Όλα Bαίνουν Kαλώς Eναντίον Mας

 

Το συντομότερο -και διαχρονικό- ανέκδοτο είναι: “έχω εμπιστοσύνη στην δικαιοσύνη”
Το ‘χω γράψει επανειλημμένως, ζούμε, αυτά που ζούμε, την διαφθορά και την σαπίλα γιατί ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ (ούτε και θα μπορούσε να υπάρξει, αφού αμφότεροι οι εμπλεκόμενοι, στις ίδιες στοές και στα ίδια λαγούμια συχνάζουν) είναι άλλωστε γνωστό ότι χωρίς ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ δεν υπάρχει ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ και τούμπαλιν.
Συγκεκριμένοι μεγαλοκαρχαρίες καταφέρνουν και σκίζουν διαρκώς τα δίχτυα της εγχώριας Δικαιοσύνης. Μόνο για εμπόριο ηρωίνης και εξαγορά λειτουργών της Δικαιοσύνης από συγκεκριμένα συμφέροντα και σκοτεινές παράγκες δεν αλληλοκατηγορούνται ο αναπληρωτής υπουργός Παπαγγελόπουλος και η Ενωση Εισαγγελέων. Το εμφύλιο παραλήρημα της Δικαιοσύνης αποκαλύπτει και το μέγεθος του βούρκου εντός (κι εκτός) των κόλπων της. Κάποιοι από τους εμπλεκόμενους που ανήκουν τόσο στο πολιτικό προσωπικό (διαχρονικά) όσο και στους λειτουργούς της Δικαιοσύνης, με περισσή υποκρισία αρνούνται να δουν την δοκό που υπάρχει στον οφθαλμό τους.
Ετσι η κοινή γνώμη παρακολουθεί σοκαρισμένη μεγαλεμπόρους ναρκωτικών να κυκλοφορούν ελεύθεροι ή να αποφυλακίζονται, δολοφόνους να απελευθερώνονται με χαριστικές και φωτογραφικές διατάξεις και αποφάσεις της Δικαιοσύνης που αφήνουν στο απυρόβλητο συγκεκριμένα μεγαλοσυμφέροντα. Την ίδια ώρα σεσημασμένοι μεγαλοδικηγόροι “επιτυγχάνουν” να αθωώνουν τους πελάτες τους, οι οποίοι έχουν πάρει παραμάσχαλα όλο τον ποινικό κώδικα, χωρίς να ανοίξει ρουθούνι και πάει λέγοντας.
Εχει βρωμίσει ο τόπος από την διάχυτη ανομία που αποτελεί την κύρια αιτία της οικονομικής κρίσης που βιώνουμε. Βγαίνουν οι υποκριτές υπουργοί όλων των κυβερνήσεων και κάνουν λόγο για ανάπτυξη χωρίς να ανατωτηθούν ποια σοβαρή επιχείρηση (εκτός από τις εγχώριες θαλασσοδανεισμένες και διαπλεκόμενες) θα έλθει να επενδύσει στην Ελλάδα, ένα κράτος με ανύπαρκτη Δικαιοσύνη στο οποίο συγκεκριμένοι μεγαλοκαρχαρίες καταφέρνουν και σκίζουν διαρκώς τα δίχτυα της. Το τελευταίο διάστημα θέλοντας κάποιοι να ρίξουν επικοινωνιακή σκόνη στο πόπολο, μας είχαν ταράξει με τις λίστες και τα στικάκια Φαλτσιανί, ο οποίος παρότι έχει καταδικασθεί με 5 χρόνια φυλάκιση, για κάποιους μυστηριώδεις λόγους θεωρείται αξιόπιστος από συγεκριμένους παράγοντες της Κολομβίας των Βαλκανίων.
Ο Φαλτσιανί λοιπόν κάθε λίγο και λιγάκι δίνει αλλοιωμένα στοιχεία με αποτέλεσμα να μην μπορεί κανείς να βγάλει άκρη. Γι΄αυτό προφανώς και μπούχτισαν οι Εισαγγελείς. Στο μεταξύ η κυβέρνηση που καμώνεται ότι “κυνηγά την φοροδιαφυγή” επιτρέπει σε συγκεκριμένους επιχειρηματίες των ΜΜΕ που φιγουράρουν σε όλες τις λίστες Λαγκάρντ να απολαμβάνουν προνομιακή μεταχείριση όπως εκατομμύρια ευρώ ΕΣΠΑ, ασφαλιστική ασυλία και πάει λέγοντας.
Η Ελλάδα είναι η απόλυτη Κολομβία των Βαλκανίων και θεωρούμε σχεδόν βέβαιο πως δεν είναι μακριά η στιγμή που Παπαγγελόπουλος και Ενωση Εισαγγελέων θα αλληλοκατηγορούνται για εμπόριο ηρωίνης ή για συγκάλυψη μεγαλεμπόρων. Το πράμα έχει βρωμίσει και μόνο η υποκρισία των εμπλεκόμενων τους επιτρέπει να βολεύονται με την ψευδαίσθηση ότι και η κοινωνία είναι τρυφλή-όπως η Δικαιοσύνη στην Κολομβία των Βαλκανίων. Σύμφωνα λοιπόν με το ρεπορτάζ, για να περνάει η ώρα κι άλλα λόγια να αγαπιόμαστε, με μία ανακοίνωση του αναπληρωτή υπουργού, Δημ. Παπαγγελόπουλου, η οποία στρέφεται κατά εισαγγελικών λειτουργών, συνεχίζεται η “διαμάχη” στους κόλπους της Δικαιοσύνης.

Ο υπουργός στην αινιγματική ανακοίνωση αναφέρει: “Δεν μπορούσα ποτέ να φανταστώ πως υπάρχει Έλληνας Εισαγγελέας, που θα προτιμούσε να μειώνονται δραστικά μισθοί και συντάξεις και ο ελληνικός λαός να πληρώνει αβάσταχτους φόρους, αντί να πληρώνουν τους φόρους τους οι φοροφυγάδες και τις νόμιμες υποχρεώσεις τους οι διαπλεκόμενοι και οι κλέφτες του δημοσίου χρήματος. Επίσης, αναρωτιέμαι αν η ανακοίνωση, που υπογράφουν οι κ.κ. Τζαβέλας και Ζημιανίτης, αναφέρεται σε συγκεκριμένη υπόθεση και ποια είναι αυτή. Προς το παρόν… αυτά”.

Πρόκειται για την τελευταία σκηνή μιας διαμάχης που ξεκίνησε μόλις χθες το πρωί, όταν η Ένωση Εισαγγελέων Ελλάδας εξέδωσε δελτίο τύπου για την πρόσφατη τροπολογία του άρθρου 177ΚΠΔ και την χρήση παράνομου αποκτηθέντος υλικού υπό προϋποθέσεις. Με την ανακοίνωση, οι εισαγγελείς αμφισβητούν τη συνταγματικότητα της διάταξης, (εδώ γελάστε όσο αντέχει η καρδούλα σας) κάνουν λόγο για «εργαλειακή χρησιμοποίηση» της Δικαιοσύνης, αλλά και ασυμβατότητα με βασικές δικαιοκρατικές παραμέτρους ως προς τα υπερασπιστικά δικαιώματα κατηγορουμένων. Η ανακοίνωση που είχε εκδόσει χθες η Ενωση Εισαγγελέων με την οποία εξέφραζε τη διαφωνία της για τη νομιμοποίηση των λιστών έχει ως εξής:
«Με το άρθρο 65 Ν 4356/2015 («Σύμφωνο συμβίωσης, άσκηση δικαιωμάτων, ποινικές κ. ά διατάξεις») –το οποίο, μάλιστα προήλθε από τροπολογία μη υποβληθείσα σε δημόσια διαβούλευση-, εισήχθη παρέκκλιση από την εφαρμογή του άρθρου 177 § 2 ΚΠΔ, ώστε για ορισμένες κατηγορίες κακουργημάτων (αρμοδιότητας του Εισαγγελέα Οικονομικού Εγκλήματος ή του Εισαγγελέα Εγκλημάτων Διαφθοράς), εφεξής να επιτρέπεται κατ’ αρχήν η αποδεικτική αξιοποίηση στοιχείων που έχουν συλλεγεί με μη νόμιμο τρόπο.
Με τη διάταξη αυτή, κατ’ ουσίαν επανέρχεται εν μέρει σε ισχύ η διάταξη ως είχε πριν την τροποποίησή της με το άρθρο 10 Ν 3674/2008. Ο νόμος εκείνος επιχείρησε τότε να ευθυγραμμίσει τη διάταξη του άρθρου 177 § 2 ΚΠΔ με τη σχετική νομολογία του Ανωτάτου Ακυρωτικού. Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΕΕ, με αφορμή την εκ νέου τροποποίηση της διάταξης αυτής, εκφράζει τις επιφυλάξεις του, ιδίως διότι:
(α) Η τροποποίηση αφορά και πάλι σε βασική διάταξη του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, παρά το γεγονός ότι εκκρεμεί το έργο της ειδικής Νομοπαρασκευαστικής Επιτροπής αναθεώρησης του ΚΠΔ και παρά το αίτημα που η Ένωση Εισαγγελέων Ελλάδος –και άλλοι επιστημονικοί φορείς- έχουν πλειστάκις υποβάλλει, να μην τροποποιούνται τα κείμενα των Κωδίκων με άσχετα νομοθετήματα, χωρίς την απαιτούμενη συστηματική και δογματική επεξεργασία, καθώς οι εφαρμοστές του δικαίου αδυνατούν να παρακολουθήσουν τις συχνές και ευκαιριακές τροποποιήσεις του νόμου, με συνέπεια να γεννάται σύγχυση και ανασφάλεια δικαίου.
(β) Η νέα διάταξη δεν είναι εμφανές εάν και πώς συνάδει με τη συνταγματική επιταγή του άρθρου 19 § 3, σύμφωνα με την οποία «απαγορεύεται η χρήση αποδεικτικών μέσων που έχουν αποκτηθεί κατά παράβαση του άρθρου αυτού (απόρρητο των επιστολών και της ελεύθερης ανταπόκρισης ή επικοινωνίας) και των άρθρων 9 (άσυλο κατοικίας) και 9 Α (προστασία προσωπικών δεδομένων)».
(γ) Η νέα διάταξη εισάγει, με τρόπο νομικά μη αποδεκτό, ειδική δικονομική αντιμετώπιση ορισμένων κατηγοριών εγκλημάτων και κατηγορουμένων, ώστε η μεταχείρισή τους, στο πεδίο της επί ίσοις όροις άσκησης των υπερασπιστικών τους δικαιωμάτων να εγγράφεται ως ελεγχόμενη, όσον αφορά στη συμβατότητά της με βασικές δικαιοκρατικές παραμέτρους, όπως αυτές έχουν παγιωθεί από την εσωτερική νομολογία, αλλά και από εκείνη του ΕΔΔΑ.
(δ) Τέλος, η νέα διάταξη εξυπηρετεί τη διεκπεραίωση εκκρεμούς ποινικής υπόθεσης και, επομένως, υπόκειται ευλόγως σε κριτική ως νομοθετική παρέμβαση ad rem. Συνακόλουθα, δεν αποφεύγει να δημιουργήσει την εντύπωση εργαλειακής χρησιμοποίησης της Δικαιοσύνης για την επίτευξη ορισμένης πολιτικής ή στόχου, που δεν είναι συμβατή με τους κανόνες καλής νομοθέτησης και σεβασμού των διακριτών ρόλων των πολιτειακών λειτουργιών. Το ΔΣ της Ένωσης Εισαγγελέων Ελλάδος υπογραμμίζει την προσήλωση της εισαγγελικής αρχής στο στόχο της καταπολέμησης της διαφθοράς, πάντοτε εντός του συνταγματικού πλαισίου.
Για το Διοικητικό Συμβούλιο της Ε.Ε.Ε.
Ο Πρόεδρος: Κωνσταντίνος Τζαβέλλας, Αντεισαγγελέας Εφετών
O Γεν. Γραμματέας: Δημήτριος Ζημιανίτης, Αντεισαγγελέας Εφετών».
Τα Χάλια μας
Αν θέλαμε να συνοψίσουμε σε μια φράση το τι ήταν για την Ελλάδα το 2015 που μας άφησε, αυτή θα ήταν: ο θρίαμβος του εξευτελισμού και της γελοιότητας!… Οι επιλογές του επικεφαλής Α. Τσίπρα για συγκυβέρνηση, συμμαχία, μοίρασμα υπουργείων κ.λπ. αναδεικνύει το στοιχείο του εξευτελισμού των θεσμών και την γελοιότητα με ένα πρωτοφανή τρόπο και σκοπό την αρπαγή της εξουσίας. Πέρα από τις βαρουφακειές και τις χλαμύδες στη Σαλαμίνα, τα γαβγίσματα αξύριστων υπουργών, τα «πνιγμένα» οικονομικά σκάνδαλα μεγαλοϋπουργών ή το φρέσκο πολιτικό φλερτ με άλλοτε γραφικές τηλεπερσόνες, υπάρχει κάτι ακόμα πιο γελοίο: ο τρόπος που έχουμε αποδεχθεί εμείς, ως λαός, τη μεγαλειωδέστερη υποκρισία στην ιστορία των ελληνικών κυβερνήσεων: ο πύρινας αντιμνημονιακού ΣΥΡΙΖΑ της ριζοσπαστικής αριστεράς και οι εξίσου οργισμένοι «στα τέσσερα» ΑΝΕΛ της λαϊκής ακροδεξιάς ψηφίζουν μνημόνια (με … «πόνο ψυχής», όπως λένε αντί να παραιτούνται, στοιχείο που τους καθιστά ακόμα πιο φαιδρούς) χωρίς πλατείες με αγανακτισμένους και, ως δια μαγείας, δίχως δελτία αυτοκτονιών εξαιτίας των μνημονίων.
Υπήρξε κάτι θετικό μέσα σε αυτή τη μίζερη, στη κυριολεξία, χρονιά του 2015;
Νομίζω ότι η άνοδος στην εξουσία του ΣΥΡΙΖΑ ενός άπειρου, ανομοιογενούς, μέχρι πριν περιθωριακού και ιδεοληπτικού κόμματος που πάτησε πάνω σε μια πολιτική πλατφόρμα γενικής διαμαρτυρίας και άμετρων υποσχέσεων, ισοδυναμούσε με βουτιά στο άγνωστο. Μας αποκάλυψε όμως, έμπρακτα τι αξία είχαν αυτές οι υποσχέσεις της ασύστολης ψευδόμενης «αριστεράς» και ποια ήταν η αλήθεια. Το 2015 έπεσαν οι μάσκες και αποδείχθηκε πανηγυρικά ότι αυτό δεν ήταν τίποτα παραπάνω από ένα φύλλο συκής, που επέτρεψε σε μια ομάδα πολιτικών να εκμεταλλευτούν την κρίση για να αδράξουν την εξουσία, με πραγματικό στόχο την νομή των αγαθών της και την διατήρησή της για όσο περισσότερο μπορούσαν.
Από αυτή την πλευρά, την διάτρηση δηλαδή της αριστερής φούσκας, νομίζω ότι το 2015 είχε και την θετική πλευρά του στο μέλλον της χώρας. Από εδώ και πέρα το πώς θα εκτιμήσει αυτή την αποκάλυψη της αριστερής φούσκας ο «ποιο έξυπνος λαός του κόσμου», όπως λέγεται ότι είναι οι Ελληνες, θα το δούμε μέσα στο 2016 για το οποίο κάθε πρόβλεψη θα είναι εκ των πραγμάτων παρακινδυνευμένη. Ακόμα και η καθιερωμένη ευχή «Καλή Χρονιά» @Φάνης Ζουρόπουλος είναι τ. πρόεδρος της Ε.Ι.Ε.Τ. και εκτελεστικός πρόεδρος της Ένωσης Ευρωπαίων Δημοσιογράφων (Ε.Ε.Δ.)
Σάλο προκάλεσε ο εικαστικός βανδαλισμός αρχαίων γλυπτών. Μπά !!! γιατί αραγε;
Στη γέννηση της θεάς Αθηνάς, ο Διόνυσος, με πολύχρωμο σορτς, γυναικεία τσάντα και λουλούδι στο αυτί απολαμβάνει τον εαυτό του τραβώντας selfie με το κινητό. Ο Κέκροπας ντυμένος σαν χίπις, ο Ιλισσός φορώντας γυναικεία αξεσουάρ και δίπλα η Καλλιρρόη με το iphone, παρακολουθούν τη φιλονικία του Ποσειδώνα με την Αθηνά για την πόλη Αθήνα. Αυτό πάνω κάτω δείχνουν τα βιντεάκια που πόσταρε η γνωστή εταιρεία Gucci στο επίσημο προφίλ της στο Instagram, προκαλώντας σάλο και την οξύτατη αντίδραση της Unesco Πειραιώς και Νήσων η οποία κάνει λόγω για ευτελισμό κλασσικών έργων μοναδικού κάλλους και αισθητικής και εικαστικό βανδαλισμό των γλυπτών.
Όμως, γιατί είναι εικαστικό έγκλημα; Όλα αυτά δεν μοιάζουν με τις «ομορφιές» που βλέπουμε κάθε μέρα στα καρακιτσαριά τηλεοπτικά κανάλια των νταβατζήδων; Εκεί όπου αδερφές και παλικάρια γίνονται μαλλιά κουβάρια; Εκεί που το κιτς έχει γίνει αισθητική υψηλού επιπέδου; Εκεί όπου το κύκλωμα του Κολωνακίου με τις βιζιτούδες, τους γκέι μόδιστρους, τους συνοδούς κυρίων και κυριών είναι στην πρώτη γραμμή; Στην τηλεόραση των λαμπερών, ξανθών μπαλκονάτων ξανθιών κυριών δεν βλέπουμε να παρελαύνουν ομόφυλα ζευγάρια και περιχαρή να περιφέρουν την ευτυχία τους γιατί ο Αλέξης τους έκανε τη χάρη; Σιγά τι έκανε η Γκούτσι που προσέβαλε τα αρχαία αγάλματα και τα έκανε να μοιάζουν με τραβεστί στη Συγγρού (καμιά σύνδεση με τη ΝΔ, προς Θεού);
Δεν έκανε τίποτε περισσότερο από το να προβάλει όλα αυτά τα συγκεκριμένα πρότυπα τα οποία έχουν προκαλέσει έναν αχταρμά, μια σύγχυση από την οποία κανείς δεν βγαίνει κερδισμένος. Και κανείς δεν ξεχωρίζει τι είναι. Είναι κανονικό αρσενικό; Είναι γυναίκα; Είναι κρυφογκέι ή μήπως είναι κρυφοάνδρας; Χάος και ξεφτίλα και σίγουρα αυτά δεν είναι ομοφοβικά σχόλια. Είναι η πραγματικότητα που κτίζουν μεθοδικά τέτοιες εταιρείες, τέτοιες τηλεοράσεις, τέτοια περιοδικά και… τοιούτοι που έχουν καίριες θέσεις στον κρατικό μηχανισμό ή το τηλεοπτικό τοπίο ή στην διαφημιστική αγορά που πουλάει και αγοράζει ό,τι βρει. Στην υγειά μας, μια εικόνα από το μέλλον είναι. Βγάλτε μια selfie για να διασκεδάσετε τη φτώχεια σας.

Ο γκαιμπελισμός της κυβέρνησης και το «πλεονέκτημα» του Τσίπρα
Η προπαγάνδα του Μαξίμου είναι για Όσκαρ διαστρέβλωσης της πραγματικότητας
Η δήλωση της Γεροβασίλη είναι πολύ χαρακτηριστική. Εφαρμόζει την κλασική μέθοδο του υπεύθυνου προπαγάνδας του Χίτλερ πως όσο μεγαλύτερο ψέμα πεις τόσο πιο εύκολα μπορεί να γίνει πιστευτό. Έτσι λοιπόν χωρίς καμία αιδώ από τη στιγμή που ο Κατρούγκαλος παρέδωσε το νομοσχέδιο στη δημοσιότητα, στην τρόικα και στα κόμματα τα κυβερνητικά στελέχη έχουν κλιμακώσει τη ρητορική τους πως δεν κόβεται καμία σύνταξη και ούτε λίγο ούτε πολύ προσπαθούν να μας πείσουν ότι θα αυξηθούν κιόλας.
Τα πιστεύουν όλα αυτά; Προφανώς και ξέρουν ότι λένε ψέματα χοντρά. Γι’ αυτό και τα λένε ανερυθρίαστα. Όμως δεν έγκειται εδώ ακριβώς ο γκαιμπελισμός τους. Έγκειται σε ένα άλλο τρυκ που ωστόσο δεν αποτελεί εφεύρημα τωρινό για την κυβέρνηση του Τσίπρα και του Καμμένου. Το εφαρμόζει από την πρώτη μέρα της ανάληψης της διακυβέρνησης και έγκειται στον πολύ απλό κανόνα όπου: η κυβέρνηση θα εμφανίζεται ως μαχόμενη για τα δίκια του λαού, που δήθεν καταθέτει προτάσεις στήριξης των πληττόμενων από την κρίση και την ίδια ώρα που οι προτάσεις αυτές είναι απόρροια του μνημονίου που οι δανειστές κατά τα δικά της λεγόμενα επέβαλαν εκβιαστικά και πολλές φορές ακριβής αντιγραφή παλιότερων προτάσεων που είχαν αποκρουστεί από τις προηγούμενες κυβερνήσεις, θα ρίχνει το φταίξιμο στην αντιπολίτευση ότι δήθεν όποιος διαφωνεί με την κυβέρνηση παίρνει το μέρος των δανειστών. Το έκανε με τα capital controls, το έκανε με την υπογραφή του 3ου μνημονίου όπου το μόνο επιχείρημά της ήταν ότι δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς γιατί και τα κόμματα της αντιπολίτευσης της ζητούσαν να φέρει συμφωνία πολύ πριν την παρέλευση του εξαμήνου.
Έτσι και τώρα λοιπόν ο Κατρούγκαλος έκανε κάτι απλό αλλά «σατανικό»: παρουσίασε την «αρχιτεκτονική» του νέου ασφαλιστικού, όπου παρά το γεγονός ότι πετσοκόβονται οι συντάξεις των μελλοντικών συνταξιούχων, αποσύρεται όποιο κίνητρο για ένσημο και εισφορές καθώς στο όνομα της κοινωνικής δικαιοσύνης όλες οι συντάξεις –όσα χρόνια δουλειάς και αν έχει κάποιος- θα κυμαίνονται στα ίδια πάνω κάτω επίπεδα, και τέλος δι’ αυτού του δρόμου πριμοδοτείται, τόσο η εισφοροδιαφυγή και η ιδιωτική ασφάλιση καθώς με τα σημερινά δεδομένα λίγοι είναι αυτοί που μπορούν να ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις ενός κεφαλαιοποιητικού επί της ουσίας συστήματος δημόσιας ασφάλισης.
Όλα αυτά τα σερβίρισε ως «διάσωση του συστήματος με κοινωνική δικαιοσύνη» παρουσιάζοντας μάλιστα ως δική του πρόταση τη δημιουργία ενός υπερταμείου κύριας ασφάλισης ενώ είναι πρόταση των δανειστών εδώ και πολύ καιρό. Και την ίδια ώρα τι παραλείπει να κάνει; Μα να βάλει στο τραπέζι τις μειώσεις για τις τωρινές συντάξεις, αλλά και τις προτάσεις τους για αύξηση εργοδοτικών εισφορών και φόρο στις τραπεζικές συναλλαγές. Και το σχέδιο συνεχίζεται: Γνωρίζουν στην κυβέρνηση ότι το παρόν νομοσχέδιο έτσι όπως έχει κατατεθεί δεν αντιμετωπίζει άμεσα τις μαύρες τρύπες του ασφαλιστικού τώρα και ως εκ τούτου είναι πολύ πιθανό να απορριφθεί ως έχει από τους δανειστές. Αυτό περίπου το προανήγγειλε ο Παπαδημούλης σήμερα.
Έτσι λοιπόν θα χρειαστεί να κοπούν και σημερινές συντάξεις για να καλυφθούν τα χρηματοδοτικά κενά του συστήματος. Ωστόσο έχοντας ακολουθήσει αυτή την τακτική η κυβέρνηση έναντι της αντιπολίτευσης και αφού η αντιπολίτευση έχει διαφωνήσει με το συγκεκριμένο νομοσχέδιο του Κατρούγκαλου, χρεώνει στα κόμματα της αντιπολίτευσης το δίλημμα «αύξηση των εργοδοτικών εισφορών ή μείωση των συντάξεων» προκειμένου να αποφύγει ή τουλάχιστον να μετριάσει το πικρό ποτήρι του πολιτικού κόστους για την ίδια την κυβέρνηση και να πει για ακόμα μια φορά το φαιδρό: Εγώ το πάλεψα αλλά να βλέπετε εκτός από την τρόικα που έχει εμμονή με τη λιτότητα και τις περικοπές έχουμε και την «τρόικα εσωτερικού» που παίρνει το μέρος των δανειστών και υπονομεύει τις όποιες διαπραγματευτικές μου προσπάθειες για πιο δίκαιη κατανομή των βαρών.
Αυτό πάνω κάτω είναι το παιχνίδι το κυβερνητικό και η γκαιμπελική μεθοδολογία που ακολουθεί ο Τσίπρας γνωρίζοντας ότι στο τέλος θα κόψει συντάξεις. Στην απορία λοιπόν αν θα το περάσει αυτό το νομοσχέδιο και γιατί δεν έχει ήδη προκληθεί σεισμός ανυπολόγιστων ρίχτερ, που συνίσταται στο γεγονός γιατί δεν επαναστατεί ο κόσμος απέναντι στον Τσίπρα αφού με οποιαδήποτε άλλη κυβέρνηση με την πρώτη ανακοίνωση ενός τέτοιου νομοσχεδίου θα είχαν ξηλωθεί και τα πεζοδρόμια η απάντηση είναι απλή. Καταρχήν, μηδέ προ του τέλους μακάριζε και κατά δεύτερον και πιο σημαντικό είναι ότι ο Τσίπρας έχει απέναντι του μια αναξιόπιστη στο σύνολό της αντιπολίτευση σε όλες τις πτέρυγες όπου ο κόσμος την έχει ταυτίσει και αυτή με τα μνημόνια και ο θυμός όσο και αν είναι μεγάλος για τους τωρινούς άλλο τόσο είναι και για τους προηγούμενους και δεν θέλει να γυρίσει πίσω.
Αυτό το ήξερε καλά ο Τσίπρας και γι’ αυτό τους αλυσόδεσε το καλοκαίρι με την ψήφιση του τρίτου μνημονίου και κάνοντας γρήγορα εκλογές με το σύνθημα παλιό-νέο. Ασχέτως λοιπόν του ότι ακόμα και οι ψηφοφόροι καταλαβαίνουν την κοροϊδία του ΣΥΡΙΖΑ το πρόβλημα είναι ότι ακόμα δεν διακρίνουν καμία εναλλακτική ουσιαστική λύση. Το πώς αντιδρούν τα κόμματα της αντιπολίτευσης στο ασφαλιστικό είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα. Αυτή η αδυναμία διατύπωσης εναλλακτικής πρότασης απέναντι στον Τσίπρα όσο και αν αυτός έχει καταρρεύσει και ξεφτιλιστεί στη συνείδηση των ψηφοφόρων του τον κάνει να φαίνεται κυρίαρχος του παιχνιδιού και να χαριεντίζεται με Λεβέντηδες και οικουμενικές ασχέτως αν διαψεύδεται επισήμως αυτό το φλερτ. Σε κάθε περίπτωση και για τον Τσίπρα ισχύει το γνωστό ρητό στους τυφλούς βασιλεύει ο μονόφθαλμος. Αυτό ακριβώς είναι και το πλεονέκτημά του στο παρόν πολιτικό σύστημα, το οποίο όμως δεν μπορεί να κρατήσει για πολύ. Ως γνωστόν επίσης όπως και η φύση έτσι και η πολιτική απεχθάνεται το κενό.
Τέτοια Μνημονιάρα ούτε ο Παττακός με τα τανκς δεν θα μπορούσε να περάσει
Ο Γ. Σκαμπαρδώνης το έγραψε και τα λέει όλα.“Όλα βαίνουν καλώς εναντίον μας”.
Ολο το μεγαλεπήβολο «αντιστασιακό» σχέδιο του Τσίπρα για τους δανειστές κατέληξε σαν το «όχι» που λένε οι λιγωμένες γκόμενες. Εννοούν «ναι», αλλά δεν θέλουν να τις κακοχαρακτηρίσουν, πριν υποκύψουν σαν τη Γαλλία στον Αδόλφο μέσα στο βαγόνι. Οσο λοιπόν ο Σόιμπλε, ο Ντάισελμπλουμ και τ’ άλλα παιδιά κάνουν τσιγάρο, η διακορευθείσα Πρώτη Φορά Ανάσκελα κυβέρνησή μας χαρίζει χάντρες στη στενή κομματική πελατεία της και την παρακμή, που τάχα υποδύεται την τέχνη και τη «διανόηση» στην πολύπαθη χώρα μας. Ο στόχος είναι, αφενός, να μπορεί ο «επαναστάτης», που κάποτε μοίρασε ακριβοδίκαια τις ζαμπονοτυρόπιτες του κυλικείου στην κατάληψη του λυκείου του, να ισχυριστεί πως με τον καπιταλισμό και τον ιμπεριαλισμό τα βρήκε μεν λίγο μπαστούνια, αλλά να, ρε κουτομόγιες, διέπρεψε ως «μεταρρυθμιστής» κατά του μισητού έθνους και των «κοινωνικών αγκυλώσεών» του.
Σας έκοψαν κι άλλο συντάξεις, σας κοπάνησαν στο δόξα πατρί φόρους επί φόρων, γερμανικά με τη βούλα τα αεροδρόμια, αλλά οι επιφανείς χιμπαντζήδες του «προοδευτικού» βιοπολτού ανέλαβαν να αποψιλώσουν την Παιδεία από το μισητό ηρωικό πρότυπο και από όλα αυτά τα πολιτικώς μη ορθά περί έθνους, αγώνων, αίματος κ.λπ., ενώ ο Μήτσος θα μπορεί να αποκαταστήσει τον Μπάμπη, με συμβολαιογράφο, δόξη και τιμή. Το ‘χε καημό η μανούλα του να διασύρεται αστεφάνωτος υπό του κάθε καραγωγέος kι οσονούπω θα γίνει και μάνα, θεσμικώς, μόλις «ωριμάσει» η κοινωνία για να κατέβει άλλο ένα σκαλί στον βόθρο. Κι αν προχωρήσει καλπάζοντας η τεχνολογία, θα κατεβάσει και γάλα η παλιοσειρά.
Αφού στο ανάλγητο παγκόσμιο κεφάλαιο και το Μνημόνιο κατάφεραν να κάνουν μόνο χωρίστρα και στίλβωση υποδημάτων, είπαν να ρίξουν δυο τζούφιες πιστολιές στον Συκουτρή, στον Παπαρρηγόπουλο και τον θεσμό της οικογένειας, ευθυγραμμιζόμενοι με τα νεοταξίτικα φασιστοειδή σκουπίδια. Παρεμπιπτόντως, στην τοποθέτηση στη Βουλή κατά του γελοίου συμφώνου δεν θα είχα να προσθέσω ούτε λέξη στην ουσία όσων ορθώς είπε ο αγορητής του ΚΚΕ, αποδεικνύοντας πως είναι πιο σοβαρό από τους τυχοδιώκτες αριστεριστές τους οποίους ξεφορτώθηκε και τώρα τους τρώμε στη μάπα όλοι εμείς, αλλά και από μερικούς δεξιούς.
Ο στόχος, βέβαια, είναι διπλός: από τη μια να ικανοποιηθούν οι στενοί κομματικοί πελάτες της αριστερόστροφης χλαπάτσας, που αγαλλιάζουν με τη θεσμοθέτηση κάθε αφύσικης μπούρδας, και από την άλλη να σοκαριστούν και να αποπροσανατολιστούν οι ενάντιοι. Ξερνάει ο Φίλης μια τερατώδη αμφισβήτηση του πασιφανούς, ψηφίζεται μια παρενδυτική αποδομητική σαχλαμάρα που ανοίγει δρόμο για μαϊμού «οικογένειες», κι ενώ οι ημέτεροι σεληνιάζονται από την πολύ προοδευτική ηδονή, τα προαπαιτούμενα περνούν σαν τρένο, οι φόροι αυξάνονται σαν κουνέλια σε οίστρο και δεν τρέχει κάστανο. Τέτοια Μνημονιάρα ούτε ο Παττακός με τα τανκς δεν θα μπορούσε να περάσει, αν και δεν ήτο τόσο νεοφιλελεύθερος όσο ο Αλέξης. Ορθώς λέει ο εργαζόμενος λαός «Ο Θεός να σε φυλάει από αριστερό αφεντικό». Και από αριστεριστή πρωθυπουργό, θα προσέθετα. Πολλά «προοδευτικά» πρόβατα, όμως, κάνουν συγκινημένα «μπεεε», διότι ο Γρηγόρης στα θεωρεία γεύθηκε από τη χαρά του τη μασέλα του «συντρόφου» του. «Ψωμί, τυρί δεν έχουμε, λουλούδια για τ’ αρχίδια μας γυρεύουμε» λένε κάτω στο λιμάνι, όμως, μην ανησυχείτε, έχει και πιο κάτω. @antinews
Επιμέλεια GYPAS


http://terrapapers.com/?p=35797

Κίναιδοι: Ενας Σύγχρονος Ιος

• 

  
  Καθηγητής του Μετσόβειου Πολυτεχνείου αναλύει την αρρώστια της εποχής μας “προσανατολισμός Φύλου”Ποιοί και Γιατί μεταδίδουν τον ιο των ομοφυλοφιλικών (πούστηκων) τάσεων και προτύπων;
  Η ομοφυλοφιλία και η διάδοσή της: Όπλο στην υπηρεσία των νεοταξικών επιδιώξεων
  
  

   

  Αρκετά πια με το πολιτικό τους «ορθό».
  Πρέπει να αντιληφθούμε πως η μεθοδευμένη προώθηση της ιδέας της ομοφυλοφιλίας, αποτελεί και αυτή μέρος του σχεδίου για την βιολογική, ηθική και κοινωνική ισοπέδωση, την ισοπέδωση των ατόμων, των κοινωνιών και των εθνών σε απρόσωπες ουδέτερες οντότητες, καθώς και την διάλυση της εθνικής και κοινωνικής συνοχής δια της αποσαθρώσεως του συνιστώντος τους κυττάρου, της οικογένειας, ώστε να μετατραπούν σε ιδανικά συστατικά του εκτρώματος της ομογενοποιημένης νεοφιλελεύθερης ανθρωπότητας που μεθοδεύουν οι παγκόσμιοι εξουσιαστές. Η προώθηση αυτή μάλιστα, κατορθώθηκε να γίνει από ανεκτή έως αποδεκτή και από μέρος των αρνητικά προς αυτή διακείμενων, με δηλώσεις του τύπου «ας κάνει ότι θέλει στο κρεβάτι του/της, αρκεί να μην θέλει να το αποδεχτούμε σαν γενικό κανόνα». Η συλλογική αυτή ανοχή ενδυναμώνει την διάδοση και εξάπλωσή της με το ένδυμα του «προοδευτισμού» και της «ανεκτικότητας».
  Σημειώνω πως:
  1. Οι λέξεις «ομοφυλόφιλος/η – ομοφυλοφιλία» και τα παράγωγα, αποτελούν προϊόν σύγχρονης λεξιπλασίας. Στην αρχαία ελληνική που διέθετε περισσότερες από μία λέξεις για κάθε έννοια και κάθε λεπτή της απόχρωση, ήταν άγνωστες. Η λέξη που χρησιμοποιείτο ήταν «κίναιδος», ο κινών δηλαδή την αιδώ – αυτός που φέρνει ντροπή κι αυτή πρέπει κι εμείς να χρησιμοποιούμε εκτός αν προτιμούμε την «δημοτική», ευρύτατα γνωστή και χρησιμοποιούμενη λέξη «πούστης», που εκτός της ερωτικής «προτιμήσεως», χαρακτηρίζει και ένα άτομο με ύπουλη, συμφεροντολογική, ανακόλουθη και γενικά άτιμη, δηλ. πούστικη συμπεριφορά.
  2. Το ίδιο με τις πιο πρόσφατες τεχνητές λέξεις «ομοφοβικός/ή – ομοφοβία) που, εκτός από νεολεξία συγκεκριμένης αποστολής και προορισμού, αποτελούν και αρνητικό προσδιορισμό τη στιγμή που υπάρχει ο αντίστοιχος θετικός (φυσιολογικός ερωτικά άνθρωπος ή απλά φυσιολογικός), οπότε εκτός από υπόπτου εμπνεύσεως, είναι άχρηστες και γλωσσικά επιβαρυντικές, άρα εξοβελιστέες.
  3. Η εμπλοκή της αρχαίας Ελλάδος και των προγόνων μας σε αυτή την παρωδία και μάλιστα η σπίλωση των εμβληματικών μορφών της ιστορίας μας (Αχιλλέας, Σαπφώ, Ιερός Λόχος, Αλέξανδρος κ.λπ.), αποτελεί πράξη εθνικής προδοσίας, τέτοια να θεωρείται και σαν τέτοια πρέπει να τιμωρηθεί όταν έλθει η ώρα. Λεκτέον είναι, ότι ένα πλήθος πηγών και το σύνολο της αρχαίας γραμματείας, αποδεικνύουν πανηγυρικά το ψεύδος και την ανακολουθία αυτών των ισχυρισμών, γελοιοποιώντας και εξευτελίζοντας τους εξωνημένους, ερωτικά και ψυχικά διεστραμμένους, αγράμματους ή απλά ηλίθιους υποστηρικτές τους.
  Καλό είναι επίσης να έχουμε υπ’ όψιν ότι η συγκεκριμένη προσπάθεια είναι ο κεντρικός πολιορκητικός κριός μιας σειράς παρομοίων μεθοδεύσεων όπως η νομική καθιέρωση των παρά φύσιν γάμων, η υιοθέτηση παιδιών ή η διεστραμμένης εμπνεύσεως ακούσια παρενδυσία παιδιών (transvestite – τραβεστί επί ενηλίκων), με ρούχα και ο έμμεσος ή άμεσος καταναγκασμός τους σε παιχνίδια του αντιθέτου φύλου, η αποβολή από το σχολείο 11χρονης μαθήτριας στις ΗΠΑ γιατί ζωγραφίζοντας μία οικογένεια, απεικόνισε μία φυσιολογική με πατέρα, μητέρα και παιδιά και τόσα άλλα.
  Συνειδητοποιώντας λοιπόν την αληθινή διάσταση της προωθήσεως της ερωτικής και κοινωνικής αυτής «παρεκτροπής» (= παρά φύσιν ανωμαλίας) καθώς και τον δόλιο και καταστροφικό απώτερο σκοπό της, οφείλουμε με κάθε τρόπο να αντιταχθούμε σε αυτήν ανυποχώρητα, δείχνοντας απολύτως μηδενική ανοχή σε αυτή την έκφραση της ατομικής διαστροφής και κοινωνικής δυσπροσαρμογής που έχει μετατραπεί σε ένα ακόμα όπλο της νέας τάξεως για την προώθηση των απάνθρωπων σχεδιασμών της.
  
  Διαβάστε την συνέχεια: Η μεγάλη των gay σχολή Α’ και Β’
  
   
   
  Η μεγάλη των gay σχολή Β’

  

  Τα ψάρια μέσα στο ενυδρείο των gay. Οι ομοφυλόφιλοι έχασαν μια ιστορική ευκαιρία. Να εκμεταλλευτούν τη μόρφωση της ανθρωπότητας και να εξασφαλίσουν την ανοχή απέναντί τους. Την υπερπολύτιμη ανοχή, την...
• 
  

  Η μεγάλη των gay σχολή Α’

  
  

  

  Η ομοφυλοφιλία και η διάδοσή της: Όπλο στην υπηρεσία των νεοταξικών επιδιώξεων. Αρκετά πια με το πολιτικό τους «ορθό». Έχει σκεφτεί κάποιος ποιο είναι το κοινό σημείο, το οποίο συνδέει...
  
  
  
  http://terrapapers.com/?p=35909

Το θαύμα της Φύσης: Πώς κατάφεραν 45 λύκοι να αλλάξουν ένα ολόκληρο οικοσύστημα

H ιστορία που θα σας διηγηθώ είναι πραγματική και μας βοηθά με απλό τρόπο να κατανοήσουμε, χωρίς συναισθηματισμούς, τι σημαίνει ένα οικοσύστημα και γιατί η απώλεια ενός κρίκου της αλυσίδας μπορεί να έχει συνέπειες για όλους μας. Με λίγα λόγια, γιατί μπορεί να μας αφορά η εξαφάνιση ενός είδους.
Πρόκειται για ένα μεγάλο «οικολογικό» πείραμα -έτσι το χαρακτήρισε ο William Ripple, καθηγητής Oικολογίας στο πανεπιστήμιο του Ορεγκον- που πραγματοποιείται στο Γελοουστόουν των ΗΠΑ. Στο εθνικό πάρκο, ο τελευταίος λύκος σκοτώθηκε το 1926. Οι επιστήμονες, παρατηρώντας τις αλλαγές που προκλήθηκαν στη συνέχεια, αποφάσισαν να μεταφέρουν στο Γελοουστόουν μερικές δεκάδες γκρι λύκους από τον Καναδά. Η επανεγκατάσταση είχε εντυπωσιακά αποτελέσματα – ακόμη και αλλαγή της κοίτης των ποταμών!
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή… Οταν χάθηκαν οι λύκοι, αυξήθηκε δραματικά ο αριθμός των μεγάλων ελαφιών – ήταν φυσικό, καθώς έλειπαν οι «θηρευτές» τους. Τα ελάφια, με τη σειρά τους, σχεδόν εξαφάνισαν τη βλάστηση – γιατί αυτή είναι η τροφή τους.
Με την παρουσία των πρώτων 14 λύκων, άρχισε να μειώνεται ο αριθμός των ελαφιών. Το πιο σημαντικό όμως ήταν ότι άλλαξε ριζικά η συμπεριφορά τους: απέφευγαν τις κοιλάδες και τα φαράγγια (τα μέρη δηλαδή όπου κινδύνευαν να παγιδευτούν από τους θηρευτές τους). Η βλάστηση στις περιοχές αυτές αναγεννήθηκε – σε μερικά σημεία το ύψος των δέντρων πενταπλασιάστηκε μέσα σε έξι χρόνια.
Οι γυμνές πλαγιές των κοιλάδων γρήγορα καλύφτηκαν από δάση λεύκας, ιτιάς και γηγενούς κίτρινου ιβίσκου. Και μόλις έγινε αυτό, αυξήθηκε σημαντικά ο αριθμός των πουλιών. Το ίδιο συνέβη και με τους κάστορες – που τρέφονται από δέντρα.
Τα τρωκτικά αυτά, όπως και οι λύκοι, χαρακτηρίζονται «μηχανικοί του οικοσυστήματος» – δημιουργούν φωλιές για να φιλοξενηθούν άλλα είδη. Τα φράγματα που χτίζουν οι κάστορες στα ποτάμια, π.χ., στεγάζουν βίδρες, μοσχοπόντικες, πάπιες, ψάρια, ερπετά και αμφίβια.
Παράλληλα οι αρκούδες (που συνέβαλαν με τη σειρά τους στη μείωση του πληθυσμού των ελαφιών) πλήθυναν επειδή υπήρχαν περισσότερα μούρα στα θάμνους που ξαναφύτρωσαν.
Και το πιο συγκλονιστικό: η παρουσία των λύκων άλλαξε και τη γεωμορφολογία του πάρκου, κυρίως τα ποτάμια. Πώς έγινε αυτό; Τα ανανεωμένα δάση με το ριζικό τους σύστημα σταθεροποίησαν το έδαφος στις όχθες. Ετσι σχηματίστηκαν λιγότεροι μαίανδροι, η διάβρωση μειώθηκε, τα ρυάκια στένεψαν, δημιουργήθηκαν περισσότερες μικρές λίμνες – ιδανικά καταφύγια της άγριας φύσης.
Και να σκεφτεί κανείς ότι αυτές οι αλλαγές ξεκίνησαν από 45 «μέτοικους» λύκους σε μια έκταση 8.987 τετραγωνικών χιλιομέτρων!
Info:
Ολα αυτά τα θαυμαστά έχουν καταγραφεί σε ένα ντοκιμαντέρ 4 λεπτών και 34 δευτερολέπτων με τον τίτλο «Πώς οι λύκοι αλλάζουν τα ποτάμια», το οποίο μέχρι στιγμής έχουν παρακολουθήσει στο Youtube περισσότεροι από 4.200.000 θεατές. Είναι δημιουργία της οργάνωσης Sustainable man και η αφήγηση είναι του Αγγλου συγγραφέα George Monbiot (που είναι γνωστός για την περιβαλλοντική δράση του).

 

 

Περισσότερα: http://www.schizas.com

ΕΓΓΡΑΦΟ ΣΟΚ 318/11-04-2011 - ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΜΕ ΞΕΝΟΥΣ

Διαβάσαμε το υπ. αριθ. 318/11-4-2011 έγγραφο της Γενικής Γραμματείας Πληθυσμού και Κοινωνικής Συνοχής του Υπουργείου Εσωτερικών προς το Υπουργείο Εξωτερικών, με θέμα «Εθνική Στρατηγική για την κοινωνική ένταξη των υπηκόων τρίτων χωρών από 2011 έως 2015» και φρίξαμε! Σας μεταφέρουμε αυτολεξεί:

«Η χώρα θα χρειασθεί και νέους μετανάστες προκειμένου να αντιμετωπισθεί το επερχόμενο φαινόμενο γήρανσης του πληθυσμού. Tο εθνικό συμφέρον επιτάσσει να συνεχισθεί η νόμιμη μετανάστευση!!!» (σελ.8)

Και όμως δεν πρόκειται για κάποια καλοστημένη φάρσα, ούτε για σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Καλά διαβάσατε. Την ώρα που το κράτος καταργεί τις φοροαπαλλαγές και αυξάνει συνεχώς τη φορολογία, καθιστώντας απαγορευτικό πλέον για τον Έλληνα να μπορέσει να μεγαλώσει ακόμα και ένα παιδί, το Υπουργείο Εσωτερικών φαίνεται πως βρήκε τη λύση. Και αντί αυτή να αφορά, όπως θα περίμενε κάθε λογικός και εχέφρων άνθρωπος, ελαφρύνσεις στους Έλληνες για να κάνουν περισσότερα παιδιά και να αποφευχθεί η γήρανση του πληθυσμού, αντίθετα ως μόνη διέξοδος για το «εθνικό συμφέρον» προτάσσονται οι περισσότεροι… λαθρομετανάστες!

Αναρωτιόμαστε στο pentapostagma.gr ποιο «μεγάλο μυαλό» είναι ο εμπνευστής αυτού του «μεγαλόπνοου» σχεδίου, το οποίο εφαρμόζεται καιρό τώρα στη χώρα μας μεθοδικά και μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας και βέβαια χωρίς να μπορεί κανείς πλέον να διαμαρτυρηθεί για να μη χαρακτηριστεί, σύμφωνα με το νέο αντιρατσιστικό νόμο, «ρατσιστής»…

Διαβάζουμε ακόμη: «Η δημογραφική σύνθεση της χώρας καθιστά αναγκαιότητα την προσέλκυση μεταναστών πάντα μέσω των νομίμων οδών» (σελ 7 και 8), η διαχείριση των μεταναστευτικών ροών πρέπει να στηρίζεται σε σχέσεις αμοιβαίας εμπιστοσύνης αλληλεγγύης και στενής συνεργασίας μεταξύ των χωρών προέλευσης (σ.σ. εννοεί βεβαίως κυρίως αφροασιατικές χώρες), διέλευσης (σ.σ. Τουρκία δηλαδή) και προορισμού (σ.σ. Ελλάδα δηλαδή)». (σελ.6)

Εμείς αυτό που καταλαβαίνουμε είναι ότι κάποιοι εργάζονται συστηματικά για τον αφελληνισμό της χώρας μας. Για ποιο λόγο και ποια συμφέροντα εξυπηρετούν, μάλλον θα είναι πολύ αργά πια όταν πια το μάθουμε. Μιλάμε, όμως, πλέον καθαρά για ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΣΗ του πληθυσμού των Ελλήνων με ξένους!!! Όσο για τις «νόμιμες οδούς» είναι ένα θέμα που σηκώνει πολύ μεγάλη συζήτηση… Κάτι πραγματικά σάπιο συμβαίνει στο Βασίλειο της Δανιμαρκίας!

ΠΗΓΗ

Read more: http://neoellhn.blogspot.com/2016/01/31811-04-2011.html#ixzz3xX9wrjIy

ΟΙ ΧΡΥΣΟΦΟΡΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ

http://neoellhn.blogspot.com/2016/01/blog-post_63.html

Τα μυστικά των Κυνοκέφαλων...

Μία από τις πλέον παράδοξες επιβιώσεις από την αρχαιότητα μέχρι τη σύγχρονη εποχή είναι αυτή που αφορά τους κυνοκέφαλους, πλάσματα ανθρώπινα που έχουν όμως κεφάλι σκύλου, πλάσματα που αναφέρονται συχνά και των οποίων -παραδόξως- έχουμε πολλές απεικονίσεις

Φυσικά έχουν διατυπωθεί πολλές απόψεις, αλλά επειδή ποτέ και σε καμία περίπτωση δεν εμφανίστηκε πάνω στη γη φυλή ανθρώπων με κεφάλι σκύλου, θα πρέπει να στραφούμε στο χώρο του μύθου και του συμβολισμού για να μπορέσουμε να κατανοήσουμε την παράξενη αυτή, όσο και τερατώδη φιγούρα.

Και το πιο περίεργο είναι ότι ως κυνοκέφαλο λάτρευαν οι αρχαίοι Αιγύπτιοι τον θεό Άνουβι (θεό του θανάτου), οι αρχαίοι Έλληνες τον ταύτιζαν με τον ψυχοπομπό Ερμή, ενώ ένα χριστιανός άγιος, ο Άγιος Χριστόφορος, εμφανίζεται στις πηγές ως κυνοκέφαλος και ως τέτοιος απεικονίζεται σε πολλές αναπαραστάσεις του.

Ερμάνουβης

Στην προχριστιανική εποχή μπορούμε να ανιχνεύσουμε δύο διαύλους που αφορούν τους κυνοκέφαλους. Ο πρώτος ξεκινά σε άγνωστη εποχή, με μυθολογικές ρίζες στο απώτατο ελληνικό προϊστορικό παρελθόν, ενσωματωμένος σε αρχέγονες θυσιαστικές τελετουργίες και χρονολογικά φτάνει μέχρι τον θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ο δεύτερος δίαυλος είναι ο ίδιος με τον προηγούμενο, αλλά επεκτείνεται δεχόμενος επιδράσεις από τη ζωή και τα έργα του μεγάλου στρατηλάτη καθώς σε αυτόν εντάσσεται η μυθιστορία του Αλέξανδρου και αποκτά μεγάλες φιλολογικές και κατ' επέκταση λαογραφικές διαστάσεις.

Η τεράστια αποδοχή της προσωπικότητας του Αλέξανδρου από πλήθος λαών -φαινόμενο μοναδικό στην παγκόσμια ιστορία- και οι πραγματικές ή μυθολογικές περιγραφές των κατορθωμάτων του, όπως εξιστορούνται στη Φυλλάδα του Μεγάλου Αλεξάνδρου από τον ψευδο-Καλλισθένη συνέβαλλαν στην όλη υπόθεση. Μέσω αυτής της φιλολογίας οι κυνοκέφαλοι «πέρασαν» στη βυζαντινή εικονογραφία ενώ η αρχέγονη, ιδιότυπη μορφή του κυνός ή και του λύκου (λυκ = φως) αποδόθηκε στον Άγιο Χριστόφορο.

Άγιος Χριστόφορος

Η αρχαία ελληνική μυθολογία έχει διασώσει πολλές πληροφορίες για τους σκυλόμορφους των προϊστορικών χρόνων, στοιχεία τα οποία φυσικά δεν μπορούν να επαληθευτούν. Π.χ. ο τρικέφαλος σκύλος Κέρβερος, φύλακας του Άδη, τον οποίο οι Δωριείς συσχέτιζαν με τον κυνοκέφαλο αιγυπτιακό θεό Άνουβι, τον ψυχοπομπό. Πίστευαν ότι ο Κέρβερος, επειδή είχε τρία κεφάλια ήταν αρχικά η θεά του θανάτου Εκάτη ή Εκάβη.

Η θεά, που και αυτή ήταν τριπλής φύσης, εικονιζόταν σαν σκύλα, επειδή τα σκυλιά τρώνε σάρκες πτωμάτων και αλυχτούν στο φεγγάρι. Όταν ο Ηρακλής κατεβαίνει στον Τάρταρο για να αιχμαλωτίσει τον Κέρβερο (12ος άθλος), ήταν η τρικέφαλη Εκάτη που τον υποδέχθηκε ως Κέρβερος. Θεωρούνταν θανατηφόρα η επαφή με τον Κέρβερο αφού όταν γαύγιζε ράντιζε με το σάλιο του τα πράσινα λιβάδια και έκανε να φυτρώνει το δηλητηριώδες φυτό στριγγλοβότανο, που το ονόμαζαν και φυτό της Εκάτης.

Η Εκάτη ή Αγριόπης (=αγριοπρόσωπη), μια πανάρχαια θεά του μητριαρχικού κύκλου, ταυτισμένη εν πολλοίς και με τη Σελήνη ή την Άρτεμη, δύο άλλες φεγγαροθεές, είχε κόρες τις Έμπουσες (= αυτές που παραβιάζουν), θηλυκούς δαίμονες της αποπλάνησης, οι οποίες μεταμορφώνονταν (ανάμεσα σε άλλα) και σε σκύλες.

Η Εκάτη, όμως, εκτός από τη μορφή της Σκύλας (= αυτή που σκίζει), θεωρείται ότι θήλαζε τον Ασκληπιό, τον ημίθεο της Ιατρικής και γι' αυτό από τότε τον συνοδεύει σε κάθε αναπαράσταση ή απεικόνιση του. Άλλη σημαντική εκδοχή για την Εκάτη είναι ότι γέννησε μια κληματόβεργα και έφερε το αμπέλι στην Ελλάδα, και αυτή η εκδοχή είναι ο αρχαιότερος ελληνικός μύθος για την πρώτη παρουσία του κρασιού στον ελληνικό χώρο. Η ταύτιση φαίνεται και από άλλο γεγονός- μια μεταμόρφωση της Εκάτης ήταν σε Μαίρα (η άλλη ήταν σε «Σκύλα»), που αποτελούσε το σύμβολο της Σκύλας στον ουρανό, δηλαδή ήταν ο αστερισμός του Μικρού Κυνός.

Η εξήγηση γι' αυτό ήταν η εξής: όταν ο Διόνυσος θέλησε να εξαπλώσει την καλλιέργεια της αμπέλου στην Αττική έπεισε τον βασιλιά Ικάριο να το κάνει. Όταν ο τελευταίος έφτιαξε κρασί πρόσφερε από αυτό σε βοσκούς της Αττικής για να τους κάνει να το συνηθίσουν.

Το κρασί, όμως, ήταν άκρατος οίνος (δεν ήταν δηλαδή κρασί ήτοι ανακατεμένο με νερό), οπότε γρήγορα τους ζάλισε και νιώθοντας άσχημα, νόμισαν ότι ο Ικάριος προσπάθησε να τους δολοφονήσει. Τότε, μέσα στη ζάλη τους, τον σκότωσαν και τον έθαψαν σ' ένα μέρος που κράτησαν μυστικό. Όμως την ταφή είδε η σκύλα του Ικάριου η Μαίρα, η οποία οδήγησε εκεί την κόρη του Ηριγόνη που τον ξέθαψε και τον έθαψε αλλού με τις ανάλογες τιμές.

Η συνέχεια είναι γνωστή και ταυτίζεται με την κατάρα της Ηριγόνης στους Αθηναίους. Λόγω της πράξης της αυτής η Μαίρα κέρδισε μια θέση στον ουρανό και έγινε το άστρο Μικρός Κύων, που όταν έβγαινε στον ουρανό οι βοσκοί του Μαραθώνα Αττικής του πρόσφεραν ανθρωποθυσίες.

Άλλη μεταμόρφωση της Εκάτης ήταν στη γνωστή Σκύλλα του ομηρικού έπους Οδύσσεια. Ο θρύλος διηγείται ότι η Σκύλλα ήταν κάποτε μια πανέμορφη κοπέλλα. κόρη της Εκάτης Κραταιΐδας από τον Φόρκυνα ή τον Φόρβαντα -ή της Έχιδνας από τον Τυφώνα, τον Τρίτωνα ή τον Τυρρηνό- αλλά ύστερα μεταμορφώθηκε σ' ένα φοβερό σκυλάμορφο τέρας, με έξι κεφάλια και δώδεκα πόδια. Η Σκύλλα γαύγιζε σαν μικρό κουτάβι και ταυτιζόταν με τα κόκκινα σκυλιά του ψυχοπομπού Άνουβι.

Άνουβις

Άλλη πληροφορία για κυνοκέφαλα όντα προέρχεται από τον Ιωάννη Τζέτζη (Εις τον Λυκόφρονα, 45 και 50), ο οποίος «...αναφέρει κάτι που φαίνεται να έχει εσφαλμένα συναχθεί από αρχαία αγγειογραφία, όπου η Αμφιτρίτη στέκεται δίπλα σε μια πηγή που την έχει καταλάβει ένα κυνόμορφο τέρας- από την άλλη πλευρά του αγγείου είναι ένας πνιγμένος ήρωας που περιβάλλεται από δύο τριάδες κυνοκέφαλες θεές στην είσοδο του Κάτω Κόσμου». Με κυνοκέφαλες θεές που τη συνοδεύουν απεικονίζεται η Εκάτη, τα γνωστά στη φιλολογία ως «κυνοκέφαλα φάσματα της Εκάτης», απεικονίσεις που διασώζονται ακόμα και σε χριστιανικά χειρόγραφα και κώδικες, όπως π.χ. αυτός του Παναγίου Τάφου" ή της Εθνικής Βιβλιοθήκης του Παρισιού".

Από το χώρο της μυθολογίας και περνώντας στο χώρο της ιστορίας και της φιλολογικής παράδοσης είναι φανερό ότι όσα στοιχεία διαθέτουμε προέρχονται από καταγραφές εκστρατειών των διαφόρων ηρώων και μυθικών (;) προσώπων σε άγνωστους τόπους μακρινούς, όπως π.χ. του Ηρακλή, του Περσέα, του Θησέα, του Ιάσονα κ.α. Ειδικά για τους σκυλόμορφους («Ημίκυνες»), πλάσματα ανθρώπινα με κεφάλι σκύλου, γράφει πρώτος ο Ησίοδος και κατόπιν ο Αισχύλος, που μιλά για «κυνοκέφαλους», ενώ άλλοι περιγράφουν τέτοια τέρατα που συναντώνται στα ταξίδια των Ελλήνων ανατολικά, κυρίως στην Ινδία, σε εποχές ακόμα πριν την άφιξη εκεί του Αλέξανδρου.

Η επαφή των Ελλήνων με την Ινδία είναι πολύ παλιά.

Σύμφωνα με το θρύλο, τη χώρα αυτή είχε επισκεφτεί ο θεός Διόνυσος και η ακολουθία του και είχε διδάξει στους κατοίκους της την καλλιέργεια της αμπέλου και την παραγωγή κρασιού.

Πέρα από το μύθο, όμως, η ιστορία έχει διασώσει πραγματικές επαφές με αυτή τη χώρα και πρώτος, από όλους όσους την αναφέρουν, είναι ο Σκύλαξ ο Καρυανδεύς (520 π.Χ.) στο έργο του Γης περίοδος. Ο πρώτος αυτός Σκύλαξ, γιατί υπάρχει και ένας νεότερος με το ίδιο όνομα γύρω στο 350 π.Χ., κατ' εντολή του Δαρείου του Κοδομανού είχε διαπλεύσει τον Ινδό ποταμό και εκτέλεσε περίπλου από τις εκβολές του έως την Αραβία και το Σουέζ". Δυστυχώς ο Σκύλαξ δεν αναφέρεται σε Κυνοκέφαλους, κάτι που κάνει εκτεταμένα ο Κτησίας.

Ο Κτησίας ο Κνίδιος (5ος-4ος αι. π.Χ.) είναι ο πρώτος Έλληνας συγγραφέας που έγραψε βιβλίο ειδικά για την Ινδία, τα Ινδικά, το οποίο απωλέσθηκε, όπως και το άλλο περίφημο έργο του τα Περσικά. Όμως τα γνωρίζουμε διότι, εκτός των λίγων αποσπασμάτων που έχουν διασώσει διάφοροι συγγραφείς -όπως ο Αιλιανός-, τα περιλαμβάνει ο Φώτιος στην περίφημη «Βιβλιοθήκη» του, γνωστή και ως «Μυριόβιβλος». Ο Φώτιος, μια από τις μεγάλες πνευματικές προσωπικότητες του Βυζαντίου, διετέλεσε Οικουμενικός Πατριάρχης τις περιόδους 857-867 και 877-886.

Κάποτε με απόφαση της Βυζαντινής Γερουσίας διορίσθηκε «πρέσβης στους Ασσυρίους». Προτού αναχωρήσει, συνέγραψε τη «Βιβλιοθήκη» που είναι ουσιαστικά περίληψη 279 ακριβώς βιβλίων από όσα είχε διαβάσει ο ευρυμαθής Πατριάρχης, στα οποία αναφέρθηκε από μνήμης (!). Αυτό φυσικά είναι και καλό και κακό. Το καλό είναι αυτονόητο- ο Πατριάρχης διέσωσε -έστω και περιληπτικά- το περιεχόμενο βιβλίων που έχουν χαθεί, ενώ το κακό είναι ότι «από μνήμης» δεν ήταν δυνατόν να θυμάται ακριβώς ό,τι είχε διαβάσει. Και επί του προκειμένου, το έργο του Κτησία Ινδικά σαφέστατα είναι διαφοροποιημένο και όχι ακριβές. Αντιπαρέρχομαι τα όσα «θαυμαστά» αναφέρει ο Κτησίας στο έργο του Ινδικά και περιορίζομαι στα όσα έγραφε για τους κυνοκέφαλους:

«Στα βουνά του Ινδού ποταμού ζουν άνθρωποι που έχουν κεφάλι σκύλου. Τα ρούχα τους είναι από δέρμα άγριων ζώων. Δεν μιλούν καμμιά γλώσσα αλλά γαυγίζουν σαν τα σκυλιά και συνεννοούνται με τον τρόπο αυτό. Οι Ινδοί τους αποκαλούν "Καλύστριους" που σημαίνει "κυνοκέφαλοι". Τα δόντια τους είναι ισχυρότερα από εκείνα των σκύλων. Τους βρίσκει κανείς μέχρι και του Ινδού ποταμού. Είναι μαύροι και έχουν βαθύ το αίσθημα της δικαιοσύνης όπως και οι άλλοι Ινδοί με τους οποίους άλλωστε είναι σε επαφή. Καταλαβαίνουν την γλώσσα των άλλων αλλά δεν μπορούν να τους μιλήσουν. Συνεννοούνται με νοήματα όπως οι κωφάλαλοι. Το έθνος τους αριθμεί 120.000.

»Οι κυνοκέψαλοι που κατοικούν στα βουνά δεν κάνουν καμμιά δουλειά. Ζουν από το κυνήγι, το κρέας του οποίου ξηραίνουν στον ήλιο. Έχουν πρόβατα, κατσίκες και όνους. Πίνουν γάλα και ξυνόγαλα. Τρώνε επίσης τον καρπό του "σιπταχόρου" που είναι γλυκό και που οι Ινδοί ξεραίνουν όπως οι Έλληνες τη σταφίδα.
»Οι κυνοκέφαλοι κατασκευάζουν σχεδία στην οποία φορτώνουν τους ξερούς αυτούς καρπούς, το άνθος της πορφύρας καθαρισμένο και το ήλεκτρο, τα οποία ανταλλάσονν με τους Ινδούς έναντι άρτων, αλευριού και βαμβακερών ρούχων. Αγοράζουν από αυτούς τα ξίφη που χρησιμοποιούν για να κυνηγήσουν άγρια θηρία, ακόμη δε και τόξα και ακόντια, στη χρήση των οποίων είναι εξαιρετικά ικανοί. Είναι αήττητοι γιατί ζουν στα ψηλά βουνά που είναι απρόσιτα. Κάθε τρία χρόνια ο βασιλιάς τους χαρίζει 300.000 βέλη, 120.000 ασπίδες και 500.000 ξίφη.
»Οι κυνοκέφαλοι δεν ζοuν σε σπίτια. Ζουν σε σπήλαια, κυνηγούν θηρία με τόξα και ακόντια. Είναι τόσο γρήγοροι ώστε ξεπερνούν τα θηρία αυτά στο τρέξιμο.
»Οι γυναίκες τους λούζονται μια φορά το μήνα όταν έλθει η περίοδο τους -ποτέ άλλοτε. Οι άνδρες δεν λούζονται αλλά τρίβονται με κάποιο λάδι που βγάζουν από τα γάλα και σκουπίζονται με δέρματα. Ντύνονται με λεπτά δέρματα, άνδρες και γυναίκες.

Οι πλουσιότεροι φορούν λινά αλλά είναι λίγοι. Δεν έχουν κρεβάτια. Κοιμούνται σε στρώματα από φύλλα δέντρου. Ο πλούτος υπολογίζεται με βάση τον αριθμό των προβάτων. Κατά τα λοιπά όμως είναι αρκετά ισόνομα κατανεμημένος.
»Όλοι τους, άνδρες και γυναίκες έχουν ουρά όπως τα σκυλιά.

Οι άνδρες ενώνονται με την γυναίκα "τετραποδιστί", όπως και πάλι τα σκυλιά. Είναι δίκαιοι και ζουν μέχρι 200 χρόνια».

Αφήνοντας το Φώτιο και το θαυμαστό έργο του, πρέπει να σημειώσω ότι οι αναφορές του Κτησία σε μια φυλή κυνοκέφαλων ανθρώπων θεωρούνται φανταστικές, και είναι λογικό.

Άνθρωποι με κεφάλι σκύλου δεν υπήρξαν ποτέ, γι' αυτό και νεότεροι μελετητές προσπάθησαν να διερευνήσουν το θέμα πιο διεξοδικά, όπως ο Ο C. Lassen, που υποστήριξε ότι ο Κτησίας δεν επινόησε όσα φανταστικά διηγείται. Όπως αναφέρει ο Δ.Κ. Βελισσαρόπουλος, που παραθέτει τα σχετικά στοιχεία: «Όσον αφορά τους Κυνοκέφαλους ή τους Κυναμολγούς, κατά τον Lassen ο Κτησίας αναφερόταν, χωρίς ο ίδιος να το ξέρει, σε φυλή που έτρεφε μεγάλα κοπάδια ζώων. Η φυλή αυτή είχε πελώρια σκυλιά για να φυλάγουν τα ζώα. Και στην περίπτωση αυτή, πρόκειται για πρωτόγονη φυλή που είχε αποσυρθεί στα απρόσιτα βουνά της Νότιας Ινδίας. Κατ' ανάγκην συναλασσόταν ειρηνικά με τους Ινδούς κατακτητές που περιφρονούσαν τα μέλη της και της έδωσαν το περιφρονητικό όνομα που έφτασε στ' αυτιά του Κτησία. Η φυλή αυτή αντιστοιχούσε κατά τον Lassen προς τη γνωστή από την ινδική παράδοση φυλή των cunamukta».

Η άποψη αυτή είναι πιθανότατα πολύ λογική και μπορεί να γίνει αποδεκτή. Αλλά για να δικαιολογήσουμε λίγο τον Κτησία, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στην ελληνική μυθολογία, ιστορία ή φιλολογία, συχνά εμφανίζονται τέρατα, ανθρωπόμορφα ή όχι, που έχουν διαδραματίσει σημαντικό ρόλο. Όπως σημειώνει και ο Jacquew Heers;, βιογράφος του Κολόμβου, «Ο βάρβαρος ξένος, οι μυθοπλασμένοι άνθρωποι πάντοτε έλκυσαν τη φαντασία από την εποχή των Ελλήνων ως τον Πάπα Πιο τον Β'. Μερικοί συγγραφείς ή καλλιτέχνες περιέγραψαν ή απεικόνισαν τέρατα, που αναπαριστούσαν άλλωστε και τα γλυπτά της ρωμαϊκής εποχής.

Τρίμορφη Εκάτη


Πολύ συχνά πράγματι παρίσταναν ανθρώπους με κεφάλια σκύλων, με μακριά αυτιά, ανθρώπους φυτά, κενταύρους και ανθρώπους κατά το ήμισυ ζώα». Άρα ήταν φαινόμενο που παρουσιάστηκε και αλλού εκτός Ελλάδος. Ο Ηeers αναφέρει ονομαστικά κάποιον Οderic De Paderne «...πού είχε επισκεφθεί ωρισμένες περιοχές της Ασίας και που διηγείται ότι συνάντησε πυγμαίους τριών σπιθαμών και κυνοκέφαλους και άλλα τερατόμορφα όντα...», ενώ προσθετικά σημειώνεται και ο Μάρκο Πόλο, που αναφέρει ότι κυνοκέφαλοι ζούσαν στο αρχιπέλαγος του Αdaman.

Όμως δεν πρέπει να μας διαφεύγει κάτι. Από την εποχή του Κτησία (5ος αι. π.Χ.) έως το 1500 μ.Χ. (Κολόμβος) μεσολαβούν 2000 χρόνια και δεδομένου ότι το έργο του Κτησία Ινδικά απωλέσθηκε, πρέπει να βρούμε από ποια πηγή αντλήθηκε αυτή η παράδοση για την ύπαρξη κυνοκέφαλων ανθρώπων. Αλλά πριν φτάσουμε στον ενδιάμεσο κρίκο, πρέπει να δούμε κάτι άλλο: τη σχέση του «κυνοκέφαλου» με αντίστοιχα αιγυπτιακά πρότυπα.

Πράγματι δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη η ταύτιση και η ονομασία. Η ελληνική λέξη Κυνοκέφαλος σαφέστατα αναφερόταν στον ιερό μπαμπουΐνο της αιγυπτιακής θρησκείας, που είχε μορφή σκύλου, και ο Reau στο θαυμαστό έργο του συνδέει τον Κυνόμορφο Άγιο Χριστόφορο με τον Αιγύπτιο θεό Άνουβι που είχε κεφάλι τσακαλιού. Ωστόσο η μεταγενέστερη ευρωπαϊκή παράδοση για τους κυνοκέφαλους δεν οφείλεται σε ελληνικής προέλευσης πηγή, αλλά στον Πλίνιο και στο έργο του Φυσική Ιστορία (βιβλ. 7, 2.), στο οποίο φυσικά προστέθηκαν και όσα αναφέρονται στη σχετικά με τον Μ. Αλέξανδρο φιλολογία, η οποία έγινε αποδεκτή και από Άραβες λόγιους μεταγενέστερων εποχών. Και βέβαια αυτή η αλληλουχία είναι μια θαυμάσια απεικόνιση της διάδοσης των ιδεών (και ιδεοληψιών) από τον έναν πολιτισμό στον άλλο.

Η μυθιστορία του Αλέξανδρου

Στη γνωστή παραλλαγή του μυθιστορήματος του Ψευδο-Καλλισθένη Το Μυθιστόρημα του Αλέξανδρου, που γνωρίζουμε και ως Φυλλάδα τον Μεγ' Αλέξανδρου, θέμα στο οποίο έχω αναφερθεί σε σχετικό άρθρο, αναφέρεται η συνάντηση του στρατηλάτη με τους κυνοκέφαλους: «...Απ' αυτού ημέρας δέκα εδιάβη εις ένα τόπον, όπου ήτον οι Σκυλοκέφαλοι. Τούτων το κορμί ήτον ανθρώπινον, το κεφάλι σκύλινον, και η φωνή τους ανθρώπινη και επεριπατούσαν ωσάν σκυλιά. Εσκότωσεν ο Αλέξανδρος πολλούς και από εκείνους, και μετά δέκα ημέρας αφήνοντας τον τόπον τους, επήγε εις ένα χωρίον...».

Αυτή η σύντομη αναφορά φαινομενικά δεν είναι αρκετή ώστε να δικαιολογήσει την έκταση της παρουσίας κυνοκέφαλων στους μεταγενέστερους χρόνους και την τόσο έντονη επιρροή τους στη βυζαντινή αγιογραφία και στο Χριστιανισμό εν γένει. Όπως φαίνεται, όμως, η μυθιστορία του Αλέξανδρου είχε άλλη, πολύ μεγαλύτερη διεισδυτική ικανότητα και δεν υπήρξε ένα ακόμη ελληνικό μυθιστόρημα ανάμεσα στα πολλά άλλα της ελληνιστικής εποχής.

Αυτή η υπέρ τα όρια μυθοποίηση και αποδοχή του Μ. Αλεξάνδρου δεν συνέβη φυσικά αμέσως. Κάθε αιώνας που περνούσε, από το θάνατο του και πέρα, συσσώρευε υλικό μυθοπλασίας και φαντασίωσης σε τέτοιο σημείο ώστε ο μύθος να είναι ζωντανός έως πρόσφατα. Φυσικά, η διαδικασία μυθοποίησης του Αλέξανδρου δεν είναι τόσο εύκολα εξηγήσιμη, αλλά μάλλον πρέπει να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή και να δούμε εν τη γενέσει του το θέμα.

Από όλους τους ιστορικούς, ερευνητές και μελετητές της λογοτεχνίας είναι σήμερα αποδεκτή η άποψη ότι το λογοτεχνικό είδος που γνωρίζουμε ως μυθιστόρημα αποτελεί μια ελληνική συνεισφορά στην παγκόσμια λογοτεχνία. Και αυτό επινοήθηκε στην Ελλάδα, στη διάρκεια των ελληνιστικών χρόνων (330-30 π.Χ.) όχι με την ονομασία «μυθιστόρημα», αλλά με την ονομασία «Δραματικός λόγος». Την άποψη αυτή διασώζει ο Πατριάρχης Φώτιος στην περίφημη Βιβλιοθήκη του. Τα έργα παρόμοιας μορφής τα αποκαλούσαν ακόμη με τις ονομασίες δράμα, βιβλίον ή βιβλία, ενώ στη μεσαιωνική περίοδο τα γνωρίζουμε ως διηγήσεις. Σαφέστατα λοιπόν η ονομασία «μυθιστόρημα» είναι πολύ μεταγενέστερη. Ο Τοmas Hagg στο θαυμάσιο έργο του σημειώνει τα εξής:

«Η λέξη μυθιστορία (mythistoria) εμφανίζεται για πρώτη φορά σε λατινικό κείμενο τέταρτου αιώνα μ.Χ., για να δηλώσει βιογραφίες που περιέχουν ασήμαντα γεγονότα ή ψεύδη ανάμεικτα με αλήθειες. Τον όρο αυτόν προτείνει το 1804 ο Κοραής για το αρχαίο ελληνικό μυθιστόρημα, αντί του "βάρβαρου" romance (που ο ίδιος αποδίδει: "ρωμανόν"), με το εξής επιχείρημα: "τοιούτον όνομα σύντομον και κατάλληλον κρίνω το ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΑ, το οποίον όχι μόνον εναργώς σημαίνει την φύσιν του πράγματος, αλλά είναι και μια λέξις [...] προς τούτοις Ελληνικότατη"».
Από την προηγούμενη κατάταξη βλέπουμε ότι το Μυθιστόρημα του Αλέξανδρου ανήκει στις μυθιστορίες της εποχής εκείνης, συγκροτημένη αρκετούς αιώνες μετά το θάνατο του στρατηλάτη, από ανώνυμο συγγραφέα του 300 μ.Χ. Επειδή το έργο αποδόθηκε, λανθασμένα, στον ιστορικό Καλλισθένη από την Όλυνθο, που συνόδευε τον Αλέξανδρο στις εκστρατείες του, αποκαλούμε το συγγραφέα του Ψευδο-Καλλισθένη. Η αρχική απόδοση του έργου στον ιστορικό Καλλισθένη έγινε από το βυζαντινό λόγιο Ιωάννη Τζέτζη τον 12ο αιώνα και την ξανασυναντούμε σε διάφορα χειρόγραφα του έργου κατά τον 14ο και 15ο αιώνα. Ακόμα το γνωρίζουμε ως Το παραμύθι τον Μεγ' Αλέξανδρου, ή ο Μύθοςτον Αλεξάνδρου, ή Βίος του Αλεξάνδρου τον Μακεδόνος και πράξεις.

Τέλος το γνωρίζουμε και ως Ψευδό-Καλλισθένης, λόγω των όσων αναφέρθηκαν. Μια άλλη ονομασία του έργου, βυζαντινή διασκευή σε πεζό λόγο (επειδή υπάρχουν και έμμετρες διασκευές), φέρει τον τίτλο Ιστορία Αλεξάνδρου του Μακεδόνος. Βίος, Πόλεμοι και Θάνατος αυτού και ως βιβλίο τυπώθηκε στη Βενετία στα 1699, με αρκετές μεταγενέστερες επανεκδόσεις. Η διασκευή αυτή είναι η πιο γνωστή, κυκλοφορούσε σε φτηνή έκδοση σε κακότεχνα φυλλάδια και έμεινε γνωστή με τη λαϊκή έκφραση Φυλλάδα του Μεγ' Αλέξανδρου. Από όσα γνωρίζω, νομίζω ότι η «Φυλλάδα» είναι η πιο διαδεδομένη μορφή αφήγησης των περιπετειών του Αλέξανδρου.

Παρά τις τερατώδεις αναλήθειες και τις κατά κόρον φανταστικές περιγραφές του έργου, ο συγγραφέας του ο Ψευδο-Καλλισθένης (γνωστός και ως Αίσωπος) κάπου στηρίχθηκε για να αφηγηθεί το μύθο του, κάποια πρότυπα χρησιμοποίησε. Φυσικά χρησιμοποίησε το έργο του ιστορικού Καλλισθένη Πράξεις Αλεξάνδρου, που έμεινε ατελές λόγω θανάτου του συγγραφέως του. Το έργο περιλαμβάνει γεωγραφική περιγραφή των χωρών της Μ. Ασίας, Συρίας, Φοινίκης κ.λπ. απ' όπου πέρασε ο Αλέξανδρος, χωρίς να παραθέτει ιστορικές υπερβολές και μυθοπλασίες, δεδομένου ότι ως ιστοριογράφος του Αλέξανδρου ήταν σαφώς ακριβολόγος και καθόλου κόλαξ. Ακριβώς επειδή δεν ανήκε στους αυλοκόλακες που περιστοίχιζαν τον Αλέξανδρο, έπεσε στη δυσμένεια του. Άρα ως ιστορική πηγή ήταν αξιόλογη.
Άλλη πηγή του Ψευδο-Καλλισθένη ήταν οι Βασίλειοι Εφημερίδες, που συντάσσονταν από τον αρχιγραμματέα της Αυλής, διαδικασία που συμφωνούσε με τα έθιμα της Περσικής Αυλής. Υποθέτουμε ότι οι Βασίλειοι Εφημερίδες ήταν η επίσημη συγκέντρωση στοιχείων που αφορούσαν το κράτος και τη βασιλεία γενικά, παρά το γεγονός ότι η λέξη «εφημερίδες» σημαίνει κάτι εντελώς πρόχειρο. Δεν μπορώ να φανταστώ κάποια άλλη χρήση τους, παρά ως επίσημο αρχείο του Βασιλείου, εκτός αν ήσαν μια μορφή εφημερίδας, φυσικά χειρόγραφης, που ετοιχοκολλείτο στο χώρο του Παλατιού και είχε διάφορες ειδήσεις.

Μια τρίτη και τελευταία πηγή του Ψευδο-Καλλισθένη πρέπει να ήταν η Ιστορία Μεγάλου Αλεξάνδρου του Πτολεμαίου Α', ο οποίος τόσο πολύ εκμεταλλεύτηκε το μύθο του Αλέξανδρου για να εδραιώσει τη θέση του στο θρόνο της Αιγύπτου. Ο Άγγελος Φουριώτης σημειώνει επ' αυτού:

«Δεν είναι απίθανο η ιστορία του (έργο του Πτολεμαίου Α') ν' αποτέλεσε τη βάση των αντιγράφων που κυκλοφόρησαν τον Β' μ.Χ. αιώνα, που ίσως ν' αποτέλεσαν, συνέχεια, τη βάση της παραλλαγής του Γ' μ.Χ. αιώνα. Η δεύτερη παραλλαγή πρέπει νά'γινε τον Β' μ.Χ. αιώνα, γιατί ένα στοιχείο βασικό ευνοεί την τότε σύνταξη της: η παρεμβολή, μέσα στο μυθιστόρημα, της εκστρατείας του ήρωα στην Ιταλία και η κατάκτηση της Ρώμης. Είναι τούτο μια έμμεση εκδίκηση του συγγραφέα εναντίον της Ρωμαϊκής κατοχής. Όσο για την πλήρη συγκρότηση της όλης μυθιστορίας, αυτή είναι έργο του Γ' μ.Χ. αιώνα, όπως φανερώνουν: η μνημόνευση του φιλόσοφου Favorins, η πληθώρα των ασιατών αυτοκρατόρων της Ρώμης που ακούνε στ' όνομα Αλέξανδρος, η χρονολογία των μύθων και των παραδόσεων για τον Αλέξανδρο, οι στίχοι που έχουν παρεμβληθεί στο μυθιστόρημα, και οι επιβιώσεις σ' αυτό Πτολεμα'ίκών στοιχείων και στοιχείων του Β' μ.Χ. αιώνα, με κυριώτερο την παρεμβολή επιστολών (Αλεξάνδρου: προς Αριστοτέλη, προς Ολυμπιάδα) και αλληλογραφίας (Αλεξάνδρου-Δινδίμου, βασιλέα των Βραχμάνων), μέσο για να γίνεται περισσότερο εκλαϊκευμένη και περισσότερο πλούσια σε δράση η διήγηση, όπως συνηθιζόταν κατά τη διάρκεια των αυτοκρατορικών Ρωμαϊκών χρόνων».

Κέρβερος

Η παράθεση ή ενσωμάτωση των διαφόρων επιστολών στο βίο του Αλέξανδρου αποτελεί, σύμφωνα με τους μελετητές, μια αξιόλογη καινοτομία. Από τη μια δίνει τη δυνατότητα να αναδειχθεί η προσωπικότητα του επιστολογράφου, να γίνει σαφής η υποκειμενική ικανότητα κρίσης, να δώσει τις οπτικές γωνίες υπό τις οποίες αξιολογούσε τα διάφορα γεγονότα, και από την άλλη να εμπεδώσει το βαθμό αντικειμενικότητας των όσων περιγράφονται, ώστε να θεωρηθούν ως πραγματικά. Και δεν είναι τυχαίο ότι ακριβώς σ' αυτή την ακατάσχετη επιστολογραφία εμπεριέχονται τα περισσότερα των φανταστικών στοιχείων του έργου.

Μια πλούσια ακατάσχετη φαντασία που δεν αφήνει τίποτα να χαθεί. 

Εκμεταλλεύεται κάθε συμβάν, καθετί που είναι γνωστό στο συγγραφέα, οτιδήποτε υπέπεσε στην αντίληψη του ή άκουσε ή διάβασε έτσι ώστε το μυθιστόρημα αυτό να αποτελεί ένα κράμα ιστορικής αλήθειας και φαντασίας. Τα δύο αυτά στοιχεία είναι τόσο αδιαχώριστα, τόσο στέρεα ενσωματωμένα το ένα στο άλλο, ώστε χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια να διαχωριστούν.

Στην παράδοση για την επαφή του Αλέξανδρου με τους κυνοκέφαλους ανήκει μια λαογραφική αναφορά από τη Ρουμανία, και είναι ενδιαφέρουσα από την άποψη της διάστασης αλλά και παραμόρφωσης του μύθου:

«Ο Θεός έστειλε τον μέγαν Αλέξανδρο να τιμωρήσει τους κακούς. Όταν ο Αλέξανδρος ενίκησε τον Βασιλέα Πώρο, τον έπιασε και τον εφυλάκισε μέσα στα σκοτεινά κοιλώματα μιας λοφοσειράς, που έκλεινε τους σκυλοκέφαλους. Από εκεί ο Πώρος δεν ημπορεί να βγεί παρά στον κατοπινό καιρό. Πάνω από τους λόφους αυτούς ο Μέγας Αλέξανδρος έμπηξε μια φούρκα (δίκρανο) και του έβαλε μια καμπάνα που κτυπά μονάχη της με το φύσημα του αέρα. Οι σκυλοκέφαλοι, όταν ακούνε την καμπάνα, ξέρουν πως ο Αλέξανδρος είναι εκεί και τους φυλάει. Αυτοί θα βγουν στον κατοπινό καιρό και θα αρχίσουν τη δουλειά που γι' αυτούς τους προώρισε ο θεός. Οι σκυλοκέφαλοι έχουν ένα μάτι στο μέτωπο κι ένα στον τράχηλο. Είναι βίαιοι και υπερβολικά κακοί. Η ομιλία τους είναι άσχημη. Πιάνουν τους ανθρώπους και, αφού τους λιπαίνουν, τους ψήνουν στο φούρνο και τους τρώνε».

Τα ίδια περίπου αναφέρει και η επόμενη παράδοση: «Ο αέρας κινεί τα καράβια στις θάλασσες και καθαρίζει την ατμόσφαιρα από τα κακά. Αυτός κτυπά και την καμπάνα, που ο Μέγας Αλέξανδρος έβαλε επάνω από τους λόφους, όπου είναι, κλεισμένοι οι σκυλοκέφαλοι, που θα βγουν έπειτα από καιρούς».

Οι δύο αυτές παραδόσεις που σαφέστατα ανήκουν στον κύκλο περί Μ. Αλεξάνδρου, παρουσιάζουν μια νέα εκδοχή- εισβάλλουν στην όλη μυθιστορία των μονόφθαλμων-ανθρωποφάγων (κύκλωπες;), τους επονομαζόμενους και μονομμάτηδες, ενώ ένας μονομμάτης δράκος αναφέρεται σε παραμύθι από την Κερασούντα. Ακόμα μιλούν ή υπαινίσσονται όντα με τρία μάτια, γνωστούς ως Τριαμμάτες, που και αυτοί σχετίζονται με τους κύκλωπες σύμφωνα με δημώδεις παραδόσεις.

Όπως υποστηρίζει ο Αnsbacher, ο μύθος των κυνοκέφαλων υπάρχει και στην αραβική φιλολογία, κάτι που είναι φανερό στο έργο του άραβα λόγιου Αl-Qazwini, ο οποίος αναφέρεται σε μια φυλή κυνοκέφαλων που είχαν πρόσωπο σκύλου, σώμα ανθρώπινο και φτερά(!), μια παραλλαγή του μύθου που δεν συναντάμε πουθενά αλλού. Μια δεύτερη παραλλαγή θέλει τους κυνοκέφαλους με δύο σώματα(!) και υπάρχουν σχετικά απεικονίσεις τους στα έργα του Wolfhardt ή του Aldrovandi.

Ως όντα με διπλή σωματική εμφάνιση -ανθρώπου και σκύλου- οι κυνοκέφαλοι εμφανίζονται κυρίως στους σλαβικούς λαούς, όπου η λαϊκή φιλολογία τους θεωρεί καννίβαλους και μερικές φορές τους ταύτιζαν με τους Τάρταρους (236), και στην Ελλάδα έχουμε σχετικές αναφορές, όπως αναφέρει ο Οικονομίδης: «Εν Θράκη διηγούνται ότι "οι κυνοκέφαλοι απ' εμπρός είναι άνθρωποι και από πίσω σκύλοι απ' εμπρός μιλούν και από πίσω γαυγίζουνε απ' εμπρός σε καλοπιάνουνε και από πίσω σε τρώνε". Εν Λακεδαίμονι παραδίδονται ότι ούτοι κατοικούσαν παρά την Βουρλιάν και έτρωγαν ανθρώπους. Εις ελληνικά τινά παραμύθια οι κυνοκέφαλοι είναι παραπλήσιοι προς δράκους, που καταπολεμεί ο παραμυθιακός ήρωας και γίνεται κύριος των θησαυρών αυτών».

Ομοιότητα προς τους κυνοκέφαλους έχουν η συκιένεζα των Αλβανών, ο psoglavi των Βουλγάρων και οι capcani ή catsuni (κατσαούνοι) των Ρουμάνων, έτσι για να πάρουμε μια γενικότερη βαλκανική ιδέα περί κυνοκέφαλων. Υποθέτω ότι σε αδρές γραμμές αυτή είναι μια συνολική σκιαγράφιση του ιστορικού προβλήματος που αφορά στους κυνοκέφαλους, τουλάχιστον μέχρι το τέλος του Μεσαίωνα, οπόταν έχουμε και πάλι μια ιδιάζουσα «έξαρση» πληροφοριών γύρω από το θέμα, όπως έχω αναφέρει ήδη.

Εκτός του Οderic de Paderne, του Φραγκισκανού καλόγερου, που άλλοι ονομάζουν Oderico of Pordenone, τις ίδιες θεωρίες πρέσβευε και ο John Mandeville, ενώ η όλη ιστορία (αναφορά δηλ. σε τερατόμορφους ανθρώπους) επιτάθηκε με τις ανακαλύψεις και εξερευνήσεις τον 15ου αιώνα. Όμως όσο τα όρια του γνωστού κόσμου επεκτείνονταν λόγω αυτών ακριβώς των εξερευνητικών ταξιδιών, οι φήμες για την ύπαρξη κάποιας φυλής κυνοκέφαλων ανθρώπων υπεχώρησαν και οι πληροφορίες περιορίστηκαν στο μυθολογικό παρελθόν.

Προφανώς αυτό το μυθολογικό παρελθόν επέζησε μέσω μιας άλλης διαδικασίας: της παρουσίας στη χριστιανική ιστορία και εικονογραφία ενός αγίου με κυνοκέφαλη εμφάνιση, του Αγίου Χριστόφορου, του προστάτη των αυτοκινητιστών.

Πώς συνέβη το καθόλα παράδοξο αυτό φαινόμενο;

Όταν ο Χριστιανισμός εδραιώθηκε ως επίσημη θρησκεία του Ανατολικού Ρωμαϊκού κράτους, που γνωρίζουμε ως Βυζάντιο, ειδικά από τον 4 έως τον 6ο αιώνα, οι λεγόμενοι παγανιστές, δηλαδή οι Εθνικοί, οι Έλληνες Δωδεκαθεϊστές υπέστησαν δεινούς διωγμούς και η θρησκεία τους απαγορεύθηκε τουλάχιστον επισήμως διότι εν κρυφώ αυτή επέζησε για πολλούς αιώνες ακόμη.

Και όχι μόνο επέζησε, αλλά διέτρησε τις λαϊκές δοξασίες περί χριστιανισμού και αγίων εμβολιάζοντας τες με διάφορα παγανιστικά έθιμα, όπως τα χελιδονίσματα, τα λιθοβολία κ.λπ. Στο επίπεδο της τέχνης, μεταξύ των άλλων, αυτό υλοποιήθηκε κυρίως με την παρουσία του κυνοκέφαλου Αγίου Χριστόφορου, μοναδικού (με την έννοια τους παράδοξου) χαρακτηριστικού της βυζαντινής τέχνης, όπως το παρουσίασε διεξοδικά σε σχετική εργασία του ο Χ. Χοτζάκογλου.

Πηγή: Χ. Λάζος ~ Παγανιστικά έθιμα στον Χριστιανισμό
mythagogia , conspiracyfeeds

- See more at: http://www.diadrastika.com/2016/01/mystika-kynokefaloi.html#sthash.aWE7pUsB.dpuf

Η κατάργηση των μετρητών εξαπλώνεται παντού ως κάτι «αναπόφευκτο». Ποιο θα είναι όμως το τίμημα;

Γνωρίζατε ότι το 95 τοις εκατό του συνόλου των πωλήσεων στη Σουηδία γίνονται χωρίς μετρητά; Και ξέρατε ότι η κυβέρνηση της Δανίας έχει ως δεδηλωμένο στόχο την «εξάλειψη των μετρητών» μέχρι το έτος 2030; Σε όλο τον κόσμο, βλέπουμε μια αδυσώπητη πορεία προς μια κοινωνία χωρίς μετρητά, και πουθενά δεν ισχύει αυτό περισσότερο από ό, τι στη Βόρεια Ευρώπη. Στη Σουηδία, εκατοντάδες υποκαταστήματα τραπεζών δεν δέχονται ή δεν διανέμουν πλέον μετρητά, και χιλιάδες μηχανήματα ATM έχουν απομακρυνθεί οριστικά. Αυτή την στιγμή, τα χαρτονομίσματα και τα κέρματα αντιπροσωπεύουν μόνο μόλις το 2 τοις εκατό της σουηδικής οικονομίας, και πολλά καταστήματα πλέον δεν διαθέτουν καθόλου μετρητά. Η ιδέα μιας πραγματικά “cashless society” / «αχρήματης κοινωνίας» θεωρήθηκε κάποτε ότι ανήκε στον χώρο της επιστημονικής φαντασίας, αλλά τώρα μας λένε ότι είναι «αναπόφευκτη», και οι αρχές επιμένουν ότι έτσι θα έχουν τη δυνατότητα να σταματήσουν εγκληματίες, τρομοκράτες, βαρόνους ναρκωτικών, ξέπλυμα βρώμικου χρήματος και φοροφυγάδες. Αλλά ποιο θα είναι το τίμημα για αυτήν την «πρόοδο»;

Στη Σουηδία, η μετάβαση σε μια κοινωνία χωρίς μετρητά έχει γίνει δεκτή με ενθουσιασμό. Το παρακάτω είναι ένα απόσπασμα από ένα άρθρο των New York Times που δημοσιεύθηκε το Σάββατο...

"Οι ενορίτες πληκτρολογούν τα δέκατά τους στις εκκλησίες τους. Οι άστεγοι μικροπωλητές έχουν πάνω τους κινητά που διαβάζουν πιστωτικές κάρτες. Ακόμα και το «Μουσείο των Abba», παρά το γεγονός ότι αποτελεί το ‘ιερό’ του συγκροτήματος που έγραψε κάποτε το "Money, Money, Money," θεωρεί τα μετρητά ως κάτι που ανήκει στον περασμένο αιώνα και δεν αποδέχεται πλέον χαρτονομίσματα και νομίσματα.

Ελάχιστα μέρη δεν έχουν κλίνει τόσο πολύ σε ένα μέλλον χωρίς μετρητά, όσο η Σουηδία, η οποία έχει εθιστεί στην ευκολία της πληρωμής μέσω app και πλαστικού χρήματος".

Για αρκετούς το να δίνεις χρήματα στην εκκλησία ηλεκτρονικά φαίνεται αρκετά παράξενο. Αλλά έχει αρχίσει να συμβαίνει και στις Ηνωμένες Πολιτείες, ενώ στη Σουηδία μερικές εκκλησίες συλλέγουν τα δέκατα και τις προσφορές τους με αυτόν τον τρόπο...

"Κατά τη διάρκεια μιας πρόσφατης κυριακάτικης λειτουργίας, ο αριθμός τραπεζικού λογαριασμού της εκκλησίας προβάλλεται σε μεγάλη οθόνη. Οι πιστοί βγάζουν τα κινητά τηλέφωνα και δίνουν τα δέκατά τους, μέσω ενός app που ονομάζεται Swish, ένα σύστημα πληρωμών που έχει συσταθεί από τις μεγαλύτερες τράπεζες της Σουηδίας και που έγινε το ‘αντίπαλο δέος’ της πληρωμής με κάρτες.

Άλλοι πιστοί παρατάσσονται σε ένα ειδικό μηχάνημα για κάρτες, το «Kollektomat», όπου μπορούν να μεταφέρουν χρήματα για διάφορες δραστηριότητες της εκκλησίας. Πέρυσι, από τα 20 εκατομμύρια κορώνες σε δέκατα που συλλέχθηκαν, περισσότερο από το 85 τοις εκατό προήλθε από κάρτες ή ψηφιακές πληρωμές".

Και φυσικά δεν είναι μόνο η Σουηδία που μεταβαίνει ραγδαία σε μια κοινωνία χωρίς μετρητά. Στη Δανία, κυβερνητικοί αξιωματούχοι έχουν ως στόχο "να απομακρύνουν εντελώς το χαρτονόμισμα" μέχρι το έτος 2030...

"Η Σουηδία δεν είναι η μόνη χώρα που ενδιαφέρεται για την εξάλειψη των μετρητών. Η γειτονική Δανία, κάνει επίσης, μεγάλα βήματα για να μειώσει την κυκλοφορία των χαρτονομισμάτων της χώρας.

Δύο δεκαετίες πριν, περίπου το 80 τοις εκατό των πολιτών της Δανίας βασίζονταν στα μετρητά, για τα ψώνια τους. Σήμερα, ο αριθμός αυτός έχει μειωθεί δραματικά σε 25 τοις εκατό.

«Μας ενδιαφέρει να απαλλαγούμε από τα μετρητά», λέει ο διευθυντής της ‘Matas IT’ Thomas Grane. «Η διαχείριση, η ασφάλεια και όλα είναι ακριβά, έτσι, σίγουρα θέλουμε να προωθήσουμε τις ψηφιακές πληρωμές, και αυτός φυσικά είναι ο λόγος που υιοθετήσαμε πληρωμές μέσω κινητού τηλεφώνου για να βοηθήσουμε αυτή την διαδικασία»".

Μπορείτε να φανταστείτε έναν κόσμο όπου δεν θα μπορείτε να χρησιμοποιείτε μετρητά για οτιδήποτε;

Προς τα εκεί κατευθύνονται τα πράγματα - ειδικά στην Ευρώπη.

Όπως έχουμε γράψει (εδώ κι εδώ), οι συναλλαγές σε μετρητά άνω των € 2.500 έχουν ήδη απαγορευθεί στην Ισπανία, ενώ η Γαλλία και η Ιταλία έχουν απαγορεύσει όλες τις συναλλαγές με μετρητά άνω των € 1.000.

Σιγά-σιγά, τα διαθέσιμα ρευστά εξαλείφονται και ό, τι έχουμε δει μέχρι τώρα είναι μόνο η αρχή. 417 δισεκατομμύρια συναλλαγές χωρίς μετρητά διεξήχθησαν το 2014, και ο τελικός αριθμός για το 2015 προβλέπεται να είναι πολύ υψηλότερος.

Οι τράπεζες, ‘θέλουν σαν τρελές’, βέβαια αυτή την αλλαγή, διότι τους επιτρέπει να βγάζουν περισσότερα χρήματα λόγω των τελών που συλλέγουν από τις πιστωτικές κάρτες και τις χρεωστικές κάρτες. Και οι κυβερνήσεις, όμως υποστηρίζουν φανατικά την αλλαγή αυτή, γιατί οι ηλεκτρονικές πληρωμές έχουν τη δυνατότητα να παρακολουθούνται και να ελέγχονται πολύ πιο εύκολα.

Μερικά χρόνια πίσω, μια τέτοια αλλαγή δημιουργούσε αντιρρήσεις και διαφωνίες από αρκετούς κύκλους (πολιτικούς, θρησκευτικούς) και απλούς σκεπτόμενους ανθρώπους. Σήμερα όμως, πολύ σπάνια συμβαίνει κάτι τέτοιο. Οι περισσότεροι φαίνεται ότι έχουν δεχτεί πλήρως ότι αυτή η αλλαγή είναι «αναπόφευκτη», και ότι είναι σίγουρα για το «καλύτερο». Και σε όλο τον κόσμο η προπαγάνδα είναι η ίδια. Για παράδειγμα, το παρακάτω προέρχεται από μια αυστραλιανή ιστοσελίδα...

«Και έτσι έχουμε προετοιμαστεί για να γυρίσουμε σελίδα το νέο έτος - 2016, μια κρίσιμη χρονιά κατά την οποία η Αυστραλία θα επιταχύνει για να γίνει μια πραγματική κοινωνία χωρίς μετρητά.

Η κοινωνία χωρίς μετρητά θα είναι ένας νέος κόσμος απαλλαγμένος από κέρματα του $ 1 και των $ 2 ή χαρτονομίσματα των $ 5 ή των $ 10. Ένας νέος κόσμος στον οποίο όλες οι εμπορικές συναλλαγές, από την αγορά ενός i-pad ή ενός χάμπουργκερ έως τα μηχανήματα πόκερ, την αγορά μιας εφημερίδας, την πληρωμή των λογαριασμών του νοικοκυριού, θα πρέπει να καταβάλλονται ηλεκτρονικά».

Και στο ίδιο άρθρο οι αναγνώστες διαβάζουν ότι η Αυστραλία θα είναι πιθανώς «μια κοινωνία χωρίς μετρητά» μέχρι το 2022 ...

"Έρευνα από την Westpac Bank προβλέπει ότι η Αυστραλία θα είναι μια πλήρως κοινωνία χωρίς μετρητά μέχρι το 2022 – σε μόλις έξι χρόνια. Ήδη το ήμισυ του συνόλου των εμπορικών πληρωμών γίνονται πλέον ηλεκτρονικά".

Ακόμη και σε ορισμένες από τις φτωχότερες περιοχές του πλανήτη υπάρχει μια κίνηση προς μια κοινωνία χωρίς μετρητά. Το 2015, οι τράπεζες στην Ινδία σημείωσαν σημαντική πρόοδο σε αυτό το μέτωπο και οι εκπτώσεις φόρου εισοδήματος θεωρήθηκαν από την κυβέρνηση ως κίνητρο "να ενθαρρυνθούν οι πολίτες να μετακινηθούν από συναλλαγές με μετρητά".

Θα μπορούσε πραγματικά μια κοινωνία χωρίς μετρητά να μειώσει την εγκληματικότητα και να κάνει τη ζωή όλων μας «καλύτερη»;

Και αν υποθέσουμε ότι θα συνέβαινε αυτό, ποιο αλήθεια, θα ήταν το «τίμημα»;

Το να μην μπορείς πλέον να πας όπου θέλεις και να κάνεις ό, τι θέλεις, χωρίς το κράτος να σε παρακολουθεί συνεχώς. Με λίγα λόγια θα μεταβούμε οικειοθελώς σε ένα σύστημα που θα φέρει μαζί του μια πολύ σημαντική απώλεια της προσωπικής μας ελευθερίας.

Και είναι εύκολο να φανταστούμε έναν κόσμο όπου μια είδους "ταυτότητα" που θα εκδίδει το κράτος, θα μπορεί να χρησιμοποιείται και για οποιαδήποτε μορφή ηλεκτρονικών πληρωμών. Αυτό θα δώσει στην κυβέρνηση τον πλήρη έλεγχο για το ποιος χρησιμοποιεί «το σύστημα» και ποιος όχι. Η δυνατότητα εξαναγκασμού και τυραννίας σε ένα τέτοιο σενάριο είναι προφανής.

Από την άλλη, τι θα κάνατε αν δεν μπορούσατε να αγοράσετε, να πωλήσετε, να βρείτε δουλειά, να αγοράσετε φάρμακα ή να ανοίξετε έναν τραπεζικό λογαριασμό χωρίς να είστε "γνωστός" στο σύστημα;

Η απάντηση είναι : Ή μέσα στο σύστημα. Ή «ύποπτος» και «αποκλεισμένος».

 

 

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ /  

Πηγή

http://greeknation.blogspot.gr/2016/01/blog-post_556.html