ΑΠΟΛΛΩΝ

Ο Θεός ΑΠΟΛΛΩΝ είναι ο διαφωτιστής και ο θεραπευτής όλων των Ελλήνων, γι’ αυτό αποκαλείται και  «Χρυσοκόμης». Παίων»…εκ του παίω, όπου θεραπεύει με το χέρι του, δημιουργεί και εμπνέει, είναι «Μουσαγέτης» και συνάμα έχει τη ικανότητα της θεραπευτικο-μαντικής ικανότητας και της «ηλιακής» φωτεινότητας.

Ο θεός ΑΠΟΛΛΛΩΝ γεφυρώνει ως Θεός τον γήινο πολιτισμό των ανθρώπων…με τους Θεούς του Ολύμπου, όπου οι Έλληνες τον λατρεύουν ως «μάντις» Θεός, όπου τιμάται ως ποιμενικός «Καρνείος», «Νόμιος», ως καρποφόρος, ως αυξητικός, ως «Σπερμίος», «Φερέσβιος», «Αρότριος», «Θαργήλιος» και ταυτόχρονα είναι και ο προστάτης των ανθρώπων από τις λοιμικές νόσους – αν και πολλές φορές είναι ο αίτιός τους.

 Είναι Θεός θεραπευτής, «Ακέσιος» αλλά και θανατηφόρος «Λοίμιος», «Αργυρότοξος». 

Επίσης παρουσιάζεται ως «Φοίβος»…δηλαδή αμίαντος, καθαρός, ο με διαύγεια σημαίνων….με κέντρο τη νήσο Δήλο, όπου η ηλιακή πλευρά του ήλθε να συμπληρώσει την αρχαιότερη θεραπευτική-μαντική εκείνη των Δελφών. 

Επίσης είναι «Δήλιος» που σημαίνει όχι μόνον τον γεννηθέντα εις τη νήσο Δήλο, αλλά και τον Θεό που δήλα και ορατά τα πάντα, αλλά και τα πάντα ορά.

Ο Θεός ΑΠΟΛΛΩΝ είναι ο ίδιος ο Ήλιος…ο Ήλιος ΣΕΙΡΙΟΣ…του οποίου το φως του εισχωρεί εις τις κρυμμένες αιτίες, είναι ο «τηλεσκόπος και ο κοίρανος του κόσμου» ο Φοίβος Απόλλων, όπου  σχετίζεται με τις λειτουργίες της λεγόμενης Ειμαρμένης και των Μοιρών, ως Θεός μαντευτής «Αγνόμαντις», «Αληθής», «Δαφναίος», «Μαντικός», «Μοιραγέτης», «Λοξίας», «Προόψιος», «Τριποδιλάλος».

Ο Θεός ΑΠΟΛΛΩΝ είναι ο πρώτος Έλληνας Θεός που γνώρισε εις τους ανθρώπους την εξιλέωση…δηλαδή τον εξαγνισμό και την κάθαρση – καθαρθείς κι αυτός ο ίδιος από τον φόνο του Πύθωνος και των Κυκλώπων- χαρίζοντας τους έτσι τη δυνατότητα Συγχώρεσης από τα γήινα μιάσματα, πνευματικά και σωματικά όντως «Καθάρσιος», αλλά και με τη δική του εξιλέωση από την Πυθοκτονία…διδάσκοντας τους, όπου και οι υπόλοιποι Θεοί υπακούουν εις τους Νόμους του Σύμπαντος Κόσμου.

Ο Θεός ΑΠΟΛΛΩΝ παρέλαβε από τα χέρια του Διός και παρέδωσε εις το γένος των ανθρώπων την Ευνομία. Είναι αλεξίκακος  και λατρεύεται με τις επικλήσεις «Αγυϊευς», «Σωτήρ», και «Αποτρόπαιος», ενώ στην αντίστροφη όψη του ως Θεός πολεμικός με τις επικλήσεις «Παιάν», «Ελελεύς», «Βοηδρόμιος» και «Εκατηβόλος».

Ο Θεός ΑΠΟΛΛΩΝ είναι το Χάρισμα, η Αρμονία και η Ωραιότης, είναι και Διόνυσος όπου αντιπροσωπεύει για τους ίδιους τους Έλληνες τον ίδιο…μ’ αυτόν διαρκή Κύκλο, την πνευματική ροή από το Θείο προς το Ανθρώπινο δηλαδή….(Θεοφάνεια), αλλά και από το Πολλαπλό προς το «Θείο Εν».

Ο Θεός Απόλλων έχει σχέση με την Νεότητα και το Κάλλος, είναι «Κουροτρόφος», «Ολβιουργός», «Τελειότατος», «Φάνης», «Χαροποιός», έχει σχέση με την Ιατρική και τη Θεραπευτική και επικαλείται ως «Παιών», «Αλεξίκακος», «Ηπιόχειρ», «Ιατρός», είναι λάτρης της Μουσική…διότι φωτίζεται και δονείται ως τμήμα της Συμπαντικής Μουσικής και την κάθε είδους εικαστικής δημιουργίας, ο κύριος των Μουσών, Μουσηγέτης….και επικαλείται ως «Μουσικός», «Κιθαρωδός», «Μουσαγέτης».

Ιερά σύμβολά του θεού Απόλλωνος είναι ο Τρίπους….η ηλιακή Τριάδα ή ο Χρόνος, ως παρελθόν, παρόν και μέλλον, η Λύρα ή Κιθάρα, και το τόξο ή βέλος.

 Ιερά φυτά του είναι η δάφνη, η άρκευθος, η μυρίκη, το ηλιοτρόπιο και ο υάκινθος.

Ιερά ζώα του είναι ο λύκος(λύκη=φως), το γεράκι, ο κύκνος, το κοράκι (ως σύμβολο της Προφητικής), ο πετεινός, ο τζίτζικας, το δελφίνι, το κριάρι.

Τα ιερά του λατρευτικά χρώματά είναι το Χρυσό και το Κίτρινο…δηλαδή η λάμψη, η διαύγεια, η ενορατικότητα.

Οι εορτές προς τιμή του είναι: τα Στεπτήρια-Δαφνηφορία, τα Θαργήλια, τα Υακίνθια, τα Κάρνεια, τα Πυανέψια.

Ορφικός Ύμνος προς τον Απόλλωνα

Ἐλѳέ, μάκαρ, Παιάν, Τιτυοκτόνε, Φοῖβε, Λυκωρεῦ, Μεμφῖτ', ἀγλαότιμε, ἰήιε, ὀλβιοδῶτα,χρυσολύρη, σπερμεῖε, ἀρότριε, Πύѳιε, Τιτάν, Γρύνειε, Σμινѳεῦ, Πυѳοκτόνε, Δελφικέ,μάντι, ἄγριε, φωσφόρε δαῖμον, ἐράσμιε, κύδιμε κοῦρε, μουσαγέτα, χοροποιέ, ἑκηβόλε,τοξοβέλεμνε, Βράγχιε καὶ Διδυμεῦ, ἑκάεργε, Λοξία, ἁγνέ, Δήλι' ἄναξ, πανδερκὲς ἔχωνφαεσίμβροτον ὄμμα, χρυσοκόμα, καѳαρὰς φήμας χρησμούς τ' ἀναφαίνων· κλῦѳί μουεὐχομένου λαῶν ὕπερ εὔφρονι ѳυμῶι· τόνδε σὺ γὰρ λεύσσεις τὸν ἀπείριτον αἰѳέραπάντα γαῖαν δ' ὀλβιόμοιρον ὕπερѳέ τε καὶ δι' ἀμολγοῦ, νυκτὸς ἐν ἡσυχίαισιν ὑπ'ἀστεροόμματον ὄρφνην ῥίζας νέρѳε δέδορκας, ἔχεις δέ τε πείρατα κόσμου παντός·σοὶ δ' ἀρχή τε τελευτή τ' ἐστὶ μέλουσα, παντοѳαλής, σὺ δὲ πάντα πόλον κιѳάρηιπολυκρέκτωι ἁρμόζεις, ὁτὲ μὲν νεάτης ἐπὶ τέρματα βαίνων, ἄλλοτε δ' αὖѳ' ὑπάτης, ποτὲ Δώριον εἰς διάκοσμον πάντα πόλον κιρνὰς κρίνεις βιοѳρέμμονα φῦλα, ἁρμονίηικεράσας {τὴν} παγκόσμιον ἀνδράσι μοῖραν, μίξας χειμῶνος ѳέρεός τ' ἴσονἀμφοτέροισιν, ταῖς ὑπάταις χειμῶνα, ѳέρος νεάταις διακρίνας, Δώριον εἰς ἔαροςπολυηράτου ὥριον ἄνѳος. ἔνѳεν ἐπωνυμίην σε βροτοὶ κλήιζουσιν ἄνακτα, Πᾶνα, ѳεὸνδικέρωτ', ἀνέμων συρίγμαѳ' ἱέντα· οὕνεκα παντὸς ἔχεις κόσμου σφραγῖδα τυπῶτιν.κλῦѳι, μάκαρ, σώζων μύστας ἱκετηρίδι φωνῆι.

Ελα, ώ μακάριε Παιάν, πού φόνευσες τον Τιτυόν, Φοίβε Λυκωρέα, Μεμφίτη, συ πού

τιμάσαι λαμπρά, ό ίηιος, ό παρέχων ευτυχία, πού έχεις χρυσή λύρα καί έχεις σχέσιν

με τα σπέρματα, ό προστάτης των καλλιεργητών, ό Πύθιος, ό Τιτάν, ο Γρύνειος. ό

Σμινθεύς, ό φονεύς του Πύθωνος, ό Δελφικός, ό μάντης, ό άγριος, ό θεός πού φέρει το

φως, ό αγαπητός, ο ένδοξος νέος συ πού είσαι ο ηγέτης των Μουσών, ό αρχηγός του

χορού, ο μακροβόλος, ό τοξοβόλος ό Βράγχιος καί Διδυμεύς, ό τοξότης, ό Λοξίας, ό

αγνός, ω ανακτά της Δήλου, πού το μάτι σου, που φωτίζει τους ανθρώπους, βλέπει τα

πάντα, συ με την χρυσή κόμη, πού μας δίνεις προφητικές καθαρές φωνές και χρησμούς,

άκουσε την προσευχήν μου υπέρ των λαών με ευφρόσυνη καρδιά, διότι εσύ βλέπεις

όλον αυτόν τον απέραντον αιθέρα καί από επάνω βλέπεις την ευτυχισμένη γη καί από

κάτω στο σκοτάδι κατά την νύκτα εν ώρα ησυχίας, πού έχεις για μάτια τα άστρα, βλέπεις

τις ρίζες (τα θεμέλια), και έχεις τα πέρατα όλου του κόσμου (κάτω από τα μάτια σου)·

εσύ φροντίζεις για την αρχή καί το τέλος, καί κάνεις να θάλλουν τα πάντα· εσύ

συναρμόζεις κάθε πόλο με την κιθάρα, πού έχει μεγάλο ήχον άλλοτε μεν βαδίζων

προς τα τέρματα της νεάτης (της κατωτάτης χορδής), άλλοτε πάλι προς την ύπάτην

(την ύψηλοτάτην χορδήν), άλλοτε δε συμμειγνύων κάθε πόλον είς την Δωρικήν

διάταξη. Διαχωρίζεις τα διατηρούμενα είς την ζωήν φύλα συγκεράσας δια

της αρμονίας την παγκόσμιο μοίρα των ανθρώπων (τη μοίρα τή θέση των

ανθρώπων σε όλο τον κόσμο)· άνέμειξες εξ ίσου καί με τα δύο (καί με την νεάτην καί

με την ύπάτην) τον χειμώνα καί το θέρος, διεχώρισες δε τον χειμώνα είς υπάτας καί το

θέρος με τις νεάτες και σχημάτισες το ωραίο Δωρικό άνθος του πολυαγαπημένου

έαρος.

Εξ αυτού οι άνθρωποι σε καλούν με την επωνυμία ανακτά Πάνα θεό με δύο κέρατα,

πού αφίνεις τα σφυρίγματα των ανέμων και γι αυτό κρατείς την σφραγίδα, που δίνει τον

τύπο εις όλον τον κόσμο (πού διαμορφώνει όλο τον κόσμον) άκουσε με μακάριε, και

σώσε τους μυημένους που σε ικετεύουν.

                         (Ε.Ι.)

ΝΕΦΕΛΗΓΕΡΕΤΗΣ ΑΡΓΙΚΕΡΑΥΝΟΣ

 Ήλιος = Σείριος = Απόλλων. Το Απ => ή αφ = από. Ως γνωστόν τα βραχέα ε και ο, συχνά αντικαθιστούν το ένα το άλλο. Το λ= ηλιακή ακτινοβολία (και υγρά επί της γης). Εδώ όμως έχουμε δυο λάμδα, άρα και διπλή ηλιακή ακτινοβολία. Το ω= στον γήινο χώρο και το τελικό ν= νους -νόμος - νόηση (και τα νερά εις την φύσιν). Τα εσωτερικά γράμματα (ο)-ελλ, παραπέμπουν σαφέστατα στη λέξη Έλλην- Ελλάς = φωτεινός-> φωτεινή χώρα και επομένως Απ(ο)ελλων= σηματοδοτεί : τον από τον φωτεινό Σείριο προερχόμενο με νόηση, στο γήινο πεδίο. Αυτή η σοφία των Ελληνικών γραμμάτων πάντα θα μας εκπλήσσει ευχάριστα με τις νέες προσεγγίσεις που μας δίνουν αυτά και τις άπειρες δυνατότητες αναλύσεων που μας προσφέρουν.

Ioannis Stogiannos

Η ΔΗΛΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΤΟΠΟΣ ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΑΠΟΛΛΩΝΟΣ. ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ ΗΤΑΝ Α-ΔΗΛΟΣ....ΔΗΛΑΔΗ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΔΗΛΩΘΕΙ ΔΙΟΤΙ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΝΗΣΙ....ΗΤΑΝ ΣΤΕΡΙΑ. Ο ΑΠΟΛΛΩΝ ΛΕΓΕΤΑΙ Δ-ΗΛΙΟΣ ΔΙΟΤΙ ΔΙΟΤΙ ΕΝ ΜΕΣΩ ΘΑΛΑΣΣΗΣ ...ΔΗΛΑΔΗ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗΣ....Η ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΚΑΘΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΚΥΚΛΩΜΕΝΗ ΑΠΌ ΤΑ ΥΔΑΤΑ ΚΑΙ ΦΑΝΕΡΩΝΕΙ ΤΟ ΔΗΛΟΝ-ΔΙΔΥΜΟ ΦΩΣ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΓΕΝΝΑΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΓΑΜΟΥΣ ΤΗΣ ΛΗΤΟΥΣ/ΛΗΘΗΣ/ΑΓΝΟΙΑΣ ΜΕΤΑ ΤΟΥ ΔΙΟΣ/ΝΟΥ ΓΝΩΣΗΣ.

ΤΟ ΦΩΣ ΕΞΕΡΧΕΤΑΙ ΕΚ ΤΗΣ ΗΩΣ(ΗΟΥΣ) ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΘΕ ΑΝΘΡΩΠΟ ...ΔΙΟΤΙ Η ΣΥΛΛΗΨΗ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ, ΤΗΣ ΚΟΣΜΟΑΝΤΙΛΗΨΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΨΥΧΟΚΙΝΗΣΗΣ ΕΚΠΝΕΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΙΟ ΜΑΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ.

ΟΛΟΙ ΕΙΣ ΤΟ ΓΗΙΝΟ ΠΕΔΙΟ....ΖΟΥΜΕ ΕΙΣ ΤΟ ΨΕΥΔΟΣ....ΟΠΟΥ Ψ-ΕΥΔΟΣ=ΥΠΝΟΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ. ΕΥΔΟΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΟΝΟΜΑΣΙΑ ΗΤΑΝ ΤΟ ΣΚΟΤΟΣ. ΤΟ ΣΥΜΒΟΛΟ Ψ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΡΧΙΚΟ ΓΡΑΜΜΑ ΤΗΣ ΛΕΞΗΣ ΨΥΧΗ....! ΚΙ ΟΤΑΝ ΤΟ ΣΥΜΒΟΛΟ Ψ ΕΜΦΑΝΙΖΕΤΑΙ ΕΜΠΡΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΔΟΣ ΜΑΣ ΔΙΔΕΙ ΤΟ ΨΕΥΔΟΣ

ΕΙΣ ΤΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΠΕΔΙΟ Η ΨΥΧΗ ...ΜΑΧΕΤΑΙ ΚΑΙ ΠΑΛΕΥΕΙ ΕΠΙ ΤΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ...ΚΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΑΦΗ ΤΟΥΤΗ ΜΟΛΥΝΕΤΑΙ ΚΑΙ ΟΦΕΙΛΕΙ ΕΙΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΗΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ..ΝΑ ΠΡΟΒΕΙ ΣΕ ΑΥΤΟΚΑΘΑΡΣΗ.

ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΗ ΔΙΑΦΟΡΑ...ΓΙΑΤΙ Ο ΑΠΟΛΛΩΝ ΘΗΡΕΥΕΙ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΚΑΙ Η ΑΡΤΕΜΙΣ ΤΗΝ ΝΥΚΤΑ;

Η ΘΗΡΑ...ΔΗΛΑΔΗ ΤΟ ΚΥΝΗΓΙ ΔΙΑΠΙΣΤΩΝΟΥΜΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΠΟΤΕ...ΑΡΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΡΩΓΗ ΤΩΝ ΔΙΔΥΜΩΝ (ΑΠΟΛΛΩΝΑ-ΑΡΤΕΜΙΔΟΣ) ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΘΕ ΘΗΡΕΥΤΗ-ΘΝΗΤΟ...Ο ΟΠΟΙΟΣ ΟΦΕΙΛΕΙ ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΚΑΘΟΛΟ ΤΟ ΗΜΕΡΟΝΥΚΤΙΟ ΚΑΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΜΟΝΑΧΑ ΕΝΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΣΤΟΧΟ: ΤΗΝ ΘΗΡΕΥΣΗ ΤΟΥ ΕΠΙΜΕΛΩΣ ΚΕΚΡΥΜΜΕΝΟΥ ΨΕΥΔΟΥΣ....!

 Η ΤΟΞΟΒΟΛΙΑ ΤΟΥ ΑΠΟΛΛΩΝΟΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΤΟΧΟ ΤΗΝ ΟΡΑΤΗ ΘΗΡΕΥΣΗ....ΑΛΛΑ ΑΔΕΛΦΙΑ ΜΟΥ ΚΑΛΑ....ΤΗΝ ΝΟΗΤΗ....ΔΗΛΑΔΗ ΤΗΝ ΚΑΘΑΡΣΗ ΑΠΟ ΤΑ ΘΗΡΙΑ ΤΟΥ ΨΕΥΔΟΥΣ...ΠΟΥ ΕΥΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΓΥΡΩ ΜΑΣ...

 Η ΘΗΡΕΥΣΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΝΑ ΚΑΜΕΙ ΜΕ ΤΑ ΘΗΡΙΑ....ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΣΥΜΒΟΛΙΚΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ ....ΚΑΙ ΕΧΕΙ ΝΑ ΚΑΜΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΘΗΡΕΥΣΗ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ--> ΘΕΙΑΣ ΑΛΗΣ.

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΟΥ ΚΑΘΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΕΙΣ ΤΟ ΠΕΔΙΟΝ ΤΟΥΤΟ...ΕΙΝΑΙ Η ΠΛΑΝΗ. ΑΡΑ ΕΠΙΔΙΩΞΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΔΩΣΕΙ ΜΑΧΕΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΒΙΟΝ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ ...ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ ΩΡΙΜΑΝΣΗ ΤΗΣ ΔΙΑΝΟΙΑΣ ΤΟΥ ΚΑΘΕ ΚΥΝΗΓΟΥ ΔΙΑ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ ΚΑΙ ΟΧΙ Η ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΤΟΥ ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΠΡΟΣ ΑΓΡΑΝ ΤΟΥ ΘΗΡΑΜΑΤΟΣ. ΟΠΟΤΕ Η ΑΡΕΤΗ ΠΡΟΒΑΛΛΕΙ ΕΜΠΡΟΣ ΤΟΥ ΣΕ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΠΡΑΞΗ ΚΑΙ ΟΥΣΙΑ

ΠΡΩΤΑ Η ΕΞΑΣΚΗΜΕΝΗ ΔΙΑΝΟΙΑ ΠΡΟΠΟΡΕΥΕΤΑΙ ΚΑΙ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ Η ΨΥΧΗ.....ΚΑΤΟΠΙΝ Η ΕΝΔΟΣΚΟΠΗΣΙΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΨΥΧΗΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΜΟΙΡΟΣ ΤΗΣ ΔΙΑΝΟΙΑΣ.....ΚΑΙ Η ΔΙΑΝΟΙΑ ΜΕ ΑΡΓΟ ΡΥΘΜΟ ΜΕΤΑΛΛΑΣΣΕΙ ΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΝΟΥ/ΠΝΕΥΜΑ...ΔΙΟΤΙ Ο ΚΑΘΕ ΘΝΗΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΕΚΝΟ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ.

Ο ΦΩΤΕΙΝΟΣ ΝΟΥΣ ΤΟΥ ΚΑΘΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥ-ΤΕΚΝΟΝ ΑΣΤΡΩΝ-ΠΡΟΠΟΡΕΥΕΤΑΙ ΚΑΙ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ Η ΨΥΧΗ...ΕΑΝ ΟΜΩΣ Η ΔΙΑΝΟΙΑ ΧΑΣΕΙ ΤΗΝ ΦΩΤΕΙΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ Η ΨΥΧΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΔΥΝΑΜΗ ΝΑ ΑΥΤΟΣΥΣΠΕΙΡΩΘΕΙ.ΟΠΟΤΕ Ο ΘΗΡΕΥΤΗΣ-ΚΥΝΗΓΟΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΗΡΩΙΚΑ ΟΦΕΙΛΕΙ ΝΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΙ ΤΗΝ ΔΙΑΔΟΧΗ ΤΩΝ ΣΥΛΛΟΓΙΣΜΩΝ ΤΟΥ ΦΥΣΙΚΟΥ ΠΕΔΙΟΥ...ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΤΙΛΗΦΘΕΙ ΠΩΣ ΔΡΟΥΝΕ ΚΑΤ' ΑΝΑΛΟΓΙΑ ΟΙ ΣΥΛΛΟΓΙΣΜΟΙ ΕΙΣ ΤΟ ΝΟΗΤΟ.

ΟΠΟΤΕ ΕΔΩ...ΠΡΟΒΑΛΛΟΝΤΑΙ ΟΙ ΗΡΩΕΣ...ΤΟΥΣ ΟΠΟΙΟΥΣ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΞΕΡΟΥΜΕ ΚΑΝ...ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΜΟΝΟΝ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΕΧΟΥΜΕ ΓΙΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ. Ο ΗΡΩΙΣΜΟΣ ΕΙΣ ΤΟ ΝΟΗΤΟ ΠΕΔΙΟ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΑΙΤΗΤΙΚΟΣ....ΕΚΕΙΝΟΥ ΤΟΥ ΟΠΟΙΟΥ Η ΔΡΑΣΗ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΕΙΣ ΤΟ ΦΥΣΙΚΟ ΠΕΔΙΟ.

ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟΣ ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΙΣ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΕΞΑΡΤΗΣΙΣ ΤΩΝ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ ΗΤΟΙ ΥΔΩΡ, Η ΚΑΤΕΥΘΥΝΤΗΡΙΟΣ ΓΡΑΜΜΗ ΤΩΝ ΣΚΕΨΕΩΝ ΗΤΟΙ ΑΗΡ, Η ΔΙΑΡΚΗΣ ΑΝΟΔΟΣ ΑΝΕΥ ΠΑΡΕΚΚΛΙΣΣΕΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΕΙΣ ΤΟ ΝΟΗΤΟ ΠΕΔΙΟ ΤΟΥ ΠΥΡΟΣ.

ΟΠΟΤΕ Η ΑΝΟΔΟΣ...ΑΝΕΥ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΕΙΣ ΤΟ ΝΟΗΤΟ ΠΥΡΙΝΟ ΔΙΑΚΟΣΜΟ ΠΡΟΥΠΟΘΕΤΕΙ ΑΔΕΛΦΙΑ....ΑΠΟΚΕΚΑΘΑΡΜΕΝΗ ΔΙΑΝΟΙΑ...ΑΛΛΙΩΣ Η ΑΠΟΤΟΜΗ ΠΤΩΣΗ ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΕΓΩΠΑΘΕΙΑΣ-ΑΛΑΖΟΝΕΙΑΣ-ΤΥΨΕΩΝ-ΕΝΟΧΩΝ ΤΟΥ ΑΝΥΨΩΘΕΝΤΟΣ ΙΕΡΟΥ ΑΕΙΖΩΟΥ ΠΥΡΟΣ....ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟ ΝΑ ΠΡΟΞΕΝΗΣΕΙ ΤΗ ΜΗ ΑΝΑΣΤΡΕΨΙΜΟ ΒΛΑΒΗ ΤΟΥ ΝΟΗΤΙΚΟΥ ΦΟΡΕΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΟΞΕΝΗΣΕΙ ΟΧΙ ΠΑΛΑ ΣΥΓΧΥΣΗ...ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΜΟΝΙΜΗ ΤΡΕΛΛΑ....

ΟΠΟΤΕ Η ΘΗΡΑ....ΕΙΝΑΙ Θ+ΗΡΑ...ΔΗΛΑΔΗ Η ΘΗΡΑ ΕΙΝΑΙ Η Θ(ΝΗΤΗ) ΗΡΑ - Η ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΜΙΚΡΟΣΚΟΣΜΟΥ ΘΝΗΤΟΥ...Η ΟΠΟΙΑ ΑΚΑΘΕΚΤΟΣ ΕΠΙΘΥΜΕΙ ΤΗΝ ΕΝΩΣΗ ΤΗΣ ΜΕΤΑ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ.

 ΑΔΕΛΦΙΑ...ΚΑΤΑΛΑΒΕΤΕ ΤΟ .....ΕΙΜΕΘΑ ΤΕΚΝΑ ΓΑΛΑΚΤΟΣ ΤΟΥ ΓΑΛΑΞΙΑ...ΕΙΜΕΘΑ ΤΕΚΝΑ ΤΡΑΦΕΝΤΑ ΕΚ ΤΟΥ ΓΑΛΑΚΤΟΣ ΤΗΣ ΗΡΑΣ/ΨΥΧΗΣ...ΟΤΑΝ ΑΥΤΗ ΓΑΛΟΥΧΗΣΕ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΟΥ ΥΠΝΟΥ ΤΗΣ ΤΟΝ ΗΡΑΚΛΗ ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΙΟ ΧΩΡΟ..ΠΡΟ ΤΗΣ ΔΙΑΚΟΣΜΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΣΤΕΡΕΣ ΤΩΝ ΓΑΛΑΞΙΩΝ.

 Η ΗΡΑ /ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΣΥΝΕΔΕΣΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΜΑΣ...ΟΤΑΝ ΕΜΕΙΣ ΘΗΡΕΥΟΝΤΕΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΟΥΜΕ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΣΤΡΟΝ ΤΟΥ ΓΑΛΑΞΙΑ ΜΑΣ...ΕΚ ΤΟΥ ΟΠΟΙΟΥ Ο ΚΑΘΕΙΣ ΕΞΕΠΟΡΕΥΘΗΜΕΝ.

ΔΗΛΑΔΗ ΚΑΘ' ΟΜΟΙΩΣΙΝ ΜΕ ΤΟΝ ΗΡΑΚΛΗ ΡΙΧΤΗΚΑΜΕ ΕΙΣ ΤΗΝ ΓΗ ΓΙΑ ΝΑ ΓΝΩΡΙΣΟΥΜΕ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΠΕΔΙΟ ΚΑΙ ΔΙ' ΑΥΤΟΥ ΔΟΚΙΜΑΖΟΜΑΣΤΕ ΝΑ ΑΠΟΚΑΘΑΡΩΜΕΝ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΑ ΘΗΡΙΑ...ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΕΝΤΟΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟ ΓΝΩΡΙΖΟΜΕΝ ΚΑΝ...

Η ΘΗΡΕΥΣΗ ΕΙΣ ΤΟ ΝΟΗΤΟ ΠΕΔΙΟ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΦΩΣ....ΔΙΟΤΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΔΕΝ ΒΛΕΠΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΚΑΤΙ...ΔΗΛΑΔΗ ΤΟΝ ΣΤΟΧΟ ΤΟΥ. ΦΥΣΙΚΑ ΟΤΑΝ ΔΕΙΣ ΣΤΟΧΟ ΟΦΕΙΛΕΙΣ ΝΑ ΡΙΞΕΙΣ ΤΑ ΒΕΛΗ ΤΟΥ ΤΟΞΟΥ ΣΟΥ...ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΚΤΙΝΕΣ...ΔΗΛΑΔΗ ΟΙ ΦΩΤΕΙΝΕΣ ΣΟΥ ΣΚΕΨΕΙΣ.

ΕΡΡΩΣΘΕ ΚΑΙ ΕΥΔΑΙΜΟΝΕΙΤΕ (Ε.Ι.)

Ioannis Stogiannos

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟ ΕΝΑΤΟ ΚΥΜΑ

ΜΑΛΘΗ..Το Χωριό όπου η Ιστορία συναντιέται με την καλλιέργεια της ελιάς.

 

Γεωγραφικά και Ιστορικά Στοιχεία Μάλθης

Η ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΗΣ ΜΑΛΘΗΣ

Το χωριό Μάλθη βρίσκεται στο ορεινό τμήμα της επαρχίας Τριφυλλίας του νομού Μεσσηνίας.Το όνομα του χωριού επί τουρκοκρατίας ,και έτσι όπως επεκράτησε μέχρι το 1927 οπότε άρχισαν οι ανασκαφές της αρχαίας Μάλθης, ήταν Μποντιάς και μέχρι το 1912 η κοινότητα μαζί με το γειτονικό χωριό Βυδίσοβα (σημερινή Δροσοπηγή) αποτελούσαν τμήμα της κοινότητας Αετού.Στη Μάλθη, στο νότιο άκρο του όρους Ραμοβούνι και 1,5 χλμ δυτικά του χωριούΒασιλικό, συναντάμε την αρχαία ακρόπολη μήκους 138 μ και πλάτους 82 μ. Το χωριό Μάλθη, σύμφωνα με τον Ηρόδοτο,φέρει το όνομα της αρχαίας πόλης των Δωρίων.Η ακρόπολη βρίσκεται στο ΝΑ άκρο της κοιλάδας Σουλιμά και είχε θέα στον κάμπο.

Ο χώρος έγινε γνωστός χάρη στις συστηματικές ανασκαφές του Σουηδού αρχαιολόγου N. Valmin (1927 - 1934). Ο Valmin είχε υποστηρίξει ότι η Μάλθη ήταν το ομηρικό Δώριο (Ιλιάδα, Ραψωδία Β, 594). Υποστήριξε επίσης ότι ο οικισμός είχε κατοικηθεί στην ύστερη νεολιθική εποχή, στη συνέχεια σε δύο φάσεις στα τέλη της πρωτοελλαδικής (ΠΕ) εποχής και κατόπιν στη Μεσοελλαδική (ΜΕ) και Υστεροελλαδική (ΥΕ) - Μυκηναϊκή) εποχή. Ονόμασε λοιπόν τους διαδοχικούς οικισμούς Dorion I - II - III - IV - V.

Από τη συστηματική μελέτη της κεραμικής προέκυψε όμως ότι ο οικισμός αυτός είναι νεότερος απ' ό,τι αρχικά υπέθεσε ο Valmin: δημιουργήθηκε στην αρχή της Μεσοελλαδικής εποχής.

Σ' αυτήν την πρώτη του φάση ήταν ατείχιστος και τα οικοδομήματα είχαν αψιδωτό σχήμα. Ξεχωρίζει σ' αυτή τη φάση ένα μεγάλο (11,35 Χ 5,70 μ.) καμπυλόγραμμο, σχεδόν ωοειδές κτίσμα με δύο εισόδους στο νότιο τμήμα

Αργότερα, κατά την ώριμη ΜΕ ΙΙ εποχή απέκτησε οχυρωματικό περίβολο. Τότε εγκαταλείπονται τα αψιδωτά ή καμπυλόγραμμα κτίσματα και κτίζονται τετράπλευρα - ορθογώνια.

Ο περίβολος - τείχος χτίστηκε από ακατέργαστους ογκόλιθους, που είχαν τοποθετηθεί στην ανώμαλη βραχώδη περίμετρο του λόφου χωρίς προηγούμενη επίστρωση. Έχει τέσσερις ή πέντε στενές διόδους. Οι κύριες πύλες βρίσκονται στα βόρεια και νότια. Ένα μεγάλο τμήμα του τείχους δεν σώζεται: χρησιμοποιήθηκε σαν εκ νέου υλικό ή κατρακύλησε κάτω από το λόφο. Ό,τι έχει απομείνει ποικίλλει σε πάχος από 3,50 μ ως και 1,60 μ Σε μερικές σημεία δηλαδή το τείχος αποκτά μεγαλύτερο πάχος ή προεξέχει σχηματίζοντας αιχμηρές προβολές που μάλλον χρησιμοποιούνταν ως αμυντικοί εξώστες.

Εσωτερικά διατηρείται ένας ολόκληρος μικρός οικισμός με μια φυσική πηγή στην κορυφή του βράχου που θα αποτελούσε και τον αρχικό πόλο έλξης και με θέα μια γόνιμη κοιλάδα η οποία αποτελεί ακόμη το κύριο πέρασμα από την ανατολική στη δυτική Πελοπόννησο.

Είναι ένας φτωχός αλλά με μεγάλη έκταση οικισμός με αποθήκες και στάβλους που είναι προσκολλημένοι στην εσωτερική πλευρά του τείχους και εκατοντάδες μικρά δωμάτια τα οποία συνωστίζονται χωρίς σχέδιο όπου υπάρχει απότομη προεξοχή του βράχου. Διαμορφώνονται δύο αυτοτελή σύνολα οικοδομημάτων: ένα κεντρικό προς την κορυφή του λόφου, που αποτελούσε το διοικητικό κέντρο, και ένα περιφερειακό.

Ο αγροτικός χαρακτήρας της ακρόπολης είναι εμφανής Τα τείχη της δεν προστατεύουν τόσο θησαυρούς όσο κοπάδια και μια γη, η οποία είναι έτοιμη να δεχτεί νέους κατοίκους από τον Βορρά και την Ανατολή.

Το ΜΕ Νεκροταφείο

Το Μεσοελλαδικό «νεκροταφείο» περιλάμβανε κιβωτιόσχημους και λακκοειδείς τάφους και έναν ταφικό πίθο με σκελετό παιδιού, και μέσα και έξω από τα τείχη. Οι περισσότεροι από τους ΜΕ τάφους είχαν μία ταφή, υπήρχαν όμως και κάποιοι με περισσότερες. Σε έναν τάφο μάλιστα βρέθηκαν και τα ίχνη από το σάβανο του νεκρού.

Το χρονολογικό πρόβλημα

Η εκτίμηση του ανασκαφέα για κατοίκηση της Μάλθης από τους Νεολιθικούς χρόνους οφειλόταν σε δύο λόγους: (α) στην ανεύρεση ενός νεολιθικού μαρμάρινου ειδωλίου καθισμένης γυναίκας στεατοπυγικής μορφής, το οποίο μπορεί να προέρχεται από άλλη περιοχή και να κατέληξε στη Μάλθη, και (β) στη λανθασμένη χρονολόγηση της κεραμικής σε προ-μεσοελλαδικούς χρόνους.

Εξάλλου ο ορεινός και δυσπρόσιτος λόφος δεν ταιριάζει με τους χαρακτηριστικούς ΠΕ οικισμούς που αναπτύσσονταν κυρίως σε παράλιες περιοχές. Η κατοίκηση σε τόπο απομακρυσμένο από τη θάλασσα, η αποκλειστική γεωργική εκμετάλλευση και η έλλειψη εμπορικών και εξωτερικών επαφών δείχνουν ένα νέο φύλο, πιθανότατα Ελληνικό, διαφορετικό από το προγενέστερο ΠΕ που κατοικούσε στα παράλια της Μεσσηνίας και της υπόλοιπης Ελλάδας.

Η λεγόμενη «Αδριατική» κεραμική

Ο Valmin διατύπωσε τη θεωρία ότι τα εγχάρακτα αγγεία της Μάλθης ανήκουν σ' έναν τύπο κεραμικής που ονόμασε Αδριατική, από τα φύλα που - κατά τη θεωρία του - κατοίκησαν στις ακτές της Αδριατικής Θάλασσας μέχρι τη Δυτική Πελοπόννησο από τη Νεολιθική έως και τη Μυκηναϊκή εποχή. Η ανεύρεση όμως αυτής της χειροποίητης εγχάρακτης κεραμικής σε ΜΕ και ΥΕ στρώματα στα Νιχώρια της Μεσσηνίας, στην Περιστεριά και στον Εγκλιανό δείχνει την ταυτόχρονη χρήση της με τη μινυακή κεραμική και αντικρούει τη θεωρία του Valmin.

Η Βρύση του χωριού

Νεώτεροι Χρόνοι


     Στη νεώτερη ιστορία το χωριό συνδέεται άμεσα με την Ελληνική Επανάσταση και τους αγώνες των κατοίκων του για την αποτίναξη του τουρκικού ζυγού. Η νεώτερη ελληνική ιστορία επεφύλαξε στο χωριό το σπουδαιότερο ίσως δώρο , καθόσον στην αρχαία Μάλθη στο όρος Ραμοβούνι γεννήθηκε ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης ο θρυλικός γέρος του Μωρηά. Ο ίδιος αφηγείται το γεγονός στα απομνημονεύματά του με τα παρακάτω λόγια“Εγεννήθηκα εις τα 1770, Απριλίου 3, τη Δευτέρα της Λαμπρής. Η αποστασία της Πελοποννήσου έγινε εις τα 1769. Εγεννήθηκα εις ένα βουνό, εις ένα δέντρο αποκάτω, εις την παλαιάν Μεσσηνία, ονομαζόμενον Ραμοβούνιο”. 
Στο τόπο της γέννησης του Κολοκοτρώνη ο σύλλογος Πελοποννησίων Θεσσαλονίκης με πρωτοβουλία του προέδρου του Αναστάσιου Καλαμπόκη, ανήγειρε το 2007 τον παρακάτω εικονιζόμενο ανδριάντα στον οποίο απεικονίζεται  έφιππος ο θρυλικός αρχηγός.

Συμμετοχή στους αγώνες του Έθνους
  
    Σημαντική είναι η προσφορά του χωριού σε όλους τους αγώνες του Έθνους από την επανάσταση του 1821 και τους πολέμους του 1912-1913, μέχρι την εκστρατεία στη Μικρά Ασία και τον πόλεμο του 1940-41.Σε όλους αυτούς τους αγώνες οι νέοι του χωριού  πολέμησαν με αυτοθυσία και πολλοί έπεσαν ηρωικά στα πεδία των μαχών.Λεπτομέρειες και ονόματα για την προσφορά του χωριού και τους πεσόντες υπέρ Πατρίδος καθώς επίσης και πλήθος άλλων στοιχείων και λεπτομερειών αναφορικά με  την ιστορία του χωριού δίνει στο βιβλίο του ο καταγόμενος από το χωριό δάσκαλος Στάθης Κακούτης.


Μεταπολεμικά Χρόνια

   Μετά  τη γερμανική κατοχή και κυρίως μετά τον εμφύλιο πόλεμο ,από τον οποίο το χωριό βγαίνει με πολλές πληγές και βαθύτατο διχασμό, οι κάτοικοι προσπαθούν να επουλώσουν τις πληγές και να ξαναβρούν το δρόμο τους. Στα δύσκολα πέτρινα χρόνια με μεγάλη προσπάθεια ,επενδύοντας κυρίως στην καλλιέργεια της εληάς ,προσπαθούν να σταθούν στα πόδια τους και να εξοικονομήσουν τον επιούσιο. Η αστυφιλία και κυρίως ο
ξενιτεμός δίνουν τη χαριστική βολή στη ζωή του χωριού. Οι νέοι εγκαταλείπουν ο ένας μετά τον άλλο το χωριό προς
αναζήτηση καλλίτερης ζωής είτε στα μεγάλα αστικά κέντρα,κυρίως στην Αθήνα,είτε  στο εξωτερικό κυρίως στην Αμερική.Πίσω παραμένουν οι γονείς που ασχολούνται με τα χωράφια μέχρις ότου αντέξουν. Έτσι σήμερα συναντάει κανείς μόνο υπερήλικες και κάποιους ευτυχώς αλλοδαπούς ,κυρίως Αλβανούς, οι οποίοι σε αναζήτηση και αυτοί μιας καλλίτερης ζωής εγκαταστάθηκαν στο χωριό εργαζόμενοι στα χωράφια που χρόνο με το χρόνο ρίμαζαν. Έτσι το χωριό ξαναζωντανεύει και μικρά παιδικά χαμόγελα ξαναακούγονται στους δρόμους του. Οι νέοι της δεκαετίας του 50 και του 60 που τότε το εγκατέλειψαν, επιστρέφουν τώρα ως συνταξιούχοι πλέον και ανακαινίζουν τα πατρικά τους για να τα χρησιμοποιήσουν κυρίως  ως εξοχική κατοικία για τους ίδιους ή τα παιδιά τους. Και η ζωή συνεχίζεται...

                                   ο κεντρικός δρόμος του χωριού

bontias

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟ ΕΝΑΤΟ ΚΥΜΑ

Ξέρω τι θέλω, η θέλω αυτά που προσδοκούν οι άλλοι να θέλω;

Αν πετύχω αυτή τη νέα δουλειά, αν αγοράσω αυτό το καλύτερο αυτοκίνητο, αν κάνω αυτό το ταξίδι – τι βγαίνει; Προς τι όλα αυτά; Εγώ είμαι πραγματικά εκείνος που επιθυμεί όλα αυτά; Δεν επιδιώκω κάποιο σκοπό, που υποτίθεται πως θα με κάνει ευτυχή, που όμως μου ξεφεύγει μόλις φτάνω στην επιτυχία του;


Τα ερωτήματα αυτά, όταν εγείρονται, δημιουργούν φόβο, γιατί θέτουν επί τάπητος την ίδια τη βάση πάνω στην οποία στηρίζεται όλη η δραστηριότητα του ανθρώπου, η γνώση του για το τι επιθυμεί.
Οι άνθρωποι τείνουν για το λόγο αυτό να απαλλαγούν όσο συντομότερα γίνεται απ’ αυτές τις ενοχλητικές σκέψεις. Αισθάνονται να τους ενοχλούν αυτά τα ερωτήματα γιατί έχουν κουραστεί ή νοιώθουν αποθάρρυνση και συνεχίζουν να επιδιώκουν τους σκοπούς που πιστεύουν πως είναι δικοί τους.


Όλα αυτά όμως δίνουν μια αμυδρή απεικόνιση της αλήθειας – της αλήθειας πως ο σύγχρονος άνθρωπος ζει με την αυταπάτη πως ξέρει τι θέλει, ενώ πραγματικά θέλει αυτό που προσδοκούν οι άλλοι να θέλει. Για να το παραδεχτεί αυτό, πρέπει να νοήσει πως το να ξέρει κανείς τι πραγματικά θέλει δεν είναι εύκολο, όπως νομίζει ο περισσότερος κόσμος, αλλά ένα από τα πιο δύσκολα προβλήματα που πρέπει να λύσει κάθε ανθρώπινο ον.


Το έργο αυτό προσπαθούμε επίμονα να το αποφύγουμε, αποδεχόμενοι έτοιμους σκοπούς σα να ήταν δικοί μας. Ό σύγχρονος άνθρωπος είναι πρόθυμος να αναλάβει μεγάλους κινδύνους όταν προσπαθεί να επιτύχει σκοπούς που υποτίθεται πως είναι «δικοί του». Αισθάνεται όμως μεγάλο φόβο όταν πρόκειται να αναλάβει τον κίνδυνο και την ευθύνη να καθορίσει ο ίδιος τις επιδιώξεις του.


Η έντονη δραστηριότητα εκλαμβάνεται συνήθως σαν αυτεξούσια δράση, μολονότι είναι γνωστό πως μπορεί να είναι τόσο αυθόρμητη όσο και η συμπεριφορά ενός ηθοποιού ή ενός υπνωτισμένου προσώπου. Όταν δοθεί η γενική πλοκή του έργου, κάθε ηθοποιός μπορεί να παίξει ζωντανά το ρόλο του και ακόμη να καθορίσει ο ίδιος τη γραμμή και τις λεπτομέρειες της δράσης. Παρ’ όλα αυτά, παίζει το ρόλο που του ανέθεσαν.


Η ειδική δυσκολία στο να αναγνωρίσουμε μέχρι ποιο βαθμό οι επιθυμίες μας – καθώς επίσης οι σκέψεις και τα αισθήματα μας – δεν είναι πραγματικά δικές μας αλλά μας επιβάλλονται απέξω, συνδέεται στενά με το πρόβλημα της εξουσίας και της ελευθερίας.


Στην πορεία της σύγχρονης ιστορίας, ή εξουσία της Εκκλησίας παραχώρησε τη θέση της στην εξουσία του Κράτους, ή εξουσία του Κράτους στην εξουσία της συνείδησης και η τελευταία στην ανώνυμη εξουσία του κοινού αισθήματος και της κοινής γνώμης, που δρουν σαν όργανα κομφορμισμού. (Δηλαδή προσαρμογή ενός ατόμου στις απαιτήσεις και στους τύπους συμπεριφοράς της ομάδας στην οποία ανήκει).


Έχοντας απελευθερωθεί από τις παλαιότερες απροκάλυπτες μορφές εξουσίας δε βλέπουμε πως έχουμε εμπλακεί στα δίχτυα ενός νέου είδους εξουσίας. Έχουμε μεταβληθεί σε αυτόματα, που ζουν με την ψευδαίσθηση πως είναι αυτεξούσια άτομα. Η ψευδαίσθηση αυτή δίνει στο άτομο τη δυνατότητα να μην αποκτά συνείδηση της ανασφάλειάς του, αλλά αυτή είναι και η μόνη βοήθεια που μπορεί να παρέχει αυτή η ψευδαίσθηση.


Ζει σ’ έναν κόσμο, όπου έχει χαθεί η αυθόρμητη συνάφεια, όπου ο καθένας και το κάθε τι έχουν γίνει απλώς μέσο και όπου το ίδιο το άτομο έχει γίνει μέρος μιας μηχανής που έφτιαξε με τα ίδια του τα χέρια.


Αν δεν είμαι τίποτε άλλο εκτός από εκείνο που νομίζουν οι άλλοι πως είμαι – ποιος είμαι «εγώ»;


Αυτή η απώλεια ταυτότητας, λοιπόν, κάνει επιτακτικότερο τον κομφορμισμό. Σημαίνει πως μπορεί κανείς να είναι βέβαιος για τον εαυτό του μόνο αν υπάρχει σύμφωνα με τις προσδοκίες των άλλων. Αν δεν αντιστοιχεί η ζωή μας σ’ αυτή την εικόνα, όχι μόνο διατρέχουμε τον κίνδυνο αποδοκιμασίας και ολοένα μεγαλύτερης απομόνωσης, αλλά κινδυνεύουμε επίσης να χάσουμε την ταυτότητα του Είναι μας, πράγμα που σημαίνει πως εκθέτουμε σε κίνδυνο την πνευματική μας υγεία.
Ψυχολογικά, το αυτόματο, ενώ εξακολουθεί να ζει βιολογικά, συναισθηματικά και ψυχικά, είναι νεκρό.


Ποια είναι λοιπόν η σημασία της ελευθερίας για το σύγχρονο άνθρωπο;


Έχει απελευθερωθεί από τα εξωτερικά δεσμά που δεν του επέτρεπαν να κάνει και να σκέφτεται όπως ήθελε αυτός. Θα μπορούσε να ενεργεί σύμφωνα με τη θέληση του, αν ήξερε τι θέλει, τι σκέφτεται και τι αισθάνεται. Αλλά δεν ξέρει. Συμμορφώνεται στις επιταγές ανώνυμων αρχών και αποδέχεται ένα Εγώ που δεν είναι δικό του. Και όσο περισσότερο δείχνει τον κομφορμισμό του, τόσο περισσότερο ανίσχυρος αισθάνεται, τόσο περισσότερο υποχρεώνεται να υποκύπτει.


Παρά την επίπλαστη αισιοδοξία και πρωτοβουλία, ο σύγχρονος άνθρωπος συντρίβεται κάτω από ένα έντονο αίσθημα αδυναμίας, που τον κάνει να στέκεται ανίσχυρος, σα να ήταν παράλυτος, μπροστά στις επερχόμενες καταστροφές.


Ας μην ξεχνάμε ότι η απόγνωση του ατόμου που έγινε αυτόματο, έγινε το γόνιμο έδαφος για όλους αυτούς που είναι ενάντια στην ζωή.


Η απάντηση σε όλη αυτή την ασχήμια που έχει ξεπέσει ο άνθρωπος είναι η Αγάπη.


Η αγάπη βέβαια, δεν είναι όπως το υποκείμενο στη σκέψη του Λούθηρου, του Καλβίνου καθώς και του Κάντ και του Φρόυντ, ότι το να αγαπάς τους άλλους είναι αρετή, το να αγαπάς τον εαυτό σου είναι αμαρτία. Επίσης ότι η αγάπη προς τους άλλους και η αγάπη προς τον εαυτό σου αποκλείονται αμοιβαία.


Θεωρητικά πρόκειται εδώ για σφαλερή άποψη ως προς τη φύση της αγάπης. Η αγάπη είναι έντονη συνειδητοποίηση της παρουσίας ενός «αντικειμένου». Δεν είναι «προσποίηση» αλλά ενεργητική τάση και εσωτερική σχέση, σκοπός της οποίας είναι η ευτυχία, η πρόοδος και η ελευθερία του αντικειμένου της. Είναι προδιάθεση που εξ’ αρχής μπορεί να στρέφεται προς οποιοδήποτε πρόσωπο και αντικείμενο, περιλαμβανομένου και του εαυτού μας. Η αποκλειστική αγάπη αυτή καθαυτή είναι μια αντίφαση.


Και δεν είναι, όπως θα ήθελε η άποψη για το ρομαντικό έρωτα, το ότι υπάρχει ένα μόνο πρόσωπο στον κόσμο που θα μπορούσε ένα άτομο να αγαπήσει, ότι η μεγαλύτερη ευκαιρία της ζωής του είναι να βρει αυτό το πρόσωπο, και ότι ό έρωτας για το πρόσωπο αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να απομακρύνεται από τους άλλους.


Το είδος της αγάπης που μπορεί να νοιώσει κανείς μόνο για ένα πρόσωπο αποδεικνύει, απ’ αυτό και μόνο το γεγονός, ότι δεν είναι αγάπη αλλά σαδομαζοχιστική αφοσίωση. Το περιεχόμενο στον έρωτα θετικό στοιχείο κατευθύνεται προς το αγαπημένο πρόσωπο, που αντιπροσωπεύει την ενσάρκωση των ουσιωδών ανθρώπινων ιδιοτήτων.


Ο έρωτας προς ένα πρόσωπο συνεπάγεται την αγάπη προς τον άνθρωπο γενικά.


Η αγάπη προς τον άνθρωπο γενικά δεν είναι, όπως συχνά προβάλλεται, μια αφαίρεση που έρχεται «μετά» την αγάπη προς ένα πρόσωπο ειδικά ή προέκταση της εμπειρίας με ένα ξεχωριστό «αντικείμενο». Είναι η προϋπόθεσή της, αν και γενετικά αποκτάται με την επαφή με συγκεκριμένα άτομα.


Το πρόσωπο που δεν αγαπά τον εαυτό του, που δεν πιστεύει στον εαυτό του, βρίσκεται σε συνεχή ανησυχία για το εγώ του. Του λείπει ή εσώτερη σιγουριά που μπορεί να υπάρχει μόνο πάνω στη βάση της γνήσιας αγάπης. Και η γνήσια αγάπη, Είναι, το να είμαστε Αγάπη.


Πως μπορούμε να φτάσουμε στο «γνώθι σ αυτόν» που προφανώς είναι ένα από τα πιο δύσκολα πράγματα που έχει να κάνει όποιος μπει σε αυτό το εσωτερικό ταξίδι;



Η δική μου αλήθεια είναι ότι, μπορώ να γνωρίσω τον εαυτό μου μόνο μέσα από τις σχέσεις, διότι μέσα από τις σχέσεις δημιουργείται η δράση και η αντίδραση και έτσι μπορώ να αρχίσω την παρατήρηση του εσωτερικού μου Είναι. Δεν μπορεί να υπάρξει παρατήρηση στην απομόνωση.
Πολλοί αναρωτιούνται: άραγε ο άνθρωπος είναι όντως ελεύθερος; Αφού εμείς τον βλέπουμε τόσο αδύναμο…………. Ναι ο άνθρωπος είναι ελεύθερος, αφού έχει την εξουσία – εάν το θελήσει – να αναπτυχθεί στην ΑΓΑΠΗ.


Και επειδή το μέλλον ανήκει στα παιδιά μας, είναι καιρός πλέον να σταματήσουμε να τα εκπαιδεύουμε, και να στραφούμε σε αυτό που λέγεται διαπαιδαγωγώ.


Απεκπαίδευση


Όλοι μας έχουμε υποστεί Εκπαίδευση, δηλαδή ουσιαστικά μια υποταγή της συνείδησής μας προς ένα πλήθος από επιβαλλόμενες επιταγές, μια εκπαίδευση που υπερκαλύπτει τον αληθινό εσωτερικό εαυτό μας, και τελικά μάς υπνωτίζει σε έναν επιβαλλόμενο ρόλο.


Για να ανακαλύψουμε τον αληθινό εσωτερικό μας εαυτό, λύνοντας τα προβλήματά μας, χρειαζόμαστε πρώτα μία Αφύπνιση, ώστε τελικά να οδηγηθούμε στην Ανάμνηση του αληθινού μας εαυτού. Για να το επιτύχουμε αυτό, χρειαζόμαστε μία Απεκπαίδευση.


Ερχόμαστε σ' αυτόν τον κόσμο χωρίς να γνωρίζουμε τίποτε. Η Γνώση κάθε νέου ανθρώπου από τη στιγμή που γεννιέται, προέρχεται από όλα αυτά που του μεταφέρουν οι προηγούμενοι. Κάθε παιδί γεννιέται σε έναν κόσμο μεγάλων.


Από την πρώτη μέρα του, αρχίζει να εκπαιδεύεται σε ένα οργανωμένο κόσμο που ήδη έχουν φτιάξει κάποιοι άνθρωποι (η απάνθρωποι) πριν από αυτόν.
Μπορούμε να αναρωτηθούμε: Πώς γνωρίζει ότι όλα αυτά στα οποία τον εκπαιδεύουν είναι προς όφελος του;...


Ψάχνοντας στο λεξικό τη λέξη «εκπαιδεύω» και τη λέξη «παιδαγωγώ», ανακαλύπτουμε ότι είναι ταυτόσημες. Πώς όμως μπορείς να ταυτοποιήσεις την λέξη «εκπαίδευση» με τη λέξη «παιδαγώγηση»;
Τώρα θα μου πείτε: «αφού το παιδί είναι απόγονος, και, σαν απόγονος, τον εκπαιδεύω σε αυτά που μου έμαθαν οι πρόγονοι αφού κι εγώ είμαι απόγονος...» Σωστά, αυτά που μας έμαθαν, όμως άλλο είναι να εκπαιδεύσεις το παιδί σε αυτά που μας έμαθαν και άλλο είναι να τού δώσουμε τη δυνατότητα της ανάπτυξης, της καλλιέργειας, της πνευματικότητας του βαθύτερου εσωτερικού του εαυτού.


Κατά την άποψή μου, άλλο είναι το «ανατρέφω» (ανά + τρέφω) = «διαπαιδαγωγώ» κάποιον, δηλαδή τού δίνω τροφή (ενέργεια) για να θυμηθεί αυτά που ήδη ξέρει, και άλλο είναι το «καθοδηγώ», το «εκπαιδεύω», το «μορφώνω» –ή όπως αλλιώς θελήσουμε να το πούμε– κάποιον να κάνει κάτι που ουσιαστικά τού υπαγορεύουμε εμείς ότι αυτό είναι το σωστό...


Το παιδί όταν γεννιέται παίρνει πνεύμα (= πνοή, ανάσα), σε καμιά περίπτωση ο γιατρός δεν το εκπαιδεύει να ανασάνει, ένα απαλό χτύπημα στην πλάτη και το παιδί αρχίζει να αναπνέει, ξέρει ήδη τι να κάνει, είναι ήδη προικισμένο με αυτό από τον Δημιουργό του. Τώρα θα μου πείτε: «αν το αφήσω μόνο με την αναπνοή του, αυτό θα πεθάνει αν δεν το ταΐσω...» Σωστά, αλλά το ίδιο συμβαίνει και αν δεν το ταΐσουμε με τη δυνατότητα της εσωτερικής του διατροφής, που δεν είναι άλλο από το να τού δώσουμε τη δυνατότητα της επανενθύμισης. Δηλαδή, τη δυνατότητα να θυμηθεί αυτά που ήδη γνωρίζει...


Αιώνες τώρα, από γενιά σε γενιά, οι άνθρωποι παραμένουν σε αυτή την εκπαίδευση, που όλο και πηγαίνει προς τα κάτω και που τελικά μπορεί να μας οδηγήσει προς την καταστροφή του ανθρώπινου γένους.


Άλλωστε, αυτό είναι πλέον φανερό στη δική μας γενιά. Αν σκεφτούμε την –τόσο γρήγορη σε όλα τα επίπεδα– εξέλιξη στην Ιατρική, στην Ψυχολογία, στην Τεχνολογία, κ.ά., ο άνθρωπος παραμένει πολύ φτωχός και ταλαιπωρημένος για να πούμε ότι όλη αυτή η εκπαιδευτική του μόρφωση τον έχει βοηθήσει να ευημερεί...


Κάτω από την ελπίδα και τον φόβο καταστρώνουν τα σχέδια τους πολύ έντεχνα, αυτοί που δεν είναι υπέρ τη ζωής, χωρίς να μπορούν οι άνθρωποι να αντιληφθούν προς τα πού κατευθύνονται –και, μεταφέροντας αυτή την εκπαιδευτική τους διαδικασία από γενιά σε γενιά, έχουν μολύνει σχεδόν όλη την ανθρωπότητα.


Δεν θα αναφερθώ στα περί της ψυχολογίας αυτού του φαινομένου, (διότι θα χρειαζόταν ένα ολόκληρο βιβλίο γι' αυτό). Όμως θα αναφερθώ σε ένα πολύπλοκο και πολύ σημαντικό για μένα κεφάλαιο: σε αυτό που αποκαλούμε Ναρκισσισμό.


Ο ναρκισσιστής έχει υπερβολικό φόβο του θανάτου. Ένα μέρος του φόβου του θανάτου είναι απαραίτητο σαν ψυχολογική πλευρά του ενστίκτου της επιβίωσης, αλλά το μεγαλύτερο κομμάτι αυτού του φόβου, μετά την παιδική ηλικία, είναι αυτοκαταστροφικό.


Ο άκρατος ναρκισσισμός είναι ο βασικός πρόδρομος της ψυχοπνευματικής ασθένειας...


Ο μύθος του Νάρκισσου, στην πραγματικότητα, διηγείται την τραγωδία της απώλειας του εαυτού μας. Μιας απώλειας που έχει ήδη ξεκινήσει κατά τη διάρκεια της σύλληψης μας και που ολοκληρώνεται στα πρώτα χρόνια της παιδικής μας ηλικίας.


Η Προγεννητική αναφέρει ότι: Το συναισθηματικό DNA των γονέων μεταφέρεται στο έμβρυο, και, όταν αυτό ενηλικιωθεί, σε κάποια χρονική στιγμή πυροδοτείται αυτό το οποίο έχει απωθηθεί ή «εκλογικευτεί» από το άτομο, (και μέχρι να φτάσουμε να πενθήσουμε για αυτή την απώλεια μας, αυτό το σκοτεινό κομμάτι του εαυτού μας θα μάς ταλαιπωρεί...)


«Μια γυναίκα κουβαλάει στη γέννα του παιδιού της την εμπειρία ολόκληρης της ζωής της, φτάνοντας μέχρι πίσω, στη δική της παιδική ηλικία και ακόμη πιο πίσω, στη δική της γέννηση. Μας ενδιαφέρει το τι ξέρει κάθε γυναίκα για τη δική της γέννηση, επειδή συχνά υπάρχει σχέση ανάμεσα στο πώς γεννήθηκε η ίδια και στο πώς θα φέρει στον κόσμο το δικό της παιδί...» (Michel Odent, Birth Revisited)


Μέχρι να ευαισθητοποιηθούμε στον πόνο των μικρών παιδιών, η άσκηση εξουσίας από τους ενήλικες θα θεωρείται φυσιολογική πλευρά της ανθρώπινης συμπεριφοράς...


Το να βγάλουμε τον φόβο θανάτου από το κεφάλι μας, δεν είναι εύκολο πράγμα, χρειάζεται πολύχρονη εργασία με τον εαυτό μας, αλλά αξίζει τον κόπο, διότι όσο το καθυστερούμε τόσο πιο πολύ μάς ελέγχουν, και σίγουρα προς τα γεράματα γίνεται σχεδόν ακατόρθωτο να καταφέρουμε να τιθασεύσουμε αυτό το εγωιστικό κομμάτι του εαυτού μας.


Όσο περισσότερο καταφέρνουμε να μειώσουμε τον ναρκισσισμό μας, τον εγωκεντρισμό μας και την αίσθηση ότι είμαστε σπουδαίοι, τόσο λιγότερο φοβόμαστε, όχι μόνο τον θάνατο αλλά και τη ζωή. Και γινόμαστε περισσότερο ικανοί για αγάπη. Επειδή δεν μας βαραίνει πια η ανάγκη να προστατέψουμε τον εαυτό μας, είμαστε πια σε θέση να σηκώσουμε τα μάτια μας από τον εαυτό μας και να κοιτάξουμε πραγματικά τους άλλους...


Αυτό φοβόμαστε περισσότερο, και έτσι μάς ελέγχουν, και αν το συνδέσετε αυτό με την ελπίδα που ανέφερα πιο πάνω (ότι κάτω από αυτήν και τον φόβο καταστρώνουν τα σχέδια τους αυτοί που μάς ελέγχουν), γίνεται εύκολα κατανοητό το γιατί.


Γράφει η Νίκη Τσέκου στο βιβλίο Από τον Μύθο στην Ομοιοπαθητική:
«Ο Νάρκισσος κυνηγάει διαρκώς νέα θηράματα και αδιαφορεί για τον πόνο που προκαλεί. Είναι το μοντέλο που περνάει στην πασαρέλα και του αρέσει να αισθάνεται τα βλέμματα θαυμασμού. Είναι οι άνθρωποι του θεάματος που λάμπουν στη σκηνή, αστράφτουν στον καθρέπτη της τηλεοπτικής οθόνης και ευχαριστιούνται να υπογράφουν αυτόγραφα πάνω στη φωτογραφία τους! Γυρίζουν όμως μόνοι στο σπίτι. Ανικανοποίητοι και μόνοι. Μένουν χωρίς παιδιά, για να μην θυσιάσουν την καριέρα τους!


Ο Νάρκισσος, δεν ερωτεύεται. Δεν παντρεύεται, δεν γεννά! Είναι οι ποιητές, οι δημοσιογράφοι που ζουν μόνο για να βλέπουν την υπογραφή τους κάτω από τα βαρύγδουπα λόγια τους! Είναι οι γυναίκες-αράχνες που κάνουν τα πάντα για να σαγηνεύσουν και χαίρονται να βλέπουν τα θύματα τους να υποφέρουν! Είναι οι άντρες που θέλουν να βλέπουν τον εαυτό τους να καθρεφτίζεται στα υγρά μάτια γυναικών και ανδρών, αλλά δεν σμίγουν με κανέναν. Όταν δεν μπορούν να θαυμάσουν τον εαυτό τους, μαραίνονται! Όλες τους οι σχέσεις είναι ανικανοποίητες! Κυνηγούν τα θύματα τους και χωρίς συναίσθημα τα βλέπουν να ψυχορραγούν. Είναι παιδιά που γεννήθηκαν από μια πολύ όμορφη ηθική μητέρα και έναν βιαστή πατέρα. Είναι ο τύπος που προκύπτει από τη διασταύρωση Υοσκύαμου και Κρίνου! Είναι ο μικρός αδερφός του Παγκράτιου, που όμως δεν δίνει δεκάρα για κανένα άλλον εκτός από τον εαυτό του! Εγωιστής και ανικανοποίητος!...»


Όπως πολύ σωστά αναφέρει η Νίκη Τσέκου, οι νάρκισσοι, όταν δεν μπορούν να θαυμάσουν τον εαυτό τους, μαραίνονται! Αυτό σημαίνει πως πέφτουν σε κατάθλιψη. Ο ενθουσιασμός για την ψεύτικη εικόνα του εαυτού τους δεν τούς προφυλάσσει από την κατάρρευση. Μόνο όσο διαρκεί αυτό το αίσθημα μεγαλείου το άτομο είναι σχετικά εντάξει, διότι έτσι θεωρεί ότι παίρνει αγάπη, μια αυταπάτη που διαιωνίζεται μέχρι να ανακαλύψει την πραγματικότητα της παιδικής του ηλικίας που δεν είναι κάτι άλλο από αυτό που αποκαλούμε απώθηση...


Το κάθε παιδί προσαρμόζεται για να διασφαλίσει την ψευδαίσθηση της αγάπης, της συμπάθειας, και της φροντίδας, αλλά ο ενήλικας δεν χρειάζεται αυτήν την ψευδαίσθηση για να επιβιώσει. Επειδή οι ιδέες μεγαλείου είναι το αντίστροφο της κατάθλιψης, μέσα στα πλαίσια της ναρκισσιστικής διαταραχής, η απελευθέρωση και από τις δυο μορφές αυτής της διαταραχής είναι σχεδόν αδύνατη αν δεν νιώσει κανείς πως πενθεί βαθύτατα για την κατάσταση στην οποία ζούσε ως παιδί.


Σαν παιδιά, εκτός από ελάχιστες περιπτώσεις, κανένας δεν μάς αγάπησε για αυτό που πραγματικά ήμασταν, αντίθετα, μάς χρειαζόντουσαν και μας εκμεταλλεύτηκαν για τα επιτεύγματα, την επιτυχία, τις καλές μας ιδιότητες, και –όπως αναφέρθηκε και πιο πάνω– κάποιοι για άλλους σκοπούς, π.χ. την υποταγή συνειδήσεων. Όταν αναγνωρίσουμε το μικρό παιδί που έχουμε όλοι μέσα μας, και έρθουμε σε επαφή μαζί του, θα κατανοήσουμε ότι θυσιάσαμε όλη την παιδική μας ηλικία για μια μορφή αγάπης που δεν είχε καμία μα καμία απολύτως σχέση με τον πραγματικό μας εαυτό. Αυτή η ανακεφαλαίωση, το πένθος για την χαμένη μας παιδική ηλικία που θα βγει στην επιφάνεια, αν και είναι κάτι τρομακτικό, εντούτοις είναι άμεσα λυτρωτικό –και μόνο έτσι μπορούμε πλέον να αποδεχτούμε όλη την γκάμα των σχετικών συναισθημάτων, όπως: οργή, απελπισία, φόβο, ζήλια, αποστροφή, κ.ά.


Μέσα στη ζωή, δεν έχουμε μόνο συναισθήματα χαρούμενα και καλά. Όταν μπορέσει κάποιος να φτάσει στην αυτογνωσία, τότε δεν χρειάζεται πλέον να κρατάει κρυμμένο το εσωτερικό του παιδί. Η αλήθεια που ανακαλύπτουμε –το ποιος και γιατί μας προκάλεσε τόσο πόνο– αυτή η αυτογνωσία του παλαιού μας πόνου, μάς απελευθερώνει.


Και θα επαναλάβω ότι, το να μην σε έχουν αγαπήσει για αυτό ακριβώς που ήσουν, δεν μπορεί να επουλωθεί αν δεν γίνει η διεργασία του πένθους...


Στη γλώσσα του Ινδιάνου Σαμάνου Δον Χουάν, ο ανθρωπολόγος συγγραφέας Κάρλος Καστανέντα αναφέρει για τον θάνατο:


«Οι Σύμμαχοι είναι τρομακτικές δυνάμεις με τις οποίες πρέπει κανείς να παλέψει, για να τις δαμάσει. Αυτό συμβαίνει και με τον θάνατο. Ο θάνατος είναι φίλος μας, είναι σύμμαχος μας, βρίσκεται πάντα ένα μέτρο πίσω από τον αριστερό μας ώμο, και, όποτε και αν τον ρωτήσουμε, πάντα μάς λέει: Δεν σε άγγιξα ακόμη...»


Ο Καρλ Γιούνγκ αναφέρει: «Κάθε ανθρώπινο όν έχει μια Σκιά...» «Όλοι κλείνουμε μέσα μας έναν εγκληματία, στατιστικά, όπως και έναν αντίστοιχο τρελό ή άγιο...»


Η φύση του θηρίου που βρίσκεται εντός μας, είναι η «πανίσχυρη τάση για κυριαρχία». Αυτή η τάση, είναι υπαρκτή σε όλα τα ανθρώπινα όντα. Επειδή αναγνωρίζεται μέσα μας, και αντίκειται των νόμων του κράτους και της θρησκείας, κλπ, αρνούμαστε αυτήν την τάση και την απωθούμε από τη συνείδησή μας. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι με αυτό τον τρόπο «ξεμπερδέψαμε». Απεναντίας, αυτή η ανώριμη στάση απέναντι στη μοχθηρή όψη του εαυτού μας –η άρνησή της– έχει ως επικίνδυνη συνέπεια να «βλέπουμε στον αντίπαλο, τα δικά μας σφάλματα μεγαλωμένα σε απίστευτο βαθμό». Αυτό δεν σημαίνει ότι οι άλλοι είναι άγιοι και εμείς οι κακοί, αλλά ότι ο καθένας προβάλει στον άλλο τη Σκιά του...


Γεννιέται ίσως, λοιπόν, σε εσάς, ένα μεγάλο ερώτημα: Ποιοι άραγε είναι αυτοί που δημιούργησαν όλη αυτήν τη βιομηχανία υποταγής συνειδήσεων, μέσα στην οποία ζούμε;


Η αλήθεια είναι ότι δεν έχει και μεγάλη σημασία το ποιος ή ποιοι το κάνουν αυτό. Όποιοι και αν είναι αυτοί, με τον τρόπο που γίνεται η εκπαίδευσή μας είναι εύκολο και με μαθηματική ακρίβεια να γίνεται χειραγώγηση των μαζών, και ο άνθρωπος να βρίσκεται υπόδουλος, χάνοντας τη δυνατότητα της απελευθέρωσης του.


Το θέμα είναι να μπορέσουμε να αντιληφθούμε αυτό που συμβαίνει και να δράσουμε όχι μόνο σε ατομικό αλλά και σε συλλογικό επίπεδο. Διότι, όποιοι και αν είναι αυτοί ή όσοι και αν είναι, χωρίς τη δική μας συμμετοχή είναι εντελώς αδύναμοι. Είναι δυνατοί και πραγματοποιούν τα σχέδια τους μόνο σε αυτούς που δέχονται τον προγραμματισμό, μέσω των εκπαιδευτικών τους συστημάτων και όχι μόνο.


Αν δεν γίνεται πιστευτό αυτό, ρίξτε μια ματιά στην ιστορία. Παρ' όλες τις τεχνολογικές επιτεύξεις, τις επιστημονικές ανακαλύψεις, κλπ, οι λαοί όλο και χειροτερεύουν. Όλοι, ή σχεδόν όλοι, είναι μουδιασμένοι, υπνωτισμένοι, ναρκωμένοι. Δεν αντιλαμβανόμαστε ότι όλο αυτό είναι ένα ωραίο περιτύλιγμα υλισμού, για το οποίο, αν καταφέρουμε και κοιτάξουμε αληθινά μέσα μας, θα φρίξουμε από ντροπή που το αφήσαμε να εξελιχθεί μέσα από την δική μας άγνοια.


Είναι γεγονός βεβαία, όπως μας λέει και ο Χέρμαν Έσσε, ότι:
«Αντιλαμβάνομαι σήμερα πως τίποτα στον κόσμο δεν είναι τόσο δυσάρεστο για έναν άνθρωπο, από το να πάρει το μονοπάτι που οδηγεί στον εαυτό του...»


Και σε ένα γράμμα προς την οικογένεια του, ο Έσσε αναφέρει: «Αν ήμουν ευσεβιστής και όχι απλώς ένα ανθρώπινο πλάσμα, ίσως να είχα περισσότερες ελπίδες να με καταλάβετε...»


Ο Κάρλος Καστανέντα μάς λέει: «Κάθε δρόμος είναι μονάχα ένας δρόμος, και δεν είναι ντροπή, ούτε για σένα ούτε για τους άλλους, να τον εγκαταλείψεις κάποια στιγμή, αν έτσι σου υπαγορεύει η καρδιά σου... Κοίταξε κάθε δρόμο, με προσοχή κι επιφυλακτικότητα. Δοκίμασε τον όσες φορές κρίνεις εσύ πως είναι απαραίτητο. Σκέψου και διαλογίσου πάνω σ' αυτόν. Κι ύστερα, θέσε στον εαυτό σου ένα και μόνο ερώτημα. Έχει αυτός ο δρόμος καρδιά; Αν έχει είναι καλός, αν δεν έχει, είναι άχρηστος...»
«Θέλεις να σου πω που οδηγεί ο δρόμος σου; Είναι εύκολο. Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στο ίδιο μέρος: Πουθενά. Αυτό που έχει σημασία είναι να ακολουθείς τα Μονοπάτια Που Έχουν Καρδιά.


Να ρωτάς, έχει καρδιά το μονοπάτι που βαδίζω; Αν ναι, ακολούθησε το και μην φοβάσαι τίποτε, ακόμη και αν όλος ο κόσμος θέλει να σε αποτρέψει από το να τ' ακολουθήσεις. Αν όχι, άφησε το, δεν είναι καλό μονοπάτι. Να ψάχνεις πάντα τα μονοπάτια που έχουν καρδιά, κι όταν καταλαβαίνεις ότι δεν έχουν, να μη διστάζεις να τα εγκαταλείπεις. Ποιο μονοπάτι σού λέει η καρδιά σου ότι είναι το σωστό; Σε περιμένει να το βαδίσεις. Πήγαινε. Τα μονοπάτια μπορούν να περιμένουν απίστευτα πολύ. Το πρόβλημα είναι ότι οι άνθρωποι δεν έχουν αρκετό χρόνο στη διάθεση τους...»


Ο Βίλχελμ Ράιχ επισημαίνει ήδη από το 1951:


«Είναι προφανές ότι το μέλλον των Η.Π.Α., αλλά και του κόσμου γενικά, εξαρτάται από την ορθή ανατροφή των βρεφών κάθε γενιάς, πράγμα που θα τα καταστήσει ικανά να παίρνουν ορθές αποφάσεις όταν ενηλικιωθούν...»


Και στη συνέχεια, μάς λέει: «Ο εκπαιδευτικός του μέλλοντος θα κάνει συστηματικά (κι όχι μηχανικά) αυτό που ο καλός εκπαιδευτικός κάνει σήμερα: θα νιώθει τα χαρακτηριστικά της αληθινής Ζωής στο παιδί, θα αναγνωρίζει τα ειδικά χαρακτηριστικά στο συγκεκριμένο άτομο και θα προωθεί την ανάπτυξή του στο τέλειο. Εφ΄ όσον η σημερινή πανίσχυρη κοινωνική τάση (που κατευθύνεται ενάντια στα σύμφυτα χαρακτηριστικά της αληθινής συναισθηματικής έκφρασης) διατηρηθεί και στο μέλλον, ο ειλικρινής εκπαιδευτικός θα έχει διπλό καθήκον: θα πρέπει να γνωρίσει τις φυσικές συναισθηματικές εκφράσεις, που μεταβάλλονται από παιδί σε παιδί, και θα πρέπει, επίσης, να μάθει πώς θα αντιμετωπίζει το άμεσο κι έμμεσο κοινωνικό περιβάλλον που εναντιώνεται σ΄ αυτές τις φυσικές εκφράσεις...»
Ο άνθρωπος που μας περιγράφει εδώ ο Βίλχελμ Ράιχ, είναι και λέγεται Παιδαγωγός.


Είναι πιθανό, ένας παγιδευμένος να βγει από την παγίδα του. Όμως, για να δραπετεύσει κάποιος από μια φυλακή, πρέπει πρώτα να παραδεχτεί ότι βρίσκεται στη φυλακή...


Έχουμε μεγάλο μερίδιο ευθύνης όλοι μας. Αυτό που συμβαίνει στην ανθρωπότητα δεν είναι οι άλλοι, αλλά είμαστε εμείς. Ποτέ κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει όσο επικρατεί το «φταίνε οι άλλοι», ούτε το να βασίζεται σε αυθεντίες, που με την ψευδο-ορθολογική τους στάση πιστεύουν ότι μπορεί να κάνουν θαύματα, με τις οργανώσεις, με την επιβολή νόμων, ή με όλες τις άλλες παρόμοιες επινοήσεις.


Γράφει η Alice Miller: «Οι άνθρωποι θα πρέπει λοιπόν να μπορούν να στηρίζονται στον ίδιο τους τον εαυτό, αν θέλουν να αποφύγουν να γίνουν θύματα διάφορων συμφερόντων και ιδεολογιών...»
Κάποιες επονομαζόμενες θεραπευτικές ομάδες προσπαθούν, αλλά δεν μπορούν να παρέχουν, ή να επαναφέρουν στη θέση της, αυτή τη διαδικασία ωρίμανσης. Στόχος τους είναι να «ενδυναμώσουν» τα μέλη τους, παρέχοντάς τους, αφενός, υποστήριξη, και, αφετέρου, την αίσθηση ότι ανήκουν κάπου.


Καθώς όμως η καταστολή των συναισθημάτων της παιδικής ηλικίας είναι ο κανόνας σε αυτές τις ομάδες, η κατάθλιψη του ασθενή δεν μπορεί να ξεπεραστεί. Επιπλέον, το άτομο μπορεί να εθιστεί στην ίδια την ομάδα, αφού η ομάδα παρέχει την ψευδαίσθηση ότι το άτομο μπορεί τελικά, ως ενήλικας, να καλύψει (μέσω της ομάδας) τις ανικανοποίητες ανάγκες που έχει από την παιδική του ηλικία.


Με τέτοιου είδους ψευδαισθήσεις κανείς δεν μπορεί να θεραπευτεί πραγματικά.
Η εσωτερική μας δύναμη –την οποία ανακαλύπτουμε μέσα από την πρόσβαση στις δικές μας πραγματικές ανάγκες και στα αληθινά συναισθήματά μας, αλλά και μέσα από τη δυνατότητα έκφρασής τους– είναι πολύ ουσιαστική για εμάς, αν θέλουμε να ζήσουμε χωρίς κατάθλιψη και εθισμούς.


Άλλωστε ο δάσκαλος, η διδασκαλία, δεν είναι απλά οι σχέσεις που έχουν ένας φοιτητής και ένας καθηγητής. Ο δάσκαλος είναι αυτός που αναπτύσσει τον μαθητή, είναι αυτός που φέρνει στην επιφάνεια το βαθύτερο εσωτερικό του Είναι, χωρίς να τον «εκπαιδεύει» σε κάτι, –απλά τον καθοδηγεί στην επανενθύμηση αυτών που ήδη γνωρίζει, τον υπηρετεί, τον βοηθά στο να καταφέρει να αναγνωρίσει τη Σκιά του. (Ίσως αυτή η «μαιευτική διαδικασία» να σας θυμίζει κάτι από τους διαλόγους του Σωκράτη;)


Ο Πλάτωνας έλεγε ότι δεν υπάρχει γνώση παρά μόνο Ανάμνηση.


Διαβάζω στο βιβλίο Ονειροπόλος, του Παντελή Γιαννουλάκη:
«Λοιπόν, όπως το καταλαβαίνω εγώ, η αρχή της "πνευματικότητας" του ανθρώπου, (δηλαδή της δυναμικής πραγματικότητας του αγώνα για τη δικαίωση του ως πνευματική οντότητα, σε παράδοξη αντιπαράθεση με την άμεση υλική του υπόσταση), στηρίχθηκε στη Σκέψη, την οποία επιστράτευσε –και συνεχίζει να το κάνει μέσα από κάθε νέο βρέφος– για να μπορέσει να επιβιώσει στις αντίξοες συνθήκες στις οποίες εν αγνοία του και άοπλος βρέθηκε, αλλά και για να δώσει ένα ανέλπιστο νόημα στην ίδια του τη μυστηριώδη ύπαρξη. Και, η Σκέψη, φαίνεται να πυροδοτεί άμεσα τη δημιουργία Λογικής.


Η Λογική, κατά τη γνώμη μου, έχει δύο πολύ βασικά –και προκλητικά άγνωστα– χαρακτηριστικά και λειτουργίες: την πρόβλεψη του μέλλοντος και την προέκταση στο Παράλογο. Η Λογική, ουσιαστικά, αποτελεί τη μέθοδο που εφαρμόζει ο άνθρωπος για να προβλέπει το μέλλον και για να αντιλαμβάνεται καταστάσεις που το σώμα του δεν έχει βιώσει...»


Και παρακάτω διαβάζω από τον ίδιο: «Νομίζω πως η πιο βασική και συνηθισμένη εφαρμοσμένη λειτουργία της Λογικής είναι να προβλέπει το μέλλον. Μια εκπληκτική ικανότητα που κανένα άλλο πλάσμα δεν διαθέτει σε τέτοιο τεράστιο βαθμό. Είναι μια λειτουργία εστιασμένη αξιοθαύμαστα στο ασώματο, αφού μάς δίνει συνεχώς τη δυνατότητα να αντιλαμβανόμαστε τις καταστάσεις χωρίς να τις έχουμε βιώσει σωματικά και υλικά...


»Ας το δηλώσω ξεκάθαρα: τα μόνα όπλα που διαθέτουν οι λογικοί άνθρωποι –δηλαδή οι άνθρωποι που δεν είναι φυτά– ενάντια στη φυλακή του κόσμου στην οποία βρεθήκαμε, είναι η Σκέψη, η Λογική, η Έμπνευση και η Ελπίδα: δηλαδή η Φαντασία. Διότι, για όσους δεν το κατάλαβαν, παραπάνω επίτηδες αντικατέστησα τη λέξη Φαντασία με τη λέξη Λογική, διότι ουσιαστικά για τη Φαντασία μιλούσα, δηλαδή για τη βασική λειτουργία του ανθρώπινου πνεύματος, τη μόνη που είναι τελείως ανεξάρτητη από το σώμα του και από τις συνθήκες στις οποίες βρίσκεται αυτό.


»Δυστυχώς, η φαντασία της ανθρωπότητας, δηλαδή η βασική λειτουργία του πνεύματος της ανθρωπότητας, κινδυνεύει θανάσιμα, κάθε στιγμή που περνά...»


Ένα μεγάλο μερίδιο ευθύνης έχουν και κάποιοι επιστήμονες για ό,τι συμβαίνει στην ανθρωπότητα.


Διότι Επιστήμη χωρίς Πνευματικότητα, είναι σαν να έχουμε ξύλα για το τζάκι αλλά να μάς λείπουν τα σπίρτα για να ανάψουμε φωτιά...


Ο κάθε επιστήμονας θα πρέπει να γνωρίζει ότι υπάρχουν συμπαντικοί νόμοι, και με τις ανακαλύψεις τους δεν θα πρέπει να διαταράσσονται αυτοί οι νόμοι ως προς το φυσικό πεδίο του ανθρώπινου –και όχι μόνο– οργανισμού.


Υπήρξαν επιστήμονες που, όταν είδαν ότι η ανακάλυψη τους μπορεί να χρησιμοποιηθεί από αυτούς που δεν είναι υπέρ της ζωής, και ότι μπορεί να βλαφτεί ο άνθρωπος, παρόλο το χρηματικό έπαθλο και το βραβείο Νόμπελ που θα μπορούσαν να αποκτήσουν, δεν προχώρησαν στο να ανακοινώσουν ευρύτερα αυτή τους την ανακάλυψη, και βέβαια σε όλους αυτούς χρωστάμε ένα μεγάλο ευχαριστώ για το πνευματικό τους επίπεδο.
Η αληθινή Επιστήμη είναι υπέρ του Ανθρώπου και προς το όφελος των ανθρώπων και του κόσμου. Μια επιστήμη που διαταράσσει και φέρνει σε αντίθεση τον Άνθρωπο με τη Φύση, δεν θα έπρεπε να γίνεται αποδεκτή...


Όλο αυτό το μικρό άρθρο είναι προσανατολισμένο προς αυτό που ονομάζουμε Παιδεία, διότι χωρίς Παιδεία είναι αδύνατον να υπάρξει αλλαγή του ανθρώπινου γένους.


...Και μια διευκρίνηση: Με τη λέξη Πνευματικότητα, εννοώ να είσαι σε αρμονία με μια τάξη πραγμάτων η όποια έχει συμπαντικό χαρακτήρα, και δεν υποδηλώνει καμιά προτίμηση για κάποιο συγκεκριμένο δόγμα ή την αναγκαιότητα να είσαι μέλος κάποιας συγκεκριμένης οργάνωσης. Άλλωστε όλοι οι –ισμοί, στην ουσία έχουν σκλαβώσει την ανθρωπότητα.


Και μιας που, σε τελική ανάλυση, αυτό που συμβαίνει καταλήγει να συνδέεται άμεσα με την υγεία μας, ας μην ξεχνάμε ότι: καμιά αρρώστια δεν είναι μόνο σωματική. Όλες σχεδόν οι αρρώστιες έχουν ψυχο-πνευματικο-νοητικο-κοινωνικο-σωματικό χαρακτήρα.


Και η μεγαλύτερη ίσως διαταραχή που μάς κυβερνά σε όλη μας τη ζωή, είναι το ότι σαν παιδιά δεν μας αγάπησαν για αυτό που πραγματικά ήμασταν...


«Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία», μάς λέει ο ποιητής Ανδρέας Κάλβος. Και εγώ προσθέτω: Τόλμη για να κινηθείς προς την ελευθερία, και αρετή για να μην την ξανασκλαβώσεις...


Συνεχίζεται…


Άρθρο που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Strange τεύχος 146


Βιβλιογραφία:


Ο Δρόμος ο Λιγότερο Ταξιδεμένος Συνεχίζεται (Μ. Σκοτ Πεκ), εκδ. Κέδρος
Τεχνολογία Υποταγής Συνειδήσεων (Δημήτρης Ευαγγελόπουλος), εκδ. Έσοπτρον
Από τον Μύθο στην Ομοιοπαθητική (Νίκη Τσέκου), εκδ. Ετρα
Κβαντική Θεραπεία (Deepak Chopra, M.D.), εκδ. Aquarius
Το Αρχέτυπο του Ολοκληρωτισμού (Carl Jung), εκδ. Σπαγειρία
Οι Φυλακές της Παιδικής μας Ηλικίας (Alice Miller), εκδ. Ροές
Ονειροπόλος (Παντελής Γιαννουλάκης), εκδ. Άγνωστο
Η Διδασκαλία του Δον Χουάν (Κάρλος Καστανέντα), εκδ. Καστανιώτη
Η Δολοφονία του Χριστού (Βίλχελμ Ράιχ), εκδ. Αποσπερίτης


Βιβλιογραφία του πρώτου κεφαλαίου


Ο φόβος μπροστά στην ελευθερία
Έριχ Φρόμ Εκδόσεις ΜΠΟΥΚΟΥΜΑΝΗ




Παναγιώτης Ψαρρός
Ομοιοπαθητικός


panagiotispsarros


ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟ ΕΝΑΤΟ ΚΥΜΑ

Πλανητική ευθυγράμμιση θα προκαλέσει τεράστιο σεισμό 9,8R στην Καλιφόρνια στις 28 Μαΐου; (Βίντεο)

Ένα βίντεο που αναρτήθηκε στο YouTube από τον χρήστη Ditrianum Media προειδοποιεί ότι θα υπάρξει μια σειρά από πλανητικές ευθυγραμμίσεις στις 28 Μαΐου του 2015, που μέσω της Αφροδίτης και του Ερμή θα ''επαναφορτίσουν'' την Βόρεια Αμερικανική πλευρά του Ειρηνικού - και  οι οποίες τελικά θα προκαλέσουν έναν τεράστιο σεισμό στην περιοχή της Καλιφόρνια.

Δεν είναι μόνο αυτός που το έχει προβλέψει αυτό όμως, ο Νοστράδαμος, επίσης, προέβλεψε ότι οι πλανητικές θέσεις εκείνης της ημέρας θα αποδειχθούν καταστροφικές.

Το βίντεο δείχνει γιατί οι πλανητικές ευθυγραμμίσεις θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε έναν τεράστιο σεισμό στη δυτική ακτή των Ηνωμένων Πολιτειών.

 

Εδώ είναι το απόσπασμα από το Νοστράδαμο:

Το τρέμουλο τόσο δυνατό κατά το μήνα Μάιο, 
ο Κρόνος, ο Αιγόκερως, ο Δίας, ο Ερμής στον Ταύρο: 
η Αφροδίτη, επίσης, ο Καρκίνος, ο Άρης, στην Παρθένο, 
χαλάζι θα πέσει μεγαλύτερο από ένα αυγό.

 

 

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟ ΕΝΑΤΟ ΚΥΜΑ