ΠΤΩΧΕΥΣΗ ΠΡΟ ΤΩΝ ΠΥΛΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ; - ΙΣΧΥΡΗ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ MOODY'S ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΤΙΜΗΣΗ ΤΟΥ ΝΟΜΙΣΜΑΤΟΣ

Μια σημερινή έκθεση από την Moody's σημείωσε ότι οι χώρες με τα μεγάλα δημοσιονομικά ελλείμματα, όπως η Τουρκία,
είναι πιό ευαίσθητες στις εξωτερικές πιέσεις, και ότι οι μεγάλες εκκρεμείς εξωτερικές πληρωμές του χρέους της χώρας καθιστούν δύσκολο για τις εταιρείες να εξυπηρετήσουν το χρέος σε ξένο νόμισμα.


Η έκθεση της Moody's προσθέτει ότι η υποτίμηση του νομίσματος σε χώρες όπως η Τουρκία με μεγάλη εκκρεμότητα σε εξωτερικές πληρωμές χρέους "καθιστά πιο δαπανηρό για τις εταιρείες να εξυπηρετήσουν το χρέος σε ξένο νόμισμα."

Η έκθεση πρόσθεσε, «αυτό θα μπορούσε επίσης να πτυχώσει την προθυμία των ξένων πιστωτών να αναχρηματοδοτήσουν το εξωτερικό χρέος σε τοπικό νόμισμα.»

Η τουρκία και η Βραζιλία οδεύουν πρός την πτώχευση και βρίσκονται υπό αμφισβήτηση, όπως δημοσιεύσαμε σε άρθρο μας πέρυσι από την Αθέατη γνώση.

Η οικονομία της Τουρκίας αυξάνεται συνεχώς από το 2002. Αλλά αυτή η ανάπτυξη είχε ένα τίμημα.  Η αύξηση της ανάπτυξης κατά τα τελευταία χρόνια έχει έρθει μαζί με το δανεισμό.

http://ksipnistere.blogspot.gr/2015/03/moodys.html

ΑΡΤΕΜΗΣ ΣΩΡΡΑΣ ΣΤΟ ΚΑΝΑΛΙ «ΕΠΙΛΟΓΕΣ TV» ΣΕΡΡΩΝ 23/03/2899

 

http://alfeiospotamos.gr/?p=13738

ΟΜΙΛΙΑ – ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΝΕΜΕΑ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ 22/3/2899 (ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΣ-ΔΑΡΑΣ)

 

 

 

http://alfeiospotamos.gr/?p=13744

Αφροδίτη της Μήλου. Πώς την άρπαξαν οι Γάλλοι πριν από την επανάσταση του 1821 για λίγα φράγκα

Την περίοδο της Τουρκοκρατίας δεν βρήκαν την ευκαιρία μόνο οι Βρετανοί για να αρπάξουν από την υποδουλωμένη Ελλάδα αρχαιολογικούς θησαυρούς, αλλά και οι Γάλλοι.
Το διάσημο άγαλμα της Αφροδίτης της Μήλου, που κοσμεί σήμερα το Μουσείο του Λούβρου, το άρπαξαν από το νησί Γάλλοι αξιωματούχοι το 1821.

Εικοσιτέσσερις μέρες πριν από την έναρξη της ελληνικής επανάστασης παρουσίαζαν το απόκτημά τους με καμάρι στα Ηλύσια Πεδία. Ήταν το δώρο του πρεσβευτή της Γαλλίας στην Πόλη, Μαρκησίου Ντε Ριβιέρ, στον βασιλιά Λουδοβίκο το ΙΗ.

Η ανασκαφή του αγάλματος 
Τον Απρίλιο του 1820 στο Κλήμα της Μήλου, ο αγρότης Γεώργιος ή Θεόδωρος Κεντρωτάς, καθώς  έσκαβε το χωράφι του, βρήκε ένα γυναικείο άγαλμα, που σήμερα είναι γνωστό ως η «Αφροδίτη της Μήλου».
Το άγαλμα ήταν σπασμένο στα δύο και έλειπαν τα χέρια του.
Ο αγράμματος γεωργός δεν κατάλαβε την αξία του ευρήματος. Ένας Γάλλος αξιωματικός, ο Ολιβιέ Βουτιέ, που βρισκόταν με το πολεμικό του πλοίο “ Εσταφέτ” για να ξεχειμωνιάσει στο λιμάνι του νησιού, προσφέρθηκε – με το αζημίωτο φυσικά- να βοηθήσει.
Κάποιες άλλες πηγές αναφέρουν ότι το γαλλικό πλήρωμα βρισκόταν ήδη στον χώρο της ανασκαφής, ψάχνοντας για αρχαία.
Οι επίδοξοι αγοραστές
Ο νεαρός Βουτιέ είναι αυτός που πρωτοδιαβάζει την επιγραφή στη βάση του αγάλματος. “Αφροδίτη” ήταν τη λέξη που έκανε το πρόσωπο του να λάμψει, ενώ αντιλαμβάνεται την αξία του γλυπτού.
Ενημερώνει τον πρόξενο της Γαλλίας στη Μήλο, ο οποίος σπεύδει να το αγοράσει, σαν να είναι απλό εμπόρευμα. Τότε όμως δεν υπάρχει ελληνικό κράτος και οι Οθωμανοί περιφρονούν την ελληνική πολιτιστική κληρονομιά.
Το νέο διαδίδεται πολύ γρήγορα και στο νησί καταφθάνουν και άλλοι επίδοξοι αγοραστές από την Αθήνα για να το μεταφέρουν στον Πειραιά.
Ένας καλόγερος από τη Μήλο που είχε κατηγορηθεί για ιερατικές ατασθαλίες, σκέφθηκε να το κάνει δώρο στον διερμηνέα του στόλου που θα τον πήγαινε στην Πόλη για να απολογηθεί. Η Αφροδίτη παραλίγο να βρεθεί στη Μολδαβία, καθώς ο διερμηνέας ήταν ο πρίγκιπας της Μολδαβίας, Νικόλας Μουρούζης.
Ο Βουτιέ σπεύδει στον Γάλλο πρεσβευτή στην Κωνσταντινούπολη για να μη χάσουν τον πολύτιμο αρχαιολογικό θησαυρό, ενώ ο Κεντρωτάς κατακλύζεται από προτάσεις και αμοιβές.

Η πλάτη της Αφροδίτης
Το σκληρό παζάρι των Γάλλων
Στις 20 Μαίου του 1820, οι Γάλλοι αξιωματικοί επιστρέφουν στη Μήλο με φιρμάνια από τον Σουλτάνο. Το άγαλμα βρίσκεται πακεταρισμένο στο κατάστρωμα ενός καϊκιού, έτοιμο να ταξιδέψει για τη Μολδαβία. Αμέσως ξεκινούν τα παζάρια και οι δωροδοκίες.
Κανείς δεν ξέρει πως ακριβώς πέρασε στα χέρια των Γάλλων η Αφροδίτη.
Άλλοι λένε ότι αναγκάστηκαν να την παραδώσουν οι Τούρκοι αξιωματικοί του νησιού και άλλοι ότι οι Γάλλοι ναύτες έκαναν γιουρούσι στο πλοίο και την άρπαξαν.
Ο φτωχός και πολύτεκνος αγρότης που κάτω από συνεχείς πιέσεις παρέδωσε το άγαλμα, πήρε ως αντάλλαγμα 400 γρόσια, ένα σχετικά καλό ποσό για την εποχή, αν λάβουμε υπόψη πως 1000 γρόσια ήταν ο ετήσιος μισθός των δημογερόντων.
Κερδισμένοι βγήκαν οι Γάλλοι που ξόδεψαν μόνο χίλια φράγκα για να πάρουν στα χέρια τους την Αφροδίτη της Μήλου και να τη μεταφέρουν στην πατρίδα τους.
Στη Μήλο βρίσκεται πλέον μόνο ένα αντίγραφο που εκτίθεται στο μουσείο του νησιού, καθώς το Λούβρο μας “έκανε την τιμή” να το στείλει ως δώρο.

Διαμαρτυρία των femen μπροστά από την Αφροδίτη της Μήλου. Καταγγέλουν τον βιασμό
Το μυστήριο με τα “χέρια” της Αφροδίτης της Μήλου
Η «Αφροδίτη της Μήλου» είναι ένα από τα πιο γνωστά και εντυπωσιακά αγάλματα της ελληνιστικής περιόδου. Η κατασκευή του χρονολογείται μεταξύ των ετών 150 και 100 π.Χ. Είναι φτιαγμένο από παριανό μάρμαρο και έχει ύψος πάνω από 2 μέτρα. Δημιουργός του είναι πιθανότατα ο Σκόπας, μαθητής του Φειδία, ή κατά άλλες πληροφορίες, ο Αλέξανδρος της Αντιόχειας, για τους οποίους όμως δεν γνωρίζουμε περισσότερα στοιχεία. Το άγαλμα αν και βρέθηκε χωρίς χέρια, πιθανολογείται πως στο αριστερό της χέρι κρατούσε ένα μήλο, ενώ το δεξί ακουμπούσε στο ύφασμα που είναι τυλιγμένο γύρω από τους γοητευτικούς γοφούς της «Αφροδίτης».
 

mixanitouxronou.gr

http://lithosfotos.blogspot.gr/2015/03/1821_5.html

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: Η νίκη της Αργεντινής χαρίζει στην Ελλάδα 31 δις ευρώ!

ΝΕΟ ΔΕΔΙΚΑΣΜΕΝΟ ΣΕ ΑΓΓΛΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ,  ΔΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ €31 δις

 

Θυμάστε που τα παπαγαλακία έσκουζαν, επειδη, λέει, η Αργεντινη χρεοκόπησε για  1.001η φορά; Κι αυτό επειδή προτίμησε να πάει σε πιστωτικό γεγονός, παρά να πληρώσει 500εκ στα κοράκια των Αγορών που κατά την προσφιλή τους τακτική, μύρισαν αίμα κι απαιτούσαν το 100% των ομολόγων! 

Ο Αμερικανός δικαστής της Αργεντινής δικαίωσε το Volture Fund κι έτσι η Αργεντινή πήγε στο Λονδίνο και σε Αγγλικό δίκαιο κέρδισε νομικά απέναντι στα Volture Funds!

Τι σημαίνει αυτό;

ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΛΕΟΝ ΔΕΔΙΚΑΣΜΕΝΟ, ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΣΕ ΑΓΓΛΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ ΝΑ ΑΠΑΙΤΗΣΟΥΜΕ ΤΟ ΚΟΥΡΕΜΑ ΤΩΝ swap ΤΟΥ ΣΗΜΙΤΗ ΜΕ GOLDMAN SACHS και την DEUTSCHE BANK 

Γιατί αφήνουν ανέγγιχτο το Swap της ντροπής της Goldman Sachs;

 

http://netakias.com 

http://ideopigi.blogspot.gr/2015/03/31.html

Η Μόσχα ετοιμάζει το διάδοχο του “South Stream”: Ο “Balkan Stream” θα συνδέει τα ρωσικά κοιτάσματα φ/α με την Ευρώπη μέσω Ελλάδας!

Ξαφνικά το Αζερμπαϊτζάν συνειδητοποίησε ότι δεν έχει τις αναγκαίες ποσότητες για να προμηθεύει τον ΤΑΡ και τώρα επιδιώκει να εισέλθει στο νέο αγωγό που σχεδιάζει η Ρωσία για τις αγορές της Ευρώπης με το όνομα “Balkan Stream”.Ο αγωγός αυτός θα συνδέει τα πλούσια κοιτάσματα της Ρωσίας θα περνάει από το Αζερμπαϊτζάν και μέσω Τουρκίας και Ελλάδας θα συνεχίζει προς Βορρά μέσω Σερβίας και Ουγγαρίας για τις ευρωπαϊκές αγορές.

Αρχικά η Ρωσία θεωρούσε πως ο αγωγός που θα αντικαθιστούσε τον ακυρωθέντα “South Stream” και ο οποίος θα περνούσε από την Τουρκία και με τερματικό σταθμό θα κατέληγε στα ελληνοτουρκικά σύνορα ήταν ικανός να προσφέρει τις ίδιες υπηρεσίες με την βαλκανική διακλάδωση του “South Stream” αλλά τώρα τα σχέδια φαίνεται πως μεταβάλλονται.
Η ανάγκη της Ευρώπης για ρωσικό φυσικό αέριο είναι τεράστιες και από την άλλη πλευρά ο ΤΑΡ ο οποίος ξεκινά από το Αζερμπαϊτζάν και καταλήγει στην Ιταλία είναι πολύ μικρός για να καλύψει τις ευρωπαϊκές ανάγκες και αυτό το γνωρίζουν πολύ καλά Ρώσοι και Ευρωπαίοι.
Γίνεται επομένως έκδηλη η ανάγκη για ένα νέο σχέδιο όπως του “Balkan Stream” στο οποίο θα συμμετέχουν τόσο το Αζερμπαϊτζάν όσο και η Τουρκία και η Ελλάδα.
Η ευρωπαϊκή ένσταση για τον South Stream ήταν η τεχνητή επίκληση του Ενεργειακού νόμου που απαγορεύει να είναι ίδιος ο ενεργειακός χορηγός και ο διανεμητής όπως ήταν η Gazprom.
Στην πραγματικότητα όμως επρόκειτο για μια «φωτογραφική διάταξη» η οποία έγινε κάτω απ’ο αμερικανικές πιέσεις έτσι ώστε να αποκλειστεί η Ρωσία από την ευρωπαϊκή αγορά στο μεγαλύτερο μέρος της. Στη συνέχεια επιστρατεύτηκε το Αζερμπαϊτζάν για να προσφέρει την «εναλλακτική» λύση χωρίς όμως να έχει τέτοια δυνατότητα.
Στις λύσεις που εξετάστηκαν στη συνέχεια από τη Δύση ήταν η προσφορά των μεγάλων κοιτασμάτων του Κατάρ στην Ευρώπη αλλά το θέμα σκάλωσε στη Συρία και τον Bashar Al Assad και φυσικά κάπου εκεί τελείωσαν και οι εναλλακτικές για τους δυτικούς.
Έτσι το Αζερμπαϊτζάν σπεύδει τώρα να προσφέρει στη Ρωσία μια λύση για τη δημιουργία του νέου αγωγού μέσω του δικτύου της DESFA.
Υπενθυμίζεται ότι τον Δεκέμβριο του 2013, η SOCAR πλήρωσε 400 εκατομμύρια ευρώ για την απόκτηση του 66% της DESFA, που ελέγχει το δίκτυο διανομής φυσικού αερίου στην Ελλάδα.
Η ευκαιρία για το Αζερμπαϊτζάν, συνίσταται στο ότι μπαίνει στην ευρωπαϊκή αγορά αερίου, αλλά ταυτόχρονα βοηθά την Ρωσία στον «Balkan Stream». Κάτι που είναι ιδιαίτερα προσοδοφόρο για την οικονομία της χώρας αυτής του Καυκάσου.
Εάν η ΕΕ δεχθεί ότι η διανομή του αερίου θα γίνεται από την ελληνική DESFA, τότε θα επιτραπεί η διέλευση του ρωσικού φυσικού αερίου ταυτόχρονα με το αζέρικο, μέσω του ίδιου αγωγού. Επειδή θα είναι διακριτή η ιδιοκτησία του χορηγού και εκείνου που διοχετεύει, άρα αποκλείεται ευρωπαϊκό νομικό κώλυμα.

olympia

http://greeknation.blogspot.gr/2015/03/south-stream-balkan-stream.html

Μια σπίθα εθνεγερσίας

Δεν υπάρχει γωνιά της πατρίδας μας όπου να μη δοξάζεται η ασχήμια. Δεν υπάρχει ούτε μία συνοικία όπου δεν επικρατεί το ανοίκειο. Δεν υπάρχει ούτε ημέρα που να μην απουσιάζει η Δικαιοσύνη από εκεί όπου θα έπρεπε να τέμνει την ανομία με το ξίφος της και να σταθμίζει με τον ζυγό της. Δεν υπάρχει τόπος να σταθεί και να στεριώσει η λογική στη χώρα που τη γέννησε.

Οι τζιχαντιστές οπαδοί της διάλυσης κόβουν κεφάλια αγαλμάτων, βάφουν μαύρα κι άραχλα τα πανεπιστημιακά ιδρύματα, τραμπουκίζουν σε χώρους διαλόγου, μαϊμουδίζουν αντί να συμπεριφέρονται, καταναλώνουν ψυχοτρόπες ουσίες αντί να ψυχαγωγούνται. Είναι γνήσια τέκνα των μεγάλων ιμάμηδων της παρακμής, της αποδόμησης, της ενστικτώδους εχθρότητας απέναντι σε καθετί εθνικό και χριστιανικό.

Η Νέα Τάξη βρήκε τους καλύτερους υπηρέτες που θα μπορούσε ποτέ να στρατολογήσει στην αγέλη των «εκσυγχρονιστών» του Σημίτη και τους κάθε λογής άρπαγες κρατικού ή ευρωπαϊκού χρήματος. Για να μπορέσει να σταθεί αυτή η ολότελα σάπια δομή έπρεπε πρώτα να μηδενίσει τα κοντέρ της κοινωνίας στα αποθέματα ήθους, φιλοπατρίας, ευσέβειας και πνευματικότητας κι έπειτα να λαφυραγωγήσει ό,τι υπήρχε και δεν υπήρχε από δημόσιο και ιδιωτικό πλούτο.

Δεν είναι δυνατόν να στέκονται ολόρθοι οι Τσουκάτοι, οι Μαντέληδες και οι λογής λογής σύντροφοί τους στην εξουσία, αν είχαν να αντιμετωπίσουν πολίτες με καλλιέργεια, ανεξαρτησία οικονομική και πνευματική, καθώς και με αρχές. Ούτε θα μπορούσε ποτέ να καταντήσει το κράτος σαν το «χάρτινο κοκοράκι» που σάρκαζε ο Περικλής Γιαννόπουλος, αν δεν δημιουργούνταν στη μάζα η πεποίθηση ότι είμαστε μια μικρή χώρα, με περιορισμένες δυνατότητες, που υπάρχει εξαιτίας του ελέους και της ανοχής χωρών όπως η Φινλανδία, το Βέλγιο και η Ολλανδία.

Οι Ελληνες δέχονται επί αρκετά χρόνια προπαγανδιστικό βομβαρδισμό με συνθήματα και αναλύσεις αρνησιπάτριδων, μηδενιστών πολιτικών, εξαγορασμένων παπαγάλων και «διανοουμένων» της συμφοράς, οι οποίοι αποπειρώνται να νικήσουν το έθνος μας, ενώ δεν έχουν λύσει καν τα τρομερά ψυχολογικά προβλήματα που ταλανίζουν τους ίδιους... Προσπαθούν να μειώσουν τη δύναμη των πολιτών, απομακρύνοντάς τους από τις εστίες της δυνάμεώς τους: τον σταυρό και τη σημαία.

Ωστόσο, παρά την ουτιδανή αξία της προσωπικότητάς τους, οι αποδομητές έχουν κάνει τεράστια ζημιά. Την κατόρθωσαν επειδή είναι πολλοί, έχουν πληθώρα υλικών μέσων, στήριξη από το εξωτερικό και δεν βρίσκουν σημαντικές αντιστάσεις στο εσωτερικό.

Γι' αυτό χρειάζεται ακόμα μία Εθνεγερσία. Ενα κίνημα πρωτίστως πνευματικού χαρακτήρα, που θα επανασυνδέσει τον λαό μας με τις αειζώους πηγές του Γένους μας. Πρέπει να πάρουμε πίσω ό,τι μας αφαιρέθηκε με δόλο και να ξανακάνουμε τον τόπο μας ελληνικό.

Πηγή "δημοκρατία"
http://kostasxan.blogspot.gr/2015/03/blog-post_164.html

Αμβροσία: Η τροφή των Θεών στην Ελληνική μυθολογία

Oι Έλληνες δίνοντας στους θεούς τους ανθρώπινα χαρακτηριστικά, συμπεριέλαβαν τις ιδιότητες, τα προτερήματα και τις αδυναμίες των ανθρώπων.


Κι έτσι θεώρησαν φυσικό να έχουν και την ανάγκη της τροφής. H τροφή των Θεων απαγορεύονταν στους κοινούς θνητούς.


Η ΑΜΒΡΟΣΙΑ ΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΘΕΩΝ

Η αμβροσία ήταν η τροφή των Θεών, όπως το νέκταρ υπήρξε το ποτό αυτών. Πριν βρεθεί η αμβροσία, οι Θεοί οσφραίνονταν μόνον την κνίσα των θυμάτων. Αρχικά, η τροφή αυτή εμφανίστηκε κατά την γέννηση του Διός, ρέουσα από το κέρας της Αμάλθειας. Κατά το έπος της Οδύσσειας, οι Πελείες έφεραν την αμβροσία στον πατέρα Δία˙μέσα στις Πλαγκτές όπου μία από αυτές πάντοτε χάνεται, αλλά ο Ζευς πλάθει άλλη προς αντικατάσταση αυτής:

«Και ουδέ πουλί ταίς προσπερνά, αλλ’ ουδέ η περιστέραις
οπού του Δία του πατρός την αμβροσία φέρων˙
ως και απ’ αυταίς κάθε φοράν η γλυστρή πέτρ’ αρπάζει˙
αλλά να κλεισ’ ο αριθμός στέλνει ο πατέρας άλλην»
(Οδυσ. Μ, 62 –65).

Κατά την ποιήτρια Μυρώ την Βυζαντία, ''την αμβροσία κόμισαν στον Δία, όταν ήταν παιδί στην Κρήτη, οι Πελειάδες, το δε νέκταρ αετοί και ο Ζευς, νικώντας τον πατέρα του, τον αετό εποίησε αθάνατο και τον πήρε στον ουρανό, εκείνους κατέστησε προπομπούς του θέρους και του χειμώνος.'' Κατα εναν άλλο μύθο, μνημονευόμενο από τον Πρόκλο, η Δήμητρα παρασκεύαζε την αμβροσία και το νέκταρ για τους αθανάτους.

Αρχικά η αμβροσία δήλωνε την αθανασία και την μεταχειρίζονταν αντ’ αυτής. Πίστευαν ότι όπως ο άνθρωπος ζει από την τροφή, έτσι και οι Θεοί διατηρούνταν αθάνατοι μέσω της αμβροσίας.Εν τούτοις, μέσω της αμβροσία και οι κοινοί θνητοί κατέστησαν αθάνατοι. Με αυτό τον τρόπο, η Αφροδίτη κατέστησε δια της αμβροσίας αθάνατη τη Βερενίκη:

«Ω Διωναία Κύπρι, συ μεν αθάνατον από θνητής,
κατ’ ανθρωπίνην παροιμίαν, εποίησας την Βερενίκην,
αποστάξασα αμβροσίαν εις τους κόλπους αυτής».
(Θεοκρ. XV, 106-108)

Επίσης, η Αθηνά, κατ’ εντολή του Διός, ρίχνει στο στήθος του Αχιλλέα το νέκταρ και την ευχάριστη αμβροσία για να τον απαλλάξει από την πείνα:

«... και τροφήν να πάρη αυτός (ο Αχιλλεύς) δεν θέλει
αλλά κατέβα την γλυκειά να στάξης αμβροσίαν
και νέκταρ μέσ’ τα στήθη του, να μην τον πνιξ’ η πείνα».
(Ιλ. Τ, 345-347)

Κι εδώ η αμβροσία συγχέεται με το νέκταρ υπό την υγρή μορφή.

Ο Πλάτων, στην αλληγορία των ενώσεων των ψυχών, προσθέτει το νέκταρ ως ποτό, μετά την αμβροσία: «ελθούσης δε αυτής ο ηνίοχος προς την φάτνην τους ίππους στήσας παρέβαλεν αμβροσίαν τε και επ’ αυτή νέκταρ επότισε».

Σπανίως η αμβροσία συναντάται ξεχωριστά από το νέκταρ, σε πολλές περιπτώσεις μεταξύ των δύο τούτων λέξεων σημειώνεται μόνο η διαφορά του κατ’ ιδίαν γενικού όρου. Στην Οδύσσεια πάντα μόνο η αμβροσία διακρίνεται ευκρινώς από το νέκταρ, στο γεύμα το οποίο η Καλυψώ παραθέτει στον Ερμή:

«Είπε η θεά, και τράπεζαν γεμάτην αμβροσίαν του θέτει,
και άμα κόκκινο νέκταρ του συγκερνάει
κ’ έτρωγ’ εκείνος κ’ έπινεν, ο μέγας αγροφόνος».
(Οδ. Ε, 92-94).

Παρακάτω, οι υπηρέτες της θεάς προσφέρουν στον φιλοξενούμενο Οδυσσέα την αμβροσία και το νέκταρ, αυτή την φορά ενωμένα:

«και αγνάντια κείνη εκάθισε εις τον θείον Οδυσσέα,
και νέκταρ της παράθεσαν η δούλαις και αμβροσία».
(Οδ. Ε, 198-199).

Και ο Ησίοδος λέει ότι οι θεοί τρώνε και το νέκταρ και την αμβροσία:

«Μα σαν εδώσανε σ’ αυτούς όσα χρειάζονταν όλα,
και νέκταρ και αμβροσία, αυτά που τρώνε μόνον οι θεοί,
τότε στα στήθη τράνεψεν η ρωμαλέα ψυχή τους».

Αυτός, ο ευσεβής ποιητής προσθέτει, ότι οι επί ψευδορκία ένοχοι θεοί δεν είναι πλέον δυνατόν να τραφούν με νέκταρ και αμβροσία:

«Όποιος λοιπόν χύνει νερό απ’ αυτό για να ορκιστή με ψέμα
από τους αθανάτους, πόχουν την κορυφή του χιονισμένου Ολύμπου,
ακέριο χρόνο κοίτεται χωρίς πνοή˙
δεν φέρνει μήτε μια φορά την αμβροσία στα χείλη του ή το νέκταρ,
για να τραφή, αλλά κοίτεται χωρίς αναπνοή, δίχως φωνή
σε μια στρωμασιά˙ μια φοβερή παράλυση τα μέλη του σκεπάζει».
(Ησ. Θεογ. 793-798).

Στον Πίνδαρο, ο Τάνταλος υπέκλεψε από τους ανθρώπους το νέκταρ και την αμβροσία, τα οποία τον είχαν καταστήσει αθάνατο:

«έχει δ’ απάλαμον βίον τούτον εμπεδόμοχθον (ο Τάνταλος),
μετά τριών τέταρτον πόνον, αθανάτων ότι κλέψαις
αλίκεσσι συμπόταις
νέκταρ αμβροσίαν τε
δώκεν, οίσιν άφθιτον».
(Πίνδ. ΙΙ. Ι, 61-65)

Οι Ώρες και η Γαία ενστάλαξαν σταγόνα προς σταγόνα πάνω στα χείλη του Αρισταίου το νέκταρ και την αμβροσία και του έδωσαν την αθανασία:

«εύθρονοις Ώραισι και Γαία
ανελών φίλας υπό ματέροις οίσει.
ται δ’ επιγουνίδιον κατθηκάμεναι βρέφος αυταίς,
νέκταρ εν χείλεσσι και αμβροσίαν στάξοισι, θήσονταί τε νιν αθάνατον
τοις δ’ Αρισταίον καλείν».
(Πίνδ. ΙΙ, ΙΧ, 60-65).

Η αμβροσία χρησιμοποιούνταν αντί αλοιφής, καθώς και ως καλλυντικό και αντισηπτικό μέσο. Οι Θεές αλείφονταν με αμβροσία για να διατηρούν αμάραντα τα κάλλη τους, οι δε θνητές γυναίκες χάρη στη χρήση της αμβροσίας φαίνονταν ωραιότερες. Επίσης οι πληγές με την αμβροσία επουλώνονταν ταχέως, οι δε νεκροί που αλείφονταν με αυτή καθίστατο άσηπτοι.

Η Ήρα με αμβροσία καθαρίζει το δέρμα της:
«Και πρώτα όλο το σώμα της το χαριτοπλασμένο
με αμβροσίαν εύμορφα καθάρισε και αλείφθη
λάδι άφθαρτο γλυκότατο με μύρα ευωδιασμένο».
(Ιλ. Ξ, 170-172).

Επίσης, η Αθηνά, με αμβρόσιον κάλλος καθαρίζει την Πηνελόπη:

«κ’ αμβρόσιο χρίσμα ελάμπρυνε τ’ ωραίο πρόσωπό της,
μ’ αυτό που η καλοστέφανη αλείφεται Αφροδίτη».
(Οδυσ. Σ., 192-193).


Καθώς αναφέρει ο Βιργίλιος (Aen. 12, 149), η αμβροσία χρησιμοποιείται από τους θεούς ως αλοιφή για την θεραπεία των πληγών.

Το σώμα του Σαρπηδόνα αλείφεται με αμβροσία για να προφυλαχθεί από την σήψη.

«...... και αφού τον χρίσης με αμβροσία, άφθαρτα ενδύματα ένδυσέ τον».
(Ιλ. Π. 670).

Επίσης εμφανίζεται και ως τρόπος ταριχεύσεως. Στην Ιλιάδα αναφέρεται πως η Θέτις ενστάλαξε νέκταρ και αμβροσία από τη μύτη, στο πτώμα του Πατρόκλου ως αντισηπτικά:

«και στα ρουθούνια του νεκρού ρόδινο στάζει νέκταρ
και αμβροσία άφθαρτον το σώμα να κρατήσηι».
(Ιλ. Τ, 38-39).

Πολλές φορές εξαίρεται και η εξαιρετική ευωδιά της αμβροσίας. Η Ειδοθέα θέτει μπροστά στη μύτη του Μενελάου την αμβροσία για την απομάκρυνση της κακής οσμής της φώκιας:

«............................... μας έπνιγε η βαρειά
των θαλασσόθρεπτων φωκών οσμή φαρμακωμένη˙
και ποιός βαστά να κοιμηθή με τέρας του πελάγου,
αλλά μας έσωσε αυτή με ανάσασι μεγάλη˙
εις τα ρουθούνια καθενός μας έθεσε αμβροσία
μυρόβολη, και την οσμήν αφάνισε του κύτους».
(Οδ. Δ, 441-446).


Από κάποιους συγγραφείς γίνεται λόγος για την πηγή της αμβροσίας μέσα στον κήπο των Εσπερίδων (Σαπ. Απ. 51. – Ευρ. Ιππ. 748). Προφανώς εννοείται εκεί μέσα ο αυτός ο τόπος όπου κατά την Οδύσσεια οι Πελείες φέρνουν την αμβροσία στον Δία, υποχρεούμενες να διέλθουν πετώντας μέσα από τις Πλαγκτές:

«Το να έχη πέτραις κρεμασταίς, και προς αυταίς βροντάει,
μέγα το κύμα της γλαυκής ‘στην όψιν Αμφιτρίτης˙
κείναις πλαγκταίς οι μάκαρες θεοί ταις ονομάζουν.
και ουδέν πουλί ταις προσπερνά, αλλ’ ουδ’ η περιστέραις,
όπου του Δία του Πατρός την αμβροσία φέρουν».
(Οδ. Μ, 59-63).


Τα νεογέννητα τέκνα των Θεών έπρεπε με νέκταρ και αμβροσία να τραφούν. Ακόμη και τα άλογα των Θεών με αμβροσία, ως ποώδους τροφής, τρέφονταν, αυτό δηλώνει ότι και αυτά συμμετείχαν στην αθανασία.

«τ’ άλογ’ αυτού σταμάτησεν η Ήρα η λευκοχέρα˙
τα ξόδεψε και ολόγυρα ,με καταχνιά τα ζώνει,
και αμβρόσιο φύλλο εβλάστησε να βόσκουν ο Σιμόεις».(27 - 28)
(Ιλ. Ε, 775-777).

Πολλοί συνέδεσαν το πολυσήμαντο της λέξεως αμβροσία με την ποικίλη χρήση του μελιού. Πράγματι δε, φαίνεται ότι το μέλι κρύβεται υπό την έννοια της αμβροσίας
(Ύμνος στον Ερμή 562: «θεών ηδεία εδωδή». – Απόλ. Ροδ. 4, 1131).

Για τον Δία, ως παιδί, υπάρχουν ως εκ τούτου δύο παραδόσεις˙ κατά την μεν έθρεψαν αυτόν οι Πελείες με αμβροσία και νέκταρ, κατά την άλλη δε μέλισσες μέσω του μελιού. Κατά τον γερμανό μυθολόγο Roscher, η αμβροσία ήταν μυθική παράσταση του μελιού, το οποίο έπεφτε από τον ουρανό πάνω στα φυτά ως δροσιά (αερόμελι, δροσόμελι) και συνεπώς θεωρούνταν ως τροφή ουρανία ή θεία. Τρωγόταν είτε ως φυσικό μέλι είτε μεταποιημένο σε ποτό (υδρόμελι, μελίκρατο). Σε αυτό συμφωνούν οι εκφράσεις της αμβροσίας και του νέκταρος προς τα του μελιού. Χρησιμοποιήθηκαν με μεταφορική σημασία πάνω στην ηδύτητα και χάρη του λόγου ή των ποιημάτων (Ιλ. Α, 249. - Ησίοδ. Θεογ. 83. – Πίνδ. Νέμ. 3, 74 κλπ).

Ο Ίβυκος μάλιστα χαρακτηρίζει την αμβροσία ως έχουσα εννεαπλάσια γλυκύτητα από το μέλι. Σχετικώς διαβάζουμε στον Αθήναιο. (ΙΙ, 39 b):
«Ίβυκος δε φησι, την αμβροσίαν του μέλιτος κατ’ επίτασιν εναπλασίαν έχειν γλυκύτητα, το μέλι λέγων ένατον είναι μέρος της αμβροσίας κατά την ηδονήν».

Τέλος, αμβροσία καλούνταν στις θρησκευτικές τελετές ο κυκεών από νερό, λάδι και διάφορους καρπούς, όπως μνημονεύεται από τον Αθήναιο (ΧΙ, 473):
«Η δ’ αμβροσία ύδωρ ακραιφνές, έλαιον, παγκαρπία».

 

 

http://ksipnistere.blogspot.gr/2015/03/blog-post_5049.html