ΠΕΡΙ ΙΘΑΓΕΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΤΙΝΑ. ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΝΝΟΟΥΣΕ Ο ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ;

 

[ Σημαντικής ιστορικής σημασίας η κατάθεση στεφάνων από την Πρόεδρο της Βουλής των Ελλήνων Ζωή Κωνσταντοπούλου στο μνημείο του Ντερβίς Αλί Καβάζογλου σήμερα στο Δάλι. Προηγήθηκε κατάθεση στεφάνων και στο μνημείο του Κώστα Μισιαούλη. https://www.facebook.com/AKEL1926/posts/973185249381969 ]


………………………………..

Στεφάνι στους τάφους Μισιαούλη και Καβάζογλου κατέθεσε η Ζωή Κωνσταντοπούλου

[… Όπως αναφέρεται σε δελτίο Τύπου της Βουλής των Ελλήνων, πρόκειται για «δυο μάρτυρες σύμβολα του κοινού αγώνα Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκύπριων για ειρηνική συμβίωση που δολοφονήθηκαν πριν 50 χρόνια από τα όπλα του εθνικισμού. Είναι η πρώτη φορά που ανώτερος πολιτειακός παράγοντας της Ελλάδας αποδίδει φόρο τιμής στη θυσία των δυο ηρώων». Κατά τη διάρκεια των τελετών η Πρόεδρος της Βουλής, Ζωή Κωνσταντοπούλου, μεταξύ άλλων, δήλωσε ότι με αυτή την πρωτοβουλία «το Ελληνικό Κοινοβούλιο τιμά τη μνήμη και τη θυσία των δυο ηρώων και εκφράζει τη στήριξή του στους αγώνες του κυπριακού λαού για ελευθερία, επανένωση και προάσπιση της δημοκρατίας, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του διεθνούς δικαίου, με δημοκρατικό πατριωτισμό ενάντια στον εθνικισμό και τις παλαιού και νέου τύπου αποικιοκρατίες. Για τη λύση διζωνικής-δικοινοτικής ομοσπονδίας με πολιτική ισότητα και ισοτιμία, για ένα κράτος με μια κυριαρχία, μια ιθαγένεια και μια διεθνή προσωπικότητα»… ]

…………………………………

ΔΗΛΑΔΗ, ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΜΕ,… Η Τουρκική Αντιστασιακή Οργάνωση ΕΧΕΙ ΚΑΠΟΙΑ ΣΧΕΣΗ ΜΕ «ΕΘΝΙΚΙΣΤΕΣ ΤΟΥΡΚΟΚΥΠΡΙΟΥΣ» ;; ΟΠΩΣ ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ, ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΑΡΑ ΤΟ ΜΑΚΡΥ ΧΕΡΙ ΤΩΝ ΚΑΤΑΚΤΗΤΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ! ΚΑΙ ΣΕ ΠΟΙΟΝ ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΤΑΝ Η «ΤΜΤ» ;

[ Η Τουρκική Οργάνωση Αντίστασης ( τουρκικά : Türk Mukavemet Teskilati – ΤΜΤ) … παραστρατιωτική οργάνωση που σχηματίζεται από τον Ραούφ Ντενκτάς και τον τούρκο αξιωματικό του τουρκικού στρατού Rıza Vuruşkan το 1958 ως μια οργάνωση για την αντιμετώπιση της ελληνικής κυπριακής Οργάνωση μαχητών της ΕΟΚΑ , αλλά και για την επιβολή της διχοτόμησης του νησιού. ]

ΔΗΛΑΔΗ, ΕΤΣΙ ΟΠΩΣ ΤΟ ΕΙΠΕ Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΒΟΥΛΗΣ, ΟΙ «ΕΘΝΙΚΙΣΤΕΣ» ΤΗΣ ΤΜΤ ΠΟΛΕΜΟΥΣΑΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΓΛΟΥΣ Ή ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗ ΕΠΑΝΑΚΑΤΑΚΤΗΣΗ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ, ΠΟΥ ΤΗΝ ΕΙΧΑΝ ΠΟΥΛΗΣΕΙ ΛΕΣ ΚΑΙ ΗΤΑΝ ΤΣΟΥΒΑΛΙ ΜΕ ΠΑΤΑΤΕΣ… Η ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΗ ΗΤΑΝ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΒΗΜΑ ΣΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ…

[… H Αγγλία επιδιώκοντας να ενισχύσει τη στρατηγική της παρουσία στην Ανατολική Μεσόγειο ενσωμάτωσε την Κύπρο: με μυστική Σύμβαση ανάμεσα σε Αγγλία και Υψηλή Πύλη τον Ιούνιο του 1878 η Κύπρος δινόταν ως εκμίσθωση για τη βοήθεια των Άγγλων στους Οθωμανούς σε περίπτωση ρωσικής καθόδου. De jure ανήκε στον Σουλτάνο το νησί μέχρι το 1914 οπότε και προσαρτήθηκε στην Βρετανική Αυτοκρατορία. Ανώτατος διοικητής του νησιού ήταν ο Ύπατος Αρμοστής υπαγόμενος στο Υπουργείο Αποικιών. Οι κάτοικοι, Οθωμανοί υπήκοοι, είχαν μια πρώτη εμπειρία αντιπροσωπευτικής διακυβέρνησης δια του Νομοθετικού Συμβουλίου στο οποίο συμμετείχαν και αιρετοί αντιπρόσωποι του λαού. Η αγγλοκρατία έθεσε τέρμα στις αυθαιρεσίες της Οθωμανικής δικαιοσύνης. Η Κύπρος αν και υπό αγγλική διοίκηση πλήρωνε φόρο υποτέλειας στην Πύλη κάτι που απομυζούσε το πενιχρό ήδη κυπριακό δημόσιο εισόδημα και εκκόλαπτε κάθε πολιτική διεκδίκησή των ντόπιων έναντι των κυριάρχων τους. Ο πληθυσμός του νησιού αυξάνει κατά 47,66 % και το ελληνικό στοιχείο αποτελεί τα 4/5 του συνολικού πληθυσμού ενώ αυξάνει σταδιακά και ο αστικός πληθυσμός. ]

ΠΑΝΤΩΣ Η ΕΟΚΑ ΠΟΛΕΜΟΥΣΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΓΛΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΝΩΣΗ ΤΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ! ΓΙΑ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΣΚΟΠΟ ΟΜΩΣ, ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣΑΝ ΟΛΑ ΤΑ ΜΕΡΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΚΤΗΜΕΝΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ, ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΙΔΡΥΣΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΤΟ 1827, ΤΟ ΕΝΑ ΜΕΤΑ ΤΟ ΑΛΛΟ ΕΠΙΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ, ΤΟΥΣ ΒΟΥΛΓΑΡΟΥΣ, ΤΟΥΣ ΑΓΓΛΟΥΣ, ΤΟΥΣ ΓΑΛΛΟΥΣ, ΤΟΥΣ ΙΤΑΛΟΥΣ… ΜΗΠΩΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΘΑ ΚΑΤΗΓΟΡΗΘΟΥΝ ΕΤΕΡΟΧΡΟΝΙΣΜΕΝΑ ΩΣ «ΕΘΝΙΚΙΣΤΕΣ» ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΠΟΥ ΠΡΟΣΔΙΔΕΙ ΣΤΟΝ ΟΡΟ Η ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝ ΑΥΤΗΝ; ΑΡΑ, ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ ΠΑΛΙ, ΚΑΙ Η ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΟΥΣ ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ ΑΠΟΤΕΛΕΙΤΟ ΑΠΟ «ΕΘΝΙΚΙΣΤΕΣ» !!!

[ Η Εθνική Οργάνωσις Κυπρίων Αγωνιστών (ΕΟΚΑ) ήταν οργάνωση των Ελληνοκυπρίων που έδρασε κατά την χρονική περίοδο 1955-1959 για την ελευθερία της Κύπρου από την Βρετανική κυριαρχία, εθνική αυτοδιάθεση και την ένωσή της με την Ελλάδα…]
«Καί χορό τριγύρω σου θα στήσουν
Με βιολιά καί με ζουρνάδες
γύφτοι, Εβραίοι, αράπηδες, πασάδες
καί τα γόνατά τους θα λυγίσουν οι τρανοί σου
καί θα γίνουν των ΡΑΓΙΑΔΩΝ οι ΡΑΓΙΑΔΩΝ»
“Ο Δωδεκάλογος του Γύφτου”
Κ.Παλαμάς
«Ο Πατριωτισμός είναι έμφυτος, και εγώ είμαι εθνικιστής!»
…………………………


Σχόλια περί Εθνικισμού
1) Ο Πατριωτισμός είναι έμφυτος στον άνθρωπο για αυτό και εγώ είμαι εθνικιστής, είπε ο Κωστής Παλαμάς. Δεν αμφισβητεί κανείς ότι ξέρει πιο πολλά από μας.

2) Ο καθηγητής της Παντείου κ. Βεζανής είπε ότι ο εθνικισμός είναι η ενεργητική κατάφασις της ιδέας του έθνους δηλαδή πιστεύω στο έθνος μου και αγωνίζομαι για αυτό. Το ίδιο πράγμα είπε και ο Υψηλάντης.

3) Η λέξη πατριωτισμός προέρχεται από το πατρίδα , ο εθνισμός από το έθνος και ο εθνικισμός από το εθνικός. Λέξεις που υπάρχουν από την εποχή του Ομήρου.

4) Τα λεξικά γράφουν αυτό που στην κοινωνία επικρατεί άσχετα αν είναι ορθό. Αυτό είναι λάθος , το να δεχόμαστε την αλλοίωση της γλώσσας μας. Ακόμα και τη λέξη ρατσισμός να πω αν την πω όπως ο Καζαντζάκης στο ποίημα του «Ράτσα» δεν θα την πω με την κακή της έννοια. Ο Θουκυδίδης είπε ότι πολλοί αγωνίζονται να αλλοιώσουν το νόημα των λέξεων της γλώσσας μας με σκοπό να αλλοιώσουν και τον πολιτισμό μας.
………………………………………………………..
………………………………………………………..
ΠΑΜΕ ΤΩΡΑ ΣΤΑ ΠΕΡΙ ΙΘΑΓΕΝΕΙΑΣ…

ΕΓΡΑΦΕ ΜΕΤΑΞΥ ΑΛΛΩΝ ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΟΥ ΔΟΛ, «ΠΑΡΑΠΟΝΟΥΜΕΝΟ» … ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΟΤΕ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΤΗΣ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑΣ, ΚΟΒΟΝΤΑΣ ΕΝΑ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΤΟΥ «ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟΥ» ΤΟΥ ΙΣΟΚΡΑΤΗ, ΠΟΥ ΜΟΝΟ ΤΟΥ, ΟΠΩΣ ΔΟΛΙΩΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΥΝ ΠΟΛΛΟΙ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΧΡΟΝΙΑ, ΘΕΛΟΝΤΑΣ ΝΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΣΩΝΕΙ ΚΑΙ ΚΑΛΑ ΤΑ ΥΠΟΥΛΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑΣ ΤΩΝ ΑΝΘΕΛΛΗΝΩΝ ΧΑΖΑΡΟΜΟΓΓΟΛΩΝ…

Ιθαγένεια και παιδιά β” κατηγορίας…

[ «Το των Ελλήνων όνομα πεποίηκε μηκέτι του γένους, αλλά της διανοίας δοκείν είναι, και μάλλον Έλληνας καλείσθαι τους της παιδεύσεως της ημετέρας, ή τους της κοινής φύσεως μετέχοντας» έγραφε ο Ισοκράτης κάμποσους αιώνες πριν.

Δηλαδή, το όνομα των Ελλήνων είναι σύμβολο όχι της φυλής αλλά της παιδείας, με αποτέλεσμα να ονομάζονται Ελληνες εκείνοι που μετέχουν της δικής μας μόρφωσης παρά αυτοί που έχουν κοινή καταγωγή. Ηρθε όμως το Συμβούλιο της Επικρατείας, σχεδόν 2500 χρόνια μετά, να γνωμοδοτήσει ότι για να αποκτήσει κάποιος την ελληνική ιθαγένεια πρέπει να έχει γνήσιο δεσμό με το ελληνικό κράτος και την ελληνική κοινωνία.

Τα δεκάδες χιλιάδες παιδιά μεταναστών δηλαδή, που γεννήθηκαν, μεγάλωσαν, πήγαν σε ελληνικό σχολείο, νοιώθουν τη χώρα μας ως πατρίδα τους, δεν έχουν το δικαίωμα του πολίτη αυτής της χώρας…. ]

ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΗΝ ΑΝΝΑ ΤΖΙΡΟΠΟΥΛΟΥ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ…

 

ΠΑΡΑΘΕΤΟΥΜΕ ΜΕΡΙΚΑ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟΝ «ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟ» ΤΟΥ ΙΣΟΚΡΑΤΗ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΚΑΤΑΝΟΗΤΗ Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΙΘΑΓΕΝΕΙΑΣ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗΝ ΠΑΡΑΓΡΑΦΟ ΠΟΥ ΕΜΠΕΡΙΕΧΕΤΑΙ ΤΟ «ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΙΔΙΟ» ΠΟΥ ΕΝ ΧΟΡΩ ΟΛΟΙ ΟΙ ΠΑΠΑΓΑΛΟΙ ΚΡΩΖΟΥΝ, ΑΛΛΟΙΩΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΤΩΝ ΛΕΓΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΙΣΟΚΡΑΤΗ…

[18] τὴν μὲν οὖν ἡμετέραν πόλιν ῥᾴδιον ἐπὶ ταῦτα προαγαγεῖν, Λακεδαιμόνιοι δὲ νῦν μὲν ἔτι δυσπείστως ἔχουσι: παρειλήφασι γὰρ ψευδῆ λόγον, ὡς ἔστιν αὐτοῖς ἡγεῖσθαι πάτριον: ἢν δ” ἐπιδείξῃ τις αὐτοῖς ταύτην τὴν τιμὴν ἡμετέραν οὖσαν μᾶλλον ἢ “κείνων, τάχ” ἂν ἐάσαντες τὸ διακριβοῦσθαι περὶ τούτων ἐπὶ τὸ συμφέρον ἔλθοιεν.

[19] ἐχρῆν μὲν οὖν καὶ τοὺς ἄλλους ἐντεῦθεν ἄρχεσθαι καὶ μὴ πρότερον περὶ τῶν ὁμολογουμένων συμβουλεύειν, πρὶν περὶ τῶν ἀμφισβητουμένων ἡμᾶς ἐδίδαξαν: ἐμοὶ δ” οὖν ἀμφοτέρων ἕνεκα προσήκει περὶ ταῦτα ποιήσασθαι τὴν πλείστην διατριβήν, μάλιστα μὲν ἵνα προὔργου τι γένηται καὶ παυσάμενοι τῆς πρὸς ἡμᾶς αὐτοὺς φιλονικίας κοινῇ τοῖς βαρβάροις πολεμήσωμεν,

[20] εἰ δὲ τοῦτ” ἐστὶν ἀδύνατον, ἵνα δηλώσω τοὺς ἐμποδὼν ὄντας τῇ τῶν Ἑλλήνων εὐδαιμονία, καὶ πᾶσι γένηται φανερὸν ὅτι καὶ πρότερον ἡ πόλις ἡμῶν δικαίως τῆς θαλάττης ἦρξε καὶ νῦν οὐκ ἀδίκως ἀμφισβητεῖ τῆς ἡγεμονίας.

[21] τοῦτο μὲν γὰρ εἰ δεῖ τούτους ἐφ” ἑκάστῳ τιμᾶσθαι τῶν ἔργων, τοὺς ἐμπειροτάτους ὄντας καὶ μεγίστην δύναμιν ἔχοντας, ἀναμφισβητήτως ἡμῖν προσήκει τὴν ἡγεμονίαν ἀπολαβεῖν, ἥν περ πρότερον ἐτυγχάνομεν ἔχοντες: οὐδεὶς γὰρ ἂν ἑτέραν πόλιν ἐπιδείξειε τοσοῦτον ἐν τῷ πολέμῳ τῷ κατὰ γῆν ὑπερέχουσαν, ὅσον τὴν ἡμετέραν ἐν τοῖς κινδύνοις τοῖς κατὰ θάλατταν διαφέρουσαν.

[22] τοῦτο δ” εἴ τινες ταύτην μὲν μὴ νομίζουσι δικαίαν εἶναι τὴν κρίσιν, ἀλλὰ πολλὰς τὰς μεταβολὰς γίγνεσθαι (τὰς γὰρ δυναστείας οὐδέποτε τοῖς αὐτοῖς παραμένειν), ἀξιοῦσι δὲ τὴν ἡγεμονίαν ἔχειν ὥσπερ ἄλλο τι γέρας ἢ τοὺς πρώτους τυχόντας ταύτης τῆς τιμῆς ἢ τοὺς πλείστων ἀγαθῶν αἰτίους τοῖς Ἕλλησιν ὄντας, ἡγοῦμαι καὶ τούτους εἶναι μεθ” ἡμῶν:

[23] ὅσῳ γὰρ ἄν τις πορρωτέρωθεν σκοπῇ περὶ τούτων ἀμφοτέρων, τοσούτῳ πλέον ἀπολείψομεν τοὺς ἀμφισβητοῦντας. ὁμολογεῖται μὲν γὰρ τὴν πόλιν ἡμῶν ἀρχαιοτάτην εἶναι καὶ μεγίστην καὶ παρὰ πᾶσιν ἀνθρώποις ὀνομαστοτάτην: οὕτω δὲ καλῆς τῆς ὑποθέσεως οὔσης, ἐπὶ τοῖς ἐχομένοις τούτων ἔτι μᾶλλον ἡμᾶς προσήκει τιμᾶσθαι.

[24] ταύτην γὰρ οἰκοῦμεν οὐχ ἑτέρους ἐκβαλόντες οὐδ” ἐρήμην καταλαβόντες οὐδ” ἐκ πολλῶν ἐθνῶν μιγάδες συλλεγέντες, ἀλλ” οὕτω καλῶς καὶ γνησίως γεγόναμεν, ὥστ” ἐξ ἧσπερ ἔφυμεν, ταύτην ἔχοντες ἅπαντα τὸν χρόνον διατελοῦμεν, αὐτόχθονες ὄντες καὶ τῶν ὀνομάτων τοῖς αὐτοῖς, οἷσπερ τοὺς οἰκειοτάτους,

[25] τὴν πόλιν ἔχοντες προσειπεῖν: μόνοις γὰρ ἡμῖν τῶν Ἑλλήνων τὴν αὐτὴν τροφὸν καὶ πατρίδα καὶ μητέρα καλέσαι προσήκει. καίτοι χρὴ τοὺς εὐλόγως μέγα φρονοῦντας καὶ περὶ τῆς ἡγεμονίας δικαίως ἀμφισβητοῦντας καὶ τῶν πατρίων πολλάκις μεμνημένους τοιαύτην τὴν ἀρχὴν τοῦ γένους ἔχοντας φαίνεσθαι.

….

[34] περὶ μὲν οὖν τοῦ μεγίστου τῶν εὐεργετημάτων καὶ πρώτου γενομένου καὶ πᾶσι κοινοτάτου ταῦτ” εἰπεῖν ἔχομεν: περὶ δὲ τοὺς αὐτοὺς χρόνους ὁρῶσα τοὺς μὲν βαρβάρους τὴν πλείστην τῆς χώρας κατέχοντας, τοὺς δ” Ἕλληνας εἰς μικρὸν τόπον κατακεκλειμένους καὶ διὰ σπανιότητα τῆς γῆς ἐπιβουλεύοντάς τε σφίσιν αὐτοῖς καὶ στρατείας ἐπ” ἀλλήλους ποιουμένους, καὶ τοὺς μὲν δι” ἔνδειαν τῶν καθ” ἡμέραν τοὺς δὲ διὰ τὸν πόλεμον ἀπολλυμένους,

[35] οὐδὲ ταῦθ” οὕτως ἔχοντα περιεῖδεν, ἀλλ” ἡγεμόνας εἰς τὰς πόλεις ἐξέπεμψεν, οἳ παραλαβόντες τοὺς μάλιστα βίου δεομένους, στρατηγοὶ καταστάντες αὐτῶν καὶ πολέμῳ κρατήσαντες τοὺς βαρβάρους, πολλὰς μὲν ἐφ” ἑκατέρας τῆς ἠπείρου πόλεις ἔκτισαν, ἁπάσας δὲ τὰς νήσους κατῴκισαν, ἀμφοτέρους δὲ καὶ τοὺς ἀκολουθήσαντας καὶ τοὺς ὑπομείναντας ἔσωσαν:

[36] τοῖς μὲν γὰρ ἱκανὴν τὴν οἴκοι χώραν κατέλιπον, τοῖς δὲ πλείω τῆς ὑπαρχούσης ἐπόρισαν: ἅπαντα γὰρ περιεβάλοντο τὸν τόπον, ὃν νῦν τυγχάνομεν κατέχοντες. ὥστε καὶ τοῖς ὕστερον βουληθεῖσιν ἀποικίσαι τινὰς καὶ μιμήσασθαι τὴν πόλιν τὴν ἡμετέραν πολλὴν ῥᾳστώνην ἐποίησαν: οὐ γὰρ αὐτοὺς ἔδει κτωμένους χώραν διακινδυνεύειν, ἀλλ” εἰς τὴν ὑφ” ἡμῶν ἀφορισθεῖσαν,

[37] εἰς ταύτην οἰκεῖν ἰόντας. καίτοι τίς ἂν ταύτης ἡγεμονίαν ἐπιδείξειεν ἢ πατριωτέραν, τῆς πρότερον γενομένης πρὶν τὰς πλείστας οἰκισθῆναι τῶν Ἑλληνίδων πόλεων, ἢ μᾶλλον συμφέρουσαν, τῆς τοὺς μὲν βαρβάρους ἀναστάτους ποιησάσης, τοὺς δ” Ἕλληνας εἰς τοσαύτην εὐπορίαν προαγαγούσης;

[38] οὐ τοίνυν, ἐπειδὴ τὰ μέγιστα συνδιέπραξε, τῶν ἄλλων ὠλιγώρησεν, ἀλλ” ἀρχὴν μὲν ταύτην ἐποιήσατο τῶν εὐεργεσιῶν, τροφὴν τοῖς δεομένοις εὑρεῖν, ἥνπερ χρὴ τοὺς μέλλοντας καὶ περὶ τῶν ἄλλων καλῶς διοικήσειν, ἡγουμένη δὲ τὸν βίον τὸν ἐπὶ τούτοις μόνον οὔπω τοῦ ζῆν ἐπιθυμεῖν ἀξίως ἔχειν οὕτως ἐπεμελήθη καὶ τῶν λοιπῶν, ὥστε τῶν παρόντων τοῖς ἀνθρώποις ἀγαθῶν, ὅσα μὴ παρὰ θεῶν ἔχομεν ἀλλὰ δι” ἀλλήλους ἡμῖν γέγονε, μηδὲν μὲν ἄνευ τῇς πόλεως τῆς ἡμετέρας εἶναι, τὰ δὲ πλεῖστα διὰ ταύτην γεγενῆσθαι.

[39] παραλαβοῦσα γὰρ τοὺς Ἕλληνας ἀνόμως ζῶντας καὶ σποράδην οἰκοῦντας, καὶ τοὺς μὲν ὑπὸ δυναστειῶν ὑβριζομένους τοὺς δὲ δι” ἀναρχίαν ἀπολλυμένους, καὶ τούτων τῶν κακῶν αὐτοὺς ἀπήλλαξε, τῶν μὲν κυρία γενομένη, τοῖς δ” αὑτὴν παράδειγμα ποιήσασα: πρώτη γὰρ καὶ νόμους ἔθετο καὶ πολιτείαν κατεστήσατο.

[40] δῆλον δ” ἐκεῖθεν: οἱ γὰρ ἐν ἀρχῇ περὶ τῶν φονικῶν ἐγκαλέσαντες, καὶ βουληθέντες μετὰ λόγου καὶ μὴ μετὰ βίας διαλύσασθαι τὰ πρὸς ἀλλήλους, ἐν τοῖς νόμοις τοῖς ἡμετέροις τὰς κρίσεις ἐποιήσαντο περὶ αὐτῶν. καὶ μὲν δὴ καὶ τῶν τεχνῶν τάς τε πρὸς τἀναγκαῖα τοῦ βίου χρησίμας καὶ τὰς πρὸς ἡδονὴν μεμηχανημένας, τὰς μὲν εὑροῦσα τὰς δὲ δοκιμάσασα χρῆσθαι τοῖς ἄλλοις παρέδωκεν.

[41] τὴν τοίνυν ἄλλην διοίκησιν οὕτω φιλοξένως κατεσκευάσατο καὶ πρὸς ἅπαντας οἰκείως, ὥστε καὶ τοῖς χρημάτων δεομένοις καὶ τοῖς ἀπολαῦσαι τῶν ὑπαρχόντων ἐπιθυμοῦσιν ἀμφοτέροις ἁρμόττειν, καὶ μήτε τοῖς εὐδαιμονοῦσι μήτε τοῖς δυστυχοῦσιν ἐν ταῖς αὑτῶν ἀχρήστως ἔχειν, ἀλλ” ἑκατέροις αὐτῶν εἶναι παρ” ἡμῖν, τοῖς μὲν ἡδίστας διατριβάς, τοῖς δὲ ἀσφαλεστάτην καταφυγήν.

[42] ἔτι δὲ τὴν χώραν οὐκ αὐτάρκη κεκτημένων ἑκάστων, ἀλλὰ τὰ μὲν ἐλλείπουσαν τὰ δὲ πλείω τῶν ἱκανῶν φέρουσαν, καὶ πολλῆς ἀπορίας οὔσης τὰ μὲν ὅπου χρὴ διαθέσθαι τὰ δ” ὁπόθεν εἰσαγαγέσθαι, καὶ ταύταις ταῖς συμφοραῖς ἐπήμυνεν: ἐμπόριον γὰρ ἐν μέσῳ τῆς Ἑλλάδος τὸν Πειραιᾶ κατεσκευάσατο, τοσαύτην ἔχονθ” ὑπερβολήν, ὥσθ” ἃ παρὰ τῶν ἄλλων ἓν παρ” ἑκάστων χαλεπόν ἐστι λαβεῖν, ταῦθ” ἅπαντα παρ” αὐτῆς ῥᾴδιον εἶναι πορίσασθαι.

[43] τῶν τοίνυν τὰς πανηγύρεις καταστησάντων δικαίως ἐπαινουμένων ὅτι τοιοῦτον ἔθος ἡμῖν παρέδοσαν, ὥστε σπεισαμένους πρὸς ἀλλήλους καὶ τὰς ἔχθρας τὰς ἐνεστηκυίας διαλυσαμένους συνελθεῖν εἰς ταὐτόν, καὶ μετὰ ταῦτ” εὐχὰς καὶ θυσίας κοινὰς ποιησαμένους ἀναμνησθῆναι μὲν τῆς συγγενείας τῆς πρὸς ἀλλήλους ὑπαρχούσης, εὐμενεστέρως δ” εἰς τὸν λοιπὸν χρόνον διατεθῆναι πρὸς ἡμᾶς αὐτούς, καὶ τάς τε παλαιὰς ξενίας ἀνανεώσασθαι καὶ καινὰς ἑτέρας ποιήσασθαι,

[44] καὶ μήτε τοῖς ἰδιώταις μήτε τοῖς διενεγκοῦσι τὴν φύσιν ἀργὸν εἶναι τὴν διατριβήν, ἀλλ” ἀθροισθέντων τῶν Ἑλλήνων ἐγγενέσθαι τοῖς μὲν ἐπιδείξασθαι τὰς αὑτῶν εὐτυχίας, τοῖς δὲ θεάσασθαι τούτους πρὸς ἀλλήλους ἀγωνιζομένους, καὶ μηδετέρους ἀθύμως διάγειν, ἀλλ” ἑκατέρους ἔχειν ἐφ” οἷς φιλοτιμηθῶσιν, οἱ μὲν ὅταν ἴδωσι τοὺς ἀθλητὰς αὑτῶν ἕνεκα πονοῦντας, οἱ δ” ὅταν ἐνθυμηθῶσιν ὅτι πάντες ἐπὶ τὴν σφετέραν θεωρίαν ἥκουσι, — τοσούτων τοίνυν ἀγαθῶν διὰ τὰς συνόδους ἡμῖν γιγνομένων οὐδ” ἐν τούτοις ἡ πόλις ἡμῶν ἀπελείφθη.

[45] καὶ γὰρ θεάματα πλεῖστα καὶ κάλλιστα κέκτηται, τὰ μὲν ταῖς δαπάναις ὑπερβάλλοντα, τὰ δὲ κατὰ τὰς τέχνας εὐδοκιμοῦντα, τὰ δ” ἀμφοτέροις τούτοις διαφέροντα, καὶ τὸ πλῆθος τῶν εἰσαφικνουμένων ὡς ἡμᾶς τοσοῦτόν ἐστιν, ὥστ” εἴ τι ἐν τῷ πλησιάζειν ἀλλήλοις ἀγαθόν ἐστι, καὶ τοῦθ” ὑπ” αὐτῆς περιειλῆφθαι. πρὸς δὲ τούτοις καὶ φιλίας εὑρεῖν πιστοτάτας καὶ συνουσίαις ἐντυχεῖν παντοδαπωτάταις μάλιστα παρ” ἡμῖν ἔστιν, ἔτι δ” ἀγῶνας ἰδεῖν, μὴ μόνον τάχους καὶ ῥώμης, ἀλλὰ καὶ λόγων καὶ γνώμης καὶ τῶν ἄλλων ἔργων ἁπάντων, καὶ τούτων ἆθλα μέγιστα.

[46] πρὸς γὰρ οἷς αὐτὴ τίθησι, καὶ τοὺς ἄλλους διδόναι συναναπείθει: τὰ γὰρ ὑφ” ἡμῶν κριθέντα τοσαύτην λαμβάνει δόξαν ὥστε παρὰ πᾶσιν ἀνθρώποις ἀγαπᾶσθαι. χωρὶς δὲ τούτων αἱ μὲν ἄλλαι πανηγύρεις διὰ πολλοῦ χρόνου συλλεγεῖσαι ταχέως διελύθησαν, ἡ δ” ἡμετέρα πόλις ἅπαντα τὸν αἰῶνα τοῖς ἀφικνουμένοις πανήγυρίς ἐστιν.

[47] φιλοσοφίαν τοίνυν, ἣ πάντα ταῦτα συνεξεῦρε καὶ συγκατεσκεύασε, καὶ πρός τε τὰς πράξεις ἡμᾶς ἐπαίδευσε καὶ πρὸς ἀλλήλους ἐπράϋνε, καὶ τῶν συμφορῶν τάς τε δι” ἀμαθίαν καὶ τὰς ἐξ ἀνάγκης γιγνομένας διεῖλε, καὶ τὰς μὲν φυλάξασθαι τὰς δὲ καλῶς ἐνεγκεῖν ἐδίδαξεν, ἡ πόλις ἡμῶν κατέδειξε,

[48] καὶ λόγους ἐτίμησεν, ὧν πάντες μὲν ἐπιθυμοῦσι, τοῖς δ” ἐπισταμένοις φθονοῦσι, συνειδυῖα μὲν ὅτι τοῦτο μόνον ἐξ ἁπάντων τῶν ζῴων ἴδιον ἔφυμεν ἔχοντες, καὶ διότι τούτῳ πλεονεκτήσαντες καὶ τοῖς ἄλλοις ἅπασιν αὐτῶν διηνέγκαμεν, ὁρῶσα δὲ περὶ μὲν τὰς ἄλλας πράξεις οὕτω ταραχώδεις οὔσας τὰς τύχας ὥστε πολλάκις ἐν αὐταῖς καὶ τοὺς φρονίμους ἀτυχεῖν καὶ τοὺς ἀνοήτους κατορθοῦν, τῶν δὲ λόγων τῶν καλῶς καὶ τεχνικῶς ἐχόντων οὐ μετὸν τοῖς φαύλοις, ἀλλὰ ψυχῆς εὖ φρονούσης ἔργον ὄντας,

[49] καὶ τούς τε σοφοὺς καὶ τοὺς ἀμαθεῖς δοκοῦντας εἶναι ταύτῃ πλεῖστον ἀλλήλων διαφέροντας, ἔτι δὲ τοὺς εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς ἐλευθέρως τεθραμμένους ἐκ μὲν ἀνδρίας καὶ πλούτου καὶ τῶν τοιούτων ἀγαθῶν οὐ γιγνωσκομένους, ἐκ δὲ τῶν λεγομένων μάλιστα καταφανεῖς γιγνομένους, καὶ τοῦτο σύμβολον τῆς παιδεύσεως ἡμῶν ἑκάστου πιστότατον ἀποδεδειγμένον, καὶ τοὺς λόγῳ καλῶς χρωμένους οὐ μόνον ἐν ταῖς αὑτῶν δυναμένους, ἀλλὰ καὶ παρὰ τοῖς ἄλλοις ἐντίμους ὄντα

[50] τοσοῦτον δ” ἀπολέλοιπεν ἡ πόλις ἡμῶν περὶ τὸ φρονεῖν καὶ λέγειν τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους, ὥσθ” οἱ ταύτης μαθηταὶ τῶν ἄλλων διδάσκαλοι γεγόνασι, καὶ τὸ τῶν Ἑλλήνων ὄνομα πεποίηκε μηκέτι τοῦ γένους ἀλλὰ τῆς διανοίας δοκεῖν εἶναι, καὶ μᾶλλον Ἕλληνας καλεῖσθαι τοὺς τῆς παιδεύσεως τῆς ἡμετέρας ἢ τοὺς τῆς κοινῆς φύσεως μετέχοντας. http://users.uoa.gr/~nektar/history/tributes/ancient_authors/Isocrates/Panegyricus.htm

ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΤΟΥ «ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟΥ» ΤΟΥ ΙΣΟΚΡΑΤΗ, ΝΟΜΙΖΟΥΜΕ ΟΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΝΤΙΛΗΠΤΟ ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΙΠΕ ΚΑΙ ΕΝΝΟΗΣΕ Ο ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ ! … ( Σε ελεύθερη μετάφραση )… «Τόσα πολλά μετέδωσε η πόλη των Αθηνών, στους άλλους ανθρώπους για την διανόηση και τον λόγο, ώστε γινόμενοι οι μαθητές της δάσκαλοι σε άλλους, πλασματικά πλέον κατάντησε το όνομα των Ελλήνων να θεωρείται της διανοίας και όχι του γένους, κι ακόμη περισσότερο να καλούνται Έλληνες οι της δικής μας παιδείας μετέχοντες και όχι οι φυσικοί συγγενείς μας»…

Πλάτων Πισατίδης…………………………………………


ΣΧΕΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ:

ΣΥΡΙΖΑ: ΓΙΑ ΙΘΑΓΕΝΕΙΑ, «όχι στον τόπο γέννησης ή στην καταγωγή βάσει αίματος, αλλά στον τόπο που βρίσκεται η κατοικία και η εργασία του μετανάστη»

«ΤΕΛΟΣ Η ΦΥΛΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ, ΙΘΑΓΕΝΕΙΑ ΣΤΟΥΣ ΑΛΛΟΔΑΠΟΥΣ» ΛΕΕΙ Ο ΣΥΡΙΖΑ… ΝΑΙ, ΑΛΛΑ ΓΙΑΤΙ ΞΑΦΝΙΑΖΕΣΤΕ; ΤΟ ΕΧΟΥΝ ΣΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥΣ! ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΑΤΕ ΠΡΙΝ ΨΩΦΗΣΕΤΕ;

ΥΠΟ ΛΑΘΡΟΚΑΤΑΚΤΗΣΗ Η ΕΛΛΑΔΑ ΜΕ ΑΠΟΦΑΣΗ ΜΕΡΙΚΩΝ ΑΝΘΕΛΛΗΝΩΝ…

ΦΥΓΕΤΕ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ! ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΟΙ «ΙΘΑΓΕΝΕΙΣ ΛΑΘΡΟΕΛΛΗΝΕΣ»…

……………………………….

ΑΡΤΕΜΗΣ ΣΩΡΡΑΣ: ΚΑΝΕΝΑΣ ΝΟΜΟΣ ΚΑΝΕΝΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΔΩΣΕΙ ΙΘΑΓΕΝΕΙΑ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΑΠΟ ΑΥΤΗΝ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΣ (ΟΜΙΛΙΑ ΧΑΛΚΙΔΑ). ΕΘΝΙΚΗ ΚΥΡΙΑΧΙΑ, ΙΘΑΓΕΝΕΙΑ 26/1/2889(2015)

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΣ: ΙΘΑΓΕΝΕΙΑ ΚΑΙ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΣ: ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΑΣΚΗΣΗ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ ΓΙΑΤΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ

ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΑΡΑΣ: «ΕΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΜΑΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ ΕΠΙ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΜΑΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ ΩΣ ΑΥΤΟΧΘΟΝΕΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΙΘΑΓΕΝΕΙΣ…»

ΑΡΤΕΜΗΣ ΣΩΡΡΑΣ: Εμείς φτιάχνουμε μια μεγάλη παράλληλη λεωφόρο, την «ΛΕΩΦΟΡΟ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ»

ΑΡΤΕΜΗΣ ΣΩΡΡΑΣ: ΣΥΝΕΛΛΗΝΕΣ ΜΟΥ, ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟ ΤΩΝ ΜΚΟ ΓΙΑ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΣ ΤΩΝ «ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΝΕΛΕΥΣΙΣ- Ε.ΣΥ.»

…………………………………………………………..

http://alfeiospotamos.gr/?p=13756

ΟΜΙΛΙΑ – ΟΡΚΩΜΟΣΙΑ ΒΟΤΑΝΙΚΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ 24/3/2899(2015)

 

Πικέρμι: «Η Ακρόπολη της παλαιοντολογίας»

 

Μια σπάνια φωτογραφία από τις ανασκαφές στο Πικέρμι. Ξεχωρίζουν τα αλλεπάλληλα στρώματα μέσα στα οποία διατηρήθηκαν τα απολιθώματα από μαχαιρόδοντες, πιθήκους, ρινόκερους, ύαινες, μαστόδοντα και άλλα είδη που δεν γνώρισε ο άνθρωπος, αφού είχαν εξαφανιστεί πριν από την παρουσία του στον πλανήτη.

Πόσοι από εμάς γνωρίζουμε ότι το Πικέρμι είναι πασίγνωστο στην παγκόσμια επιστημονική κοινότητα για τα παλαιοντολογικά του ευρήματα; Πόσοι γνωρίζουμε πότε και που ακριβώς έγιναν οι ανασκαφές; Σίγουρα πολύ λίγοι.
Θα προσπαθήσουμε από αυτή την ιστοσελίδα να πληροφορήσουμε τους αναγνώστες μας και να δείξουμε τα αίτια της σιωπής γύρω από το θέμα.
Το 1833 ανακαλύφθηκαν τυχαία απολιθώματα που η έρευνα απέδειξε ότι ανήκαν σε σπονδυλωτά που δεν υπάρχουν πια, είχαν όμως ζήσει στην περιοχή του Πικερμίου περίπου  7.000.000 χρόνια πριν !

Adcrocuta is an extinct genus of terrestrial carnivore the 

family Hyaenidae that lived during the Miocene period. /Μειοκανική περίοδος 

Η πικερμική πανίδα πηγή για τους δαρβινιστές
1855-62 Ο Γκοντρί από μέρους της Ακαδημίας του Παρισιού πραγματοποιεί ανασκαφές στο Πικέρμι. Φέρνει στο φως απολιθώματα από ιππάρια (πρόγονο του σημερινού αλόγου), καμηλοπαρδάλεις, ρινόκερους, πιθήκους, αντιλόπες κι άλλα ζώα. Τα περισσότερα θα πάρουν ονόματα που παραπέμπουν στην Αττική και την Ελλάδα.
1858-1869Ο Δαρβίνος παρακολουθεί τις δημοσιεύσεις του Γκοντρί, με τον οποίο και διατηρεί αλληλογραφία για τα ευρήματά του στο Πικέρμι. Ζητά και παίρνει πληροφορίες και τις αξιοποιεί στα έργα του. Το βασικό έργο του Γάλλου παλαιοντολόγου για την Πικερμική πανίδα (1862-1867) αποτελεί πηγή για τους δαρβινιστές.
1882- 1912 Αλλεπάλληλες ανασκαφές από ξένους και Ελληνες επιστήμονες στο Μεγάλο Ρέμα επιβεβαιώνουν και ενισχύουν τη σημασία και τη μοναδικότητα των ευρημάτων. Οι έρευνες θα συνεχιστούν κι αργότερα (1971), οπότε θα προστεθεί μια ακόμη παλαιοντολογική θέση (Κισδάρι, 3 χιλιόμετρα από το Μεγάλο Ρέμα)
Συνδετικοί κρίκοι Την αξία των απολιθωμάτων στο Πικέρμι για τον Δαρβίνο επισημαίνει και ένα άλλο πρώιμο νεοελληνικό δημοσίευμα για τον Δαρβίνο στο περιοδικό «Ιλισσός» (1871). Εκεί διαβάζουμε ότι τα ευρήματα συνδέουν τα πτηνά με τα θηλαστικά και τα απολιθώματα που αποκάλυψε ο Γκοντρί «αποδεικνύουν την ενότητα πολλών μαστοφόρων συγγενών ή άλλων πολύ απεχόντων απ αλλήλων». Οπως η αρκούδα και ο σκύλος, το άλογο και το γουρούνι…
Καταργούνται χάσματα
«Στα έργα του καθηγητή Οουεν συναντάμε συνεχώς την έκφραση «γενικευμένες μορφές» που εφαρμόζεται στα εξαφανισμένα ζώα. Στα δε έργα του Αγκασίζ γίνεται λόγος για «προφητικούς ή συνθετικούς τύπους» και αυτοί οι όροι προϋποθέτουν πως οι τέτοιες μορφές είναι πραγματικά ενδιάμεσοι ή συνδετικοί κρίκοι. Ενας άλλος παλαιοντολόγος, ο κ. Γκοντρί, απέδειξε πως πολλά από τα απολιθωμένα θηλαστικά που ανακάλυψε στo Πικέρμι καταργούν τα χάσματα ανάμεσα στα υπάρχοντα γένη». (Από την καταγωγή των ειδών)
Η θαυμαστή αντίθεση «Οι μορφές (των απολιθωμένων ζώων στο Πικέρμι) είναι ποικιλότατες, ο δε αριθμός τους μέγιστος, με μερικά να έχουν γιγαντιαίο μέγεθος. Πουθενά αλλού στον κόσμο μέχρι τώρα δεν συναντάται τέτοια συγκέντρωση μεγάλων ζώων. Είναι δε παράδοξη η ύπαρξη αυτών των λειψάνων συσσωρευμένων σ” ένα χώρο (Αττική) όπου οι άνθρωποι άφησαν θαυμαστά ερείπια. Ο Θεός θέλησε ν αφήσει εδώ μια θαυμαστή αντίθεση. Την Αθήνα όπου η ανθρωπότητα φανέρωσε την ύψιστη πνευματική ανάπτυξη και το Πικέρμι όπου ο ζωικός κόσμος εμφανίστηκε με τη μέγιστη δύναμη». (Ο Μ. Γκοντρί για τις ανασκαφές στο Πικέρμι)
«Η Ακρόπολη της παλαιοντολογίας»
Το Πικέρμι θεωρείται ως «Ακρόπολη της παλαιοντολογίας». Ο χαρακτηρισμός έχει δοθεί από τον 19ο αιώνα ακόμη, όταν άρχισαν να γίνονται γνωστά τα εκπληκτικά απολιθώματα ζώων, που έφεραν στο φως οι ανασκαφές στην πασίγνωστη πια χαράδρα της Πεντέλης (Μεγάλο Ρέμα). Από τότε ακόμη μια ειδική περίοδος του παρελθόντος της γης ονομάστηκε «Πικερμική βαθμίδα» (περίπου πριν από 6,5 5 εκατομμύρια χρόνια).
Στην περιοχή, που τότε θύμιζε σημερινή Αφρική, βρέθηκαν περισσότερα από 40 είδη σαρκοβόρων και φυτοφάγων ζώων, πολλά από τα οποία έχουν εξαφανιστεί.
Η συγκέντρωση τόσο πολλών και διαφορετικών ειδών στη χαράδρα της Πεντέλης σήμερα εξηγείται με το «σενάριο» της ξηρασίας. Σύμφωνα με αυτό τα ζώα συγκεντρώθηκαν εκεί όπου πρέπει να βρισκόταν κάποια από τις τελευταίες θέσεις με νερό, σε μια περίοδο παρατεταμένης ανομβρίας. Στον τόπο αυτό τα βρήκε ο θάνατος από δίψα ή σπαρασσόμενα μεταξύ τους. Θεωρείται, επίσης, πιθανή η μεταφορά πτωμάτων από το νερό και η συσσώρευσή τους στην περιοχή.
Τα απολιθώματα των ζώων της «Πικερμικής βαθμίδας» γίνονται γνωστά μετά την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους και οι πρώτες ανασκαφές αρχίζουν από το 1835. Στη δεκαετία του 1850 την περιοχή ανασκάπτει ο Γκοντρί. Ο Γάλλος παλαιοντολόγος κινείται στο πνεύμα της εξελικτικής θεωρίας και θα είναι από τους οπαδούς και θαυμαστές του Δαρβίνου.
Οταν ο Δαρβίνος ανακοινώνει τη θεωρία του για την εξέλιξη των ειδών μέσω της φυσικής επιλογής, ο Γκοντρί δημοσιεύει τις πρώτες μελέτες του για τα ευρήματα στο Πικέρμι.
Διατηρώντας αλληλογραφία τότε και αργότερα, όταν επανεκδίδεται «Η Καταγωγή των Ειδών», δίνει στον Δαρβίνο απαντήσεις σε αναπάντητα έως τότε ερωτήματα. Οπως για τις εξαφανίσεις ειδών, που δυσκολεύουν τη θεωρία της εξέλιξης και της φυσικής επιλογής. Για ελλείποντες συνδετικούς κρίκους μεταξύ ειδών που επιβίωσαν και άλλων που εξαφανίστηκαν κ.λπ.
Τα ευρήματα στο Πικέρμι προσθέτουν κρίκους στη διακεκομμένη αλυσίδα της εξελικτικής θεωρίας και ο Δαρβίνος, που παρακολουθεί στενά τις επιστημονικές εξελίξεις, σπεύδει αμέσως να τα εντάξει στο εξελικτικό σχήμα του. Τα επικαλείται στα δύο βασικά έργα του, αλλά και σε άλλα.
Πηγή:ΤΑΚΗΣ ΚΑΤΣΙΜΑΡΔΟΣ

Ο Mesopithikus Pentelicus. Αναπαράσταση του σκελετού του πίθηκου που βρέθηκε στο Πικέρμι και το κρανίο του από άλλες παλαιοντολογικές ανασκαφές στον ελληνικό χώρο. Εζησε πριν από 6 περίπου εκατομμύρια χρόνια και θεωρείται σήμερα κρίκος στην αλυσίδα που φθάνει έως τον άνθρωπο.
ΠΙΚΕΡΜΙ ΑΤΤΙΚΗΣ – Η ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΟΝΤΟΛΟΓΙΑΣ
(Απολιθωμένα Σπονδυλωτά)
Αρθρο του καθηγητή παλαιοντολογίας του Πανεπιστημίου Αθήνας κ. Ν. Συμεωνίδη
Ανασκαφές στο Πικέρμι της Αττικής
Το χωριό Πικέρμι, παλαιότερα αγρόκτημα μιας Μονής, βρίσκεται σε απόσταση 20 χλμ περίπου από την Αθήνα.
Η περιοχή του Πικερμίου δεν είναι τόσον ασήμαντος, όσον κανείς ίσως υποψιάζεται και τούτο διότι η περιοχή αυτή έχει γίνει παγκοσμίως γνωστή στους επιστημονικούς κύκλους, λόγω της ανευρέσεως απολιθωμένων ζώων τα οποία αποτέλεσαν σταθμό για την παλαιοντολογία των Σπονδυλωτών. Αν η Ελλάδα είναι γνωστή στους ξένους αρχαιολόγους για την Ακρόπολη, άλλο τόσο είναι γνωστή στους γεωεπιστήμονες για το Πικέρμι. Επομένως μέσα στο υπέδαφος της Αττικής δεν υπάρχουν μόνον αρχαιολογικοί θησαυροί κατά το παρελθόν, αλλά και σήμερα έχουν βρεθεί παλαιοντολογικά ευρήματα με τεράστια επιστημονική σημασία, και αυτά τα ντοκουμέντα δεν υπάρχουν σε αρχαία κείμενα, αλλά υπάρχουν στο θαυμαστό αρχείο της φύσης. Μέσα στο αρχείο αυτό καρτέλες είναι τα διάφορα γεωλογικά στρώματα και λέξεις τα ζωικά ή φυτικά λείψανα που είχαν διατηρηθεί σ” αυτά κατά το παρελθόν, σε μια μακρινή εποχή (στο Πικέρμι της Αττικής) δηλαδή πριν 7-8 εκατομμύρια χρόνια. Σπουδαιότατες μαρτυρίες της ιστορίας αυτής είναι τα πολύτιμα νια την επιστήμη Πικερμικά ευρήματα (απολιθωμένα ζώα) που κοσμούν τις βιτρίνες του Παλαιοντολογικού και Γεωλογικού Μουσείου του Πανεπιστημίου Αθηνών, αλλά δυστυχώς και πολλές βιτρίνες ξένων Μουσείων, όπως του Βερολίνου, της Βιέννης, του Λονδίνου, του Μονάχου και των Παρισίων.
Το Πικέρμι δεν αφορά μόνον τους σημερινούς κατοίκους της Αττικής. Είναι γνωστό σε όλες τις χώρες της Γης και κείμενα στα οποία γίνεται αναφορά στο Πικέρμι, υπάρχουν στις περισσότερες ξένες γλώσσες, σε περισσότερες από τετρακόσιες δημοσιεύσεις. Γι” αυτό και το Παλαιοντολογικό Μουσείο του Πανεπιστημίου Αθηνών έχει προγραμματίσει να κάνει επί τόπου ένα Παλαιοντολογικό Μουσείο σχετικό με τα ευρήματα του Πικερμίου.
Πριν μιλήσουμε για τα Πικερμικά ζώα και το ιστορικό των ανασκαφών θα πρέπει να πούμε λίγα λόγια για την Παλαιογεωγραφία του Αιγαίου και τις περιοχές κατά των εποχών εκείνων.
Η Ελλάδα από την εποχή εκείνη κατά την οποία έζησαν τα ζώα αυτά στο Πικέρμι υπέστη πολλές εξωτερικές μεταβολές. Ο πλούσιος εκείνος ζωικός κόσμος που έζησαν στην Ελλάδα περίπου πριν 7 εκατομμύρια χρόνια είχε ανάγκη απο ένα μεγαλύτερο χώρο. Χωρίς αμφιβολία ο χώρος εκείνος ήταν αυτός ο οποίος σήμερα συμπεριλαμβάνει το Αιγαίο Πέλαγος που ήταν ξηρά η οποία συνέδεε την Ευρώπη με την Ασία και τις Ινδίες. Η Εύβοια ήταν ενωμένη με την υπόλοιπη Ελλάδα, επίσης η Κρήτη, τα Ιόνια νησιά κ.λπ. Επομένως πρέπει να δεχθούμε ότι η Ελλάδα την εποχή εκείνη δεν ήταν μόνο μεγαλύτερη αλλά και η βλάστηση ήταν πλουσιότερη της σημερινής διότι ο πλούσιος ζωικός κόσμος προϋπέθετε αναγκαστικώς κατ” αναλογίαν πλούσιο φυτικό κόσμο. Επίσης το κλίμα ήταν διαφορετικό από ότι είναι σήμερα (ήταν θερμότερο κατά την εποχή εκείνη).
Όλα αυτά τα αποδεικνύουμε με τα απολιθώματα είτε φυτικά είτε ζωικά που βρίσκουμε στα διάφορα στρώματα της Γης. Και όπως σας είπα στην αρχή η Γη είναι ένα βιβλίο, οι σελίδες του βιβλίου είναι τα στρώματα της Γης και τα γράμματα του βιβλίου είναι τα απολιθώματα.
Ιστορικό των Ανασκαφών στο Πικέρμι της Αττικής και η ανακάλυψη των απολίθωμάτων αυτών
Η πρώτη ανακάλυψη έγινε από τον Αγγλο αρχαιολόγο G. Fimlay, που πριν από ενάμιση σχεδόν αιώνα το 1835 αναζητούσε στην περιοχή του Πικερμίου αρχαιότητες και βρήκε στο Μεγάλο Ρέμα στο Πικέρμι μερικά απολιθωμένα οστά χωρίς αν δοθεί βαρύτητα και συνέχεια για την ανεύρεση αυτήν των απολιθωμένων οστών.
Στην συνέχεια το ίδιο έτος το 1835 κάποιος Βαυαρός στρατιώτης ο οποίος φαίνεται θα κυνηγούσε στην περιοχή, βρήκε στο Μεγάλο Ρέμα του Πικερμίου οστά ζώων στις κοιλότητες των οποίων υπήρχαν κρύσταλλοι από ανθρακικό ασβέστιο που έλαμπαν. Πιστεύοντας ότι είχε ανακαλύψει κάποιο μεγάλο θησαυρό από διαμάντια (διότι αυτοί οι κρύσταλλοι μοιάζανε σαν διαμάντια) επέστρεψε το 1838 στο Μόναχο και έδωσε τα οστά αυτά, να τα εξετάσει ο τότε διαπρεπής Καθηγητής (Παλαιοντολογίας) Α. Wagner.
Ο Καθηγητής διαπίστωσε ότι ένα από αυτά τα οστά ήταν απολιθωμένη γνάθος ενός πιθήκου, που έζησε πριν πολλά εκατομμύρια χρόνια. Ο θησαυρός ήταν αυτό το εύρημα και όχι οι κρύσταλλοι του ανθρακικού ασβεστίου. Τα οστά του πιθήκου ήταν τα πρώτα αναμφισβήτητα απολιθώματα που είχαν βρεθεί μέχρι τότε: και όπως ήταν φυσικό, ιδιαίτερα για την εποχή εκείνη η ανακάλυψη αυτή προκάλεσε ζωηρό ενδιαφέρον. Τα αποτελέσματα της μελέτης του πρώτου υλικού απο το Πικέρμι παρουσιάστηκαν από τον Wagner στη Βαυαρική Ακαδημία.
Τα επόμενα χρόνια έγιναν πολλές ανασκαφές.
Το 1843 ο Dr. Lindermayer έστειλε στο Μόναχο μια σειρά από ευρήματα.
Το 1854 οι J. Roth και A. Wagner μελέτησαν το υλικό που είχε μεταφερθεί τον χειμώνα του 1852-53 στο Μόναχο.
Το 1853 ο Καθηγητής Ηρακλής Μητσόπουλος πραγματοποίησε την πρώτη ελληνική ανασκαφή στο Πικέρμι.
Το 1855 το 1860 και το 1862 η Γαλλική ομάδα υπό την διεύθυνση του Gaudry και Larter πραγματοποίησαν αξιόλογες ανασκαφές. Εν συνεχεία ο Gaudry δημοσίευσε την κλασική ογκώδη μονογραφία που περιγράφει την Πίκερμική πανίδα.
Το 1882 η Ακαδημία του Βερολίνου έστειλε τον Dr. W. Dames και έκανε ανασκαφές και το υλικό μεταφέρθηκε στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου.
Το 1885 έκαναν ανασκαφές οι Αυστριακοί Neumayr και von Tausch για λογαριασμό της Ακαδημίας της Βιέννης.
Το 1888 ο πρίγκιπας της Ορλεάνης, ως ιδιώτης, συνέλεξε στο Πικέρμι υλικό, όπως και το 1895 ο Γάλλος Michatet.
Το 1901 πραγματοποίησαν ανασκαφές ο καθηγητης Θ. ΣΚΟΥΦΟΣ και ο A. Smith-Woodsward – το υλικό αυτό μεταφέρθηκε στο Βρετανικό Μουσείο του Λονδίνου.
Από το 1901-1910 έγιναν διάφορες ανασκαφές από τον καθηγητή Θ. Σκούφο.
Και το 1912 πραγματοποιήθηκε η τελευταία μεγάλη ανασκαφή στην τυπική τοποθεσία (Μεγάλο Ρέμα Πικερμίου) από τον Καθηγητή O. Abel (το υλικό αυτό είναι κατατεθημένο στο Παλαιοντολογικό Μουσείο του Πανεπιστημίου Αθηνών).
Οι ανασκαφές στο Πικέρμι κατά τον περασμένο αιώνα είχαν και τα μελανά τους σημεία. Οι προσπάθειες τόσο των Κυβερνήσεων όσο και των Πανεπιστημιακών δασκάλων δεν μπόρεσαν να εμποδίσουν, ώστε ένας μεγάλος αριθμός πικερμικού υλικού, να φύγει από τον τόπο μας.
Η δεύτερη περίοδος των ανασκαφών άρχισε το 1371 και ακόμα σήμερα συνεχίζεται. Ο δεύτερος κύκλος ανασκαφών δεν έγινε στην κλασική τοποθεσία (Μεγάλο Ρέμα) αλλά σε νέα θέση, στο Κισδάρι Πικερμίου 3 χλμ ανατολικά του Μεγάλου Ρέματος. Τις ανασκαφές αυτές πραγματοποίησε το Μουσείο Παλαιοντολογίας του Παν/μίου Αθηνών υπό του εποπτεία του Καθηγητού Ν. ΣΥΜΕΩΝΙΔΗ.
Σε αυτές τις νέες ανασκαφές στο Κισδάρι Πικερμίου, αποκαλύφθηκαν οστεοπαγείς ορίζοντες (δηλαδή αντι-μπλόκ από οστά, δόντια, κρανία κ.λπ. διαφόρων ζώων) σε βάθος 4-5 μ. από την επιφάνεια. Είναι χαρακτηριστικό πως σε επιφάνεια 10 τ.μ. περιλαμβάνονταν περίπου 1200 τεμάχια οστών, κρανίων, οδόντων κ.λπ. Την θέση αυτή των ανασκαφών την επισκέφθηκαν 400 περίπου σύνεδροι από όλο τον κόσμο του VIΙ Διεθνούς Συνεδρίου του Νεογενούς, μεταξύ αυτών Ακαδημαϊκοί. Καθηγητές Πανεπιστημίων, Διευθυντές Μουσείων κ.λπ. και επίσης η αποκάλυψη της εμφάνισης αστής προβλήθηκε απ1 όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης (ημερήσιο και περιοδικό τύπο, ραδιοτηλεοπτικά μέσα κ.λπ.).
Η Πικερμική πανίδα (Σύνθεση και ονόματα)
Μέχρι σήμερα έχουν περιγραφεί από διάφορες θέσεις του Πικερμίου περισσότερα από 40 διαφορετικά είδη, στα οποία περιλαμβάνονται και ορισμένα, που οι ονομασίες τους θα τα συνδέουν πάντοτε με το Πεντελικό βουνό, την Αττική και γενικά την Ελλάδα, ή με ερευνητές που ασχολήθηκαν με τα Πικερμικά απολιθώματα. Πολλά από τα ζώα που έζησαν πριν 6,5 – 7 εκατομμύρια χρόνια στην περιοχή του Πικερμίου είναι νέα είδη για την επιστήμη και τους δόθηκαν ονομασίες από τους ερευνητές που θυμίζουν άμεσα την Αττική ή την Ελλάδα .
Στην περιοχή του Πικερμίου έζησε μια πλουσιότατη πανίδα από χορτοφάγα και σαρκοφάγα ζώα του κάμπου ή του δάσους.
Θα παρουσιάσουμε την πανίδα του Πικερμίου όσο πιο απλά γίνεται:
Τα σαρκοφάγα ζώα παρουσιάζονται με πολλούς αντιπροσώπους στην Πικερμική πανίδα. Έχουν βρεθεί οστά, κρανία ακόμη δε και κοπρόλιθοι από τα σαρκοφάγα ζώα που περιέχουν θραύσματα από δόντια χορτοφάγων ζώων διότι ή αδαμαντίνη των δοντιών δεν πέπτεται.
Οι μαχαιροδόντες της Πικερμικής εποχής (αυτό το φοβερό σαρκοφάγο ζώο) είχαν τον οικολογικό ρόλο που έχουν σήμερα τα λιοντάρια στην Αφρική. Την ονομασία τους την οφείλουν στους ιδιαίτερα αναπτυγμένους κυνόδοντες της επάνω γνάθου (20 εκ. περίπου). Οι κυνόδοντες αυτοί αποτελούν ένα θαυμάσιο εργαλείο για την σύλληψη και τον τεμαχισμό των χορτοφάγων ζώων. Εκτός από τους μαχαιροδόντες υπάρχουν και άλλα σαρκοφάγα που βρέθηκαν στο Πικέρμι, αιλουροειδή μεσαίων διαστάσεων με κυνόδοντες ποιο μικρούς.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν οι Πικερμικές ύαινες. Η παρουσία τους πρέπει να ήταν καθοριστική για την ανάπτυξη και εξέλιξη της πανίδας. Αυτές διακρίνονται για τα πολύ ισχυρά δόντια τους. Πολλά από τα χορτοφάγα ζώα (τα οστά τους) φέρουν ίχνη από δαγκώματα των υαινών. Από τις ύαινες έχουν βρεθεί και απολιθωμένα περιττώματα δηλαδή κοπρόλιθοι .Επίσης στα Σαρκοφάγα του Πικερμίου είναι και ορισμένα είδη που τοποθετούνται στην ίδια οικογένεια με τις σημερινές αρκούδες
Από τα χορτοφάγα ζώα (τα Αρτιοδάκτυλα) υπάρχουν πολυάριθμες οικογένειες στην Πικερμική πανίδα:
Οικογένεια των χοίρων, πολύ μεγαλύτερος χοίρος από τους σημερινούς
Ελάφια
Καμηλοπαρδάλεις
Ενδιαφέροντα επίσης είναι και τα Προβοσκιδωτά (πρόγονοι των σημερινών ελεφάντων) που βρέθηκαν στην Πικερμική πανίδα καθώς και τα Δεινοθήρια που είχαν ένα ύψος 4 μ. και είχαν στην κάτω γνάθο δύο κοπτήρες που κάμπτονταν έντονα προς τα κάτω που χρησίμευαν για το ξερίζωμα των ριζών. Επίσης βρέθηκαν και Μαστόδοντες επίσης προγονικές μορφές των Προβοσκιδωτών .Επίσης στον μακρύ κατάλογο της Πικερμικής πανίδας αναφέρονται και Ρινόκεροι .
Επίσης ευρέθησαν χαλικοθήρια ,(το χαλικοθήριο το χρυσοπόδαρο) ήταν ένα μεγάλο δασόβιο ζώο που σήμερα δεν έχει αφήσει απογόνους. Είχε μέγεθος Ρινόκερου. Τα χαλικοθήρια ήσαν ζώα προσαρμοσμένα σε μια διατροφή από φύλλα και όχι χόρτα. Τα φύλλα φανερώνουν περιβάλλον δάσους. Επίσης βρέθηκε και ένα άλλο ζώο συγγενές προς το Χαλικοθήριο, ήταν μεγαλόσωμο άτομο και ήταν τύπος στεππώδης και ενδημικό στοιχείο της Πικερμικής πανίδας. Και τα δύο προαναφερθέντα ζώα είχαν γαμψοείδείς οπλές.
Επίσης βρέθηκαν σε πολύ μεγάλο αριθμό ατόμων από άλογα (το λεγόμενο ιππάριο). Τα ιππάρια ήταν τριδάκτυλοι ίπποι και πρέπει να ζούσαν σε μεγάλες αγέλες και να επικρατούσαν αριθμητικώς της Πικερμικής πανίδας. Τα άλογα αυτά είχαν μέγεθος όπως το σημερινό ζέμπρα και ήσαν πρόγονοι του σημερινού ίππου.
Προχωρώντας και εκτυλίσσοντας περαιτέρω την εικόνα του πλούσιου αυτού ζωικού κόσμου στο Πικέρμι της Αττικής θα αναφέρουμε και άλλους αντιπροσώπους:
Βρέθηκαν πλήθος δορκάδων (ζαρκάδια), αντιλόπες που ζούσαν σε μεγάλες αγέλες στα λοφώδεις και πεδινές εκτάσεις της Απικής κατά ην Πίκερμική περίοδο. Επίσης βρέθηκαν Στρουθοκάμηλοι καθώς και άλλα πτηνά . Επίσης Υρακοειδή ,πρόκειται για πολύ ευμεγέθη ζώα, είναι μέχρι σήμερα γνωστά μόνο από τον Ελλαδικό χώρο (Πικέρμι. Σάμος, Αλμυροπόταμος) δεν άφησε απογόνους.
Επίσης πρέπει να αναφερθεί το πλέον ενδιαφέρον άτομο της πανίδας του Πικερμίου ο Μεσοπΐθηκος ο Πεντελικός μακρόουρος πίθηκος ενδυμίζων της σημερινής μακάκους των Ινδιών. Ευρυματα απολιθωμένων πιθήκων είναι συνήθως σπάνια στην Παλαιοντολογία και η ανεύρεσης τους προκαλεί τεράστιο επιστημονικό ενδιαφέρον.
Τα ερπετά παρουσιάζονται στην Πικερμική πανίδα με έναν ιδιαίτερα ενδιαφέροντα αντιπρόσωπο μια μεγάλη χελώνα (γιγαντιαία) η οποία είχε μέγεθος περίπου 3 μ. όσο ένα και η οποία είναι η μεγαλύτερη χερσαία χελώνα που έζησε στο Ευρωπαϊκό έδαφος αν όχι σε όλο τον κόσμο.
Επίσης βρέθηκαν και δύο είδη μικρότερων χελωνών .Αυτή η μεγάλη χελώνα βρέθηκε και στη νήσο Σάμο. Βρέθηκαν κρανία και τμήματα του καλύμματος της. Αναφέρεται επίσης στο Πικέρμι και παρουσία φιδιών.
Αυτά τα ολίγα για τα απολιθωμένα ζώα του Πικερμίου, υπάρχουν βέβαια και άλλα είδη, όπως Μικροθηλαστικά κ.ά.
Τώρα θα πρέπει να πούμε λίγα λόγια για το πώς δημιουργήθηκαν τα απολιθωμένα κοιτάσματα οστών του Πικερμίου.
Εδώ τα απολιθωμένα οστά των ζώων ανευρέθησαν κατά μάζα κατά φακούς ή πάγκους και είναι μια θανατοκοινωνία. Όταν κανείς στέκεται προ ενός τέτοιου κοιτάσματος απολιθωμένων οστών στο Πικέρμι, του τίθεται το ερώτημα πως συγκεντρώθηκαν τόσα πολλά απολιθωμένα οστά σε μικρούς χώρους, δηλαδή πολύ πλησίον το ένα με το άλλο, ή το ένα εντός του άλλου και επίσης κανείς βλέπει ζώα προερχόμενα από διαφόρους βιότοπους π.χ. κάτοικοι των δασών και της στέπας, επίσης σαρκοφάγα μαζί με τα χορτοφάγα.
Το φαινόμενο αυτό είχε ως αποτέλεσμα να διατυπωθούν διάφορες θεωρίες:
1. Πυρκαγιές στις τότε στέπες, προκάλεσαν πανικό στα ζώα τα οποία έπεσαν (ή κατακρημνίσθηκαν) στις χαράδρες της τότε εποχής και εφονεύθησαν. Αλλά αυτό δεν ισχύει διότι η χαράδρα που σήμερα βρέθηκαν αυτά τα ζώα (Μεγάλο Ρέμα) είναι δημιούργημα της μετέπειτα εποχής που έζησαν τα ζώα αυτά. Δηλαδή είναι δημιούργημα της διάβρωσης του χειμάρρου που ρέει σήμερα.
2. Τραπεζαρίες σαρκοφάγων ζώων σε θέσεις που είρχοντο να ξεδιψάσουν τα ζώα κ.λπ. (δηλαδή τα φυτοφάγα θηλαστικά κατέβαιναν κατά αγέλες για να ξεδιψάσουν κ.λπ.)
3. Η πλέον όμως μεγαλύτερη πιθανότητα (για την έξοχη εντυπωσιακή συσσώρευση των λειψάνων των απολιθωμένων σπονδυλωτών) είναι ότι οφείλεται από θανάτου των ζώων από ξηρασία (δηλαδή έλλειψη νερού).
Γνωρίζουμε και σήμερα ακόμη σε διάφορα μέρη της Γης, περιοδικώς εμφανίζονται εποχές ανομβρίας και ξηρασίας, οι οποίες οδηγούν σε μαζικούς θανάτους των ζώων.
Τέτοιες καταστροφές πιθανόν να έλαβε χώρα και κατά την εποχή εκείνη και τότε όταν οι πηγές, τα ρυάκια και οι λίμνες αποξηραίνονται τότε όλα τα ζώα συγκεντρώνονται στις τελευταίες εστίες ύδατος. (Ζώα με μεγάλες ανάγκες σε νερό έπεσαν πρώτα θύματα της ξηρασίας). Στους τόπους αυτούς τα εξαντλημένα ζώα γίνονται βορρά των αρπακτικών ζώων κυρίως των υαινών, των οποίων οι απαιτήσεις σε ύδωρ καλύπτονται επί μακρού εις την τροφή των, θραύουν τους σκελετούς και αφήνουν τα ίχνη των επί των οστών τα οποία συναντούμε πολύ συχνά στην Πικερμική πανίδα. Οταν όμως τελείως εξαφανίζεται το ύδωρ τότε ακολουθεί ο θάνατος όλων των ζώων.
Στίς τελευταίες εστίες ύδατος ευρίσκονται ζώα προερχόμενα από διαφόρους βιότοπους και έτσι μπορούμε να εξηγήσουμε την κοινή παρουσία & αυτή την νεκρή συγκέντρωση ετερόκλιτων ζώων. Σε ένα τέτοιο μαζικό θάνατο οφείλεται η γένεση των οστεοπαγών θέσεων στην περιοχή του Πικερμίου. Είναι μια ΘΑΝΑΤΟΚΟΙΝΩΝΙΑ, δηλαδή ομαδικός θάνατος των ζώων από κάποια αιτία σε ένα ορισμένο τόπο.
Είναι χαρακτηριστικά της επιστημονικής σημασίας του Πικερμίου ότι έχει καθιερωθεί διεθνώς ο όρος «Πικερμική βαθμίδα» σαν ειδική περίοδος χρονοστρωματογραφικής υποδιαίρεσης του παρελθόντος της Γης και με τον τρόπο αυτό αναφέρεται σε όλα τα διδακτικά εγχειρίδια σε παγκόσμια κλίμακα.
Πηγή…

http://alfeiospotamos.gr/?p=13757

ΑΖΙΖ ΑΓΑΣ ΣΕΒΡΑΝΗ: Ο Αλβανός λήσταρχος που έγραψε ιστορία στην Ηλεία

Επιμελείται ο Θοδωρής Λάμπρος
Ιστορικός και μέλος του Συνδέσμου Ιστορικών Συγγραφέων
Ένας από τους διαβόητους Λήσταρχους της Ηλείας που έδρασε τον 18ο αιώνα στην Ηλεία ήταν ο Αλβανός Αζιζ Αγάς Σεβράνη.
Ο Αζιζ Αγάς Σεβράνη υπήρξε ο φόβος και ο τρόμος των Ηλείων, Αχαιών και Μεσσήνιων αφού λεηλατούσε με ληστές συντρόφους του τις εν λόγω περιοχές.
Μετά από πολύμηνη περιπλάνηση ο Τουρκαλβανός Μπέης, Αζίζ Αγάς Σέβρανη, αφού βολιδοσκόπησε την περιοχή της Ηλείας, κατέληξε και εγκαταστάθηκε σε μια μικρή νησίδα (μπογάζι), που βρίσκεται στην λίμνη της Αγουλινίτσας (σημ. Επιτάλιο).
Η λίμνη της Αγουλινίτσας το φυσικό του οχυρό
Η λίμνη της Αγουλινίτσας έγινε για τον Σέβρανη το φυσικό του ορμητήριο αφού κατασκεύασε ένα απροσπέλαστο κρησφύγετο εντός της λίμνης της Αγουλινίτσας, όπου εκεί κατέφευγε και κρύβοταν μέσα στις καλαμιώνες και στα τενάγη.
Στην τοποθεσία Αητός, εντός της λίμνης σε μια νησίδα που φάνταζε ως λοφίσκος, έκτισε ένα δυνατό πύργο, όπου εκεί διέμενε μετά της οικογενείας του και των ληστών συντρόφων του. Σε μικρό χρονικό διάστημα συνδέθηκε με τους ομοεθνείς του, Λαλαίους Τουρκαλβανούς και με την ανοχή των, καταλήστευε τον καζά της Γαστούνης και την επαρχία Ολυμπίας, χωρίς να κάνει διάκριση μεταξύ Μωαμεανών και Χριστιανών.
Κατά το έτος 1774 αφού ενδυναμώθηκε από φλουριά και πλαισιώθηκε από διάφορα κακοποιά στοιχεία, επιστράτευσε ως μισθοφόρους τους άγριους και άπληστους ομοεθνείς και πατριώτες του σαριγκιουλήδες. Τοιουτοτρόπως δημιούργησε ένα μικρό στολίσκο αποτελούμενο από έξι πειρατικά πλοιάρια και εκατό περίπου άνδρες και ακατάπαυστα άρχισε σιγά-σιγά να λεηλατεί τα παράλια της Ηλείας Αχαΐας και Μεσηννίας. Επίσης κούρσευε και παρενοχλούσε τη ναυσιπλοΐα, πλέοντας στο Ιόνιο πέλαγος μέχρι και τον Κορινθιακό κόλπο.
Επικηρυγμένος από τον Σουλτάνο
Ο Σουλτανος Μουσταφάς ο 3ος έβγαλε φιρμάνι, τον επικύρηξε μ” ένα σοβαρό ποσόν και διέταξε την άμεση εξόντωσή του. Μετά από αυτό το φιρμάνι που εξέδωσε η Πύλη, άρχισε η συντονισμένη και ακατάπαυστη καταδίωξή του. Ο Σέβρανη, αφού αντιλήφθηκε την σοβαρότητα της κατάστασης, έλαβε όλα τα απαραίτητα αμυντικά μέτρα και ταυτόχρονα διαρύθμισε κατάλληλα τις κεντρικές νησίδες και διαδρομές της λιμνοθάλασσας της Αγουλινίτσας. Τοιουτοτρόπως κατέστη αθέατος και ασύλληπτος στον απρόσβατο επικίνδυνο και λαβυρινθώδη βάλτο, μέσα στους πυκνούς και απροσπέλαστους καλαμιώνες. Τα πλοιάρια που μετείχαν στις καταδιώξεις, δεν μπορούσαν να πλησιάσουν εκεί, διότι ήταν αδύνατον να οδηγηθούν στη νησίδα αφού δεν γνώριζαν την λαβυρινθώδη και επικίνδυνη διαδρομή, εισχωρούσαν μόνον αυτοί γνώριζαν τις μυστικές διόδους, αν αναλογιστούμε ότι υπήρχαν και δίοδοι χωρίς διέξοδο, όπου εκεί ήσαν μια μεγάλη και επικίνδυνη παγίδα, διότι τις κατασκεύασε ώστε να εγκλωβίζει τους διώκτες του.
Το άδοξο τέλος του
Το 1778 απεκλείσθη στον πύργο του που βρισκόταν στην θέση «Αητός», με όλους τους άτακτους που διέθετε, περίπου τους εκατό τουρκαλβανούς ληστές. Εκεί πολιορκήθηκε, από τον τακτικό στρατό του Σουλτάνου υπό την διοίκηση του Ναυπλιώτη Σαλτάμπαση, στρατιωτικού διοικητή του Μοριά. Ο Σαλτάμπασης μόλις πληροφορήθηκε το άβατο της λίμνης, ζήτησε και την συνδρομή του Καπού Μπουλούκμπαση των προεστών και των κλεφταρματολών Ηλείας, Γορτυνίας και Ολυμπίας.
Ο Σέβρανη με τους άνδρες του, εκ του ασφαλούς, έχοντας πάντοτε σαν ασφάλεια την λαβυρινθώδη και καλυμμένη από τεράστιους καλαμιώνες βαλτώδη διακλάδωση της λίμνης, υπεραμύνθηκε σκληρά και ήταν αδύνατον τα σουλτανικά στρατεύματα να πλησιάσουν για να κυριεύσουν τον πύργο του. Οι πολιορκητές προσπάθησαν να κάψουν την βλάστηση, για να βρουν τους διαδρόμους, αλλά μάταια, διότι ήταν ακόμη η βλάστηση χλωρή και ήταν αδύνατον να καεί. Τότε μη έχοντες εναλλακτική λύση έβαλαν κατ” αυτών με κανόνια. Παρά ταύτα δεν μπόρεσαν να κτυπήσουν τον πύργο, λόγω της μεγάλης απόστασης και αδυναμία προσέγγισης των οβίδων στον πύργο. Όμως κάποιος ντόπιος κάτοικος, ο οποίος γνώριζε μια κρυφή είσοδο, οδήγησε τους πολιορκητές στο κρησφύγετό του. Μετά από μια λυσσώδη αντίσταση, ο Αζίζ Σέβρανη και δεκαπέντε περίπου πιστοί σύντροφοί του, έπεσαν αμυνόμενοι. Οι υπόλοιποι άνδρες της συμμορίας του, αντιλαμβανόμενοι ότι δεν είχαν καμιά ελπίδα σωτηρίας, παραδόθηκαν στους πολιορκητές άνευ όρων. Από την οικογένεια του Αζίζ Σέβρανη, σώθηκε μόνο ο γιος του ο Νούρκα, από τον ιερέα της Αγουλινίτσας, ο οποίος τον έκρυψε κάτω από το ράσο του. Ο Νούρκα ήταν παιδί αδύνατο, μικρόσωμο και χαμηλού αναστήματος. Ενώ, κατά διαταγή του Σαλτάμπαση, οι απαίσιοι σωματοφύλακες του πατέρα του, έψαχναν να τον εντοπίσουν και να τον παραδώσουν για να σφαγεί και αυτός, όπως σφαγιάσθηκαν και τα υπόλοιπα μέλη της οικογενείας του Αζίζ, ο παπάς κατάφερε και τον έβγαλε κρυμμένο κάτω από το ράσο του, μακριά από τον πύργο και από τους διώκτες του. Αργότερα ο παπάς βάπτισε τον Νούρκα και έγινε Χριστιανός. Τοιουτοτρόπως, επήλθε το άδοξο και σκληρό τέλος του Αλβανού Σαριγκιουλή, τρομερού λήσταρχου της Ηλείας, Μπέη Αζίζ Αγά Σέβρανη και της οικογενείας του και ν” απαλλαχθεί μια για πάντα ο τόπος από την επικίνδυνη συμμορία του.
Ο θρύλος της στοιχειωμένης λίμνης
Σε μια από τις κεντρικές νησίδες της Λίμνης της Αγουλινίτσας, στην θέση που ονομάζεται Αητός, όπου θανατώθηκε ο Αζίζ Αγά Σέβρανη και η οικογένειά του, σήμερα ακόμη, ακούγονται παράξενες βοές σαν στεναγμοί και κλάματα. Πριν αποξηρανθεί η λίμνη, αρκετοί ψαράδες απέφευγαν να προσεγγίσουν αυτό το μέρος, έχοντας ακούσει διάφορες μυθοπλασίες για τα περίεργα κλάματα.
Οι περίοικοι, φαντάζονται και αναφέρουν, ότι αυτά προέρχονται από τους στεναγμούς και τα κλάματα του Αζίζ και της οικογενείας του, κατά την θανάτωσή των. Υπάρχει μια επεξήγηση του σχηματισμού αυτής της περίεργης βοής των αναστεναγμών. Απλά είναι ένα φυσικό φαινόμενο και προέρχεται από το ψιλό θρόισμα των κορφάδων των καλαμιώνων, κατά την ώρα που φυσά κυρίως ελαφρύ αεράκι.
Λεξιλόγιο – Επεξηγήσεις
Μπογάζι, το = τουρκική λέξη (μπουγάζ) που σημαίνει στενό μέρος θαλάσσης μεταξύ δύο ξηρών, πορθμός.
Σαρίκι, το = λέξη προερχόμενη από την τουρκική λέξη Σιράκ που σημαίνει λεπτό και λευκό ύφασμα που τυλίγουν γύρω από το φέσι τους οι μουσουλμάνοι ιερείς ή αξιωματούχοι.
Τέναγος, ο = ο βάλτος, το τμήμα γης που καλύπτεται υπό αβαθούς ή πηλώδους ύδατος.
Σαριγκιουλήδες:, λεγόταν οι άτακτοι τουρκαλβανοί οι οποίοι φορούσαν το κίτρινο κιουλάφι. Ο όρος σεριγκιουλής προέρχεται από την λέξη σαρί που σημαίνει ξανθός, κίτρινος, αρρωστιάρης, ή αδύναμος και από το γκιου λάφι που σημαίνει κεφαλέδεσμος. Δηλαδή άπαντες αυτοί σαν διακριτικό φορούσαν ένα κίτρινο σαρίκι.
Αζίζ: στην τουρκική γλώσσα σημαίνει ένδοξος, προσφιλής και είναι όνομα προς χρήση στις ευγενείς τάξεις των Μωαμεθανών.
ΠΗΓΕΣ:
1)«Μεγάλη Πελοποννησιακή Εγκυκλοπαίδεια», εκδόσεις Κολοκοτρώνης, Αθήνα 1958).
2) androni.blogspot.gr
http://www.protinews.gr/ileiaka-istorika/item/14030-aziz-agas-sevrani-o-alvanos-listarxos-pou-egrapse-istoria-stin-ileia

http://alfeiospotamos.gr/?p=13754

ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ 24/3/2899(2015). ΑΠΟΦΑΣΗ ΓΙΑ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, «ΤΙΜΗΣ ΕΝΕΚΕΝ» ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΩΝ «ΞΕΒΡΑΚΩΤΩΝ» ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΟΥ ΘΕΛΗΣΑΝ ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ…

Ο παλαιός πολιτικός Μιχάλης Παπακωνσταντίνου (1919-2000), που ξεκίνησε την πολιτική σταδιοδρομία του από την άκρα δεξιά, πέρασε στο κέντρο και στην κεντροδεξιά. Υιός του δαιμόνιου επιχειρηματία Γεωργίου Μ. Παπακωνσταντίνου, ο οποίος το 1941 απέκτησε από τον Τσολάκογλου το προνόμιο παραγωγής και διανομής ηλεκτρικής ενέργειας στην Πτολεμαΐδα. Ο ίδιος υπηρέτησε ως διερμηνέας των Γερμανών στην Κοζάνη.

Γιώργος Παπακωνσταντίνου. Ο κύριος συντελεστής του μνημονίου, της χρεοκοπίας και της απώλειας της εθνικής κυριαρχίας. Δεν έχει κανένα λόγο να ανησυχεί. Ούτως ή άλλως είναι κάτοχος μεγάλης περιουσίας που προέρχεται από μια υπογραφή του Τσολάκογλου… Κανείς δεν θα περίμενε πως θα έδειχνε διαφορετικά συναισθήματα για όσους πεινούν ή πιστεύουν στην εθνική ανεξαρτησία.

ΥΠΟΘΕΣΗ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ: ΤΕΛΙΚΑ Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΕΙΝΑΙ… ΤΥΦΛΗ!

Απόφαση – ντροπή από το Ειδικό Δικαστήριο: Έκρινε ένοχο σε βαθμό πλημμελήματος (!) για νόθευση εγγράφου τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου για τους χειρισμούς τους στην υπόθεση της λίστας Λαγκάρντ και του επέβαλε ποινή φυλάκισης μόλις ενός έτους, με τριετή αναστολή.

Παράλληλα, τον κήρυξε αθώο για το αδίκημα της απόπειρας απιστίας (κακούργημα), ενώ του αναγνώρισε και το ελαφρυντικό του πρότερου έντιμου βίου. 

«Ήρθε η στιγμή της αλήθειας», είπε ο πρόεδρος, Νικόλαος Πάσσος πριν από την ανακοίνωση της απόφασης. Μιας αλήθειας που όλος ο ελληνικός λαός περίμενε για χρόνια, για μια υπόθεση – σκάνδαλο που συγκλόνισε το πανελλήνιο. Μια αλήθεια που δεν θα μάθουμε ποτέ, καθώς – κατά πλειοψηφία – το δικαστήριο επέλεξε να της βάλει «ταφόπλακα».

H 24η Μαρτίου 2015 είναι μια ημέρα… ντροπής για την ελληνική δικαιοσύνη, αφού οι δικαστές έβγαλαν «λάδι» τον άνθρωπο που – σύμφωνα με την αποδοχή του δικαστηρίου – έβαλε το χέρι του και παραποίησε στοιχεία της λίστας Λαγκάρντ.

Μέρα… ντροπής για την Ελλάδα, αφού όλα δείχνουν και με τη… βούλα της δικαστικής εξουσίας πια, ότι η «κάθαρση» που αναμένει χρόνια τώρα ο ελληνικός λαός δεν πρόκειται να έρθει ποτέ.

Δυστυχώς, η δικαιοσύνη στην πατρίδα μας είναι, τελικά, «τυφλή». Η Θέμιδα θα «έκλαιγε» στο άκουσμα και μόνο μιας τέτοιας απόφασης.

Ο πρώην υπουργός Οικονομικών, σύμφωνα με το παραπεμπτικό βούλευμα, αντιμετώπιζε δύο κατηγορίες σε βαθμό κακουργήματος με τις επιβαρυντικές διατάξεις του νόμου 1608/1950 περί καταχραστών του Δημοσίου.

Συγκεκριμένα, τα κακουργήματα τα οποία αντιμετώπιζε ο πρώην υπουργός Οικονομικών ήταν: της νόθευσης δημοσίου εγγράφου και της απόπειρας απιστίας.

Σύμφωνα με το σκεπτικό της απόφασης, η καταδίκη για την πλημμεληματική νόθευση εγγράφου αποφασίστηκε κατά πλειοψηφία, καθώς «διέγραψε τα τρία αρχεία, είχε σκοπό να διαφυλάξει την πολιτική του εικόνα», όμως «δεν αποδείχθηκε ζημία σε βάρος του δημοσίου άνω των 150.000 ευρώ».

Κατά τη γνώμη 5 μελών από τους 13, μεταξύ των οποίων και ο πρόεδρος της έδρας, ο κατηγορούμενος έπρεπε να αθωωθεί για τη νόθευση εγγράφου λόγω αμφιβολιών, ενώ δύο εξ αυτών έκριναν πως το usb Παπακωνσταντίνου αποτελεί προϊόν υποκλοπής.

Η μειοψηφία, που αποτελείται από τρεις δικαστές, έκρινε ότι ο κατηγορούμενος έπρεπε να κηρυχθεί ένοχος, όπως αποδίδεται δηλαδή για κακούργημα, καθώς «από πρόθεση διέγραψε τα ονόματα των συγγενών του για να διαφυλάξει την πολιτική του εικόνα» αποδεχόμενη δε τη βλάβη του ελληνικού Δημοσίου με ζημία άνω των 150.000 ευρώ.

Εισαγγελέας: Να μην του αναγνωριστεί ελαφρυντικό, ευτέλισε τη χώρα!

Η εισαγγελέας του Ειδικού Δικαστηρίου, Ξένη Δημητρίου, που είχε προτείνει να κριθεί ένοχος σύμφωνα με το βαρύ κατηγορητήριο, υποστηρίζοντας πως ήταν ο μόνος που είχε συμφέρον να αλλοιώσει τη λίστα Λαγκάρντ, ζήτησε πάντως να μην αναγνωριστεί στον Γ. Παπακωνσταντίνου κανένα ελαφρυντικό καθώς «από τη διαδικασία προέκυψε πως ενώ έχει φοβερές περγαμηνές στο ενεργητικό του, αυτά τα προσόντα του αναιρούν το αίτημα αυτό (σ.σ της υπεράσπισης), γιατί δεν έπρεπε να βάλει τη χώρα σε περιπέτεια. Δεν είναι η δίκη του Παπακωνσταντίνου, είναι η δίκη που ευτέλισε τον ελληνικό λαό και κόστισε σε αυτόν πολλά εκατομμύρια ευρώ. Για αυτό δεν δικαιούται το ελαφρυντικό».

Η εισαγγελέας πρότεινε ποινή φυλάκισης 4 ετών, με την υπεράσπιση να ζητά την ελάχιστη των ποινών.

Να σημειωθεί ότι η απόφαση του Ειδικού Δικαστηρίου δεν επιδέχεται κανενός είδους ενδίκου μέσου (αναίρεση ή έφεση).

Δηλαδή, η απόφαση είναι οριστική και αμετάκλητη.

Ποιοι δίκασαν τον Γ. Παπακωνσταντίνου

Τα μέλη του Ειδικού Δικαστηρίου που αποφάσισαν για τον πρώην υπουργό Οικονομικών είναι:

Πρόεδρος, ο αρεοπαγίτης Νικόλαος Πάσσος και μέλη από το Συμβούλιο της Επικρατείας οι: Αγγελική Θεοφιλοπούλου, αντιπρόεδρος και πρόεδρος του Ε” Τμήματος του ΣτΕ, Δημοσθένης Πετρούλιας, αντιπρόεδρος και πρόεδρος του Δ” Τμήματος του ΣτΕ και οι σύμβουλοι Επικρατείας Αικατερίνη Σακελλαροπούλου, Μαρίνα Παπαδοπούλου, Κωνσταντίνος Πισπιρίγκος και Ταξιαρχία Κόμβου.

Από τον Άρειο Πάγο – εκτός του κ. Πάσσου – ήταν οι εξής αρεοπαγίτες: Κωνσταντίνος Τσόλας, Δημήτριος Κράνης, Δημήτριος Κόμης, Αντώνης Ζευγώλης, Αργύριος Σταυράκης και Μαρία Γαλάνη-Λεοναρδοπούλου.

http://www.newsbomb.gr/ellada/dikaiosynh/story/570181/papakonstantinoy#ixzz3VKbKUwRT
………………………………………….

Ο κατοχικός πρωθυπουργός Γεώργιος Τσολάκογλου, με την υπογραφή του οποίου παραχωρήθηκε το προνόμιο ηλεκτρικής ενέργειας στην οικογένεια Παπακωνσταντίνου το 1948.

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΣΟΛΑΚΟΓΛΟΥ ΣΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ. ΜΙΑ ΖΩΗ ΠΡΟΔΟΤΕΣ

Απόσπασμα από το νέο βιβλίο του Δημοσθένη Κούκουνα «Η ελληνική οικονομία επί Κατοχής και η αλήθεια για τα κατοχικά δάνεια». Ο Δ. Κούκουνας είναι ιστορικός συγγραφέας, ειδικευμένος στα κατοχικά θέματα. 

Η ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΩΝ ΚΑΤΟΧΙΚΩΝ ΔΑΝΕΙΩΝ ΣΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΧΡΟΝΙΑ

Επί επτά συναπτές δεκαετίες γίνεται πολύς και εκτενής λόγος για το ζήτημα των κατοχικών δανείων. Έχει αναλωθεί πολύ μελάνι και πολύς θυμός γύρω απ” αυτό. Έχουν λεχθεί πολλά και ποικίλα, άλλοτε εγγύτερα προς την πραγματικότητα και άλλοτε χωρίς να έχουν καμιά επαφή μ” αυτήν. Το ζήτημα είναι απολύτως υπαρκτό και εκείνο που είναι μοιραίο να προκαλεί πολυγνωμίες είναι το ύψος των δανείων.

Πρόκειται για χρηματικές προκαταβολές που εξαναγκάστηκε το ελληνικό κατοχικό κράτος να δίνει στους κατακτητές, ακριβώς ως δάνεια που επρόκειτο να εξοφληθούν μετά το τέλος του πολέμου. Η αξίωση αυτή δεν είναι ούτε επανορθώσεις ούτε αποζημιώσεις για θύματα και πάσης φύσεως απώλειες ή ζημίες. Καθαρά πρόκειται για νομική μορφή δανείου που όφειλε να επιστραφεί από τη μεταπολεμική γερμανική κυβέρνηση, ως νόμιμη διάδοχο του χιτλερικού καθεστώτος, το οποίο είχε δεσμευθεί να το πράξει. Αυτά ως προς τη Γερμανία, διότι ως προς την Ιταλία το θέμα έχει άλλη διάσταση.

Ας μην σταθούμε στο πώς και στο γιατί εξαναγκάστηκαν οι ελληνικές κατοχικές κυβερνήσεις να πληρώσουν με το ταπεινό νόμισμα της δραχμής τα όσα ζητήθηκαν απ” αυτές, με αποτέλεσμα η χώρα να βυθιστεί στην οικονομική καταστροφή και την πείνα. Η Ελλάδα ήταν κατεχόμενη χώρα με την εθνική κυριαρχία της να έχει βαρύτατα πληγεί. Ο λαός της τελούσε υπό καθεστώς πρωτοφανούς βίας από τις δυνάμεις κατοχής.

Καλώς ή κακώς επί των ημερών μιας κατοχικής κυβέρνησης δημιουργήθηκε ένα είδος δανειακής σύμβασης, η οποία όριζε ότι το ποσόν που είχαν αρπάξει οι κατακτητές θα επιστρεφόταν όταν θα τελείωνε ο πόλεμος. Αλλά οι μεταπολεμικές ελληνικές κυβερνήσεις δεν επέδειξαν το ανάλογο ενδιαφέρον για να διεκδικήσουν την οφειλή. Η βασική δικαιολογία, που προβαλλόταν κάθε φορά που ένας ευσυνείδητος αρμόδιος Έλληνας έθετε το θέμα, ήταν ότι η εξόφληση των κατοχικών δανείων θα γινόταν οψέποτε θα υπογραφόταν η τελική συνθήκη ειρήνης. Η Γερμανία είχε διχοτομηθεί σε Δυτική και Ανατολική και η προϋπόθεση για την υπογραφή τέτοιας συνθήκης ειρήνης ήταν η επανένωσή της.

Το 1990, ως γνωστόν, ενοποιήθηκε η Γερμανία. Αλλά το ελληνικό κράτος ούτε τότε, ούτε αργότερα το έπραξε. Ως θέμα θα μπορούσε αυτό κάλλιστα να αποτελέσει αντικείμενο ενός ειδικού δικαστηρίου. Δεν χωρεί αμφιβολία ότι υπάρχουν ευθύνες για το πολιτικό σύστημα. Μόνο που στη χώρα μας αυτό το σύστημα είναι αρκετά περίπλοκο με ποικίλες διακλαδώσεις.

Ας ανοίξουμε μια παρένθεση και ας πάρουμε ένα παράδειγμα. Σε μία μικρή πολιτεία της Δυτικής Μακεδονίας ανέλαβε κάποτε τη λειτουργία του τοπικού εργοστασίου παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας ένας δραστήριος επιχειρηματίας. Επρόκειτο για παραχώρηση προνομίου, που δόθηκε αρχικά για διάστημα μιας πενταετίας με δυνατότητα παρατάσεων. Στις 16 Οκτωβρίου 1941 ο στρατηγός Τσολάκογλου, ο τότε κατοχικός πρωθυπουργός, παραχώρησε αυτό το μονοπωλιακό προνόμιο στον εν λόγω επιχειρηματία, αφού εκείνος κατά τους προηγούμενους μήνες είχε δραστηριοποιηθεί για να επιτύχει την άδεια. Ο κόπος του δεν είχε πάει χαμένος, ούτε η αγωνία του να ολοκληρώσει τη δουλειά έμεινε χωρίς αμοιβή.

Δεν χωρεί αμφιβολία ότι ένα τοπικό εργοστάσιο παραγωγής και διανομής ηλεκτρικής ενέργειας είναι μια κερδοφόρα επιχείρηση χωρίς κανένα ρίσκο λόγω του μονοπωλιακού χαρακτήρα της. Ο επιχειρηματίας λογικά θα έπρεπε να είναι ευγνώμων προς τον Τσολάκογλου για μια τόσο σημαντική παραχώρηση, αλλά δεν μπορεί να πιστοποιηθεί αν διατηρούσε μια ιδιαίτερη σχέση, ούτε καν μια απλή γνωριμία μαζί του. Άλλωστε η αλήθεια είναι ότι ούτε οι πιο φανατικοί εχθροί του στρατηγού, που συνέδεσε το όνομά του με τη συνθηκολόγηση και την κατοχική κυβέρνηση, δεν έχουν διατυπώσει καν υποψίες σε βάρος του για χρηματισμούς ή σκάνδαλα.

Πάντως ο ένας γιος του επιχειρηματία, γερμανομαθής ων, προσελήφθη από τις τοπικές γερμανικές αρχές κατοχής ως διερμηνέας τους. Γρήγορα στην κοινωνία της περιοχής έγινε γνωστός ως «μποτάκιας», διότι είχε τη συνήθεια να χρησιμοποιεί καθημερινά στρατιωτικές μπότες μέσα από το παντελόνι του.

Η ηλεκτρική επιχείρηση στη μικρή μακεδονική πόλη δεν έπαυσε να λειτουργεί ούτε όταν εγκατέλειψε την εξουσία ο Τσολάκογλου, ούτε όταν αποχώρησαν από την Ελλάδα οι Γερμανοί. Συνέχισε να λειτουργεί για πολλά ακόμα χρόνια, μέχρι τη μεταπολεμική ίδρυση της ΔΕΗ, η οποία επεκτάθηκε σε ολόκληρη την Ελλάδα. Και επειδή συνέπεσε στην ίδια ακριβώς αυτή πόλη η ΔΕΗ να δημιουργήσει μία από τις μεγαλύτερες βιομηχανικές μονάδες παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας στην Ελλάδα, το 1958 εξαγοράστηκαν οι εγκαταστάσεις από τους κληρονόμους του επιχειρηματία, ο οποίος εν τω μεταξύ είχε αποβιώσει.

Κατά σύμπτωση από τη χρονιά εκείνη ο γιος του επιχειρηματία άρχισε να πολιτεύεται, αποδεσμευμένος πλέον από τη διοίκηση των οικογενειακών επιχειρήσεων και τις ανάλογες φροντίδες. Από το 1958 είχε ενταχθεί στον κεντρώο χώρο, τον λεγόμενο προοδευτικό χώρο, ο οποίος είχε μεγαλύτερες πιθανότητες πολιτικής ανέλιξης. Ωστόσο εκείνη την πρώτη φορά της εισόδου του στην εθνική πολιτική δεν κατόρθωσε να εκλεγεί, γεγονός που θα το επιτύχει από την επόμενη εκλογική αναμέτρηση.

Μόλις λίγα χρόνια νωρίτερα, τον Νοέμβριο 1954, στην πραγματικότητα είχε πάρει το πρώτο βάπτισμα της πολιτικής, διεκδικώντας το αξίωμα του δημοτικού συμβούλου Θεσσαλονίκης, όπου ήρθε δεύτερος επιλαχών. Συμμετείχε στο ψηφοδέλτιο του κατοχικού υπουργού Σωτηρίου Γκοτζαμάνη, ο οποίος – ύστερα από μια παρατεταμένη φυγοδικία στο εξωτερικό και αφού είχε με νόμο παραγραφεί η εις θάνατον ποινή του – εμφανίστηκε στη Θεσσαλονίκη για να διεκδικήσει τη δημαρχία. Ένας από τους πιο φανατικούς υποστηρικτές του ήταν ο νεαρός τότε υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος.

Ο υιός του επιχειρηματία της μικρής δυτικομακεδονικής πόλης ήταν τότε δικηγόρος εγκατεστημένος στη Θεσσαλονίκη. Μετά το τέλος του πολέμου, η οικογενειακή άνεση του επέτρεψε να πραγματοποιήσει λαμπρές μεταπτυχιακές σπουδές στην Αγγλία, τη Γερμανία και τη Γαλλία. Το 1954 είχε συμπληρώσει τα 35 χρόνια του και βγάζοντας λόγο προς τους εκλογείς σε μια συνοικία της συμπρωτεύουσας, εξέφρασε τον θαυμασμό του προς τον ανεξάρτητο υποψήφιο Γκοτζαμάνη. Του έπλεξε το εγκώμιο, χαρακτηρίζοντάς τον ανεπιφύλακτα ως «τη μεγαλύτερη ζώσα πολιτική φυσιογνωμία» της Ελλάδος, ενώ σημειωτέον ζούσαν τότε ακόμη ο στρατάρχης Παπάγος, ο Γεώργιος Παπανδρέου, ο Σοφοκλής Βενιζέλος, ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος, ο Στέφανος Στεφανόπουλος και πολλοί άλλοι, και ενώ ο Κωνσταντίνος Καραμανλής δεν είχε αναδειχθεί σε ηγετική μορφή.

Σύμφωνα με εφημερίδα της εποχής[1]: «Ανέφερεν εν συνεχεία τας μεγάλας εθνικάς υπηρεσίας του υποψηφίου Δημάρχου και επανέλαβεν, ότι είναι τιμή διά την πόλιν, η οποία θα τον έχη ως πρώτον πολίτην της». Ήταν ο μόνος από τους υποψήφιους δημοτικούς συμβούλους που εκφράστηκε τόσο μεγαλόπρεπα για τον πρώην κατοχικό υπουργό, αν και την εποχή εκείνη όλες σχεδόν οι εφημερίδες της Θεσσαλονίκης, όπως και όλα σχεδόν τα πολιτικά κόμματα πραγματοποίησαν σφοδρές επιθέσεις σε βάρος του υποψήφιου δημάρχου.

Συνέχεια ΕΔΩ!

Πηγή

http://www.mousaios.gr/

http://alfeiospotamos.pblogs.gr/2012/04/oikogeneia-papakwnstantinoy-apo-ton-tsolakogloy-sto-mnhmonio-mia.html

……………………………………………..

Χριστοφοράκηδες και Μητσοτάκηδες…

Νικόλαος Χριστοφοράκος (κέντρο), γνωστός και ως ο Έλληνας Μένγκελε. Πατέρας του Μιχάλη Χριστοφοράκου. Αθωώθηκε λόγω αμφιβολιών στην δίκη των δοσίλογων παρότι αναγνωρίστηκε από εχθρούς και φίλους. Συνεργαζόταν με την Γερμανική διοίκηση.

………………………………………………………..

https://www.facebook.com/gortsos/photos/a.514271462000382.1073741825.102342089859990/807209036039955/?type=1&theater

………………………………………………..

ΟΠΩΣ ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΕΣΤΕ ( ΑΝ ΕΧΕΤΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ) Η ΛΥΣΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ… ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΑΛΑΒΕΤΕ ΤΙΣ ΕΥΘΥΝΕΣ ΣΑΣ, ΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΣΑΣ, ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΣΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΓΓΟΝΙΩΝ ΣΑΣ… 

… ΞΥΠΝΑΤΕ !!! Η ΛΥΣΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΑΣ ΣΤΑ ΚΟΙΝΑ, ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΣΑΣ ΒΡΙΣΟΥΝ ΑΥΡΙΟ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ, ΩΣ … ΙΔΙΩΤΕΣ ( ΔΗΛΑΔΗ = IDIOTS , ΔΗΛΑΔΗ = ΗΛΙΘΙΟΥΣ ΣΤΗΝ ΑΓΓΛΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ )… 

ΑΡΤΕΜΗΣ ΣΩΡΡΑΣ: ΣΥΝΕΛΛΗΝΕΣ ΜΟΥ, ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟ ΤΩΝ ΜΚΟ ΓΙΑ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΣ ΤΩΝ «ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΝΕΛΕΥΣΙΣ- Ε.ΣΥ.»

http://alfeiospotamos.gr/?p=13761

Τόκοι του δημοσίου χρέους: Η “βόμβα” των επόμενων χρόνων, για την οποία ουδείς ενδιαφέρεται...

Είναι κατάρα για μια χώρα να έχει πολιτικούς που κρύβουν την αλήθεια από το λαό. Κατάρα είναι επίσης, να έχει δημοσιογράφους που είτε δεν καταλαβαίνουν την πραγματικότητα, είτε την καταλαβαίνουν και την αποσιωπούν. Κατάρα είναι να έχει ακαδημαϊκούς - “μαϊντανούς”, που αρέσκονται να βγαίνουν στα τηλεοπτικά παράθυρα και να αραδιάζουν αμπελοφιλοσοφίες, ή να τα παίρνουν χοντρά από τα δεκάδες διοικητικά συμβούλια στα οποία συμμετέχουν, με αδιευκρίνιστο έργο και προσφορά, ενώ θα έπρεπε να βρίσκονται στις σχολές τους, ή να κάνουν μελέτες και έρευνες. Η μεγαλύτερη όμως κατάρα για τη χώρα, είναι να έχει έναν λαό που αρέσκεται στο χάιδεμα των αυτιών του, στα εύκολα λόγια και στα πλασματικά πλεονάσματα...

Πριν από μερικές μέρες, ο Οργανισμός Διαχείρισης Δημόσιου Χρέους (ΟΔΔΗΧ), μετά από ερώτηση της βουλευτού της ΔΗΜΑΡ κας Μαρίας Γιαννακάκη, διαβίβασε στη Βουλή κατάσταση με τους τόκους και τα χρεολύσια του δημοσίου χρέους, όπως αυτά εκτιμώνται ως το έτος 2030. Ο σχετικός πίνακας έχει ως εξής (σε δισ. ευρώ):

-Έτος 2013: χρεολύσια 12,890 - τόκοι 5,887
-Έτος 2014: χρεολύσια 24,900 - τόκοι 6,026
-Έτος 2015: χρεολύσια 16,018 - τόκοι 5,878
-Έτος 2016: χρεολύσια 7,075 - τόκοι 6,028
-Έτος 2017: χρεολύσια 7,480 - τόκοι 6,405
-Έτος 2018: χρεολύσια 4,672 - τόκοι 6,590
-Έτος 2019: χρεολύσια 9,949 - τόκοι 6,622
-Έτος 2020: χρεολύσια 7,052 - τόκοι 6,360
-Έτος 2021: χρεολύσια 7,169 - τόκοι 10,956
-Έτος 2022: χρεολύσια 8,873 - τόκοι 24,489
-Έτος 2023: χρεολύσια 11,186 - τόκοι 17,551
-Έτος 2024: χρεολύσια 10,864 - τόκοι 13,641
-Έτος 2025: χρεολύσια 8,795 - τόκοι 9,030
-Έτος 2026: χρεολύσια 8,569 - τόκοι 8,642
-Έτος 2027: χρεολύσια 8,453 - τόκοι 8,215
-Έτος 2028: χρεολύσια 8,060 - τόκοι 7,779
-Έτος 2029: χρεολύσια 7,308 - τόκοι 7,290
-Έτος 2030: χρεολύσια 7,329 - τόκοι 6,853
(Διαβάστε σχετικό άρθρο από την εφημερίδα “Το Βήμα”)
 Η εξέλιξη των χρεολυσίων έχει να κάνει κυρίως με τα ομόλογα που διακρατά σήμερα η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (αυτά τα οποία αγόρασε περίπου στο 70% της ονομαστικής τους τιμής και τα οποία καλούμαστε σήμερα να αποπληρώσουμε στο 100%). Αυτά λήγουν κυρίως ως το έτος 2017. Επίσης, ένα μεγάλο μέρος των χρεολυσίων οφείλεται στα δάνεια του ΔΝΤ, τα οποία αρχίζουμε να αποπληρώνουμε από φέτος.
Γιατί όμως υπάρχει αυτή η άνιση κατανομή των τόκων; Αυτό οφείλεται στο ότι, με βάση της συμφωνία του 2012, οι δανειστές (κυβερνήσεις των χωρών της Ευρωζώνης) πρόβλεψαν μία “περίοδο χάριτος” δέκα ετών στην καταβολή των τόκων, κάτι που βεβαίως έγινε επειδή ήταν παντελώς αδύνατο για την Ελλάδα να καταβάλει τους τόκους αυτούς κατά την παρούσα φάση. Βεβαίως, με την “περίοδο χάριτος” δε σημαίνει ότι η χώρα απαλλάσσεται από τους τόκους. Οι τόκοι υπολογίζονται και θα γίνουν απαιτητοί στο σύνολό τους, μεταξύ των ετών 2021 και 2024 (δηλαδή, δέκα χρόνια μετά την εκταμίευση των δανείων). Πόσοι είναι αυτοί οι τόκοι;
Υπολογίζονται περίπου σε € 45 δισεκατομμύρια. Και μάλιστα, αυτή είναι η πλέον ευνοϊκή εκδοχή. Καθώς το επιτόκιο είναι συνάρτηση του επιτοκίου euribor (1,50% συν το 3μηνο επιτόκιο euribor), σημαίνει ότι αυτό δεν είναι σταθερό και ότι μεταβάλλεται καθημερινά. Εκτιμάται δε ότι, ο ΟΔΔΗΧ υπολόγισε τους τόκους με βάση το σημερινό επιτόκιο euribor, το οποίο βρίσκεται περίπου στο 0,30%, επίπεδο που είναι ένα από τα πιο χαμηλά στην ιστορία του (κατά την τελευταία 4ετία, το 3μηνο euribor διακυμάνθηκε από 0,19% έως 1,80%).
Για να καταλάβουμε δε το πόσο, η διακύμανση του επιτοκίου, επηρεάζει το χρέος της χώρας μας αξίζει να σημειώσουμε ότι η μεταβολή του euribor κατά 1%, αυξάνει ή μειώνει (ανάλογα προς την κατεύθυνση της μεταβολής) τους ετήσιους τόκους κατά € 1,7 δισεκατομμύρια. Δηλαδή, αν το euribor αυξηθεί κατά 1%, η επιβάρυνση της χώρας μας έως το 2024, θα αυξηθεί κατά € 17 δισεκατομμύρια και οι τόκοι που θα χρωστάμε θα φθάσουν στα € 62 δισεκατομμύρια, αντί των € 45 δισεκατομμυρίων που υπολογίζονται σήμερα. (Το “λεπτό” αυτό σημείο υπογραμμίζεται και στο έγγραφο του ΟΔΔΗΧ όπου αναφέρεται ότι “οι παρατιθέμενοι τόκοι αποτελούν εκτιμήσεις, οι οποίες όμως ακολουθούν γενικώς παραδεκτές μεθοδολογίες, όπως η χρήση των καμπυλών μελλοντικών επιτοκίων”).

Πού θα βρεθούν αυτά τα € 45 δισεκατομμύρια (ή και περισσότερα) έως το 2024 (βέβαια, το πρόβλημα θα αρχίσει να γίνεται έντονο ήδη από το έτος 2021);
Σε οποιοδήποτε σοβαρό κράτος της Ευρώπης, θα είχε σημάνει συναγερμός και θα αποτελούσε σημείο συζητήσεων και πολιτικού σχεδιασμού. Στην Ελλάδα, απλά έχουμε θάψει το πρόβλημα και δε συζητούμε γι' αυτό.
Όμως, γιατί να ενδιαφερθούν οι πολιτικοί μας γι' αυτό; Το 2021 είναι πολύ μακριά γι' αυτούς. Αυτό που νοιάζει σήμερα είναι το πώς θα εξαπατηθούν οι ψηφοφόροι για ψηφίσουν στις Ευρωεκλογές. Άλλωστε, ποιός απ' όλους αυτούς θα βρίσκεται το 2021 στην κεντρική πολιτική σκηνή;
Είναι όμως πράγματι, το 2021, πολύ μακριά; Δυστυχώς, δεν είναι. Και η χώρα δε θα πρέπει, για δεύτερη φορά μέσα σε μόλις μία δεκαετία να φερθεί σα τη “μωρή παρθένα” και να βρεθεί σε αδιέξοδα. Επειδή τα αδιέξοδα, για μία ακόμη φορά θα σημάνουν νέα δεινά.

Τί θα μπορούσε να γίνει; Δυστυχώς, ο τραγικός χειρισμός της υπόθεσης του χρέους από τις κυβερνήσεις της περιόδου από τις αρχές του 2010 έως τα τέλη του 2012, δεν άφησε πολλά περιθώρια χειρισμού. Τις καταστροφικές για τη χώρα μας αποφάσεις της περιόδου αυτής, περιγράφω στο βιβλίο μου “Οι ζημιές μας, κέρδη τους – Η λεηλασία της Ελλάδας”.
Σήμερα, μπορούμε να πετύχουμε κάποια λύση στο πρόβλημα που έρχεται κατά πάνω μας, μόνον εάν στις διαπραγματεύσεις που θα κάνουμε για το χρέος μας, με τους δανειστές μας, διεκδικήσουμε κάποιους συγκεκριμένους όρους. Τους όρους αυτούς, περιγράφω σε άρθρο μου με τίτλο “Τί πρέπει να διεκδικήσει η Ελλάδα από τους εταίρους της, στις συζητήσεις για τη ρύθμιση του Δημόσιου Χρέους”.
Απ' όσα περιγράφω στο άρθρο αυτό, θέλω να σταθώ ιδιαίτερα στο “σημείο δ”, το οποίο έχει τίτλο: Μείωση του επιτοκίου του χρέους – Θέσπιση “ρήτρας ΑΕΠ”. Εκεί, αναφέρω ότι, η Ελλάδα θα πρέπει να διεκδικήσει την περαιτέρω μείωση του επιτοκίου που καταβάλλει. Στις παρούσες συνθήκες ύφεσης ή και στα χρόνια που θα ακολουθήσουν, η χώρα δεν θα αντέχει να πληρώνει τόκους που φθάνουν ή που υπερβαίνουν τα € 7 δισεκατομμύρια (αυτό είναι περίπου το ποσό που καταβάλλει σήμερα), καθώς αυτό αποτελεί το 4% του ΑΕΠ της. Εάν η χώρα κατορθώσει να μειώσει τις δαπάνες των τόκων περίπου στο μισό, ο Προϋπολογισμός (και μαζί του και η κοινωνία) θα πάρουν μία μεγάλη ανάσα.
Θα ήταν λογικό, αφού θα απέτρεπε την είσοδο της χώρας σε νέες περιπέτειες, εάν η Κυβέρνηση διεκδικούσε τη θέσπιση μίας “ρήτρας ΑΕΠ” στους τόκους εξυπηρέτησης του χρέους που θα κατέβαλε ανά έτος.
Αυτό θα μπορούσε να λειτουργήσει μέσω μίας συμφωνίας με τους δανειστές ότι, κατά τη διάρκεια ζωής του -συγκεκριμένου- χρέους, η χώρα θα πληρώνει τόκους για την εξυπηρέτησή του που θα φθάνουν ως ένα συγκεκριμένο όριο, ως ποσοστό του ΑΕΠ. Μπορούμε να υποθέσουμε ότι αυτό θα φθάνει μεταξύ του 2,0% και του 2,5% του ΑΕΠ. Με βάση το σύνολο του χρέους, το ποσοστό αυτό θα βαίνει μειούμενο, αναλογικά με το βαθμό εξόφλησης του χρέους ή και με την άνοδο του ΑΕΠ, όπως αυτά θα αρχίσουν να συμβαίνουν στο απώτερο μέλλον. Σημειώνεται ότι στα χρόνια εκδήλωσης της κρίσης, το κόστος εξυπηρέτησης του χρέους για την Ελλάδα ξεπερνούσε ακόμη και τα επίπεδα του 7% του ΑΕΠ, ενώ, με βάση τον πίνακα των υπολογιζόμενων τόκων, κατά το έτος 2022, θα ξεπεράσει το 10% του (τότε) ΑΕΠ.
Μία ρήτρα αυτού του είδους θα είχε προφανή οφέλη, αφού θα διατηρούσε τη δαπάνη των τόκων, σε ένα ελεγχόμενο επίπεδο, γεγονός το οποίο θα αποτελούσε έναν σταθεροποιητικό παράγοντα στις προσπάθειες δημοσιονομικού σχεδιασμού τις οποίες θα πρέπει να κάνει η χώρα κατά τα επόμενα χρόνια.

Καθώς το πολιτικό σύστημα της χώρας αναζητά τρόπους για να εντυπωσιάσει το λαό και να τον εξευμενίσει ενόψει των επερχόμενων εκλογών, νέα σύννεφα συσσωρεύονται στον ουρανό, σύννεφα τα οποία θα προκαλέσουν μία νέα μεγάλη καταιγίδα και θα ωθήσουν τη χώρα σε νέες απώλειες, σε νέες προσβολές και σε νέες, μακροχρόνιες, εξαρτήσεις από τους δανειστές της.

“Εκ των μελλόντων οι σοφοί τα προσερχόμενα
αντιλαμβάνονται. Η ακοή
αυτών κάποτε εν ώραις σοβαρών σπουδών
ταράττεται. Η μυστική βοή
τους έρχεται των πλησιαζόντων γεγονότων.
Και την προσέχουν ευλαβείς. Ενώ εις την οδόν
έξω, ουδέν ακούουν οι λαοί.”
Από το ποίημα “Σοφοί δε προσιόντων”, του Κ. Καβάφη.

http://www.i-siatras.gr/permalink/3110.html