ΠΛΗΡΩΜΕΣ ΣΤΗΝ ΕΦΟΡΙΑ ΤΕΛΟΣ

ΑΦΟΡΟΛΟΓΗΤΟ ΜΕ ΠΛΑΣΤΑ (;) ΦΕΚ 

ΤΟ ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΙΣΡΑΗΛΙΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ!

 ΤΟ «ΕΓΚΛΗΜΑ» ΥΠΕΓΡΑΨΕ Ο…ΓΕΡΟΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ!

ΚΑΙ Ο ΚΟΥΒΕΛΗΣ ΔΕΝ ΦΟΡΟΛΟΓΕΙΤΑΙ..(Είναι στο Κ.Ι.Σ)

ΚΥΡΙΕ ΣΑΜΑΡΑ 

ΠΟΥ ΤΡΑΒΙΕΣΤΕ ΣΤΙΣ ΣΥΝΑΓΩΓΕΣ ΤΟΥΣ;

ΕΙΣΑΣΤΕ  ΜΕΛΟΣ  ΣΤΟ  Κ.Ι.Σ.  ;;;;

  

του Μάκη Βραχιολίδη

vrachiolidis@yahoo.gr

Η ιστορία το έχει αποσιωπήσει. Βρίσκεται καταχωνιασμένο στα συρτάρια του Εθνικού Τυπογραφείου, χωρίς ο πολύς κόσμος να γνωρίζει βάσει ποίων αποφάσεων το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο (ΚΙΣ) τυγχάνει φορολογικής ασυλίας! Σε ποια τερτίπια βασίστηκε σήμερα ο Φώτης Κουβέλης ώστε να εγγράψει στο ΚΙΣ τα 80 ακίνητα που διαθέτει, με αποτέλεσμα να μην πληρώνει ούτε ένα ευρώ φόρο; Η καταγγελία για τον Πρόεδρο της ΔΗΜΑΡ έγινε προ εβδομάδος στην «Ελεύθερη Ώρα» και μέχρι σήμερα δεν την έχει διαψεύσει! Με ποιο τρόπο παραχωρήθηκε η διαχείριση της περιουσίας των Ισραηλιτών στους ίδιους και αφαιρέθηκε από το Ελληνικό Δημόσιο η δυνατότητα να εισπράττει τον αναλογούντα φόρο; Ποιος σκαρφίστηκε το σχετικό νόμο φορολογικής ασυλίας των Ισραηλιτών; Πέρασε από τη Βουλή και πότε;

Τα ντοκουμέντα που παρουσιάζουμε προκαλούν ανατριχίλα σε όλα τα επίπεδα. Αρχίζοντας από τον πολιτικό που χάρισε την πλήρη φορολογική ασυλία του ΚΙΣ. Είναι ο αποκληθείς Γέρος της Δημοκρατίας! Ο Γεώργιος Παπανδρέου ήταν ο δημοκράτης Πρωθυπουργός που γνωρίζουμε από την Ιστορία ή μήπως ο ρόλος του σε κάποια σημεία του υπήρξε ιδιαίτερα σκοτεινός και ύποπτος; Πόσο δημοκράτης μπορεί να ήταν ο Πρωθυπουργός της λεγόμενης Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας ο οποίος κατέφυγε σε παραποιήσεις ΦΕΚ με την ανάληψη των καθηκόντων του, μόλις δηλαδή αποχώρησαν τα γερμανικά στρατεύματα από τη χώρα μας τον Οκτώβριο του 1944;

Θυμίζουμε ότι ο Γεώργιος Παπανδρέου ηγήθηκε ως Πρωθυπουργός, υπουργός Εξωτερικών και προσωρινά υπουργός Στρατιωτικών, της Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας στις 18 Οκτωβρίου 1944, αντικαθιστώντας τη διορισμένη από τους Γερμανούς Κυβέρνηση Ράλλη.

Ανέλαβε τα καθήκοντά του στις  23 Οκτωβρίου 1944, και το πρώτο πράγμα που φρόντισε να κάνει ήταν να προβεί σε δύο πρωτοφανείς πλαστογραφήσεις ΦΕΚ (Φύλλων Εφημερίδας της Κυβερνήσεως) καταργώντας νόμους που αφορούσαν τη διαχείριση της περιουσίας του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου (ΚΙΣ). Ο …Γέρος της Δημοκρατίας μαζί με το υπουργικό συμβούλιο στις 27 Οκτωβρίου 1944 και στις 10 Νοεμβρίου 1944, φαίνεται πως κατέγραψε δυο μαύρες σελίδες στην ιστορία του, τις οποίες αποκαλύπτουμε σήμερα.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά.

Ως γνωστόν,  κάθε νέο έτος τα ΦΕΚ αρχίζουν την αρίθμησή τους από το Νο1 και τη συνεχίζουν αυξητικά έως τη λήξη του χρόνου, για να ξεκινήσουν πάλι από τον αριθμό 1 την επόμενη χρονιά.

Η διορισμένη κυβέρνηση Ράλλη (η δοσίλογη) παραιτήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 1944, η δε παραίτησή της δημοσιεύθηκε στο 242 ΦΕΚ με το Διάγγελμα του τότε «Προέδρου της Κυβερνήσεως Δ. Ράλλη προς τον Ελληνικόν Λαόν». Αυτό ήταν και το τελευταίο ΦΕΚ του έτους.

Η οποιαδήποτε επομένη κυβέρνηση, διορισμένη ή εκλεγμένη, όφειλε να συνεχίσει την έκδοση των ΦΕΚ από τον αριθμό που σταμάτησε η προηγούμενη.

Aυτό ήταν το τελευταίο ΦΕΚ-Νο 242- από την παραιτηθείσα κυβέρνηση Ράλλη. Το επόμενο ΦΕΚ έπρεπε να συνεχίζει από τον αριθμό 243. Ο ...Γέρος της Δημοκρατίας φαίνεται πως έκανε...γιάφκα τα ΦΕΚ. 

Έλα όμως που με την ανάληψη των καθηκόντων της  Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας, όλα ήρθαν τα πάνω-κάτω

Η Κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου που όπως είπαμε ηγήθηκε της Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας στις  23 Οκτωβρίου 1944, θα έπρεπε να συνεχίσει τα ΦΕΚ από τον αριθμό 243. Αλλά και από την αρχή να ήθελε να ξεκινήσει με το αιτιολογικό ότι μόλις είχε τελειώσει ο πόλεμος, θα έπρεπε να  γράψει «ΦΕΚ 1». Έλα όμως που ο …Γέρος της Δημοκρατίας έκανε κάτι πρωτοφανές: Πήρε το ΦΕΚ 6 της 18^ης Ιανουαρίου 1944 και το …μετάλλαξε! Έτσι, στις 27 Οκτωβρίου 1944 εξέδωσε νέο ΦΕΚ με τον ίδιο αριθμό 6!!! Τι σημαίνει αυτό; Ότι την ίδια χρονιά, είχαμε δύο ΦΕΚ με τον ίδιο αριθμό! Απίστευτο! 

Δείτε τα …δίδυμα ΦΕΚ και κάντε συγκρίσεις. Βρείτε τις διαφορές που λένε στα κουίζ! Απίστευτο, αλλά «για καλό σκοπό και πατριωτικό» πιθανώς να έλεγε ο …Γέρος της Δημοκρατίας, εάν ζούσε σήμερα. Ποιος ήταν ο… καλός σκοπός;

Τον διαβάζουμε, όπως αναγράφεται στο παραποιημένο ΦΕΚ 6, με υπογραφή Γεώργιου Παπανδρέου και του τότε υπουργικού συμβουλίου:

Άρθρον 1.

1. Καταργούνται οι Νόμοι 1977/44 και 1180/44.

2. Άπαντα τα εις Ισραηλίτας ανήκοντα πάσης φύσεως περιουσιακά αντικείμενα, τα συμφώνως προς τα διατάξεις του Νόμου 1180/44 τελούντα ήδη υπό την διαχείρισην του Ελληνικού Δημοσίου και ευρισκόμενα εις τα αποθήκας της Υπηρεσίας Διαχειρίσεως Ισραηλιτικών Περιουσιών ή εις ιδιωτικάς τοιαύτας ή αλλαχού, αποδίδονται εις τους νομίμους αυτών κατόχους, καθ’ην διαδικασίαν αρχικώς ταύτα παρελήφθησαν. Η απόδοσις των αντικειμένων τούτων ενεργείται χωρίς αφαίρεσιν του βάσει των οικείων αποφάσεων του Υπουργού των Οικονομικών αποδοθέντος ποσοστού 10% εφ’ εκάστης ισραηλιτικής περιουσίας εις τον καταδόντα προς το Δημόσιον ταύτην αλλά με κράτησιν ποσοστού 5% του παρακρατούμενου προς τακτοποίησιν προκαταβολών ενεργηθεισών συμφώνως προς τας διατάξεις του Νόμου 1180/44 εκ του Δημοσίου Ταμείου προς αντιμετώπισιν των δαπανών της ρηθείσης υπηρεσίας αφ’ενός, και δι’ έξοδα λειτουργίας ταύτης αφ’ ετέρου».

Σε απλά ελληνικά, ο …νέος νόμος που καταργούσε τους 1977/44/ και 1180/44, λέει ότι: Τα περιουσιακά αντικείμενα των Ισραηλιτών τα οποία είχαν περιέλθει  στη διαχείριση του Ελληνικού Δημοσίου, προκειμένου να φορολογηθούν, από την οποία φορολόγηση αποδιδόταν και ποσοστό 10% ως αμοιβή σε όποιον κατέδιδε την κρυμμένη άρα και αφορολόγητη περιουσία τους, επιστρέφονταν στους Ισραηλίτες, με μια απλή παρακράτηση 5% ως έξοδα και δαπάνες του Δημόσιου Ταμείου.  

Φαίνεται όμως πως η πλαστογράφηση αυτή, δεν ικανοποιούσε 100% τα συμφέροντα του ΚΙΣ (Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου) με αποτέλεσμα ο… Γέρος της Δημοκρατίας να έρθει προθύμως στις 10 Νοεμβρίου 1944 και να προβεί σε νέα παραποίηση ΦΕΚ. Πρόκειται για το ΦΕΚ 14 της 24^ης Ιανουαρίου 1944, το οποίον πλέον… μασκαρεύτηκε σε ΦΕΚ 14 της 10^ης Νοεμβρίου του ιδίου έτους:

Δείτε τις διαφορές, όπως στο προηγούμενο κουίζ! Δίδυμα ΦΕΚ αλλά με τεράστιες διαφορές.

Στο νέο-μασκαρεμένο ΦΕΚ 14, ο Γ. Παπανδρέου και τα μέλη της Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας στο 2^ο άρθρο, πρόσθεσαν νέα παράγραφο 2, με αποτέλεσμα τον αναριθμητισμό των §2 και 3 οι οποίες… μετακόμισαν ένα νούμερο παρακάτω. Επιπλέον, δεν πρόκειται περί αναδημοσίευσης, όπως λέει το ΦΕΚ 14 αλλά περί πλήρους μετατροπής του νοήματος του ΦΕΚ. Αντιγράφουμε από το ΦΕΚ 14:

2. Το προσωπικόν της Υπηρεσίας ταύτης, ης προΐσταται ανώτερος υπάλληλος της Γενικής Διευθύνσεως Δημοσίου Λογιστικού απαρτίζεται εξ υπαλλήλων της Γενικής Διευθύνσεως Δημοσίου Λογιστικού ή και εξ υπαλλήλων ετέρων υπηρεσιών του Υπουργείου Οικονομικών ή ετέρων Υπουργείων των υπαλλήλων τούτων αποσπασμένων δι’ αποφάσεων του Υπουργού των Οικονομικών και του οικείου Υπουργού.

Πάσα συναφής διά την λειτουργίαν της Υπηρεσίας ταύτης δαπάνη, προκαταβαλλομένη νυν εκ του Δημοσίου Ταμείου βαρύνει τας ισραηλιτικάς περιουσίας κατά τα εν τω εδαφίω 2 του άρθρου 1 οριζόμενα.

Η δε §3 έχει τροποποιηθεί σε: «Η αμοιβή των διαχειριστών ορίζεται δι’ αποφάσεως του Υπουργού των Οικονομικών», ενώ το προηγούμενο ΦΕΚ 6 έγραφε: «Η αμοιβή των διαχειριστών τούτων ορίζεται και καταβάλλεται ως και των παρά τη Υπηρεσία Διαχειρίσεως Ισραηλιτικών περιουσιών υπηρετούντων Υπαλλήλων»!!! 

 

 "Η πρώτη παραποίηση δεν έφτανε για να ικανοποιήσει το ΚΙΣ και ο...Γέρος της Δημοκρατίας προχώρησε και σε δεύτερο πλαστό ΦΕΚ στις 10 Νοεμβρίου 1944. Προέβη δηλ. σε παραποίηση της παραποίησης".

Θα μπορούσε κανείς να αντιτείνει; «Καλά έκανε ο Γεώργιος Παπανδρέου και απέδωσε στους κατόχους τους τα περιουσιακά στοιχεία των Ισραηλιτών; Γιατί να θεωρηθούν κατεσχημένα;».

Απάντηση: Την προνομιακή μεταχείριση που έδειχνε το ελληνικό Δημόσιο προς τους Ισραηλίτες δεν την έδειχνε καν στους Έλληνες. Αυτό το «απαλλάσσονται πάσης δεσμεύσεως ή οιασδήποτε άλλης υποχρεώσεως, έναντι του Ελληνικού Δημοσίου», δεν το είχαν ποτέ οι γηγενείς Έλληνες. 

 Δείτε, για παράδειγμα, το ΦΕΚ 17 της 22ας Ιανουαρίου 1946: «Άρθρον Μόνον 1. Επί κληρονομιών Ισραηλιτών Ελλήνων υπηκόων απωλεσθέντων κατά την διάρκειαν του πολέμου συνεπεία των φυλετικών διωγμών εκ μέρους του εχθρού εφόσον ούτοι δεν κατέλιπον εκ διαθήκης κληρονόμους, δεν εφαρμόζεται το άρθρον 12 του νόμου 2310/1920 «περί της εξ αδιαθέτου κληρονομικής διαδοχής», αι δε σχολάζουσαι κληρονομίαι περιέρχονται εις ιδρυθησόμενα δια Β. Διατάγματος Νομικό Πρόσωπον όπερ θα έχη ως σκοπόν την περίθαλψιν και αποκατάστασιν των Ισραηλιτών της Ελλάδος».

Για να δούμε όμως τι έλεγαν αυτοί οι νόμοι 1977/44 και 1180/44 τους οποίους κατάργησαν τα γιαλαντζί ΦΕΚ 6 και ΦΕΚ 14 του Γεωργίου Παπανδρέου; Ψάχνοντας τους συγκεκριμένους νόμους οι οποίοι αφορούσαν στον τρόπο διαχείρισης των κατασχεμένων Ισραηλιτικών περιουσιών, φτάνουμε σε δύο ΦΕΚ: το ΦΕΚ 26 της 12^ης Φεβρουαρίου 1944 και στο ΦΕΚ 160 της 1^ης Ιουνίου 1843.

Στο ΦΕΚ 26 που αφορά στο νόμο 1180/44 αναφέρεται:

Άρθρον 1.

Συνιστάται παρά τω Υπουργείω Οικονομικών Κεντρική Υπηρεσία Διαχειρίσεως Ισραηλιτικών περιουσιών. Η υπηρεσία αύτη υπάγεται απ’ ευθείας εις τον Υπουργόν των Οικονομικών. Σκοπός της Υπηρεσίας ταύτης είναι η διαχείρισης των δυνάμει της από 23/11/43 διαταγής Στρατιωτικού Διοικητού Ελλάδος κατασχεθεισών και εις το Ελληνικόν Δημόσιον προς διαχείρισιν παραδοθεισών, Ισραηλιτικών περιουσιών. Η αρμοδιότης της Υπηρεσίας ταύτης εκτείνεται εφ’ όλης της χώρας εξαιρέσει της Γενικής Διοικήσεως Μακεδονίας.

Άρθρον 2.

1.     Την κατά το προηγούμενον άρθρον συνιστωμένη υπηρεσίαν διεθύνει ανώτερος δημόσιος υπάλληλος οριζόμενος δι’ αποφάσεως του Υπουργού των Οικονομικών. Δι’ αποφάσεως αυτού του Υπουργού, αποσπάται εκ δημοσίων το λοιπόν αναγκαιούν προσωπικόν εις την υπηρεσίαν ταύτην.

2.     Πάντα τα αφορώντα την αρμοδιότητα της κατά τα ανωτέρω συνιστωμένης υπηρεσίας και την εν γένει λειτουργία αυτής καθορισθήσονται δι’ αποφάσεων του Υπουργού των Οικονομικών. Δι’ ομοίων αποφάσεων θέλουσι καθορισθή τα καθήκοντα, τα δικαιώματα και η αρμοδιότης των οργάνων της υπηρεσίας ταύτης.

Άρθρον 3.

1.     Παρά τη ως ανωτέρω υπηρεσία συνιστάται γνωμοδοτική Επιτροπή αποτελουμένη: α) εκ του Διευθυντού της υπηρεσίας ως Προέδρου και β) των Προέδρων ή αναπληρωτών των Εμπορικών και Βιομηχανικών Επιμελητηρίων Αθηνών και Πειραιώς και των Εμπορικών Συλλόγων Αθηνών και Πειραιώς. Η Επιτροπή γνωματεύει επί παντός ζητήματος αφερώσι την διαχείρισιν των Ισραηλιτικών περιουσιών υποβαλλομένη αυτ΄λη υπό της αρμοδίας υπηρεσίας.

Αντιστοίχως, το ΦΕΚ 160 του νόμου 205/43 που αφορά στη διαχείριση των Ισραηλιτικών περιουσιών της Μακεδονίας, αναφέρει στα άρθρα 1,6,11:

Άρθρον 1.

Συνιστάται παρά τη γενική Διοικήσει Μακεδονίας ειδική υπηρεσία υπό τον τίτλον «Υπηρεσία Διαχειρίσεως Ισραηλιτικών Περιουσιών» σκοπόν έχουσα την επιμέλειαν της διαχειρίσεως των παρά των Γερμανικών Αρχών Κατοχής κατασχομένων ή εγκαταλειπομένων Ισραηλιτικών περιουσιών της περιφερείας της Γενικής Διοικήσεως Μακεδονίας.

Άρθρον 6.

Παρά τη αυτή υπηρεσία συνιστάται ειδική γνωμοδοτική επιτροπή αποτελουμένη εξ ενός Δικαστικού, ως Προέδρου, εξ ενός Δημοσίου οικονομικού υπαλλήλου, εκ δύο ανωτέρων δημοσίων υπαλλήλων, εξ ων ο έτερος μηχανικός…κ.λ.π.

Άρθρον 11.

Οι διαχειρισταί εμπορικών, επαγγελματικών και άλλων επιχειρήσεων πάσης φύσεως υποκαθίστανται εις τας σχετικάς προς την επιχείρησιν μισθωτικάς σχέσεις του μισθωτού Ισραηλίτου, μη ευθυνόμενοι πέραν του ποσού της διαχειριζόμενης περιουσίας.

Συμπέρασμα:  Ο Γεώργιος Παπανδρέου, ο αποκληθείς και Γέρος της Δημοκρατίας, επανέφερε το… έγκλημα του Ελευθέριου Βενιζέλου, ο οποίος το 1920 καθιστούσε το ΚΙΣ Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου προσφέροντάς του φορολογική ασυλία. 
Με δύο πλαστά ΦΕΚ, ο Γεώργιος Παπανδρέου κατήργησε την υπηρεσία του υπουργείου Οικονομικών και τον Υπουργό των Οικονομικών που  ήλεγχε-διαχειριζόταν και φορολογούσε το ΚΙΣ! 
Ο …Γέρος της Δημοκρατίας αφαίρεσε από την Πολιτεία τον έλεγχο των περιουσιών του, με αποτέλεσμα μέχρι και σήμερα να μην γνωρίζουμε ποια και πόση είναι η Ισραηλιτική περιουσία!

Μην μας φαίνεται λοιπόν παράξενο που μετά από κάμποσα χρόνια, είδαμε τον εγγονό του Γέρου της Δημοκρατίας τον Γιωργάκη Παπανδρέου, να πηγαίνει σε συναγωγή με το κλασικό εβραϊκό σκουφάκι! 

 Τα ντοκουμέντα που παρουσιάσαμε είναι συγκλονιστικά, ωστόσο καλούμε τόσο την τρικομματική κυβέρνηση αλλά και το ΚΙΣ να απαντήσουν στα εξής ερωτήματα:

α) Ποιανού την έγκριση είχε η ειδικού σκοπού Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας για να υπογράψει τα δύο ΦΕΚ; Αφού δεν υπήρχε Βουλή!

 

β) Είναι δυνατόν να εμφανίζονται δύο ΦΕΚ με τον ίδιο αριθμό, την ίδια χρονιά;

 

γ) Είναι δυνατόν η Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας να έχει υπογράψει μόνο δύο ΦΕΚ με τους αριθμούς 6 και 14; Πού είναι τα ενδιάμεσα νούμερα; Έκαναν… γιάφκα τα ΦΕΚ;

 

δ) Τι είναι το ΚΙΣ; Off Shore εταιρεία μέσα στην ελληνική επικράτεια;

Ιδιαιτέρως, καλούμε τον κ. Κουβέλη να απαντήσει έστω τώρα. 

Είναι δυνατόν να σφαγιάζει με μέτρα τους Έλληνες φορολογούμενους, να πετσοκόβει μισθούς-συντάξεις-επιδόματα, να αυξάνει στα ύψη τη φορολόγηση του λαού και ο ίδιος να απολαμβάνει φορολογικής ασυλίας, έχοντας εντάξει 80 ακίνητα στο ΚΙΣ; 

Δεν πληρώνεται ούτε ένα ευρώ κύριε Κουβέλη κι έρχεστε να γίνεται τιμητής των πάντων;

ΠΗΓΗ www.facebook.com/l.php?u=http://antistasitora.blogspot.gr/&h=XAQEakRJj&s=1

 

http://alfeiospotamos.blogspot.gr/search?updated-max=2013-04-01T20:54:00%2B03:00&max-results=3

ΤΟ ΔΙΠΛΟ ΕΨΙΛΟ ΣΤΗΝ ΥΦΗΛΙΟ

• Δημοσιεύτηκε από το χρήστη πενθεσίλεια στις 14 Αύγουστος 2012 στις 19:39 στην κατηγορία ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ – ΙΔΕΕΣ – ΑΠΟΨΕΙΣ
• Προβολή συζητήσεων

Το σύμβολο που καθιερώθηκε υπερβαίνοντας σε κάποιες περιπτώσεις ακόμα και την Ελληνική Σημαία, ως το απόλυτο και διαχρονικό σύμβολο των Ελληναράδων, των Ελλήνων Πατριωτών, των Ελλήνων που οι ίδιοι ή οι πρόγονοί τους έχουν επουράνια καταγωγή (και δη από τον Σείριο), των Ελ, των απόγονων των Ολύμπιων Θεών, της Ομάδας Έψιλον και, γενικότερα, των Ελλήνων που θεωρούν ότι είναι (ή που πραγματικά είναι) Γνήσιοι Έλληνες στην ψυχή, στο πνεύμα, στην καρδιά, στο DNA.

  

Σπανιότερα τα δύο έψιλον
εμφανίζονται στην αρχαϊκή

Το σύμβολο αυτό, δεν είναι σταθερό, αν και είναι ευρέως διαδεδομένο. Άλλοτε εμφανίζεται με έναν ισοσκελή σταυρό, δηλαδή ως Э+Є, άλλοτε χωρίς, ως ЭIЄ, αλλά και χωρίς τίποτα, ως ЭЄ όπως εκείνο στον θρόνο του Μίνωα, στην Κνωσό.

Σπανιότερα τα δύο έψιλον

εμφανίζονται στην αρχαϊκή

Στο βιβλίο του Πλουτάρχου, ο οποίος ήταν ο δια βίου ιερέας του Απόλλωνα «Περί του Ε του Εν Δελφοίς», στήνεται ένας διάλογος για ένα Ε που υπάρχει (ή μάλλον που υπήρχε) στη μετόπη του Απολλώνιου ναού. Αξίζει να σημειώσουμε πως, σύμφωνα με κάποιες εκδοχές της μυθολογίας, ο Απόλλωνας ήρθε στους Δελφούς από την Κρήτη, το νησί όπου γεννήθηκε ο Δίας. Μάλιστα, αν παρατηρήσουμε προσεκτικά αγγειογραφίες ή αγαλματίδια του πατέρα των θεών και των ανθρώπων, αυτό που κρατάει στο χέρι του, ο κεραυνός, έχει το ακριβές σχήμα του ЭЄ.

Σύμφωνα με τον Πλούταρχο τρεις φορές τοποθετήθηκε ένα Ε στο κέντρο τού Αετώματος στον Ναό του Απόλλωνα, στους Δελφούς. Το πρώτο ήταν ξύλινο, το δεύτερο χάλκινο και το τρίτο από καθαρό χρυσό. Σήμερα δεν υπάρχει τίποτα. Εκατέρωθέν του, στις γωνίες του αετώματος, ήταν γραμμένα τα Δελφικά Παραγγέλματα «Γνώθι  Σαυτόν» και «Μηδέν Άγαν».

Νόμισμα των Δελφών από
το Αρχαιολογικό Μουσείο

Ολόκληρο το βιβλίο του Πλούταρχου είναι αφιερωμένο σε αυτό το Ε ή ΕΙ και, μέσα από τους διαλόγους του προβάλλονται διάφορες ερμηνείες τι μπορεί να σήμαινε αυτό το γράμμα. Ανάμεσα σε πολλά άλλα αναφέρει «…και αφιέρωσε δύο Ε στον θεό». Ωστόσο, δεν διευκρινίζεται πουθενά, εάν αυτά τα δύο Ε είναι αναμεταξύ τους ανεστραμμένα. Αν λάβουμε υπόψη μας ένα αρχαίο νόμισμα με την μετώπη των Δελφών, θα δούμε πως υπάρχει ένα και μόνο Ε.

Οι ερμηνείες που έχουν προταθεί γι’ αυτό το Ε, από τον Πλούταρχο και άλλους, είναι πολλές. Αξίζει να σημειώσουμε μερικές: «...προκειμένου να δηλώσει και να συμβολίσει τον αριθμό του σύμπαντος». «…ακόμα είναι κι ένας τύπος της φύσης...» σύμφωνα με το Περί της εν Τιμαίω Ψυχογονίας. «Το φως έχει άμεση σχέση με το πέντε...» λογιζομένου ότι Ε=5, όπως μας λέει ο Πυθαγόρειος Νικόμαχος.

Το διπλό Έψιλον, μπορούμε να το εντοπίσουμε παντού, σε όλο τον κόσμο, πέρα από την ελληνική κουλτούρα, ιστορία και τον διαχρονικό πολιτισμό μας. Ακόμα και σε φυλές που φαινομενικά, τουλάχιστον, δεν υπάρχει το παραμικρό που να συνδέει την δική τους με την δική μας πολιτιστική παράδοση και κληρονομιά. Αγγεία, αγάλματα, κτίσματα, πέτρες, σφραγιδόλιθοι, ψηφία, αλφάβητα, νομίσματα, σημαίες, Άγνωστης Ταυτότητας Ιπτάμενα Αντικείμενα.

Δύο ιερείς των Ντόγκον που χορεύουν 

σε τελετουργικό χορό. 

Στα νοτιοδυτικά της Αλγερίας, υπάρχει μία άγρια φυλή, με παραδόσεις που ξεπερνούν τα 5000 χρόνια και με ανύπαρκτες αστρονομικές γνώσεις που, όμως, γνωρίζουν πολύ καλά το αστρικό σύστημα του Σειρίου, πολύ πριν από τους ίδιους τους αστρονόμους. Είναι η φυλή των Ντόγκον. Οι ιερείς τους, κατά την διάρκεια συγκεκριμένη τελετής, φορούν στο πρόσωπο μάσκες που στην κορυφή του κεφαλιού στέκεται ένα διπλό Ε. Επίσης, το χρησιμοποιούν ως διακοσμητικό ή τελετουργικό σύμβολο σε αρκετά σκεύη τους.

Σύμφωνα με την Μεσοποταμιακή Μυθολογία ο Οάννες δίδαξε την σοφία στην ανθρωπότητα.. Όπως περιγράφεται από το Βαβυλώνιο ιερέα Βηρωσό, ήταν ενδεδυμένος με σώμα ψαριού. Δίδαξε τις τέχνες και τις επιστήμες. Στις απεικονίσεις συνοδεύεται σχεδόν πάντα από την αρχαϊκή μορφή του ЭIЄ. Ερευνητές θεωρούν πως πρόκειται για κάποιο αστέρι ή κάτι άλλο. Ωστόσο, η ομοιότητα είναι εμφανής.

Μία άλλη μορφή γραμμάτων στην οποία συναντούμε το διπλό Έψιλον, είναι τα αρχαία Βερβερικά. Θεωρείται να έχει ξεπηδήσει από την Καρχηδονιακή γραφή γύρω στον 6ο π.Χ. αιώνα. Χρησιμοποιήθηκε σε όλη τη Βόρεια Αφρική μέχρι τον 3ο μ.Χ. αιώνα. Περιέργως όμως, οι επιγραφές παραμένουν αδιάβαστες, ενώ οι γλωσσολόγοι δεν μπορούν να συνδέσουν την γραπτή γλώσσα σε κάποια από τις δεκάδες σύγχρονες που ομιλούνται σε κοντινές περιοχές. Ωστόσο, εξακολουθεί να χρησιμοποιείται και σήμερα, κυρίως, από τις γυναίκες στην κοινωνία των Τουαρέγκ. Η σύγχρονη μορφή καλείται Tifinagh. Οι μελετητές θεωρούν ότι σημαίνει «Φοινικικά» ή «Καρχηδονιακά γράμματα».

 

Το Βάτζρα (Vajra), στο Θιβέτ, είναι Ντόρτζε και στα σανσκριτικά σημαίνει ένα διαμάντι, αλλά και κεραυνός. Είναι ένα σημαντικό τελετουργικό στοιχείο για τον Ινδουισμό και τον Βουδισμό. Το Βάτζρα είναι ένα απαράμιλλο όπλο που εκπροσωπείται με αποτελεσματικό τρόπο για να καταστρέφει την άγνοια. Συναντάται και ως δύο σταυρωτά vajras. Το σανσκριτικό όνομα συνδέεται με έναν κοσμολογικό μύθο που ισχυρίζεται ότι ήταν το πρώτο αντικείμενο του σύμπαντος που πήρε μορφή από την αιολική ενέργεια. Είναι το σύμβολο της αποτελεσματικής δράσης για την αριστεία και το χαρακτηριστικό του υπερβατικού Βούδα. Το Βάτζρα, δεν είναι τίποτε άλλο από το ЭIЄ.

ΠΗΓΗ: http://afipnisoy.blogspot.com/2012/08/i-i.html#ixzz23XYtfjnn

▶ Απάντηση σε αυτό

Permalink Απάντηση από τον/την πενθεσίλεια στις 14 Αύγουστος 2012 στις 20:11

Στον λόφο της Γορίτσας στον Βόλο υπάρχουν τα θεμέλια ενός κτίσματος, 250 περίπου τ.μ. Μόνο με παρατήρηση από ψηλά διακρίνεται ολοκάθαρα το ЭIЄ.

 

Μέσα στον κύκλο διακρίνεται το ЭIЄ

 

Βλέπουμε τελετουργικό σκεύος των Ντόγκον με εμφανέστατο το ЭIЄ

 

Καλύβα των Ντόγκον επάνω στην οποία αλλά και τριγύρω παρατηρούμε το ЭIЄ

Γέρασα, Νοτιοανατολικά της Γεννησαρέτ. Παρατηρήστε το ЭIЄ μέσα στους κύκλους.

 

Ο Βαβυλώνιος θεός Marduk, της βλάστησης, της δικαιοσύνης και της μαγείας, εμφανίζεται  και αυτός να κρατάει το διπλό Έψιλον.

Ίντρα. Ένας βασικός θεός στην ινδουιστική μυθολογία, αντίστοιχος του Δία. Στο χέρι του κρατάει ένα Βάζτρα, δηλαδή ένα ЭIЄ.

 

Σε αυτό τον βράχο στο Νέο Μεξικό, ανάμεσα σε πολλά σκαλίσματα διακρίνουμε και το ЭIЄ

 

Το διπλό Έψιλον συναντούμε στο Ντιρχάμ (ονομασία που προέρχεται από την ελληνική δραχμή) σε αρχαίο νόμισμα της Μογγολίας.

Αρχαίο Κινέζικο νόμισμα που βρίσκεται στο μουσείο της Σαγκάης, με το ЭIЄ στην μία όψη του.

 

Σφραγιδόλιθος από τον αρχαιολογικό χώρο του Anau στο Τουρκμενιστάν του 2.300 π.Χ. 
Βράχος γεμάτος με πετρογλυφικά ЭIЄ. Βρίσκεται στο Sipaliwini Savan-na στο Σουρινάμ

 

Ρωμαϊκή ασπίδα. Ολόκληρη είναι ένα ЭIЄ 

Ημερολόγιο των Αζτέκων. Tα άκρα της γωνίας του ЭIЄ εμφανίζονται ως ανοιχτά τετράγωνα και η διχοτόμος του ως καμπύλη που τα συνδέει. Το βλέπουμε δεξιά κι αριστερά από το Γοργόνειο, στο κέντρο.

 

Ημερολόγιο των Σαρματών

 

 

Τσακώνικο ταγάρι γεμάτο με σύμβολα ЭIЄ

• ▶ Απάντηση
• 
  

Permalink Απάντηση από τον/την πενθεσίλεια στις 14 Αύγουστος 2012 στις 20:16

Στο Βόρονετς της Ρωσίας, τον Σεπτέμβριο του 1989, μάρτυρες περιέγραψαν τον συγκεκριμένο εξωγήινο μετά από προσγείωση UFO. Παρατηρήστε το σύμβολο στην ζώνη. 

 

Δείγμα γραφής που θεωρείται εξωγήινη. Παρατηρήστε στην μεσαία σειρά, το δεύτερο γράμμα από δεξιά.

 

Στην Iσπανία, στο San Jose De Valderas, την 01 Ιουνίου 1967 εμφανίστηκε ένα ΑΤΙΑ που στο κάτω μέρος του είχε το σχήμα του διπλού Ε.

Το 1947 κατέπεσε στην  περιοχή του Ρόσγουελ, στο Νέο Μεξικό ένα ΑΤΙΑ. 

Ανάμεσα στα συντρίμμια του βρέθηκε μία πινακίδα με την λέξη ΕΛΕΦΘΕΡΙΑ. 

Τα Ε έχουν το σχήμα του διπλού Ε

 

Νορβηγικό σύμβολο του θεού Οντίν

 

Άποψη από ψηλά ενός κτιρίου στην Astana του Kazakhstan, με την δομή και το σχήμα του διπλού Έψιλον

South-East European Cooperation Process. Καταχρηστικό ή τυχαίο το logo του διπλού Ε;

Το είδαμε:http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2012/08/i-i.html#ixzz23XTKb7D8

• ▶ Απάντηση
• 
  

Permalink Απάντηση από τον/την Ακρισιος στις 15 Αύγουστος 2012 στις 17:35

Για μια προσπάθεια αποσυμβολισμού του 3+Ε

"Ο κόσμος είναι ένα συμβολικό αντικείμενο"

Salustio

Ένα σύμβολο παράδοξο όσο και ελκυστικό στην αισθητική του. Θα αποτελούσε ίσως αδιάφορο για τους περισσότερους αν δίπλα του δεν στέκονταν ένας μεγάλος αριθμός από ιστορίες που η ατμόσφαιρα του ρομαντικού τις διακατέχει. Γνωστό λοιπόν για κάποιους ως το αυτοκρατορικό σύμβολο των Ουράνιων Έψιλον, ή απλά της γνωστής Ομάδας Έψιλον. 


Μύθος ή πραγματικότητα;

Το να τολμήσουμε να μπούμε στην προσπάθεια του ανακαλύψουμε την Ομάδα Έψιλον θα ήταν μάλλον μια αποτυχημένη προσπάθεια. Ένα τεράστιο μείγμα πολιτικής, άγνωστης τεχνολογίας, παγκόσμιας συνομοσιολογίας, εθνοκεντρισμού και μυστικισμού περιβάλλουν την εν λόγο ομάδα. Θα αποφύγουμε λοιπόν να οδηγηθούμε και εμείς σε αυτά τα μονοπάτια (αφήνοντας τα ηνία στους δικαιούχους αναλυτές όπως τους κ. Φουράκη και Κεραμιδά για αυτό το έργο) και απλά θα αναζητήσουμε την σημειολογία που κρύβει το σύμβολο αυτό.

Θα το περιγράφουμε ως 3+Ε και σαν έτσι θα το συναντήσουμε σε φωτογραφία κάτω μέρους ενός Ιπτάμενου Δίσκου στην Ισπανία. (!) Στην Αλχημεία είναι σύμβολο για το sal ammoniacus (ammonium salt). Φημολογείται ως το σύμβολο που είχε πάνω της η Αργώ (το πλοίο του Ιάσονα). Μπορεί κανείς να το διακρίνει σε ένα αρχαίο κτίριο που η δομή του παίρνει αυτό το σχήμα (που φαίνεται καλά μόνο από ψηλά), σε ένα λόφο στη Γορίτσα στον Βόλο. Εμφανίζεται επίσης πίσω από τον θρόνο του Μίνωα στην Κνωσό, καθώς όμως έχει απαγορευτεί η πρόσβαση των επισκεπτών στην αίθουσα του θρόνου (μετά από αναφορές του Θ. Αξιώτης, κι αργότερα του Π. Γιαννουλάκη), έχει πλέον φτιαχτεί ξύλινο ομοίωμα του θρόνου έξω από την αίθουσα, όπου οι επισκέπτες μπορούν να δουν ένα αντίγραφο, δίχως φυσικά να υπάρχει η τοιχογραφία πίσω. Επίσης, υποτίθεται ότι είναι το σύμβολο του Μεσσία, αλλά και της Ανδρομέδας, απ'όπου 'κατάγονται' οι Έλληνες. (!) Η χρήση του γίνεται και από την Ο.Ε.Α. (Ομάς Ελληνικής Αποκαταστάσεως). Το βρίσκουμε να διακοσμεί το βιβλιοπωλείο 'Ιερά Ελλάς' στην Θεσσαλονίκη. Στέκει ως κεντρικό σταθερό σύμβολο μεταξύ της αριστερόστροφης και δεξιόστροφης σβάστικας. Παρατηρείται σε κέλτικα αραβουργήματα, αλλά και σε θιβετιανές μαντάλα, ενώ σε κάθετη μορφή - αναποδογυρισμένο όρθιο - το φορά ο Κομφούκιος στο στήθος του.

Ο συνδυασμός των συμβόλων με το γνωστό του αποτέλεσμα σχηματίζει στο νου του ερευνητή εύκολα πολλούς συνειρμούς που ίσως να προσφέρουν με την σειρά τους μερικά νέα στοιχεία. Έτσι το 3+Ε φέρνει στο νου το περίγραμμα του συμβόλου του σκαραβαίου. Ο σκαραβαίος, σύμβολο απεικόνισης του Θεού Khepri για τους Αιγύπτιος, αποτελεί μέλος ηλιακών συμβόλων. Ο Θεός Khepri που το όνομα του σημαίνει 'Αυτός που έρχεται σε ύπαρξη', περιγράφει την αυτό-δημιουργία του Ηλιακού Θεού, μια παρομοίωση με την παρατήρηση των Αιγυπτίων της σχέσης της κοπριάς που κουβαλά ο σκαραβαίος (στις απεικονίσεις του σκαραβαίου, μπροστά του υπάρχει συνήθως ένας κύκλος-μπάλα κοπριάς-ήλιος) στην φωλιά του μέσα όπου θα γεννηθούν τα αυγά του. Το σύμβολο του σκαραβαίου τοποθετούνταν στην θέση της καρδιάς στις αιγυπτιακές μούμιες έτσι ώστε ο νεκρός να κερδίσει την εύνοια του ηλιακού Θεού και να αναγεννηθεί. 

Σαν διακοσμητικό - με ταλισμανικές ιδιότητες - τοποθετούνταν σε ποικίλα κοσμήματα σε όλη την Αίγυπτο αλλά και σε τόπους από την Μεσοποταμία έως και την Σαρδηνία που πιθανών είχαν έρθει εκεί μέσω του Αιγυπτιακού στρατού και εμπορίου.

Συσχέτιση ίσως μπορεί να γίνει και με το Fleur de lis, που αποτελεί σύμβολο της Γαλλικής εξουσίας από το 1147. Η πυγή του συμβόλου είναι αβέβαιη όμως η συσχέτιση του με την χριστιανική τριάδα είναι σαφής. Παρόμοια απεικόνιση υπάρχει και στο όπλο (trishula) του Θεού Shiva όπως και στον σκήπτρο του Γαβριήλ την στιγμή της επίσκεψης του στην Μαρία. Το βέβαιο είναι πως σαν λουλούδι (κρίνος) αποτελεί σύμβολο ζωής, αντιπροσωπεύοντας έτσι τον φαλλό, αλλά και αγνότητας που συχνά έτσι απεικονίζει την θηλυκότητα.

Άλλη συσχέτιση μπορεί να γίνει με τον Ρωμαϊκό Θεό Ιανό ο οποίος απεικονίζονταν με δυο πρόσωπα, όπου το ένα αντίκριζε την μια πλευρά της πύλης (η συνήθεις απεικόνιση του Ιανού γινόταν πάνω από πύλες), ενώ το άλλο την αντίθετη πλευρά. Φυσικά εδώ υπάρχει και η παραπομπή στα δυο αντίθετα σημεία του χρόνου: Παρελθόν-Μέλλον. Το σημείο του Παρόντος δεν υπάρχει στον Ιανό και ίσως αυτή την σημαντική προσθήκη/εξέλιξη να προσφέρει το σύμβολο των Έψιλον. Μοιάζει λοιπόν να κοιτάζει προς δυο πλευρές ενώ με το τρίτο στοιχείο (αυτό του σταυρού) να ενώνει τα αντίθετα στα ζευγάρια: Δύση+Ανατολη, Βορράς+Νότος, όπως επίσης να ακολουθεί το Ερμητικό πρότυπο της ένωσης του Ουρανού με την Γη. Μια παρόμοια αναπαράσταση ίσως να αναγνωρίζουμε και στο Βυζαντινό δικέφαλο αετό (σύμβολο δύναμης προς τις δυο πλευρές της τότε αυτοκρατορίας, όπως επίσης και επιφυλακτικότητας λαμβάνοντας υπόψη την οξεία παρατηρητικότητα του αετού).

Παίζοντας ίσως τώρα με άλλα σύμβολα (παιχνίδι κοινό στον χώρο της σημειωτικής), θα συναντήσουμε παρόμοιες μορφές αφαιρώντας στοιχεία ή τοποθετώντας το σύμβολο σε διάφορες στάσεις. Έτσι αφαιρώντας την κάθετη γραμμή ( 3-Ε ), και παίρνουμε έτσι το σύμβολο του ζωδίου του ιχθύος. Με την παρούσα έννοια, υπάρχει η αναπαράσταση δυο σημείων που τείνουν να διαχωριστούν, μια σχάση που όμως δεν ολοκληρώνεται εφόσον υπάρχει μια οριζόντια δέσμια γραμμή, που αναπαριστά της ύλης ίσως! Σε παρόμοια μορφή το σύμβολο παρατηρείται και στην αλχημιστική εικονογραφία όπου όμως αντιστοιχεί στην έννοια της ένωσης, της μίξης.

Διατηρώντας τώρα την προηγούμενη αφαίρεση (της κάθετης γραμμής) και τοποθετώντας το σύμβολο στην όρθια μορφή του, (με τον αριθμό να κοιτά ψηλά) παίρνουμε την συμβολική μορφή του αριθμού 18 έτσι όπως παρουσιαζόταν σε μεσαιωνικά αλμανάκ τα οποία βασίζονταν στην κίνηση της σελήνης για το μέτρημα του χρόνου. Τολμώντας να κάνουμε τώρα μια προσθήκη (τόξων στο τέλος κάθε γραμμής) στο σύμβολο μας (στην παρούσα όρθια θέση του), θα σχηματίσουμε τον κεραυνό του Δία.

Αφαιρώντας τέλος, τον ενδιάμεσο σταυρό και τοποθετώντας ένα μεγάλο κύκλο στην μέση (ενώ παράλληλα στα άκρα έχουμε είδη βάλει δυο ημισελήνους), παίρνουμε συμβολική της Wicca που αναφέρεται στην Μητέρα Θεά και που φυσικά αφομοιώνει την κίνηση τη Σελήνης με την φαινομενική αυξομείωση της στο ουράνιο στερέωμα.

Αφήνοντας όμως στην άκρη κάθε συνειρμό που μας έφερε το σύμβολο για παραλλαγές, αξίζει να επιστρέψουμε στην ίδια του την μορφή όπου διακρίνουμε τρία σημεία κλειδιά: 

Ι) τον αριθμό 3

ΙΙ) το σύμβολο του σταυρού

ΙΙΙ) το Ελληνικό γράμμα Ε-ψιλον 

Ι) Ο αριθμός 3 παρατηρείται σε άπειρα φιλοσοφικά συστήματα και πολιτισμούς. Στην Αίγυπτο έχουμε την Θεϊκή τριάδα Όσιρις-Ίσις-Όρος. Στην αλχημεία τα 3 βασικά στοιχεία: Θείο-Υδράργυρος-Αλάτι. Στην Προ-Ισλαμική Αραβία υπάρχει η τριπλή θεότητα Μανάτ που παριστάνετε με 3 αγίες παρθένες. Στους Ασάντι της Αφρικής, η σεληνιακή θεά απεικονίζεται με 2 μαύρα πρόσωπα και ένα λευκό. Στον Βουδισμό έχουμε το Τριράτνα, τους 3 πολύτιμους λίθους: Βούδας-Ντχάρμα-Σάνγκχα. Στην Εβραϊκή Καββάλα υπάρχει η τριάδα αρσενικού-θηλυκού-ενοποιούσας διάνοιας. Στον Ελληνο-Ρωμαϊκό κόσμο, έχουμε την τρίμορφη Εκάτη, τις 3 Μοίρες, τις 3 Ερινύες, 3 Χάριτες, τον τρικέφαλο Κέρβερο. Για τον Αριστοτέλη, η τριάδα είναι ο αριθμός του συνόλου εφόσον περιέχει αρχή, μέση και τέλος. Για τους Ορφικούς υπάρχει η τριάδα Ύπαρξη-Ζωή-Διάνοια. Για τον Ερμητισμό, ο Ερμής ο Τρισμέγιστος. Για τον Ινδουισμό, η θεία τριάδα Μπράχμα-Βίσνου-Σίβα. Για τους Κέλτες ένας μεγάλος αριθμός τριπλών θεοτήτων όπως της Μπρίτζιτ. Για τους Κινέζους αποτελεί τον πρώτο μονό αριθμό, σύμβολο του Γιάνγκ. Για τους Πυθαγόρειους την τελείωση. Για τον Ταοϊσμό η τριάδα Ουρανός-Άνθρωπος-Γη. Για τον Χριστιανισμό τις 3 αρετές: Πίστη-Αγάπη-Ελπίδα, και τα 3 πρόσωπα του θεού κ.α.

ΙΙ) Ο σταυρός αποτελεί ένα αληθινά πανανθρώπινο σύμβολο. Εκφράζει το κοσμικό κέντρο, το σημείο επικοινωνίας μεταξύ ουρανού και γης. Είναι ένα σύμβολο του παγκόσμιου δέντρου που στηρίζει και ενώνει των Ουρανό με την Γη. Είναι σύμβολο του ανθρώπου που προεκτείνετε προς κάθε πλευρά του ορίζοντα. Είναι σύμβολο αντιθέσεων, της κάθοδος του πνεύματος προς το σώμα όπως και της άνοδος του ανθρώπου στα θεία. Εκφράζει με την κάθετη του γραμμή την ουράνια/θεια προσφορά και με την οριζόντια την επίγεια πραγματικότητα. Σαν σύμβολο δεν βρίσκεται μονάχα στον Χριστιανισμό αλλά παρατηρείτε πολύ παλιότερα. 

Στην Αίγυπτο αναγνωρίζουμε το Ανχ, τον θείο κόμπο της ένωσης των αρσενικών και θηλυκών στοιχείων. Σύμβολο ζωής και αθανασίας. Ο Enel παρατηρεί "Η φωνητική σημασία του συμβόλου [Αnkh] συγκεντρώνει τα σήματα για ενεργητικότητα και παθητικότητα ή για ένα κράμα και των δυο, που σε γενικές γραμμές συμπίπτει με τον συμβολισμό του σταυρού ως ενσωματώσεις της ενεργητικής και της παθητικής αρχής." Αναπαριστάνει ακόμη και τον ανατέλλοντα Ήλιο πάνω από τον ορίζοντα. 

Ο σταυρός τώρα μέσα σε ένα κύκλο, συμβολίζει την ίδια την Ηλιακή φιγούρα (που στέλνει παντού τις ακτίνες του) και την κίνηση της στο ουράνιο στερέωμα. Στην αλχημεία απεικονίζει το κεντρικό σημείο της πεμπτουσίας (quinta essentia). Στον Βουδισμό, τον άξονα του τροχού του Νόμου και του κύκλου της Ύπαρξης. Για τους Γνωστικούς, την ισορροπία της τελειότητας. Στην Ελλάδα, απεικονίζεται στο μέτωπο της Άρτεμης στην Έφεσο όπως και σε Διονυσιακά μυστήρια. Στον Ινδουισμό, ο κάθετος άξονας αναπαριστά τις υψηλότερες βαθμίδες του όντος, ενώ ο οριζόντιος τις χαμηλότερες. Για τους Κέλτες είναι σύμβολο ζωής και του φαλλού. 

Ο σταυρός μέσα σε τετράγωνο, για τους Κινέζους συμβολίζει την Γη, ενώ τον Ουρανό όταν τον βρίσκουμε μέσα σε ένα κύκλο. Για τους Ασσύριους, ο σταυρός ήταν οι τέσσερις κατευθύνσεις της Ηλιακής λάμψης. Για τους Φοίνικες, σύμβολο ζωής και υγείας. Στον Χριστιανισμό (όπου παρατηρείται και ένας μεγάλος αριθμός παραλλαγών του σταυρού), συμβολίζει το μαρτύριο του Χριστού, την εξιλέωση και λύτρωση. 

ΙΙΙ) Το γράμμα Έψιλον αποτελεί το πέμπτο γράμμα της αλφαβήτου (και σαν αυτό παραπέμπει στην συμβολική του 5, ενός αριθμού που μαρτυρά τον ίδιο τον άνθρωπο μέσα από τα 5 άκρα του, τις 5 αισθήσεις του κτλ.). Αποτελεί φυσικά το πρώτο γράμμα της λέξης 'Έλλην'. Υπήρχε στην είσοδο του μαντείου των Δελφών. Συμβολίζει τα 5 στάδια της ανθρώπινης πορείας, 5 στοιχεία (γη-νερό-φωτιά-αέρασ-αιθέρας), τα 5 μέρη του κόσμου κατά τον Όμηρο (Θεοί-Δαίμονες-Ήρωες-Άνθρωποι-Θηρία), τις 5 απόκρυφες δυνάμεις του Απόλλωνα κ.α. Συμβολική όμως είναι και η μορφή του. Αποτελείται από μια συνεχή γραμμή με 3 κάθετες, συμβολίζοντας έτσι το συνεχές του χρόνου με τις 3 του στάσεις (παρελθόν-παρόν-μέλλον). Με βάση αυτή την σκοπιά, αποτελεί μια διαχρονική συνέχεια ή σταθερά όπως επίσης και μιας ισορροπίας μέσα στον χρόνο.

Κάπως έτσι λοιπόν μπορούμε να ερμηνεύσουμε το σύμβολο τον Έψιλον. Είναι όμως αυτοί οι συλλογισμοί αρκετοί; Γεγονός είναι πως ένα σύμβολο αποκτά αξία και νόημα κυρίως για τους ίδιους του τους δημιουργούς. Φυσικά τα σύμβολα επηρεάζουν ακόμη και ασυνείδητα τον καθένα, μα σίγουρα η στάση του ίδιου του 'σχεδιαστή' είναι και η πιο ολοκληρωμένη. Το σύμβολο του 3+Ε ίσως να μην ερμηνεύεται μέσα από όλες τις παραπάνω πληροφορίες που παραδώσαμε, ίσως να αποτελεί την ενωτική πολλών συμβόλων, ίσως πάλι να είναι ο κωδικός από μια απόκρυφη γνώση (θα μπορούσε άραγες να αποτελεί μια νέα απεικόνιση της Πυθαγόρειας Τετράκτυς: 1+2+3+4=10 το τέσσερα προκύπτει από τις τέσσερις γραμμές του Ε, το 3 από τον ίδιο του τον αριθμό, το 2 από την ένωση των δυο αριθμόν που επιδιώκει ο σταυρός και το 1 από την ενωτική αξία όλου του συμβόλου) ή απλά να είναι άλλο ένα κομμάτι μιας σύγχρονης μυθολογίας. Το βέβαιο είναι πως ο χρόνος θα σπρώξει μακριά την ομίχλη και όπως όμορφα παριστάνει το γράμμα Ε, θα βρεθεί η αναγκαία ισορροπία ανάμεσα στον μύθο και στην πραγματικότητα, ανάμεσα στο σύμβολο και στην ερμηνεία του.

ΠΗΓΗ

• ▶ Απάντηση
• 
  

Permalink Απάντηση από τον/την Ακρισιος στις 15 Αύγουστος 2012 στις 17:39

ΤΟ ΔΕΛΦΙΚΟ ΕΨΙΛΟΝ

Το Γράμμα Έψιλον ως σύμβολο σχετίζεται άμεσα με την Δελφική Ηλιακή μυσταγωγία, την μύηση του ανθρώπου στο ΦΩΣ. Η τοποθέτησiς του στο αέτωμα του Δελφικού Ναού του ΑΠΟΛΛΩΝΟΣ δηλώνει την αέναη σχέση του με το Φως, την τελείωση και ως εκ τούτου σαν Έψιλον υποδηλώνεται ο Φωτεινός.

Το γράμμα Ε ως αριθμός συμβολίζεται με τον αριθμό 5. Τα 4 κοσμογονικά στοιχεία της Γής, του Αέρα, του Νερού και του Πυρός με την πεμπτουσία του Ουράνιου Αιθέρα. Όλα τα παραπάνω συνθέτουν τον Άνθρωπο.

Τo Ε (ΕΨΙΛΟΝ) βρισκόταν στην κορυφή τού Αετώματος τού Ναού τού Απόλλωνος στους Δελφούς, αντίκρυ σε όποιον πλησίαζε την κεντρική, ανατολική Πύλη του, πάντοτε συνοδευόμενο από το ΓΝΩΘΙ Σ'ΑΥΤΟΝ στην κάτω αριστερή γωνία και το ΜΗΔΕΝ ΑΓΑΝ στην κάτω δεξιά τού ιδίου Αετώματος.

Ήταν γνωστά σαν ''Δελφικά παραγγέλματα'', το δε Ε το ''προεδρεύον'' αυτών. Το παλαιότερο από αυτά (τα Ε) ήταν ξύλινο κι αναφέρεται σαν ''Ε των Σοφών '', γιατί αφιερώθηκε από τον Σόλωνα κατά μία εκδοχή, κατά δε άλλη από όλους μαζί τούς τότε αναγνωρισμένους Σοφούς. Όταν αυτό εφθάρη, οι Αθηναίοι ανέθεσαν στο Ναό το δεύτερο, το οποίο ήταν χάλκινο. Σε αντικατάσταση και αυτού, η Λιβία Δρουσέλλα, σύζυγος τού Αυγούστου, αφιέρωσε το τρίτο και τελευταίο, από καθαρό χρυσό. Η μοναδική πληροφορία για το Ε των Δελφών προέρχεται από τον Πλούταρχο (46-127), ο οποίος ως Ιερεύς διά βίου τού Απόλλωνος, ήταν κοινωνός και γνώστης των Μυστηρίων.

Το ότι λοιπόν ένα γράμμα τού Αλφαβήτου, είναι το αποκλειστικό αντικείμενο μιας ολόκληρης διατριβής του, δείχνει, όπως και τα γραφόμενα, την μεγάλη σημασία πού ένας συγγραφέας της ολκής του, απέδιδε σ' αυτό. Το ότι κανείς άλλος δεν έγραψε γι' αυτό, αλλά κι ο τρόπος (σε μορφή διαλόγου) πού ο ίδιος ο Πλούταρχος το παρουσιάζει, συνηγορούν ότι πρόκειται για κλείδα των Δελφικών Μυστηρίων, γιατί ως γνωστόν η αποκάλυψη στοιχείων τους στους αμύητους, αποτελούσε ηθικό και ποινικό αδίκημα.

Στον διάλογο αυτόν, προβάλλονται διάφορες ερμηνείες από τούς διαλεγόμενους. Σε κάποιες επεμβαίνει ο ίδιος ο Πλούταρχος, με πληθώρα αναλύσεων, μη παίρνοντας ρητή θέση, αλλ' ωστόσο καθοδηγώντας διακριτικά τον αναγνώστη. Δεν μπορεί έτσι να κατηγορηθεί ότι αποκαλύπτει τα των Μυστηρίων, αλλά προτρέπει σε συλλογισμούς προσέγγισής τους, τηρώντας το ρηθέν από τον Ηράκλειτο ότι: "Ο ΑΝΑΞ Ο ΕΝ ΔΕΛΦΟΙΣ, ΟΥΤΕ ΛΕΓΕΙ, ΟΥΤΕ ΚΡΥΠΤΕΙ, ΑΛΛΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ". Τα δε σημαίνοντα διαφέρουν ως προς την προσέγγισή τους, ανάλογα με την πνευματική, την ποιοτική και την μυητική διαβάθμιση. Γιατί κι ο ίδιος ο Θεός έχει ανάλογα ονόματα προς αυτούς: είναι ΛΟΞΙΑΣ για τούς μη νοούντας, ΠΥΘΙΟΣ για εκείνους που αρχίζουν να μαθαίνουν, να ερωτούν, να ενημερώνονται και ΔΗΛΙΟΣ και ΦΑΝΑΙΟΣ σε όσους φανερώνεται και διαφαίνεται κάποια Αλήθεια. Είναι ΙΣΜΗΝΙΟΣ σ' αυτούς που γνωρίζουν την αλήθεια και ΛΕΣΧΗΤΟΡΙΟΣ σ' εκείνους που μεταχειρίζονται αυτήν την Αλήθεια, φιλοσοφώντας.

Το Ε, όντας το δεύτερο των γραμμάτων, των εχόντων Φωνήν (φωνηέντων), δηλώνει τον Απόλλωνα, τον δεύτερο τη ταξει, μετά τον Δία, Θεόν. Η άποψη τού Ιερέως Νικάνδρου είναι ότι, επειδή το Ε γράφεται και ΕΙ (βλ. Δειπνοσοφιστού βιβλ. β'.5: '' πάντες οι Αρχαίοι τώ ΟΥ αντί τού Ο μακρού στοιχείου προσεχρώντο, παραπλησίως και τώ ΕΙ αντί τού Ε μακρού. Ώσπερ ορώμεν καν τή Ιλιάδι το πέμπτον βιβλίον σημειούμενον διά τού ΕΙ.), είναι χαρακτηριστικό των προς χρησμοδότησιν ερωτημάτων (εάν), αλλά και μόριο ευχής ή παράκλησης (ΕΙ-θε). Η άποψη τού Θέοντος, είναι πως ο Θεός ευνοώντας την Διαλεκτική, παραδέχεται αυτό το μόριο (ΕΙ) τού συλλογισμού και χρησιμοποιώντας το συχνά στους Χρησμούς του, προτείνει τή χρήση του στους Φιλοσόφους.

Γιατί Φιλοσοφία είναι η έρευνα της Αλήθειας και φώς της Αλήθειας η απόδειξη και της απόδειξης αρχή ο συναπτόμενος συλλογισμός. Και κανένα πράγμα δεν υπάρχει χωρίς αιτία και κανένας συλλογισμός δίχως λογική προϋπόθεση.

Ο Έυστροφος ο Αθηναίος υποστηρίζει πως το Ε δηλώνει την έννοια των αριθμών ως Πεμπάς, αφού οι Σοφοί το αριθμείν ονομάζουν ''πεμπάζειν''. Εκφράζει έτσι την Πυθαγόρεια θέση ότι ο αριθμός είναι πρώτη και απόλυτη αιτία των πάντων κι ότι ο Θεός αεί γεωμετρεί. Την άποψη αυτή συμπληρώνει ο ίδιος ο Πλούταρχος, λέγοντας ότι οι αριθμοί διαιρούνται σε άρτιους και περιττούς και η Μονάδα είναι κοινή κατά τη δύναμη και στα δύο είδη, αφού προστιθέμενη, κάνει τον άρτιο περιττό και τον περιττό άρτιο. Το δύο είναι ο πρώτος άρτιος και το τρία ο πρώτος περιττός. Το άθροισμα αυτών των δύο δίνει αριθμό εξαιρετικής τιμής, γιατί πρώτος αυτός αποτελείται από πρώτους και έχει ονομασθεί από τούς Πυθαγόρειους Γάμος, λόγω της ομοιότητάς του με την ενωτική σχέση τού άρτιου προς το θήλυ και τού περιττού προς το άρρεν.

Γιατί από καμιά ανάμιξη τους δεν γεννιέται άρτιος, μα πάντα περιττός και ποτέ άρτιος όταν προστεθεί σε άρτιο δεν γεννά περιττό, ούτε βγαίνει από τή φύση του, από αυτήν ακριβώς την αδυναμία του να γεννήσει άλλον. Αντίθετα, περιττοί όταν προστεθούν σε περιττούς, γεννούν πολλούς άρτιους, γιατί πάντα αποτελούν το γόνιμο στοιχείο. Το πέντε (Ε) λέγεται και φύσις γιατί με τον πολλαπλασιασμό επί τον εαυτό του τελειώνει πάντα στον εαυτό του. Γιατί και η φύση - πού από τον σπόρο μετά από διάφορες μεταμορφώσεις, αποδίδει πάλι σπόρο - πάντα τελειώνει στον εαυτό της. Κι όταν αυτό (το Ε) προστίθεται στον εαυτό του, γεννά εκ περιτροπής ή τον εαυτό του ή την δεκάδα, κι αυτό γίνεται επ' άπειρον. Η ένωση λοιπόν της Πεμπάδος (Ε) με τον εαυτό της δεν γεννά τίποτε ατελές ή αλλιώτικο, αλλ' έχει καθορισμένες μεταβολές. Γεννά ή τον αριθμό τού είδους της ή τον τέλειο αριθμό.

Εδώ ακριβώς βρίσκεται το κοινόν με τον Απόλλωνα, γιατί ο Θεός υμνείται ως αιώνιος και άφθαρτος από την ίδια του την φύση, και άλλοτε ως πυρ τα πάντα εξομοιώνει προς τα πάντα (ΠΥΡΟΣ Τ'ΑΝΤΑΜΕΙΒΕΣΘΑΙ ΠΑΝΤΑ), άλλοτε δε καταφεύγει σε μεταμορφώσεις τού εαυτού του ως προς τήν μορφή, τήν διάθεση και τήν δύναμη, όπως ακριβώς κι ο Κόσμος.

Αλλά και στη Μουσική η Πεμπάς έχει την σημασία της. Γιατί πέντε είναι οι ορθές συμφωνίες και αν και υπάρχουν πολλά διαστήματα μεταξύ των τόνων, η Μελωδία, πέντε μόνο χρησιμοποιεί: τή Δίεση, το Ημιτόνιο, τον Τόνο, το Τριημιτόνιο και το Δίτονο.

Ο Θεός, όταν πλησιάζει κάποιος στο Ναό, τον χαιρετά και τον προσαγορεύει με το ''Γνώθι σ’αυτόν'', κι αυτός ανταπαντά '' ΕΙ '' (είσαι), αναγνωρίζοντας ότι πραγματικά Αυτός υπάρχει. Και ''ΕΙ ΕΝ'', γιατί είναι Ένας (ΕΝ ΔΕ ΑΠΟΛΛΩΝ). Λέγεται και Φοίβος γιατί οι Αρχαίοι έτσι ονόμαζαν κάθε καθαρό κι αγνό. Ο Πλούταρχος τελειώνει εδώ τον διάλογο, με την τελευταία άποψη να αναιρεί όλες τις προηγούμενες, χωρίς κάποιο συμπερασματικό επίλογο ή σχόλιο, μη κλείνοντας ουσιαστικά το θέμα κι αφήνοντας να εννοηθεί ότι υπάρχουν πιθανώς και άλλες πτυχές της Αλήθειας. Τηρεί έτσι ως Μύστης και Ιερεύς, τις Μυστηριακές επιταγές, κάνοντας συγχρόνως ένα άνοιγμα προς τούς έξω και αμύητους. Άνοιγμα που έχει από μια μεριά σκοπιμότητα - σε μια εποχή παρακμής τού Μαντείου και ανταγωνισμού του από άλλες θρησκείες και Θεούς που εισήγαγαν οι Ρωμαίοι από τα πέρατα της Αυτοκρατορίας - αλλά και ανάγκη της προβολής και δικαίωσης τού Κοσμικού και Νοητικού χαρακτήρα της Απολλώνιας Θεοσέβειας.

Στη Σαμοθράκη έχουν βρεθεί κεραμικά πιάτα που χρησιμοποιούνταν σε τελετές των Καβειρίων Μυστηρίων. Τα μισά από αυτά είχαν χαραγμένο ένα Θ (Θήτα) και τα υπόλοιπα ένα Ε. Και τα δύο συμβολίζουν το Θείον. Το πρώτο σαν Κέντρο τού Σύμπαντος Όλου, το δεύτερο σαν Ενωτικό των Πάντων στοιχείο. Η Ελληνική γλώσσα δεν είναι απλά μια γλώσσα επικοινωνίας. Είναι το παράγωγο μιας Κοσμικής, Συμπαντικής γεωμετρικής Μήτρας κωδικοποιημένων Εννοιολογήσεων.

Η Ελληνική γλώσσα είναι Λόγος, και ο Λόγος είναι πρώτιστα αναλογία. Κι εκφράζεται πολυσήμαντα και κατ' αναλογία σε άπειρα διαβαθμιστικά επίπεδα. Από τα πλέον Γήινα σαν επικοινωνία, έως τα πλέον Κοσμικά σαν Κοσμικές, Συμπαντικές έννοιες.

ΠΗΓΗ

• ▶ Απάντηση
• 
  

Permalink Απάντηση από τον/την Ακρισιος στις 21 Οκτώβριος 2012 στις 18:03

H αποκωδικοποίηση του Δελφικού Ε

Ή αλλιώς το «Έψιλον εν Δελφοίς» είναι σήμερα ένα πολύ παρεξηγημένο σύμβολο που οι αδαείς θέλουν να το ταυτίζουν, από άγνοια βέβαια, 
με μυστικές ομάδες, συνομωσίες και άλλου είδους φανταστικές θεωρίες. Αντιθέτως το Δελφικό Έψιλον, δηλαδή το σύμβολο αυτό που ήταν τοποθετημένο (σύμφωνα με τα αρχαία κείμενα και τα ευρήματα), στην κορυφή τού Αετώματος τού Ναού τού Απόλλωνος στους Δελφούς, είχε για τον αρχαίο κόσμο την δικιά του σημαντική αξία και φιλοσοφία.

Να λοιπόν ποιο ήταν και τι σήμαινε το ΔΕΛΦΙΚΟ ΕΨΙΛΟΝ:
Το Γράμμα Έψιλον σαν σύμβολο σχετίζεται άμεσα με την Δελφική Ηλιακή μυσταγωγία, την μύηση του ανθρώπου στο ΦΩΣ. Η τοποθέτησης του στο αέτωμα του Δελφικού Ναού του ΑΠΟΛΛΩΝΟΣ (θεού του Φωτός - Ηλιακή λατρεία) δηλώνει την αέναη σχέση του με το Φως, την τελείωση και ως εκ τούτου σαν Έψιλον υποδηλώνεται ο Φωτεινός. Το γράμμα Ε είναι σαν σχήμα η έκφανση της τριαδικότητας εξ ου και η τρείς φορές τοποθέτησή του εις το αέτωμα του Απολλώνιου ναού μια σε ξύλο, δεύτερη σε χαλκό και τρίτη σε χρυσό.Το γράμμα Ε ως αριθμός συμβολίζεται με τον αριθμό 5. Τα 4 κοσμογονικά στοιχεία της Γής, του Αέρα, του Νερού και του Πυρ με την πεμπτουσία του Ουράνιου - Αιθέρα. Όλα τα παραπάνω συνθέτουν τον Άνθρωπο. Ομοίως γνωρίζουμε ότι το ιερό πεντάγραμμο (πεντάλφα) συμβολίζει τον άνθρωπο και παράλληλα τα 5 στοιχεία που τον αποτελούν κατά τους Πυθαγόρειους μύστες όπου το είχαν σαν ιερό σύμβολο.

Τρείς φορές τοποθετήθηκε ένα Ε (ΕΨΙΛΟΝ) στην κορυφή τού Αετώματος τού Ναού τού Απόλλωνος στους Δελφούς, κατάντικρυ σε όποιον πλησίαζε την κεντρική, ανατολική Πύλη του, πάντοτε συνοδευόμενο από το ΓΝΩΘΙ Σ'ΑΥΤΟΝ στην κάτω αριστερή γωνία και το ΜΗΔΕΝ ΑΓΑΝ στην κάτω δεξιά τού ιδίου Αετώματος. Ήταν γνωστά σαν ''Δελφικά παραγγέλματα'', το δε Ε το ''προεδρεύον'' αυτών. Το παλαιότερο από αυτά (τα Ε) ήταν ξύλινο κι αναφέρεται σαν ''Ε των Σοφών '', γιατί αφιερώθηκε από τον Σόλωνα κατά μία εκδοχή, κατά δε άλλη από όλους μαζί τούς τότε αναγνωρισμένους Σοφούς. Όταν αυτό εφθάρη, οι Αθηναίοι ανέθεσαν στο Ναό το δεύτερο, το οποίο ήταν χάλκινο. Σε αντικατάσταση και αυτού, η Λιβία Δρουσέλλα, σύζυγος τού Αυγούστου, αφιέρωσε το τρίτο και τελευταίο, από καθαρό χρυσό. Η μοναδική πληροφορία για το Ε των Δελφών προέρχεται από τον Πλούταρχο (46-127 μ.Χ.), ο οποίος ως Ιερεύς διά βίου τού Απόλλωνος, πρέπει να ήταν κοινωνός και γνώστης των Μυστηρίων.

Το ότι λοιπόν ένα γράμμα τού Αλφαβήτου, είναι το αποκλειστικό αντικείμενο μιας ολόκληρης διατριβής του, δείχνει, όπως και τα γραφόμενα, την μεγάλη σημασία πού ένας συγγραφέας της ολκής του, απέδιδε σ' αυτό. Το ότι κανείς άλλος δεν έγραψε γι' αυτό, αλλά κι ο τρόπος (σε μορφή διαλόγου) πού ο ίδιος ο Πλούταρχος το παρουσιάζει, συνηγορούν ότι πρόκειται για κλείδα των Δελφικών Μυστηρίων, γιατί ως γνωστόν η αποκάλυψη στοιχείων τους στους αμύητους, αποτελούσε ηθικό και ποινικό αδίκημα.

Στον διάλογο αυτόν, προβάλλονται διάφορες ερμηνείες από τούς διαλεγόμενους, σαν προσωπικές τους απόψεις, μερικές αδύναμα τεκμηριωμένες, άλλες ισχυρά, πολλές αλληλοαναιρούσες. Σε κάποιες επεμβαίνει ο ίδιος ο Πλούταρχος, με πληθώρα αναλύσεων, μη παίρνοντας ρητή θέση, αλλ' ωστόσο καθοδηγώντας διακριτικά τον αναγνώστη. Δεν μπορεί έτσι να κατηγορηθεί ότι αποκαλύπτει τα των Μυστηρίων, αλλά προτρέπει σε συλλογισμούς προσέγγισής τους, τηρώντας το ρηθέν από τον Ηράκλειτο ότι : "Ο ΑΝΑΞ Ο ΕΝ ΔΕΛΦΟΙΣ, ΟΥΤΕ ΛΕΓΕΙ, ΟΥΤΕ ΚΡΥΠΤΕΙ, ΑΛΛΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ". Τα δε σημαίνοντα διαφέρουν ως προς την προσέγγισή τους, ανάλογα με την πνευματική, την ποιοτική και την μυητική διαβάθμιση των πιστών. Γιατί κι ο ίδιος ο Θεός έχει ανάλογα ονόματα προς αυτούς: είναι ΛΟΞΙΑΣ για τούς μη νοούντας, ΠΥΘΙΟΣ για εκείνους που αρχίζουν να μαθαίνουν, να ερωτούν, να ενημερώνονται και ΔΗΛΙΟΣ και ΦΑΝΑΙΟΣ σε όσους φανερώνεται και διαφαίνεται κάποια Αλήθεια. Είναι ΙΣΜΗΝΙΟΣ σ' αυτούς που γνωρίζουν την αλήθεια και ΛΕΣΧΗΤΟΡΙΟΣ σ' εκείνους που μεταχειρίζονται αυτήν την Αλήθεια, φιλοσοφώντας.

Η πρώτη άποψη στο διάλογο, δηλωμένη από τον αδελφό τού Πλουτάρχου Λαμπρία, είναι πώς οι πέντε από τούς επτά Σοφούς - οι Χίλων, Θαλής, Σόλων, Βίας και Πιττακός θέλοντας να διαχωριστούν από τούς άλλους δύο, τον Κλεόβουλο τον Λίνδιο και τον Περίανδρο τον Κορίνθιο, οι οποίοι με πλάγια μέσα εξεπόρθησαν τη φήμη τού Σοφού - αφιέρωσαν το Ε (δηλαδή τον αριθμό 5) στον Θεό, δηλώνοντας έτσι το πραγματικό πλήθος τους. Άλλος είπε πως το Ε, όντας το δεύτερο των γραμμάτων, των εχόντων Φωνήν (φωνηέντων), δηλώνει τον Απόλλωνα, τον δεύτερο τη ταξει, μετά τον Δία, Θεόν. Η τρίτη άποψη τού Ιερέως Νικάνδρου είναι ότι, επειδή το Ε γράφεται και ΕΙ (βλ. Δειπνοσοφιστού βιβλ. β'.5: '' πάντες οι Αρχαίοι τώ ΟΥ αντί τού Ο μακρού στοιχείου προσεχρώντο, παραπλησίως και τώ ΕΙ αντί τού Ε μακρού. Ώσπερ ορώμεν καν τή Ιλιάδι το πέμπτον βιβλίον σημειούμενον διά τού ΕΙ.), είναι χαρακτηριστικό των προς χρησμοδότησιν ερωτημάτων (εάν), αλλά και μόριο ευχής ή παράκλησης (ΕΙ-θε). Η άποψη τού Θέοντος, πού ακολουθεί, είναι πως ο Θεός ευνοώντας την Διαλεκτική, παραδέχεται αυτό το μόριο (ΕΙ) τού συλλογισμού και χρησιμοποιώντας το συχνά στους Χρησμούς του, προτείνει τή χρήση του στους Φιλοσόφους. Γιατί Φιλοσοφία είναι η έρευνα της Αλήθειας και φώς της Αλήθειας η απόδειξη και της απόδειξης αρχή ο συναπτόμενος συλλογισμός. Και κανένα πράγμα δεν υπάρχει χωρίς αιτία και κανένας συλλογισμός δίχως λογική προϋπόθεση.

Ο Έυστροφος ο Αθηναίος υποστηρίζει πως το Ε δηλώνει την έννοια των αριθμών ως Πεμπάς, αφού οι Σοφοί το αριθμείν ονομάζουν ''πεμπάζειν''. Εκφράζει έτσι την Πυθαγόρεια θέση ότι ο αριθμός είναι πρώτη και απόλυτη αιτία των πάντων κι ότι ο Θεός αεί γεωμετρεί. Την άποψη αυτή συμπληρώνει ο ίδιος ο Πλούταρχος, λέγοντας ότι οι αριθμοί διαιρούνται σε άρτιους και περιττούς και η Μονάδα είναι κοινή κατά τη δύναμη και στα δύο είδη, αφού προστιθέμενη, κάνει τον άρτιο περιττό και τον περιττό άρτιο. Το δύο είναι ο πρώτος άρτιος και το τρία ο πρώτος περιττός.

Το άθροισμα αυτών των δύο δίνει αριθμό εξαιρετικής τιμής, γιατί πρώτος αυτός αποτελείται από πρώτους και έχει ονομασθεί από τούς Πυθαγόρειους Γάμος, λόγω της ομοιότητάς του με την ενωτική σχέση τού άρτιου προς το θήλυ και τού περιττού προς το άρρεν. Γιατί από καμιά ανάμιξή τους δεν γεννιέται άρτιος, μα πάντα περιττός και ποτέ άρτιος όταν προστεθεί σε άρτιο δεν γεννά περιττό, ούτε βγαίνει από τή φύση του, από αυτήν ακριβώς την αδυναμία του να γεννήσει άλλον. Αντίθετα, περιττοί όταν προστεθούν σε περιττούς, γεννούν πολλούς άρτιους, γιατί πάντα αποτελούν το γόνιμο στοιχείο. Το πέντε (Ε) λέγεται και φύσις γιατί με τον πολλαπλασιασμό επί τον εαυτό του τελειώνει πάντα στον εαυτό του. Γιατί και η φύση - πού από το σπόρο μετά από διάφορες μεταμορφώσεις, αποδίδει πάλι σπόρο - πάντα τελειώνει στον εαυτό της. Κι όταν αυτό (το Ε) προστίθεται στον εαυτό του, γεννά εκ περιτροπής ή τον εαυτό του ή την δεκάδα, κι αυτό γίνεται επ' άπειρον.

Η ένωση λοιπόν της Πεμπάδος (Ε) με τον εαυτό της δεν γεννά τίποτε ατελές ή αλλιώτικο, αλλ' έχει καθορισμένες μεταβολές. Γεννά ή τον αριθμό τού είδους της ή τον τέλειο αριθμό. Εδώ ακριβώς βρίσκεται το κοινόν με τον Απόλλωνα, γιατί ο Θεός υμνείται ως αιώνιος και άφθαρτος από την ίδια Του την φύση, και άλλοτε ως πυρ τα πάντα εξομοιώνει προς τα πάντα (ΠΥΡΟΣ Τ' ΑΝΤΑΜΕΙΒΕΣΘΑΙ ΠΑΝΤΑ), άλλοτε δε καταφεύγει σε μεταμορφώσεις τού εαυτού του ως προς τή μορφή, τή διάθεση και τή δύναμη, όπως ακριβώς κι ο Κόσμος. Αλλά και στη Μουσική πού τόσο αρέσει στον Θεό, η Πεμπάς έχει την σημασία της. Γιατί πέντε είναι οι ορθές συμφωνίες και αν και υπάρχουν πολλά διαστήματα μεταξύ των τόνων, η Μελωδία, πέντε μόνο χρησιμοποιεί: τή Δίεση, το Ημιτόνιο, τον Τόνο, το Τριημιτόνιο και το Δίτονο. Μα και κατά τον Πλάτωνα, αν υπάρχουν περισσότεροι από ένας κόσμοι, τότε αυτοί είναι πέντε. Αλλά κι αν υπάρχει μόνο ένας, όπως λέγει ο Αριστοτέλης, αυτός αποτελείται από πέντε: τον κόσμο της Γής, τον κόσμο τού Ύδατος, αυτόν τού Πυρός, τον τέταρτο τού Αέρος και τον πέμπτο που άλλοι ονομάζουν Ουρανό, άλλοι Φώς, άλλοι Αιθέρα και άλλοι Πέμπτη Ουσία ή Πεμπτουσία.

Αρκετοί Φιλόσοφοι συσχετίζουν με αυτούς τούς πέντε κόσμους, τις πέντε αισθήσεις, γιατί θεωρούν ότι η αφή είναι σκληρή και γεώδης, η γεύση από την υγρότητά της αποκτά αντίληψη για τις ποιότητες γευστών. Η όσφρηση επειδή είναι αναθυμίασης και άρα γεννάται από την θερμότητα, έχει τή φύση τού πυρός. Ο αέρας όταν προσκρούει στο αυτί γίνεται φωνή και ήχος. Και τέλος η όρασης διαλάμπει από το φώς και τον Αιθέρα. Ο διάλογος κλείνει με την άποψη τού Αμμωνίου που υποστηρίζει ότι ούτε αριθμό, ούτε τάξη, ούτε σύνδεσμο, ούτε κάποιο άλλο ελλίπον μόριο λέξεως, δηλώνει το Ε. Αλλά ότι είναι αυτοτελής τού Θεού προσαγόρευσης και προσφώνησης. Ο Θεός όταν πλησιάζει κάποιος στο Ναό, τον χαιρετά και τον προσαγορεύει με το ''Γνώθι σ’αυτόν'', κι αυτός ανταπαντά '' ΕΙ '' (είσαι), αναγνωρίζοντας και ομολογώντας ότι πραγματικά Αυτός υπάρχει. Και ''ΕΙ ΕΝ'', γιατί είναι Ένας (ΕΝ ΔΕ ΑΠΟΛΛΩΝ) - γι' αυτό λέγεται Α-πολλών - αρνούμενος τα πολλά και το πλήθος. Λέγεται και Ιήϊος γιατί είναι Ένας και μόνος, και Φοίβος γιατί οι Αρχαίοι έτσι ονόμαζαν κάθε καθαρό κι αγνό.

Ο Πλούταρχος τελειώνει εδώ τον διάλογο, με την τελευταία άποψη να αναιρεί όλες τις προηγούμενες, χωρίς κάποιο συμπερασματικό επίλογο ή σχόλιο, μη κλείνοντας ουσιαστικά το θέμα κι αφήνοντας να εννοηθεί ότι υπάρχουν πιθανώς και άλλες πτυχές της Αλήθειας. Τηρεί έτσι ως Μύστης και Ιερεύς, τις Μυστηριακές επιταγές, κάνοντας συγχρόνως ένα άνοιγμα προς τούς έξω και αμύητους. Άνοιγμα που έχει από μια μεριά σκοπιμότητα - σε μια εποχή παρακμής τού Μαντείου και ανταγωνισμού του από άλλες θρησκείες και Θεούς που εισήγαγαν οι Ρωμαίοι από τα πέρατα της Αυτοκρατορίας - αλλά και ανάγκη της προβολής και δικαίωσης τού Κοσμικού και Νοητικού χαρακτήρα της Απολλώνιας Θεοσέβειας.

Από τούς νεότερους συγγραφείς μόνο δύο έχουν γράψει για το Ε των Δελφών. Ο Στέφ. Καραθεοδωρής, Ιατρός και ο Γ. Λευκοφρύδης, Δικηγόρος (Αθήνα 1977), οι οποίοι αφού αναφέρονται στα τού Πλουτάρχου, διατυπώνουν ο καθένας κι από μια δική του άποψη. Ο μεν πρώτος επισημαίνοντας ότι το Ε συμβολίζει τον Θεό, το συνδέει με το γράμμα (συλλαβή) τού Εβραϊκού αλφαβήτου, που επίσης συμβολίζει το Θείον, υποστηρίζοντας ότι είναι μετάφρασή του και συνεπώς αποτέλεσμα μαθητείας κι αποδοχής της Εβραϊκής Θρησκείας. Ο δε δεύτερος, Λευκοφρύδης, συνδέοντας το Δελφικό Ε με την κατά την άποψή του αποκωδικοποίηση τού έργου τού Αριστοτέλη '' Οργάνων Όργανον'', υποστηρίζει ότι πρόκειται για διακριτικό σύμβολο ενός Πλανητικού συστήματος στον αστερισμό τού Λαγού και τού συνωνύμου του Κοσμοσκάφους.

Αν και η λογική της αποκωδικοποίησης τού έργου είναι ισχυρή, εναπόκειται στην κρίση τού κάθε ερευνητή να καταλήξει για το ακραίο ή όχι της θέσης αυτής. Η δική μου άποψη για το γράμμα αυτό τού Ελληνικού Αλφαβήτου, είναι ότι αποτελεί σε Κοσμικό επίπεδο, καθαρό συμβολισμό τού Ενούντος Θείου.

Στην Σαμοθράκη έχουν βρεθεί κεραμικά πιάτα που χρησιμοποιούνταν σε τελετές των Καβειρίων Μυστηρίων. Τα μισά από αυτά είχαν χαραγμένο ένα Ο (Θήτα) και τα υπόλοιπα ένα Ε. Και τα δύο συμβολίζουν το Θείον. Το πρώτο σαν Κέντρο τού Σύμπαντος Όλου, το δεύτερο σαν Ενωτικό των Πάντων στοιχείο. Η Ελληνική γλώσσα δεν είναι απλά μια γλώσσα επικοινωνίας. Είναι το παράγωγο μιας Κοσμικής, Συμπαντικής γεωμετρικής Μήτρας κωδικοποιημένων Εννοιολογήσεων.

Ο Φιλόστρατος αναφέρει ότι:
'' Παλαμήδης εύρε τα γράμματα ουχ υπέρ τού γράφειν μόνον, αλλά και υπέρ τού γιγνώσκειν ά δεί μή γράφειν''. Κατά τον Λουκιανό, ο Παλαμήδης - υιός τού Ναυπλίου, Ομηρικός ήρως και εφευρέτης τού Αλφαβήτου- ''... πρώτος ημίν τούς νόμους τούτους διατυπώσας, ου τή ταξει μόνον καθ' ήν προεδρίαν βεβαιούνται, διώρισεν τί πρώτον έσται ή δεύτερον, αλλά καί ποιότητας άς έκαστον έχει καί δυνάμεις συνείδον''. Χαρακτηριστικά δηλαδή τού Αλφαβήτου εκτός από τή σειρά των γραμμάτων είναι και οι ποιότητες αυτών, αλλά και οι δυνάμεις. Τί σημαίνει όμως, τα γράμματα έχουν ποιότητες και δυνάμεις; Δυνάμεις να κάνουν τί, ή δυνάμεις τίνων; Η Ελληνική γλώσσα είναι Λόγος, και ο Λόγος είναι πρώτιστα αναλογία. Κι εκφράζεται πολυσήμαντα και κατ' αναλογία σε άπειρα διαβαθμιστικά επίπεδα. Από τα πλέον Γήινα σαν επικοινωνία, έως τα πλέον Κοσμικά σαν Κοσμικές, Συμπαντικές έννοιες. Έτσι το Ν είναι Νόησης. Το Λ είναι Λόγος. Ο Λόγος όταν αποκτά βάση (-), γίνεται -Δ- Δραστηριοποιείται, αποκτά Διαστάσεις. Το Ο είναι μία Ολότητα, ένα Πάν. Το Όλον με το Κέντρο του, ο Δημιουργός και η Δημιουργία, αδιαίρετα μαζί, είναι το Θ (Θήτα) το Θείον, το Σύν-Πάν. Το Ε είναι τα τρία στοιχεία (οι τρείς παράλληλες γραμμές) τού Τρισυπόστατου Θείου, ενωμένα. Εξ ου και Ένωσης= ώσις πρό τό ΕΝ = ώθηση προς τή Θεία Νόηση.

Τό Ε δηλώνει, τον Ενωτικό χαρακτήρα τού Τρισυπόστατου Θείου και γι' αυτό αφιερώθηκε, μαζί με τα ''Γνώθι σ’αυτόν'' καί ''Μηδέν Άγαν'', που είναι επίσης Ενωτικά παραγγέλματα - αφού δεν νοείται Ένωσης χωρίς την βαθιά, Νοητική γνώση τού Εγώ, αλλ' ούτε και προσέγγισής της με παραθλαστικές λειτουργίες υπερβολής- στον Θεό τού Φωτός και της Αρμονίας. Αυτό το στοιχείο της Ένωσης συνηγορεί προς την ονομασία ''Γάμος'', που έδωσαν στο Ε, οι Πυθαγόρειοι.ΠΗΓΗ

 

• ▶ Απάντηση
• 
  

Permalink Απάντηση από τον/την Προιτος στις 23 Μάρτιος 2013 στις 1:17

ΟΙ "ΜΑΟΡΙ" ΤΗΣ Ν. ΖΗΛΑΝΔΙΑΣ, ΤΟ ΔΙΠΛΟ ΕΨΙΛΟΝ ΚΑΙ ΟΙ ΜΙΝΩΙΤΕΣ!!!

                                     

Ήταν το 1993 που βρέθηκα κάπου ανάμεσα στη Νότια Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία πάνω σ΄ένα κρουαζιερόπλοιο για ολιγοήμερες διακοπές από την εργασία μου (ΥΠΕΞ Νότια Αυστραλία- Αδελαΐδα).

Ένα βράδυ το πρόγραμμα άνοιξε με ένα φανταστικό χορό των  ιθαγενών της Νέας Ζηλανδίας, της φυλής των «Μαορί», που μου έκανε εξαιρετική εντύπωση!!!

Ήταν ψηλοί άνδρες με καστανά μαλλιά και μάτια, με σταρένια χρώματα και αποχρώσεις, με όμορφη κατατομή που δεν θύμιζε σε τίποτε τους γύρω λαούς της Πολυνησίας , οι οποίοι είναι μελαμψοί με μαύρα μάτια και πλακουτσωτές μύτες. Καμία σχέση!

Θα μπορούσα να πω είχαν καθαρά ευρωπαϊκά χαρακτηριστικά με καλοσχηματισμένη και λεπτή μύτη, αμυγδαλωτά μάτια, μικρά αυτιά, πυκνό καστανό μαλλί, στρόγγυλο πηγούνι και λεία ανοιχτή επιδερμίδα.

Μέχρι που άρχισαν να χορεύουν!

Αρχικά είχαν μια παράξενη στάση ανδροπρεπή καθ΄ όλα με λυγισμένα γόνατα και λυγισμένα χέρια ευθεία προς τα πάνω. Για να πάρετε μια ιδέα μπορείτε να δείτε να χορεύουν σ΄αυτό το link :http://youtu.be/e6RlUYtSnLY

Στην πορεία και όσο δυνάμωναν οι πολεμικές φωνές των ανδρών και οι ρυθμικές τους κινήσεις σε πόδια και χέρια, ανέβαζα αδρεναλίνη! Χαρακτηριστική κίνηση των ματιών και της έκφρασης του προσώπου ήταν να δείχνουν ένα άγριο πρόσωπο με φοβερές γκριμάτσες για να τρομάζει ο αντίπαλος. Η γλώσσα έβγαινε όσο πιο έξω μπορούσε για να δείξουν μ΄αυτό τον τρόπο την εσωτερική τους δύναμη και τα δυνατά τους εσώψυχα. (Με μεγάλη γλώσσα έξω απεικονίζονται οι θεότητες και τα τοτέμ τους έτσι όπως αποτυπώνονται στην παραδοσιακή και λαϊκή τους τέχνη).

Κοιτάζοντάς τους από πλάγια θα έλεγε κανείς σχεδόν με βεβαιότητα ότι το σώμα τους έτσι όπως είχαν ρτο εμπρός πόδι λυγισμένο και τα χέρια λυγισμένα και προς τα πάνω, έπαιρνε το σχήμα κεφαλαίου Κ κάπα!!!

Ορίστε; Και πώς λέγεται ο χορός;

Ο πολεμικός αυτός χορός στη γλώσσα τους λέγεται «Κάπα Χάκα»!!!

Αν λοιπόν γράψουμε (απεικονίσουμε) το χορευτή πολεμιστή με  το κεφαλαίο γράμμα Κ και βάλουμε δίπλα του ένα άλλο Κ αλλά να κοιτάζει προς τα αριστερά θα έχουμε  ένα σχήμα σαν κι αυτό περίπου >Κ. Αν το φέρουμε τώρα σε πλάγια θέση, είναι ένα διπλό ΕΨΙΛΟΝ!!!

(Στο χαρτί δείχνει καλλίτερα, δοκιμάστε το με δύο αντίστροφα Κάπα και θα το δείτε).

Ασφαλώς και δεν είναι τυχαία η απεικόνιση του διπλού (Δελφικού) ΕΨΙΛΟΝ στο πρόσωπό τους. (Φωτογραφία – πορτραίτο με τον αρχηγό των Μαορί το έτος 1883).

Μία άλλη ελληνική απεικόνιση εκτός από το Δελφικό έψιλον είναι και οι ομόκεντροι κύκλοι (σπείρες)σε σχήμα Μινωικού λαβύρινθου. Οι λεγόμενες  σπείρες των Μινύων που δεν ήταν τίποτε άλλο από την ελληνική σπείρα έτσι όπως αυτή αναπαρίσταται στο Δωρικό κιονόκρανο. Οι Μινύες ήταν οι άνθρωποι της εποχής εκείνης (αρχαίοι Μινωίτες) που έφταναν στη γη μέσα από αυτούς τους μηνίσκους μεταφοράς (μαύρες τρύπες – σήραγγες μεταφοράς). Αυτός ήταν ο ένας και μοναδικός «τρόπος μεταφοράς» και μακρινών γήινων ταξιδιών. Οι Μινωίτες και οι Λέλεγες (πρόγονοι των Πελασγών) ήταν οι πρώτοι που κατασκεύασαν μηνίσκους –λαβυρίνθους και μακριές στοές μεταξύ των σπηλαίων αλλά και των πόλεων, ενώ έβαφαν τα κορμιά τους κόκκινα για να παίρνουν τα ζάχαρα που χρειάζονταν προκειμένου να επιβιώσουν πάνω στη γη.

Τέλος στη Νέα Ζηλανδία, την τόσο μακρινή αυτή Χώρα (πίσω και κάτω από μας γύρω στις 30.000 χιλιόμετρα απόσταση) υπάρχουν εκτός από τους Λαβυρίνθους και τα διπλά Δελφικά ΕΨΙΛΟΝ, ελληνικά ονόματα και τοπονύμια. Υπάρχει μία περιοχή με το όνομα “Mitimati” που είναι δύο ελληνικές λέξεις μαζί «Μύτη μάτι» και είναι παράγωγα του ρήματος «ματεύω» που σημαίνει «ερευνώ» , «αναζητώ». Πολύ κοντά δε είναι οι νήσοι ΑΝΤΙΠΟΔΕΣ και ΜΑΚΑΡΙΟΙ ΝΗΣΟΙ που σχετικά έχει αναφέρει ο Ιάμβλιχος ΠΒ 82 « Τι εστίν Μακάρων νήσοι; Ήλιος και Σελήνη».

Κλείνοντας το άρθρο αυτό θα σας πω ότι στο τέλος του χορού «Κάπα Χάκα» ο αρχηγός κάλεσε μερικούς άνδρες από το ακροατήριο να χορέψουν μαζί  με την ομάδα του τον πολεμικό αυτό χορό για να τον εμπεδώσουν και να διασκεδάσουμε όλοι. Μάλιστα είπε ότι όποιος από τους προσκεκλημένους χόρευε πιο πειστικά θα τον τιμούσαν ως επίτιμο μέλος των Μαορί!!!

Σήκωσε δυο Άγγλους, ένα Γερμανό, ένα Ασιάτη και έναν Αυστραλό, ενώ εμένα σχεδόν με τράβηξε πάνω στην εξέδρα με το ζόρι.. Μετά τα πρώτα δευτερόλεπτα του σοκ θυμάμαι τον εαυτό μου να ακολουθώ  το χορό, να το ζω πραγματικά, να κυλάει στις φλέβες μου!

Νομίζω δεν χρειάζεται να σας πω ποιος βραβεύτηκε!

(Στο εξωτερικό διαπρέπουμε τι τα θες!)

Ήταν μια συναρπαστική, αληθινή και αξέχαστη εμπειρία!

Μια εμπειρία που κάνει τον καθένα, μέχρι τα πέρατα της γης,

να συναντά παντού και πάντα εμπρός του την ΕΛΛΑΔΑ!!!

Δημήτριος  Μαντές

22/03/2013

ΠΗΓΗhttp://kykeon.ning.com/forum/topics/i-i-1

http://revealedtheninthwave.blogspot.gr

 

 

http://alfeiospotamos.blogspot.gr/2013/04/blog-post_7937.html