το μεγάλο μου είδωλο το λείψανο του δηλαδή, βαλσαμωμένο με βότανα σύμφωνα με την τέχνη των Πτολεμαίων, κατά τέτοιο τρόπο που έμοιαζε σαν να κοιμόταν κουρασμένος από τις κατακτήσεις του σε ολόκληρο τον κόσμο.

Σε αυτόν και μόνο σε αυτόν χρωστάει ο λαός της Αλεξάνδρειας το ότι μετά τη νίκη μου στο Άκτιο δεν κατέστρεψα την πόλη τους, όπως τους άξιζε, που σεβάστηκα το ανάκτορο του Αντωνίου και της Κλεοπάτρας και δεν το γκρέμισα. Όχι, δεν το έκανα. Ακόμη και αν η εκδίκηση θα σήμαινε δικαιοσύνη, έδειξα πραγματική μεγαλοψυχία για χάρη του Μεγάλου Αλεξάνδρου που είχε ιδρύσει αυτή την πόλη στις δυτικές όχθες του Νείλου, χωρίς διαπραγματεύσεις, αλλά με αποφασιστικότητα, αφού πέταξε το μανδύα του στην άμμο και σχεδίασε με το σπαθί του την περίμετρο, τους δρόμους και τα σπίτια- άλλες εννέα πόλεις φέρουν ήδη το όνομα του. Όταν έφτασα στον τάφο του, που είναι φτιαγμένος από κόκκινο μάρμαρο, έδωσα εντολή να σηκώσουν τη βαριά πλάκα και αντίκρισα το είδωλό μου, που έμοιαζε με άγαλμα του Λυσίππου, γεμάτος θαυμασμό και δέος. Ήμουν τότε ακριβώς 33 ετών, στην ηλικία που πέθανε ο Αλέξανδρος.

Μέγας Αλέξανδρος

Δεν θα ξεχάσω ποτέ την όψη του. Ο Μεγάλος αυτός άνδρας, χωρίς γένια, έμοιαζε να χαμογελάει, ένα χαμόγελο ικανοποίησης που έδειχνε ότι γνώριζε καλά τι είχε καταφέρει, περήφανος και συνειδητοποιημένος, ναι, ακόμη και αυτάρεσκος και ανώτερος. Με αυτό το χαμόγελο πεθαίνει μόνο ένας άντρας που έχει κόψει με το σπαθί του το γόρδιο δεσμό, αντί να ψάχνει να βρει την αρχή και το τέλος του σχοινιού, ένας άντρας που πηγαίνει στην έρημο να βρει τον Άμμωνα Δία για να επιβεβαιώσει τη θεϊκή καταγωγή του και το δικαίωμα της εξουσίας, ένας άντρας που ουσιαστικά δεν γνώριζε κανέναν αντίπαλο εκτός από τον ίδιο του τον εαυτό. Τότε δεν ήθελα τίποτα περισσότερο παρά να πεθάνω κι εγώ κάποια στιγμή σε τον Μεγάλο Μακεδόνα- με ένα χαμόγελο χαραγμένο στο πρόσωπό μου.

Έμεινα ατέλειωτες ώρες έτσι, να τον κοιτάζω, μέχρι που οι ανυπόμονοι σύντροφοί μου με πίεσαν να δούμε και άλλους νεκρούς Πτολεμαίους, που κείτονταν εκεί επί 300 χρόνια, μεταμορφωμένοι σε μούμιες. Είπα επιτακτικά στους ανόητους συντρόφους μου πως αυτό που ήθελα να δω εγώ ήταν ένας βασιλιάς, και όχι άλλα πτώματα. Γι' αυτό και αρνήθηκα να επισκεφθώ τον Άπι, αφού εμείς οι Ρωμαίοι συνηθίζουμε να λατρεύουμε τους θεούς και όχι τους ταύρους.

Έτσι, λοιπόν, έδιωξα τον εντελώς ανεγκέφαλο όχλο και καμία από τις ανόητες κουβέντες τους δεν μπόρεσε να μου αλλάξει γνώμη. Με τη φλόγα να τριζοβολάει στη δάδα, περιεργαζόμουνα τον μικρόσωμο άντρα. Όπως κι εγώ έτσι και ο Αλέξανδρος ήταν κοντός, γεγονός που δικαιώνει όσους ισχυρίζονται πως οι μικρόσωμοι άντρες προορίζονται για κάτι μεγάλο, αφού όλη η ενέργεια τους μοιράζεται σε ένα σώμα μικρού μεγέθους. Όπως και εγώ, έτσι και ο Αλέξανδρος έγραφε στη μητέρα του μυστικά γράμματα. Λεγόταν Ολυμπιάδα, είχε τα ίδια πάθη με την Άτια και λέγεται ότι ο Δίας Άμμωνας κοιμόταν μαζί της, παίρνοντας τη μορφή φιδιού.

Όπως και εγώ, έτσι και ο Μεγάλος Μακεδόνας περιφρονούσε τα αθλήματα όπου έπαιρναν μέρος δυναμικοί αθλητές, και έδειχνε μεγαλύτερη αγάπη για τη φιλοσοφία. Αγαπούσε όπως έλεγε τον Αριστοτέλη σαν πατέρα του και τις τραγωδίες του Αισχύλου, του Ευριπίδη και του Σοφοκλή, ενώ όταν κοιμόταν είχε πάντα κάτω από το μαξιλάρι του την Ιλιάδα του Ομήρου, δίπλα στο ξίφος του. Και όπως ζήλευα εγώ τον Οράτιο για την τύχη του να «σμιλεύει» τις λέξεις και να αδιαφορεί για τα χρήματα και τη φήμη του, έτσι και ο Αλέξανδρος είδε το άλλο του εγώ σε ένα σοφό. Όταν πήγε στην Κόρινθο είπε στον κυνικό Διογένη ότι θα του εκπλήρωνε όποια χάρη του ζητούσε. Τότε εκείνος του ζήτησε να πάει λίγο παρακεί για να μην του κρύβει τον ήλιο, δεν ήθελε τίποτε άλλο.

"Σαρκοφάγος του Αλεξάνδρου"

Τα λόγια αυτά άρεσαν πολύ στον Αλέξανδρο, που με περηφάνια και μεγαλείο ψυχής- κανείς δεν μπορεί να το καταλάβει καλύτερα από εμένα- είπε για τον φιλόσοφο: «αν δεν ήμουν ο Αλέξανδρος, θα ήθελα να είμαι ο Διογένης». Η πολυτέλεια, έλεγε ο Αλέξανδρος- και σ' αυτό επίσης συμφωνούμε απολύτως- σε κάνει υπηρέτη και δούλο της, το να είσαι βασιλιάς είναι το πιο σκληρό καθήκον. Κατέκρινε λοιπόν τους άνδρες που αρέσκονταν στις πολυτέλειες και τα υλικά αγαθά, όπως τον Άγνωνα, που ήθελε να έχει ασημένια καρφιά στις σόλες του, ή τον Λεονάτο που ζήτησε να του φέρουν άμμο από την Αίγυπτο για να αθλείται, ή τον Φιλώτα που πρόσταξε να φτιάξουν φωλιές σε 100 στάδια για να μπορεί να κυνηγάει. Ήταν πιο υπομονετικός από εμένα, γιατί μπορεί να περιφρονούσε την ακόλαστη συμπεριφορά, όμως δεν εξέδωσε κανένα νόμο, όπως έκανα εγώ, για να τη σταματήσει.

Έτσι, ο Μέγας Αλέξανδρος με δίδαξε την υπομονή. Με έμαθε ότι χωρίς υπομονή, το έδαφος που βγαίνουν τα σπαρτά δεν αποδίδει. Και αν κοιτάξω πίσω μου, τα 76 χρόνια της ζωής μου, δεν βρίσκω ίχνος υπομονής- και αν κάπου διακρίνεται αμυδρά, δεν μπορώ να πω ότι ήταν υπομονή, αλλά ανοχή, δυστυχώς. Δεν έμαθα ποτέ τοξοβολία, όπου αρίστευε ο Αλέξανδρος, ή να πηδάω από το άρμα, όπως έκανε εκείνος όταν τα άγρια άλογα έτρεχαν στο δάσος. Ακόμη, δεν κυνηγούσα αλεπούδες. Αυτό, βέβαια, οφειλόταν και στην υγεία μου, που από πολύ νωρίς με ανάγκασε να μένω μέσα στο σπίτι, παρόλα αυτά, όμως, με τη βοήθεια του γιατρού μου, του Μούσα, έφτασα σε μεγάλη ηλικία.

Αύγουστος Καίσαρας Οκταβιανός

Εγώ, ο Imperator Caesar Augustus Divi Filius, και ο Μέγας Αλέξανδρος, δεν φοβόμασταν τίποτα περισσότερο από τη σημασία των οιωνών και των χρησμών. Δεν είναι παράδοξο; Αρκούσε ένα νεύμα, μια αράδα που τραβούσε το χέρι μας με την πένα, και λαοί πέθαιναν, χώρες καίγονταν και ποταμοί άλλαζαν τη ροή τους. Και όμως, αρκούσε ένας ξαφνικός κεραυνός για να κρυφτώ στο μανδύα μου, ενώ ο Αλέξανδρος έπιανε την κούπα του. Ο Αλέξανδρος είχε γύρω του άνδρες από τη Βαβυλώνα, εγώ από την Αίγυπτο, γιατί πιστεύω στα αστέρια, δεν γνωρίζω όμως τους νόμους που με τόση σοφία καθορίζουν την τροχιά τους. Και αν για εκείνον το σημάδι ήταν μια πηγή, που ξαφνικά ανάβλυσε νερό στο σημείο που είχε στήσει η σκηνή του, στο δρόμο του για την Ινδία, για εμένα ήταν ένα περιστέρι που με διαβεβαίωσε ότι θα επιστρέψω υγιής. Οι δύο οιωνοί είπαν την αλήθεια, πρέπει να ομολογήσω, γιατί εκείνη την εποχή υπήρχε μεγάλη εκμετάλλευση και σύγχυση γύρω από την εξήγηση των σημείων που έστελναν οι θεοί....

Αυτά σκεφτόμουν όση ώρα στέκομαι μπροστά στο νεκρό Αλέξανδρο και ήθελα να τον αποχαιρετήσω όπως χαιρετάει κάποιος, που βρίσκεται και αυτός στο τέλος της ζωής του, έναν καλό φίλο. Έτσι, έσκυψα, τον φίλησα στο μέτωπο και τον χάιδεψα Ωστόσο, από τη μεγάλη συγκίνηση, φάνηκα απρόσεκτος και σκόνταψα στη σαρκοφάγο του Αλέξανδρου. Για να μην πέσω άπλωσα το αριστερό μου χέρι και ακούμπησα κατά λάθος τη μύτη του. Έσπασε σαν γυαλί σε πολλά κομμάτια και πριν καταλάβω τι είχε συμβεί, είδα ότι στο σημείο που βρισκόταν πριν η μύτη του, έχασκε τώρα μια τρύπα.* Πάγωσε το αίμα μου μόλις το είδα. Ήθελα να το βάλω στα πόδια, όμως μια μυστήρια δύναμη με κρατούσε καρφωμένο εκεί. Δεν θυμάμαι πια πόση ώρα κράτησε αυτό, μέχρι που με τράβηξαν έξω δύο φρουροί. Κανένας από τους ιερείς δεν μπόρεσε να πει αν αυτό ήταν κάποιος κακός οιωνός που μου έστελναν οι θεοί, αφού κάτι παρόμοιο δεν τους έχει ξανασυμβεί και το θεώρησαν χωρίς σημασία.

Πιστέψτε με, όλα όσα γράφω είναι αλήθεια και μολονότι προσπάθησα να κλείσω τα μάτια και να σβήσω την εικόνα που είχα δει, στάθηκε αδύνατον. Η εικόνα αυτή με ακολουθεί σαν σκιά και την βρίσκω συνεχώς μπροστά μου: μια μαύρη τρύπα στο κεφάλι του Αλεξάνδρου, όχι μια πληγή που κάποια στιγμή θα έκλεινε, όχι. Τότε μου φαινόταν, όπως και σήμερα, σαν να κατέστρεψα με τα ίδια μου τα χέρια αυτόν τον θεϊκό άνθρωπο- το ίδιο μου το είδωλο».

*Τη σπασμένη μύτη στη μούμια του Μεγάλου Αλεξάνδρου περιγράφει και ο Κάσσιος Δίων, βιβλίο 51, 16, 5.

PHILIPP VANDENBERG: «ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ, Τα Μυστικά Ημερολόγια», Εκδόσεις Κονιδάρη-Αθήνα, 2004.

ΠΗΓΗ

ΠΗΓΗ

Το διαβάσαμε από το: http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2014/11/blog-post_9292.html#ixzz3vTKrqqCP

Ηλιούγεννα - Το αρχαίο Ελληνικό έθιμο των Χριστουγέννων...

Τα Χριστούγεννα η εορτή της ανάμνησης της γεννήσεως του Ιησού Χριστού δηλαδή, αποτελούν την μεγαλύτερη γιορτή του Χριστιανισμού, αποτελώντας ημέρες χαράς για όλον τον Χριστιανικό κόσμο.

Λόγω βέβαια της «οικονομικής εκμετάλλευσης» και του τεράστιου «οικονομικού τζίρου της εορτής» τα Χριστούγεννα εορτάζονται πλέον σχεδόν σε όλο τον κόσμο... 


Ιχνηλατώντας την ιστορικότητα της εορτής ανακαλύπτουμε ενδιαφέροντα στοιχεία που αφορούν την ημερομηνία της εορτής, αλλά και συσχετίσεις με συνήθειες στον αρχαίο κόσμο. Αναζητώντας την ακριβή ημερομηνία γενέσεως του Ιησού ανακαλύπτουμε ότι αφενός στην καινή Διαθήκη δεν γίνεται αναφορά για την εορτή Χριστουγέννων και αφετέρου ότι κανείς από τους Αποστόλους δεν τήρησε την 25η Δεκεμβρίου ως γενέθλια ημέρα του. Στην πραγματικότητα δεν γνωρίζουμε πότε ακριβώς γεννήθηκε ο Ιησούς Χριστός, (υπολογίζεται πως γεννήθηκε μεταξύ του 6 - 2 π. X.) Υπάρχουν όμως ενδείξεις που συνηγορούν στην Φθινοπωρινή γέννηση του, και όχι στην χειμερινή.Το εδάφιο από το Ευαγγέλιο του Λουκά παραδείγματος χάριν αναφέρει: 

«Οι ποιμένες ήσαν κατά το αυτό μέρος διανυκτερεύοντες εν τοις αγροίς, και φυλάττοντες φύλακας της νυκτός επί το ποίμνιον αυτών» (2: 8). Η φράση αυτή έρχεται σε αντίθεση με τις πρακτικές των βοσκών καθώς τον χειμώνα λόγω του ψύχους οι ποιμένες δεν διανυκτερεύουν στους αγρούς. Αυτό μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η γέννηση του Ιησού δεν έγινε το Δεκέμβριο αλλά το Φθινόπωρο εφόσον τα κοπάδια δεν ήταν στις στάνες. Γνωρίζουμε επίσης ότι η γέννηση συνέπεσε, με την απογραφή, που συνήθως γινόταν μετά την συγκομιδή, κατά τις αρχές Οκτωβρίου. Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης επίσης συσχετίζει την γέννηση του Ιησού Χριστού με την εορτή της «Σκηνοπηγίας», η οποία γινόταν τον Οκτώβρη.

Στην Αγία Γραφή γενέθλιες και ονομαστικές εορτές δεν συνιστούνται. Στην πραγματικότητα τα Χριστούγεννα δεν συμπεριλαμβάνοντα στις αρχαίες γιορτές της Χριστιανικής Εκκλησίας, και μάλιστα η τήρηση των γενεθλίων καταδικάζονταν σαν ένα αρχαίο Ελληνικό "ειδωλολατρικό" έθιμο απεχθές στους Χριστιανούς. Ημέρα μνήμης των αγίων και μαρτύρων όριζαν αυτή του θανάτου. Η Καθολική Εγκυκλοπαίδεια αναφέρει σχετικά : «Τα Χριστούγεννα δεν ήταν ανάμεσα στις πρώτες εορτές της Εκκλησίας. Ο Ειρηναίος και ο Τερτυλλιανός την παραλείπουν από τους καταλόγους των εορτών» Έτσι Τα Χριστούγεννα ως εορτή των γενεθλίων του δεν γιορτάζονταν τα πρώτα 300 χρόνια. Η καθιέρωση της 25ης Δεκεμβρίου ως ημέρα των Χριστουγέννων έγινε στη Ρώμη από τον Πάπα Ιούλιο τον Α, τον 4ο μ.χ. αιώνα, μετά από έρευνα που έγινε στα αρχεία της Ρώμης για την χρονιά επί Αυγούστου απογραφής, και κατόπιν υπολογισμών βάση των Ευαγγελίων. Ένα στοιχείο που λήφθηκε υπόψιν είναι το η φράση από το κατ’ Ιωάννη γ’30«Εκέινον δει αυξάνειν, εμέ ελατούσθαι»

Στην πραγματικότητα όμως αυτό συνέβη διότι η συγκεκριμένη ημερομηνία συνέπεφτε με τις αρχαίες εορτές του Χειμερινού Ηλιοστασίου και την «Επιστροφή» του Ηλίου. Έκτοτε ο Χριστός όφειλε να είναι ο Ήλιος ο δίδων το φως εις τον κόσμο. Πριν εορταζόταν στις 6 Ιανουαρίου μαζί με τη βάπτιση του Ιησού (Θεοφάνεια). Αργότερα το έθιμο πιθανολογείται ότι μεταφέρθηκε στην Ανατολή, πιθανόν από τον Γρηγόριο τον Ναζιανζηνό το 378-381 περίπου μ.Χ. Ο Ιωάννης Χρυσόστομος (345-407 μ.Χ.) σε ομιλία του για τη γέννηση του Χριστού, αναφέρει ότι είχε αρχίσει στην Αντιόχεια να γιορτάζονται τα Χριστούγεννα στις 25 Δεκεμβρίου. Το σίγουρο είναι ότι την εποχή του Ιουστινιανού, τον 6ο αιώνα, ο εορτασμός των Χριστουγέννων στις 25 Δεκεμβρίου είχε εξαπλωθεί σχεδόν σε όλη την Ανατολή. 


Τι εόρταζαν οι Αρχαίοι Έλληνες την περίοδο των Χριστουγέννων; 

Οι αρχαίοι Έλληνες κατά την χειμερινή τροπή του ήλιου γιόρταζαν την γέννηση του Διονύσου. Ο Διόνυσος αποκαλούταν «σωτήρ» και θείο «βρέφος», το οποίο γεννήθηκε από την παρθένο Σέμελη. Ήταν ο καλός «Ποιμήν», του οποίου οι ιερείς κρατούν την ποιμενική ράβδο, όπως συνέβαινε και με τον Όσιρη. Τον χειμώνα θρηνούσαν το σκοτωμό του Διονύσου από τους Τιτάνες, αλλά στις 30 Δεκεμβρίου εόρταζαν την αναγέννησή του. Οι γυναίκες-ιέρειες ανέβαιναν στην κορυφή του ιερού βουνού και κρατώντας ένα νεογέννητο βρέφος φώναζαν «ο Διόνυσος ξαναγεννήθηκε. Ο Διόνυσος ζει» , ενώ σε επιγραφή αφιερωμένη στον Διόνυσο αναγράφεται:«Εγώ είμαι που σε προστατεύω και σε οδηγώ, εγώ είμαι το 'Αλφα και το Ωμέγα».

Αυτή η αρχαία Ελληνική γιορτή, είχε επίσης ταυτιστεί και με την γιορτή του Ηλίου, τον οποίο οι αρχαίοι λαοί είχαν θεοποιήσει. Συγκεκριμένα στους Έλληνες, είχε ταυτιστεί με τον Φωτοφόρο Απόλλωνα του Ηλίου, ο οποίος απεικονιζόταν πάνω στο ιπτάμενο άρμα του να μοιράζει το φως του Ηλίου. Οι αρχαίοι λαοί αναπαριστούσαν την κίνηση του ήλιου με την ζωή ενός ανθρώπου που γεννιόταν κατά την χειμερινή τροπή του ήλιου που μεγάλωνε βαθμιαία καθώς αυξάνονταν και οι ώρες που ο ήλιος φωταγωγούσε την Γη, και πέθαινε ή ανασταίνονταν τον Μάρτιο την ημέρα της Εαρινής Ισημερίας, συμβολίζοντας με αυτόν τον τρόπο την αναγέννηση του φυτικού βασιλείου μέσα από την μήτρα της Γης. Το χειμερινό Ηλιοστάσιο 22-25 Δεκεμβρίου σημαίνει την αρχή του χειμώνα, και ο Ηλιος αρχίζει βαθμιαία να αυξάνει την ημέρα έως ότου εξισωθεί με την νύχτα, κατά την Ιση-μερία τον Μάρτιο. Τότε ο Ήλιος νικά το σκοτάδι, και έρχεται η άνοιξη, η εποχή της αναγέννησης για την φύση.

Η εορτή αυτή πέρασε και στην αρχαία Ρώμη με τις δημοφιλείς γιορτές των Σατουρνάλιων, προς τιμήν του Κρόνου τον Δεκέμβριο αλλά και της θεάς Δήμητρας, γι΄ αυτό και έκαναν θυσίες χοίρων για την ευφορία της γης . Τα Σατουρνάλια ήταν από τις σημαντικότερες και ονομάζονταν: « DIES INVICTI SOLIS », δηλαδή «Ημέρα του αήττητου ήλιου». Μια γιορτή που φυσικά την είχαν πάρει απο την γιορτή του Φωτοφόρου Απόλλωνα - Ηλίου!

Στην αρχαία Ρώμη, η εορτή άρχιζε στις 17 Δεκεμβρίου και διαρκούσε επτά ήμερες. Στην εορτή αυτή αντάλλασσαν δώρα, συνήθως λαμπάδες και στα παιδία έδιναν πήλινες κούκλες και γλυκά σε σχήμα βρέφους για να θυμίζουν το Κρόνο, που τρώει τα παιδιά του. Σταδιακά λοιπόν τα γενέθλια του θεού Ήλιου μετατράπηκαν σε γενέθλια του Υιού του Θεού. Θα πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι οι «εθνικοί» αποκαλούσαν την Πρώτη Ημέρα της εβδομάδας Ημέρα του θεού-Κυρίου Ήλιου, ορολογία την οποία αργότερα χρησιμοποίησαν και οι εκκλησιαστικοί Πατέρες για λόγους σκοπιμότητας ίσως. Κάτι που διασώζεται έως σήμερα στα Αγγλικά ως SUN-DAY, στα Γερμανικά SONN-TAG.
Ο Ιουστίνος ο μάρτυς (114-165 μ.Χ.) γράφει στη 2η απολογία του για τον Ιησού «...σταυρώθηκε, πριν το Σάββατο, ΠΟΥ ΗΤΑΝ Η ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ "ΚΡΟΝΟΥ" και την επόμενη ημέρα ΠΟΥ ΗΤΑΝ Η ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ (θεού) "ΗΛΙΟΥ" και η οποία μετονομάσθηκε σε ΚΥΡΙΑΚΗ, αναστήθηκε και εμφανίσθηκε στους μαθητές Του...»

Οι Αιγύπτιοι στις 25 Δεκεμβρίου εόρταζαν την γέννηση του θεού-ήλιου Όσιρη. Μετά την δολοφονία του ένα δένδρο ξεφύτρωσε στο οποίο ο Ίσις,σε κάθε επέτειο της γέννησης του στις 25 Δεκεμβρίου, άφηνε δώρα γύρω από το δένδρο. Οι Βαβυλώνιοι, και οι Φοίνικες ονόμαζαν το θεό-ήλιο Βαάλ , οι Πέρσες λάτρευαν τη γέννηση του Αήττητου-ήλιου και θεού Μίθρα Βασιλιά, ενώ οι Βραχμάνοι στην γέννηση του ψάλλουν: «Εγέρσου ω βασιλιά του κόσμου, έλα σε μας από τις σκηνές σου».

Εκτός όμως της ημέρας της γέννησης και πολλές από τις παραδόσεις που συνδέονται με τα Χριστούγεννα (ανταλλαγή δώρων, στολισμοί, κάλαντα, Χριστουγεννιάτικο δέντρο κλπ.) έχουν τις ρίζες τους σε παλαιότερες θρησκείες. Πιο συγκεκριμένα τα κάλαντα!
Πίσω από τα κάλαντα κρύβεται ένα αρχαίο Ελληνικό έθιμο με το όνομα Ειρεσιώνη, που αναφέρεται ήδη από τον Όμηρο, ο οποίος ευρισκόμενος στην Σάμο, σκάρωσε διάφορα τραγούδια τα οποία μαζί με μια ομάδα παιδιών τα τραγουδούσαν στα σπίτια των πλουσίων ευχόμενοι πλούτο, χαρά και ειρήνη.

 Συμβόλιζε την ευφορία και γονιμότητα της γης και εορτάζονταν δυο φορές το χρόνο, μια την άνοιξη με σκοπό την παράκληση των ανθρώπων προς τους θεούς κυρίως του Απόλλωνος-ήλιου και των Ωρών για προστασία της σποράς και μια το φθινόπωρο, για να τους ευχαριστήσουν για την συγκομιδή των καρπών. Ταυτόχρονα με τις ευχαριστίες προς τους θεούς, έδιναν ευχές και στους συνανθρώπους.
Τα παιδιά γύριζαν από σπίτι σε σπίτι, κρατώντας ελιάς ή δάφνης στολισμένα με μαλλί (σύμβολο υγείας και ομορφιάς) και καρπούς κάθε λογής, τραγουδώντας για καλύτερη τύχη και γονιμότητα της γης. Πολλά από τα παιδιά έφεραν τον κλάδο σπίτι τους και τον κρεμούσαν στην πόρτα όπου έμενε όλο το έτος.(κάτι που συνηθίζουμε να κάνουμε σήμερα την Πρωτομαγιά). 

Ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο του Αποστόλου Αρβανιτόπουλου, σχετικό με τα έθιμα του χριστουγεννιάτικου δέντρου και των καλάνδων, μας σώζει ο Φίλιππος Βρετάκος στο βιβλίο του "Οι δώδεκα μήνες του έτους και αι κυριώτεραι εορταί των". Σε αυτό το βιβλίο του ο Φίλιππος Βρετάκος μας λέει:

"Το χριστουγεννιάτικον δένδρον συμβολίζει την αιωνιότητα της ζωής, διότι δεν γηράσκει και δεν χάνει, επομένως, την νεότητά του. Το δένδρον όμως των Χριστουγέννων δεν το ευρίσκω, εγώ τουλάχιστον, ως ξενικήν συνήθειαν, ως νομίζεται γενικώς, αλλ' εν μέρει ως αρχαίαν ελληνικήν. Είναι, δηλαδή, υπολείμματα της περιφήμου "ειρεσιώνης", και της "ικετηρίας" των αρχαίων Ελλήνων, και μάλιστα των αρχαίων Αθηναίων. Ήσαν δε η μεν Ικετηρία κλάδος ελαίας, από του οποίου εκρέμων ποκάρια μαλλιού, και έφερον αυτόν όσοι ήθελον να ικετεύσουν τον Θεόν ομαδικώς, δια την απαλλαγήν του τόπου από δεινού τινός κακού, π.χ. από νοσήματος, πανώλους, χολέρας ή ομοίου. Ως επί το πολύ, όμως, εβάσταζε την Ικετηρίαν άνθρωπος, ο οποίος ήθελε να τεθή υπό την προστασίαν θεού και της ανωτέρας αρχής, για να προβή εις αποκαλύψεις εναντίον ισχυρών ανθρώπων ή αρχόντων." ("Κληρονομία του αρχαίου κόσμου", εφημερίς "Εθνος", 31 Δεκεμ.1937)

Το χριστουγεννιάτικο δέντρο εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη Γερμανία στο τέλος του 16ου, αλλά έως τις αρχές του 19ου αιώνα δεν ήταν διαδεδομένο ευρέως - τοποθετούνταν μόνο στις εκκλησίες. Το δέντρο ως Χριστιανικό σύμβολο, συμβολίζει την ευτυχία που κρύβει για τον άνθρωπο η γέννηση του Χριστού. Σταδιακά το δένδρο άρχισε να γεμίζει με διάφορα χρήσιμα είδη- κυρίως φαγώσιμα κι αργότερα ρούχα κι άλλα είδη καθημερινής χρήσης, (κάτι που γινόταν στους αρχαίους Ελληνικούς ναούς) συμβολίζοντας την προσφορά των Θείων Δώρων. Στην σύγχρονη Ελλάδα το έθιμο το εισήγαγαν οι Βαυαροί με τον στολισμό στα ανάκτορα του Όθωνα το 1833. Μετά τον το Β’ παγκόσμιο πόλεμο το δέντρο με τις πολύχρωμες μπάλες μπήκε σε όλα τα ελληνικά σπίτια.

Φυσικά μεγάλη εντύπωση προκαλεί και το μυθολογικό γεγονός του "Αγιοβασίλη" με το έλκηθρο του που το κινούν οι ιπτάμενοι τάρανδοι. Ούτε αυτό όπως καταλαβαίνετε, δεν θα μπορούσε να μην παρθεί απο την Αρχαία Ελλάδα. Όπως αναφέραμε πιο πρίν , τον μήνα Δεκέμβριο, οι Έλληνες γιόρταζαν τον Διόνυσο αλλά και τον Φωτοφόρο Απόλλωνα-Ηλίου παριστάνοντας τον πάνω στο ιπτάμενο άρμα του, να μοιράζει το φως. Το άρμα έγινε έλκηθρο, τα άλογα έγιναν τάρανδοι και το "δώρο" του φωτός που μοίραζε στους ανθρώπους ...έγινε κυριολεκτικά "μοίρασμα δώρων".

Τέλος το κόψιμο της βασιλόπιτας αποτελεί εξέλιξη του αρχαιο Ελληνικού εθίμου του εορταστικού άρτου, τον οποίο οι αρχαίοι Έλληνες πρόσφεραν στους θεούς σε μεγάλες αγροτικές γιορτές, όπως τα Θαλύσια και τα Θεσμοφόρια.ellinikoarxeio.com

Το διαβάσαμε από το:  http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2015/12/blog-post_579.html#ixzz3vL899Z7R

Το θείο βρέφος Διόνυσος στη "φάτνη" του (330 πχ)

Το συγκεκριμένο γλυπτό ανάγλυφο απεικονίζει αφιέρωμα του Νεοπτόλεμου από τον δήμο Μελίτης και χρονολογείται περίπου στο 330 πχ. Εικονίζεται το Σπήλαιο του Πάνα ως φάτνη, όπου ο Ερμής παραδίδει το θείο βρέφος Διόνυσο στις Νύμφες, υπό το βλέμα του Διός, του Απόλλωνος και της Δήμητρας.

Για την επιβεβαίωση και την ολοκληρωμένη έρευνα δημοσιεύουμε ως μπλογκ την περιγραφική επιγραφή του γλυπτού από το Μουσείο Αρχαίας Αγοράς, στο οποίο και βρίσκεται, καθώς επίσης και εικόνα από βίντεο που κινηματογραφεί τα εκθέματα του Μουσείου, όπου στο 6:30 του βίντεο υπάρχει το εν λόγω γλυπτό.

Μία σύντομη περιήγηση στο μουσείο της Αρχαίας Αγοράς μετά από μία βόλτα στον Χώρο της Αρχαίας Αγοράς.

mythiki-anazitisi

Το διαβάσαμε από το: Το θείο βρέφος Διόνυσος στη "φάτνη" του (330 πχ) http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2015/12/330.html#ixzz3vL7IW4Sl

"Η..απόκρυφη ιστορία του Ίκαρου!"

Σε κάποια μακρινή εποχή,στην μακρινή Εσπερία(Αμερική κατά την σύγχρονη εκδοχή)έφτασε πετώντας με την χρήση τεχνητών φτερών ένα Θεός ονόματι Incari.

Η παράδοση των κατοίκων λέει πως τον θεό Incari 'στείλαν οι Θεοί που κατοικούσαν στην Γη πριν την ύπαρξη του ήλιου και του φεγγαριού,και τους κατονομάζουν με την ελληνικότατη λέξη "Ñaupamachus "!!!(Ναυπαυμάχους-ΝΑΥ(Σ) + ΠΑΝ + ΜΑΧΗ = NΑΥΠΑΝΜΑΧΟΥΣ!! )για να κατασκευάσει μια πόλη,και να δημιουργήσει τους Ί(ν)κα.


 Τώρα αν αναρωτιέστε σε τι χρησιμεύουν τα τεχνητά φτερά σε έναν Θεό,θα σας γελάσω.Οι κάτοικοι πάντως έτσι απεικονίζουν τον Θεό, με τεχνητά φτερά.

Ο Incari ή Icaro λοιπόν δημιούργησε τους Ίνκα και έχτισε και την πόλη Ίκα(Ica).Αργότερα εκεί θα φτάσει και ένας γενειοφόρος λευκός Θεός που του άρεσε το γλέντι και το κρασί ονόματι Ντίον-Αν,άλλα και ένας ημίθεος με ρόπαλο και λεοντή,ονόματι Ηρακάν.

Oι Σαμάνοι του Αμαζονίου συνεχίζουν ακόμα και σήμερα να τραγουδούν τα τραγούδια του Icaro.Ο μύθος και οι παραδόσεις της περιοχής περιγράφουν(προσέξτε τους 'Απου,και την ράβδο χρυσού):

Πριν την ύπαρξη του ήλιου και του φεγγαριού, δυνατοί θεοί, γνωστοί ως Ναυπάμαχοι, κατοικούσαν στη γη, ζώντας στο απόλυτο σκοτάδι. Μια μέρα, ο Ρόουλ (το δημιουργικό πνεύμα και ο επικεφαλής των θεών Άπου) πρότεινε την ίδρυση μιας πόλης, όπου όλοι θα μπορούσαν να ζουν σε αρμονία. Κανείς από τους Ναυπάμαχους δεν αποκρίθηκε, γεγονός για το οποίο τους τιμώρησε δημιουργώντας τον ήλιο και το φεγγάρι.

Οι Ναυπάμαχοι δε μπορούσαν να ανεχτούν το φως του ήλιου, το οποίο τους ξέραινε, μετατρέποντάς τους σε δέρμα και κόκκαλα, γι'αυτό προτίμησαν να παραμείνουν στο σκοτάδι.

Μετά από αυτό, οι Άπους, ή αλλιώς, θεοί των λόφων, δημιούργησαν τον Ίνκαρι και και τη σύζυγό του Κολλάρι με σκοπό να ιδρύσουν το λαό των Ίνκας. Έδωσαν στον Ινκάρι μια ράβδο χρυσού μια ρόκα.

Το ζεύγος αφού έφτασε πετώντας στην μακρινή χώρα έπρεπε να διαλέξει μια τοποθεσία κατάλληλη για να ζήσουν οι Ίνκας. Ο Ίνκαρι έπρεπε να πετάξει τη ράβδο χρυσού, έτσι ώστε να κολλήσει στο έδαφος με φορά προς τον ουρανό, καθορίζοντας έτσι την τοποθεσία της νέας αυτοκρατορίας. Στην πρώτη του προσπάθεια ο Ίνκαρι δε στόχευσε καθόλου καλά και η ράβδος προσγειώθηκε λάθος.

Το μέρος ονομάζονταν Κουέρο, κοντά στα ερείπια του Τάμπο, αλλά δεν ήταν επαρκές. Ο Ίνκαρι και η Κολλάρι τιμωρήθηκαν για το λάθος τους, καθώς οι Άπους επέτρεψαν στους Ναυπάμαχους να αφήσουν το σκοτάδι και να επιτεθούν στη νεοϊδρυθείσα πόλη, καταστρέφοντάς την και εξαναγκάζοντας τους κατοίκους να καταφύγουν στη Λίμνη Τιτικάκα. Από εκεί, οι Ίνκας, καθοδηγούμενοι από τον Ίνκαρι και την Κόλλαρι, ακολούθησαν τον Ποταμό Βιλκανότα, ώσπου έφτασαν σε μια μεγάλη κοιλάδα, όπου κάποτε είχαν ξαναρίξει τη ράβδο χρυσού. Αυτή τη φορά προσγειώθηκε κάθετα στο έδαφος, και έτσι ιδρύθηκε η Κούτζκο, η πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας των Ίνκας.

Τώρα αν ο αρχιτέκτονας και κατασκευαστής πόλεων Θεός με τεχνητά φτερά Incari ή Icaro σας θυμίζει τον Ίκαρο γιο του Δαιδάλου, αρχιτέκτονα και κατασκευαστή του λαβυρίνθου και της Κνωσσού,μην πονοκεφαλιάζεται.

Αποδώστε το αποκλειστικά και μόνο σε συμπτώσεις όπως κάθε... λογικός άνθρωπος..και ξεμπερδέψτε.

'Αλλωστε είπαμε πως είναι ένας μύθος και τίποτα παραπάνω...;)



Πηγή:
ieraellas-kinimaethnikon.blogspot.gr

http://ellaniapili.blogspot.gr/2015/09/blog-post_371.html?spref=fb