Τρίτη 18 Μαρτίου 2014

Βασίλειο των Χαζάρων γνωστό ως βασίλειο των "Red-Κόκκινων" Εβραίων. = Rothschilds.!!

Angelo Irakleides

Khazar kingdom known as a kingdom of " Red " Jews. = Rothschilds.!!!!!
Βασίλειο των Χαζάρων γνωστό ως βασίλειο των "Red-Κόκκινων" Εβραίων. = Rothschilds.!!

(by Arthur Koestler, Random House)

Reviewed by Pastor Sheldon Emry



Khazars adopt Judaism as their religion in A.D. 740.
Majority of Eastern European Jews are Khazar and Japhetic in origin, not Semitic. Refers to 1973 Jewish Encyclopedia and A. N. Poliak, Professor, Medieval Jewish History, Tel Aviv University.
Jews more closely related to Hun, Uigur, and Magyrs than to the seed of Abraham Isaac and Jacob.
Khazars exacted tribute from subject peoples.
Identified them with the hosts of Gog and Magog.
German word Ketzer is our word for Khazar and means heretic or Jew.
Khazars were with Attila the Hun in 4th century.
Some were phallic worshipers, killed anyone thought to be extra intelligent and called it an offering to god.
Quotes 1,000-year-old Arab historian, "The Khazars and their King are all Jews...some are of the opinion that Gog and Magog are the Khazars."
Khazars were re-exporters of foreign goods, middlemen, inspectors of trade, goldsmiths, and silversmiths; and they exacted 10% tax on all trade.
Jews fled Rome and Greece to Khazaria to avoid forced conversion to Christianity. They adopted Islam when forced, repudiating it when safe.
Khazar King, in a letter, traced his people in Togarma and Japheth, the ancestors of all the Turkish tribes.
In A.D. 864 a monk wrote "there exists a people under the sky in regions where no Christians can be found, whose name is Gog and Magog, and who are Huns; among them is one called Gazari [Khazari?], who are circumcised and observe Judaism in its entirety."
Russian communists tried to hide Khazar-Jewish connection!
History of breaking up of Khazar Empire and integration of these Jews into Russia, Poland, etc.
Khazar kingdom known as a kingdom of "Red" Jews.
Khazars joined Ghengis Khan and retained their Judaism.
Interchangeable names --Khazar, Zhid (or Yid), and Jew
Majority of Jews in Middle Ages were Khazars.
Jews were mintmasters, royal treasurers, tax collectors, and money lenders. Principal source of income was foreign trade and the levying of customs dues and they practiced communal life.
They lost the name of Khazars and became known as Jews. During Dark Ages commerce largely in Jewish hands, including slave trade.
During Crusades whole families and towns of Jews committed suicide rather than accept Christianity.
Proves only a handful of Sephardim Jews were in Europe so the vast majority of Jews today are Khazar in origin.
Gives origin of Yiddish language. It is NOT Hebrew!
"The Jewish dark ages may be said to begin with the Renaissance." (Reviews comment: This remark by the Jew Cecil Roth, coupled with other information, is a sorrowful admission that the Jews were supreme in the Dark Ages but lost their dominion over Europe when the Light of God's Word brought about the Renaissance!)
Quotes from many sources to prove Jews NOT descended from Biblical Israelites, ending with this, ...evidence from anthropology concurs with history in refuting the popular belief in a Jewish race descended from the biblical tribe.
Refers to others who have written on the same subject.
Israeli's right to exist...not based on...the mythological covenant of Abraham with God; it is based on international law -- i.e., on the United Nations' decision of 1947. . .
Koestler ends his book by saying he believes many Jews have learned of their Khazar ancestry and now reject the Chosen-Race doctrine.

ΠΗΓΉ: http://the-red-thread.net/Khazar-Jews.html
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ-GOOGLE: http://translate.google.com/translate?hl=el&sl=en&tl=el&u=http%3A%2F%2Fthe-red-thread.net%2FKhazar-Jews.html&sandbox=1

ΚΑΙ..... ΑΣΚΕΝΑΖΙ – ΧΑΖΑΡΟΙ. Ποιοι, και τί ήταν ακριβώς οι Χάζαροι.

ΠΗΓΉ: http://alfeiospotamos.blogspot.gr/search?q=ΧΑΖΑΡΟΙ


Ο Αρτέμης Σώρρας συνομιλεί με τους Κυριάκο Μανωλάκο και Νίκο Παρασκευά, στο Κανάλι Ένα του Πειραιά.
Η εκπομπή μεταδόθηκε από το δικτυακό ραδιόφωνο Σώρρας-FM.


ΣΥΝΕΝΩΣΗ ΕΛΛΗΝΩΝ - Νίκος Αμάραντος 16.3.2014


Ο δήμαρχος κατά τον νόμο του Καλλικράτη και η δημοτική αρχή έχει αναγνωριστεί και στον Ελληνικό νόμο αλλά και στον παγκόσμιο θεσμό ως αρχηγός κράτους

Στεφανος Βασιλειου

Ο δήμαρχος κατά τον νόμο του Καλλικράτη και η 
δημοτική αρχή έχει αναγνωριστεί και στον Ελληνικό νόμο αλλά και στον παγκόσμιο 
θεσμό ως αρχηγός κράτους ο δήμαρχος και ως μικρό κράτος η δημοτική αρχή, ο Δήμος. 
Ως εκ τούτου έχει το δικαίωμα της σφραγίδας, προσέξτε το, να κατεβούν χρήματα 
για έργα ανθρωπιστικής βοήθειας και επενδυτικά, ανταποδοτικά και κοινωφελή 
στην κάθε τοπική κοινωνία - κράτος - δήμο.


NOMOΣ ΥΠ’ΑΡΙΘ. 3852 Νέα Αρχιτεκτονική της Αυτοδιοίκησης και της Αποκεντρωμένης Διοίκησης − Πρόγραμμα Καλλικράτης

ΠΗΓΉ: http://www.kedke.gr/uploads2010/N38522010_KALLIKRATIS_FEKA87_07062010.pdf



Τέρμα σε όλους αυτούς τους «πολιτικούς τσομπάνηδες» που μας θεωρούν πρόβατα



Αγαπητοί μας συνδημότες και συνδημότισσες,

Αποφασίσαμε να πάρουμε μέρος και να συμμετέχουμε σ’ αυτόν τον αγώνα γιατί κουραστήκαμε να ακούμε πως οι νέοι είναι αδιάφοροι και ότι η γενιά μας δεν αγωνίζεται, δεν διεκδικεί.
Από την πρώτη στιγμή που ανακοινώσαμε την υποψηφιότητά μας, κάποιοι, άρχισαν τους εκφοβισμούς, διέσπειραν φήμες και δημιούργησαν σενάρια.

Σταματήστε να ασχολείστε μαζί μας και αρχίστε να απολογείστε για όλα αυτά που δεν έχετε κάνει έως σήμερα. Σε όλους αυτούς που θέλουν να μας υποδείξουν το αύριο, απαντάμε πως δε θα συμβιβαστούμε. Θα συνεχίσουμε ανεξάρτητα με αγωνιστικότητα, ανυποχώρητα και σταθερά στην απόφασή μας να διεκδικήσουμε το Δήμο Κατερίνης. Νέοι άνθρωποι – Νέα μυαλά - Νέες ιδέες – με δυναμική - να αντιμετωπίσουμε τα βαρίδια του παρελθόντος και το γκρίζο που απλώσανε πάνω από την πόλη και τα χωριά μας.
Σας χρειαζόμαστε σ’ αυτόν τον αγώνα, σας θέλουμε κοντά μας, σας ζητάμε να μας υποστηρίξετε, να στηρίξετε τον τόπο σας, τους ανθρώπους σας, την Κατερίνη σας.

Συμπολίτες ψηλά το κεφάλι! Η δύναμή μας είμαστε εμείς οι ίδιοι. Τέρμα σε όλους αυτούς τους «πολιτικούς τσομπάνηδες» που μας θεωρούν πρόβατα.
Ελάτε μαζί μας για μια «Νέα εποχή» στο Δήμο Κατερίνης.
ΕΠΟΙΚΟΙΝΩΝΙΑ: Τηλ: 6980470360
Mail: makridisn@gmail.com
Facebook: Makridis Nikos

Εκ του Γραφείου Τύπου.

Μ***κα Έλληνα, χρεώσου να σώσεις το τραπεζικό σύστημα !!! Επενδυση... πρόκληση της ΕΤΕ !!!

Αυτό δεν είναι σκάνδαλο ? Η ΕΤΕ Εδωσε 303 εκατ. δολάρια για Τούρκικο ουρανοξύστη !  Αφού ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ... γιατί τρέχουμε για ανακεφαλαιοποιήσεις τραπεζών ? και το κυριώτερο δεν τα επενδύουν στην Ελλάδα !

Η Εθνική Τράπεζα ΕΤΕ της Ελλάδας αγόρασε αντί 303 εκατ. δολαρίων τον μεγαλύτερο ουρανοξύστη της Κωνσταντινούπολης, τον «Κρυστάλλινο Πύργο» (Crystal Tower), σύμφωνα με δημοσίευμα της τουρκικής εφημερίδας «Hurriyet». 
Πρόκειται για μία από τις μεγαλύτερες, τα τελευταία χρόνια, αγοραπωλησίες εμπορικών ακίνητων στην Τουρκία.
The 170-meters high Crystal Tower, located in Istanbul's Levent district, has a 60,000 m2 area of usage. HÜRRİYET photo
The 170-meters high Crystal Tower, located in
Istanbul's Levent district, has a
60,000 m2 area of usage. HÜRRİYET photo
Ο ουρανοξύστης έχει ύψος 170 μέτρα,είναι ένας από τους τρεις υψηλότερους της Πόλης, έχει 40 ορόφους προορισμένους για γραφεία, έκταση εργασίας 60.000 τετρ. μέτρων και είναι κατασκευασμένος σε σχήμα κρυστάλλου. Ανήκε στον όμιλο Soyak (με κεφάλαια 1.578 εκατ. δολάρια), ο οποίος ασχολείται με αγοραπωλησίες ακίνητων, με επενδύσεις σε έργα και επιχειρήσεις για ενέργεια και μεταλλοκατασκευές.
The National Bank of Greece (NBG), which owns Finansbank in Turkey, bought a 40-story office tower in central Istanbul for $303 million, daily Hürriyet has reported March 18.


 Πανηγυρισμοί επί πτωμάτων!
“Πήρε πολλά από πολλούς. Και η δική του κυβέρνηση και οι προηγούμενες. Τώρα επιστρέφει ελάχιστα (μόλις μισό δισ. από τα 2,9 δισ. ευρώ του λεγόμενου πρωτογενούς πλεονάσματος) και πανηγυρίζει!”
Πήρε πολλά από πολλούς. Και η δική του κυβέρνηση και οι προηγούμενες. Τώρα επιστρέφει ελάχιστα (μόλις μισό δισ. από τα 2,9 δισ. ευρώ του λεγόμενου πρωτογενούς πλεονάσματος) και πανηγυρίζει! Ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς ανήγγειλε και επίσημα τη λήξη των διαπραγματεύσεων με την τρόικα, εν χορδαίς και τυμπάνοις. Πάνω στα πτώματα εκατομμυρίων Ελλήνων που η μνημονιακή πολιτική καταδίκασε σε εξαθλίωση...

Ο Αντ. Σαμαράς ανακοίνωσε από το υπουργείο Οικονομικών ότι θα διατεθεί ποσό 500 εκατ. ευρώ από το πρωτογενές πλεόνασμα σε ένα εκατομμύριο Έλληνες με βάση εισοδηματικά και περιουσιακά κριτήρια, καθώς και στους ένστολους με μηνιαίους μισθούς κάτω των 1.500 ευρώ. Κάνοντας λόγο για "νέο ξεκίνημα", υποστήριξε ότι "οι θυσίες αποδίδουν". "Τα αποτελέσματα γίνονται ορατά από τον πολίτη" συνέχισε για να καταλήξει πανηγυρικά: "Τα φτερά μας δεν μας τα κολλάνε άλλοι στις πλάτες. Βγαίνουν από την ψυχή μας".

"Τελειώσαμε μία δύσκολη διαπραγμάτευση", δήλωσε νωρίτερα ο Γ. Στουρνάρας. Ο υπουργός Οικονομικών ανέφερε πως τα σχετικά κείμενα διαμορφώνονται και τελειώνουν, ευχαρίστησε τον πρωθυπουργό και σημείωσε πως αυτή η επιθεώρηση ήταν η δυσκολότερη μέχρι τώρα.

Σύμφωνα με πηγές του υπουργείου Οικονομικών, το πρωτογενές πλεόνασμα του 2013 ανέρχεται στα 2,9 δισ. ευρώ. Από αυτό, ένα δισ. ευρώ θα δαπανηθεί στην αποπληρωμή του χρέους της χώρας (όπως προβλέπεται από τη δανειακή σύμβαση), ένα δισ. ευρώ στην αποπληρωμή ληξιπρόθεσμων οφειλών του δημοσίου προς τους ιδιώτες, 350 εκατ. ευρώ θα καλύψουν τη μείωση των εργοδοτικών εισφορών και των εισφορών των εργαζομένων για το 2014, ενώ τα 500 εκατ. ευρώ θα δοθούν ως κοινωνικό μέρισμα. Κατά τις ίδιες πηγές, η διανομή του κοινωνικού μερίσματος θα γίνει εφάπαξ τον Μάιο με τα εισοδηματικά κριτήρια που ισχύουν για την χορήγηση του οικογενειακού επιδόματος.


17 Μαρτίου χθές.....Τέτοια μέρα πριν από 193 χρόνια, έφτασε στο αραξοβόλι Αρμυρού Καλαμάτας ένα καράβι με 400 βαρέλια μπαρούτι και άλλα πολεμοφόδια.

Όλα για τις ανάγκες του Μεγάλου Αγώνα που είχε οριστεί να ξεκινήσει μετά από λίγες μέρες, ανήμερα του Ευαγγελισμού. Τα πολεμοφόδια είχαν συγκεντρωθεί  στις Κυδωνίες, (σημερινό Αϊβαλί ) ύστερα από έρανο που είχε κάνει στην Κωνσταντινούπολη το προηγούμενο Φθινόπωρο ο Παπαφλέσσας.Καπετάνιος του καραβιού ήταν οΧριστόδουλος Μέξης ή Ποριώτης. 
Σημαντικό είναι, ότι μια τέτοια προμήθεια πολεμικού υλικού προσχεδιασμένη και με στόχο να φτάσει το υλικό έγκαιρα στους αγωνιστές της Μεσσηνίας και της Μάνης, δείχνει τη σωστή απόφαση καθώς και την προετοιμασία για την έναρξη της Επανάστασης από την Καλαμάτα. Δείχνει, όμως, ότι είναι και ένα πολεμικό  σημαντικό γεγονός, που υπερτερεί κατά πολύ από μεμονωμένες εκδηλώσεις πατριωτών άλλων περιοχών της Πελοποννήσου, την ίδια χρονική περίοδο, που στράφηκαν με τα όπλα εναντίον κάποιων τούρκων ταξιδιωτών ή φοροεισπρακτόρων.
Υπεύθυνοι για την αναμονή και παραλαβή του υλικού ήταν ο Αναγνωσταράς και ο Νικηταράς. Την ίδια νύχτα με 250 φορτηγά ζώα και 200 οπλοφόρους αγωνιστές, πήγαν στον Αρμυρό και ύστερα από συνεννόηση με τον Κατσή Μαυρομιχάλη, αδερφό του Πετρόμπεη, ο οποίος ήταν τελωνοσταθμάρχης  γιατί το αραξοβόλι ανήκε στη Μάνη, μπήκαν στο καράβι και ξεφόρτωσαν περίπου το 1/3 των πολεμοφοδίων και τα μετέφεραν (νύχτα) σε απόκρημνα κρησφύγετα στην περιοχή της Ιεράς Μονής Μαρδακίου Νέδουσας Αλαγονίας.
Τα υπόλοιπα 2/3 των πολεμοφοδίων τα πήραν στη συνέχεια οι Μανιάτες και ο καπετάν Μέξης άνοιξε πανιά και έφυγε.
Κατά μία εκδοχή, συνοδός του φορτίου από τις Κυδωνίες μέχρι εδώ ήταν ο Χαράλαμπος Μάλης, ένας Κύπριος δάσκαλος και φλογερός πατριώτης, που δίδασκε τα Ελληνικά  στα   παιδιά οικογενειών στην Πόλη. Τον είχε γνωρίσει σε προηγούμενο ταξίδι στην Πόλη ο Παπαφλέσσας, τον είχε κάνει μέλος της Φιλικής Εταιρείας και ο Χαράλαμπος Μάλης, εκτός από  το φορτίο που συνόδεψε, έμεινε εδώ και έλαβε μέρος στην Επανάσταση. Αργότερα, λόγω της μόρφωσής του, είχε χρησιμοποιηθεί σε διάφορες θέσεις της τότε Διοίκησης του τόπου μας. 
Η έναρξη, λοιπόν, της Επανάστασης που έγινε στη Καλαμάτα στις 23 Μάρτη, βρήκε όσους αγωνιστές  είχαν και κρατούσαν σισανέδες και κουμπούρες, να έχουν και γεμάτα τα σελάχια τους με  μπαρουτόσκαγα που είχε φέρει το καράβι…
Να είμαστε καλά και να τα θυμόμαστε αυτά τα ιστορικά γεγονότα!
(Ilias Parlos)

Κύπρος: Αναίτιος αυτοκτονικός χορός του Ζαλόγγου

xoros-zalogkouΟ Φιλελεύθερος 18.3.2014
Παναγιώτης Ήφαιστος
Η Κύπρος δρομολογήθηκε σε τροχιά αργού θανάτου και αφανισμού. Με την Αθήνα να τηρεί μια πολιτικά εγκληματική σιωπή, ο πρόεδρος της Κύπρου που εξελέγη πέρυσι λόγω της γνωστής ελληνικής πολιτικής ασθένειας οι ψηφοφόροι να φορούν ιδεολογικές και κομματικές παρωπίδες, με απρόσμενα αδίστακτο τρόπο σέρνει τους Έλληνες της Κύπρο στην αγκαλιά του τουρκικού θηρίου.
Ταυτόχρονα κλασικά ελληνικά ελαττώματα επαναλαμβάνονται: Η αυτοκατοστροφική ιδιωτεία και ιδιοτέλεια πρυτανεύει και αναρίθμητοι πλέον σαν έτοιμοι από καιρό οδεύουν προς τα Σούσα.
Ο κ Αναστασιάδης εξελέγη στο ύπατο αξίωμα πριν ένα χρόνο. Οι κυβερνώντες κάθε κράτους, όπως γνωρίζουμε, ορκίζονται πίστη και νομιμοφροσύνη στην Πολιτεία. Ο πρόεδρος ενός κράτους αποστολή έχει να διακυβερνά και όχι να το καταργεί. Το κράτος υπό κανονικές συνθήκες είναι θεσμός αθάνατος. Οι κυβερνώντες προσωρινοί και αναλώσιμοι.
Δεν μπορεί οι κυβερνήτες να γίνονται συνειδητοί ή ανεπίγνωστοι δολοφόνοι της Πολιτείας και κανείς να μην γνοιάζεται. Εάν όντως αυτό συμβαίνει κοντεύουμε την αρχή του τέλους των Ελλήνων της Κύπρου.
Ο μοιραίος νυν Πρόεδρος βαρύνετε με το αβάστακτο πολιτικό έγκλημα όχι μόνο της συνηγορίας με το ανελεύθερο, αντί-δημοκρατικό και φασιστικό σχέδιο Αναν αλλά και με την φανατική υποστήριξή του πριν και μετά το ιστορικό ΟΧΙ των κυπρίων.
Κανείς λογικά σκεπτόμενος δεν μπορεί να αμφιβάλλει ότι, αθετώντας τις προεκλογικές του δεσμεύσεις, με το «κοινό ανακοινωθέν» η Κύπρος εξωθείται στην αποδοχή σχεδίων ακόμη χειρότερων από το επάρατο σχέδιο Αναν. Μην εκπλαγεί κανείς πάντως εάν σύντομα ως εξ αυτού θα ακουστεί η ύβρης ότι «το σχέδιο Αναν ήταν … χαμένη ευκαιρία». Στην Ελληνική ιστορία η ύβρης προηγείτο της επερχόμενης καταστροφής.
Το κατά πόσο τα πιο πάνω είναι συνειδητά ή ανεπίγνωστα δεν έχει σημασία. Ακόμη και όταν ένας φόνος οφείλεται σε αμέλεια ή απροσεξία παραμένει φόνος. Η δολοφονία της Κύπρου εκτελείται αυτή την στιγμή και μάλιστα αδίστακτα.
Οι Έλληνες της Κύπρου υπό οικονομική καταστολή και εγκαταλειμμένοι από την εξίσου ριγμένη στο έδαφος «Μητρόπολη» γίνονται βορά των σκυλιών: Μεθοδεύεται το στρίμωγμά τους σε συμπληγάδες εκβιαστικών διλημμάτων που θα τους υποχρεώσουν αυτή την φορά να πουν ένα αυτοκτονικό «ναι» αντί ένα σωτήριο ΟΧΙ αντίστοιχο του 2004.
Ποικιλόχρωμα μυστήρια ΜΚΟ της διεθνικής και ηγεμονικής ιδιωτείας είναι ήδη σε πλήρη εάν όχι οργιώδη δράση. Τα νήματα μιας ακόμη γκρίζας μεταμοντέρνας «επανάστασης» σέρνει την Κύπρο μέσα σε μια «μετά-εθνική», δήθεν, σφαίρα. Ναι τέτοια λένε (ξανά) πολλοί πολιτικοπνευματικά άθλιοι.
Η Αμμόχωστος, λένε απερίφραστα οι Τούρκοι, είναι το τελευταίο καρότο για να πουν οι Έλληνες το ναι. Γιατί άραγε το θέλουν τόσο πολύ! Γιατί οι Κύπριοι δεν διερωτώνται για το γεγονός ότι το όργιο στημένης προπαγάνδας είναι το δηλητήριο που τους ποτίζουν.
Μεταξύ πολλών άλλων, α) «αποζημιώσεις» («μιας και χάσαμε τον πόλεμο και ούτως ή άλλως είναι χαμένα», δήθεν), β) το δήθεν οικονομικό θαύμα της δήθεν επανένωσης (εάν ήταν έτσι απλά αύριο θα είχαν καταργηθεί ή και ενωθεί τα κράτη) και γ) ο πλούτος της Κύπρου είναι παράγων ειρήνης (μια άλλη εκδοχή του «τα δικά μου δικά μου και τα δικά σου πάλι δικά μου»).
Μαζί με πολλά άλλα απειλές και φόβητρα κάθε είδους, άλλως πως όργιο από μαστίγια και δηλητηριώδη καρότα. Το τελευταίο κακόγουστο προπαγανδιστικό ανέκδοτο είναι η διδασκαλία ελληνικών στα τουρκοκυπριακά σχολεία. Φιλέλληνες ξαφνικά οι έποικοι και οι υπόλοιποι εξαρτημένοι από την Άγκυρα στα κατεχόμενα. Εγώ και καμπόσοι φίλοι μου μαθαίνουμε τούρκικα, γαλλικά και κάποιοι άλλοι κινέζικα. Όμως, δε το προπαγανδίζουμε για να γίνουμε καβαλάρηδες και επικυρίαρχοι της Τουρκίας, της Γαλλίας η της Κίνας.
Δεν είναι κάποια συνωμοσία. Είναι στρατηγικά σχέδια ενταγμένα στις οργιώδεις στρατηγικές ανακατατάξεις της περιφέρειάς μας που καταστρέφουν τις απρόσεκτες κοινωνίες. Σχέδια που διαλύουν κράτη, εξουθενώνουν και διασκορπίζουν τα μέλη της κοινωνίας και αρπάζουν τον γεωπολιτικό χώρο και τους πλουτοπαραγωγικούς πόρους.
Το κωμικό και ταυτόχρονα ιλαροτραγικό είναι ότι δεν υπάρχει κανείς λόγος για μια τέτοια αυτοκτονική αφετηρία. Δεν επείγει μια λύση αυτοκτονική. Δεν αυτοκτονούμε σήμερα μήπως και πεθάνουμε αύριο. Δεν επικαλείσαι τον κίνδυνο διχοτόμησης για να επιβάλεις διχοτόμηση και ταυτόχρονα συγκυριαρχία της Τουρκίας.
Δεν ανατρέπεις πολιτικοανθρωπολογικά γεγονότα χιλιετιών για να νομιμοποιήσεις το μόνιμο καβαλίκεμα της Κύπρου με ένα προβληματικό κράτος, την Τουρκία, το οποίο όσο περισσότερο θα βυθίζεται στα προβλήματά του τόσο περισσότερο θα εκτονώνεται πάνω στις πλάτες των Ελλήνων, θα δημιουργεί τεχνητές κρίσεις και θα εκβιάζει την Ελλάδα (στρατηγικός όμηρος θα είναι η Κύπρος μέχρι η Τουρκία επαναλαμβάνοντας τον εαυτό της θα εξαφανίσει την Ελληνική παρουσία από την μεγαλόνησο).
Η Τουρκία, εξάλλου, γίνεται ο συνομιλητής για τον γεωπολιτικό χώρο της Κύπρου, τις συμφωνίες για τους πλουτοπαραγωγικούς πόρους και τα συμφέροντα τρίτων εμπλεκομένων.
Πρέπει να βρεθεί τρόπος να σταματήσει αυτή η αυτοκτονική τροχιά. Δεν γίνεται μπροστά στα μάτια μας να εκτελείται μια από τις μεγαλύτερες καταστροφές του σύγχρονου ελληνισμού και η απάθεια να πρυτανεύει.
Οι Κύπριοι που είναι τα άμεσα και πρώτα θύματα δεν έχουν πλέον ένστικτο επιβίωσης; Άντεξαν τέσσερεις δεκαετίες μετά το 1974 και δεν υπέκυψαν στις αξιώσεις να ενταχθεί η Κύπρος στον τουρκικό χώρο. Αν δεν κάνουν κάτι το τέλος τους είναι πολύ κοντά. Δεν θα είναι θάνατος. Θα είναι βασανιστικός αργός θάνατος.
Η εντύπωση που επικρατεί είναι ότι αλώθηκε η πολιτική εξουσία από φορείς πολιτικών αυτοκτονικών συνδρόμων. Εάν τα μ έλη της κυπριακής κοινωνίας έχουν ένστικτο επιβίωσης πρέπει να αντισταθούν. Άμεσα να οργανωθούν κινήματα αντίστασης πέραν και υπεράνω των κομμάτων.
Να αντικρουστεί η προπαγάνδα των κάθε ΜΚΟ και άλλων υπόγειων πρωταθλητών της ξένης ιδιωτείας και ιδιοτέλειας που εκλαμβάνει τους Κύπριους ιθαγενείς στους οποίους κουνούν καθρεφτάκια πριν εκτελεστεί η προμελετημένη γενοκτονία.

Π. Ήφαιστος – P. Ifestos

Οργή Σέρβων κατά Ε. Βενιζέλου για την αναγνώριση διαβατηρίων του Κοσσόβου!

Σε τροχιά σύγκρουσης με όλους τους φυσικούς και παραδοσιακούς συμμάχους της χώρας μας – και δη τους ομόδοξους Ρώσους και Σέρβους – φαίνεται ότι είναι αποφασισμένος να βάλει την Ελλάδα ο ΥΠΕΞ και πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ (και της “Ελιάς”) Ε. Βενιζέλος.
Την αγανάκτηση τους εκφράζουν οι Σέρβοι μέσα από δημοσίευμα της σερβικής «Τέλεγκραφ», κατά της απόφασης του Έλληνα υπουργού Εξωτερικών Ε. Βενιζέλου να αναγνωρίσει η Ελλάδα τα διαβατήρια του ψευδοκράτους Κοσσόβου.
«Αυτό που φαινόταν αδύνατο να γίνει, συνέβη: Οι Έλληνες αναγνωρίζουν τα διαβατήρια του Κοσσυφοπεδίου!», σημειώνει με φανερή αγανάκτηση η σερβική «Τέλεγκραφ».
«Ο αναπληρωτής πρόεδρος της κυβέρνησης, Ευάγγελος Βενιζέλος, επιβεβαίωσε ότι η χώρα του έχει αποφασίσει να δεχθεί τις βίζες Σένγκεν και τα διαβατήρια του Κοσσυφοπεδίου και με τον τρόπο αυτόν δεν θα επιβραδύνει το δρόμο του Κοσσυφοπεδίου στην Ευρώπη. Ευχαριστούμε αδέλφια!», συμπληρώνει το σερβικό δημοσίευμα.
Η συγκεκριμένη απόφαση θα έχει ισχύ από τις 20 Μαρτίου. Η Ελλάδα, μέχρι τώρα τουλάχιστον, είναι μία από τις πέντε χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης που δεν αναγνωρίζουν την παράνομη ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου.
Ο Ε. Βενιζέλος έχει δηλώσει ότι αν και η Ελλάδα δεν αναγνωρίζει επίσημα το Κοσσυφοπέδιο, δεν θα επιβραδύνει το δρόμο του ψευδοκράτους προς την Ευρώπη…


Η Γη έτοιμη για Επανεκκίνηση;

Στον διάλογο του Πλάτωνα Τίμαιος και Κριτίας , η Σάις είναι η πόλη στην οποία ο Σόλωνας (που επισκέφτηκε την Αίγυπτο το 590 π.Χ.) έμαθε από έναν Αιγύπτιο ιερέα την ιστορία των παλαιών, δηλ. αυτών που έζησαν πριν από τους σύγχρονους (της εποχής εκείνης) Έλληνες, την πολεμική αντιπαράθεσή της Ατλαντίδας με την Ελλάδα και την Αίγυπτο, και την τελική ήττα της και τον αφανισμό της από φυσική καταστροφή.


Δεν είναι τυχαίο βέβαια ότι παρόμοια κείμενα για αρχαίους πολιτισμούς που καταστράφηκαν εξ' ολοκλήρου βρίσκουμε σε κάθε θρησκεία-μυθολογία.

Και αναφέρομαι σε θρησκείες γιατί ήταν ο τρόπος διάδοσης του προηγούμενου πολιτισμού στις επόμενες γενιές που δεν τον γνώριζαν. Για παράδειγμα αν υποθέσουμε ότι γινόταν ολοκληρωτική καταστροφή στον πλανήτη και ο άνθρωπος γυρνούσε στην λίθινη εποχή, μετά από 2-3 γενιές πως θα μπορούσες να εξηγήσεις σε ένα παιδί τι σήμαινε αεροπλάνο; Τι σήμαινε τηλέφωνο, ίντερνετ κλπ.

Φαίνεται λοιπόν από την μελέτη αρχαίων κειμένων ότι κάθε τόσο στην γη γίνεται ένα reboot, μια επανεκκίνηση, ώστε να γιατρευτούν οι πληγές που της ανοίγει ο άνθρωπος και να επιβιώσει στο χρονικό διηνεκές.
Η σημερινή γη έχει κορεστεί από το ανθρώπινο είδος, που έχει αλλοιώσει τελείως τον βιολογικό της κύκλο. Ο άνθρωπος έχει καταναλώσει τις προμήθειές της, οι φυσικοί πόροι όσο πάνε και λιγοστεύουν αλλά ο άνθρωπος όσο πάει και αυξάνεται και καταναλώνει ότι έχει απομείνει με γρηγορότερους ρυθμούς. Πόσο ακόμη θα αντέξει; Είναι έτοιμη για μία ακόμη επανεκκίνηση;

Χαρακτηριστικό παράδειγμα Η πτήση 571 της Uruguayan Air Force που το 1972, αεροπλάνο συνετρίβη στις Άνδεις και οι επιζήσαντες, αφού κατανάλωσαν ότι προμήθειες είχαν, μην έχοντας άλλη πρόσβαση σε φαγητό και νερό, έγιναν κανίβαλοι για να επιβιώσουν.

 Φαντάζει τρομακτικό, να χαθούν τόσα δισεκατομμύρια ζωές, να μείνουν ελάχιστοι, ώστε να πάρει ανάσα αυτός ο πλανήτης να ξαναβρεί την ταυτότητά του, μα δεν είναι παράλληλα εγωιστικό εκ μέρους μας, να θέλουν να ρουφήξουμε κάθε πόρο, κάθε ζωντανό οργανισμό, κάθε τι οργανικό και μη, απλά για να επιβιώσει η ματαιοδοξία μας;

Άλλωστε τι είναι το ανθρώπινο είδος, μέσα στην απεραντοσύνη του Σύμπαντος; Συγκριτικά ούτε ένα μυρμήγκι σε όλο τον πλανήτη γη. Τι κι αν εξοντωθεί αυτό το μυρμήγκι; Ποια η σημαντικότητά του στο Σύμπαν;

Αλήθεια, πόσο κοντά είμαστε τελικά σε μια επανεκκίνηση; Κι αν γίνει, θα καταφέρει αυτή την φορά ο άνθρωπος να συνυπάρξει με την φύση; Θα καταφέρει στο μέλλον να δημιουργήσει τις συνθήκες αυτές ώστε να μην εξοντωθεί για μία ακόμη φορά, αλλά να συνυπάρξει αρμονικά και ελεγχόμενα όπως όλα τα υπόλοιπα είδη του πλανήτη μας;



Ο Αποσυμβολισμός των Άθλων του Θησέα

Ο Αποσυμβολισμός των Άθλων του Θησέα

O Θησέας κατέχει περίοπτη θέση στους Ήρωες των Ιώνων, καθώς πραγματοποίησε πολλούς άθλους, πήρε μέρος στην Αργοναυτική εκστρατεία, πολέμησε με τον Ηρακλή εναντίον των Αμαζόνων, αλλά και ένωσε τις πόλεις της Αττικής σε μία, δίνοντας τους το όνομα «αι Αθήναι», προς τιμήν της Θεάς Αθηνάς. (Η οποία είχε κερδίσει τον Ποσειδώνα στον αγώνα για την πόλη στα χρόνια του Κέκροπα).Πατέρας του Θησέα ήταν ο Αιγέας, και μητέρα του η Αίθρα, κόρη του βασιλιά της Τροιζήνας. Παρόλο που είχε παντρευτεί ήδη δύο φορές ο Αιγέας δεν μπορούσε να αποκτήσει διάδοχο, για αυτό τον λόγο ζήτησε χρησμό από το Μαντείο των Δελφών. Το Μαντείο του έδωσε τον ακόλουθο χρησμό: «Μην ανοίξεις το ασκί του κρασιού σου πριν φτάσεις στην Αθήνα».Ο Αιγέας μη κατανοώντας τον χρησμό, επισκέφθηκε τον φημισμένο για την σοφία του βασιλιά της Τροιζηνίας Πιτθέα, με σκοπό να ζητήσει τη συμβουλή του. O Πιτθέας κατάλαβε πως ο Αιγέας θα αποκτούσε σύντομα ένα γιο, και πως θέλημα των θεών ήταν το παιδί αυτό να γεννηθεί στην Αθήνα, έτσι ώστε να υπάρξει συνεχεία στη γενιά του βασιλιά. Υποκρίθηκε όμως πως δεν μπορούσε να ερμηνεύσει τον χρησμό.

Ο Πιτθέας που είχε μία κόρη σε ηλικία γάμου την Αίθρα, και θέλοντας να επωφεληθεί της περιστάσεως διοργάνωσε γιορτή προς τιμήν του Αιγέα. Το κρασί έρεε άφθονο, και στο τέλος ο Αιγέας μεθυσμένος πέρασε τη νύχτα με την Αίθρα. Το επόμενο πρωί καταλαβαίνοντας τι είχε γίνει, ο Αιγαίας είπε στην Αίθρα πως εάν αποκτούσε παιδί από την συνεύρεση του μαζί της το προηγούμενο βράδυ, θα έπρεπε να μην το μάθει κανείς. Και αυτό διότι οι Παλλαντίδες οι 50 γιοι του αδελφού του Πάλλαντα, διεκδικούσαν το θρόνο του.Φεύγοντας όμως άφησε πίσω το ξίφος του και ένα ζευγάρι σανδάλια κάτω από ένα βράχο, και είπε στην Αίθρα πως αν το παιδί ήταν αγόρι, όταν θα γινόταν έφηβος, θα έπρεπε να σηκώσει τον βράχο και αφού έπαιρνε το ξίφος και τα σανδάλια, θα έπρεπε να πάει να τον βρει στην Αθήνα.Όντως η Αίθρα έκανε ένα αγόρι τον Θησέα, ο οποίος μεγάλωσε στην Τροιζήνα.Πριν ακόμα γίνει 7 ετών, επισκέφθηκε την Τροιζήνα ο Ηρακλής. Ο Θησέας έπαιζε με άλλα παιδιά όταν είδαν τον Ηρακλή ο οποίος φόραγε την τρομερή του λεοντή. Και ενώ όλα τα παιδιά φοβήθηκαν και κρύφτηκαν, ο Θησέας νομίζοντας πως η λεοντή ήταν πραγματικό λιοντάρι, άρπαξε ένα τσεκούρι και όρμησε να το σκοτώσει ξαφνιάζοντας τον Ηρακλή.!!!

Όταν ο Θησέας έγινε 16 χρονών η Αίθρα τον οδήγησε στο σημείο που είχε αφήσει ο πατέρας του Αιγαίας το ξίφος και τα σαντάλια του. Ο Θησέας σήκωσε με ευκολία την μεγάλη πέτρα, και αποφάσισε να πάει στην Αθήνα για να βρει τον πατέρα του Αιγέα. Ο Παππούς του Πιτθέας και η μητέρα του Αίθρα, τον παρακαλούσαν να ταξιδέψει με πλοίο, διότι ο δρόμος ήταν εξαιρετικά επικίνδυνος και γεμάτος ληστές. Ο Θησέας όμως ήθελε να νικήσει τους ληστές και γίνει ήρωας σαν τον Ηρακλή, που τόσο θαύμαζε.


1.Στον δρόμο του για την Αθήνα η πρώτη δοκιμασία που έπρεπε να φέρει εις πέρας ήταν αντιμετώπιση του ληστή Περιφήτη (ο περιώνυμος), ο οποίος ήταν γιος του Ήφαιστου, και δρούσε στο βουνό Αραχναίο, κοντά στην Επίδαυρο. Εκεί έστηνε καρτέρι στους περαστικούς και τους σκότωνε με ένα μεγάλο μεταλλικό ρόπαλο, γι’ αυτό ονομαζόταν και Κορυνήτης (από την «κορύνη», που στα Αρχαία Ελληνικά σήμαινε «ρόπαλο»). Αφού ο Θησέας σκότωσε τον Περιφήτη, πήρε μαζί του την κορύνη.

2. Όταν ο Θησέας έφθασε στις Κεγχρεές κοντά στον Ισθμό, συνάντησε τον γιο του Ποσειδώνα, Σίνι τον Πιτυοκάμπτη. Ο Σίνις σκότωνε τους περαστικούς δένοντας τους σε λυγισμένες κορυφές πεύκων τις οποίες ξαφνικά άφηνε ελεύθερες, σχίζοντας έτσι τα θύματα του στα δύο. Ο Σίνις μετά από σύντομη μάχη με τον Θησέα, νικήθηκε και τιμωρήθηκε από τον Θησέα με τον ίδιο τρόπο που τιμωρούσε τα θύματα του.

3. Περνώντας την Κόρινθο, έφτασε στον Κρομμύωνα. Εκεί σκότωσε την άγρια γουρούνα Φαία (σκοτεινή) κόρη του Τυφώνα και της Έχιδνας και μητέρα του Καλυδώνιου και του Ερυμάνθιου κάπρου, η οποία έκανε προκαλούσε καταστροφές στην περιοχή.

4. Στην συνέχεια στις Σκιρωνίδες Πέτρες (σημερινή Κακιά Σκάλα), συνάντησε τον Σκίρωνα γιο του Κορίνθου και εγγονό του Πέλοπα, σε ένα σημείο όπου ο δρόμος κατέληγε σε ένα στενό μονοπάτι, το οποίο χώραγε ένα μόνο ένα ταξιδιώτη. Εκεί ο Σκίρωνας υποχρέωνε τους περαστικούς να σκύψουν να του πλύνουν τα πόδια. Τότε τους κλώτσαγε και έπεφταν στον γκρεμό, όπου βρισκόταν μια τεράστια σαρκοφάγα χελώνα, που τους καταβρόχθιζε. Ο Θησέας πλήρωσε το Σκίρωνα με το ίδιο νόμισμα, ενώ αργότερα κατέβηκε στην παραλία και σκότωσε τη χελώνα, κάνοντας το καβούκι της ασπίδα.

5. Στην Ελευσίνα ο Θησέας νίκησε τον γιο του Ποσειδώνα Πυγμάχο Κερκύονα, ο οποίος προκαλούσε τους διαβάτες σε μάχη μέχρι θανάτου. Ο Θησέας τον σήκωσε ψηλά και τον προσεδάφισε με τόση δύναμη, που σκοτώθηκε.

6. Στο έκτο του κατόρθωμα ο Θησέας αντιμετώπισε το γιο του Ποσειδώνα ληστή Προκρούστη. Ο Προκρούστης προσφερόταν να παράσχει φιλοξενία στους περαστικούς, αλλά τους υποχρέωνε να ξαπλώσουν σε δύο κρεβάτια που είχε. Τους ψηλούς τους έβαζε σε ένα μικρό κρεβάτι, ενώ τους κοντούς σε ένα μεγάλο. Από τους μεν ψηλούς έκοβε το εξέχον άκρο, από τους δε κοντούς τους έδενε με λουριά και τους τέντωνε μέχρι να φτάσουν το απαιτούμενο μήκος. Και στις δύο περιπτώσεις, αφού ολοκλήρωνε τα βασανιστήριά του, τους σκότωνε και έπαιρνε τα χρήματα τους. Και ο Προκρούστης είχε την τύχη των προηγούμενων ληστών, καθώς ο Θησέας τον σκότωσε με τον ίδιο τρόπο που αυτός σκότωνε τα θύματά του.Τον Θησέα στην συνέχεια καλωσόρισαν στην Ιερά οδό οι Φυταλίδες προσφέροντας θυσίες στον τον Δία, εξαγνίζοντας τον παράλληλα για τους φόνους των ληστών.Εκείνη την εποχή ο Αιγέας ήταν νυμφευμένος με τη μάγισσα Μήδεια, κόρη του βασιλιά Αιήτη της Κολχίδας. Η Μήδεια γνώριζε την ταυτότητα του Θησέα, σε αντίθεση με τον Αιγέα. Η Μήδεια προειδοποιούσε τον Αιγέα πως ο Θησέας θα ερχόταν να καταλάβει το βασίλειο του, αποφεύγοντας να του αποκαλύψει ότι ήταν ο γιος του, που είχε πια ενηλικιωθεί. Κατ’ αυτόν τον τρόπο τον έπεισε να σκοτώσει το Θησέα, όταν αυτός θα έφτανε στην Αθήνα.

Όντως ο Αιγέας υποδέχτηκε με τιμές το Θησέα, του οποίου τα κατορθώματα τον είχαν κάνει ήδη διάσημο στην πόλη, και διοργάνωσε προς τιμήν του συμπόσιο στο οποίο του προσέφερε ένα κρασί με δηλητήριο επηρεασμένος από τα ψέματα της Μήδειας. Κατά την τελετή της σπονδής ο Θησέας σήκωσε το σπαθί του για να κόψει ένα κομμάτι από το θυσιασμένο ζώο. Τότε ο Αιγέας αναγνώρισε το ξίφος και τα σαντάλια του, και πέταξε το δηλητήριο από τα χέρια του Θησέα, αναγνωρίζοντας πως είναι πράγματι ο γιος του. Στην συνέχεια θέλοντας να τιμωρήσει τη Μήδεια που τον είχε ξεγελάσει, την εξόρισε στην πατρίδα της και παρουσίασε Θησέα στο λαό των Αθηνών. Οι ανιψιοί του (γιοι του Πάλλαντα), χωρίστηκαν σε δύο ομάδες και προσπάθησαν να δολοφονήσουν το Θησέα. Ο Θησέας κατάφερε να πληροφορηθεί τον σκοπό τους από τον κήρυκα Λεώς (λαός), και σκότωσε πολλούς από αυτούς, ενώ όσοι γλίτωσαν τράπηκαν σε φυγή.Ο Θησέας συνεπώς με τη βοήθεια του «λαού» όμως υποδεικνύει η ιστορία, εξασφάλισε την κυριαρχία του στην Αττική.Λίγο μετά την άφιξη του στην Αθήνα, ο Θησέας συνόδεψε τον Ηρακλή στην άθλο της ζώνης της Αμαζόνας Ιππολύτης. Εκεί ο Θησέας ερωτεύτηκε τη βασίλισσά των Αμαζόνων Αντιόπη, την οποία πήρε μαζί του στην Αθήνα και την έκανε γυναίκα του. Οι Αμαζόνες για να εκδικηθούν την αρπαγή της Ιππολύτης κατευθύνθηκαν με εχθρικές διαθέσεις προς την Αθήνα. Ο Θησέας τις νίκησε, αλλά η Αντιόπη πέθανε μαχόμενη στο πλευρό του άνδρα της.

7. Ο επόμενος άθλος του ήταν η αιχμαλωσία ενός ταύρου που σύμφωνα με μία εκδοχή ήταν εκείνος που αναδύθηκε από τη θάλασσα στην Κρήτη με τον οποίο έσμιξε η βασίλισσα Πασιφάη, γεννώντας τον Μινώταυρο. Τον ταύρο τον είχε φέρει ο Ηρακλής από την Κρήτη μετά από εντολή του Ευρυσθέα. Στο δρόμο για τον Μαραθώνα έπιασε καταιγίδα και τον Θησέα φιλοξένησε μία ηλικιωμένη γυναίκα η Εκάλη (σε αυτή οφείλει το όνομα της η σημερινή ομώνυμη περιοχή), θέλοντας να τον ευχαριστήσει επειδή είχε σκοτώσει τον Κερκύονα, θύματα του οποίου ήταν και οι δύο γιοι της. Ο Θησέας κατόρθωσε να αιχμαλωτίσει ζωντανό τον ταύρο. Τον οδήγησε στην Αθήνα δεμένο από τα κέρατα, ανέβηκε στην Ακρόπολη και εκεί τον θυσίασε στο βωμό του Δελφινίου Απόλλωνα.

8. Αργότερα ο Θησέας θέλησε να τερματίσει το βάναυσο φόρο αίματος που πλήρωνε η πόλη κάθε εννιά χρόνια με εφτά νέους και εφτά νέες στην Μινωική Κρήτη. Η βάναυση αυτή ποινή είχε οριστεί από τον Μίνωα διότι ο γιος του Μίνωα Ανδρόγεως, είχε πάρει μέρος σε αγώνες στα Παναθήναια επιτυγχάνοντας πολλές νίκες, προκαλώντας έτσι τον φθόνο των Αθηναίων, οι οποίοι τον σκότωσαν. Ο Μίνωας για να τιμωρήσει τους Αθηναίους κήρυξε νικηφόρο πόλεμο στην Αθήνα. Ως ποινή των Αθηναίων όρισε κάθε χρόνο εφτά νέοι Αθηναίοι και εφτά νέες Αθηναίες, να στέλνονται στην Κρήτη και να θυσιάζονται στον σαρκοφάγο Μινώταυρο. Ποίος όμως ήταν ο Μινώταυρος; Πριν ο Μίνωας γίνει βασιλιάς ζήτησε από το θεό Ποσειδώνα ένα σημάδι για το ποίος αυτός ή ο αδερφός του, έπρεπε να ανέβουν στο θρόνο. Ο Θεός έστειλε έναν όμορφο λευκό ταύρο και ζήτησε από το Μίνωα να θυσιάσει αυτόν τον ταύρο στον ίδιο. Ο Μίνωας όμως εντυπωσιασμένος από τον ταύρο, θυσίασε έναν άλλο ελπίζοντας ότι ο Θεός δε θα το προσέξει.

Ο Ποσειδώνας όμως κατάλαβε τι είχε γίνει εξοργίστηκε, και έκανε τη γυναίκα του Μίνωα Πασιφάη να ερωτευτεί τον ταύρο. Η γυναίκα δεν μπορούσε να ικανοποιήσει το πάθος της, και ζήτησε βοήθεια από το μηχανικό Δαίδαλο. Αυτός κατασκεύασε ένα κενό ομοίωμα αγελάδας η Πασιφάη μπήκε μέσα σε αυτό, και ο ταύρος ζευγάρωσε μαζί της. Από την άνομη αυτή ένωση γεννήθηκε ο Μινώταυρος, ένα αιμοσταγές τέρας που είχε την μορφή μισού ανθρώπου και μισού ταύρου.Μην μπορώντας να ανεχτεί την θυσία των Αθηναίων ο Θησέας, συμμετείχε εθελοντικά στους νέους που θα πήγαιναν στην Κρήτη, θυσιαζώμενοι στον τρομερό Μινώταυρο. Το πλοίο σάλπαρε με μαύρα πανιά σημάδι πένθους. Ο Αιγέας για την επιστροφή τους είχε δώσει και λευκά πανιά, τα οποία θα χρησιμοποιούσαν εάν ο Θησέας επέστρεφε νικητής.Όταν ο Θησέας έφτασε στην Κρήτη τον είδε η Αριάδνη κόρη του Βασιλιά Μίνωα και τον ερωτεύτηκε. Για αυτό τον λόγο, λίγο πριν οι νέοι Αθηναίοι οδηγηθούν στο Λαβύρινθο (τον οποίο είχε επινοήσει ο Δαίδαλος), του έδωσε ένα κουβάρι από κλωστή (τον γνωστό μίτο της Αριάδνης), συμβουλεύοντάς τον να δέσει το ένα άκρο του στην είσοδο του Λαβύρινθου και καθώς προχωρούσε να ξετυλίγει το κουβάρι, ώστε να μπορέσει να βρει το δρόμο προς την έξοδο.

Ο Θησέας κατάφερε να νικήσει τον Μινώταυρο, γλίτωσε τους συντρόφους του και χρησιμοποιώντας το μίτο της Αριάδνης, κατόρθωσαν να βγουν από το Λαβύρινθο. Μαζί με τους συντρόφους του αλλά και την Αριάδνη απέπλευσαν κρυφά από το λιμάνι της Κνωσού.Στο δρόμο τους σταμάτησαν στην Νάξο (η οποία τότε ονομαζόταν Δία), όπου και παρέμεινε η Αριάδνη, καθώς στο όνειρο του Θησέα εμφανίστηκε ο Θεός Διόνυσος, λέγοντας του πως θα έπρεπε να φύγουν από το νησί δίχως την Αριάδνη, η οποία θα έπρεπε ήταν γραφτό να γίνει γυναίκα του Θεού.Πλησιάζοντας στην Αθήνα πλέοντας σε πελάγη ευτυχίας, κανένας δεν θυμήθηκε να αλλάξει τα μαύρα πανιά του πλοίου και να βάλει τα λευκά. Έτσι ο Αιγέας που περίμενε στο Σούνιο την επιστροφή του γιου του, βλέποντας το πλοίο να φτάνει με μαύρα πανιά, συμπέρανε πως ο γιος του είχε πεθάνει και θλιμμένος έπεσε και πνίγηκε στο πέλαγος, το οποίο ονομάστηκε προς τιμή του Αιγαίο.Αργότερα και σε ηλικία πενήντα ετών, ο Θησέας είδε την ωραία Ελένη να χορεύει στον ναό της Ορθίας Αρτέμιδος και θέλησε να την αποκτήσει. Ο Θησέας την άρπαξε και την άφησε στην φροντίδα της μητέρας του Αίθρας στις Αφίδνες. Τότε ήταν η πρώτη φορά που η ωραία Ελένη στάθηκε αφορμή ενός αιματηρού πολέμου (η δεύτερη ήταν με τον Τρωικό πόλεμο), καθώς τα αδέλφια της ήρθαν να τη διεκδικήσουν και έτσι συγκρούστηκαν με τους υπερασπιστές των Αφιδνών. Οι Διόσκουροι κατάφεραν να πάρουν πίσω την Ελένη και μαζί της την Αίθρα η οποία μάλιστα την ακολούθησε αργότερα στην Τροία.

9. Οι άθλοι του Θησέως τελειώνουν με ένα παράτολμο επιχείρημα. Την κάθοδο του μαζί με τον φίλο του Πειρίθο στον Άδη, με σκοπό την αρπαγή της Περσεφόνης (την σύζυγο του Πλούτωνα). Μπήκαν στο βασίλειο των νεκρών από μία είσοδο στο ακρωτήριο Ταίναρο, ξεγέλασαν τον βαρκάρη Χάροντα και κατάφεραν ζωντανοί να περάσουν στην απέναντι όχθη. Στα ανάκτορα του κάτω κόσμου τούς σταμάτησαν οι Ερινύες οι οποίες κατ’ εντολή του Άδη τους έδεσαν σε θρόνους σκαλισμένους πάνω στον βράχο της λήθης. Η λήθη κράτησε τους δυο επίδοξους άρπαγες αιχμάλωτους βυθισμένους στη λησμονιά. Η ύβρις που είχαν διαπράξει με την εισβολή τους στον Κάτω Κόσμο, και κυρίως η πρόθεση τους να απαγάγουν την Περσεφόνη κι έτσι να διαταραχθεί η κοσμική ισορροπία, δεν μπορούσε να μείνει ατιμώρητη. Η σωτηρία ήρθε μέσω του Ηρακλή. Ο Ηρακλής συνάντησε τους δυο ήρωες όταν κατέβηκε στον Άδη με σκοπό την αιχμαλωσία του Κέρβερου. Έσωσε τον καταδικασμένο Θησέα ελευθερώνοντάς τον, δεν μπόρεσε όμως να κάνει το ίδιο και για τον Πειρίθο. Ο πιστός φίλος του Θησέα είχε ήδη κατασπαραχθεί από τον Κέρβερο, τον τρικέφαλο φύλακα της πύλης του άλλου κόσμου.

Το τέλος του Θησέα ήρθε από τον βασιλιά Λυκομήδη στην Σκύρο, όταν ο δεύτερος τον έριξε από ένα απόκρημνο βράχο. Τα λείψανα του Θησέα βρέθηκαν πολλά χρόνια αργότερα στη Σκύρο, έπειτα από υπόδειξη του μαντείου των Δελφών. «Σκάψτε κάτω από το λόφο όπου έχει τη φωλιά του ένας πελώριος αετός» είχε πει η ιέρεια.Πράγματι εκεί βρέθηκαν τα οστά του Θησέα τα οποία μεταφέρθηκαν αργότερα στην Αθήνα και τοποθετήθηκαν στο σημερινό Θησείο, το οποίο καθιερώθηκε ως τόπος λατρείας του ήρωα.

Αυτή είναι εν τάχη η ιστορία του Θησέα σύμφωνα με την μυθολογία.

Θα ακολουθήσει μία προσπάθεια ερμηνείας των άθλων σε ένα δεύτερο επίπεδο αποσυμβολισμού του μύθου.Θα πρέπει αρχικά να επισημανθεί πως οι ήρωες για τους αρχαίους Έλληνες σηματοδοτούσαν την ικανότητα υπέρβασης και εξύψωσης του ανθρώπου, καθώς οι ήρωες θεωρήθηκαν Θείας προελεύσεως. Συμβόλιζαν τον σύνδεσμο με το παρελθόν και τους ένδοξους προγόνους, ήταν αυτοί που ακολουθούσαν την δύσκολη ατραπό, που υπερέβαιναν τα ανθρώπινα. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν ταυτόχρονα υποταγμένοι στο πεπρωμένο και τις επιταγές των Θεών. Δια μέσω όμως της τραγικότητα της πορείας τους, υπήρξαν οι λυτρωτές της γενιάς τους, καθώς μέσα από τον πόνο και τον θάνατο, έβγαιναν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θριαμβευτές, αφήνοντας παρακαταθήκη στον χρόνο, την λαχτάρα του θνητού ανθρώπου για αθανασία, την συμμετοχή στο Θείο, την αναζήτηση εν τέλη του αληθινού προορισμού της ψυχής. Αυτό στην αρχαιότητα φαίνεται πως επιτυγχανόταν, και με την μύηση στις κατά τόπους μυητικές τελετές.


Ο Θησέας υπήρξε ήρωας που μυήθηκε στα Ελευσίνια και στα Κρητικά «μυστήρια», και ήρθε αντιμέτωπος με τις ορατές και αόρατες δυνάμεις, ακόμα και με τον ίδιο ακόμα τον θάνατο (τον Άδη), καθώς θέλησε με την αρπαγή της Περσεφόνης να νικήσει τον θάνατο και την κοσμική τάξη.Τα «μυστήρια» αφορούσαν ιερουργίες και δρώμενα σε σκοτεινά σπήλαια και ναούς υπό άκρα μυστικότητα. Εκεί τελούνταν αλληγορικές αναπαραστάσεις υπό τον μύθο κάποιας Θεότητας που συνήθως πέθαινε και αναγεννιόταν, συμβολίζοντας το πεπρωμένο της ψυχής μετά θάνατον, αλλά ταυτοχρόνως και την ενότητα που συνδέει όλα τα όντα.Η μυητική διαδικασία αποσκοπούσε στην διεύρυνση της συνείδησης, ώστε να κατανοηθεί ο εαυτός του στην ολότητα του, και η πραγματική θέση του ανθρώπου στο σύμπαν. Ένα σύμπαν που καταστρέφεται (πεθαίνει) και δημιουργείται (ανασταίνεται) αέναα.Αυτό που επιτυγχανόταν δια μέσω μίας «έκτακτης και εκστατικής εμπειρίας μετάβασης» από το υλικό στο πνευματικό πεδίο, η οποία ενδυναμώνονταν μέσω της κατάλυσης του ισχυρότερου ανθρώπινου φόβου, του θανάτου.

Η μυητική βιωματική εμπειρία του θανάτου κατ’ αντιστοιχία του κύκλου των εποχών του θανάτου και της αναγέννησης, ενίσχυε την αρχέγονη παράδοση που θεωρούσε ότι τα πάντα στον κόσμο αλληλοσυνδέονται ως μέρη μιας και μοναδικής ουσίας με ομογενή ποιότητα και σύσταση. (Αρχαίες πεποιθήσεις που συναντούν σήμερα, τα πορίσματα της κβαντικής φυσικής)Η διαδικασία αυτή υπερέβαινε την καθημερινή γνωστική λειτουργία, για αυτό τον λόγο είχε ανάγκη από ειδικά εργαλεία: Τα σύμβολα, τις εικόνες, τον μη κοινό λόγο. Ο συμβολικός, «μυητικός Θάνατος» σε ένα τέτοιο επίπεδο αποτελεί μια «Π- ύλη», το πέρασμα από την ύλη στο πνεύμα την μήτρα όλων των όντων . Αρχικά στις πρωτόγονες κοινωνίες δια μέσω της μύησης γίνονταν δεκτοί στην φυλή οι νέοι και οι νέες που ενηλικιώνονταν. Μέσα από το τελετουργικό της μύησης τα νεαρά μέλη της φυλής που ενηλικιώνονταν, υποβάλλονταν σε μια μυητική τελετή που συνίστατο στην αποδοχή εκ μέρους τους των ηθών και των εθίμων και των παραδόσεων της τοπικής κοινωνίας στην οποίαν ανήκαν, αλλά και κατόπιν αυτού, στην αμοιβαία αποδοχή τους από το κοινωνικό σύνολο.

Οι μυήσεις απαιτούσαν αυτές την απομάκρυνση για ένα χρονικό διάστημα από την οικογενειακή εστία και στη σκληραγώγηση των νέων μέσω ενός αυστηρού τρόπου ζωής. Αυτό αποσκοπούσε στο να αποβάλλουν την παιδική τους άγνοια και μυηθούν στη γνώση, μαθαίνοντας οι μυούμενοι να αντιμετωπίζουν μόνοι τους τις δυσκολίες της ζωής και να επιβιώνουν σε δυσμενείς συνθήκες.Ο μυούμενος καλούταν μέσα από τις ιερές τελετουργίες να αποδεχθούν τους ιερούς και απαράβατους νόμους και κανόνες της φυλής, και αφού αποδείκνυε την αξία του, στο τέλος «πέθαινε» για να «ξαναγεννηθεί» ως ισότιμο και ενήλικο μέλος της φυλής.Κάθε τελετουργικό μετάβασης σύμφωνα με τον Arnold van Gennep χαρακτηρίζεται από τρία στάδια. Πρώτο είναι το στάδιο του «αποχωρισμού», κατά το οποίο το άτομο αποστασιοποιείται από το σύνολο όπου ανήκε ή την ταυτότητα που είχε ως τότε. Έπειτα το άτομο υπεισέρχεται σε μια διαδικασία «μετάβασης» από το προηγούμενο στάδιο της ζωής του στο νέο. Εν τέλει το άτομο βρίσκεται στο τρίτο στάδιο της «ενσωμάτωσης» ή «ένταξης», κατά τη διάρκεια του οποίου γίνεται μέλος του νέου τρόπου ζωής του. Έτσι, το άτομο μεταβαίνει από κάτι παλαιό, σε κάτι ενδιάμεσο και τέλος σε κάτι νέο.Ο άνθρωπος ως βρέφος ασυνείδητα περνά από τρία μυητικά στάδια που τον προετοιμάζουν να ενταχθεί για πρώτη φορά στο σκληρό εξωτερικό περιβάλλον. Αρχικά αναγκάζεται να εγκαταλείψει το σκοτάδι και τη σιγουριά της μήτρας της μητέρας του, (παραπέμπει στο σκότος και στα σπήλαια των μυητικών τελετών), στην συνέχεια αγωνίζεται και μοχθεί να εγκλιματιστεί στις νέες σκληρές εξωτερικές συνθήκες. Το σοκ είναι μεγάλο, (δοκιμασίες των μυητικών τελετών) δεν επιθυμεί την έξοδο του από την μήτρα της «μακαριότητας», όμως εντέλει υπακούοντας στο κάλεσμα της φύσης και του προορισμού του, βγάζει τα τελευταία υγρά από τους πνεύμονες του αναπνέοντας αέρα, γευόμενος για πρώτη φορά το γάλα από τον μαστό της μητέρας του. Ανήκει πλέον σε μια οικογένεια, σε μία χώρα, στην ανθρωπότητα...

Αυτό είναι το πρώτο ακούσιο τελετουργικό μετάβασης, καθορισμένο και οργανωμένο από την ίδια τη φύση. Kάπως έτσι ξεκινά για όλους μας το επίπονο ταξίδι της ζωής.


Οι άθλοι του Θησέα θα μπορούσαν να θεωρηθούν ως «μυητικά στάδια» που περνάει ο ήρωας στην πορεία του προς την «Θέωση». Οι άθλοι του Θησέα είναι εννέα. Εννέα διαρκούσαν οι ημέρες μυήσεως στα Ελευσίνια μυστήρια, καθώς το εννέα ως αριθμός, συμβολίζει το κλείσιμο ενός κύκλου και την αρχή κάποιας άλλης. Κάτι που φανερώνει και ο επόμενος αριθμός, το δέκα, που περιέχει την μονάδα και το μηδέν. Ας εξετάσουμε τους άθλους έναν προς ένα.Στον πρώτο άθλο, ο Θησέας ως πρώτο σταθμό της μύησης αντιμετωπίζει τον Περιφήτη. Ο Περιφήτης είναι γιος του Ηφαίστου ( του μόνου Θεού που χρησιμοποιούσε τα χέρια του κατασκευάζοντας όπλα και εργαλεία, για αυτό και αποτελούσε ντροπή για τον Δία). Ο Περιφήτης χρησιμοποιεί ρόπαλο. Το ρόπαλο είναι φαλλικό σύμβολο δύναμης και εξουσίας, το oποίο αν χρησιμοποιηθεί ανορθολογικά προκαλεί πόνο. Η νίκη του Πυθέα συμβολίζει την νίκη πάνω στην ύλη και τις εσωτερικές βίαιες παρορμήσεις.

Στον δεύτερο άθλο, αντιμετωπίζει τον Σίνι γιο του Ποσειδώνα, κυρίαρχου των Θαλασσών (του αστρικού κόσμου και κόσμου των συναισθημάτων).Ο Σίνις χρησιμοποιεί δύο πεύκα. Τα δύο πεύκα συμβολίζουν τις δύο αντίθετες δυνάμεις που δρουν στο σύμπαν, και τον τρόπο που μπορεί ο απλός άνθρωπος να τις αντιληφθεί, το θετικό και το αρνητικό, το καλό και το καλό, το αρσενικό και το θηλυκό. Οι δύο αντίρροπες δυνάμεις που αποτυπώνονται στο Κηρύκιο του Ερμή , και στο γιν και γιανκ. Όταν ο άνθρωπος καταφέρει να διακρίνει πίσω από τις αντίθετες δυνάμεις την ενοποιό εκείνη δύναμη από την οποία αποτελούνται και οι δύο, τότε αποκτά μία νέα «ολιστική συνειδητότητα».

Στον τρίτο άθλο ο Θησέας σκοτώνει την γουρούνα Φαία (σκοτεινή) κόρη τεράτων, συμβολίζοντας την νίκη στα κατώτερα πάθη και στις υλικές εξαρτήσεις. Δεν είναι τυχαίο πως θυσίαζαν θηλυκούς χοίρους για εξιλέωση προς τιμήν της Δήμητρας και της Κόρης στα Ελευσίνια Μυστήρια, ούτε επίσης πως η Κίρκη μεταμόρφωνε σε χοίρους του συντρόφους του Οδυσσέα λόγω της βουλιμίας τους.

Στον τέταρτο άθλο αντιμετωπίζει τον Σκίρωνα. Το μονοπάτι της γνώσης που επιλέγει ο μύστης είναι δύσκολο και εγκυμονεί κινδύνους, εφόσον θα κληθεί να αντιμετωπίσει τους κρυμμένους στο υποσυνείδητο χειρότερους φόβους του (χελώνα) με κίνδυνο να τρομοκρατηθεί από αυτούς. Εάν όμως καταφέρει να ξεπεράσει τις δοκιμασίες τότε θα μπορέσει να ελέγξει τα συναισθήματα του (θάλασσα) και με ταπεινότητα (πλύσιμο ποδιών) ίσως καταφέρει να γνωρίσει τον πραγματικό εαυτό του.

Η νίκη επί του βάρβαρου πρωτόγονου σε ένστικτα πυγμάχου Κερκύωνα στον πέμπτο άθλο επιτυγχάνεται με την συμβολική «ανύψωση» του από το έδαφος. Ο μύστης πρέπει να «ανυψωθεί πνευματικά στον ανώτερο του εαυτό», κατακτώντας την ισορροπία και την αρμονία. (βλέπε Τροφώνιο άντρο )

Στον έκτο άθλο αντιμετώπισε τον Προκρούστη, ο μύστης καλείται να αφήσει πίσω του όλα όσα τον δεσμεύουν στην πνευματική του εξέλιξη, ενώ στην καθημερινή ζωή του καλείται να εφαρμόσει την διδαχή «παν μέτρον άριστον».

Στoν έβδομο άθλο ο Θησέας αιχμαλώτισε τον ταύρο που είχε φέρει ο Ηρακλής στον Μαραθώνα ύστερα από εντολή του Μίνωα, τον οποίο θυσίασε στο βωμό του Ηλιακού Θεού Απόλλωνα που συμβολίζει την ακτινοβόλα όψη της ψυχής του.

Αυτός ο άθλος θα πρέπει να ερμηνευτεί σε σχέση με τον όγδοο, καθώς τους συνδέει η πάλη ενάντια σε ταύρο. Ο Θησέας συμβολίζει τον συνειδητό εαυτό που είναι αρκετά δυνατός για να αντιμετωπίσει τα «θηρία», δηλαδή τα πρωτόγονα ένστικτα.

Ο Μινώταυρος όπως και όλα τα τερατόμορφα όντα στην μυθολογία εκπροσωπούν τα ζωώδη πάθη, τις ψυχικές αδυναμίες, ελαττώματα, διαστροφές και φοβίες, που διαλύονται όταν έρθούν στο φως του Ήλιου, όταν δηλαδή φωτισθούν τα αίτια τους από την εσωτερική γνώση (Ήλιος - Απόλλωνας ).
Χωρίς στη δύναμη «μετουσίωσης της συνείδησης» σε αυτό το μονοπάτι, ο μύστης κινδυνεύει να εγκλωβιστεί στις κατώτερες όψεις της δημιουργικότητας, που σχετίζονται με τη σεξουαλικότητα. Ο Ταύρος εκπροσωπεί επίσης την μητριαρχική κοινωνία, και τον κόσμο του άλλου «έτερου» κόσμου, της μαγείας και των αόρατων δυνάμεων της Σελήνης, καθώς τα κέρατα του συμβολίζουν το φεγγάρι. Ο Λαβύρινθος συμβολίζει το υποσυνείδητο, και τις ανεξερεύνητες όψεις και δυνατότητες του Νου. Ένας κόσμος σκοτεινός, άγνωστος, φοβερός, και ανεξερεύνητος. Εάν κάποιος προσπαθήσει να εισέλθει εκεί απροετοίμαστος, θα βρεθεί αντιμέτωπος με ένα «τέρας», που δεν είναι άλλο από τα πρωτόγονα και ανεξέλεγκτα ένστικτα.

Η λέξη Λαβύρινθος προέρχεται από την λέξη «λάβρυς», που σημαίνει διπλός πέλεκυς. Ο διπλός πέλεκυς είναι επίσης ένα σεληνιακό σύμβολο.

Ο μίτος της Αριάδνης (Άρι= πολύ αδνή= αγνή σκέψη) εξασφαλίζει τον δρόμο της εξόδου στον Θησέα. Ίσως ο Κρητικός Λαβύρινθος να υπήρξε μια μυητική τελετή καθόδου και της επακόλουθης ανόδου από τον Κάτω Κόσμο, μια τελετουργική διαδικασία θανάτου και αναγέννησης. Ήταν εκείνη που οδηγούσε τον μυούμενο στον θάνατο και εκείνη που του δίδασκε τον τρόπο για να επιστρέψει!
Αυτό ίσως ενισχύεται από το γεγονός πως ο Μινώταυρος λεγόταν και Αστέριος. (Σε απεικονίσεις παρουσιάζεται με το σώμα του διάστικτο από άστρα). Με το ίδιο αυτό όνομα προσφωνούνταν και ο Διόνυσος σαν αγόρι και παιδί των μυστηρίων. Ο Διόνυσος φαίνεται να ταυτίζεται στην ουσία του με τον Μινώταυρο. Γενικότερα όπου η μινωική επιρροή υπήρξε έντονη, ο Διόνυσος λατρευόταν ξεκάθαρα ως ταύρος.Σκοτώνοντας ο Θησέας τον Μινώταυρο, νίκησε τον προηγούμενο «εαυτό του» και αφού πέρασε το κατώφλι του θανάτου, αντίκρισε τον Αστέριο, τον Θείο/Διονυσιακό αναγεννημένο στην υπέρτατη γνώση εαυτό του με τη μορφή του ουράνιου, συμπαντικού παιδιού. Έτσι -πάντα υπό την καθοδήγηση της Αριάδνης αναδύθηκε ένας νέος ολοκληρωμένος άνθρωπος.

Αφού ο Θησέας σκότωσε τον Μινώταυρο, πήρε μαζί του την Αριάδνη που τον βοήθησε, αλλά περνώντας από τη Νάξο την εγκαταλείπει, εφόσον εκεί τελείται «Ιερός Γάμος» της Αριάδνης με τον Διόνυσο.Ιστορικά είναι προφανές πως ο μύθος περιγράφει επίσης ένα μεταίχμιο εποχής, καθώς ο Μινώταυρος είναι εκπρόσωπος ενός μητριαρχικού και «χθόνιου» ιερατείου. Πεθαίνει από τον Θησέα, κομιστή του πατριαρχικού Ολύμπιου ιερατείου, και την θέση του παίρνει ο Θεός της έκστασης Διόνυσος που κάνει γυναίκα του την «αγνή κόρη-παρθένα». Ο Διόνυσος όμως είναι ταυτόχρονα και χθόνιος Θεός. Από τις πρώτες ζωομορφικές μορφές του Διονύσου την πρώτη θέση κατέχει ο Ταύρος. Στις «Βάκχες» ο Χορός τον αποκαλεί σαν ταύρο, και ο Πενθέας τον βλέπει να έρχεται σαν ταύρος.

Στον Ορφικό μύθο ο Διόνυσος παιδί του Δία και της Περσεφόνης (Θεάς του κάτω κόσμου) ως μωρό «Ζαγρεύς» (κυνηγό των ψυχών), κοίταζε ένα καθρέφτη (η αντίληψη όχι των πραγματικών καταστάσεων και όντων αλλά μία ψευδής αντανάκλαση...) Εκείνη ακριβώς τη στιγμή οι Τιτάνες όρμησαν καταπάνω του με τα μαχαίρια τους, για να τον σκοτώσουν. Τότε ο μικρός Θεός για να τους αποφύγει άρχισε να μεταμορφώνεται: έγινε έφηβος Δίας, Κρόνος, φίδι με κέρατα, άλογο, τίγρη, ταύρος. Η Ήρα παρ' όλα αυτά ενθαρρύνει τους Τιτάνες να μη διστάσουν, κι έτσι με διαταγή της κομματιάζουν το Ζαγρέα την ώρα που είχε τη μορφή ταύρου, έβρασαν το κρέας του και το έφαγαν. Ο Δίας οργίστηκε τόσο, ώστε κατακεραύνωσε τους Τιτάνες και τους έστειλε στα Τάρταρα. Από την στάχτη τους γεννήθηκε το ανθρώπινο γένος το οποίο έφερε μέσα του το θεϊκό στοιχείο καθώς οι Τιτάνες είχαν φαει τον Θεό. Ο Διόνυσος ο Ζαγρεύς πεθαίνει ως χθόνια θεότητα και ανασταίνεται ως «Διόνυσος ο Ελευθερέας» δηλαδή ως ελευθερωτής των ανθρωπίνων ψυχών, από τα δεσμά της ύλης. Ο θάνατος του Διόνυσου του Ζαγρέα συμβολίζει, τον θάνατο της τιτανικής του φύσεως. Κατ’ αντιστοιχία στο ανθρώπινο επίπεδο ο θάνατος της τιτανικής του φύσης συμβολίζει τον θάνατο των παθών του, δηλαδή την αποβολή των ελαττωμάτων του. Κατόπιν ανασταίνεται και μεταμορφώνεται σε ουράνια θεότητα, τον Διόνυσο τον Ελευθερέα.

Ο Ορφικός Διόνυσος είναι κάτοχος και φύλακας των μυστηρίων της ζωής και του θανάτου, το θείο πνεύμα σ’ εξέλιξη μέσα στο σύμπαν, η καρδιά του οποίου πρέπει να αναζητηθεί με σκοπό την αναγέννηση του ανθρώπινου πνεύματος και την εξάγνιση της ψυχής. Γι’ αυτό και επονομάζεται και «Ζαγρεύς», δηλαδή κυνηγός που «κυνηγάει» τις ψυχές και τις οδηγεί προς την έξοδο από το σώμα ώστε να φτάσουνε στη «θέωση».Στη λατρεία του Διόνυσου «Ζαγρέα» θυσίαζαν ταύρους, επειδή άρεσε στο θεό να μεταμορφώνεται σε ταύρο. Οι μύστες τρώγοντας τις ωμές σάρκες του ταύρου πίστευαν πως αφομοίωναν τη σάρκα του ίδιου του θεού και ότι έτσι έρχονταν σε απόλυτη επικοινωνία μαζί του. Μετά το θάνατό τους πίστευαν πως θα τους αναγνώριζε ο «Διόνυσος Ζαγρέας», και χάρη σ’ αυτόν θα ζούσαν σε άλλα σώματα, καθώς οι ορφικοί πίστευαν στη μετεμψύχωση.

Στον ένατο και τελευταίο άθλο ο Θησέας κατεβαίνει στο Άδη. Είναι η απόλυτη στιγμή όπου με τον μυητικό θάνατο της προσωπικότητάς του, επιχειρείται η Ένωση με την Θεότητα, και η κατάλυση του θανάτου, καθώς αναγνωρίζει πως τίποτα στην πραγματικότητα δεν χάνεται. Πως τα πάντα είναι απλώς αλλαγή κατάστασης ή ενέργειας και μορφής. Είναι η στιγμή όπου τα πάντα «είναι ένα», το μέρος που όλα ενώνονται, όπου τίποτα δεν υφίσταται διαχωρισμένο ακόμα και η ψυχή. Είναι ο χρόνος και ο τόπος που ο ήρωας, ο μύστης ή φιλόσοφος αφού έχει νικήσει τα τρομερά τέρατα, έχει νικήσει το σκότος «βλέπει το φως του μεσονυκτίου».Ο φωταγωγός, απ' όπου μπορούμε να καταδυθούμε στην «αληθινή Άβυσσο», την ψυχή του ανθρώπου. Ο Πλούταρχος το περιγράφει στο έργο του Περί του Σωκράτους Δαιμονίου (590Β) :

«Η ανθρώπινη Ψυχή προήλθε από τον θείο Νου. Ένα μέρος της , καθώς αναμιγνύεται με τα πάθη της ύλης, αλλοιώνεται, αλλά ένα άλλο θαυμάσιο μέρος της μας κρατάει ψηλά το κεφάλι, ώστε να αναπνέουμε τον ελεύθερο αέρα, σαν αεραγωγός επικοινωνών με το σκάφανδρο ανθρώπου που έχει καταδυθεί στον βυθό. Το μέρος εκείνο που βρίσκεται στο υποβρύχιο σώμα ονομάζεται Ψυχή. Ενώ, γι' αυτό που δεν αλλοιώνεται, οι πολλοί, βλέποντάς το ως ανταύγεια επί εσόπτρου, πιστεύουν ότι βρίσκεται μέσα τους. Όσοι όμως διαισθάνονται σωστά, γνωρίζουν ότι αυτό βρίσκεται έξω από αυτούς, και το αποκαλούν Δαίμονα…».Ο Θησέας στα Τάρταρα έχει παγιδευτεί στην λήθη. Αυτό είναι ένα επικίνδυνο ταξίδι διότι εάν ο άνθρωπος χάσει την ατομικότητα του, μπορεί να παγιδευτεί σε έναν άλλο κόσμο, ξεχνώντας τα εγκόσμια. Η μάχη πρέπει να δίνεται στον παρόντα χρόνο, αναζητώντας την αρμονία και την ισορροπία, ώστε να τιμούμε ισότιμα την ύλη αλλά και το πνεύμα. Για αυτό τον λόγο ο Ηρακλής με την μυϊκή δύναμη του, βοήθησε τον Θησέα να απεγκλωβιστεί από την λήθη, και τα δεσμά του θανάτου.

Αυτός που θα καταφέρει βρει την αρμονία και να εντοπίσει το «ιερό μέσα του» θα έχει κερδίσει την μάχη, θα έχει καταφέρει να ξεπεράσει τον κόσμο των σκιών και της αυταπάτης, θα έχει βγει από την σπηλιά του Πλάτωνα. Θα έχει επιτευχθεί ο στόχος της πνευματικής του ολοκλήρωσης.Αυτή είναι η μυθολογική ιστορία του Θησέα, η οποία εάν εξηγηθεί αλληγορικά κατά το πρότυπο του Πλάτωνα και των Στωικών, μας αποκαλύπτει αρχετυπικές αλήθειες που συντροφεύουν τον άνθρωπο από την αρχή της ιστορίας του έως σήμερα.Η Ερμηνεία των μύθων χρειάζεται μεγάλη προσοχή και ενέχει πολλούς κινδύνους παρερμηνείας. Η παρούσα προσπάθεια αποσυμβολισμού του μύθου, δεν διεκδικεί την ορθότητα ή την μοναδικότητα της ερμηνείας του. Το δόγμα εξάλλου δεν έχει θέση στην αναζήτηση της γνώσης και της ιστορίας. Το μόνο βέβαιο «μήνυμα» που οι ιστορίες αυτές μας μεταφέρουν είναι πώς κανένα δόγμα και κανένα τελετουργικό δεν μπορεί να μας οδηγήσει στην «αυτοπραγμάτωση», παρά μόνο η δική μας ειλικρινής «εσωτερική» προσπάθεια.

Χλέτσος Βασίλης


Τσιμεντόστρωσαν μυκηναϊκό τοίχο στην Κω!

Τσιμεντόστρωσαν μυκηναϊκό τοίχο στην Κω!

Τσιμεντόστρωσαν μυκηναϊκό τοίχο στο ιστορικό κέντρο της Κω στα έργα Ολοκληρωμένης Αστικής Ανάπλασης (ΟΑΑ) της πόλης που γίνονται για τη δημιουργία πεζοδρόμων, πλατειών με στόχο τη διαμόρφωση ενός αρχαιολογικού περιπάτου, αγνοώντας τα σήματα διακοπής εργασιών της τοπικής Εφορείας Αρχαιοτήτων....

Το γεγονός αυτό καταγγέλλει στο «Βήμα της Κω» η έφορος της ΚΒ' ΕΠΚΑ Σταματία Μαρκέτου, εκφράζοντας τη θλίψη της γιατί «έπεφτε με μανία οπλισμένο σκυρόδεμα επάνω στους προϊστορικούς τοίχους εμπρός στα έκπληκτα μάτια των πολιτών». 

Ηταν παραμονές Χριστουγέννων όταν ένας από τους αναδόχους του έργου έδινε αυτή την εντολή, ενώ «λίγες μέρες πριν, οι ίδιοι τεχνίτες είχαν φέρει στο φως, απέναντι, έναν ασύλητο γεμάτο πολύτιμα κτερίσματα παιδικό τάφο της Γεωμετρικής περιόδου, μαζί με άλλους μυκηναϊκούς τοίχους του προϊστορικού οικισμού (κάτω από το στήριγμα μιας στάσης των ΚΤΕΛ). Και να σκεφτεί κανείς πως στο όνομα της ανάδειξης αυτών των αρχαίων πήρε να διαχειριστεί ο Δήμος της Κω το ποσόν των 4 εκατομμυρίων ευρώ μέσω του ΕΣΠΑ». «Δεν ζητούσαμε πολλά. Αντί να βάλουν τσιμέντο, να στρώσουν αμμοχάλικο», μας είπε η πρώην έφορος της περιοχής Αγγελική Γιαννικουρή που οργάνωσε τη μεγάλη αυτή επέμβαση. Τα έργα στο ιστορικό κέντρο της Κω γίνονται από διάφορες επιμέρους εργολαβίες με την επίβλεψη και την ευθύνη του δήμου, «παραβλέποντας ωστόσο συστηματικά την Αρχαιολογική Υπηρεσία, στο όνομα των αρμοδιοτήτων της οποίας, δηλαδή των αρχαιοτήτων και της προστασίας των μνημείων νεότερης πολιτιστικής κληρονομιάς, χρηματοδοτήθηκαν γενναιόδωρα και υλοποιούνται τα παραπάνω έργα», όπως τονίζει η κ. Μαρκέτου.

«Η σημερινή Κως είναι ίσως και το μοναδικό παράδειγμα ελληνικής πόλης, όπου όχι μόνον συνυπάρχουν αρχαιότητες, νεότερα μνημεία, κηρυγμένα ή μη, με την καθημερινότητα των κατοίκων της, χωρίς να τη διαταράσσουν αλλά να την εμπνέουν και να την αναζωογονούν.
»Οι κάτοικοι της πόλης διασχίζουν καθημερινά τους ιστορικούς δρόμους, Cardo και Decumanus, ανάμεσα στα αρχιτεκτονικά κατάλοιπα του Δυτικού Αρχαιολογικού Χώρου, για να πάνε στις δουλειές τους, περιδιαβαίνουν την αρχαία Αγορά για να επισκεφθούν τη σύγχρονη, απολαμβάνουν πλουσιοπάροχα το πράσινο που άλλες πόλεις απλώς ονειρεύονται».

Κι όλα αυτά από το σιωπηλό έργο της Α.Υ. με το λιγοστό της προσωπικό και τον ελάχιστο έως μηδαμινό κρατικό προϋπολογισμό. Εν τω μεταξύ, συνεχίζεται η διαμόρφωση και επέκταση των αρχαιολογικών χώρων στο νότιο τμήμα της αρχαίας Αγοράς, στη σημερινή πλατεία Ανταγόρα και στο χώρο του λεγόμενου Βωμού του Διονύσου, ενώ παραδόθηκε στο κοινό το νέο Επιγραφικό Μουσείο, στον αρχαιολογικό χώρο του Ασκληπιείου, και ολοκληρώνονται οι εργασίες της νέας έκθεσης στην αναβαθμισμένη αναστηλωμένη ρωμαϊκή οικία (Casa Romana).

Συνοψίζοντας, σχετικά με το έργο που έχει συντελεστεί, η κ. Μαρκέτου αναφέρει ότι «με το νέο Μουσείο του Ασκληπιείου και την έκθεση στο Ρωμαϊκό Ωδείο ήδη σε λειτουργία, την εντός του 2014 ολοκλήρωση της έκθεσης στην αναστηλωμένη ρωμαϊκή οικία (Casa Romana), και την παράδοση στο κοινό της επανέκθεσης του Αρχαιολογικού Μουσείου του νησιού στο κτήριο της ιστορικής πλατείας Ελευθερίας της πόλης εντός του 2015, η Κως δεν θα είναι πλέον μοναδική για τους εκτεταμένους αρχαιολογικούς χώρους αλλά και για τέσσερα σύγχρονα Μουσεία της»


Το μποϊκοτάζ του Ισραήλ αλλάζει τα δεδομένα

Το BDS φέρνει στο φως τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας από το Ισραηλινό κράτος

«Φουσκάλες από ανθρακικό βαμμένες με αίμα» (“blood bubbles”): O τίτλος που επέλεξε ο διεθνής Τύπος για να περιγράψει τις τελευταίες περιπέτειες της ηθοποιού Σκάρλετ Γιόχανσον ίσως ξενίσει τον συνηθισμένο αναγνώστη ειδήσεων απ’ το Χόλιγουντ.

Όμως το σκάνδαλο στο οποίο ενεπλάκη τον Ιανουάριο η Αμερικανίδα σταρ έχει ασυνήθιστες πολιτικές διαστάσεις, καθώς σχετίζεται με μια υπερδύναμη στη Μέση Ανατολή, έναν επιχειρηματικό κολοσσό, μια διεθνή αναπτυξιακή μη κυβερνητική οργάνωση κι ίσως το ισχυρότερο φιλειρηνικό κίνημα αντίστασης σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Από το 2007, η Γιόχανσον αποτελούσε Πρέσβειρα Καλής Θέλησης της Oxfam, μίας οργάνωσης που εργάζεται, μεταξύ άλλων, για την καταπολέμηση της φτώχειας στα παλαιστινιακά εδάφη. Η Oxfam καταδικάζει τη
λειτουργία ισραηλινών επιχειρήσεων σε αυτά, θεωρώντας ότι εντείνουν την ανισότητα κατά των Παλαιστινίων. Μια τέτοια επιχείρηση είναι η SodaStream, που κατασκευάζει προϊόντα για να φτιάχνεις ανθρακούχα ποτά στο σπίτι, σε εργοστάσιό της στη Δυτική Όχθη. Η αντίφαση ήταν προφανής, όταν η Γιόχανσον ξεκίνησε να εργάζεται ως κεντρικό πρόσωπο της διαφημιστικής εκστρατείας της SodaStream. Υπό το βάρος της διεθνούς κατακραυγής, η ηθοποιός υποχρεώθηκε να επιλέξει ανάμεσα στον ανθρωπιστικό και τον επιχειρηματικό της ρόλο.

Το γεγονός ότι τελικά προτίμησε τα διαφημιστικά της έσοδα, αποχωρώντας από την Oxfam, εν τέλει απέκτησε δευτερεύουσα σημασία. Το βασικό είναι πως η υπόθεση καταγράφηκε ως μια ακόμη νίκη του ανερχόμενου κινήματος BDS, που υποκίνησε τις διαμαρτυρίες κατά της αντιφατικής της στάσης.

Τα τελευταία εννέα χρόνια, το κίνημα BDS (Boycott, Divestment and Sanctions) καλεί σε μποϊκοτάζ, απόσυρση επενδύσεων και κυρώσεις κατά της ισραηλινής κατοχής. Η επιρροή του αυξάνεται συνεχώς και η ισραηλινή κυβέρνηση το χαρακτήρισε πρόσφατα «στρατηγική απειλή». Στο κίνημα αποδίδεται η απόφαση του ολλανδικού συνταξιοδοτικού ταμείου PGGM να σταματήσει τη συνεργασία του με πέντε ισραηλινές τράπεζες, η αντίστοιχη απόφαση του νορβηγικού συνταξιοδοτικού ταμείου να διακόψει τη συνεργασία του με δύο ισραηλινές εταιρείες που εμπλέκονται στην κατασκευή οικισμών στα κατεχόμενα, καθώς και η απόσυρση της Danske Bank, της μεγαλύτερης τράπεζας της Δανίας, από τη συνεργασία της με τη μεγαλύτερη τράπεζα του Ισραήλ, την Bank Hapoalim.

«Το κίνημα BDS πλησιάζει ένα σημείο καμπής, στο οποίο η δράση από τα κάτω θα συναντήσει την επίσημη πολιτική των κυβερνήσεων και των κοινοβουλίων, και οι κυρώσεις κατά του Ισραήλ θα αναχθούν σε τετελεσμένο γεγονός», έγραφε πρόσφατα στην εφημερίδα Haaretz ο πρώην πρόεδρος του ισραηλινού κοινοβουλίου. «Το Ισραήλ θα μείνει αβοήθητο, εφόσον βρεθεί αντιμέτωπο με μια κίνηση πολιτών που θα μετακινήσει το επίκεντρο της συζήτησης από το ποιος είναι πιο ισχυρός κι ανθεκτικός σε θέματα δικαιωμάτων και αξιών».

Στους υποστηρικτές του κινήματος BDS περιλαμβάνονταν ήδη από καιρό εκατοντάδες καλλιτέχνες που ακύρωσαν συναυλίες στο Ισραήλ, η Ένωση Δασκάλων της Ιρλανδίας, η Ομοσπονδία γαλλόφωνων Βέλγων Φοιτητών με τα 100.000 μέλη, καθώς και η Ένωση Αμερικανο-ασιατικών Σπουδών, με έδρα τις Ηνωμένες Πολιτείες. Όταν όμως τον περασμένο Δεκέμβρη στους κόλπους του εντάχθηκε και η Ένωση Αμερικανικών Σπουδών των ΗΠΑ, που αποτελείται από 5.000 ακαδημαϊκούς και ειδικούς στον αμερικανικό πολιτισμό, η σταγόνα φαίνεται να ξεχείλισε το ποτήρι.

Ο πόλεμος μεταφέρθηκε στο «δυτικό» μέτωπο και δυο γερουσιαστές από το Ιλινόις -ένας Ρεπουμπλικάνος κι ένας Δημοκρατικός-κατέθεσαν σχέδιο νόμου που διακόπτει την ομοσπονδιακή χρηματοδότηση σε αμερικανικά ακαδημαϊκά ιδρύματα τα οποία μποϊκοτάρουν το Ισραήλ. «Αυτά τα ιδρύματα είναι προφανώς ελεύθερα να κάνουν ό,τι θέλουν με βάση την πρώτη τροποποίηση του αμερικανικού συντάγματος», δήλωσε ο ένας εξ αυτών. «Όμως ο Αμερικανός φορολογούμενος δεν χρειάζεται να το επιδοτεί, δεν χρειάζεται να είναι συνένοχος και δεν χρειάζεται να παίζει κανένα ρόλο σε αυτό», πρόσθεσε διχάζοντας την κοινή γνώμη. Διότι, μπορεί μεν το νομοσχέδιο να έλαβε την υποστήριξη της ισραηλινής πρεσβείας την Ουάσινγκτον, του Κέντρου Σάιμον Βίζενταλ ή της Οργάνωσης Χριστιανοί Ενωμένοι για το Ισραήλ, όμως το βαρύ πυροβολικό του ισραηλινού λόμπι, όπως οι οργανώσεις AIPAC και Anti-Defamation League, δεν το στήριξαν, λόγω επιφυλάξεων ότι παραβιάζει την ελευθερία της γνώμης.

Το νομοσχέδιο κατατέθηκε σε μια περίοδο τριβής στις αμερικανο-ισραηλινές σχέσεις, ακριβώς εξαιτίας του μποϊκοτάζ. Λίγες βδομάδες νωρίτερα, μιλώντας σε Συνέδριο για την Ασφάλεια που είχε πραγματοποιηθεί στο Μόναχο, ο Αμερικανός Υπουργός Εξωτερικών είχε επισημάνει ότι, αν οι ειρηνευτικές συνομιλίες ανάμεσα στο Ισραήλ και τους Παλαιστίνιους αφεθούν σε αποτυχία, αυτό θα δώσει βορά στους επικριτές του πρώτου, συμπεριλαμβανομένου και του κινήματος BDS.

«Μια εντεινόμενη εκστρατεία απονομιμοποίησης διεξάγεται αναφορικά με το Ισραήλ. Οι άνθρωποι είναι ιδιαίτερα ευαίσθητοι απέναντί της. Γίνεται λόγος για μποϊκοτάζ και για άλλα τέτοια μέτρα», σημείωσε ο Τζον Κέρι. Το σημερινό στάτους κβο είναι σίγουρο 100% ότι δεν μπορεί να διατηρηθεί. Δεν είναι βιώσιμο. Είναι επίπλαστο. Υπάρχει μια περιστασιακή ευημερία, μια στιγμιαία ειρήνη», πρόσθεσε, προκαλώντας την οργή του ισραηλινού υπουργού Οικονομικών, ο οποίος τον κατηγόρησε ότι συνδέει την ειρήνη με τις οικονομικές κυρώσεις. «Καμιά πίεση δεν θα με αναγκάσει να εγκαταλείψω τα ζωτικά συμφέροντα του κράτους του Ισραήλ, και κυρίως την ασφάλεια των κατοίκων του», συμπλήρωσε ο πρωθυπουργός της χώρας Μπενζαμίν Νετανιάχου.

Για αρκετούς αναλυτές και μόνο το γεγονός ότι το Ισραήλ φτάνει να βρεθεί στο επίκεντρο τόσο σφοδρής κριτικής στο εσωτερικό των ΗΠΑ είναι απόδειξη της νέας εποχή που ανατέλει στις σχέσεις Ουάσινγκτον και Τελ Αβίβ ύστερα από την κατ’ αρχήν συμφωνία του Λευκού Οίκου με την Τεχεράνη. Έχωντας χάσει ένα σημαντικό ποσοστό της «αξίας χρήσης» του για το Στέιτ Ντιπάρτμεντ ουσιαστικά το Ισραήλ μένει εκτεθειμένο σε οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων που το κατηγορούν εδώ και δεκαδετίες για σειρά από εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Άρης Χατζηστεφάνου
το είδα

Και η Υπερδνειστερία ζήτησε επίσημα να ενταχθεί στην Ρωσική Ομοσπονδία! - Θα αποδεχθεί το αίτημα η Μόσχα;

To ανεξάρτητο κράτος της Υπερδνειστερίας το οποίο δεν αναγνωρίζεται όμως από την Δύση και βρίσκεται μεταξύ της Μολδαβίας και της Ουκρανίας (είναι περίκλειστο, χωρίς έξοδο σε θάλασσα) είναι κατέθεσε πριν λίγο αίτημα ένταξης στη Ρωσία! 

Η Υπερδνειστερία που έχει κηρύξει την ανεξαρτησία της εδώ και 24 χρόνια, αλλά οι δυτικοί επιμένουν να την θεωρούν τμήμα της Μολδαβίας.  

Το Ανώτατο Συμβούλιο της Υπερδνειστερίας ζήτησε από την Κρατική Δούμα της Ρωσίας να καταρτίσει σχετικό νομοσχέδιο για πιθανή ενσωμάτωσή της στη Ρωσική Ομοσπονδία.  Ολα αυτά και ενώ η ΕΕ και το ΝΑΤΟ θέλουν να εντάξουν στις τάξεις τους την Μολδαβία... 

Το μη αναγνωρισμένο αυτό κράτος είναι de facto αυτόνομο από τη Μολδαβία από τις 2 Σεπτεμβρίου του 1990, οπότε και διακήρυξε την ανεξαρτησία του, και μετά από σφοδρές συγκρούσεις με τις μολδαβικές/ρουμανικές δυνάμεις , όπου με την βοήθεια της 14ης ρωσικής Στρατιάς επέβαλε την θέλησή του για απόσχιση.  

Από τότε ρωσικές δυνάμεις παραμένουν εντός του εδάφους της για να προστατεύουν την περιοχή από τις βλέψεις του ΝΑΤΟ και των Μολδβορουμάνων (η συγγένεια με τους Ρουμάνους ειναι ιδιαίτερα στενή). 

Αυτή τη στιγμή βρίσκονται εγκατεστημένοι 1800 Ρώσοι στρατιώτες. 

Σε δημοψήφισμα στις 17 Σεπτεμβρίου 2006 οι ψηφοφόροι της αυτοανακηρυγμένης Δημοκρατίας ψήφισαν με
ποσοστό 93,1% υπέρ της ανεξαρτητοποίησής τους από τη Μολδαβία και της ένωσης με τη Ρωσία (με την οποία η περιοχή δεν συνορεύει),τότε η Ρωσία δεν είχε προχωρήσει σε αποδοχή, αλλά τώρα οι συνθηκες και ιδίως μετά τα γεγονότα της Κριμαίας επιτρέπουν νέες στρατηγικές κινήσεις. 

Το μη αναγνωρισμένο αυτό κράτος είναι εκ των πραγμάτων ανεξάρτητο από τη Μολδαβία από τις 2 Σεπτεμβρίου του 1990, οπότε και διακήρυξε την ανεξαρτησία του και βοηθημένο από Ρώσους, Κοζάκους και Ουκρανούς εθελοντές, και τη 14η Ρωσική (πρώην Σοβιετική) Στρατιά, νίκησε τις μολδαβικές δυνάμεις στον Πόλεμο της Υπερδνειστερίας. 

Ενώ υπάρχει κατάπαυση του πυρός από το 1992, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο αναγνωρίζει την Υπερδνειστερία ως περιοχή «παγωμένης διαμάχης». 

Σε δημοψήφισμα στις 17 Σεπτεμβρίου 2006 οι ψηφοφόροι της αυτοανακηρυγμένης Δημοκρατίας ψήφισαν με ποσοστό 93,1% υπέρ της ανεξαρτητοποίησής τους από τη Μολδαβία και της ένωσης με τη Ρωσία (με την οποία η περιοχή δεν συνορεύει). 

Αποδοχή του αιτήματος σημαίνει αυτόματα ότι η Ρωσία αποκτά μία "σφήνα" μεταξύ της Ουκρανίας και της Μολδαβίας, πολύ κοντά στην φιλικά διακείμενη περιοχή της Οδησσού. 

Όλα θα εξαρτηθούν από το πόσο θα το θέλουν οι τοπικοί ρωσικοί πληθυσμοί. Η Δημοκρατία της Υπερδνειστερίας έχει 555 χιλ. κατοίκους. 

Φαίνεται όμως ότι και οι κατοικοι της Υπερδνειστεριας το θέλουν τόσο πολύ να ενωθούν με την Μητέρα Ρωσία, αλλώστε και αυτή πήραν την τύχη στα χέρια τους, έχυσαν αίμα, και το ζητούν δύο δεκαετίες.   

Tμήμα ειδήσεων defencenet.gr
Next previous home

Αναζήτηση στο ιστολόγιο

-------\ KRYON IN HELLENIC /-------

-------\ KRYON  IN  HELLENIC /-------
Ο Κρύων της Μαγνητικής Υπηρεσίας... Συστήνεται απλώς σαν βοηθός από την άλλη πλευρά του «πέπλου της δυαδικότητας», χωρίς υλική μορφή ή γένος. Διαμέσου του Λη Κάρολ, αναφέρεται στις ριζικές αλλαγές που συμβαίνουν στη Γη και τους Ανθρώπους αυτή την εποχή.

------------\Αλκυόν Πλειάδες/-------------

------------\Αλκυόν Πλειάδες/-------------
Σκοπός μας είναι να επιστήσουμε την προσοχή γύρω από την ανάγκη να προετοιμαστούμε γι' αυτό το μεγάλο αστρικό γεγονός, του οποίου η ενέργεια ήδη έχει αρχίσει να γίνεται αντιληπτή στον πλανήτη μας μέσα από φωτεινά φαινόμενα, όμορφες λάμψεις, την παράξενη παθητική συμπεριφορά του ήλιου, αύξηση των εμφανίσεων μετεωριτών, διακοπών ρεύματος.. όλα αυτά είναι ενδείξεις της επικείμενης άφιξης της τεράστιας ηλεκτρομαγνητικής του ζώνης η οποία είναι φορτισμένη με φωτονικά σωματίδια, και κάθε ημέρα που περνάει αυξάνονται όλο και περισσότερο.

Οι επισκεπτεσ μας στον κοσμο απο 12-10-2010

free counters