Η Γερμανία χτίστηκε πάνω στη διαφθορά

Την είδηση έφεραν στην επιφάνεια οι μαρτυρίες επιζήσαντων αιχμαλώτων των ναζί.  50.000 ήταν οι άνθρωποι που δούλευαν στα εργοστάσια του Günther Quandt παράγοντας μπαταρίες, ρουκέτες, βάρκες, μηχανές για την πολεμική μηχανή των ναζί. Η πασίγνωστη εταιρία VARTA και η παραγωγή μπαταριών αποτελεί ένα μέρος των εργασιών αυτών...

Η VARTA παραδέχτηκε το 2001 πως εμπλεκόταν στις δολοφονίες των ναζί.
Συγκεκριμένα, η κληρονόμος του Günther Quandt δήλωσε πως ο παππούς της εξανάγκαζε τους Ρώσους και Ουκρανούς αιχμαλώτους να εργάζονται, απειλώντας τους με εκτέλεση, αφού αναφέρεται ότι στο εργοστάσιο του στο Ανόβερο υπήρχε ειδικός χώρος εκτελέσεων.

 

 

 

http://skeftomasteellhnika.blogspot.gr/2015/09/blog-post_489.html

ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΣ: ΜΗΠΩΣ ΞΕΡΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΠΡΑΚΤΟΡΑΣ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΣΩΣΕΙ ΑΠΕΓΝΩΣΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΩΡΡΑ… ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΙ… ΜΙΑ ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΟΥ ΙΔΡΥΕΤΑΙ ΜΕ ΑΠΟΦΑΣΗ ΕΘΝΟ–ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΔΗΜΟΤΙΚΑ ΨΗΦΙΣΜΑΤΑ-ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ Π Ο Ι Ο Υ Σ… ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ… Μ Ε Τ Ο Χ Ο Υ Σ ;;;;

https://www.facebook.com/photo.php?fbid=10206206596517444&set=a.2934737861095.134117.1640542322&type=3&theater

https://books.google.gr/books?id=tStCAAAAcAAJ&printsec=frontcover&hl=el&source=gbs_ge_summary_r&cad=0#v=onepage&q&f=true

Βασιλειάδης Δημήτριος ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΤΗΣ Δ” ΕΘΝΟΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΔΕΙΤΕ ΠΟΤΕ ΣΥΣΤΑΘΗΚΕ Η »ΕΘΝΙΚΗ ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ» ΚΑΙ ΑΝΑΡΩΤΗΘΕΙΤΕ ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΕΘΝΟΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΤΙ ΛΕΜΕ ΤΟΣΟ ΚΑΙΡΟ …. ΜΟΝΟ ΜΕ ΕΘΝΟΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ….

Γιάννης Καλογερόπουλος ΜΗΠΩΣ ΞΕΡΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΠΡΑΚΤΟΡΑΣ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΣΩΣΕΙ ΑΠΕΓΝΩΣΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΩΡΡΑ …. ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΙ ….
. Η ΚΑΝΕΝΑΣ ΠΡΑΚΤΟΡΑΣ ΠΟΥ ΨΑΧΝΕΙ ΝΑ ΒΡΕΙ ΠΟΥ ΒΡΗΚΕ Ο ΣΩΡΡΑΣ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΤΕΘΕΣΕ ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΥΡΙΑΡΧΟ ΕΘΝΟΣ ….

ΜΙΑ ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΟΥ ΙΔΡΥΕΤΑΙ ΜΕ ΑΠΟΦΑΣΗ ΕΘΝΟ–ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΔΗΜΟΤΙΚΑ ΨΗΦΙΣΜΑΤΑ-ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ [ που έχουν προηγηθεί όπως αποδεικνύεται από τα πρακτικά της Δ” Εθνοσυνελεύσης ] …. Π Ο Ι Ο Υ Σ …. ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ …. Μ Ε Τ Ο Χ Ο ΥΣ ….. ????????
ΤΙΝΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΕΤΟΧΟΛΟΓΙΟ ΟΤΑΝ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΤΑΙ ΝΑ ΙΔΡΥΘΕΙ ΜΕ .. δημοτικά ψηφίσματα και στην συνέχεια με ΕΘΝΟ–ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ????
ΚΑΙ ΝΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΕΙ ΤΑ … ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ ????


Ε Θ Ν Ο Σ Υ Ν Ε Λ Ε Υ Σ Η …. ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ !!!!!!

«Χρωστάμε σε αυτούς που πέρασαν,
και σ αυτους που θα ερθουν.
Κριτές θα μας δικάσουν
οι αγέννητοι και οι νεκροί»

«Ο θάνατος του παλικαριού»
Κ. Παλαμάς

 

 

http://alfeiospotamos.gr/?p=17931

Η ΡΙΖΑ ΤΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΟΕΒΡΑΙΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΠΟΥ ΥΠΕΓΡΑΨΑΝ ΤΑ ΠΡΟΔΟΤΙΚΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ ΚΑΙ ΟΛΑ ΤΑ ΚΑΚΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΙΚΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΕΛΙΔΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΔΩΣΙΛΟΓΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟ 1940 ΕΩΣ ΣΗΜΕΡΑ

http://original-fippak.blogspot.gr/2014/08/blog-post.html

1) Γεώργιος Μιχαλολιάκος (ταγματασφαλίτης στη Λακωνία και πατέρας του ηγέτη της Χρυσής Αυγής Νίκου Μιχαλολιάκου)

2) Ιωαννης Ράλλης (1878 - 1946) (κατοχικός Πρωθυπουργός την περίοδο Απριλίου 1943 – Οκτωβρίου 1944, διορισμένος από τους Γερμανούς και πατέρας του μετέπειτα Πρωθυπουργού Γεωργίου Ράλλη. Ίδρυσε τα Τάγματα Ασφαλείας. Το 1945 καταδικάστηκε από το Ειδικό Δικαστήριο Δωσιλόγων σε ισόβια. Συνήγορος υπεράσπισής του ήταν ο γιος του Γεώργιος Ράλλης και ο Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης, πατέρας του μετέπειτα νεοδημοκράτη πολιτικού Ιωάννη Βαρβιτσιώτη. Πέθανε στις 26 Οκτωβρίου 1946 στη φυλακή.)

3) Γεώργιος Σημίτης (Γεννήθηκε στον Πειραιά το 1899. Το 1940 διορίστηκε καθηγητής στην ΑΣΟΕΕ. Ήταν πατέρας του Κώστα Σημίτη, βασιλόφρων δικηγόρος και στενός συνεργάτης του ναζιστή Γεωργίου Μερκούρη. (Ο ΜΕΡΚΟΥΡΗΣ ΗΤΑΝ ΘΕΙΟΣ ΤΗΣ ΜΕΛΙΝΑΣ ΜΕΡΚΟΥΡΗ)   Μετά από το θάνατο του Μερκούρη και βλέποντας την ήττα της Γερμανίας να πλησιάζει, αποφάσισε ότι θα ήταν καλύτερο για την προσωπική του καριέρα να αλλάξει στρατόπεδο. Έτσι λοιπόν, άρχισε να έρχεται σε επαφή με το ΕΑΜ και πήρε μέρος στην εθνοσυνέλευση της ΠΕΕΑ στους Κορυσχάδες.)

ΚΑΙ ΕΚΤΟΣ ΤΩΝ ΑΝΩ ΑΝΑΦΕΡΘΕΝΤΩΝ ΣΤΟ ΑΡΘΡΟ , ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΟΛΛΟΙ ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ ΤΩΝ ΔΩΣΙΛΟΓΩΝ  ΠΟΥ ΑΠΟ ΤΟ 1974 ΗΤΑΝ ΣΕ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΑ ΠΟΣΤΑ ΚΑΙ ΟΠΩΣ ΘΑ ΕΙΔΑΤΕ ΟΙ ΙΔΙΕΣ ΔΙΚΑΣΤΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ ΣΥΝΩΜΟΤΟΥΣΑΝ ΚΑΙ ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΝΤΟΥΣΑΝ ΤΟΝ ΝΑΖΙΣΜΟ ΑΠΟ ΤΟΤΕ!!!  ΑΡΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑΠΟΔΕΙΚΤΟ ΠΛΕΟΝ ΟΤΙ ΚΑΙ ΤΟ "ΛΑ.Ο.Σ." ΤΟΥ ΚΑΡΑΤΖΑΦΕΡΗ ΚΑΙ Η "ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ" ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΥ ΕΧΟΥΝ ΠΡΟΩΘΗΘΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΙΔΙΟ ΤΟ ΕΒΡΑΙΟΜΑΣΩΝΙΚΟ ΝΑΖΙΣΤΙΚΟ  ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΙ ΔΙΚΑΣΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΕΝΩ ΚΥΝΗΓΑΝΕ ΝΟΜΙΚΑ ΤΗΝ Ο.Ε.Α. ΚΑΙ ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ  ΠΟΥ ΤΑ ΒΓΑΖΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΦΟΡΑ ΚΑΙ ΖΗΤΑΜΕ ΤΗΝ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΤΙΜΩΡΙΑ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΣΧΑΤΕΣ ΠΡΟΔΟΣΙΕΣ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ.

ΙΔΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΗΘΕΝ... ΡΟΥΜΑΝΟΒΛΑΧΙΚΗ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑ ΟΠΟΥ ΟΡΘΩΣ Η Ο.Ε.Α. ΦΩΝΑΖΕΙ ΣΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΞΟΝΑ "Β.Α.Σ.Τ.Ρ." ΗΤΟΙ ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ - ΑΛΒΑΝΙΑ - ΣΚΟΠΙΑ - ΤΟΥΡΚΙΑ  - [ ΡΟΥΜΑΝΙΑ ] !!!!!!      

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΜΙΚΡΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ:

Λεγεώνα των Βλάχων (δημιουργός της «Λεγεώνας των Βλάχων» και υποκινητής αυτονομιστικής κίνησης που αποσκοπούσε στη δημιουργία βλάχικου κράτους με την ονομασία «Πριγκιπάτο της Πίνδου» μέσα στο έδαφος της κατεχόμενης Ελλάδας ήταν ο [ Αλκιβιάδης Διαμαντής ], ο οποίος είχε εξασφαλίσει την υποστήριξη των Ιταλών. 

ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ :
Λεγεώνα των Βλάχων https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9B%CE%B5%CE%B3%CE%B5%CF%8E%CE%BD%CE%B1_%CF%84%CF%89%CE%BD_%CE%92%CE%BB%CE%AC%CF%87%CF%89%CE%BD

ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΝΑΖΙΣΤΩΝ ΛΕΓΟΤΑΝ "ΝΕΑ ΕΥΡΩΠΗ" ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΤΑΞΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9D%CE%AD%CE%B1_%CE%95%CF%85%CF%81%CF%8E%CF%80%CE%B7

Η ΟΡΟΛΟΓΙΑ "ΝΕΑ ΤΑΞΗ" Ή "ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ" ΠΡΟΕΡΧΟΝΤΑΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΟΝ ΕΒΡΑΙΟΜΟΓΓΟΛΟ ΣΦΑΓΕΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΑΔΟΛΦΟ ΧΙΤΛΕΡ - ΧΙΣΛΕΡ - ΡΟΤΣΙΛΝΤ:

https://en.wikipedia.org/wiki/New_Order_(Nazism)

ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΙΣΕ Η ΝΕΟΝΑΖΙΣΤΙΚΗ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ:

NEΟΤΑΞΙΤΕΣ ΚΑΙ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΧΕΡΙ ΧΕΡΙ ΜΕ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ

https://www.youtube.com/watch?v=Pt79oyutlkY

ΝΕΟΤΑΞΙΤΕΣ ΚΑΙ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΧΕΡΙ ΧΕΡΙ ΜΕ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ

http://kerberos-hellas.blogspot.gr/2015/05/blog-post.html

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΣΥΝΘΗΜΑ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ ΜΕ ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΟΝ ΚΕΛΤΙΚΟ ΣΤΑΥΡΟ ΤΩΝ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΦΑΣΙΣΤΩΝ-ΝΑΖΙΣΤΩΝ ΤΗΣ ΝΑΖΙΣΤΙΚΗΣ ΜΑΥΡΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ (1975) : 

Η ΝΕΑ ΤΑΞΙΣ (ORDINE NUOVO) ΧΤΥΠΑ ΟΠΟΙΟΝ ΘΕΛΕΙ, ΟΠΟΥ ΘΕΛΕΙ, ΟΠΟΤΕ ΘΕΛΕΙ:

http://www.zougla.gr/blog/article/1231177

ΣΗΜ: τωρα τελευταια εξαιτιας αυτων των αποκαλυψεων μας, κανει τουμπες η πανικοβλητη ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ και το παιζουν δημοκρατικοι και αντινεοταξιτες!!!
ε ρε τα σουργελα....ολα για τη μασα και το βολεμα και κρυβονται και ελισσονται σαν τα φιδια κολοβα οπως και παλιοτερα αλλωστε και το κρυπτοναζιστικο ΛΑ.Ο.Σ.

Η 4η μεγάλη έρευνα για τη Χρυσή Αυγή και την ιστορία της Ακροδεξιάς

https://xyzcontagion.wordpress.com/q/

(ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΟΛΟΙ !!!! ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΥΛΙΚΟ)

Ο,τι μένει από τη λάσπη

http://www.kathimerini.gr/713923/opinion/epikairothta/arxeio-monimes-sthles/oti-menei-apo-th-lasph

Σημειώνουμε ότι στις μερες μας ο χαρακτηρισμός "ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ" ή αλλιώς σατανική-666 Νέα Τάξη (NEW ORDER - ή NOVUS ORDO) είναι ο μασονικός γεωστρατηγικός μυστικός κωδικός που δίνουν οι εβραιοσάξονες και οι συμπαιγνιακοί μανδαρινοι της κινεζικής HONG για τους Δυτικούς άξονες ΗΠ.Ε.Ι. (ΗΠΑ - ΕΥΡΩΠΗ - ΙΑΠΩΝΙΑ) ή "Τριμερής" και τον ενδιαμεσο συμμαχικό Θ.Ι.Μ. (Θιβέτ - Ινδία - Εξωτερική Μογγολία).
Η σατανική ΝΕΑ ΤΑΞΗ - 666 δαιμονοποιείται συνεχώς στα μάτια του κόσμου θεωρητικά και εμπράκτως με προβοκατόρικα εγκλήματα πολέμου, πείνα, καταπίεση, χρεωκοπία, εκφυλισμό, ηλεκτρονικό φακέλωμα με το CHIP-BARCODE-ΚΑΡΤΑ ΠΟΛΙΤΗ-666, κλπ, ώστε να δημιουργηθεί πόλωση Ιερού Θρησκευτικοπολιτικού Πολέμου "ΤΖΙΧΑΝΤ" με τον παλαιορθόδοξο Χριστιανοισλαμικό-Σοσιαλιστικό Άξονα "Ρ.Ι.Κ." (Ρωσίας - Ισλαμικών Κρατών - και Κίνας) ώστε αφού πρώτα προκληθεί προβοκατόρικα με ασθενή επίθεση από την ΗΠ.Ε.Ι. (ήδη συμβαίνει) ΚΑΤΑ ΠΡΟΤΙΜΗΣΗ ΜΕΣΩ ΤΗΣ "ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ ΜΑΙΜΟΥ ΚΩΝ/ΠΟΛΕΩΣ 666" ΤΗΣ ΝΕΟΝΑΖΙΣΤΙΚΗΣ ΝΕΟΤΑΞΙΚΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ κατόπιν αυτός θα αντεπιτεθεί σαρωτικά για να επιβάλει τελικώς την παγκόσμια πλανητική σοσιαλιστική Κινεζική Δικτατορία που κωδικώς αναφέρεται στις στοές ως "Βασιλεία του Σιν-Σιών-Σινά(ΚΙΝΑ)-Ιεχωβά" ή αλλιώς "ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ - 888". Το Σλόγκαν "ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ" (CHINA NEW WORLD) βρίσκεται παντού σε μεγάλες κατασκευαστικές και εμπορικές επιχειρήσεις στην Κίνα ενώ Κινεζικά καταστήματα στην Ελλάδα το επιδυκνείουν στις πινακίδες τους, και ενώ το "888" (Ιησούς) είναι ο δεδηλωμένος τυχερός τους και ιερός αριθμός.
Συμπερασματικά η "κακή" σατανική προβοκατόρικη βραχυπροθεσμη "ΝΕΑ ΤΑΞΗ - 666" σχεδιάζεται από τις στοές να γενοκτονηθεί από τον "καλό" αντεπιτηθέμενο μακροπροθεσμο χιλιετη χριστιανικό "ΝΕΟ ΚΟΣΜΟ - 888" της Δρακονιανής Κίνας και του "Συμφώνου της Σαγκάης" (Ρ.Ι.Κ. ή εναλλακτικά Τ.Ι.Κ.) με ενδιάμεσο εισηγητή-starter την Κορέα-777 της χριστιανικής αίρεσης της κορεάτικης σαύρας του μεγιστάνα-μεσσία MOON-Σελήνη. 

ΤΕΛΙΚΟΣ ΣΚΟΠΟΣ ΔΡΑΚΟΝΙΑΝΩΝ ΤΗΣ HONG: 

ΠΛΗΡΗ ΚΙΝΕΖΙΚΗ ΠΛΑΝΗΤΑΡΧΙΑ.Τα τελικά συμπεράσματα στους αναγνώστες.

777(KOREA) ΩΣ Ο ΕΙΣΗΓΗΤΗΣ ΤΗΣ ΜΕΤΑΒΑΣΗΣ ΤΟΥ 666(ΝΕΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΤΑΞΗ - ΔΥΣΗ) ΣΕ 888(ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΚΙΝΑΣ: ΤΗΣ ΑΠΟΛΥΤΗΣ ΚΙΝΕΖΙΚΗΣ ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΗΣ)

https://www.youtube.com/watch?v=0SYCdfKxIS4

ΔΡΑΚΟΝΙΑΝΟ ΚΙΝΕΖΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ ΑΡΜΑΓΕΔΔΩΝ

https://www.youtube.com/watch?v=f6UPLwLB_kU

Ο ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ ΔΡΑΚΟΝΙΑΝΗΣ ΚΙΝΑΣ

https://www.youtube.com/watch?v=LAC3Y5wKuS8

http://ellhnkaichaos2.blogspot.gr/2015/09/blog-post_37.html

kerberos-hellas

Υποψίες για Γιουνκερ-Σουλτς στο σκάνδαλο της Volkswagen: Η Κομισιόν γνώριζε το λογισμικό – απάτη

Νέες διαστάσεις παίρνει το σκάνδαλο της Volkswagen. Όπως αναφέρεται σε αποκαλυτπικό ρεπορτάζ των Financial Times, η Κομισιόν γνώριζε εδώ και δυο χρόνια για το λογισμικό – απάτη που χρησιμοποιούσε η εταιρεία για να ξεγελάει τα τεστ εκπομπής ρύπων. Σύμφωνα πάντα με την εφημερίδα FT, η έκθεση είχε συνταχθεί από το Κοινό Κέντρο Ελέγχου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και προειδοποιούσε ότι τα συστήματα αναστολής θα μπορούσαν να παραποιήσουν τα αποτελέσματα στις μετρήσεις για τα πετρελαιοκίνητα οχήματα.

Jean-Claude Juncker

Στην έκθεση αναφερόταν ότι τα πετρελαιοκίνητα οχήματα έπρεπε να ελέγχονται στον δρόμο και όχι σε εργαστήρια, για να μειώνεται ο κίνδυνος παραποίησης. «Αισθητήρες και ηλεκτρονικά εξαρτήματα στα σημερινά αυτοκίνητα μπορούν να διαγνώσουν την έναρξη ενός τεστ ρύπων στο εργαστήριο» σημείωνε χαρακτηριστικά. 

Martin Schulz

Από την πλευρά της πάντως η Κομισιόν πετά το μπαλάκι στις επιμέρους εθνικές ρυθμιστικές αρχές, τονίζοντας ότι«η αστυνόμευση αναφορικά με το εάν οι εταιρείες τηρούν την ευρωπαϊκή νομοθεσία και η έρευνα είναι θέμα των εθνικών αρχών. Καλούμε όλα τα κράτη μέλη να κάνουν έρευνες. Ο ρόλος της Κομισιόν είναι να δράσει ως πλατφόρμα που διευκολύνει την ανταλλαγή πληροφοριών μεταξύ των εθνικών αρχών».

olympia

http://greeknation.blogspot.gr/2015/09/volkswagen_28.html

Κατοικήσιμος πλέον για τους ανθρώπους ο πλανήτης Άρης - Βρέθηκε νερό σε υγρή μορφή στην "δεύτερη Γη"

 

ΣΕ ΕΛΑΧΙΣΤΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ Ο ΑΡΗΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΝΕΑ ΣΥΝΟΡΑ ΤΗΣ ΓΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΓΗΙΝΟΙ ΘΑ ΑΝΤΑΛΛΑΣΟΥΝ ΤΑΞΙΔΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΙΟΝΤΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΡΕΙΑΝΟΥΣ. ΕΝΔΕΧΕΤΑΙ ΚΑΙ ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΠΟΤΕ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ, ΟΠΩΣ ΣΥΝΕΒΗ ΜΕΤΑΞΥ ΒΡΕΤΑΝΙΑΣ ΚΑΙ ΑΜΕΡΙΚΗΣ.

ΤΩΡΑ ΠΛΕΟΝ ΟΙ ΙΣΧΥΡΟΙ ΤΗΣ ΓΗΣ ΘΑ ΕΠΙΤΑΧΥΝΟΥΝ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟΝ ΑΡΗ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΚΑΤΟΧΗ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΠΕΡΙΟΧΩΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ ΤΩΝ. ΑΣΦΑΛΩΣ ΘΑ ΒΡΟΥΝ ΠΛΟΥΣΙΕΣ ΠΡΩΤΕΣ ΥΛΕΣ ΕΝΤΕΛΩΣ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΕΚΕΙ .

 ΔΕΝ ΑΠΟΚΛΕΙΤΑΙ ΣΥΝ ΤΩ ΧΡΟΝΩ ΝΑ ΑΠΟΚΑΛΥΨΟΥΝ ΚΑΙ ΠΡΟΓΕΝΕΣΤΕΡΗ ΥΠΑΡΞΗ  ΖΩΗΣ ΣΤΟΝ ΑΡΗ ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΕ ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΑ ΑΙΤΙΑ ΟΠΩΣ ΛΟΓΩ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ ΤΗΣ ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑΣ Ή ΚΑΠΟΙΑ ΑΛΛΗ ΗΛΙΑΚΗ ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ ΠΟΥ ΣΑΡΩΣΕ ΤΗ ΖΩΗ ΠΡΟ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΩΝ ΕΤΩΝ ΣΤΟΝ ΚΟΚΚΙΝΟ ΠΛΑΝΗΤΗ  ΚΑΙ ΚΑΛΥΨΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ Η ΣΚΟΝΗ .

ΠΑΝΤΩΣ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΑΝΑΚΑΛΥΨΗΣ ΝΕΡΟΥ ΦΕΡΝΕΙ ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ ΤΟΝ ΑΡΗ ΓΙΑ ΠΙΘΑΝΟ ΕΠΟΙΚΙΣΜΟ  ΤΩΝ  ΓΗΙΝΩΝ ΟΝΤΩΝ ΟΤΑΝ ΘΑ ΕΧΕΙ ΑΥΞΗΘΕΙ ΥΠΕΡΜΕΤΡΩΣ Ο ΠΛΗΘΥΣΜΟΣ ΤΗΣ ΓΗΣ Ή ΘΑ ΕΧΕΙ ΥΠΟΣΤΕΙ ΒΑΡΙΑΣ ΜΟΡΦΗΣ  ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΕΤΟΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΗ ΖΩΗ ΣΤΗ ΓΗ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΚΗ.

ΛΕΤΕ ΚΑΠΟΤΕ ΝΑ ΜΑΣ ΣΤΕΛΝΕΙ ΝΕΡΟ Ο ΑΡΗΣ ΣΤΗ ΓΗ; ΠΑΝΤΩΣ ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ ΠΙΘΑΝΟΝ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΣΤΑΔΙΟ.
ΑΜΦΙΚΤΥΩΝ  .

του Θεόφραστου ΑνδρεόπουλουBρέθηκε νερό σε υγρή μορφή στον πλανήτη Άρη και είναι πλέον κατοικήσιμος για τους ανθρώπους. Αυτό ανακοινώθηκε πριν από λίγο στην συνέντευξη Τύπου της NASA η οποία ξεκίνησε στις 18:00 ώρα Ελλάδας.
Η NASA ανακοίνωσε αυτό που όλοι κατα βάθος ήξερα πως υπάρχει τρεχούμενο νερό στον "κόκκινο πλανήτη" και ήδη όλοι τρέχουν στα πατάρια τους για να κατεβάσουν τα κόμικς και τα βιβλία που διάβαζαν μικροί με Αρειανούς!
Iδού και το ιστορικό tweet της διαστημικής υπηρεσίας

"Μπορεί να υπάρχει και τώρα ζωή στον Άρη!" δήλωσε πριν από λίγ στέλεχος της ΝΑSA αφήνοντας κυριολεκτικά "τέζα" τους παρευρισκόμενους και συμπλήρωσε πως ο "κόκκινος πλανήτης" δεν είναι ο ξερός πλανήτης που πιστεύαμε! Δηλαδή; Τι σημαίνει αυτό;

 

Ο ίδιος συνέχισε "Ακόμη δεν μπορούμε να πούμε με σιγουριά αν υπάρχει ζωή στον Άρη, ωστόσο η ύπαρξη νερού είναι ένα σημαντικό στοιχείο. Τώρα που εντοπίσαμε τα σημεία που υπήρχε ροή νερού, θα επικεντρώσουμε εκεί τις έρευνές μας"

 

Ο Alfred McEwen, ερευνητής του εποστημονικού τμήματος HiRISE του Πανεπιστημίου της Αριζόνα, αμέσως μετά δήλωσε ότι οι πιθανότητες ύπαρξης μικροβιακής ζωής στον Άρη είναι εξαιρετικά υψηλές! Ολόκληρη η επιστημονική κοινότητα έχει συγκινηθεί.

 

Ο πρώτος εισηγητής της συνέντευξης Τύπου δήλωσε πως σκοπός της NASA είναι να σταλούν άμεσα και επανδρωμένες αποστολές, ειδικά τώρα που επιβεβαιώθηκε το πόσο σημαντική είναι η "δεύτερη Γη".

Μεταξύ των συμμετεχόντων στην συνέντευξη Τύπου στην Ουάσινγκτον περιλαμβάνονται δύο επιστήμονες που υπογράφουν μελέτη που προέρχεται από την επεξεργασία φωτογραφιών που έχουν ληφθεί από τροχιά και σύμφωνα με την οποία  παρουσιάζεται ότι υπάρχει νερό σε υγρή μορφή στην επιφάνεια του Αρη.
Το γεγονός αυτό έχει οδηγήσει διεθνή μέσα ενημέρωσης δημοσιεύουν την είδιηση ότι η σημαντική ανακοίνωση της NASA θα αφορά την ύπαρξη νερού σε υγρή μορφή στον «κόκκινο πλανήτη».
Είναι οι Λουζέντρα Οζχα, του Georgia Institute of Technology της Atlanta και Αλφρεντ ΜακΓιούεν του University of Arizona.
Ιδού το βίντεο της ανακοοίνωσης της NASA όπου ο κόσμος μαθαίνει ότι ο Άρης έχει ΝΕΡΟ!

Οι επιστήμονες γνωρίζουν εδώ και καιρό την ύπαρξη νερού σε μορφή πάγου στους πόλους του Αρη, αλλά μέχρι στιγμής δεν έχουν διαπιστώσει την ύπαρξη νερού σε υγρή μορφή το οποίο είναι μια εντελώς διαφορετική ιστορία

Μία τέτοια ανακάλυψη θα αλλάξει τα όσα πιστεύαμ για τον "κόκκινο" πλανήτη ενώ αφήνει πλέον ανοιχτό το ενδεχόμενο για ανακάλυψης ζωής,
Η NASA έχει ως στόχο την έναρξη επανδρωμένων αποστολών στον Αρη στη δεκαετία του 2030. Εά τελικά υάρχει νερό σε υγρή μορφή τότε οι σχεδιασμοί γεωμηχανικής ανάπλασης του πλανήτη ώστε να μεταμορφωθεί σε "Γη ΙΙ" είναι εφικτοί.
Όπως θα δείτε ήδη τα ξένα ΜΜΕ θεωρούν ασχολούνται εκτενώς με την ανακάλυψη (Δείτε εδώ , εδώ,εδώ, εδώ, εδώ και εδώ)

 

 

Μια γυναίκα ρώτησε μέσω twitter: "Βρήκατε νερό στον Άρη. Ποια είναι τα επόμενα σχέδια;" για να λάβει την χιουμοριστική απάντηση από τα στελέχη της NASA "Να το πιούμε!"

 

Τμήμα ειδήσεων pronews.gr

Ναύπλιο: Η πορεία της δολοφονίας του Κυβερνήτη (1831)

---

---

Το Ναύπλιο δεν είναι μόνο μια πανάρχαια πόλη, στην οποία ο Μύθος και η Ιστορία χάνονται στο βάθος του χρόνου, η πρώτη πρωτεύουσα του ελεύθερου κράτους, στους δρόμους της οποίας παίχθηκε η ιστορία του Νέου Ελληνισμού αλλά και μια τραγική και «θανάσιμη» πόλη. Το κυριακάτικο πρωινό της 27^ης Σεπτεμβρίου 1831 στις 6.45′ περίπου με το παλιό ημερολόγιο, στην πόρτα του Αγίου Σπυρίδω­νος δολοφονήθηκε ο πρώτος Κυβερνήτης Ιωάννης Καποδίστριας.

 

Πλατεία Σιντριβανίου με το Παλατάκι του Καποδίστρια

Ο κυβερνήτης το πρωινό της αποφράδας εκείνης ημέρας ξεκίνησε για να εκκλησιαστεί, όπως συνήθιζε, στον Άγιο Σπυρίδωνα, προστάτη άγιο της πατρίδας του της Κέρκυρας. Βγήκε από την κυβερνητική κατοικία, το γνωστό παλατάκι, αργότερα κατοικία και του Όθωνα, (που βρισκόταν στο χώρο όπου σήμερα βρίσκεται το άγαλμα του Όθωνα), από την κύρια ανατολική καμαρωτή είσοδο προς την πλατεία Σιντριβανιού, σημερινή πλατεία Τριών Ναυάρχων, φορώντας τη βαθυγάλαζη ρεντικότα, άσπρο παντελόνι και βαθυγάλαζο καπέλο, συνοδευόμενος από τους δυο φρουρούς, τον Γ. Κοζώνη και Α. Λεωνίδα, έστριψε δεξιά και έφθασε στο Μεγάλο Δρόμο (οδό Βασ. Κων/νου), ακολούθησε πορεία προς τα δυτικά και σε λίγο συνάντησε, την σημερινή οδό Αγγέλου Τερζάκη, (πρώην Ε. Σωφρόνη), και έστριψε αριστερά κατευθυνόμενος προς τον Άγιο Σπυρίδωνα.

Σχέδιο πόλης Ναυπλίου (1834) με την πορεία του Καποδίστρια

Προχώρησε στην οδό Αγγέ­λου Τερζάκη λίγα μέτρα και στην συμβολή των οδών Δ. Πλαπούτα και Αγγέλου Τερζάκη μέσα στο μουχρωμένο πρωινό πάνω στο σταυροδρόμι συνάντησε μπροστά του κακό σημάδι, τους δυο Μαυρομιχαλαίους, Κωνσταντίνο και Γεώργιο ντυμένους με τα καλά τους, φορώντας φουστανέλες, συνοδευόμενους από δυο φρουρούς τον Ι. Καραγιάννη και τον Α. Γεωργίου διότι ήταν υπό επιτήρηση, με τον οπλισμό τους, καινούριες μπιστόλες που είχαν αγοράσει πριν από λίγες μέρες από μαγαζί του Ναυ­πλίου.

Οι Μαυρομιχαλαίοι κατοικούσαν σε μικρή απόσταση ανατολικότερα από τον τόπο συνάντησης στην οδό Γ. Τερτσέτη, πάροδο της οδού Πλαπούτα μεταξύ της πλατείας του Αγίου Γεωργίου και της οδού Αγγέλου Τερζάκη, και είχαν βγει με κακό σκοπό, αναζητώντας πρωΐ – πρωΐ την Κυριακή τον Κυβερνήτη για ξεκαθάρισμα λογαριασμών με τον γνωστό μανιάτικο τρόπο για λόγους τιμής.

Ο κυβερνήτης τους χαιρέτησε βγάζοντας το καπέλο του αμίλητος, εκείνοι ξαφνιάστηκαν και του ανταπέδωσαν σιωπηλοί τον χαιρετισμό. Στη συνέχεια ο Κυβερ­νήτης συνέχισε απρόσκοπτα με τους δυο συνοδούς φρουρούς του την πορεία του προς την εκκλησία, ακολουθώντας το καθιερωμένο σύντομο δρομολόγιο του κυριακάτικου εκκλησιασμού του με αργό περπάτημα συνολικής διάρκειας επτά λεπτών περίπου. Έστριψε δεξιά στην αρχή της οδού Σταϊκοπούλου και προχώρησε προς την εκκλησία.

Οι Μαυρομιχαλαίοι μετά τον χαιρετισμό μέσα στο πρωινό δεν ακολούθησαν τον Κυβερνήτη, αλλά έφυγαν γρήγορα ανηφορίζοντας νότια της οδού Τερζάκη το ανηφορικό στενό με τα σκαλοπάτια, διέσχισαν στη συνέχεια τη μικρή πλατεία μπροστά από την εκκλησία και έφτασαν νωρίτερα στον Άγιο Σπυρίδωνα, όπου περίμεναν τον Κυβερνήτη στην πόρτα της εκκλησίας, όπως έκαναν και την προηγούμενη Κυριακή, αλλά ο Κυβερνήτης έγκαιρα ειδοποιημένος δεν είχε πάει στην εκκλησία.

Η εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνα

Ο Κυβερνήτης αφού προχώρησε αριστερά (δυτικά) στην αρχή της οδού Σταϊκοπού­λου, έστριψε δεξιά στο πρώτο στενό ανηφορικό δρόμο, που οδηγεί από την Σταϊκο­πούλου, στην πλατεία του Αγίου Σπυρίδωνα, μπροστά από το ιερό της εκκλησί­ας. Μόλις ανέβηκε τον ανηφορικό δρόμο και πρόβαλε στο στενό του Αγίου Σπυρίδωνα, σημερινή οδό Ιωάννη Καποδίστρια, κοντοστάθηκε για λίγο να αναπνεύσει και να ξεκουραστεί, αλλά αντίκρυσε ξανά μπροστά του τον Κωνσταντίνο Μαυ­ρομιχάλη, να στέκεται έξω στη δεξιά πλευρά της πόρτας της εκκλησίας, υποπτεύθη­κε το κακό, έστρεψε για λίγο το κεφάλι του προς τα ανατολικά στη μικρή πλατεία, όπου βρισκόταν η οικία του υπουργού Ροδίου, και αψηφώντας τον κίνδυνο και με πίστη στο θεό συνέχισε την ηρωική πορεία του προς τον τόπο του μαρτυρίου.

Όπως προκύπτει από τη δικογραφία δημοσιευμένη στη Γενική Εφημερίδα, ο Κυβερνήτης μόλις έφθασε στην πόρτα και πάτησε το πόδι του στο πλατύσκαλο και έμπαινε στην εκκλησία, ο Κων/νος Μαυρομιχάλης, κρατώντας με το αριστερό κατεβασμένο χέρι το φέσι του, σήκωσε το δεξιό χέρι που κρατούσε κρυμμένη την οπλισμένη μπιστόλα κάτω από λευκό μπουρνούζι, τράβηξε τη σκανδάλη και τον πυροβόλησε εκ των όπισθεν στην πίσω δεξιά πλευρά της κεφα­λής, ενώ συγχρόνως ο Γεώργιος Μαυρομιχάλης, που στεκόταν στην εσωτερική πλευρά της πόρτας, όρ­μησε και τον χτύπησε με μαχαίρι στη δεξιά πλευρά της κοιλιάς στη βουβωνική χώρα.

Η πόρτα του Αγίου Σπυρίδωνα. Δεξιά η λαβωματιά της σφαίρας από τον πυροβολισμό του φρουρού Ι. Καραγιάννη.

Στη συνέχεια ο I. Καραγιάννης ένας από τους φρουρούς των Μαυρομιχαλαίων, ο οποίος στεκόταν εξωτερικά της εκκλησίας απέναντι στην είσοδο της εκκλησίας κοντά στην τούρκικη κρήνη, πυροβόλησε άστοχα κατά των φρουρών του Καποδίστρια, αλλά η σφαίρα αστόχησε και χτύπησε στη δεξιά πλευρά της πόρτας όπου σώζεται και σήμερα η λαβωματιά της πέτρας από το κτύπημα της σφαίρας.

Ο Κωνσταντίνος Μαυρομιχά­λης μετά το φονικό ανέβηκε τρέχοντας τα σκαλοπάτια στο απέναντι σοκκάκι από την πόρτα του Αγίου Σπυρίδωνα, την οδό Πλάτωνος, αλλά τον πυροβόλησε θανάσιμα ο μονόχειρας φρουρός του Καποδίστρια, Γ. Κοζώνης. Ο Κωνσταντίνος, θανάσιμα τραυματισμένος, ανέβηκε τη σκάλα, έστριψε αριστερά στο σοκκάκι αναζητώντας καταφύγιο σε σπίτια της περιοχής ξεσηκώνοντας με τις φωνές τη γειτονιά.

Συνελήφθη όμως σε λίγο, η πόλη ολόκληρη αναστατώθηκε από το φονικό του Κυβερνήτη, το οργισμένο πλήθος και στρατιώτες τον λιντσάρισαν, κτυ­πώντας τον με ξύλα και σπαθιά και τον έσερναν στα καλντερίμια τ’ Αναπλιού ως την πλατεία του Πλάτανου (Συντάγματος), μπροστά από το ενετικό κτίριο του στρατώνα (σημερινό Μουσείο), όπου εξεψύχησε. Το οργισμένο πλήθος έριξε το άψυχο κορμί του στη θάλασσα.

Η δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια, έργο του Διονυσίου Τσόκου, 1850.

Ο Γεώργιος Μαυρομιχάλης αμέσως μετά το φονικό, μαζί με τους δυο φρουρούς των Μαυρομιχαλαίων έφυγε προς τα δυτικά της εκκλησίας τρέχοντας προς το Βου­λευτικό, ακολουθώντας στη σημερινή οδό Καποδιστρίου, και κατέφυγε στη Γαλλι­κή πρεσβεία, που βρισκόταν στην οδό Σταϊκοπούλου, δυτικότερα από το Μουσείο, δίπλα στην οικία του ταγματάρχη Θ. Βαλλιάνου, λέγοντας «τον σκοτώσαμε… χίλια κομμάτια έγινε…».

Στη συνέ­χεια παραδόθηκε στις αρχές, φυλακίστηκε δικάσθηκε από στρατοδικείο και εκτελέσθηκε διά τουφεκισμού στις 10 Οκτωβρίου στην Πλατεία, έξω από τα ανατολικά τείχη της πόλης και της Πύλης της Ξηράς, στην περιοχή που σήμερα βρίσκεται το κτίριο του ΟΤΕ και ο σταθ­μός του τραίνου. Το φονικό του Κυβερνήτη βύθισε σε βαθύ πένθος και απογοήτευση το πα­νελλήνιο.

Ο Κυβερνήτης Ιωάννης Καποδίστριας προσέφερε τον εαυτό του θυσία και με το αίμα του βάφτηκε στο Ναύπλιο η πόρτα του Αγίου Σπυρίδωνα, προστάτη της πατρίδας του της Κέρκυρας. Με την δολοφονία του κόπηκε βίαια η προσπάθεια ανάκαμψης και εκσυγχρονισμού του μόλις ελεύθερου νέου Ελληνικού κράτους. Ο θάνατος του Κυβερνήτη έγινε λαϊκός θρήνος, μέσα από τα δημοτικά τραγούδια. Ο χώρος της δολοφονίας του I. Καποδίστρια στο Ναύπλιο είναι ένας από τους τραγικότερους και ιερότερους χώρους της πατρίδας μας.

Μπροστά από την εκκλησία, λίγο πριν την είσοδο, υπάρχει ακόμα το καντήλι, στον τόπο μαρτυρίου του Κυβερνήτη. Ο άδικος και τραγικός θάνατος του I. Καποδίστρια παραμένει ζωντανός στη μνήμη των Ελλήνων που επισκέπτονται καθημερινά τον μαρτυρικό τόπο του θανά­του του. Τη θλιβερή είδηση της δολοφονίας του Κυβερνήτη με χαρακτηριστικά μοτίβα της δημοτικής ποίησης την περιγράφει, μεταξύ των άλλων, και το ακόλουθο πελο­ποννησιακό τραγούδι, που αποτελείται από 14 δεκαπεντασύλλαβους στίχους:

 

Ένα πουλάκι ξέβγαινε ‘πό μέσ’ από τ’ Ανάπλι,

στηγ Κόρθο κάνει κολατσιό και στη Βστίτσα γιόμα,

στημ Πάτρα μπαρκαρίζεται, στο Μεσολόγγι πάει,

πάει χαμπέρια των Κλεφτών και των καπεταναίων.

-Πες μας, πες μας, πουλάκι μου, κανα-καλό χαμπέρι.

-Τι να σας πω, μωρέ παιδιά, τι να σας μολογήσω,

εψές, προψές που πέρναγ’ από μέσ’ από τ’ Ανάπλι,

άκουσα το μουσαφερέ και τηγ κρυφή κουβέντα,

τόγ Κυβερνήτη σκότωσαν οι Μαυρομιχαλαίοι.

Τρεις ντουφεκιές του ρίξανε με τρι’ ασημένια βόλια.

Το ‘να τόμ πήρε στηγ καρδιά και τ’ άλλο στο πλεμόνι,

το τρίτο το φαρμακερό τόμ πήρε στο κεφάλι.

Το στόμα τ’ αίμα γέμισε, τ’ αχείλι του φαρμάκι

κ’ η γλώσσα τ’ αηδονολαλεί σαν το χελιδονάκι.

 

Είναι αξιοσημείωτο ότι στο δημοτικό τραγούδι, με βάση το δημοτικό μοτίβο δεν αναφέρει μια ντουφέκια (μπιστολιά) αλλά τρεις(!) με τρία ασημένια! βόλια.

Είναι επίσης αξιοσημείωτο ότι σε άλλο εκτενέστερο δημοτικό τραγούδι με εμφανή λόγια στοιχεία περιγράφει με ιστορική ακρίβεια τη σκηνή της δολοφονίας :

 

«Μια Κυριακή ξημέρωσε, να μη είχε ξημερώσει

ο Κυβερνήτης κίνησε να πάει στην Εκκλησία,

στην πόρτα όπου επάτησε, σκύβει να προσκυνήσει,

ο Γιώργης και ο Κωνσταντής δυο μπέηδες της Μάνης,

μια μπιστολιά του ρίξανε, φαρμακερό μαχαίρι.»

   

Χρήστος Πιτερός

Αρχαιολόγος Δ’ ΕΠΚΑ Ναυπλίου

Ναυπλιακά Ανάλεκτα VII, Έκδοση Δήμου Ναυπλιέων, Δεκέμβριος 2009.

Απίστευτη απάτη! - Χάθηκαν μυστηριωδώς 600 κιλά χρυσού - Δεν έφθασαν ποτέ στο αεροδρόμιο!

Posted: 27 Sep 2015 10:38 AM PDT

 

 - Η άγνωστη δικογραφία για τον “κλεμμένο χρυσό της Ολυμπιακής Αεροπορίας”, βάρους 600 κιλών και αξίας 1,8 εκατ. ευρώ
- Η ΟΑ προέβη προέβη σε εξωδικαστικό συμβιβασμό και κατέβαλε μεγάλο ποσό ως αποζημίωση, αν και προέκυπτε απάτη και μάλιστα εγκληματικό σχέδιο σε βάρος της, σύμφωνα με δημοσίευμα
- Σχεδόν όλοι φαίνεται πως είναι μπλεγμένοι στην... κινηματογραφική απάτη, ενώ ο χρυσός δεν έχει βρεθεί 13 χρόνια μετά
- Στις 30 Νοεμβρίου θα καθίσουν στο εδώλιο οχτώ κατηγορούμενοι

Την άγνωστη δικογραφία για τον “κλεμμένο χρυσό της Ολυμπιακής Αεροπορίας”, βάρους 600 κιλών και αξίας 1,8 εκατ. ευρώ αποκαλύπτει το “Εθνος της Κυριακής”
Όλα ξεκίνησαν τον Μάρτιο του 2002, όταν μια εταιρεία με έδρα στον Ασπρόπυργο αγόρασε μεγάλη ποσότητα καλωδίων του ΟΤΕ, από τα οποία έγινε εξαγωγή χρυσού, λευκόχρυσου και πλατίνας, συνολικού βάρους 600 κιλών και αξίας 1,8 εκατ. ευρώ. Μια κοινοπραξία αμερικανικών εταιρειών συμφώνησε να αγοράσει τα ευγενή μέταλλα και να καταβάλει το αντίτιμο. Μια τρίτη εταιρεία, ελληνικών συμφερόντων, ανέλαβε τη μεσιτεία της πώλησης και υπογράφηκε σχετικό ιδιωτικό συμφωνητικό.
Ο χρυσός τοποθετήθηκε σε ειδικά κιβώτια στις εγκαταστάσεις στον Ασπρόπυργο, τα οποία ελέγχθηκαν και μολυβδοσφραγίστηκαν από ανεξάρτητο πραγματογνώμονα, Μεσολαβητής μεταξύ των πωλητών και των αγοραστών ορίστηκε από τους μεσίτες ο H.D., που γεννήθηκε στη Σουηδία και διαμένει στις ΗΠΑ. Οι μεσίτες ασφάλισαν τον χρυσό σε δύο ασφαλιστικούς κολοσσούς έναντι 1.650.000 δολαρίων.
Επίσης, ανέλαβαν και τη μεταφορά του χρυσού από τον Ασπρόπυργο στο αεροδρόμιο “Ελευθέριος Βενιζέλος”, για να αποσταλεί με εμπορική πτήση της Ο.Α. στη Φρανκφούρτη. Όταν όμως προσγειώθηκε το αεροπλάνο στο γερμανικό αεροδρόμιο διαπιστώθηκε πως ο χρυσός είχε κάνει... φτερά!
Η αγοράστρια εταιρεία στέλνει έγγραφο με το οποίο καθιστά την Ολυμπιακή Αεροπορία μοναδική και πλήρως υπεύθυνη για την απώλεια του χρυσού. Όπως προκύπτει, όμως, από τα βουλεύματα του Συμβουλίου Εφετών είχε στηθεί απάτη σε βάρος της Ο.Α.
Η εταιρεία που είχε αναλάβει τη μεσιτεία, με απάτη του μεσολαβητή, στελέχη της μεταφορικής εταιρείας αλλά και διεφθαρμένοι υπάλληλοι της Ο.Α. Που φέρονται πως έλαβαν χρηματικά ανταλλάγματα για να πλαστογραφήσουν σειρά εγγράφων, ακόμα και τον ακτινολογικό έλεγχο των κιβωτίων με τον οποίο “πιστοποιούνταν” η παραλαβή του χρυσού από την Ο.Α. Ώστε να σκηνοθετήσουν την εξαφάνιση του χρυσού, που παραμένει άφαντος 13 χρόνια μετά.
Από την προανάκριση της Εισαγγελίας και της Οικονομικής Αστυνομίας προκύπτει πως δεν παρελήφθησαν ποτέ τα επίμαχα εμπορεύματα.
Ο χρυσός φέρεται να υπεξαιρέθηκε με ευθύνη των οχτώ κατηγορουμένων, οι οποίοι πήραν προκαταβολή ύψους 900.000 δολαρίων από την αγοράστρια εταιρεία και στη συνέχεια σκηνοθέτησαν “απώλεια” του χρυσού για να λάβουν αποζημίωση από την Ο.Α. Και τις ασφαλιστικές εταιρείες ύψους περίπου 3 εκατ. δολαρίων.
Την “κομπίνα” φαίνεται να έστησαν στέλεχος της κοινοπραξίας αμερικανικών εταιρειών που αγόρασε τον χρυσό, οι ιδιοκτήτες της ελληνικής εταιρείας που ανάλαβαν τη μεσιτεία της πώλησης, υπάλληλοι της μεταφορικής εταιρείας και της Ολυμπιακής Αεροπορίας.
Οι ηθικοί και φυσικοί αυτουργοί της απάτης-μαμούθ θα καθίσουν στις 30 Νοεμβρίου στο εδώλιο. Ένας εκ των κατηγορουμένων έχει αποβιώσει, ορισμένοι φυγοδικούν και άλλοι κυκλοφορούν ελεύθεροι λόγω παρέλευσης του 18μηνου ορίου προφυλάκισης.

Αποζημίωση από την Ολυμπιακή Αεροπορία

Σύμφωνα με το δημοσίευμα του “Έθνους”, μια εντυπωσιακή πτυχή της υπόθεσης είναι ότι η ΟΑ προέβη σε εξωδικαστικό συμβιβασμό με την αγοράστρια εταιρεία και κατέβαλε μεγάλο ποσό ως αποζημίωση, ενώ η ποινική διαδικασία ήταν σε εξέλιξη και από την έρευνα των ανακριτικών αρχών προέκυπτε απάτη και μάλιστα εγκληματικό σχέδιο σε βάρος της.
Στο δικόγραφο επισημαίνεται ότι από το πόρισμα της ΕΔΕ που είχε κάνει η ΟΑ προέκυπτε πως ο χρυσός δεν είχε εισέλθει στους χώρους του αεροδρομίου.
Οπότε, πέραν όλων των οικονομικών απαιτήσεων, πολλών εκατομμυρίων που εγείρονται σε βάρους του κρατικού αερομεταφορέα, προκλήθηκε επιπλέον ζημία με την εξωδικαστική αποζημίωση που καταβλήθηκε.
Εντύπωση προκαλεί, σύμφωνα με το δημοσίευμα, και η απουσία της Ολυμπιακής από την ποινική διαδικασία.

Πηγή: Έθνος της Κυριακής

http://amphiktyon.blogspot.gr/2015/09/1831.html

«Η Ελβετία Χωρίς τον Καποδίστρια Δεν Θα Ήταν Αυτό που Είναι»

Ένα Κείμενο προς Τιμή του Πρώτου Κυβερνήτη της Ελλάδας 

Πριν από λίγες ημέρες, tovima.gr, δημοσίευσε ένα κείμενο σχετικά με την άγνωστη σε πολλούς δράση του Ιωάννη Καποδίστρια στην Ελβετία και το ρόλο του στην ουδετερότητα της χώρας αλλά και την ενσωμάτωση των καντονιών της Γενεύης και του Βο (Λωζάννη) σε αυτήν. Το ζήτημα συγκέντρωσε ιδιαίτερο ενδιαφέρον, ίσως σε αντιδιαστολή με τη θλιβερή πραγματικότητα ότι ενώ οι Ελβετοί τιμούν τον Καποδίστρια για την προσφορά τους στη χώρα τους, στην Ελλάδα, την πατρίδα του, δολοφονήθηκε, τη στιγμή που σχεδίαζε να χτίσει από το μηδέν ένα νέο ελεύθερο κράτος. Στα πλαίσια της συζήτησης που προκάλεσε το εν λόγω κείμενο, ο πρέσβης της Ελβετίας στην Αθήνα κ. Lorenzo Amberg απέστειλε στο Βήμα ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον κείμενό του σχετικά με το ίδιο ζήτημα, το οποίο βασίζεται σε ομιλία του στην Αναγνωστική Εταιρεία Κέρκυρας στις 23 Σεπτεμβρίου 2011 προς τιμή του πρώτου κυβερνήτη της Ελλάδας.

Το ακόλουθο κείμενο αφορά κάποιες πτυχές της ζωής αυτού του μεγάλου πολιτικού άντρα που υπήρξε ο Ιωάννης Καποδίστριας· ειδικά το ρόλο που διαδραμάτισε στη θεσμική αναδιοργάνωση της Ελβετίας, καθώς και στην ενδυνάμωση του καθεστώτος της μόνιμης ουδετερότητας. Δεν το γράφω ως ιστορικός, αφού δεν έχω αυτή την ιδιότητα, αλλά ως ευγνώμων πολίτης, όπως επίσης και ως διπλωματικός εκπρόσωπος της σύγχρονης Ελβετίας, η οποία, χωρίς εκείνον, αναμφίβολα, δεν θα ήταν αυτό που είναι σήμερα.

Πρώτη αποστολή του Καποδίστρια στην Ελβετία από τον Σεπτέμβριο 1813 ως τον Νοέμβριο του 1814

Ο Καποδίστριας εισέρχεται στην ελβετική ιστορία σε μια κρίσιμη στιγμή, ενώ επικρατεί το συγκεντρωτικό κράτος, το οποίο θέλησε να δημιουργήσει η Γαλλία, κατόπιν της εισβολής της το 1798 στην Ελβετία, και καταλήγει σε μια κατάσταση χάους, πραξικοπημάτων και αναρχίας το 1802. Ο Ναπολέων, έχοντας αποσύρει τα στρατεύματά του, επιβάλλει τότε στους Ελβετούς το καθεστώς της ομοσπονδίας. Επιστρέφει στα καντόνια τις εξουσίες τους και καταργεί την κεντρική κυβέρνηση. Πρόκειται για μια «διαμεσολάβηση» ανάμεσα στα αριστοκρατικά και στα προοδευτικά καντόνια, αλλά πρόκειται πρωτίστως για «επιβολή». Το κάθε καντόνι έχει το δικό του σύνταγμα, αλλά αυτά τα συντάγματα είναι περίπου όμοια και δεν λαμβάνουν υπόψη τους τις ιστορικές, θρησκευτικές και γλωσσολογικές ιδιαιτερότητες του κάθε καντονιού. Η Ελβετία, μεταξύ του 1802 και του 1813 γίνεται ακόμα πιο εξαρτημένη από τη Γαλλία από ό,τι στο παρελθόν. Είναι υποχρεωμένη να διαθέσει 16.000 στρατιώτες στον στρατό του Ναπολέοντα, προκειμένου να λάβουν μέρος στους διάφορους πολέμους, με αποτέλεσμα σημαντικές ανθρώπινες απώλειες, κυρίως κατά την Ρωσική εκστρατεία.
Το 1813, 130.000 Ρώσοι και Αυστριακοί στρατιώτες εισβάλλουν στην Ελβετία, προκειμένου να πολεμήσουν τα γαλλικά στρατεύματα στα σύνορά της. Η τάξη του ελβετικού κράτους, την οποία έχει επιβάλει η Γαλλία καταρρέει άμεσα. Η ομοσπονδιακή Βουλή, το Κοινοβούλιο που απαρτίζεται από δύο βουλευτές από το κάθε καντόνι, αλλά χωρίς πραγματικές αρμοδιότητες, καταργεί το σύνταγμα, το λεγόμενο «Σύνταγμα της διαιτησίας».
Οι νικήτριες Δυνάμεις, η Αγγλία, η Ρωσία, η Πρωσία και η Αυστρία, όπως γνωρίζουμε, ξεκινούν την αναδιοργάνωση της Ευρώπης, αποκαθιστώντας κυρίως την παλιά τάξη πραγμάτων. Ποια θα είναι η θέση της Ελβετίας, η οποία βρίσκεται γεωγραφικά στο κέντρο της Ευρώπης; Μεταξύ των Μεγάλων Δυνάμεων, η Ρωσία είναι εκείνη που εκδηλώνει το μεγαλύτερο ενδιαφέρον για την Ελβετία. Ο Καποδίστριας λαμβάνει εντολή από τον Τσάρο Αλέξανδρο Α’ να «σώσει (την Ελβετία) από το γαλλικό δεσποτισμό» και να τη συνδράμει ώστε «να ξαναβρεί τον εαυτό της και να λάβει μέρος […] στο μεγάλο έργο της ευρωπαϊκής αναδόμησης» (Bouvier-Bron, σελ. 19).
Ο Καποδίστριας λοιπόν φτάνει στην Ελβετία τον Νοέμβριο του 1813 και θα παραμείνει εκεί ως τον Σεπτέμβριο του 1814. Φέρει τον τίτλο του έκτακτου απεσταλμένου και εξουσιοδοτημένου αντιπροσώπου του Ρώσου Τσάρου. Συνεργάτες του είναι ο Αυστριακός διπλωμάτης, Lebzeltern, αργότερα ο Schraut, επίσης ένας Άγγλος, ο Cunning και άλλοι. Κανείς τους όμως δεν θα παραμείνει στην Ελβετία καθ’ όλη αυτή την περίοδο, και όπως επισημαίνει και η κ. Michele Bouvier-Bron, ο Καποδίστριας «αδιαμφισβήτητα άσκησε την πλέον καθοριστική επιρροή» μεταξύ των απεσταλμένων των Μεγάλων Δυνάμεων.
Τον Σεπτέμβριο του 1813, η Ελβετία είναι κατακερματισμένη. Η χώρα σπαράσσεται από πολιτικούς διχασμούς, από διαμάχες επιρροών, από εδαφικές διεκδικήσεις. Πρόκειται για μια πολύ οδυνηρή μεταβατική περίοδο, και η κατάσταση είναι τόσο σοβαρή, ώστε η χώρα να βρίσκεται στο μεταίχμιο ενός εμφυλίου πολέμου. Ο Κερκυραίος, ο οποίος, απαντώντας στον τσάρο, δηλώνει ότι γνωρίζει την Ελβετία μόνο από τα βιβλία και πως δεν μιλά γερμανικά, βουτάει στα βαθιά νερά και αναπτύσσει μια αξιοθαύμαστη δραστηριότητα. Σε λίγο καιρό, γίνεται γνώστης των ελβετικών πραγμάτων. Επισκέπτεται όλους τους παράγοντες, όλα τα καντόνια, συντάσσει σχέδια αποφάσεων και συνταγμάτων, συμβουλεύεται, κατευνάζει τα πάθη, αναζητά συμβιβασμούς, και την ίδια στιγμή αναφέρει πιστά και λεπτομερώς στους ανωτέρους του όλα όσα συμβαίνουν στην Ελβετία. Μόνο μια φορά χρησιμοποιεί, μαζί με τους συναδέλφους του, την απειλή: Τον Αύγουστο του 1814, όταν η ομοσπονδιακή Βουλή ή το Κοινοβούλιο, το οποίο εδρεύει στη Ζυρίχη, δεν έχει καταλήξει στο κείμενο του νέου ελβετικού Συντάγματος, οι ξένοι διπλωμάτες απειλούν να διαλύσουν τις σχέσεις τους με τη
Βουλή και να εγκαταλείψουν τη χώρα στους διχασμούς της. Τρεις μέρες αργότερα υιοθετείται το Σχέδιο του Συντάγματος.
Στο τέλος αυτού του μαραθωνίου, όχι μόνο η Ελβετία, αλλά και το κάθε καντόνι έχει το δικό του Σύνταγμα. Η πολιτική ειρήνη έχει αποκατασταθεί, όπως επίσης και μια κάποια ισορροπία μεταξύ των καντονιών, τα οποία έχουν όλα τα ίσα δικαιώματα. Η Ελβετία αναγνωρίζεται από τους Συμμάχους (σημειώνουμε ότι ορισμένα μικρά κρατίδια εξαφανίστηκαν την εποχή εκείνη, όπως η Γένοβα ή η Βενετία).
Ασφαλώς, δεν πρόκειται ακόμα για την Ελβετία που διαμορφώθηκε αργότερα το 1830 και το 1848. Το ομοσπονδιακό κράτος είναι ακόμα αδύναμο, η ύπαρξή του σε εμβρυϊκό στάδιο. Ωστόσο, έχουν τεθεί οι βάσεις. Εκεί όπου ο Ναπολέων απέτυχε με τη βία, ο Καποδίστριας τα κατάφερε με τον διάλογο, τη δύναμη της πειθούς και την επιμονή του. Αυτός ο ιδιοφυής διπλωμάτης, όχι μόνο κατανόησε από πολύ νωρίς την πολυπλοκότητα της ελβετικής πραγματικότητας στις παραμικρές της λεπτομέρειες, αλλά εντέλει κατάφερε να πείσει τους συνομιλητές του ότι η λύση που τους πρότεινε ήταν για το συμφέρον τους. Αργότερα, μετά την έκρηξη της ελληνικής επανάστασης το 1821, σε μια επιστολή του σε Κερκυραίο θα γράψει τα εξής: «Η αναγέννηση και η πραγματική ανεξαρτησία ενός λαού δεν μπορούν παρά να είναι έργο του ιδίου. Μια εξωτερική βοήθεια μπορεί ενδεχομένως να τις διευκολύνει, όχι όμως και να τις δημιουργήσει.» (Chronos). Αναμφίβολα, ο Καποδίστριας είχε ήδη υιοθετήσει αυτήν την άποψη όταν οργάνωνε τα ζητήματα της Ελβετίας. Το απόσπασμα αυτό επιβεβαιώνει επίσης ότι ο Καποδίστριας δεν έπαψε ποτέ να είναι ένας Έλληνας πατριώτης, έτοιμος να υπηρετήσει τον απελευθερωμένο του λαό και να αναδιοργανώσει το Κράτος του, όπως και θα το κάνει από το 1829 ως το 1831.
Κατά τους μήνες των διαπραγματεύσεων, σχολιάζει με ενάργεια: «Στις δημοκρατίες, συζητάμε πολύ, παίρνουμε αποφάσεις με δυσκολία, και ενεργούμε με μεγάλη βραδύτητα.» Είναι μια ορθή ματιά και όσον αφορά στη λειτουργία της Ελβετίας, αυτό ισχύει απολύτως, ακόμα και στις μέρες μας: οι συζητήσεις διεξάγονται έτσι ώστε να ακούγεται η φωνή όλων των κομμάτων, και η δυσκολία λήψης αποφάσεων προέρχεται από την αναγκαιότητα εξεύρεσης συμβιβασμών, και η βραδύτητα των ενεργειών αποτελεί το τίμημα της απουσίας μιας ισχυρής κεντρικής εξουσίας. Η τελευταία ενισχύεται ωστόσο σε περίπτωση κινδύνου, για παράδειγμα σε περίπτωση εξωτερικής απειλής.
Διαβάζοντας τις επιστολές και τις αναφορές του, φαίνεται ότι, παρά τον τεράστιο φόρτο της δουλειάς, παρ’ όλες τις συκοφαντίες εναντίον του, κατά τα διάφορα στάδια των διαπραγματεύσεων, από τους μεν και τους δε, ο Καποδίστριας δένεται με την Ελβετία. Στο τέλος της αποστολής του, τον Σεπτέμβριο του 1814, γράφει στον πατέρα του τα εξής:
«Τα ζητήματα της Ελβετίας ολοκληρώθηκαν. Η Βουλή επικύρωσε τελικά το ομοσπονδιακό Σύνταγμα […]. Ολοκληρώθηκε μια εξαιρετικά πολύπλοκη διαπραγμάτευση, με ατέλειωτες δυσκολίες και ταξίδια και γραπτά και δοκιμασίες και συντάγματα και σχέδια – αλλά δεν πειράζει. Αυτοί οι υπέροχοι άνθρωποι με γέμισαν με στοργή και ειλικρινή εγκαρδιότητα. Η εμπιστοσύνη που μου έδειξαν με αποζημίωσε σε μεγάλο βαθμό για όλες μου τις προσπάθειες. Αν, στο μέλλον, θέλουν να είναι ευτυχισμένοι και να χαίρονται την ανεξαρτησία τους, εκτιμώ ότι δεν θα έχω χάσει ούτε το χρόνο, ούτε τον κόπο μου.» (Bouvier-Bron, σελ. 271).
Και να τι είπε για τη διαπραγματευτική ευφυΐα του Καποδίστρια εκείνος που υπήρξε για κάποιο διάστημα γραμματέας του, ο Elie-Ami Betant από τη Γενεύη, στη βιογραφία του
Καποδίστρια το 1839: «Γεννημένος σε μια ευάλωτη και διαιρεμένη δημοκρατία, εξοικειωμένος […] με τη γλώσσα των λαϊκών παθών, ο Καποδίστριας είχε απόλυτη άνεση απέναντι στις διαμάχες των κομμάτων που ανατάραζαν την Ελβετία, την εποχή εκείνη. Κατάφερε να κερδίσει την εκτίμησή τους, γιατί δεν χρησιμοποίησε ούτε διπροσωπία, ούτε ακαμψία απέναντί τους, και εισχώρησε με ειλικρίνεια στα εσωτερικά τους ζητήματα […]» (Betant, σελ. 25).
Κατά την πρώτη του αποστολή στην Ελβετία, ο Καποδίστριας κατάφερε επίσης να δημιουργήσει φιλικούς δεσμούς με πολλές προσωπικότητες της δημόσιας ζωής, όπως τον Fellenberg, τον περίφημο ιδρυτή και διευθυντή της σχολής του Hofwyl, τον φιλελεύθερο βουλευτή από το καντόνι του Vaud, τον Henri Monod, όπως επίσης και τον Charles Pictet de Rochemond. Οι σχέσεις αυτές θα ενισχυθούν και, όπως ξέρετε, ο Καποδίστριας, μην μπορώντας να επιστρέψει στα Επτάνησα, εξαιτίας των Άγγλων που είχαν καταλάβει τα νησιά, θα εγκατασταθεί προσωρινά, αλλά για αρκετά χρόνια στην Ελβετία, και συγκεκριμένα στη Γενεύη, η οποία θα γίνει ένα από τα κέντρα του ευρωπαϊκού φιλελληνισμού. Αυτό όμως αποτελεί θέμα για μια άλλη διάλεξη!
Ο Καποδίστριας, με τον τρόπο αυτόν συνέβαλε αποφασιστικά στη δημιουργία ενός βιώσιμου και σχετικά ανεξάρτητου κράτους. Το 1814, όλα τα ξένα στρατεύματα εγκατέλειψαν τη χώρα και η Ελβετία βρέθηκε πλέον υπό την παρακολούθηση των συμμαχικών Δυνάμεων, αλλά όχι υπό την κηδεμονία τους. Η Ρωσία μερίμνησε ώστε να περιοριστεί όχι μόνο η επιρροή της Γαλλίας, αλλά και της Αυστρίας. Καμία Μεγάλη Δύναμη δεν είχε κυρίαρχη επιρροή στην Ελβετία. Η Ρωσία χρησιμοποιεί πλέον τη δύναμή της, αποκλειστικά για να καταστήσει όλο και πιο ανεξάρτητη, ακόμα πιο ουδέτερη την Ελβετία. Αυτό προκύπτει στο Συνέδριο της Βιέννης, όπου παρευρίσκεται ο Καποδίστριας, αμέσως μετά το τέλος της αποστολής του στην Ελβετία.

Εκπρόσωπος της Ρωσίας στο Συνέδριο της Βιέννης, Σεπτέμβριος 1814 – Ιούνιος 1815

Σε ομοσπονδιακό επίπεδο, η Ελβετία εκπροσωπείται στο Συνέδριο της Βιέννης από μια αντιπροσωπεία τριών συντηρητικών πολιτικών, μελών της Βουλής (κοινοβουλίου), αντιπροσωπεία η οποία εδρεύει την περίοδο εκείνη στη Ζυρίχη. Το κεντρικό πρόσωπο όμως είναι αναμφίβολα ο πολιτικός από τη Γενεύη, Charles Pictet de Rochemont, ο οποίος ήταν εντεταλμένος της Δημοκρατίας της Γενεύης. Η Γενεύη είναι τότε σύμμαχος της Ομοσπονδίας, αλλά όχι ακόμα μέλος της, καθώς δεν αποτελεί ακόμα καντόνι. Ο Pictet de Rochemont συνοδεύεται από τον Francois d’lvernois. Σκοπός του Pictet είναι να προσαρτήσει τη Γενεύη στην Ομοσπονδία ως καντόνι εξομαλύνοντας το έδαφος της Δημοκρατίας, έτσι ώστε να διαμορφωθεί σε μια ενότητα και να συνδεθεί με το ελβετικό έδαφος. Η στρατηγική του Pictet είναι η εξής: η ασφάλεια της Γενεύης δεν μπορεί να εξασφαλιστεί παρά μόνο εάν η τελευταία γίνει μέλος της Ομοσπονδίας. Η δε ασφάλεια της Ομοσπονδίας εξαρτάται επίσης από τη στρατιωτική ασφάλεια των συνόρων του καντονιού της Γενεύης. Ας ρίξουμε μια ματιά στο χάρτη, και θα συνειδητοποιήσουμε πόσο δύσκολο εγχείρημα είναι αυτό, εφόσον προϋποθέτει ότι ζητείται από τη Γαλλία, η οποία εκείνον τον καιρό βρίσκεται σε διαδικασία αποκατάστασης του παλαιού καθεστώτος, να γίνει σύμμαχος των Μεγάλων Δυνάμεων και να συμμορφωθεί με τις εδαφικές παραχωρήσεις.
Καθ’ όλη τη διάρκεια του Συνεδρίου της Βιέννης, ο Καποδίστριας αποδεικνύεται πιστός σύμμαχος των Ελβετών και συγκεκριμένα του Pictet de Rochemont, όπως επιβεβαιώνεται από την ογκώδη διπλωματική τους αλληλογραφία. Βρισκόμαστε ενώπιον μιας μοναδικής συνεργασίας μεταξύ των δύο αντρών, οι οποίοι συναντώνται πολύ συχνά, νωρίς το πρωί. Ο Pictet ενημερώνεται για τις τελευταίες εξελίξεις των διαπραγματεύσεων. Ορισμένες φορές, ο Καποδίστριας του ζητά να του υποβάλει σχέδια και αιτήματα που αφορούν την Ελβετία, προκειμένου να τα διαβιβάσει, εξ’ ονόματός του, στους τότε αξιωματούχους υπουργούς στη Βιέννη. Οι δύο άντρες μοιράζονται στιγμές ικανοποίησης, αλλά και απογοήτευσης: ο τροχός της διπλωματικής τύχης γυρίζει αδιάκοπα. Μπορούμε να βεβαιώσουμε, χωρίς να ανατρέξουμε σε λεπτομέρειες, συμφωνώντας με τον Pictet και τον συνάδελφό του d’lvernois, ότι ο Καποδίστριας υπήρξε ο πιο πιστός δικηγόρος, ακούραστος και πλέον αποτελεσματικός μεσολαβητής των συμφερόντων της Γενεύης και της Ελβετίας στη Βιέννη.
Κατά την επιστροφή του από τη Βιέννη, τον Απρίλιο του 1815, ο Pictet γράφει στην αναφορά της ολοκλήρωσης της αποστολής στο μεγάλο Συμβούλιο της Γενεύης:
«(…) μεταξύ εκείνων που ενδιαφέρθηκαν για τα επιτεύγματά μας, κανείς δεν το έπραξε με περισσότερη συνέχεια, καλή διάθεση, ευφυΐα και αποτελεσματικότητα από τον κόμη Καποδίστρια. Κατά τις ενενήντα δύο συνεδριάσεις (=συναντήσεις) που είχα μαζί του, ήταν πάντα ίδιος και απαράλλαχτος, ο καλύτερος οδηγός, ο καλύτερος σύμβουλος και προικισμένος με μια υπομονή, η οποία δεν κάμφθηκε ποτέ, παρ’ όλο που τα ζητήματα της Ελβετίας του έδωσαν αφορμή να τα αποστραφεί και παρ’ όλο που ανέλαβε κατά κύριο λόγο τη μεγάλη διαπραγμάτευση με την Πολωνία και την Σαξονία, κάτι που θα μπορούσε να δικαιολογήσει την αδιαφορία του απέναντι στα συμφέροντα της ασήμαντης Γενεύης.» (Cramer, I, XXIII).
Όπως γνωρίζουμε, ο Pictet κατάφερε, στην πρώτη Διάσκεψη των Παρισίων και κυρίως στο Συνέδριο της Βιέννης να « εξομαλυνθούν » τα σύνορα του καντονιού της Γενεύης και να συνδεθεί το έδαφός της με εκείνο του κανονιού του Vaud. Ο κανονισμός αυτός επέτρεψε την ενοποίηση της Γενεύης με την Ομοσπονδία. Σε ελβετικό επίπεδο, επιτεύχθηκαν κι άλλες εδαφικές εξομαλύνσεις και τα σύνορα που καθιερώθηκαν στη Βιέννη το 1815 παρέμειναν τα ίδια ως τις μέρες μας. Όσο για την περιοχή του Vaud, από όπου κατάγεται και ο οικοδιδάσκαλος του Αλεξάνδρου Α’,Cesar Laharpe, ο οποίος συμμετείχε επίσης στο Συνέδριο της Βιέννης, ο Καποδίστριας επέμεινε επιτυχώς ώστε αυτή η περιοχή, η οποία ήταν υπό την κατοχή του καντονιού της Βέρνης ως το 1798, να γίνει ένα κυρίαρχο καντόνι και μέλος της Ομοσπονδίας. Οι κάτοικοι του Βο, όπως και της Γενεύης οφείλουν στον Καποδίστρια ιδιαίτερη ευγνωμοσύνη.

Η αναγνώριση της ουδετερότητας

Κατά τη διάρκεια του Συνεδρίου της Βιέννης, πραγματοποιείται η επιστροφή του Ναπολέοντα από τη νήσο Έλβα. Οι Σύμμαχοι προετοιμάζουν στρατιωτική επίθεση και ζητούν από την Ελβετία να επιτρέψει στα συμμαχικά στρατεύματα να περάσουν μέσα από το καντόνι του Valais και της Βασιλείας προς τη Γαλλία. Τα ελβετικά στρατεύματα συντάσσονται με τα συμμαχικά στρατεύματα στο Franche-Compte και συμμετέχουν στην πολιορκία του γαλλικού φρουρίου του Huningue, στην απέναντι πλευρά της Βασιλείας. Με τη συνθηκολόγηση αυτού του φρουρίου, τον Αύγουστο του 1815, ολοκληρώνεται η τελευταία στρατιωτική ενέργεια με ελβετική συμμετοχή στο εξωτερικό. Ακολουθεί τότε η Δεύτερη Διάσκεψη των Παρισίων (μία πρώτη Διάσκεψη, η οποία δεν ευοδώθηκε είχε συγκεντρώσει τους Συμμάχους στο Παρίσι, λίγο πριν από το Συνέδριο της Βιέννης). Αυτή η Διάσκεψη των Παρισίων υιοθετεί, στις 20 Νοεμβρίου 1815, την περίφημη «Διακήρυξη των Δυνάμεων για την αναγνώριση και την εγγύηση της μόνιμης ουδετερότητας της Ελβετίας και του απαραβίαστου του εδάφους της.» Πρόκειται για μια «ρητή και γνήσια αναγνώριση της μόνιμης ουδετερότητας της Ελβετίας», καθώς και για μία εγγύηση «της ακεραιότητας και του απαράβατου των εδαφών της σύμφωνα με τα νέα σύνορά της.» Η ουδετερότητα της Ελβετίας αποτελεί όφελος, τόσο για τους Ελβετούς, οι οποίοι από το 1515 προσβλέπουν στην ουδετερότητα, όσο και για τους Συμμάχους. Αυτό απορρέει από τις οδηγίες της ομοσπονδιακής Βουλής προς τον κ. Pictet de Rochemont, αναφορικά με τη δεύτερη Διάσκεψη των Παρισίων, όπου και διαβάζουμε: «Αυτό που πρωτίστως θα πρέπει να εξασφαλίσει η Ελβετία (…) είναι η εγκαθίδρυση της ουδετερότητάς της, βάση της πολιτικής της ανεξαρτησίας και της στρατιωτικής της κυριαρχίας. Οι συμμαχικές Δυνάμεις θεωρούν τα παραπάνω αναγκαίες προϋποθέσεις για τη μελλοντική ειρήνη της Ευρώπης […]. Προκειμένου η Ελβετία να είναι ουδέτερη, θα πρέπει να εξασφαλίσει τη δύναμη της αντίστασης που προϋποθέτει η γεωγραφική της θέση και ο πληθυσμός της. Θα πρέπει να διαθέτει τα μέσα να αμυνθεί απέναντι σε επιθέσεις και να προστατευθεί έναντι οποιασδήποτε κυριαρχικής επιρροής της Γαλλίας, ή άλλου όμορου κράτους. Η Αγγλία, η Ρωσία και η Πρωσία επιθυμούν να δουν την Ελβετία σ’ αυτήν τη θέση, και δεν έχουμε αμφιβολία πως και η Αυστρία το επιθυμεί ομοίως (…) (Cramer, II, σελ. 19).
Σ’ αυτήν τη Δεύτερη Διάσκεψη των Παρισίων επίσης, ο Pictet de Rochemont συμβουλεύεται σχεδόν καθημερινά τον Καποδίστρια. Ο Pictet γράφει τα εξής, τον Οκτώβριο του 1815:
«Πώς θα μπορέσουμε ποτέ να ανταποδώσουμε αυτά που οφείλουμε σ’ αυτόν τον υπέροχο Καποδίστρια; Έχει τόσο ευγενικά αισθήματα που θα άξιζε να είναι δικός μας. Είναι ο φοίνικας της διπλωματίας. Χωρίς αυτόν, το Συνέδριο της Βιέννης και οι λοιπές διαβουλεύσεις θα ήταν αξιοθρήνητα (…)» (Cramer, II, 171). Είναι φανερό εδώ ότι ο Pictet βρίσκεται σε μια φάση όπου αμφιβάλλει για την επιτυχία του. Σε διάστημα λιγότερο από ένα μήνα, στις 20 Νοεμβρίου, η Διάσκεψη των Παρισίων υιοθετεί την περίφημη αναγνώριση της ουδετερότητας της Ελβετίας. Και το αξιοσημείωτο είναι ότι το κείμενο αυτής της διακήρυξης έχει συνταχθεί από τον Pictet, κατόπιν αιτήματος του Καποδίστρια, ο οποίος το παρέδωσε χωρίς να αλλάξει λέξη στους Ανώτατους Εκπροσώπους των Συμμάχων. Αυτό αποτελεί, θα μπορούσαμε να πούμε, και τη μεγάλη επιτυχία του «ντουέτου» Καποδίστρια – Pictet.
Επισημαίνουμε ότι αν πράγματι ο Pictet είναι ο πλέον σεβαστός άντρας από τη Δημοκρατία της Γενεύης, παρ’ όλα αυτά αποκαλεί επανειλημμένα τον Καποδίστρια «οδηγό» του, όπως και «πυξίδα» του, δηλώνει ότι χωρίς αυτόν δεν θα μπορούσε να επιτύχει το στόχο του, και ας μην ξεχνάμε ότι μιλά για έναν άντρα, ο οποίος είναι 20 χρόνια νεότερός του! Το 1815, ο Pictet είναι 60 ετών και ο Καποδίστριας μόλις 39.
Ο Pictet πεθαίνει το 1824. Η ταφή του γίνεται την πρώτη Ιανουαρίου του 1825 στο νεκροταφείο του Plainpalais στη Γενεύη. «Πίσω από το φέρετρό του, σε θέση συγγενούς, περπατούσε ο «πιστός οδηγός» του στα Συνέδρια της Βιέννης και των Παρισίων. Ο Καποδίστριας, ο οποίος έτυχε, την εποχή εκείνη, να διαμένει στη Γενεύη, είχε ζητήσει την άδειά του να τον συνοδεύσει στην τελευταία του κατοικία.» (Edmond Pictet, σελ. 435).
Οι αρετές του Καποδίστρια αναγνωρίζονται πολύ σύντομα στην Ελβετία. Το 1839, ο παλιός του γραμματέας, ο μεγάλος ελληνιστής και φιλέλληνας από τη Γενεύη, Elie-Ami Betant, στον οποίο αναφερθήκαμε πιο πάνω, γράφει στη βιογραφία του: «Η στάση του Καποδίστρια στην Ελβετία τον τιμά ιδιαιτέρως. Αρχικά, η αποστολή την οποία ανέλαβε είχε προκαλέσει τη μοχθηρία εκ μέρους των διαφόρων κομμάτων, των οποίων θίγονταν τα συμφέροντα. Σιγά σιγά όμως οι υψηλές του αρετές εκτιμήθηκαν περισσότερο και σήμερα, ομόφωνα, οι Ελβετοί λυπούνται για την απώλειά του. Το όνομά του ακούγεται με σεβασμό από άντρες όλων των απόψεων.» (Betant, σελ. 28).
Ο Καποδίστριας ανακηρύσσεται επίτιμος δημότης της Γενεύης το 1815 και, ένα χρόνο αργότερα, του καντονιού του Vaud. Η Γενεύη, από την πλευρά της έδωσε το όνομά του σε μία από τις ωραιότερες όχθες της και μια αναμνηστική πλακέτα αναρτήθηκε στο σπίτι όπου διέμενε κατά το έτος 1820. Δεν γνωρίζω όμως κάποια παρόμοια επίσημη χειρονομία σε επίπεδο Ομοσπονδίας της εποχής εκείνης. Ανεγέρθηκε ωστόσο ένα άγαλμα του Καποδίστρια, κατόπιν ρωσικής πρωτοβουλίας, στα εγκαίνια του οποίου παρευρέθηκε η κ. Calmy-Rey, επικεφαλής του ομοσπονδιακού Υπουργείου Εξωτερικών, δίπλα στον Ρώσο ομόλογό της, τον κ. Serguei Lavrov. Αυτά έλαβαν χώρα τον Σεπτέμβριο του 2009, στις ακτές της λίμνης Λεμάν, στη μικρή πόλη Ouchy, κοντά στη Λωζάννη.

Η κληρονομιά του Καποδίστρια στην Ελβετία παραμένει επίκαιρη

Μια νέα τάξη πραγμάτων ξεκινά το 1814 και 1815, χάρη στη θέληση των νικητών Συμμάχων έναντι του Ναπολέοντα και συγκεκριμένα χάρη στη Ρωσία, αλλά κυρίως χάρη στη διπλωματική και ανθρώπινη ιδιοφυία του Καποδίστρια. Τα στοιχεία αυτής της νέας κατάστασης είναι τα εξής:
– Η δημιουργία μιας εσωτερικής μόνιμης ειρήνης, βασισμένης σε παραχωρήσεις και σε αμοιβαίους συμβιβασμούς
– Η υιοθέτηση ενός Συντάγματος (στα γερμανικά Bundesvertrag, δηλαδή ομοσπονδιακής Συμφωνίας), προϋπόθεση για τη δημιουργία ενός ομοσπονδιακού κράτους το 1848
– Η ανεξαρτησία και η διεθνής αναγνώριση της ουδετερότητας και της εδαφικής ακεραιότητας της Ελβετίας, με την προϋπόθεση, από ελβετικής πλευράς, της δημιουργίας ενός ομοσπονδιακού στρατού, καθαρά αμυντικού, η μη ένταξη σε αμυντικές συμμαχίες, και η τήρηση μιας απόλυτης ουδετερότητας σε θέματα εξωτερικής πολιτικής.
Ο φεντεραλισμός και η ουδετερότητα, γεννημένοι κάτω από έναν ιστορικό και γεωπολιτικό ευρωπαϊκό αστερισμό, έγιναν στη συνέχεια αναπόσπαστο μέρος του ελβετικού πολιτικού συστήματος, ακόμα και της ίδιας της ταυτότητας της χώρας μου. Η εσωτερική και εξωτερική ειρήνη υπήρξαν αναγκαίες για την οικονομική και εμπορική ανάπτυξη της Ελβετίας, η οποία, για άλλα 100 χρόνια, υπήρξε μια φτωχή χώρα. Η ανάπτυξη των θεσμικών οργάνων της, η συνεχής αναζήτηση μιας ισορροπίας ανάμεσα στις ομοσπονδιακές αρμοδιότητες και εκείνες των καντονιών, η εφαρμογή της αρχής της αλληλεγγύης μεταξύ εύπορων και φτωχότερων καντονιών, οι πολιτικές διαβουλεύσεις μεταξύ τους, βασισμένες στην άμεση δημοκρατία, όλα αυτά θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν, σύμφωνα με ορισμένους παρατηρητές, ως πρότυπο για την ευρωπαϊκή οικοδόμηση. Αλλά αυτό δεν είναι το θέμα μας σήμερα εδώ. Η ελβετική δημοκρατία αποτελεί έναν εξαιρετικά πολύπλοκο μηχανισμό, ένα «οργανωμένο χάος», όπως έχει χαρακτηριστεί ενίοτε. Ωστόσο, η λειτουργία της δεν είναι αυτόματη, και δεν είναι κεκτημένη μια για πάντα: Λειτουργεί μόνο όσο οι πολίτες της θέλουν να λειτουργεί.
Όσο για την ουδετερότητα, μπορούμε να πούμε ότι τηρήθηκε κατά τη διάρκεια όλων των συγκρούσεων – και δυστυχώς η Ευρώπη υπήρξε πλούσια στον τομέα αυτό από τα μέσα του 19^ου ως τα μέσα του 20^ου αιώνα. Συγκεκριμένα, η Ελβετία δεν μετείχε στους δύο παγκόσμιους πολέμους, οι οποίοι διαδραματίζονταν στα σύνορά μας. Αλλά το να μην συμμετέχεις στις συγκρούσεις δεν σημαίνει ότι παραμένεις αδιάφορος. Ξεκινώντας από τη μάχη του Solferino, το 1863, την οποία παρακολούθησε και περιέγραψε ο μελλοντικός ιδρυτής της Διεθνούς Επιτροπής του Ερυθρού Σταυρού, Henri Dunant, η Ελβετία προσέφερε ανθρωπιστική βοήθεια στα θύματα, για παράδειγμα συντρέχοντας τους πληγωμένους στρατιώτες από όλα τα στρατόπεδα, στέλνοντας ανθρωπιστική βοήθεια ή οργανώνοντας κέντρα αναζήτησης αγνοουμένων. Είναι η αρχή μιας μεγάλης ανθρωπιστικής παράδοσης, η οποία συνεχίζεται ως και σήμερα.
Η θέση αυτής της «ενεργούς ουδετερότητας» έδωσε στην ελβετική διπλωματία την ευκαιρία να προσφέρει τη συνδρομή της. Αναφέρομαι για παράδειγμα στη διατήρηση, ως τρίτη πλευρά, ενός ελάχιστου βαθμού προξενικών ή πολιτικών σχέσεων μεταξύ εμπόλεμων μερών, ή σε περίπτωση ρήξης διπλωματικών σχέσεων μεταξύ δύο χωρών. Αυτό συνέβη για παράδειγμα το 2008, όταν η Βέρνη έλαβε αίτημα εκ μέρους της Ρωσίας και της Γεωργίας, προκειμένου η Ελβετία να εκπροσωπήσει τα αντίστοιχα συμφέροντά τους. Παρ’ όλο που μια σύγκρουση στην Ευρώπη μοιάζει σήμερα εξαιρετικά απίθανη, ωστόσο ο ελβετικός λαός παραμένει ιδιαίτερα προσηλωμένος στην αρχή της ουδετερότητας, κατά 80 ή 90%. Όταν η Ελβετία, με δημοψήφισμα, έγινε μέλος του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, η κυβέρνηση συνόδευσε το αίτημα της ένταξής της με μια επιστολή όπου υπήρχε η εξής διευκρίνιση: Η ένταξη αυτή, εκ μέρους της Ελβετίας δεν σημαίνει, σε καμία περίπτωση, την εγκατάλειψη της ουδετερότητάς της.
Ουσιαστικά, η Ελβετία συμμετέχει σήμερα σε ψηφίσματα κυρώσεων, τα οποία αποφασίζονται από την Ευρωπαϊκή Ένωση και τα Ηνωμένα Έθνη, σε αποστολές διατήρησης της ειρήνης, όπως στο Κόσσοβο, όχι όμως και σε στρατιωτικές ενέργειες. Το καθεστώς της ουδετερότητας εξηγεί επίσης την επιλογή της Γενεύης, ως έδρα πολλών διεθνών οργανισμών, όπως αυτών των Ηνωμένων Εθνών, του διεθνούς Ερυθρού Σταυρού και πολλών άλλων.
Αν είναι ορθό ότι η δομή του ομόσπονδου κράτους και η πρακτική της ουδετερότητας έχουν αλλάξει τα τελευταία περίπου 200 χρόνια, ωστόσο ο μεγάλος Κερκυραίος, χάρη στη διπλωματική του ιδιοφυΐα και το δέσιμό του με την Ελβετία διαδραμάτισε αποφασιστικό ρόλο για να καθιερωθούν αυτοί οι δύο πυλώνες της κρατικής μας ταυτότητας. Η ευγνωμοσύνη μας προς τον Καποδίστρια δημιουργεί έναν πολύ ισχυρό δεσμό ανάμεσα στην Ελβετία και στην Κέρκυρα, την πόλη καταγωγής του, όπου γεννήθηκε και όπου αναπαύεται.
Βιβλιογραφία:
– Betant E.-A., Correspondant du comte J. Capodistrias, President de la Grece, Geneve-Paris 1839, vol. I
– Bouvier-Bron Michelle, Archives Jean Capodistrias, tome IV. La mission de Capodistrias en Suisse (1813-1814), Corfou 1984
– Cramer Lucien, Correspondance diplomatique de Pictet de Rochemont et de Frangois d’lvernois, Paris, Vienne, Turin 1814-1816, 2 vol. Geneve-Paris 1914
– Κούκος Ανδρέας, «Η ευρωπαϊκή πολιτική του Ιωάννη Καποδίστρια» Ιστορία, τεύχος 505, Ιούλιος 2010, σ. 19-26
– Koukkou Helen E., John Kapodistrias, A Greek Europhile Diplomat, Athens 1994
– Κούκκου Ελένη Ε., Παύλωφ-Βάλμα Ευδοκία, Ιωάννης Α. Καποδίστριας, Ανέκδοτη Αλληλογραφία με τους Philippe-Emmanuel de Fellenberg, Rudolf-Abraham de Schifferli, 1814-1827, Αθήνα, 1999
– Pictet Edmond, Biographie, travaux et correspondance de C. Pictet de Rochemont (1755-1824), Geneve 1892
– Reymond-Exchaquet A.-M., «Un grand Vaudois… oublie ? Capo d’lstria» in Desmos, Amiti0s greco-suisses, bulletin no. 17, decembre 1999, pp. 9-13.

*Ο Lorenzo Amberg, είναι Πρέσβης της Ελβετίας στην Ελλάδα


Πηγή: energia.gr
http://freewill.gr/