Θα σας πάω κατ' ευθείαν στην σελίδα 70 και θα μεταφράσω για χατήρι σας τις παραγράφους 136 και 137 ....

Το περίμενα πως το χτεσινό κείμενο θα προκαλούσε αντιδράσεις. Μόνο που δεν περίμενα πώς θα προκαλούσε τόσο πολλές σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα, όλες προερχόμενες είτε από τον τίτλο "Ξαναγυρνάμε στην τρόικα" είτε από το υπογραμμισμένο "τ ί π ο τ ε", που έδωσα ως απάντηση στο ερώτημα τι άλλαξε τώρα που στην εξουσία βρέθηκε ο ΣυΡιζΑ.

Δεκτές και συζητήσιμες όλες οι ενστάσεις, από το μειλίχιο "τα παραλές, ρε Θοδωρή" μέχρι το οργισμένο "μια ζωή κολλημένοι είσαστε" (αν και δεν καταλαβαίνω τον πληθυντικό, μιας και, ό,τι γράφω, το γράφω μόνος μου και για πάρτη μου). Έλα, όμως, που οι ενστάσεις με δαιμονίζουν και με βάζουν να ψάχνω! Κι επειδή, ως γνωστόν, όποιος ψάχνει, βρίσκει, έτσι κι εγώ βρήκα ένα τεφαρίκι.

Σίγουρα θα θυμάστε το τι γινόταν κάθε φορά που επρόκειτο να πάρουμε μια δόση από τα δανεικά των μνημονίων. Ερχόταν η τρόικα... αρχίζαμε το κουβεντολόι... εμείς βάζαμε (και καλά!) κόκκινες γραμμές... οι κακοί τροϊκανοί επιμένανε στα δικά τους... εμείς επιμέναμε (και καλά!) στις γραμμές τις κόκκινες... οι κακοί επέμεναν κι εκείνοι... 

Τέλος πάντων, κάποια στιγμή τα βρίσκαμε. Υπογράφαμε εμείς κάποιες νέες δεσμεύσεις, βάσει αυτών φτιάχνανε οι τροϊκανοί μια έκθεση και βάσει της έκθεσης παίρναμε τα δανεικά, με τα οποία πληρώναμε κάτι άλλα δανεικά που είχαμε πάρει παλιότερα. Αυτά είναι λίγο-πολύ γνωστά σε όλους.

Πάμε τώρα στο τεφαρίκι που προανέφερα. Πρόκειται για την τέταρτη αξιολόγηση (δηλαδή, την τέταρτη έκθεση της τρόικας) στα πλαίσια του δεύτερου μνημονίου, η οποία πραγματοποιήθηκε πέρυσι τον Απρίλιο. Το περιεχόμενό της απλώνεται σε έναν τόμο 252 σελίδων, με τίτλο "Δεύτερο πρόγραμμα οικονομικής προσαρμογής για την Ελλάδα - Τέταρτη αξιολόγηση", ο οποίος είναι γραμμένος στα αγγλικά και μάλλον θα δυσκολέψει μερικούς αναγνώστες. 

Μην ανησυχείτε, όμως. Γι' αυτό είμαι εγώ εδώ! Θα σας πάω κατ' ευθείαν στην σελίδα 70 και θα μεταφράσω για χατήρι σας τις παραγράφους 136 και 137 (σ.σ.: τα σκούρα γράμματα χρησιμοποιούνται όπως ακριβώς και στο πρωτότυπο κείμενο αλλά οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου):

136. Για την κάλυψη υπόλοιπων αναγκών, αν υπάρξει καμμιά, πρόσθετοι πόροι θα μπορούσαν να προέλθουν από μια σειρά μέτρων, συμπεριλαμβανομένων των πράξεων επαναγοράς (σ.σ.: τα γνωστά μας repos) και της χρήσης αδρανών διαθεσίμων πόρων τομέων της γενικής κυβέρνησης.

• Εσωτερικός δανεισμός γενικής κυβέρνησης μέσω πράξεων επαναγοράς. Ενώ τα διαθέσιμα του κράτους σε ρευστό μειώνονται, άλλοι φορείς της γενικής κυβέρνησης διαθέτουν αρκετά μεγάλα ταμειακά αποθέματα. Ως μέρος του προγράμματος, θα τεθεί σε λειτουργία μηχανισμός ο οποίος θα δίνει στο κράτος την δυνατότητα να χρησιμοποιεί τους διαθέσιμους αδρανείς πόρους άλλων τομέων της γενικής κυβέρνησης προς κάλυψη μέρους των χρηματοδοτικών του αναγκών. Ως πρώτο βήμα, οι αρχές δημιουργούν ένα πλαίσιο επαναγοράς, χρησιμοποιώντας ως εγγυήσεις περιουσια;κά στοιχεία του δημοσίου, για να αντλήσουν μέχρι και 3 δισ. ευρώ από την υπερβάλλουσα ρευστότητα υποτομέων της γενικής κυβέρνησης. Το πλαίσιο αυτό θα υλοποιηθεί ως μέρος μιας προηγούμενης δράσης και οι συμφωνίες επαναγοράς, αν και θα είναι βραχυπρόθεσμες, θα μπορούν να μετακυληθούν, ανάλογα με τις ανάγκες.
•  
• Χρήση των διαθέσιμων αδρανών πόρων άλλων τομέων της γενικής κυβέρνησης για σκοπούς ρευστότητας. Οι αρχές συμφώνησαν να αναπτύξουν ένα σχέδιο για την μεταρρύθμιση της διαχείρισης διαθεσίμων, το οποίο πρέπει να εφαρμοστεί από την 1η Ιανουαρίου 2015, με στόχο την καταπολέμηση της σημερινής μεγάλης κατάτμησης της διαχείρισης των διαφόρων λογαριασμών της γενικής κυβέρνησης. Ένα πρώτο βήμα σε αυτή τη μεταρρύθμιση θα είναι να εξεταστούν οι λογαριασμοί που τηρούνται από το κράτος και τους φορείς της κεντρικής κυβέρνησης στις εμπορικές τράπεζες και να κλείσουν όλοι οι περιττοί λογαριασμοί, φέρνοντας τα χρήματα πίσω στον Ενιαίο Λογαριασμό Διαθεσίμων (ΕΛΔ). Το κλείσιμο των περιττών λογαριασμών θα πραγματοποιηθεί μέχρι το τέλος Ιουνίου και θα φέρει αυξημένη ρευστότητα στον ΕΛΔ.

137.  Η εφαρμογή αυτών των παραπάνω μέτρων, καθώς και oi εκταμιεύσεις σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα του προγράμματος, θα βοηθήσουν να καλυφθεί το χρηματοδοτικό κενό μέχρι τον Μάιο του 2015, το οποίο υπολογίζεται σε 5,5 δισ. ευρώ (λαμβάνεται υπόψη η έκδοση κρατικών ομολόγων τον Απρίλιο του 2014 αλλά όχι και η πιθανή εξαγορά μέρους των ομολόγων του πυλώνα Ι, ούτε η χρήση των αδρανών πόρων τμημάτων της γενικής κυβέρνησης). Η δέσμευση του Eurogroup για παροχή επαρκούς στήριξης προς την Ελλάδα κατά τη διάρκεια του προγράμματος και πέραν αυτού έως ότου ανακτήσει πρόσβαση στις αγορές, παρέχει τις απαραίτητες διαβεβαιώσεις ότι το πρόγραμμα παραμένει επαρκώς χρηματοδοτoύμενο.

Το Φ.Ε.Κ. με την επίμαχη Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου.

Αυτά λοιπόοοον! Η κατάπτυστη και προδότρα κυβέρνηση των Σαμαροβενιζέλων είχε συμφωνήσει από πέρυσι τέτοια εποχή να μαζέψει και την τελευταία δεκάρα από κάθε συρτάρι δημόσιου φορέα και οργανισμού, προκειμένου να είναι συνεπής στις πληρωμές προς τους δανειστές μας.

Αυτό το σχέδιο ήταν συμφωνημένο να υλοποιηθεί μέχρι τέλους της προηγούμενης χρονιάς αλλά, επειδή ο Σαμαράς την έκανε με ελαφρά πηδηματάκια, μείναμε λίγο πίσω στην υλοποίηση. Έτσι, λοιπόν, ανέλαβε ο ΣυΡιζΑ να τακτοποιήσει την εκκρεμότητα (με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου παρακαλώ!), μη τυχόν και μείνει ανεκπλήρωτη κάποια συμφωνία με την κακή τρόικα. Ούτε του Βαρουφάκη ιδέα ήταν όλα αυτά ούτε του Σκουρλέτη ούτε οποιουδήποτε άλλου. Καραμπινάτη μνημονιακή δέσμευση ήταν.

Μπορεί να λέμε ότι τελείωσαν τα μνημόνια αλλά μάλλον ως μαλακία για να περνάει η ώρα το λέμε. Η ουσία είναι ότι η σχετική Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου ήταν προδιαγεγραμμένη από καιρό.

Ελπίζω ότι οι αναγνώστες αυτού του ιστολογίου διαθέτουν αρκετό μυαλό ώστε να μην αναρωτιούνται γιατί δεν βγαίνει κάποιος από την κυβέρνηση να πει ότι αυτό το σάρωμα των διαθεσίμων σε ΟΓΑ, ΟΑΕΔ, ΙΚΑ, δήμους, νοσοκομεία, πανεπιστήμια κλπ κλπ έγινε επειδή έτσι είχε συμφωνήσει η προηγούμενη κυβέρνηση.

Πώς θα δικαιολογούσες ως αριστερή κυβέρνηση μια Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου (δηλαδή, το επείγον του πράγματος) προς υλοποίηση μιας συναπόφασης της κακής προηγούμενης κυβέρνησης και της κακής τρόικας ένα χρόνο πρωτύτερα; Πώς θα εξηγούσες την θαυμαστή ακρίβεια με την οποία πορεύεσαι πατώντας πάνω στα χνάρια των κακών προκατόχων σου;

Πώς θα συνέχιζες να παραμυθιάζεις τον κόσμο ότι έσκισες τα μνημόνια; Και πώς θα προωθούσες για πιπίλισμα την καραμέλλα που λέγεται "πρέπει όλοι να βοηθήσουμε", για να καλύψεις την αρπαχτή σου, αν έλεγες πως όλα τούτα δεν είναι δική σου ιδέα αλλά των άλλων, των κακών;

Απορία εν παρενθέσει: Πρόσφατα, στην τηλεοπτική εκπομπή τού Χατζηνικολάου, ο πρωθυπουργός δικαιολόγησε τις αστοχίες τής κυβέρνησής του λέγοντας ότι παρέλαβε ελλείματα και αδειανά ταμεία. Δηλαδή, τότε που έταζε όσα έταζε, νόμιζε πως τα ταμεία ήταν γεμάτα; Δηλαδή, ετοιμαζόταν να κυβερνήσει την χώρα και δεν ήξερε ότι από πέρυσι τον Απρίλη είχε προσδιοριστεί μια τρύπα 5,5 δισ. για φέτος τον Μάη, η οποία ήταν συμφωνημένο πως θα έπρεπε να καλυφθεί με ξετίναγμα όλων των συρταριών; Μάλιστα... Το πρόβλημα είναι αν όλο αυτό το λες ψέμα, βλακεία ή ανικανότητα. Κλείνει η παρένθεση.

Κατά ταύτα, ζητώ συγγνώμη από όσους κακοκάρδισα με το χτεσινό κείμενο αλλά τους παρακαλώ να μου επιτρέψουν να επιμείνω: έστω κι αν σήμερα βρίσκεται στην κυβέρνηση πρώτη φορά η αριστερά, τίποτε δεν έχει αλλάξει και πολύ φοβάμαι πως τίποτε δεν πρόκειται να αλλάξει. 

Αυτό το "πρώτη φορά αριστερά" έχει ήδη αρχίζει να βγάζει πικρό γέλιο καθώς κάθε μέρα γίνεται σαφέστερο ότι συνεχίζουμε να βρισκόμαστε, όπως πάντα, δεξιά...





 cogito ergo 

http://eleftheriskepsii.blogspot.gr/2015/05/70-136-137.html

H Συνείδηση και το Συνειδητό

Αυτοί οι δύο όροι καμιά φορά συγχέονται στην κοινή, καθημερινή, καθομιλούμενη γλώσσα, αλλά στην πραγματικότητα αφορούν σε δυο εντελώς διαφορετικές έννοιες. Η συνείδηση είναι ένα κομμάτι της προσωπικότητάς που βοηθάει στον καθορισμό του σωστού και του λάθους. Είναι αυτό που μας κάνει να νιώθουμε ένοχοι όταν κάνουμε κάτι κακό και είναι αυτό που μας κάνει να νιώθουμε όμορφα όταν κάνουμε κάτι ωραίο.

Στην Φροϋδική θεωρία, το συνειδητό είναι το κομμάτι του Υπερεγώ που καθορίζει τις πληροφορίες για το τι είδαμε ως κακό ή αρνητικό από τους γονείς μας και την κοινωνία - όλες οι αξίες που μάθαμε και απορροφήσαμε κατά την διάρκεια της ανατροφής μας. Η συνείδηση από την άλλη, είναι η επίγνωση του εαυτού και του κόσμου γύρω μας. Σε πιο γενικές γραμμές, σημαίνει να βρισκόμαστε σε εγρήγορση και ενήμεροι.

Στην ψυχολογία, το συνειδητό μυαλό περιλαμβάνει τα πάντα που είναι μέσα στην επίγνωση όπως αντιλήψεις, αισθήσεις, συναισθήματα, σκέψεις, αναμνήσεις και φαντασίες. Την ώρα που η συνείδηση και το συνειδητό είναι δύο διαφορετικά πράγματα, στην πραγματικότητα σχετίζονται μεταξύ τους.


Η συνείδηση αναφέρεται στις συνειδητές εμπειρίες, στην προσωπική επίγνωση για τις δικές μας σκέψεις, τα αισθήματα, τις αναμνήσεις και αντιλήψεις. Η συνείδηση, μπορεί να θεωρηθεί ως ρεύμα που συνεχώς μεταβάλλεται, σύμφωνα με την υποχώρηση ή την ροή των σκέψεων μας γύρω από τον κόσμο που μας περιβάλλει. Το συνειδητό και η συνείδηση μπορεί να είναι δύσκολο να αποτυπωθούν ξεκάθαρα. Ως ψυχολόγος και φιλόσοφος ο William James, το εξήγησε ως: ''Αυτή είναι η σημασία που γνωρίζουμε για τις δύο έννοιες, όσο κανένας δεν θα μας ζητήσει να τις ορίσουμε διαφορετικά. Όμως κάποιοι ειδικοί προτείνουν ότι είμαστε συνειδητά συνειδητοποιημένοι για κάτι όταν μπορούμε να το περιγράψουμε λεκτικά''.

Συνείδηση : Ορισμοί και Παρατηρήσεις
Η συνείδηση είναι η δυνατότητα ή ιδιότητα που οδηγεί στις αισθήσεις μεταμέλειας, όταν κάποιος πράττει εναντίον των ηθικών του αξιών. (S.M Cate,2010).

Το Συνειδητό και η Συνείδηση:
Η συνείδηση σε γενικές γραμμές ορίζεται ως η επίγνωση των σκέψεων, των ενεργειών, των αισθημάτων, των αντιλήψεων, των αισθήσεων και φυσικά και άλλων ψυχικών διαδικασιών. Αυτός ο ορισμός προτείνει ότι η συνείδηση είναι η μια όψη πολλών ψυχικών διαδικασιών από το να είναι απλά μια ψυχική διαδικασία από μόνη της. Για παράδειγμα, οι αναμνήσεις μπορούν να είναι συνειδητές αλλά η συνειδήση δεν είναι μνήμη όπως και οι αντιλήψεις μπορούν να είναι συνειδητές αλλά και η αντίληψη δεν είναι μνήμη.( D.Bemstein, L.A Penner, A. Clarke-Stewart & E.Roy, 2008).

Τέλος, σύμφωνα με την ψυχαναλυτική αντίληψη της προσωπικότητας του Freud ''ο νους είναι όπως ένα παγόβουνο - το περισσότερο μέρος είναι κρυμμένο. Η συνειδητή επίγνωση μας είναι το κομμάτι εκείνο του παγόβουνου που αιωρείται πάνω από την επιφάνεια'’.
-----------------------------------

Πηγή: psychology.about.com
Επιμέλεια και απόδοση: Βεβζήογλου Ντενίζ, Ψυχολόγος με εκπαίδευση στην Συμβουλευτική και στις Συμβουλευτικές Δεξιότητες η οποία εργάζεται στο Κέντρο Ψυχολογικών Θεραπειών ''Ψυχή τε και Σώματι''.
psychologynow
ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟ ΕΝΑΤΟ ΚΥΜΑ

Βάζουμε ΑΠΕ επειδή πρέπει να εξάγουν οι Γερμανοί το 80% της παραγωγής του

http://energytransition.de/2014/08/german-exports-of-renewable-technology/
Ο κλάδος των Γερμανικών ΑΠΕ είναι εξαγωγικός κλάδος. Απασχολεί 371.000 κόσμο στην Γερμανία (εκεί είναι οι "Πράσινες" θέσεις εργασίας, και το 44% από αυτούς είναι για τις εξαγωγές.  Και αυτό ήταν από την αρχή ο στόχος:  Να εξάγουν το 80% της παραγωγής τους ΑΠΕ (μηχανήματα, όχι ρεύμα - όσο υπάρχουν ορδές ηλιθίων). Και το "80%" δεν είναι τυχαίο... Οι Γερμανοί εξάγουν το 75% των αυτοκινήτων που κατασκευάζουν.

Και στα μεν αυτοκίνητα, τα αγοράζουμε περίπου οικειοθελώς. Μας αρέσουν, ή μας τα διαφημίζουν΄, άντε και κανένας κανόνας πότε για μονά-ζυγά, πότε, για πετρέλαια, πότε για μικρά, πότε για μεγάλα, να γίνεται τζίρος (μα δεν έχετε προσέξει πώς η Αθήνα έχει γεμίσει εδώ και ένα χρόνο καινούργια, μικρά, αυτοκίνητα;)  Αγοράζουμε οικειοθελώς τις ΑΠΕ;  Όχι βέβαια... Αναγκαστικά, μέσα από Ευρωπαϊκές οδηγίες, από φασιστοειδή προπαγάνδα δήθεν οικολόγων, από τυπάκους που έχουν πτυχίο και πουλάνε απάτες, και, κυρίως, από χωματουργούς, κατασκευασμένους με ΕΣΠΑ και "πακέττα", 100% Γερμανοτσολιάδες, με δικά τους ΜΜΕ,  γενναία ποσοστά, και απίθανες αποδόσεις σε περίπου μηδενικό κεφάλαιο (αφού όλα είναι δανεικά, και όλα αποπληρώνονται από φουσκωμένο ρεύμα).  Για αυτό λέω "μακάριοι οι πονηροί τω πνεύματι ότι αυτοί κονομηθήσονται, των γαρ ηλιθίων δε απείρων ανοχή όσο πληρώνει το αφεντικό". Το αφεντικό θέλει να εξάγει το 80% της παραγωγής του.

 

Άργησα να το καταλάβω, κι όταν το κατάλαβα σχεδόν ντρεπόμουν να το πω, αφού μου φάνηκε εξαιρετικά χυδαίο και κυνικό, και δεν σας κρύβω φοβήθηκα ότι θα γίνω γραφικός συνομωσιολόγος.  Αλλά το τεκμηρίωσα, πέρα από κάθε αμφιβολία, για μένα.  Μία ολόκληρη βιομηχανία, παρακλάδι ενός παραμυθιού κατασκευασμένου, στην ουσία για να χρηματοδοτήσει μέρος του κόστους της Γερμανικής επανένωσης. Κρατάω μια επιφύλαξη εάν το σκέφτηκαν μόνοι τους ή με τους υπερατλαντικούς.
Και δεν έχω καταλήξει σε αυτό... Και οι Αμερικάνοι έχουν κερδίσει, γεωπολιτικά, από την καταστολή της ζήτησης, αλλά δεν νομίζω έχουν κερδίσει από την Γερμανική επιχειρηματική και κατασκευαστική εισβολή μέχρι και στο ...Τέξας, κι αν νομίζουν ότι με υποκατάσταση των Κινέζων προμηθευτών από Γερμανούς ιδιοκτήτες και μάνταζερς θα ...σωθούν, μάλλον αλλού πάει το πράγμα.

Η Πράσινη Απάτη και η Κλιματολαγνεία είναι σαφώς κατασκευάσματα με γεωπολιτικές προεκτάσεις. Και υπάρχουν φωνές μέσα στην Γερμανία, φιλελεύθερες φωνές, που το λένε.
Αλλά σίγουρα χρηματοδοτούν την Γερμανία. Σίγουρα βοηθάνε στον αυτοσκοπό αυτής της χώρας να εξάγει, να εξάγει, να εξάγει, στο κλασσικό μερκαντιλιστικό μοντέλο "βρες πρώτες ύλες, φτιάξε ότι σαβούρα μπορείς, χώσ'την σε θύματα στο εξωτερικό, φέρε και εργάτες από το εξωτερικό να την κατασκευάζουν".   Αυτό είναι το "ιμπεριαλιστικό μοντέλο" της Ευρώπης του 19ου αιώνα.  Αυτό οδήγησε σε δύο Παγκόσμιους Πολέμους. Αυτό προειδοποιεί και το Stratfor είναι το σημερινό "θέμα" (πρόβλημα; απειλή;) της Γερμανίας:  Εξάγει 50% του ΑΕΠ της και 50% από αυτό είναι στην "Ευρώπη" την οποία ελέγχει πότε με ευρωκανονισμούς, πότε με άτυπες κολληγιές, πότε μέσω των μηχανισμών της κρίσης.
Χρηματοδότηση από την "Ενωμένη" "Ευρώπη" και συγκέντρωση κεφαλαίου και βιομηχανικής δραστηριότητας.
Ο μερκαντιλισμός στην Ευρώπη, δεν είναι ελεύθερη αγορά.  Αυτός είναι πολύπλοκος τρόπος να πει κάποιος:  "Προστατέψετε το σπίτι σας γιατί θα το χάσετε".
 

 

archaeopteryxgr.blogspot.gr

http://lithosfotos.blogspot.gr/2015/05/80.html

ΒΟΜΒΕΣ ΜΕΓΑΤΟΝΩΝ, μοιρασε η ΖΩΗ ΓΕΩΡΓΑΝΤΑ, για ΤΣΙΠΡΑ και Επιτροπή Λογιστικού χρέους (βίντεο)

"Τα μέλη που συγκροτούν την Επιτροπή, δεν έχουν τις επιστημονικές γνώσεις, τις ειδικότητες και την εμπειρία να εξετάσουν πως δημιουργήθηκε το ελληνικο χρέος!
Το ρεπόρτο που θα εκδοθεί, θα είναι για τον κάλαθο των σκουπιδιών"!!!!!!!!!!!!"

Φωτιά και οι δηλώσεις του τέως πρέσβη στο ΝΑΤΟ, κ. Παναγιώτη Θεοδωρακίδη, για την λαθρομετανάστευση και το ύπουλο σχέδιο αφελληνισμού.


Επιβεβαιώνονται  τα ΑΤΤΙΚΑ ΝΕΑ, που έγραφαν πως... η κυβέρνηση, με την Επιτροπή Λογιστικού Χρέους, εξαπατά τον Ελληνικό Λαό.

 

Γράφει η Πόπη Σουφλή

Την αποκαλούν "ΜΠΟΥΠΟΥΛΙΝΑ" και δεν έχουν άδικο.

Είναι η ΓΥΝΑΙΚΑ, που ΤΟΛΜΗΣΕ να ορθώσει το ανάστημά της, όχι μόνο απέναντι στην κυβέρνηση του Γιωργου Παπανδρέου το2010, αλλα και απέναντι σε όλες τις επόμενες κυβερνήσεις, καταγγέλλοντας το  φουσκωμα του δημοσίου χρέους, που είχε ως αποτέλεσμα να βάλουν την Πατρίδα μας στο ΔΝΤ και πέντε ολόκληρα χρόνια, να ζούμε μια τραγωδία χωρίς τελειωμό..

Είναι η ΗΡΩΙΔΑ, που στην ουσια,τα έβαλε με όλο το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα, καταγγέλλοντας τον ρόλο του ΔΝΤ, των Τραπεζών, καθως και το ρόλο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

"Είναι η ΓΥΝΑΙΚΑ, που έχει το θάρρος 1.000 ανδρών",  λένε πολλοί, για την ΖΩΗ ΓΕΩΡΓΑΝΤΑ.

"Κομμένη" από τα μεγάλα κανάλια, είναι συχνα προσκεκλημένη στις εκπομπές του έγκριτου δημοσιογράφου Κώστα Γουϊλς, δίνοντας τη μάχη της  ενημέρωσης και της αφύπνισης.

Βόμβες μεγατόνων, έρριξε για μια ακόμη φορά η ΖΩΗ ΓΕΩΡΓΑΝΤΑ στην εκπομπή που ακολουθεί..


Η αναφορά της για την Επιτροπή Λογιστικού Χρέους, που συγκροτήθηκε από την Πρόεδρο του Κοινοβουλίου Ζωή Κωνσταντοπούλου, είναι φωτιά και έρχεται να επιβεβαιώσει αυτό που και τα ΑΤΤΙΚΑ ΝΕΑ δια της γράφουσας έχει γράψει από την πρώτη στιγμή, πως στην ουσία, η Επιτροπή συγκροτήθηκε για να ρίξει στάχτη στα μάτια του ελληνικού λαού.

"Τα μέλη που συγκροτούν την Επιτροπή, δεν έχουν τις επιστημονικές γνώσεις, τις ειδικότητες και την επειρία να εξετάσουν πως δημιουργήθηκε το ελληνικο χρέος!

Μου ζητούν να τους δώσω στοιχεία για το δημόσιο χρέος... να τους κάνω δηλαδή μάθημα!

Το ρεπόρτο που θα εκδοθεί, θα είναι για τον κάλαθο των σκουπιδιών"!!!!!!!!!!!!", δηλώνει η ΖΩΗ ΓΕΩΡΓΑΝΤΑ, και παράλληλα, ζητεί την εφαρμογή του Νόμου, περί καταχραστών του Δημοσίου, να ισχύσει και για τον Πρόεδρο της ΕΛΣΤΑΤ, Α. Γεωργίου, για τον οποίον ο εισαγγελέας ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΠΕΠΟΝΗΣ, έχει εκδόσει πόρισμα με σωρεία κακουργηματικών πράξεων.

"Ενώ οι πιο πολλοι βουλευτες της κυβέρνησης σε κατ' ιδίαν συζητήσεις, λένε πως πρέπει να απομακρυνθεί ο Γεωργίου από την ΕΛΣΤΑΤ, η κυβερνηση δεν τον απομακρύνει! ΓΙΑΤΙ;;;;" αναφέρει στην εκπομπή του Κώστα Γουίλς, η κυρία ΖΩΗ ΓΕΩΡΓΑΝΤΑ.

Παράλληλα, η κ. ΓΕΩΡΓΑΝΤΑ, εκτοξεύει νέα βόμβα, επιρρίπτοντς τεράστιες ευθύνες στον πρωθυπουργό, που μέχρι σήμερα, δεν έχει προβεί σε καμία ενέργεια, εναντίον όλων αυτών που έχουν την ευθύνη για την είσοδο της Ελλάδος στο ΔΝΤ.

"Ο κ. πρωθυπουργός, είπε στην ομιλία του πριν λίγες μέρες, πως: "δεν θέλουμε να στοχοποιήσουμε ανθρώπους, μόνο να μάθουμε πως μπήκαμε στο Μνημόνιο"!.
ΤΙ ΛΕΤΕ ΚΥΡΙΕ ΤΣΙΠΡΑ; ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΑ ΝΑ ΣΤΟΧΟΠΟΙΗΘΟΥΝ... 
ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΗΜΕΥΣΕΙΣ ΤΙΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΕΣ!
ΤΑ ΣΚΟΤΕΙΝΑ ΣΗΜΕΙΑ, ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΡΑΝΟΜΟ ΧΡΕΟΣ, ΤΑ ΞΕΡΟΥΜΕ.
ΔΗΜΕΥΣΗ ΤΩΝ ΠΕΡΙΟΥΣΙΩΝ ΟΣΩΝ ΜΑΣ ΕΒΑΛΑΝ ΣΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΘΕΛΟΥΜΕ, ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ, ΘΑ ΠΕΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ!
ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΜΑΣ ΠΟΥΛΑΤΕ ΧΑΝΤΡΕΣ ΓΙΑ ΧΡΥΣΑΦΙ"!

Αιχμηρή όμως ήταν και στην αναφορά της για τους "Θεσμούς"... οπως αποκαλείται σήμερα από την κυβέρνηση, η ΤΡΟΙΚΑ.

"Η ΤΡΟΙΚΑ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΘΕΣΜΟΣ!
ΕΙΝΑΙ ΝΤΡΟΠΗ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΛΟΥΝ ΕΤΣΙ!
ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΙΘΑΓΕΝΕΙΣ, ΚΥΡΙΟΙ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ!"

Στην ίδια εκπομπή, ήταν και ο πρώην εκπρόσωπος της Ελλάδος στο ΝΑΤΟ, πρέσβυς ε.τ., κ. Παναγιώτης Θεοδωρακόπουλος, οι αναφορές του οποίου κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για το φαινόμενο της λαθρομετανάστευσης στην Ελλάδα και την Ευρώπη, ενώ οι αποκαλύψεις του είναι ανατριχιαστικές για τα επερχόμενα.

  Μετά το 40' λεπτό, οι δηλώσεις της Ζωής Γεωργαντά και του Παναγιώτη Θεοδωρακίδη.

 

 

 

http://eleftheriskepsii.blogspot.gr/2015/05/blog-post_746.html

Μεγαλείο να είσαι Έλληνας

ΟΙ ΑΝΑΞΙΟΙ ΚΑΙ ΑΝΘΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΥΒΕΡΝΟΥΝ ΜΑΣ ΕΚΑΝΑΝ ΝΑ ΑΙΣΘΑΝΌΜΑΣΤΕ ΝΤΡΟΠΗ ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ . ΤΕΤΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΔΙΑΣΥΡΜΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ . ΒΕΒΑΙΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ Η ΔΙΕΘΝΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑ ΠΟΥ ΟΛΑ ΤΑ ΣΧΕΔΙΑΖΕΙ ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΤΕΥΘΥΝΕΙ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΑΥΤΗ ΘΕΛΕΙ. ΑΛΛΑ ΑΝ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΕΝ ΣΥΝΕΡΓΟΥΣΑΜΕ ΔΕΝ ΘΑ ΦΘΑΝΑΜΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΑΤΑΝΤΗΜΑ.
ΚΑΙ ΟΜΩΣ ΑΚΟΜΗ ΤΟΥΣ ΑΝΕΧΟΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ. ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΑΚΟΜΗ ΚΑΝΟΥΝ ΤΑ ΙΔΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΙΔΙΑ ΚΑΙ ΜΥΑΛΟ ΔΕΝ ΒΑΖΟΥΝ ΟΥΤΕ ΠΑΝΕ ΣΤΑ ΤΣΑΚΙΔΙΑ
ΜΟΝΟΝ ΤΗΝ ΤΣΕΠΗ ΜΑΣ ΑΔΕΙΑΖΟΥΝ ΚΑΙ ΠΛΟΥΤΙΖΟΥΝ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΜΑΣ ΔΙΑΣΚΕΔΑΖΟΥΝ

ΑΜΦΙΚΤΥΩΝ



Μεγαλείο να είσαι Έλληνας

Γράφει ο
Ιωάννης Ασλανίδης

Πρέπει ο Ελληνικός Λαός, κάποτε να καταλάβει ότι, όταν είναι ενωμένος και τον βραχίονα του τον ενδυναμώνει η θέληση, τότε αυτός γίνεται ακατάβλητος.
Είμαστε ένας λαός με μια τεράστια πολιτιστική, ιστορική, γλωσσική και ντιενετική Κληρονομική συνέχεια, που θα πρέπει να υπερασπιζόμεθα ανά πάσα στιγμή, επειδή είναι τα μοναδικά και δυνατά εχέγγυα διαβατήρια στον δρόμο για το μέλλον. Μάλιστα, σήμερα όσο ποτέ άλλοτε η δυναμική μας αντίσταση μέσω ενωτικού χαρακτήρα του λαού μας, χρειάζεται να είναι περισσότερο ισχυρή και ουσιαστική, διότι τα φερέφωνα του οικουμενισμού επιχειρούν να παρουσιάσουν την ύψιστη βιολογική πραγματικότητα της φυλής, ως μια παρωχημένη θεωρία ή ακόμη χειρότερα μια δήθεν τελειωμένη υπόθεση, βάλλοντας έμμεσα στο γένος των Ελλήνων, με το αστήρικτο επιχείρημα ότι, οι φυλετικές διαφοροποιήσεις που καθορίζουν την βιοψυχική ιδιοσυστασία κάθε έθνους, έχουν δήθεν καταρριφθεί. Όμως! Έρχεται η Επιστήμη με τις έρευνές της, να θέσει φραγμό σε όλες αυτές τις ανιστόρητες και αντι-επιστημονικές αυθαιρεσίες, αποκαλύπτοντας μάλιστα την αδιασάλευτη φυλετική συνέχεια των Ελλήνων.
Αυτό το μεγαλείο της Ιστορικής συνέχειας της Ελληνικής φυλής, που τόσα προσέφερε στην ανθρωπότητα, δεν άφησε ασυγκίνητους του άλλους λαούς.
Στις δύσκολες στιγμές του Έθνους μας, όταν μετά από 400 χρόνια σκλαβιάς, το Ελληνικό έθνος αγωνίζετο για την ελευθερία του και την πολιτική του Ανεξαρτησία από τον πιο βάρβαρο ζυγό το αλλόφυλου και αλλόθρησκου κατακτητή, εμφανίστηκε ένας μεγάλος σύμμαχος στο πλευρό των μαχόμενων Ελλήνων, οι Φιλέλληνες της Ευρώπης και όχι μόνο. Οι Φιλέλληνες όχι μόνο διέθεσαν από την προσωπική των περιουσία τεράστια ποσά για τον Αγώνα των Ελλήνων, όχι μόνο μετέτρεψαν το πνεύμα του τότε συντηρητισμού της Ευρώπης, με πρωταγωνιστή τον Αυστριακό Καγκελάριο Μέτερνιχ, που ήτο κατά της ανεξαρτησίας μας, αλλά ακόμη ήλθαν και πολέμησαν στο πλευρό των Επαναστατημένων Ελλήνων και πολλοί εξ αυτών έδωσαν και την ζωή για την Ελευθερία των Ελλήνων.
Ο Φιλελληνισμός είναι ένα ιδεολογικό κίνημα, που δεν έχει ημερομηνία λήξεως, έστω και αν παρουσιάζει διακυμάνσεις που οφείλονται σε πολιτικές συγκυρίες και απογοήτευση ίσως πολλών φιλελλήνων, από τους σύγχρονους πολιτικούς της χώρας μας και σύγχρονους λοιπούς Έλληνες.
Άρα το Ελληνικό Έθνος ποτέ δεν ήτο μόνο, ούτε θα μείνει ποτέ η Ελλάδα και οι Έλληνες χωρίς τους ένθερμους υποστηρικτές της, το οποίο βέβαια έχει άμεση σχέση με τον Νεοέλληνα και την υπεύθυνη έναντι της Ιστορίας του συμπεριφοράς του.
Ας τεκμηριώσουμε με ελάχιστα από τα πάμπολλα σύγχρονα παραδείγματα φιλελληνισμού, που είναι και μοναδικό φαινόμενο.
ΠΡΩΤΟΝ: Ο μεγάλος αμερικανός ηθοποιός ΡΟΜΠΙΝ ΟΥΙΛΙΑΜΣ, πρόσφατα είχε εκφράσει τον θαυμασμό του και την αγάπη του για την Ελλάδα, λέγοντας χαρακτηριστικά: «Η ανθρωπότητα οφείλει να υποκλίνεται στην Ελληνική Ιστορία. Μπορεί η οικονομία της χώρας σας να μην πηγαίνει καλά, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είσαστε ανίσχυροι. Τα οικονομικά δεδομένα αλλάζουν συνεχώς για όλους, αυτό που δεν αλλάζει σ’ εσάς είναι η κληρονομιά σας, η ταυτότητά σας. Ο Παρθενώνας δεν φεύγει από την Αθήνα, είναι εκεί για να θυμίζει ότι, η πρόοδος και η ακμή μπορούν να επιστρέψουν…» είπε επίσης: «Στην Αγγλία δεν πήγα πουθενά, τι να δω! Το παλάτι του Μπάκιγχαμ; Όπως και στην Γερμανία τι να δω! Το τείχος του Βερολίνου; Ωστόσο, την Δήλο, τον Παρθενώνα και τις Μυκήνες δεν μπορείς να τις αγνοήσεις».
ΔΕΥΤΕΡΟΝ: Ο Tommy Lee, μεγάλος μουσικός, ο οποίος σημειωτέον γεννήθηκε στην Αθήνα, αλλά μεγάλωσε στο Los Angeles, πρόσφατα κοινοποίησε, δια της προσωπικής του σελίδας στο Facebook, ένα καταπληκτικό κείμενο για την Ελλάδα και τους Έλληνες, το οποίο αγκαλιάστηκε από όλους ανά τον κόσμο θαυμαστές του και συγκίνησε το Hollywood.
Παρακάτω παραθέτω μερικά «Επειδή» από τα 39 του μηνύματός του:
- «Επειδή είμαστε μια μικρή χώρα, γεμάτη με ανθρώπους με μεγάλες καρδιές.
- Επειδή ποτέ δεν επισκεπτόμαστε κάποιον με άδεια χέρια,
- Επειδή υπάρχει ακόμη κάτι πολύτιμο στις Ελληνικές Οικογένειες,
- Επειδή έχουμε την λέξη φιλότιμο που δεν υπάρχει πουθενά αλλού στον Κόσμο.
- Επειδή όταν οι ξένοι δεν μπορούν να βρουν μια λέξη για κάτι, χρησιμοποιούν μια δική μας.
- Επειδή ο Σωκράτης, ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης ήταν Έλληνες.
- Επειδή ανακαλύψαμε το θέατρο, την Δημοκρατία, την Λογική.
- Επειδή είμαστε περήφανοι για τον πολιτισμό μας.
- Επειδή οι Έλληνες δεν μάχονται σαν ήρωες, αλλά οι ήρωες μάχονται σαν Έλληνες (Ουίστον Τσόρτσιλ, 1941)
- Επειδή δεν ντρεπόμαστε όταν κλαίμε.
- Επειδή οι εκκλησίες μας δεν είναι σκοτεινές, αλλά πλημμυρίζουν από ένα ξεχωριστό φως.
- Επειδή οι Ολυμπιακοί Αγώνες γεννήθηκαν στην Ελλάδα.
- Επειδή το 40% των λημμάτων του λεξικού της Οξφόρδης είναι λέξεις Ελληνικές.
- Επειδή ο ουρανός μας είναι Γαλανόλευκος
[…]
Για όλα αυτά είμαστε Έλληνες
ΤΡΙΤΟΝ: Είπε ο ΡΟΜΠΕΡΤ ΛΙΝΤΕΛ, μόλις προ ημερών: «Το Ελληνικό τοπίο αποτελεί την ωραιότερη παρηγοριά για τον άνθρωπο, που θρηνεί τον χαμένο του Παράδεισο».
Ας έχουμε λοιπόν, υπ’ όψιν μας εμείς οι Νεοέλληνες, την ρήση του ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΥ για την Ιστορία: «Ευτυχείς είναι οι λαοί που γνωρίζουν την Ιστορία των, αλλοίμονο στους λαούς που την λησμόνησαν, είναι μοιραίο κάποτε να χαθούν από το πρόσωπο της Γης».
Και, τέλος, ας έχουμε επίσης υπ’ όψιν μας οι Νεοέλληνες ότι, ο Φιλελληνισμός είναι ένα κίνημα που γιγαντώνεται ή αδρανεί ανάλογα με την συμπεριφορά μας.

-Ο κ. Ιωάννης Μ. Ασλανίδης είναι Επίτιμος Δ/κτής της Σ.Σ.Ε.


http://amphiktyon.blogspot.gr/2015/05/blog-post_975.html

Η Αθήνα αποτινάσσει τις αλυσίδες της σκλαβιάς και προσχωρεί στην Επανάσταση (26η Απριλίου 1821)

Η Αθήνα το 1800

Γράφει ο Φιλίστωρ
Η προετοιμασία για την εξέγερση
Η Αθήνα στις αρχές του 19ου αιώνα δεν έμοιαζε σε τίποτε με ένα τυπικό αστικό κέντρο της εποχής όπως η Τριπολιτσά η το Ναύπλιο. Οι Τούρκοι στο σύνολο τους δεν ήταν πάνω από 600οι σε σύνολο 11.000, ενώ οι Έλληνες κάτοικοι της ζούσαν κυκλικά από την Ακρόπολη υπό την πίεση των Τούρκων της περιοχής που ζούσαν ανάμεσα τους ένοπλοι. Η περιοχή γύρω από την Ακρόπολη διέθετε επίσης ένα ασθενές τείχος, που πάντως σε συνδυασμό με την Τουρκική στρατιωτική παρουσία μπορούσε να αποκρούσει κάθε πιθανή επίθεση. Το τείχος ξεκινούσε από το ωδείο του Ηρώδη του Αττικού, περνούσε από την πύλη του Αδριανού, συνέχιζε κατά μήκος της σημερινής λεωφόρου Αμαλίας και περιλάμβανε τις σημερινές περιοχές του Ψυρρή και του Θησείου σε μια συνολική έκταση 11.000 τμ.
Οι Έλληνες διέθεταν την συντριπτική πλειοψηφία και οι τρεις κορυφαίοι πρόκριτοι της πόλης που αντιπροσώπευαν τον πληθυσμό στους Τούρκους ήταν ο Προκόπης Μπενιζέλος, ο Άγγελος Γέροντας και ο Παλαιολόγος Μπενιζέλος μέλη της Φιλόμουσου Εταιρείας και οι τρεις μυημένοι στην Φιλική εταιρεία. Οι Αθηναίοι ασχολούνταν κυρίως με το εμπόριο και με χειρωνακτικά επαγγέλματα, ενώ ήταν άοπλοι και εντελώς άσχετοι με τα πολεμικά έργα. Δεν ίσχυε το ίδιο όμως για τους πολυάριθμους αγρότες Αρβανίτικης καταγωγής που ζούσαν στις γύρω περιοχές όπως στις Αχαρνές (Μενίδι), στα Μεσόγεια, στην Χασιά ήταν ένοπλοι και αποφασισμένοι να πολεμήσουν τους Τούρκους. Επικεφαλής των ενόπλων ήταν ο αρματολός Μελέτης Βασιλείου εύπορος κτηματίας από την Χασιά, ο οποίος διατελούσε αρματολός υπό τις διαταγές της Πύλης στην περιοχή. Ο Βασιλείου ήταν μυημένος στην Φιλική εταιρεία και αποφασισμένος για την συμμετοχή του ίδιου και των οπαδών του στον Αγώνα όταν θα λάμβανε διαταγές.
Ήδη από τις αρχές Μαρτίου οι πρόκριτοι των Αθηνών βρίσκονταν σε συνεννόηση με τους "ξωτάρηδες" (έτσι αποκαλούσαν οι αγρότες στην ύπαιθρο της Αττικής), είχαν προμηθευτεί μυστικά μια ποσότητα όπλων με χρήματα του Παναγή Σκουζέ και τα είχαν αποθηκεύσει στο σπίτι του παλαιού Αθηναίου προύχοντα Χατζή-Ζαχαρίτσα, ο οποίος διατηρούσε άριστες σχέσεις με τους Τούρκους. Επίσης πολεμοφόδια προετοίμαζε μυστικά οι μοναχοί του μοναστηριού της Πεντέλης για τους επαναστάτες, ενώ φανερά υποστήριζαν ότι τα προόριζαν για την άμυνα των Τούρκων στο κάστρο της Ακρόπολης. Αμέσως μετά την έκρηξη της επανάστασης στην Πελοπόννησο ο Μελέτης Βασιλείου με εντολή της Φιλικής Εταιρίας εξόπλισε 300 Χασιώτες και συνεργάστηκε με τους Μενιδιάτες υπό τον Αναγνώστη Κιουρκατιώτη οργανώνοντας επαναστατικό στρατόπεδο στις Αχαρνές.
Η ένταση μέσα στην πόλη κορυφώνεται (5-25 Απριλίου 1821)


Το παζάρι των Αθηνών στις αρχές του 19ου αιώνα

Το νέο για την έκρηξη της επανάστασης μετέφερε στην Αθήνα ο έμπορος και Φιλικός Νικόλαος Κοντόπουλος ο οποίος συναντήθηκε με τους προκρίτους της πόλης την νύχτα της 26ης Μαρτίου. Έγινε μια μυστική επαφή μεταξύ των προκρίτων και των οπλοφόρων χωρικών της υπαίθρου και αποφασίστηκε να οριστούν οι Αχαρνές (Μενίδι) ως τόπος συγκέντρωσης των εξεγερμένων ώστε να γίνει η τελική επίθεση. Στιε επόμενες ημέρες στην Αθήνα υπήρχε μια θολή εικόνα για τις εξελίξεις στις διάφορες επαναστατικές εστίες, ενώ οι Τούρκοι επισήμως υποστήριζαν ότι δεν είχε γίνει εξέγερση αλλά κάποια σποραδικά επεισόδια στην Πελοπόννησο που είχαν σχέση με τον Αλή πασά. Σταδιακά όμως ανησυχητικές για τους Τούρκους φήμες έκαναν την εμφάνιση τους στο παζάρι των Αθηνών, σημείο συνάντησης των κατοίκων της πόλης. Το κλίμα στην πόλη άρχισε να βαραίνει όταν μαθεύτηκε ότι ο μητροπολίτης Αθηνών Διονύσιος που βρισκόταν "συμπτωματικά" εκτός Αθηνών, όχι μόνο δεν σκόπευε να επιστρέψει, αλλά μαζί με τους επισκόπους Ταλαντίου Νεόφυτο και Σαλώνων Ησαΐα ευλόγησαν τα επαναστατικά όπλα του Αθανασίου Διάκου.
Φήμες που ανακυκλώνονταν από στόμα σε στόμα υποστήριζαν ότι ο Διάκος και οι υπόλοιποι οπλαρχηγοί της Ανατολικής Στερεάς βάδιζαν προς την Αθήνα για να την απελευθερώσουν και να εξοντώσουν τους Τούρκους. Οργή και εκνευρισμός είχε καταλάβει τους ντόπιους Τούρκους που περιφέρονταν στο παζάρι (βρισκόταν στην περιοχή που είναι το σημερινό Μοναστηράκι) προκαλώντας συνεχώς επεισόδια εις βάρος των Αθηναίων και των περιουσιών τους. Όλοι οι Αθηναίοι κλείστηκαν στα σπίτια τους η κατέφυγαν ως ικέτες στα ξένα προξενεία, ενώ οι ντόπιοι Τούρκοι σε σύσκεψη τους στις 11 Απριλίου αποφάσισαν να προβούν σε γενική σφαγή όλων των Ελλήνων στην πόλη. Τελικώς ο Καδής Χατζή - Χαλίλ πρότεινε απλώς να αιχμαλωτίσουν τους προκρίτους της πόλης και να τους κλείσουν στο κάστρο ως εγγύηση ότι οι ντόπιοι δεν θα αποστατούσαν. Εκτός των τριών κορυφαίων προκρίτων που σύμφωνα με την παράδοση προσήλθαν οικειοθελώς, αιχμαλωτίστηκαν και άλλοι εννέα ιερομόναχοι και τους φυλάκισαν στον Μεσαιωνικό πύργο Κουλά που βρισκόταν επί της Ακρόπολης. Αργότερα όλοι οι αιχμάλωτοι βασανίστηκαν σκληρά επί μήνες από τους Τούρκους, αλλά τελικώς κατάφεραν να δραπετεύσουν στην Αίγινα και να σωθούν.



Τα επεισόδια μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων στην πόλη αύξαναν με γεωμετρική πρόοδο καθώς στις 14 Απριλίου ο Βασιλείου κατέλαβε την Κηφισιά και λεηλάτησε πολλές εξοχικές κατοικίες σημαινόντων Τούρκων. Η αιχμαλωσία των προκρίτων είχε λυπήσει βαθύτατα τους Αθηναίους που ένιωθαν ακέφαλοι και αδύναμοι και ήλπιζαν πλέον μόνο στην εξωτερική επέμβαση των χωρικών από τις γύρω περιοχές. Το στοιχειώδες στρατόπεδο των επαναστατών στο Μενίδι αύξανε σε αριθμό και δύναμη, ενώ γύρω από την Αθήνα είχε καταργηθεί πλήρως η Τουρκική εξουσία. Στις 18 Απριλίου έγινε η πρώτη σοβαρή μάχη μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων στην Αττική. Ο Βασιλείου πληροφορήθηκε ότι 300 Τούρκοι υπό τον Ομέρ Μπέη ορμώμενοι από την Χαλκίδα, είχαν αποβιβαστεί στον Κάλαμο με πρόθεση να ενισχύσουν την άμυνα της Αθήνας και αποφάσισε να τους εμποδίζει. Στην μάχη που ακολούθησε οι Έλληνες νίκησαν εύκολα αναγκάζοντας τους Τούρκους να οπισθοχωρήσουν στην Χαλκίδα. Η πρώτη αυτή νίκη αποτέλεσε μια σοβαρή ένεση ηθικού για τους Έλληνες μαχητές, αύξησε την αυτοπεποίθηση τους και τους έπεισε ότι η άλωση των Αθηνών ήταν εφικτή. Ο Βασιλείου με επιστολή του στον μητροπολίτη Διονύσιο που βρισκόταν στην Λειβαδιά, ζήτησε να αποσταλεί ένας γενικός αρχηγός για τα επαναστατικά όπλα της Αττικής, καθώς επικρατούσε μεγάλη αταξία ανάμεσα στους Έλληνες ενόπλους. Οι επικεφαλής στην Λειβαδιά επέλεξαν για την θέση αυτή τον Λειβαδίτη Δήμο Αντωνίου, απόστολο της Φιλικής εταιρείας και άτομο πολύ γνωστό στους κατοίκους της Αττικής.
Σε μια συγκινητική κατανυκτική τελετή ο μητροπολίτης Αττικής Διονύσιος ευλόγησε τα όπλα του Αντωνίου και του φόρεσε την περικεφαλαία με τις επωμίδες, όπως ακριβώς τις φορούσαν οι αξιωματικοί στα Αγγλοκρατούμενα Επτάνησα. Με αυτή την περιβολή ο Αντωνίου συνοδευόμενος από τους συνεργάτες του εμφανίστηκε στην Χασιά, έκανε μεγάλη εντύπωση στους επαναστάτες και έγινε ομόφωνα δεκτός ως αρχηγός τους. Δεν είναι μακριά από την πραγματικότητα αν υποστηρίξει κανείς ότι ο Αντωνίου επιβλήθηκε ως αρχηγός και λόγω της περιβολής του που αποτελούσε ένδειξη κύρους σε ένα δεισιδαίμονα λαό που μόλις έβγαινε από το σκοτάδι της Οθωμανικής αμάθειας.
Η Αθήνα απελευθερώνεται μετά από αιώνες σκλαβιάς - Χριστός Ανέστη! (25-26 Απριλίου 1821)



Οι πληροφορίες για τις επιτυχίες των επαναστατών σε όλο τον Ελλαδικό χώρο είχαν πανικοβάλει τους Τούρκους των Αθηνών που σχεδίαζαν εκ νέου ενέργειες για την εξόντωση των Ελλήνων της πόλης. Τα νέα για τον απαγχονισμό του Πατριάρχη Γρηγορίου Ε΄ και της διαπόμπευσης του άψυχου σώματος του στους δρόμους της Πόλης τους ανησύχησαν ακόμη περισσότερο, καθώς φοβούνταν πιθανή εξέγερση και αντίποινα των Ελλήνων της Αθήνας καθώς ο μητροπολίτης Διονύσιος ήταν ξάδερφος του. Για να τρομοκρατήσουν τους Έλληνες την νύχτα της 24ης Απριλίου όλοι οι Τούρκοι ξεχύθηκαν ένοπλοι στις γειτονιές των Ελλήνων ουρλιάζοντας και απειλώντας με γενική σφαγή όλους τους Χριστιανούς. Είχαν σχεδιάσει μια όμοια ενέργεια και το επόμενο βράδυ, με πρόθεση να σκοτώσουν οποιοδήποτε Χριστιανό έβρισκαν στον δρόμο τους για περαιτέρω εκφοβισμό των κατοίκων.
Το σχέδιο τους ματαιώθηκε καθώς είχε έρθει η ώρα των Ελλήνων. Στην Χασιά στην διάρκεια των προηγούμενων εβδομάδων είχε μαζευτεί ένας ποικιλώνυμος πολύχρωμος συρφετός από αγρότες της Αττικής υπαίθρου αλλά και από κατοίκους των Αθηνών που είχαν καταφύγει εκεί, με επικεφαλής τους Δήμο Αντωνίου και Μελέτη Βασιλείου. Λίγοι εξ αυτών ήταν οπλοφόροι, ενώ άλλοι κρατούσαν δρεπάνια, τσεκούρια και ρόπαλα ενώ επικρατούσε απόλυτη αταξία και σύγχυση. Κάποιοι φορούσαν κράνη και περικεφαλαίες, άλλοι είχαν μαντήλια και κάθε είδους καλύμματα, με αποτέλεσμα το σύνολο των επαναστατών να μοιάζει με μεσαιωνικό παρδαλό μπουλούκι παρά με επαναστατικό στρατό.
Την νύχτα 25ης προς 26η Απριλίου οι Έλληνες οπλοφόροι βάδισαν με θάρρος από τις Αχαρνές για να απελευθερώσουν την Αθήνα. Με το πρώτο φως οι επαναστάτες επιτέθηκαν με τόλμη κατά του τειχίσματος που στεφάνωνε την πόλη, το οποίο και υπερέβησαν ομολογουμένως με μεγαλύτερη ευκολία από ότι ανέμεναν. Πρώτος αγωνιστής που πήδηξε πάνω από το τείχος με θάρρος ήταν ο Μήτρος Σαρκουδίνος. Οι Τούρκοι τρομοκρατημένοι κατέφευγαν στην Ακρόπολη, κάποιοι που δεν πρόλαβαν κατέφυγαν στα ξένα προξενεία, ενώ οι επαναστάτες διέρρεαν στους δρόμους των Αθηνών σε πλήρη αναρχία ανεμίζοντας τις χατζάρες τους και αλαλάζοντας αυθόρμητα Χριστός Ανέστη! Οι Αθηναίοι βγήκαν από τα σπίτια τους πανηγυρίζοντας έξαλλα, άλλοι τραγουδούσαν, άλλοι χόρευαν σαν τρελοί, οι περισσότεροι φώναζαν "Χριστός Ανέστη", σε ένα γνήσιο παλλαϊκό ξέσπασμα της ανθρώπινης ψυχής που απελευθερωνόταν από ένα μεγάλο βάρος. Ήταν ένα τρελό πανηγύρι, ένα ομαδικό ξέσπασμα μιας φυλής που έζησε στην υποτέλεια για αιώνες και ποτέ δεν φαντάστηκε ότι θα μπορούσε να ζήσει μια τέτοια απόλυτη στιγμή ανάτασης. Πολλοί Έλληνες φώναζαν "ελευθερία η θάνατος!" ενώ άλλοι απειλούσαν τους Τούρκους που κοιτούσαν αμήχανα από τον βράχο της Ακρόπολης με βωμολοχίες και χειρονομίες.
Επίλογος - η πολιορκία της Ακρόπολης ξεκινά!
Ακολούθησε η αυθαίρετη εγκατάσταση του Βασιλείου στο Διοικητήριο της πόλης με επίσημη τελετή και ακολούθως με τους προύχοντες της πόλης ύψωσαν την επαναστατική σημαία στις 28 Απριλίου 1821. Ο Βασιλείου απέστειλε ειδικό ταχυδρόμο στην Χασιά και τη Λειβαδιά για να ενημερώσει για την προσχώρηση της Αθήνας στην επανάσταση και ξεκίνησε τις ετοιμασίες για την πολιορκία του κάστρου της Ακρόπολης που έμοιαζε ότι θα ήταν μακρά.
Την ίδια μέρα προέκυψε έριδα μεταξύ των προκρίτων και του Βασιλείου που διεκδικούσε την πολιτική εξουσία στην περιοχή. Λίγες μέρες μετά κατέφτασε ο μητροπολίτης Διονύσιος ο οποίος αφού τέλεσε δοξολογία στον Άγιο Παντελεήμονα προκάλεσε γενικές εκλογές στις οποίες εξελέγησαν πέντε βουλευτές, ανάμεσα τους και ο ίδιος αφαιρώντας την εξουσία από τον Βασιλείου με επακόλουθο να δημιουργηθούν οι πρώτες πολιτικές έριδες λίγες μόλις μέρες μετά την 26η Απριλίου και ενώ οι Τούρκοι βρίσκονταν ακόμη στο κάστρο. Η πολιορκία της Ακρόπολης ενισχύθηκε από εκατοντάδες εθελοντές που προσήλθαν από την Αττική αλλά και από τα κοντινά νησιά όπως η Τζιά, η Ύδρα και ο Πόρος. Τα αδέρφια Κουντουριώτη απέστειλαν με ένα καράβι τους 11 κανόνια για την πολιορκία, ενώ πολλοί Αθηναίοι βοήθησαν στην τροφοδοσία του στρατοπέδου.



Η προσχώρηση της Αθήνας στην επανάσταση δεν είχε ιδιαίτερο υλικό βάρος για τους επαναστάτες καθώς η πόλη είχε μικρό πληθυσμό, χωρίς ιδιαίτερες οικονομικές δυνατότητες και εντελώς απειροπόλεμο. Όμως είναι αναμφίβολο ότι το όνομα της Αθήνας είχε μια ιδιαίτερη στίλβη για τους Ευρωπαίους έτσι οι συμβολισμοί της προσχώρησης στην επανάσταση ήταν ιδιαίτερα ισχυροί συνδέοντας νοητά τους Έλληνες επαναστάτες με τους Αρχαίους ενδόξους προγόνους τους.
Ι. Β. Δ.
Πηγές
Κώστας Πίτσιος, Αθήνα 1821
Απόστολος Βακαλόπουλος, Ιστορία του Νέου Ελληνισμού (τόμος Ε΄), εκδόσεις Σταμούλη

http://www.istorikathemata.com/2015/03/Greek-revolution-of-Athens-26-April-1821.html
http://amphiktyon.blogspot.gr/2015/05/26-1821.html

O Όμηρος και η ονομασία "Ελλάς" - "Έλληνες"

"οι τε   είχον Φθίην   ήδ' Ελλάδα  καλλιγύναικα
 Μυρμιδόνες  δε  καλεύντο  και Έλληνες  και  Αχαιοί"
                                                                         Β -683,4

1. Οι Μύθοι.

Οι  αρχαίοι  ανέφεραν  ένα  φυλετικό  μύθο, με  τον οποίο  "ερμήνευαν"  την εθνική  τους  ονομασία  "Έλληνες" συνδέοντάς  τη  με  το όνομα   του  μυθικού  βασιλιά  και  γενάρχη "Έλληνα" (θεωρία  του  κοινού  προγόνου - γενάρχη)απ'  τον  οποίο  προήλθαν  όλα  τα  ελληνικά  φύλα .

Την   ύπαρξη του  Έλληνα  δέχονταν  ακόμη  και  οι  μεγάλοι  ιστορικοί  της αρχαιότητος  όπως ο  Ηρόδοτος  ή ο  Θουκυδίδης  οι οποίοι  με  την  σειρά  τους  επανέλαβαν, χωρίς  συστηματικό  έλεγχο, το "μυθικό αξίωμα" και  στις  επίσημες  πλέον  ιστορίες  των  Ελλήνων, έτσι  συνδέθηκε  άμεσα  η εθνική  ονομασία  με  τον  γενάρχη, βασιλιά  της  Φθίας, (τον "Έλληνα"), ο  οποίος  είχε  γιούς  τους  υπολοίπους  "γενάρχες"  των  ελληνικών  φύλων : τον  Αίολο, τον  Δώρο  και  τον  Ξούθο.

Ο μύθος, εάν  τον  παρακολουθήσουμε  στην αφήγηση του Απολλοδώρου1 αναφέρεται  στο  πανάρχαιο  γεωλογικό  φαινόμενο  του  κατακλυσμού  το  οποίο, ως  γεγονός,  είναι   καταγεγραμμένο  σε  πολλές  μυθολογίες   αρχαίων λαών  και  η σύνδεσή  του  με  την  καταγωγή των Ελλήνων  αποδεικνύει  ότι  οι  Έλληνες  συντηρούσαν  στην  παράδοσή  τους,  παλαιές  μνήμες  και  εμπειρίες  κοινές  με  πολλούς   άλλους  λαούς .

 

 

Κατά  τον  ελληνικό  μύθο, ο  τιτάνας  Προμηθέας  συμβουλεύει  τον  γιό  του, τον βασιλιά  της  Φθίας, που  ονομάζεται  "Δευκαλίων"  και  έχει  γυναίκα  την  κόρη  του  άλλου  τιτάνα  του Επιμηθέα,  την  "Πύρρα",  να  φτιάξει  μια  κιβωτό  για  να  σωθεί  από  τον  επερχόμενο  κατακλυσμό.

Ο Δευκαλίων  κατασκεύασε  την κιβωτό  και  σ'  αυτή  κατέφυγε  μαζί  με  την Πύρρα  στις  εννέα  μέρες  που  ο Δίας, με  ασταμάτητη  βροχή,  πλημμύρισε  τον  κόσμο.  Πνίγηκαν  λοιπόν  οι  άνθρωποι  και άλλαξε  οριστικά  η γεωλογική  όψη  της  Ελλάδας, όμως, όταν  υποχώρησαν  τα  νερά, και  η  κιβωτός  σταμάτησε  στον  Παρνασσό, ο  Δίας   συμβούλευσε  τους  διασωθέντες  να  δημιουργήσουν  και  πάλι  τους ανθρώπους, ρίχνοντας  πίσω  τους  πέτρες, έτσι  από  την  Πύρρα  προήλθαν  οι  γυναίκες  και  από  τον Δευκαλίωνα  οι  άνδρες ….

Το  ζευγάρι  απέκτησε  όμως  και  τα  δικά  του  παιδιά :  τον  Έλληνα, τον Αμφικτύονα  και  την Πρωτογένεια, (ενώ αναφέρονται  και  άλλα  όπως  η Θυία, η Μελανθώ…) .

Αυτοί  οι  μετα-κατακλυσμιαίοι  απόγονοι  του Δευκαλίωνα  απλώνονται  στις  κοντινές  περιοχές  και  συνδέονται  επιγαμικά  με  άλλους  βασιλικούς  οίκους(;).

Ο Αμφικτύονας βασίλεψε  για  λίγο  κοντά  στις  Θερμοπύλες, (στην   Ανθήλη), όπου  ίδρυσε  την  Πυλαία  Αμφικτυονία,  κατόπιν  πήγε  στην  Αττική, παντρεύτηκε την κόρη  του  Κραναού, τον  εκθρόνισε  και  βασίλεψε  για  δέκα  χρόνια , για  να  εκθρονιστεί  και αυτός  με  την σειρά  του  από  τον Εριχθόνιο .

Ο Έλληνας,  παντρεύτηκε την  νύμφη Ορσηίδα2 απέκτησε  γιους  τον  Αίολο (Αιολείς), τον  Δώρο (Δωριείς)  και  τον  Ξούθο, ο  οποίος  ήρθε  στην  Αττική, παντρεύτηκε  την  κόρη  του Ερεχθέα, την  Κρέουσα  και  απέκτησε  μαζί  της  δύο  γιούς  που  αποτέλεσαν  τους  άλλους  δύο  γενάρχες :  τον  Αχαιό  και  τον  Ίωνα.

Από  τον Αίολο  και την  Εναρέτη λοιπόν  γενήθηκαν  πέντε  κορίτσια  και  εφτά  αγόρια  οι : Κριθέας, Αθάμας, Σίσυφος, Σαλμονέας, Διηόνας, Μάγνητας και Περιήρης(Αιολίδες),  Κρανάη, Αλκυόνη,Πεισιδίκη, Καλύκη  και Περιμήδη.

Από  τον  Δώρο,  προήλθαν  οι  Δωριείς, ο  Αιγιμιός3 (ο γιος  του  Δώρου) τους  έδωσε  τους  νόμους, όσο  ζούσαν  στην  κοιλάδα  του  Πηνειού, κάλεσε  μάλιστα  σε  βοήθεια  τον  Ηρακλή  εναντίον των Λαπιθών  και  υιοθέτησε  τον  Ύλο, επίσης  ως  γιός  του  Δώρου  θεωρούνταν  και  ο  Τέκταμος4  που  επέδραμε  στην  Κρήτη .

Ο Ίων  κατά  τον  Παυσανία  πρώτα  έγινε  βασιλιάς  στους  Αιγιαλείς  και  κατόπιν  στους  Αθηναίους, ενώ  ο  Στράβων υποστηρίζει  πως  επειδή  νίκησε  τους  Θράκες  για  την δόξα  του  οι  Αθηναίοι  τον  έκαναν  βασιλιά5.

Ο Αχαιός γύρισε  στην Θεσσαλία και  από  εκεί  οι  γιοι  του Άρχανδρος  και  Αρχιτέλης ήρθαν στο  Άργος  όπου  κατέκτησαν την Πελοπόννησον(Αχαιοί) .

Βέβαια  είναι αδύνατο να  προσδιορίσουμε  χρονικά  αυτά  τα  πρόσωπα, την  ύπαρξή τους   ή  την  δράση  τους, όμως  η αναφορά  του κατακλυσμού (παρ' ότι αναφέρονται και άλλοι  κατακλυσμοί  στους  αρχαίους  ελληνικούς μύθους π.χ. επί  Ινάχου, ή  επί  Ωγύγου)  είναι  ένα  στοιχείο  που  μπορεί  να  διασταυρωθεί  με  τις  αναφορές  της  Μεσοποταμίας, (για  τον  εκεί  κατακλυσμό), τον  οποίο  οι  επιστήμονες  χρονολογούν (εκεί) κοντά  στο 3000 π.Χ.

Συμπερασματικά  θα  λέγαμε  ότι  ο μύθος  εμφανίζει  τις  πρώτες  ελληνικές  φυλές ως  βιολογικούς  απογόνους  του Έλληνα, οι οποίες  αναπτύσσονται  στον  χώρο  της  κεντρικής  Ελλάδας, μάλιστα  στην  ευρύτερη  περιοχή της Φθίας, (και της Αττικής) σε  κάποιο  χρόνο  ακαθόριστο.

 Φυσικά, μόνο  τα  παιδιά  του  Έλληνα  φέρουν αυτό  το  όνομα,(Έλληνες) ενώ  η  γενιά  του  αδελφού τουΑμφικτύονα, μένει  ανώνυμη  μέχρι  που  ο  εγγονός  του  (ο  γιος  του Ιτωνού), ο Βοιωτός  μετέδωσε  εκείνος  τ'  όνομά  του  στους  Βοιωτούς, το  ίδιο  και  η  γενιά  της Πρωτογένειας  που με  τον Δία  γέννησε τονΑέθλιο και τον Οπούντα (κατ' αλλους  με  τον Λοκρό) ονομάζει  το  φύλο των  Λοκρών (από  την  Θυία, ο Μάγνητας  και  ο Μακεδόνας  και από  την Μελανθώ  ο  Δελφός).

Αυτή  την  παράδοση  όπου  δεν  ονομάζονται  όλοι  Έλληνες, αλλά  μόνο  το  ένα  τρίτο  των  επίσημων απογόνων του Δευκαλίωνα, ενώ οι άλλοι φέρουν τοπικές ονομασίες, την  συναντάμε  υπαρκτή στον  Όμηρο,  όταν  ο  ποιητής, συντηρεί  την  τοπική  φυλετική διαίρεση και μνημονεύει  τις  ονομασίες.  Άμεσα, όμως  στο  όνομα  Έλληνες, συνδέει  μόνο  τους  Μυρμιδόνες, οι οποίοι (κατά  μία  άποψη) ξεκάθαρα  στην  Β της Ιλιάδας  ονομάζονται  και  Έλληνες, ενώ κατά  άλλη  εκτίμηση οι Έλληνες  είναι  ένα  μικρό  φύλο, πολεμικό,  που συμβιώνει μαζί  τους  στην Φθία  και  έχει  βασιλιά  τον  γενναιότερο  από  τους  ήρωες,  τον Αχιλλέα.  

Η  πρώτη λοιπόν  πιστοποιημένη σχέση  του συγκεκριμένου λαού, των Ελλήνων, με  ένα  πρόσωπο της  εξουσίας και με  ένα  γεωγραφικό  χώρο, ζωής  και  δράσης τους  (λαός - βασιλιάς- περιοχή)  είναι  αυτή  που  κατατίθεται  στην  Ιλιάδα  στο  σχήμα :  Έλληνες - Αχιλλέας(βασιλιάς)- Ελλάς - Φθία (πατρίδα).

Ο προσδιορισμός  του  λαού με  βάση  τον  μύθο, γίνεται δεκτός  από  τον Όμηρο  αφού  οργανώνει τα  γεγονότα  με  βάση τις  γενεαλογίες. Αυτές  αποτελούν   την ταυτότητα  του απογόνου, το  πιο  περιληπτικό σχήμα  καταγωγής  και  ιστορίας  ενός  γένους  ή  ενός  φύλου.

Η  γενεαλογία  λοιπόν  του βασιλιά  των  Ελλήνων(- Μυρμιδόνων) διότι αυτή  σημαίνει  πολλά  για  την  κοινή  πορεία  τόσο  του  βασιλικού  οίκου, όσο  και  του  λαού, είναι  γνωστή  στον  ποιητή, γι' αυτό  και  εκείνος  φωτίζει  το  παρελθόν  με  το  στόμα  του   ιδίου  του  Αχιλλέα:

 

"όμως  εγώ περηφανεύομαι πως  είμαι  γενιά  του  Δία, του  μεγάλου,

με  γέννησε ο  Πηλεύς, ο  γιος  του Αιακού, άνδρας  που  στους  πολλούς

βασιλεύει  Μυρμιδόνες  και  ο  Αιακός  ήτανε  γιος  του Δία…"

                                                                                                        Φ 187-189

Άραγε  οι  Αιακίδες  βασιλείς  είχαν  την  τιμή  της άμεσης  σχέσης με  τους  Μυρμιδόνες  και  αυτοί  ήταν  οι  αμιγείς  απόγονοι της  πρώτης  βασιλικής  αρχής (Αιακός), συνεπώς  μόνο ο δικός  τους  βασιλικός οίκος(Αιακίδες) διοικεί  νόμιμα (με κληρονομική  διαδοχή) τους  φερόμενους  Μυρμιδόνες -Έλληνες της  Ιλιάδος, ή  έστω ανάμεσά  τους  το  μικρό  φύλο  που  μένει  στο  βασίλειό  τους  στην  Φθία  και  ονομάζεταιΈλληνες .

Αυτή  η μυθική  αντίληψη  ότι  : Αιακίδες - Μυρμιδόνες- Φθία, έχουν  στενή και σταθερή σχέση, την  πιστοποιούσαν  ποικιλοτρόπως  και  πολλοί  άλλοι  μύθοι (αναφερθήκαμε) οι  οποίοι συνέδεαν  στενά  τον  γενάρχη Μυρμιδόνα με τους  Αιολείς, αφού  τον  ανέφεραν ως εγγονό  του Αιόλου  από  την κόρη  του, την  Πεισιδίκη, ή τον Φθίο με τους  Αχαιούς  αφού  τον  ανέφεραν  ως  γιο  του Αχαιού, μάλιστα  (ο Φθίος) είχε  ένα  γιο  που  ονομαζόταν  Έλληνας (κατά  μια  παράδοση ίδρυσε  την  πόλη Ελλάς), ο Απολλόδωρος  αναφέρει  τον  Φθίο  ως  γιο  του  βασιλιά  της  Αρκαδίας  Λυκάονα6, (απηχείται  η σχέση Δαναών - Μυρμιδόνων).

Πρέπει  λοιπόν   να   δεχθούμε  ότι  αυτή, η  διασύνδεση  των  προσώπων  (βεβαιωμένη  από  την  παράδοση),σημαίνει  φυλετική  σχέση, διότι  Αιολείς - Αχαιοί - Μυρμιδόνες  συνδέονται  αναμεταξύ  τους  μ' ένα  πλέγμα   σχέσεων (καταγωγή-επιγαμίες…) ενώ  επίσης  μοιράζονται  και  ένα  μικρό  γεωγραφικά  χώρο  με  τον  οποίο  συντηρούν  μια  μακρά  παράδοση .

Συμφωνα  με  την  μυθολογική  θεώρηση, το όνομα "Έλλην" υπήρξε όνομα  αρχαιοτάτου τοπικού  βασιλέα, σ'  ένα  φυλετικό  κορμό  μετά  τον  κατακλυσμό, γι' αυτό  και  επανέρχεται στον  ίδιο  χώρο, σε πολλές  και  διαφορετικές  γενιές, μέσα  σε  συγγενικά  φύλα.

Ο Αχιλλέας λοιπόν  αποτελεί  την  προέκταση  του  μύθου αφού  έχει  στο  βασίλειό του τους απογόνους  του  Έλληνα  και  τους  ίδιους  μαζί  του, ως  στρατιώτες   στην  Τροία,  μάλιστα  όταν  θα  σκοτωθεί  δεν αναλαμβάνει  στους  Μυρμιδόνες  βασιλιάς  ο ανιψιός  του, ο  Μενέσθιος,  που  βρίκσεται  εκεί, αλλά  τηρείται  το  τυπικό  της  διαδοχής  και καλείται  στον  πόλεμο  ο  διάδοχος, (Νεοπτόλεμος) που  στρατολογείται  ξανά  από  τον  ίδιο  άνθρωπο, τον Οδυσσέα  και  στο  ίδιο  νησί  (όπως  και ο  πατέρας  του), την Σκύρο7 !

Εντυπωσιακό  είναι  και  το  μεγαλειώδες  τυπικό  της  ταφής  του  Πατρόκλου με  τις  ανθρωποθυσίες, την  πυρά, την  πομπή, τους  αγώνες, δηλώνοντας  εκεί  μια  φυλετική  διαδικασία, με  απαράβατους  εθιμικούς  κανόνες .

Υπάρχει όμως  εδώ  μια  δυσαρμονία, διότι  το  γενεαλογικό δένδρο  του  Αχιλλέα τον  μετάγει  έξω  από  την  Φθία,  στην  Αίγινα, από  όπου  ο  Πηλεύς  έρχεται  φυγάς  και  συνεπώς  έξω  από  τον  κύκλο  της  μυθικής  διαδοχής  του  Έλληνα  και  των  κατά  παράδοση  Ελλήνων .

Παρακολουθώντας  τους  μύθους δημιουργείται  η  αίσθηση  ότι ο Πηλέας "εγγράφεται"  επιγαμικά "Έλληνας"(;), είτε από τον γάμο του με την  κόρη του Ευρυτίωνα (Αντιγόνη) του  γιου  του  Άκτορα (είναι  γιος  του Μυρμιδόνα) που  και  εκείνος  έχει  παντρευτεί  απόγονο του  Έλληνα,  την κόρη  του  Αιόλου  την  Πεισιδίκη (Αιολείς, γενιά  του  Έλληνα),  είτε  από  τον  γάμο  του  με  την  Θέτιδα, αν  τελικά  αυτή  ήταν  μια  ντόπια  πριγκίπισσα  και  μόνο, ως  προς  το  όνομα  θεά ( είτε  συνωνυμία, είτε  μυθοπλαστική  αυθαιρεσία).

Βέβαια  ακόμη  και  ο  λαός  του  Πηλέα, που  ήταν  κατά  την  μυθολογική  παράδοση  οι  Μυρμιδόνες, και  αυτοί  πλάστηκαν αλλού, έξω  από  την  κατά  παράδοση  Ελλάδα (τη Φθιωτικό -Βοιωτία).

Δηλαδή  εάν  εξαιρέσουμε  τις  επιγαμίες,  μόνο ο  Πηλέας, στην  περιοχή  της Φθίας  "συγγενεύει" με  τους  θεόπλαστους (από τα  μυρμήγκια ) Μυρμιδόνες  της  Αιγίνης  και   αυτός  μόνο  μπορεί  να  "συγγενέψει", ως  βασιλιάς  τους, και  τους  υπόλοιπους  Μυρμιδόνες  με  τους  Έλληνες  της  Φθίας, απογόνους  του  βασιλιά   Έλληνα …

Είναι  η  επιγαμία   του  λοιπόν  και  μόνον  που  προσδίδει  στους  Μυρμιδόνες  την  ονομασία  Έλληνες, την  οποία  όμως  δεν  φέρουν  οι  υπόλοιποι  ντόπιοι  Φθίοι :  Λαπίθες, Βοιωτοί, Μάγνητες … που κατοικούσαν  μόνιμα  εκεί, πολλά  δείχνουν  πως  όχι (κάτι  άλλο  υπάρχει).

Ίσως  κάποια  κατάκτηση (που υπαινίσσεται  και ο  Ησίοδος  διότι  ο Πηλέας  είναι αρχηγός  στρατού με μεγάλη δύναμη), ή  κάποια  μετοίκηση (και κατόπιν οι επιγαμίες)  να  μεταβίβασε  το  τοπικό  φυλετικό  όνομα "Έλληνας" στον  Πηλέα, κατάσταση  που  μπορεί  να  παντρέψει  τυπικά  τους  Μυρμιδόνες  με  τους  Έλληνες, εκτός  αν  οι  Μυρμιδόνες  έφεραν  εκείνοι,  πάντα   το  όνομα  Έλληνες .

 

2.  Τα  Ελληνικά  Κείμενα  -  Οι  Ετυμολογήσεις.

Εάν  εξαιρέσουμε  τον   φυλετικό  μύθο  του  μετα-κατακλυσμιαίου  βασιλιά - γενάρχη  που ονομαζόταν  Έλληνας  και δάνεισε  το  όνομα  στους  απογόνους  του (και  όχι  μόνο) του  οποίου  η  παρουσία  ερμηνεύει  την  σχεση  ονόματος  και  λαού ("Έλλην-Έλληνες") τότε  θα  πρέπει  να  αναζητήσουμε κάποιο  άλλο  δρόμο για  να  ερμηνεύσουμε   την  ονομασία  και  την  σχεση  που  έχει  με  τον  Αχιλλέα .

Η διερεύνηση  της  σχέσης   εθνωνυμίου  και  λαού, όταν ο διάλογος  με  τους  μύθους  καθίσταται  αδιέξοδος, πρέπει  να   επιχειρηθεί  μέσω  άλλων δρόμων : είτε  αναζητώντας   ιστορικές  πληροφορίες  μέσα  στην  μεταγενέστερη  γραμματεία (εάν υπάρχουν), είτε  μέσω  της   ετυμολόγησης  του  ονόματος (της  λέξης Έλλην) για  να  εντοπίσουμε  το  ειδικό  νοηματικό  φορτίο  της  λέξης, και  κατόπιν  γλωσσικά  να  διαπιστώσουμε  κάτω  από  ποια  γλωσσική  διαδικασία, το  νόημά  της  μεταβιβάστηκε  σε ευρύτερα  σύνολα .

(π.χ. μια  λέξη  που  περιέγραφε  τόπο, μεταφέρεται  και  στον  κάτοικο, και συνεπώς  σ'  ένα  ευρύτερο σύνολο, τον  λαό,  δηλ. το  "Έλληνες", πιθανόν  ν'  αποτελεί  παράγωγο  του  τοπωνυμίου "Ελλάς" ή του  υδρωνυμίου  "Ελλάς"  το  οποίο  θα  προϋπήρξε ).

Βέβαια  καμιά  ετυμολόγηση  δεν  μπορεί να  εξηγήσει  αξιόπιστα  ή  να  αιτιολογήσει  την  επιλογή  ενός  εθωνυμίου (π.χ. Σκύθες), πως  δηλαδή  από  μια  ομάδα  ανθρώπων  επιλέγεται  μια  εθνωνυμία, σε μια  τόσο πρώιμη  εποχή  ή πως  μεταβιβάζεται σ' άλλους  ομοφύλους . Ο εντοπισμός  ενός  βασικού  νοήματος  είναι  πολύ  χρήσιμος, γιατί  μπορεί  να  φωτίσει  αυτόν  τον  δρόμο  της  επιλογής  ή  την  σημασία  που  είχε  το  όνομα  για  την  ομάδα .

Α) Τα  ελληνικά  κείμενα .

Σ' αυτές  τις  ερευνητικές  προσπάθειες, όπου  ο  έλεγχος   αφορά  όχι  μόνο τον  όρο  "Έλληνες" αλλά  και  το τοπωνύμιο " Ελλάς", χρειάζεται  να  επιστρέψουμε  στην  πηγή  της   επίσημης  καταγραφής  τους,  δηλαδή  στα  ομηρικά  κείμενα   που  αποτελούν  την  παλαιότερη  λογοτεχνική  πηγή  των Ελλήνων.

Ο  Όμηρος, όπως  ήδη  αναφέραμε, καταγράφει αυτή  την  σχέση "Ελλάς - Έλληνες" για  τον  λαό  του Αχιλλέα  που  εξεστράτευσε  στην  Ασία, δηλαδή για  τους  "Μυκηναίους" της  Φθίας, χωρίς   να  χρησιμοποεί  ποτέ  τον  όρο  Έλληνες, ως  εθνικό  τους  όνομα .

Τους  ονομάζει  συστηματικά  μόνο "Αχαιούς", "Παναχαιούς", "Δαναούς", "Αργείους" και  την  λέξη  "Έλληνες"  που την  γνωρίζει  και  ως  ονομασία  τόπου(Ελλάς), και  ως  ονομασία  λαού, την αποδίδει  αποκλειστικά στους  στρατιώτες  του  Αχιλλέα 8 .

Οι  δύο  όροι  "Ελλάς" - "Έλληνες" συνδέονται   στενά  και  ο  ένας  παραπέμπει  στον  άλλο,  διότι  ο  λαός  του  Αχιλλέα, πιστοποιημένα  έχει  τριπλή  ονομασία  Ελληνες - Μυρμιδόνες - Αχαιοί και  ο  Αχιλλέας, στη Ι -395, δεχόμενος  την αντιπροσωπεία  των βασιλέων για  να  πάψει  την  οργή  του, θ'  αναφέρει ότι "Αχαιίδες  έχει  πολλές  η Ελλάς  και η Φθία, κόρες  ισχυρών  ανδρών…" και στην  ίδια  ραψωδία,  ο  παιδαγωγός  του Αχιλλέα, ο Φοίνικας, θ' αναφέρει (Ι 448) μια  ευρύτερη  περιοχή που όπως  υπονοεί ο Όμηρος  την  έλεγαν και  αυτή "Ελλάδα", η οποία  μάλιστα, όπως  δείχνει  το  κείμενο,  δεν  ανήκε  όλη  μόνο  στην  επικράτεια  του Αχιλλέα (και  του  Πηλέα) .

Ως δεδομένο  πρέπει  να  δεχθούμε  ότι  στο βασίλειο  του Αχιλλέα  υπάρχει μια  περιοχή  που  τεκμηριωμένα  ονομάζεται  "Ελλάς" και  ένας  λαός  που  ονομάζεται "Έλληνες" αν  ο  κατάλογος  νεών,  είναι  μυκηναϊκός  και  αποτυπώνει  τα  τοπωνύμια  εκείνης  της  εποχής  και  αυτές  οι  ονομασίες  (τοπωνύμια  και  λαοί)  έχουν  πράγματι  ένα  πολύ  μακρινό  παρελθόν.

Αυτό  που  κάνει  ιδιαίτερη εντύπωση  είναι  ότι  το  τοπωνύμιο  "Ελλάς"  δεν  δείχνει  να  είναι  προσφιλές στις   ονομασίες  του  καταλόγου, διότι  δεν  μνημονεύεται  ξανά  στον κατάλογο  για  άλλη  περιοχή  ή  για  πόλη  παρ'  ότι  κάτι  τέτοιο  συμβαίνει  με  άλλα  τοπωνύμια  όπως  π.χ. το  Άργος … ενώ  συνηθίζεται  γενικότερα  (κάτι  τέτοιο), ως  πρακτική  ονοματοθεσίας, δηλαδή  κατά   την  Μυκηναϊκή  περίοδο  πολλές ονομασίες  επαναλαμβάνονται  π.χ. ποταμών  ή  ορέων  ( Ίναχος, Ασωπός…).

Βέβαια  ακόμη  και  η  ονομασία  "Έλληνες"  στο  Όμηρο  έχει  αινιγματική  καταγραφή διότι  δεν  αποτελεί  μόνο μια  περιορισμένη  ή μόνο μια  τοπική  ονομασία (ενός  μικρού  φύλου).

 Υπάρχει  ο αινιγματικός  στίχος  στην Β (-530) που  αναφέρεται  στον  Αίαντα  τον  Λοκρό, γειτονικό  βασιλιά του Αχιλλέα, ο  οποίος  ως  στίχος  μαρτυράει  εύγλωττα  για  το  αντίθετο :

 

"Λοκρών  δε  ηγεμόνευε  Οϊλήος  ταχύς  Αίας

…………………ολίγος  μεν  έην, λινοθώραξ,

εγχείη  δ'  εκέκαστο  Πανέλληνας  και  Αχαιούς"

Μετάφραση :

" στους  Λοκρούς  ήταν  αρχηγός  ο  Αίας, ο γιος  του Οιλέα

…….κοντόσωμος  ήταν  και  φορούσε  λινό  θώρακα

όμως  στο  κοντάρι  ξεπερνούσε  τους  Πανέλληνες  και  τους  Αχαιούς…"

                                                                                                         Β 530

Είναι ο μοναδικός στιχος  που  μπορεί  να  δημιουργήσει πολλές απορίες  για  την  λέξη "Πανέλληνες" διότι  γενικεύει  την  ονομασία,  χωρίς  να  διευκρινίζει  ποιους  εννοεί, σε  ποιους  αναφέρεται : στους  Λοκρούς,  στους  Μυρμιδόνες, και στους  δύο, στους  Λοκρούς  και  τους  Βοιωτούς,  ή  μήπως  σε  όλους  τους  Αχαιούς ;

 Όλα  είναι  πιθανά  !

Ο  ποιητής  πράγματι  χρησιμοποιεί  147 φορές το όνομα "Δαναοί", ενώ δεν χρησιμοποεί  δεύτερη  φορά  το  "Πανέλληνες", παντού  επιλέγει  ονομασίες  από το σχήμα  "Αχαιοί, Δαναοί, Παναχαιοί, Αργείοι", ενώ  πουθενά  δεν προσθέτει  την  ονομασία  "Έλληνες" ή "Πανέλληνες ", άραγε  ο  συγκεκριμένος  στίχος  αποδεικνύει  περίτανα  ότι  ενώ  υπήρχε  λέξη με  φυλετική σημασία, που ήδη λειτουργούσε ως  συλλογική  επωνυμία, εντούτοις   δεν  χρησιμοποιείται  συνειδητά  δεύτερη φορά..

Ίσως  οι  "Πανέλληνες"  να  ήταν  οι  λαοί  νοτιοανατολικά  της κοιλάδας  του  Σπερχειού στους  οποίους  ανήκε  ο  Αίας  ( Λοκροί) γειτονική  περιοχή  της  Φθίας, ίσως  είναι  η περιοχή  που  υπονοεί   στο  δρομολόγιό  του  ο  Φοίνικας (η Ελλάς) (Αμφικτύονες ;)

Ας  εξετάσουμε  όμως  για  λίγο  σε  βάθος  χρόνου τις  ονομασίες  (τοπωνύμια - φυλετικά  ονόματα)

Εάν  ο  ποιητής  χρησιμοποίησε  κείμενα  παλαιότερα, κάτι  που θεωρείται  σίγουρο, λόγω  των  συχνών  στερεοτύπων, που  έχουν  εντοπισθεί  και  μελετηθεί  στο  έπος, αυτό  σημαίνει με  βεβαιότητα, ότι  όχι  μόνο  οι  λέξεις  "Ελλάς - Έλληνες" αλλά  και  πολλές  άλλες  ονομασίες  είναι  γνωστές  στη  παλαιότερη  ποίηση  του  έπους, κατά  συνέπεια   ήδη  χρησιμοποιούνταν, είτε  ως  τοπωνύμια,  είτε  ως  ονομασίες - επωνυμίες  πριν  τον 12^ο αι.

Συνεπώς  οι  όροι  "Ελλάς" και "Έλληνες"  υπήρξαν  πριν τον 12^ο αι  ενώ ο  υπόλοιπος  φυλετικός  κορμός  (οι  ελληνόγλωσσοι)  έφερε  κάποιο  άλλο  εθνωνύμιο (Δαναοί ; Αργείοι ;).

Βέβαια  είναι  όντως  παράδοξο  πως  συμβαίνει   τα  ελληνόγλωσσα  φύλα, ενώ  άκμασαν  πολιτιστικά,  δημιούργησαν σταθερές  εγκαταστάσεις, οικονομία, διοίκηση  και  πνευματικά  προϊόντα (τέχνη-γραφή- μύθους-λογοτεχνία), η  επική  τους  παράδοση  που  ψάλλει  τα  θέματα, πριν  τα  τρωικά,  να  μην  προκρίνει  γι' όλα  αυτά  τα  φύλα   ένα  και  μόνο  κοινό  όνομα, αλλά  διατήρησε  τα  τοπικά  ονόματα, παρ'  ότι   άσκησαν  ενιαία  δράση  στο  Αιγαίο  και  στην  Μεσόγειο, με  στρατηγικούς  στόχους  εκτός  συνόρων;

Μάλιστα  αυτή  η  πρακτική  στην  ποίηση  δεν  σταμάτησε  ούτε  με  την  παρέλευση  των μυκηναϊκών  χρόνων, αφού  η  ονομασία  "Έλληνες"  που  καταγράφεται  πριν  τα  τρωικά  υπαρκτή, αλλά  ανίσχυρη,(Κατάλογος  νεών) κατά   τον  9^ο  ή  τον  8^ο αι π.Χ.. που  ζει  ο  Όμηρος,  ακόμη  δεν  έχει  επικρατήσει  σε όλους  τους  Έλληνες,  αντίθετα φαίνεται  ακόμη  το  ίδιο  ανίσχυρη  και  περιορισμένη  γεωγραφικά (και η  ονομασία Ελλάς).

Τι  συνέβη  άραγε  ώστε  ν' αδρανοποιήσει  την δυναμική  της  ή  να  παγώσει   την διαπιστωμένη  έξοδό  της  από  την  κοιλάδα  του  Αχιλλέα (Πανέλληνες);

Ίσως  η  "Κάθοδος  των  Δωριέων", ίσως  οι  μεγάλες  αναστατώσεις  των  λαών, η εκδίωξη  των αιολικών  πληθυσμών, ίσως  ο πνευματικός  μεσαίωνας που θεωρητικά  ακολούθησε  με  την  άγνοια  της  γραφής….. Πιστεύω  όμως  ότι  κανείς  δεν  μπορεί  να  δώσει  μια  πειστική  απάντηση  διότι  δεν  υπάρχει  μια  απάντηση  πειστική, παρά  μόνο  υποθέσεις …. 

Περιγράψαμε  λοιπόν  μια   χρονική  πορεία  του  ονόματος, μέχρι  τον  8^ο αι π.Χ. αποδεχόμενοι  έμμεσα  μια  χρονική  αφετηρία  του,  κατά  την  μυκηναϊκή  εποχή εστιάζοντας  κυρίως  στον  Όμηρο, διότι  οι  δύο ονομασίες (Ελλάς- Έλληνες) δεν  διαπιστώνονται  πουθενά  αλλού, για  παράδειγμα  στις  μυκηναϊκές πινακίδες, παρ' ότι εκεί καταγράφονται  τοπωνύμια - ανθρωπωνύμια  και  εθνικά  ονόματα  ( π.χ. Κνίδιαι, Ζεφύραι , Μιλάτιαι, Άσιαι …) .

Ενδιαφέρον  όμως  έχει  να  δούμε  πως  τελικά  το  τοπωνύμιο  μιας  μικρής  περιοχής  γενικεύτηκε  και  κάλυψε  την  νότιο  Βαλκανική  και  το  όνομα  ενός  μικρού  φύλου  κάλυψε  όλα  τα  υπόλοιπα   και  επικράτησε;

Από  τον  Όμηρο  τεκμαίρεται  ότι  κατά  τον   9^ο και  τον 8^ο αι  η  χώρα  δεν  λέγονταν  ακόμη  Ελλάδα,  ούτε  ο λαός  ακόμη " Έλληνες"  και  αυτή  η διαπίστωση  δεν  είναι  μόνο η  "άποψη"  του  ποιητή  Ομήρου  (όποτε  και  αν  έζησε  αυτός).

Την ορθότητα  της  μαρτυρίας  αποδεικνύει  και  το  έργο  του  Ησιόδου, ενός  άλλου  αρχαίου ποιητή  ο  οποίος  δεν  επιλέγει  να  μιλήσει  για  την  μυκηναϊκή  εποχή, αλλά κυρίως  για  την εποχή  του, μια  χρονική  περίοδο  αρκετά  κοντινή  στον  Όμηρο.

Ο  Ησίοδος,  έζησε  το 750 π. Χ  στην Βοιωτία  μια  περιοχή  "κοντινή"  της  κοιλάδας  του Σπερχειού, με μεγάλη  μυκηναϊκή παράδοση. Αυτός  γνωρίζει  λοιπόν  τους  όρους  "Ελλάς" και "Πανέλληνες" εντούτοις  αναφέρει  τους  Μυκηναίους ως Αχαιούς  και  ο  τρόπος  που  χρησιμοποιεί  τις  λέξεις  αποδεικνύει   μια  περιορισμένη  τους  εξάπλωση .

Στο   ποίημά  του "Έργα και  Ημέραι", όταν  αναφέρεται  στην  περιοχή  της  Αυλίδας  και  στην  στρατιωτική  σύναξη  για   τον  Τρωικό  πόλεμο  λέγει :

 

" εκεί  που  οι  Αχαιοί  περίμεναν να  πάψει  η  θύελλα  τότε  που  είχαν  μαζέψει απέραντο  στρατό  απ'  την  "Ελλάδα" …9"

 

επίσης  στο  ίδιο  ποίημα, χρησιμοποιεί με  καθολικότερη  έννοια τον όρο "Πανέλληνες" όταν   αναφέρεται  στον  μήνα  Ληναιώνα, στον  οποίο   θα  κάνει  λόγο  για  τον  ήλιο  που :

 

" γυρίζει  πάνω  από  τον  λαό  και  την πολιτεία  των  μελαμψών ανθρώπων  και  αργεί  να  φέξει  στους Πανέλληνες 10"

(…..βράδιον  δε  Πανελλήνεσσι  φαείνει…)

 

Ακόμη, στα  "αποσπάσματα" του  ιδίου  ποιητή  παρατηρούμε  ότι  γίνεται  λόγος  για  την  γενιά  του "Έλληνα", δείχνοντας  ότι  γνωρίζει  τον  γνωστό μύθο .

 

"από τον  Έλληνα, τον  φιλοπόλεμο  βασιλιά

γεννήθηκε ο Δώρος, ο Ξούθος  και  ο  Αίολος ……11"

 

Άραγε  η  ονομασία  Ελλάς, Έλληνες  και  Πανέλληνες επαναλαμβάνεται  με  τρόπο  που  αποδεικνύει  ότι ο  ποιητής  την  γνωρίζει  πολύ  καλά  και μάλιστα  ότι  αναγνωρίζει  την  έξοδό της από την Φθία, χωρίς  όμως να  την  αποδίδει συλλήβδην  στους  Μυκηναίους (Αχαιοί) ούτε την  επικαλείται  και  με  άνεση,  διότι  ακόμη  δεν  έχει  επικρατήσει παντού .

Όμως  το ζήτημα  της  χρονικής  εμφάνισης  του  ονόματος (Ελλάς - Έλληνες ) και  της  επέκτασης  του  συγκεκριμένου  ονόματος  σ'  όλα  τα  φύλα,  προβλημάτισε  τους  πεπαιδευμένους  ανθρώπους   της  αρχαιότητας .

Ο   Θουκυδίδης  αναφέρεται  στο  συγκεκριμένο  ζήτημα  και  η  γνώμη  του  μεγάλου  ιστορικού  της  αρχαιότητας  έχει  μεγάλη  σημασία 12:

 "δοκεί  δε  μοι  ουδέ  τούνομα  τούτο  ξύμπασα  η  Ελλάς  πω  είχεν, αλλά  τα μεν  προ  του  Έλληνος του  Δευκαλίωνος  και  πάνυ  ουδέ  είναι  η  επίκλησις  αύτη…."

Μετάφραση :

" πιστεύω  δε  ότι   ούτε  το  όνομα  αυτό  είχε  ολόκληρη  η  Ελλάδα, αλλά  στην  εποχή  προ  του  Έλληνα,  του  γιου  του  Δευκαλίωνα, δεν  υπήρχε  καθόλου  η  ονομασία  αυτή….".

Ο  μεγάλος  ιστορικός  δέχεται  ότι  η ονομασία "Έλληνες" όπως  άλλωστε  πιστοποιεί  και  το  Ομηρικό  κείμενο  εμφανίζεται  στην  Φθία, και  από  εκεί  κατόπιν  εξαπλώθηκε στην  υπόλοιπη  Ελλάδα :

"  ….όταν  ο  Έλληνας  και  οι  γιοι  του  έγιναν  ισχυροί  στην  Φθιώτιδα  και  τους  καλούσαν   στις άλλες  πόλεις  για  βοήθεια, τότε  ο  καθένας  ξεχωριστά  από  τους  άλλους  λαούς  άρχισαν να  ονομάζονται  "Έλληνες" λόγω  της  συχνής  συναναστροφής  μαζί  τους, αλλά  το  όνομα  αυτό   για  μεγάλο  διάστημα  δεν  είχε  την  δύναμη  να  επικρατήσει  σε  όλους..13"

 Συνεπώς  αιτία  της  εξάπλωσης  της  ονομασίας,  ήταν  η  αύξηση  της  στρατιωτικής  δύναμης  του ομώνυμου  ελληνόγλωσσου  φύλου, με  συνέπεια  την  στρατιωτική  του παρέμβαση  και  τις  στενές  σχέσεις  με  τα  υπόλοιπα  αδύναμα  φύλα  της  περιοχής,   που  τα  υποστήριζε  ενεργά .

Αυτή  η  λογική  θεώρηση  που  υπερκαλύπτει  τον  μύθο  χωρίς  να  τον αποσιωπά  πλήρως, δείχνει  να  έχει  ερείσματα   ιστορικά  στον θεσμό  των Αμφικτυονιών.

Όμως  στο  ίδιο  ζήτημα, της  ονομασίας των  Ελλήνων, αναφέρθηκε  και  ο Αριστοτέλης  διατυπώνοντας  την  άποψη  πως  υπήρξε  και  ένα  άλλο, αρχαιότερο  όνομα  (το  οποίο  όμως  δεν  διατηρεί  κανένα  ίχνος  στον  Όμηρο) .

Ο Αριστοτέλης 14 λοιπόν  αναφέρει  ότι  οι  Έλληνες  ονομάζονταν "Γραικοί" πριν  από τον  κατακλυσμό του Δευκαλίωνα,  ο  οποίος  συνέβη :

" περί  την  Ελλάδα  την  αρχαίαν,  αύτη δ'  εστίν  η  περί  την  Δωδώνη  και  τον Αχελώο…Ώκουν  γαρ  οι Σελλοί  ενταύθα  και οι  καλούμενοι  τότε  μεν  Γραικοί  νυν   δε  Έλληνες…"

Η  συγκεκριμένη  άποψη  η οποία   συνδέεται  με  το  λατινικό  Graecus δεν  φαίνεται  να  εκφέρεται  μόνο  από  τον Αριστοτέλη εντελώς  αβασάνιστα  αφού ακόμη και  ο Ησίοδος  στις  "Ηοίαι" αναφέρει  ότι :

 

"Η  κόρη  του  λαμπρού Δευκαλίωνα, η Πανδώρα, μέσα 

στα  παλάτια με  τον  πατέρα   Δία   που  στους  θεούς  ηγεμονεύει

σμίγοντας  εγέννησε  τον  Γραικό  τον  πολεμοχαρή 15"

          

Ο  Ησίοδος  μεταθέτει  τον  Γραικό  μετά  τον κατακλυσμό  και  τον  θεωρεί  "ανιψιό"  του  Έλληνα,  αναγνωρίζοντας  ότι  έχει  κάποια   θέση  στον φυλετικό  μύθο, όμως  και  ο Απολλόδωρος  θεωρεί  πως  πρώτο  όνομα  των Ελλήνων  ήταν  το "Γραικοί" και  επί  βασιλείας Έλληνα  άλλαξε " Ο  Έλλην  έδωσε  το  όνομά  του  στους  Έλληνες  που  ως  τότε  λεγόντουσαν   Γραικοί… 16".

Η  πληροφορία  του  Απολλοδώρου  και  του  Αριστοτέλη  δεν  βρίσκει  βέβαια, απήχηση  στον  Όμηρο, ο  οποίος  δεν  γνωρίζει τους  Γραικούς, μνημονεύει  όμως  στον  κατάλογο νεών  την  πόλη  Γραία, στην  επικράτεια  των  Βοιωτών17.

Ο Χατζής  και  ο  Miller  απορρίπτουν  την  ύπαρξη  ενός  τέτοιου φύλου, όμως  αυτοί που  θεωρούν το  όνομα  "Γραικός"  αρχαιότερο  του "Έλλην" βρίσκουν  σημαντικούς μάρτυρες  των  απόψεών τους, όπως  είναι  για  παράδειγμα η  αρχαία  επιγραφή σε  μάρμαρο, που  βρέθηκε  το  1627 στην  Πάρο, το "Πάριο  Χρονικό", το οποίο  αναφέρει  γεγονότα  από  το  1581 π.Χ (όταν βασίλεψε ο  Κέκροπας), εκεί αναφέρεται  πράγματι  οΓραικός, ως γιός  του  Θεσσαλού, κάτι  που   αναφέρει  και  ο  Στέφανος  ο  Βυζάντιος (στη  λέξη  Γραικός) .

Η  σύντομη  ανάλυση  που  κάναμε αποδεικνύει  πως  η  ονομασία  Έλληνες  έχει  χρονική  αφετηρία, δηλαδή εμφανίζεται  από  ένα   χρονικό  σημείο  και  μετά  στον λαό  των Ελλήνων, μάλιστα  εδραιώνεται  σε   χώρο   που  σχετίζεται  με  τους  Μυρμιδόνες  και  γενικότερα   με  το  βασίλειο του  Αχιλλέα .

Πολλοί  λοιπόν  θεωρούν ως  τόπο εμφάνισης  του  ονόματος "Έλλην", την Δωδώνη, και το  φύλο που  μετέδωσε  την ονομασία  είναι ένα  μικρό  φύλο  που  ζούσε  εκεί, το  οποίο  ονομαζόταν "Ελλοί"  ή Σελλοί. Όταν  αυτοί(οι  Σελλοί) σταδιακά  χάνονται, απέμεινε  εκεί, στον  χώρο  της  Δωδώνης, μια  μικρή  ιερατική ομάδα, που  ζούσε  με  ασκητικούς  κανόνες  και  λάτρευε  όπως  αναφέρει  ο  Όμηρος (Π - 233) τον  Δία :

" Δία  θεέ  Πελασγικέ, προστάτη  της  Δωδώνης, της  κακοχείμωνης, που από  σένα  οι  ανιφτόποδες και  χαμόκοιτοι  "Σελλοί"  προφέρουν  τα  θεία  λόγια…"

Αυτός  ο  χώρος  που ονομαζόταν  Ελλοπία  και  οι  Ελλοί,  μετέδωσαν  το  όνομα  σ' όλους  τους  υπολοίπους  με  μια  διαδικασία  σταδιακή (;).

Η  συγκεκριμένη  άποψη  ενώ  φαίνεται πειστική   δέχεται  πολλές  ενστάσεις  ανάμεσα  στις  οποίες   ότι  ο  Όμηρος, που αναφέρει  τους  Σελλούς, δεν χρησιμοποιεί  τίποτε  το  προσδιοριστικό  γι' αυτούς, που να  τους  συνδέει  με την  ονομασία  "Έλληνες", όπως  στους Μυρμιδόνες(ως δεύτερη ονομασία), αλλά  τους  αναφέρει  "Σελλούς" ως  διαφορετική  επώνυμη  ομάδα, χωρίς  να  κάνει  κάποιο  σχόλιο. Δείχνει  λοιπόν  να   τηρεί  κάποια  απόσταση, παρ'  ότι  τη  μνεία  γι' αυτούς   την  κάνει (μόνο) ο  βασιλιάς  των Ελλήνων,  ο  Αχιλλέας !!

Άλλοι  υποστήριξαν  ότι  η  ονομασία "Ελλάς" προήλθε  από  τον  "Έλλοπα"  τον  γιό  του  Ίωνα, απ' τον  οποίο  ονομάσθηκε "Ελλοπία" η χώρα  της  Δωδώνης, όπως  κάτι  αντίστοιχο  συνέβαινε  και  με  ένα  μέρος  της  Εύβοιας .

(κατ'  άλλους  ο  Έλλοπας  και  ο  Πελασγός  είναι  αδέλφια  του  Αχαιού).

Η  άποψη  αυτή  που  συνδέει  τους  Έλληνες  με  την  Ήπειρο  βρίσκει  σύμφωνους  πολλούς  επιστήμονες  που  θεωρούν  ότι, "Έλληνες"  ονομάστηκαν  μια   ομάδα, ένα  φύλο  ελληνικό  αιολόφωνο, το  οποίο  ζούσε  στην  Ήπειρο  και  μετανάστευσε  στην  Φθία,  πριν  τον  Τρωϊκό  πόλεμο (άλλοι  το  θεωρούν  γλωσσικά  συγγενικό  των Δωριέων, δυτική Διαλεκτο).

 

Στο  όλο  ζήτημα  της  εμφάνισης  του  ονόματος  των  Ελλήνων  και  της  επικράτησής  του  πάνω  στα  υπόλοιπα  ελληνόγλωσσα  φύλα, σημαντική  είναι  η άποψη  εκείνων  που  παρατήρησαν, πολύ  σωστά,  ότι το όνομα  συνδέεται  με  την "Αμφικτυονία  των Δελφων", δηλαδή  την  ένωση  των  ελληνικών  πόλεων  γύρω  από  το  Δελφικό  ιερό.

Είναι  γεγονός ότι  οι  συνασπισμένοι  λαοί σε  μια  πολιτικό- θρησκευτική  ένωση, μόνο  αυτοί  ονομάζονταν "Έλληνες"  και  πραγματικά  μόνο  αυτοί  είχαν  το δικαίωμα  να  συμμετάσχουν  στους  Ολυμπιακούς  Αγώνες  και  να  δέχονται  την  διαιτησία  των Ελλανοδικών (δωρικά)  ή  των  Ελληνοδικών (Ιωνικά).

Όσοι  λοιπόν  συμμετείχαν  στους  Ολυμπιακούς  αγώνες, ονομάζονταν  "Έλληνες"  όπως π.χ. οι  Σπαρτιάτες, ενώ  οι  Αθηναίοι  που  δεν  συμμετείχαν   αρχικά  δεν  ονομάζονται Έλληνες,  ούτε  στα   χρόνια  του  Σόλωνα, αλλά  θα  ονομαστούν Έλληνες  μετέπειτα.

Η συγκεκριμένη άποψη  η οποία  αποτελεί  μια  ιστορική θεώρηση, επιβεβαιώνεται  από την  περίπτωση  των Μακεδόνων, οι οποίοι  όταν  επί  βασιλείας  του Φιλίππου του Β΄ έγιναν  μέλη  της  Δελφικής  Αμφικτυονίας, τότε  ονομάστηκαν  "Έλληνες", ενώ  παλαιότερα  ήταν  απλά "Φιλλέλληνες".

Η  πρώτη  καταγεγραμμένη  χρήση  του  ονόματος, "Έλληνες" ως  εθνωνύμιο, που καλύπτει  όλους, βρίσκεται  στο  επίγραμμα  του  Αρκάδα  αυλωδού  Εχέμβροτου, όταν  αυτός  νίκησε  το  έτος   584 π.Χ  ( 48/3  Ολυμπιάδα) στους  αγώνες  " των  Αμφικτυόνων"  με  τα  "μέλη" (μουσική)  και  "τα  προς  τους  Έλληνας  Ελεγεία " .

Η  άποψη  ότι  η  ονομασία  προήλθε  από  τις  πολιτικό  - θρησκευτικές  ενώσεις, που  ονομαζόντουσαν  αμφικτυονίες  και  αναπτύχθηκαν  αργότερα  στην  περιοχή, μπορεί πράγματι  να  δώσει  μια  λογική  ερμηνεία, τόσο  στην  παρουσία, όσο και στην  επικράτηση  του  ονόματος, εάν   πράγματι  μνημονεύεται  και στους μύθους  μια  πρώτη  έννοια  ονόματος  που  να  τεκμηριώνει  κάτι  τέτοιο . 

Αν  λάβουμε  υπόψη  την  αναφορά  του  μύθου  για τον  Αμφικτύονα, τον αδελφό  του  Έλληνα, που  βασίλεψε  στις  Θερμοπύλες  και στην  Αθήνα, διαπιστώνουμε  ότι  η  συγκεκριμένη  ονομασία   μας  αποτυπώνει, "λεκτικά"  τον  θεσμό, ή  πιθανόν  τον εισηγητή,  ενώ  η  θέση  του  προσώπου  στον  μύθο, ο  οποίος  είναι ο  αδελφός  του  Έλληνα, συνδέει ( χρονικά) και  έμμεσα   αναμεταξύ τους  (φυλετικά)  τους  συμμετέχοντες  στον θεσμό ( είναι συγγενείς) .

Η  Πυλαία  αμφικτυονία, γύρω  από  το  ιερό  της  Δήμητρας  και η  Δελφική (που  έγινε  αιτία  σημαντικών πολέμων) αποτελούν  μια  περίτρανη απόδειξη  για  την  σημασία  που  είχε  ο  θεσμός  για  τους Έλληνες, επίσης  ιδιαίτερη  εντύπωση  προκαλεί  η  διαπίστωση  ότι  το  όνομα  των  Δελφών  προέρχεται  από  κοινή  ρίζα  με  τις  λέξεις  : δελφύς, δελφίς, αδελφός (αφού  δελφύς  σημαίνει  μήτρα), και  η  χρήση  στον  πληθυντικό Δελφοί  ίσως σημαίνει "αδελφότητα" την  ένωση "αδελφικών" (συγγενικών) φύλων.

Τι  μπορεί  να  τους  ένωσε  λοιπόν ;  Μόνο  η συγγένεια, ο χώρος, το  ιερό, κάποια  κοινή  λατρεία, ή  ο  τρόπος  λατρείας ;

Μήπως  η  λέξη  "Δελφοί"  τα  λέει  όλα, διότι  σημαίνει  τον  "ιερό  χώρο",  την  κοινή  μήτρα (περιοχή) ανάπτυξης  των  Ελλήνων;

Ο  μύθος αναφέρει  ότι  η κιβωτός  σταμάτησε  στον Παρνασσό  και  εκεί αναπτύχθηκαν  ξανά  οι άνθρωποι (φυλές ) και  σίγουρα  εκεί κοντά  οργανώθηκαν  και οι  λατρείες  που  αφορούσαν  κάποιους  θεούς  ή κάποια ζωογόνο δύναμη .

Την  υπόθεση  αυτή  ενισχύει  ο  επώνυμος  ήρωας  των Δελφών, ο  Δελφός που φέρεται  να  είναι  γιος  της κόρης  του Δευκαλίωνα, Μελανθώς, η οποία  τον απέκτησε  με  τον Ποσειδώνα, που  ενώθηκε  μαζί  της  με  την  μορφή  δελφινιού (κατά  άλλη  παράδοση  γιός  της Θυίας, της  άλλης  κόρης  του  Δευκαλίωνα).

Αυτό  που  δυσκολεύει  μια  τέτοια  θεώρηση  άμεσης  σύνδεσης  των  γηγενών  γύρω  από  το  ιερό, είναι  ο ομηρικός  Ύμνος στον  Απόλλωνα17  ο οποίος  μας  πληροφορεί  πως οι  πρώτοι  υπηρέτες - ιερείς  του ναού ήταν Κρήτες, το πλήρωμα  ενός  πλοίου  που  ο  ίδιος  ο Απόλλωνας  το  έφερε  στην  Κρίσσα   καθοδηγώντας  το  μ' ένα  δελφίνι, (όμως  δελφίς < δελφίνι) σκοπεύοντας  έτσι  να  τους  παραδώσει  το  πλούσιο  ιερό  του  να  το  υπηρετούν.

Στην  συγκεκριμένη  θεώρηση  αναγκαστικά  μπλέκεται  και  ο  Όμηρος  ο  οποίος στην  Ιλιάδα  δεν  μνημονεύει  τις  αμφικτυονίες (κατάλογος  νεών) ούτε  τους Δελφούς, εκτός  αν  οι "Πανέλληνές" του  είναι  οι αμφικτύονες,  κάτι  που  πιθανόν  να  το  εννοεί  ακριβώς  έτσι  και  ο  μεταγενέστερος  Ησίοδος  στους  δικούς  του "Πανέλληνες".

Για  τον  Όμηρο  υπάρχει  περιοχή  Ελλάδα, που  πιθανόν  να  την  επεκτείνει  μέχρι  την  Βοιωτία  και  λαός  "Έλληνες"  που  μένει  κοντά  στον  Σπερχειό με  βασιλιά  τον Αχιλλέα..

Η  άποψη βέβαια ότι  υπήρξε  περικέντρωση  των  γειτονικών  φυλετικών ομάδων γύρω από  ένα  ιερό  είναι αρκετά  λογική  εκτίμηση, έχει ιστορικές  ρίζες  στην περιοχή  και  απήχηση  στους  μύθους, το  ερώτημα  που  μπορεί  να  τεθεί  είναι :  αμφικτυονία  ναι, αλλά γύρω  από  ποιο  ιερό  και  ποια  λατρεία;

 

Β) Η ετυμολογία .

Οι λέξεις  "Ελλάς"  και  "Έλλην"  βρέθηκαν  συχνά  στο  επίκεντρο  της  έρευνας  και  η προσπάθεια  ετυμολόγησής  τους, δημιούργησε  γύρω  τους  μια   αρκετά   μεγάλη "φιλολογία  εικασιών"  είτε  για  την  προέλευση  των  λέξεων  είτε  για  το  νόημά  τους .

Η  σύγχυση  είναι  αναπόφευκτη  διότι πολλές  ελληνικές  λέξεις, δημιουργούν  αυτήν την  αίσθηση,  ότι  πράγματι  βρίσκονται  κοντά  στην  σημασία  των  ονομάτων  "Ελλάς - Έλλην" :

Ελλός  - Έλλοψ = ο  άφωνος, ο άλαλος .

Ελλοί (κατά  τον Πίνδαρο), Σελλοί (κατά  τον  Όμηρο) = οι  ιερείς  της  Δωδώνης.

Ελλοπία - Έλλοπες  =  η  χώρα  και  οι  κάτοικοι  της  Δωδώνης .

Σελήνη - Σέλας = το  φως, ο φωτεινός, η Σελήνη (έχουν κοινή  ρίζα  με την  είλη, ήλιος)

Ελάνη-Ελήνη,Ελένη = η λαμπάδα, φως (το  κύριο  όνομα  Ελένη- Έλενος εκ  του  αιρώ).

Έλλη =  η  κόρη  του  Αθάμαντα, (ενδεχομένως  και  σεληνιακή  θεότητα ).

Ελλά  (Δωρικά) =  ο  θείος  θρόνος, η  ιερή  πέτρα…..

Ο μεγάλος  φιλόλογος Wilamowitz  εισηγείται  ότι   ρίζα  του  ονόματος  “Έλλην"  είναι  το " σάλ"  και  κατ'  επέκταση το  ρήμα  "σελλίζω" (ψελλίζω) που σημαίνει  προσεύχομαι (Σελλοί  οι  ιερείς στην Δωδώνη) είναι  όμως  αστήρικτο .

Το  ίδιο  αστήρικτη  είναι  και  η  ετυμολόγηση  κοντά  στην  ρίζα  "σελ" απ'  όπου  προέρχονται  οι  λέξεις  Σέλας, Σελήνη, Ελάνη (Ελήνη) με  την  έννοια  "φωτεινός"  ετυμολογία  που  εισηγείται  και  ο  Κούρτιος,  η  λέξη  Ελλάς  όμως  έχει  δύο  "λ" .

Η  ετυμολόγηση  με  βάση  το  επίθετο  ελλός (- έλλοψ - Ελλοπία), αποδεικνύεται  και  αυτή  αστήρικτη  διότι  το  ελλός  παίρνει  ψιλή, ενώ  το  ίδιο αστήρικτη  είναι  και  η ετυμολόγηση  από  το  την  λέξη  έλος = βάλτος (ένα "λ").    

Άλλοι  ετυμολογούν  την λέξη  Ελλάς  κοντά  στην  ρίζα  "σελ"  που  σημαίνει  "ξερός", "ξεραίνω" π.χ. Σελινούς  και  άλλοι  κοντά  στην  ρίζα  "ελλ" που  σημαίνει  ορεινός, χωρίς  να  μπορούν να  στηρίξουν  τις  απόψεις  τους.

Όπως  έχει  ήδη  επεσημανθεί  είναι  δύσκολο  να  εντοπίσουμε  αν  προηγήθηκε  χρονικά  η  λέξη "Ελλάς", (το  τοπωνύμιο) και  συνεπώς  η  ονομασία  του  τόπου, από  την  οποία  κατόπιν   προέκυψε  το  όνομα  των κατοίκων  της (που ονομάστηκαν "Έλληνες") .

Είναι  γεγονός  ότι ο  κάτοικος  της  Ελλάδος (η "Ελλάς"  στην  γενική  της  Ελλάδος)  θα  έπρεπε  να  ονομαστεί "Ελλαδικός" σύμφωνα  με  την  κλίση  του  ονόματος  και  όχι "Έλλην", ενώ  το  αντίθετο  εντοπίζεται σε  ελληνικά  κείμενα, από  το  όνομα "Έλλην" προέκυψε  τοπωνύμιο, η  λέξη  Ελλανία(= η Ελλάς18)  που  σημαίνει  Ελλάς.

Αυτή  η  γραμματική  ασυμφωνία  μας  υποδεικνύει  ότι  δεν  πρέπει  τόσο  εύκολα  ν' απορρίπτουμε τους  μύθους  (τον  γνωστό  φυλετικό  μύθο), στους  οποίους  προηγείται χρονικά, ο  μετα- κατακλυσμιαίος   βασιλιάς  Έλλην  και  ακολουθούν  οι  απόγονοι  του, (οι γιοι  του)  που  από  αυτόν  ονομάστηκαν  Έλληνες  και  πιθανόν  η περιοχή  που  έζησαν "Ελλάς", εκδοχή  που  συνάδει  και  με  άλλους  θεσσαλικούς  μύθους  αφού ο  γιος  του  Φθίου, ο  Έλληνας, φέρεται  να  είναι  αυτός  που  ίδρυσε  μια  πόλη  που  την  ονόμασε  "Ελλάς".

Εάν δεχτούμε  λοιπόν  ότι  το  κύριο  όνομα  "Έλλην" προηγείται χρονικά, διότι  δόθηκε σε  κάποιους  πανάρχαιους  χρόνους, τότε  είναι  πολύ  λογικό  να  δεχτούμε  ότι  στις  επόμενες  γενιές  υπήρξε  επανάληψή  του, όπως  συνέβη  για  παράδειγμα  με  τον  γιο  του Φθίου  (Έλλην), ενώ  το  ίδιο όνομα  δόθηκε  και  στις  πριγκίπισσες  των  βασιλικών  οίκων,  αφού  σύμφωνα  με  τους  μύθους  ο  εγγονός  του  Έλληνα, ο  Αθάμας  ονομάζει  την  κόρη  του  Έλλη !!

Όσον αφορά  την  συνήθεια  να  δίνεται  το  όνομα  του  οικιστή, παρεφθαρμένο, σε  μια  νέα  πόλη, όπως   συχνά  αναφέρουν  και  οι  μύθοι, αυτό  δεν  αποτελεί  κάποιο μυθικό  παράδοξο, αν  σκεφτούμε  ότι  στην Κύπρο  κατά  τους  ιστορικούς  χρόνους, ο γνωστός  Αθηναίος  νομοθέτης, ο  Σόλωνας,  έδωσε  το  όνομά  του  στην  πόλη  Σόλους19 .

Με  διαπιστωμένη  την  ηρωολατρεία  κατά  τους  ιστορικούς  χρόνους (π.χ Οδυσσέας, Αχιλλέας, Ελένη ... λατρεύτηκαν ) δεν  αποκλείεται  η συνήθεια  αυτή  ν'  απηχεί  παλαιότερους  πρακτικές  λατρείας  και  να  προέρχεται  από τους  μυκηναϊκούς  χρόνους Συνεπώς  εάν οι  παλαιότερες  μυθολογικές  μορφές  - πρόγονοι  λατρεύτηκαν, είναι  πολύ  πιθανό ότι  υπήρξε  κάποιο "ιερό" ή "τέμενος" και  γι' αυτά  τα  πρόσωπα, τον  Έλληνα  (Έλλην)  ή  την Έλλη.

Σ' αυτή  την  περίπτωση  η  μεταφορά  του  ονόματος  είναι  δεδομένη, δηλαδή το κύριο όνομα (Έλλην - Έλλη) μεταφέρθηκε  διαδοχικά  στο  κτίσμα, στο  ιερό  του (Ελλήνιον - Ελλάνιον  ) και  από  το  κτίσμα   η  ονομασία  να  μεταφέρθηκε  στον  γύρω  χώρο (  ονομάστηκε με  την  ίδια  ονομασία  ο  γύρω  χώρος, από  το Έλλη/α - Ελλάς).

Συγγενική είναι  η  προσπάθεια  ερμηνείας  του  ονόματος  "Ελλάς"   από  τον  Αντώνιο Χατζή20 ο οποίος  αναφέρει  ότι  το  όνομα  προήλθε  από  την  πόλη  "Έλλα" ή  "Έλλη", ή  έστω  το  ιερό  της  θεάς  Έλλης, που υπήρχε κοντά  στον  ποταμό  Σπερχειό, που  και  εκείνος   (ή  ένα  μέρος  της  ροής  του)  έφερε  όνομα  Ελλάς. Συνεπώς  από  την  λέξη "Έλλη" (ή  Έλλα) παράγεται  η  λέξη  "Έλλην"  που  δηλώνει  τον  κάτοικο  της  πόλεως "Έλλης" και  από  την  ίδια  λέξη, την "Έλλη" παράγεται  η  λέξη  "Ελλάς"  που  ήταν  επίθετο  το οποίο  συνόδευε το  ουσιαστικό "ροή" που  σημαίνει   τον  ρου, τον  ποταμό (ελλάς  ροή).

Πολλοί  αρνούνται την  ύπαρξη  πόλης ή  ιερού  της  Έλλης, το  οποίο  άλλωστε ούτε  καταμαρτυρείται ούτε  βρέθηκε ποτέ, όμως  το  ότι  δεν  βρέθηκε  ακόμη  κάποιο  ιερό  κοντά  στον Σπερχειό αυτό  δεν  σημαίνει  ότι  ποτέ  δεν  υπήρξε .

Ο  Χατζής  μάλιστα  υποστηρίζει  εύστοχα  ότι  και  τα  "Δαρδανέλια"  στην  Μικρά  Ασία,  πήραν  την  ονομασία  τους  από  την  πόλη "Έλλη"  που  υπήρχε  εκεί  στην Μικρασιατική  ακτή  και  την  πόλη  "Δάρδανο"  που  υπήρχε  στην  απέναντι  πλευρά της  Θράκης (Δάρδανος +Έλλη). Η  δε  πόλη  "Έλλη"  ονομάστηκε  έτσι  από  τον  ναό  της  μυθολογικής  Έλλης,  που  υπήρχε  εκεί .

Πιστεύω  λοιπόν  ότι  για  να  γίνει  σωστή  προσέγγιση  στο  ζήτημα (και  ετυμολόγηση) επιβάλλεται να  μην  αγνοηθούν  κάποια  δεδομένα  που  συντηρούνται  μεγαλοφώνως  στους  μύθους, όπως : η ονομασία  της Έλλης, η  σχέση  της  με  το  γενεαλογικό  δένδρο  των  Ελλήνων (δισεγγονή του  Έλληνα), η  περιοχή  που  έζησε, η  Βοιωτία (η  οποία   άλλωστε  μνημονεύεται  έμμεσα, ως  Ελλάδα  και  από  τον  Όμηρο) και  το  γεγονός  ότι ως  πρόσωπο  συνδέεται  με  τελετουργίες ( την  θυσία) για  την ευφορία  στην  περιοχή .

Η  δισεγγονή  του  Έλληνα, η " Έλλη" κατά  τους  μύθους, είναι  η  κόρη  του  Αθάμα, (Βοιωτία) από  τον  πρώτο  γάμο  του  με  την  Νεφέλη. Όταν  όμως  ο  Αθάμας παντρεύτηκε την Ινώ, την  κόρη του Κάδμου, εκείνη παγίδεψε τα  δύο αδέλφια  τον Φρίξο  και  την Έλλη και με  πρόσχημα  μια  ψεύτικη  αφορία, αφού  δωροδόκησε  το  μαντείο  των  Δελφών  για  να  εκδώσει  χρησμό, ο θεός  προφήτευσε  την  θυσία  του Φρίξου.  Η  μητέρα  τους, για  να  σώσει  τα  δύο  παιδιά, έστειλε  ένα  φτερωτό κριάρι  και κατά  την  πορεία  της  διαφυγής  η  Έλλη  έπεσε  στην  θάλασσα  και  πνίγηκε20.

Ο  μύθος  λοιπόν δεν  πιστοποιεί  απλά  την  θέση της  Έλλης  στο  γενεαλογικό  δένδρο  το  Ελλήνων,  αλλά   καταγράφει και  κάποιες  αιματηρές  τελετουργίες  προς  χάρη  της  ευφορίας  και  της  γονιμότητας, τις  οποίες  μάλιστα  προωθούν  κάποια  μέλη  επιφανών  βασιλικών οίκων(π.χ.η Ινώ, του Κάδμου), εξαναγκάζοντας  τα  υποψήφια  θύματα  έντρομα  να  εγκαταλείπουν  την  χώρα .  

Η  Ινώ  πράγματι  αποτελεί  μια  αινιγματική  μορφή, όχι  μόνο  διότι  συνδέεται  με  την  ακραία  τελετουργία  της ανθρωποθυσίας, αλλά   διότι  η  δράση  της  συνδέεται   με  θεότητες  που επεβληθηκαν αιματηρά(Διόνυσος), αφού  αυτή  διέσωσε τον θεό  Διόνυσο (από  την νεκρή  αδελφή  της) μάλιστα   η  ίδια  διαπράττει  αποτρόπαιο φόνο, όταν  ο Αθάμας, τρελός,  σκότωσε  τον  γιό  τους  Λέαρχο, αυτή  σκοτώνει  τον  άλλο  τους  γιο  τον  Μελικέρτη  (σ'  ένα  λέβητα  με  ζεστό  νερό) και  τελικά  ρίχνεται  στη  θάλασσα όπου  μεταμορφώνεται  σε  θεά Νηρηίδα , Λευκοθέα  και  ο γιος  της  γίνεται  ο Παλαίμων 21 (άναλογη  περίπτωση  Θέτιδας ;)

 Αυτές  οι  σκοτεινές  παραδόσεις  που  αναφέρονται σε  τελετουργίες  με  στόχο  την γονιμότητα   και  έχουν  ως  υποψήφια  θύματα   πρίγκιπες, δεν  φαίνεται  ν' αποτελούν   ασήμαντες παραδόσεις, που  συνδέονται  με  τα  πρώτα  ελληνικά  φύλα  στην περιοχή, ούτε  είναι  αποκυήματα  της αχαλίνωτης φαντασίας  των  αρχαίων  μυθοπλαστών διότι  μια  αναφορά  του  Ηροδότου  για  την  πόλη  Άλο, κατά  τους  ιστορικούς  χρόνους  προκαλεί  έκπληξη .

Γράφει  λοιπόν  ο  μεγάλος  ιστορικός :

"όταν ο  Ξέρξης  έφτασε  στην  Άλο της  Αχαϊας (Θεσσαλία) οι οδηγοί του  αφηγούνταν  μια  παράδοση  που  αναφέρεται  στο  ναό  του Λαφυστίου  Διος, πως  ο Αθάμας, ο  γιος  του  Αιόλου, σχεδίασε  με  δόλο  τον  φόνο  του  Φρίξου  σε  συνενόηση  με  την Ινώ  και  πως  οι  Αχαιοί  αργότερα  ύστερα  από  χρησμό υποβάλλουν  τους  απογόνους  του  σε  δοκιμασίες  σαν κι  αυτές :  απαγορεύουν  στον  πιο  ηλικιωμένο  της  οικογένειας αυτής  την  είσοδο  στο  οίκημα  που  οι  Έλληνες  λένε  πρυτανείο (και οι  Αχαιοί  λήιτον)  κι  επιτηρούν  την είσοδο  και  αν εκείνος  μπει  μέσα, δεν  του  επιτρέπουν  να  βγει  παρά  μόνο  όταν έρθει  η  ώρα  να  τον  σφάξουν  για  θυσία . Λένε  επίσης  πως  μετά  από  αυτά  πολλοί  από  εκείνους που  ζούσαν  με  την  αγωνία  να  θυσιαστούν  φοβισμένοι  απέδρασαν σ'  άλλη  χώρα, κι  αφού  περάσει  καιρός, όταν  γυρίζουν  πίσω  στην  πόλη  τους, αν  συλληφθούν να  μπαίνουν στο πρυτανείο, περιέγραφαν οι  οδηγοί,θυσιάζονται με  τον ακόλουθο  τρόπο,  έχοντας  το  σώμα ολόκληρο  σκεπασμένο  με  στεφάνια  και  με  συνοδεία  επίσημης  πομπής.

"Τα  παθαίνουν  αυτά  οι  απόγονοι  του  Κυτισσώρου, γιου  Φρίξου για  τον εξής  λόγο :

Οι Αχαιοί  παρακινημένοι  από  χρησμό  κρατούσαν  σαν  εξιλαστήριο  θύμα  τον Αθάμαντα, τον  γιο  του  Αιόλου  και  ήταν έτοιμοι  να  τον θυσιάσουν  όταν ήρθε  από  την Αία, της  Κολχίδας  ο Κυτισσώρος(ο γιος  του Φρίξου)  και  τον  έσωσε, όμως  μ' αυτή  του  την  πράξη  έριξε  τους  απογόνους  του(Φρίξου)  στην  οργή  του  θεού….22" 

 

Η  Άλος  βέβαια  που  αναφέρεται  εδώ  είναι  η  θεσσαλική, όμως  η  ομώνυμη  πολιτεία  αποδίδεται  από  τον  Όμηρο  σταθερά  στον Αχιλλέα  και  στους Μυρμιδόνες - Έλληνες  (Άλος  και Αλόπη) και  ο  ποιητής  δεν  μνημονεύει καμιά  άλλη  Άλο εκεί  κοντά, ούτε  στους  Λοκρούς  ούτε  στους  Φθίους.

Το  όνομα  της  πόλης  είναι  ικανό  να  δημιουργήσει  συνειρμούς,  διότι  μέσω  του  ιδρυτή (Αθάμα) μεταφέρει  την  παράδοση  σε  κάποιες  άλλες  ομώνυμες  περιοχές  ή  πόλεις(Άλους), που πιθανόν  να  συνδέθηκαν  στενά  με  την συγκεκριμένη  παράδοση, ίσως  οι  κάτοικοι της  θεσσαλικής  Άλου να  προέρχονται  από  την κατ' εξοχή  Άλο  του Ομήρου, από  την  οποία  λόγω  μετεγκαταστάσης  προήλθαν  πιθανόν οι  κάτοικοι  της  θεσσαλικής  Άλου .

 Μπορεί  επίσης  οι  αρχικοί  μύθοι  για  την Έλλη  να  είναι  βοιωτικοί, όμως  τα  πρωταγωνιστικά  πρόσωπα  είναι  οι  γνωστοί  απόγονοι  των  Ελλήνων  γεναρχών, των  βασιλικών  οίκων  που  έχουν άμεση καταγωγή  στον Έλληνα, έτσι  συνδέονται  πολλές  τοποθεσίες  αναμεταξύ  τους  από  την  Ιωλκό  έως  την  Βοιωτία  σε  μια  κοινή  παράδοση.

Εντύπωση  μας  κάνει  το  πόσο  ισχυρή  είναι  η παράδοση  που αναφέρει  ο  Ηρόδοτος στα  χρόνια  του, διότι  όπως  ξεκάθαρα  υποστηρίζει  ο ιστορικός  η παράδοση  της ανθρωποθυσίας  έχει  μακρινή  χρονική  αφετηρία, προτρωική, αφού  ως  αιτιολογία  μνημονεύεται  ο  Φρίξος και  η  παγίδευσή του,  συνεπώς   οι  τελετουργίες  που  αφορούσαν  αρχέγονες  πρακτικές  ανθρωποθυσιών  προς  χάρη  της  ευφορίας  και  της  ευυδρίας  .

Είναι περίπου  βέβαιο  ότι  οι  πληθυσμοί σ'  όλη αυτή  την γεωγραφική  ζώνη μέχρι  την Βοιωτία,  έχουν  κοινά  σημεία  αναφοράς, γενάρχες,  λατρείες,  κοινή  παράδοση, πρόσωπα  διοίκησης   και  όπως  είναι  πιθανόν  τα  ονόματα  και  τα  τοπωνύμια   εκεί  αποκτούν  μια  συχνότητα  εμφάνισης  και  η  χρήση  τους  ένα κοινό  νόημα .

Εκείνο  όμως  που  δεν πρέπει  να  μας  διαφύγει  διότι  αποτελεί  στοιχείο  εντυπωσικό (και  μια  παράμετρος  που  μπορεί να  βοηθήσει  στην  ετυμολογία)  είναι  το  "νόημα"  που  έχουν  τα  κύρια  ελληνικά  ονόματα  των  γεναρχών .

Οι   πρώτες συλλογικές ονομασίες  των  ελληνόγλωσσων  φύλων "Αχαιοί  ή  Δαναοί"  που  χρησιμοποιεί  ο  Όμηρος  και  οι  οποίες,  όπως  όλα  βεβαιώνουν, αποτελούν  παράλληλες  στον  όρο "Έλληνες",  προέρχονται,  ως   ελληνικές  λέξεις, από  ρίζες   που  σημαίνουν  "νερό" .

Έτσι :

Ο  γενάρχης  Δευκαλίων,  από  το  δευ, του  ρήματος  δεύω  που σημαίνει  βρέχω .

Ο Αχαιός, ο  εγγονός  του, από  το  akw=νερό, ενώ  το  ίδιο  το  όνομα  δινόταν  και  σε  ποταμούς,  υπήρχε  ο "Αχαιούς"  ποταμός  και  μια  πηγή  "Αχαϊα" .

Ο  Δαναός (Δαναοί), από  την  ινδοευρωπαϊκή  ρίζα  "danu" που  σημαίνει  νερό, μάλιστα   συναντάται  στα  ονόματα  πολλών  ποταμών π.χ. Απιδανός,  Δάνουβις (=Δούναβης), Ιάρδανος, Δάναστρης, Ροδανός, …..

Ο Ίωνας, από  την  ινδοευρωπαϊκή  ρίζα  is  που σημαίνει θεραπεία, ορμή, όμως με  την  ίδια  λέξη "Ίων " ονομάστηκε  και  ο  ποταμός  Αλφειός,  στην  Πελοπόννησο, αλλά   και  στην Θεσσαλία  ένας  παραπόταμος  του  Πηνειού(ο  Ίων) .

Σχέση  όμως  με  το  νερό  έχει  και  το  όνομα  του  επίσημου  βασιλιά  των Ελλήνων  που  συναντάμε  στον  Όμηρο, του Αχιλλέα  το  οποίο  παράγεται  από  την  ίδια  ρίζα  με  την λέξη  Αχαιός  το  akw= νερό, ενώ  και  ο  ίδιος  λατρεύτηκε  και   ως  "Ποντάρχης" θεότητα  των  υδάτων.

Πέραν αυτού, εντυπωσιακή  είναι  η  σχέση  της  βασιλικής  γενιάς  των  Ελλήνων / Μυρμιδόνων  της  Ιλιάδας   με  το  νερό  και  τις  Νηρηίδες, αφού ο  Αιακός  είναι  ο γιός  του  ποταμού Ασωπού, παντρεύεται  την  Ψαμάνθη (Νηρηίδα) και  ο γιος  του  Πηλέας  την  Θέτιδα (Νηρηίδα) !(και ο Αχιλλέας  θεότητα  των υδάτων)

Θα  μπορούσε  λοιπόν  με  την ονομασία  "Έλλην / Ελλάς"  πράγματι  να  ονομασθεί  κάποιος  ποταμός  και  αυτός  όπως  όλα  δείχνουν  ήταν  ο  Σπερχειός ο  οποίος  φέρει αυτό  το  όνομα  διαπιστωμένα  μετά  την αρχαιότητα…

Πολλά, λοιπόν,  από  τα  ελληνικά  μυθικά  ονόματα  των γεναρχών  έχουν  νοηματική σύνδεση  με  το  νερό, η  οποία  δεν  χάνεται  από  γενιά  σε  γενιά :  Δευκαλίων - Έλλην- Αχαιός, (Δαναοί), Ίωνες…..

Μια  άλλη  παρατήρηση  αφορά   ονόματα  από  τον  μύθο  του  κατακλυσμού, τα  οποία  ενώ  απηχούν  κάποιο  χρόνο  πανάρχαιο, εντούροις  παράγονται με  έναν  τρόπο  αρκετά  "ελληνικό".

Τα   ονόματα  αυτά, κατά  περίεργο  τρόπο  είναι  νοηματικά  και  σύνθετα  όπως  συνήθως συμβαίνει  με  τα  μεταγενέστερα  ελληνικά  ονόματα (π.χ. Δημοσθένης, Αριστογείτων….)κάτι  που  σημαίνει  ότι  δηλώνουν  ξεκάθαρα  ένα  νόημα .

(είτε  αποτελούν  την μετάφραση  ξενόγλωσσων  ονομάτων στην  ελληνική)

 Ο  Δευκαλίων, προέρχεται  από  το  ρήμα  δεύω= βρέχω, μουσκεύω, υγραίνω, έτσι  από το  θέμα  "δευ" 23 (ή  την λέξη  δευκός= ο γλυκής + την λέξη άλιος<αλς).

Η  Πύρρα  σημαίνει  η "κοκκινόξανθη", ενώ  Πύρρα   ονομάστηκε  και ο Αχιλλέας  στην Σκύρο, και  με  την ίδια  ονομασία  "Πύρρος" ο  γιος  του  ο  Νεοπτόλεμος .

Ο Αμφικτύων, προέρχεται από το "αμφί" και το ρήμα "κτίζω" που σημαίνει  συνοικίζω  χώρα, ιδρύω πόλη, όμως  εκ του  κτίζω  προέρχεται  και η λέξη κτοίνη = ο δήμος , άραγε  ο  Αμφικτύων  είναι αυτός  που  ιδρύει  δήμους  κάνοντας  συνοίκιση γύρω  από  κάποιο  μέρος, (ιερό ;)

Η  Πρωτογένεια, προέρχεται  από  το  αριθμητικό  "πρώτος"  και  την  λέξη  "γένος"  και  σημαίνει  η πρωτογεννημένη.

Ο  Έλλην  έχει  πιθανόν σύνθετο  όνομα  και  το  νόημά  της  λέξης  προέκυψε  από  την  ιαπετική  ρίζα «fελ», ρίζα  του  ρήματος «είλω» και  «ειλέω»,  που  δηλώνει ανάμεσα στ’ άλλα (συμπίεση, συσσώρευση,  περιστροφή <έλιξ…) και συγκέντρωση. Από  το  ίδιο ρήμα  προέρχεται  η  λέξη «ελλεδανός» που  σημαίνει  «δεσμός»  και  στην  συγκεκριμένη  περίπτωση  ως  συνθετικό  θα  μπορούσε  να  παραπέμπει σε  κάθε  κοινό  δεσμό αδελφών  πόλεων, της  μητρικής  γης («δελφίς», εθνικής μήτρας), συνεπώς  από  το «ελ» (= συσσώρευση) και τη λέξη «λάας/λας(= λίθος – λαός)»  προήλθε  αρχικά  λέξη  «έλλα»  για  να  δηλώσει  μια  περιοχή, κοντά  στον  Σπερχειό, που  ήταν  «χώρος  συγκέντρωσης  των  ομομήτριων  λαών».

Ο χώρος  αυτός  απετέλεσε πιθανόν   λατρευτικό  και  διοικητικό κέντρο παραποτάμιο, αλλά  όχι  παρόχθιο, που  σταδιακά  εξελίχτηκε  σε  πόλισμα  και  έδρα  του  βασιλιά(ή  της  αμφικτιονικής  αρχής) . Αυτή η  πόλη  ονομάστηκε  «Έλλα» και  η  ονομασία  αποτύπωνε  το  κέντρο  της  πρώτης  αρχέγονης  «αμφικτιονίας»   των  Ελλήνων, όπου  η  κοινή  λατρεία  αφορούσε  ιεροπραξίες για  την  γονιμότητα  και  την  ευυδρία  των  παροικούντων  κοντά  στον  ποταμό.

Σταδιακά  όλη  η  περιοχή  ονομάστηκε  «Ελλάς»  και οι  συμμετέχοντες  στις  κοινές  λατρείες  Έλληνες, ενώ  ο  βασιλιάς  - τελεστής  που  σύναζε τους  ομοφύλους  ήταν ο «Έλλην» …

Η  λέξη  εμπλουτίστηκε  και  μ’  άλλες  σημασίες  γι'  αυτό  και  ο ποταμός  Σπερχειός  ή  ένα  μέρος  της  ροής, ονομάστηκε  αργότερα  Ελλάς.

 

Εάν  λοιπόν  οργανώσουμε  τα  σημεία  που  εντοπίσαμε  στον  μακρύ  δρόμο  της  έρευνας διαπιστώνουμε  ότι :

1.Υπήρξε  προκατακλυσμιαίο  όνομα  ή  έστω  προμυκηναϊκό  των  Ελλήνων  που  ίσως  ήταν "Γραικοί", διότι  ο  Γραικός  ήταν  ο  γιός  της  Πανδώρας  αδελφής  του  Έλληνα κατά  τον  Ησίοδο, και πιθανόν  στην αρχή  επικράτησαν  ως  ισχυρότεροι  αυτοί, (όμως  η  γνωστή  Πανδώρα ;), αλλάζει  όμως  κατά  την  περίοδο  αημαντικών γεωλογικών μεταβολών  και   της  σημαντικής  ελάττωσης  του  πληθυσμού.

2.Ο  Δευκαλίων  δεν  έδωσε  το  όνομά  του  στους  απογόνους  λαούς(Δευκαλίωνες), αν και  υπήρξε  "δημιουργός" τους  και  ο πατριάρχης, αλλά  ούτε  ο  Αμφικτύων, ούτε  η Πρωτογένεια, αλλά  μόνο  ο Έλλην, που  σημαίνει  ότι  μόνο  το  1/3 (ή  το  1/4) των απογόνων  του  υπήρξαν  οι  Έλληνες, οι  άλλοι  ήταν  Λοκροί και Βοιωτοί(Γραικοί),  γι' αυτό  το  όνομα  άργησε  να  εξαπλωθεί.

3.Υπήρξαν  όμως  όλοι  Αμφικτύονες, γείτονες  και  συγκάτοικοι  της  μήτρας  γης  κατά  τον  μύθο  με  τις  πέτρες (λαας) του  Δευκαλίωνα  ή μια  πόλης  συνάθροισης  και  ενός    ιερού, της  γονιμότητας, και  της  ευυδρίας  κοντά  στον  Σπερχειό που  λεγόταν Ελλάς .

4. Η  πόλη  Έλλα, που  δημιουργήθηκε  ήταν  διοικητικό  κέντρο  μια  περιοχή  όπου  υπήρχε  χώρος  αρχέγονων  τελετουργιών .Οι  τελετές  ίσως  συνδέονται  με  τις  αναφερόμενες  στη  Άλο  αιματηρές  θυσίες  και  είχαν  χαρακτήρα  γονιμότητας  και  φυλετικό για  (δεσμοί  συγγένειας  και  ευφορίας, ίσως  αφορούσαν  την  Έλλη…).

 

Συνεπώς  ο  μόνος  βασιλιάς  που  σχετίζεται άμεσα  (καταγωγή) με  περιοχή  που  αποδεδειγμένα  ονομάζεται "Ελλάς"  και  λαό  που  αποδεδειγμένα  ονομάζεται "Έλληνες"  είναι  ο Αχιλλέας, αυτός  εκπροσωπεί  το συγκεκριμένο  φύλο  πολιτικά- στρατιωτικά  και  γεωγραφικά .

Η  σύνδεσή  τους με  τους  Δαναούς -Αχαιούς που  την  μνημονεύει  έμμεσα  ο  Όμηρος, προβάλλεται  και  από  τοπικούς  μύθους, π.χ  τον  Φθίο, τον επώνυμο  ήρωα  της  περιοχής.

 

---

1 Απολλόδωρος Βιβλιοθήκη 1.7.2,3,4…

2 Ησίοδος Ηοίαι 4 - Απολλόδωρος  1.7.2

3 Παυσανίας 2.28.6 / Πίνδαρος Πυθ.1,120

4 Διόδωρος Σικ.4, 60 . 5,80

5 Παυσανίας 1,31,3 . 2, 14, 2.2,26,1.7,1,2 …./ Στράβων 8.7.1 και9.1.18

6 Απολλόδωρος Βιβλιοθ. 3.8.1

7 Βέβαια  ο  τρωικός  μύθος  αναφέρει  ότι  ο   τρώας  μάντης  Έλενος   επιβάλλει  με  προφητεία  την  έλευσή  του.   

8 Στην  Ιλιάδα  Β 681-5 λέγει :

" τώρα  όσοι  κατοικούσαν  το  Πελασγικό  Άργος

και  όσοι  ζούσαν  στην  Άλο, στην  Αλόπη  και  στην Τριχίνα

και  όσοι  είχαν  την Φθία  και  την  Ελλάδα με  τις  όμορφες  γυναίκες

 ονομάζονταν  Μυρμιδόνες και  Έλληνες και  Αχαιοί…."

 

9 Ησίοδος "Έργα  και Ημέραι" 653 στχ

10 Ησίοδος "Έργα  και  Ημέραι" 528στχ

11 Ησίοδος  Αποσπάσματα 4

12 Θουκυδίδης Ιστορία  Α 3

13 Θουκυδίδης Α.3

14 Αριστοτέλης Μετεωρολογικά  Α.352

15 Ησιόδου Ηοίαι 1

16 Απολλόδωρος 1.7.3.

17 Όμηρος  Ιλιάς Β - 497

17 Ομηρικός  Ύμνος  στον Απόλλωνα  514-526

18 Ευριπίδης Ελένη 1147στχ

19  Πλούταρχος, Σόλων 26, 2-3  ο  Πλούταρχος  αναφέρει  ότι  ο  βασιλιάς  της  Κύπρου, Φιλόκυπρος άκουσε  την  συμβουλή  του  Σόλωνα  ν'  αλλάξει  την θέση  της  πόλης  Αιπείας  και  να  την  μεταφέρει χαμηλότερα  και  εκείνος  τμητικά  ονόμασε  κατόπιν  την  πόλη  Σόλους .

20 Χατζής "Επιστημονική  Επετηρίδα Φιλοσοφικής  Αθηνών" 1935 1936

20 Υγίνου. Μυθ. 3 / Ηρόδοτος 8.58

21 Υγίνου. Μυθ.2,4,5, 224 / Οβίδιος Μεταμ.4,539  / Διόδ. Σικ 4, 2

22 Ηρόδοτος  7.197

23 δεύμα = το  υγρόν, ενώ  ως  αποθετικό  το δεύομαι  σημαίνει  "έχω  έλλειψη", "είμαι  άνευ" και  το  επίθετο  "καλός", που  σημαίνει  ο  ωραίος, ο δίκαιος, ο  λαμπρός στον  συγκριτικό  βαθμό ο "καλλίων" αποκτά  νόημα  ως  ο "δίκαιος  της  βροχής"

 

Γράφει  ο Αδάμης Ευθύμιος

 

Πηγή...

 

 Περισσότερα: http://www.schizas.com/site3/index.php