Ήρωες είναι εκείνοι που έχουν το θάρρος ν’ αφήσουν ο,τι έχουν

Είναι μεγάλος πειρασμός να μην προχωρούμε, να μένουμε εκεί που βρισκόμαστε, να πισωδρομούμε, με άλλα λόγια να βασιζόμαστε σ’ αυτά που έχουμε, γιατί ο,τι έχουμε, το γνωρίζουμε. Μπορούμε να στηριχτούμε σ’ αυτό, να αισθανθούμε ασφαλείς μέσα του. Φοβόμαστε, κι έτσι αποφεύγουμε να κάνουμε ένα βήμα προς το άγνωστο, το αβέβαιο. Γιατί πραγματικά, αν το βήμα μπορεί να μη μας φανεί ριψοκίνδυνο αφού το κάνουμε, πριν το κάνουμε οι προοπτικές μας φαίνονται πολύ ριψοκίνδυνες, και κατά συνέπεια τρομακτικές. Μόνο το παλιό, το δοκιμασμένο δίνει την αίσθηση της ασφάλειας· ή έτσι τουλάχιστο φαίνεται.

Ο Μύθος που δεν ήταν… μύθος!

Μια λευκή σελίδα είναι πάντα πρόκληση για ένα συγγραφέα. Θυμάμαι τον εαυτό μου, παιδί ακόμη, να νοιώθει ένα ρίγος προσμονής μπροστά σε κάθε άγραφο φύλλο χαρτιού. Πόσα θαυμαστά πράγματα μπορούν να αναδυθούν μέσα από αυτό! Η κενότητα του, του προσδίδει την ελευθερία να περιέχει τα πάντα!

Το ίδιο φαντάζομαι συμβαίνει και σε κάθε ζωγράφο μπροστά σ’ έναν άδειο καμβά ή στον γλύπτη που στέκεται απέναντι στο ακατέργαστο υλικό του, ό,τι κι αν αυτό είναι, αλλά και σε κάθε δημιουργό γενικότερα.

Δεν υπάρχει θάνατος

Η γέννηση και ο θάνατος είναι τα δύο σπουδαιότερα σημεία στην ανθρώπινη ζωή. Το πρώτο δίνει την ευκαιρία της εμπειρίας και της μάθησης, ενώ το δεύτερο, ο θάνατος, δίνει τη δυνατότητα της ανανέωσης της ζωής.
Ο θάνατος είναι το πρόβλημα που απασχολεί κάθε έλλογο ον. Ο άνθρωπος φοβάται τον θάνατο και προσπαθώντας να τον αγνοήσει ή να τον εξορκίσει, ελπίζει πως μπορεί να τον αποφύγει.

Καταστροφές αρχαίων ναών και ποιες εκκλησίες χτίστηκαν πάνω τους

Είναι ευρύτερα γνωστό πως δίπλα ή κάτω από μία εκκλησία υπάρχουν τα ερείπια κάποιου αρχαίου ελληνικού ναού. Σε αρκετές, μάλιστα περιπτώσεις, οι ίδιοι οι αρχαίοι ναοί έχουν μετατραπεί σε χριστιανικές εκκλησίες.

Όποιον ιερέα κι αν ρωτήσουμε γιατί χτίστηκαν χριστιανικοί ναοί πάνω σε αρχαίους ναούς και ιερά θα μας πει πως ήθελαν να «εξαγνίσουν» το χώρο από την «ειδωλολατρία» των «εθνικών». Αυτό, ίσως, είναι η μισή αλήθεια.

Ο νέος Ψυχρός Πόλεμος στα Βαλκάνια

Επιμέλεια: Λεωνίδας Χ. Αποσκίτης* 
Από τους επιγόνους του Μεγάλου Αλεξάνδρου μέχρι το τέλος του 2ου αιώνα, η περιοχή των νοτίων Βαλκανίων υπήρξε χώρος πολεμικών συγκρούσεων, δυναστικών πολέμων, αλυτρωτικών και εδαφικών βλέψεων. Ιστορικά, ο όρος “Μακεδονία” αναφέρεται στο Ελληνικό έθνος μέσω του πολιτισμού των αρχαίων Μακεδόνων, που αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της εθνικής μας κληρονομιάς.

Τα 5 θνητά γένη των ανθρώπων του Ησιόδου: Το σιδερένιο γένος

Εάν μπορέσεις να ξεφύγεις από την πληροφορία του Συστήματος και εισχωρήσεις στον αληθινό κόσμο της γνώσης και στην πηγή της σοφίας που αναβλύζει μέσα από την αρχαία ελληνική γραμματεία, σίγουρα αξίζει τον κόπο να μελετήσεις τα σπουδαία έργα που έγραψε ο ποιητής Ησίοδος.

Ο Ησίοδος, όπως άλλωστε και ο Όμηρος, ασχολήθηκε με το έπος, την επική δηλαδή ποίηση, που εμπεριέχει έντονα το διδακτικό στοιχείο. Γι' αυτό και θεωρείται ο πατέρας του διδακτικού έπους επειδή διδάσκει πάνω σε αυτά που αναφέρεται. Η επική ποίηση του Ησιόδου ως γνωστό περιλαμβάνει τη "Θεογονία", "Τα έργα και ημέραι", την "Ασπίδα του Ηρακλέους", τις "Ηοίαι" και τους "Ιδαίους Δακτύλους".

Ο Παρθενώνας και οι χρυσελεφάντινες πόρτες του - Οι περιπέτειες της Αθηνάς και ο «διωγμός» του Φειδία

Οι πόρτες του Παρθενώνα, από μοσχοβολιστό ξύλο κέδρου, που έκρυβαν το χρυσελεφάντινο άγαλμα της παρθένου θεάς Αθηνάς και επέτρεπαν τη θέασή του ελάχιστες φορές, οι πόρτες που προστάτευαν τους θησαυρούς της αθηναϊκής δημοκρατίας (και αργότερα το ταμείο της αθηναϊκής συμμαχίας) θα πρέπει να ήταν περισσότερο εντυπωσιακές από ότι νομίζαμε μέχρι σήμερα.

ΒΓΕΣ ΚΑΙ ΕΣΥ ΑΠΟ ΤΟ ΜΑΤΡΙΞ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ ΤΗΣ ΣΗΨΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΦΑΝΙΣΜΟΥ ....

Athanasios Dimitrios Ntompros

ΔΕΔΟΜΕΝΟΥ ΟΤΙ ΟΛΟΙ ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΒΛΕΠΟΥΝ ΤΑ ΔΙΑΔΡΑΜΑΤΙΖΟΜΕΝΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΩΣ ΑΠΛΟΙ ΘΕΑΤΕΣ ΜΙΑΣ ΘΕΑΤΡΙΚΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ ΘΑ ΔΟΚΙΜΑΣΟΥΜΕ ΝΑ ΕΠΕΙΣΕΛΘΟΥΜΕ ΣΤΑ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΑ .........

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ 

ΤΟ ΑΒΕΒΑΙΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ..........

( Δεν είναι να απορεί κανείς που δεν μπορεί η Ευρωπαϊκή Ένωση να βρει λύσεις στα επείγοντα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ευρώπη, όταν είναι τόσο διαφορετικές οι δημόσιες συζητήσεις που διεξάγονται στο εσωτερικό των κρατών-μελών της.