Ποια η ερμηνεία του όρου γενοκτονία;

Είναι άχαρο να βλέπεις να διαδραματίζονται στο δημόσιο βίο συγκρούσεις για ένα θέμα που δεν υπάρχει στην πραγματικότητα και να εξευτελίζονται με πολιτικάντικο τρόπο μεγάλα ιστορικά γεγονότα. Και εννοώ βέβαια τη σύγκρουση του N. Φίλη με τους αντιπάλους του για το ανύπαρκτο ερώτημα εάν τα όσα συνέβησαν στο μικρασιατικό Πόντο ήταν εθνοκάθαρση ή γενοκτονία. 

Το ερώτημα «γενοκτονία ή εθνοκάθαρση;» είναι άτοπο και δεν έχει τη παραμικρή σημασία, γιατί  ο όρος «γενοκτονία» είναι ένας νομικός όρος που δημιουργήθηκε μόλις το 1944 και εισήχθη στη διεθνή νομολογία το 1948, ενώ ο όρος «εθνοκάθαρση» είναι ένας κοινός όρος που περιγράφει συμπεριφορές και πρακτικές. Αυτό που φαίνεται είναι ότι τόσο ο Φίλης όσο και οι αντίπαλοί του αγνοούν αυτή τη βασική διαφορά των δύο αυτών πολύ συγκεκριμένων όρων.

Αυτά όλα τα είχα απαντήσει αρκετά παλιά σε μια συνέντευξη στο σάιτ «Πεμπτουσία», απ’ όπου προέρχεται και το παρακάτω απόσπασμα:

Ποια η ερμηνεία του όρου γενοκτονία;
.

Ο όρος «genocide» (γενοκτονία) αποτελεί ένα νέο όρο που δημιουργήθηκε μετά το τέλος του Β’ παγκοσμίου Πολέμου από τον πολωνοεβραίο Ραφαήλ Λέμκιν  (Raphael Lemkin) καθηγητή  του Πανεπιστημίου του Γέιλ για να περιγράψει το έγκλημα της μαζικής εξόντωσης των Εβραίων από τους Ναζί κατά τη διάρκεια του  πολέμου.  O όρος αναδείχθηκε και καθιερώθηκε λίγο πριν από τη Δίκη της Νυρεμβέργης. Αποτέλεσε ομόφωνη Σύμβαση ΟΗΕ του1948 «για την Πρόληψη και Καταστολή του Εγκλήματος της Γενοκτονίας» και από το 1951 τέθηκε σε ισχύ στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου.

Η νέα αυτή λέξη, που εισήχθη στη νομική ορολογία, βασίστηκε στη σύνθεση της ελληνικής λέξης «γένος» (οικογένεια ή φυλή) και της λατινικής «cidium» (κτείνω-σκοτώνω). Ο Λέμκιν για να υποστηρίξει την άποψή του, ότι πρόκειται για ένα νέο είδος εξόντωσης που οργανώνουν οι εξουσίες κατά ανεπιθύμητων πληθυσμών, αναφέρθηκε στις μαζικές σφαγές και την εξόντωση των Ελλήνων και των Αρμενίων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας  από τους Νεότουρκους. Ουσιαστικά, τη συνείδηση ότι η ανθρωπότητα βρίσκεται μπρος σ’ ένα νέο τύπο μαζικού εγκλήματος ο Λέμκιν  την απέκτησε μετά τις σφαγές των Ελλήνων, των Αρμενίων και αρχικά το περιέγραψε: «Έγκλημα της Βαρβαρότητας». 

Σύμφωνα με τη σχετική Σύμβαση, γενοκτονία είναι: «η εσκεμμένη προσπάθεια καταστροφής εν όλω ή εν μέρει, μιας εθνικής, εθνοτικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας», με έναν από τους παρακάτω τρόπους:

α) τον φόνο μελών της ομάδας,

β) την πρόκληση σοβαρής σωματικής ή διανοητικής βλάβης σε μέλη της ομάδας,

γ) τη σκόπιμη επιβολή στην ομάδα συνθηκών ζωής υπολογισμένων, έτσι ώστε να επιφέρουν τη φυσική τους καταστροφή, εν όλω ή εν μέρει,

δ) την επιβολή μέτρων που αποσκοπούν στην αποτροπή γεννήσεων στο εσωτερικό της ομάδας και

ε) την υποχρεωτική μεταφορά των παιδιών της ομάδας σε κάποια άλλη»

Στην περίπτωση των Ελλήνων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας εφαρμόστηκαν και οι πέντε τρόποι, σε διαφορετικό χρόνο και με διαφορετικό τρόπο στους επιμέρους πληθυσμούς.

Συμπερασματικά, ο όρος «γενοκτονία» αποτελεί νομικό όρο του διεθνούς δικαίου και όχι λέξη της καθομιλουμένης για να χαρακτηριστεί μια συγκεκριμένη βίαιη πράξη. Η «εθνοκάθαρση» ή το «έγκλημα πολέμου»ή η «Καταστροφή» ή η «μαζική σφαγή» μπορεί να χαρακτηριστεί γενοκτονία μόνο εάν υπακούει στα σχετικά κριτήρια , όπως ορίστηκαν από τον ΟΗΕ με τη Σύμβαση του 1948.

-Αυτή η ερμηνεία είναι σήμερα ευρύτερα αποδεκτή;

Όσον αφορά  το έγκλημα της «γενοκτονίας» δεν πρόκειται για νομική ερμηνεία αλλά για τελεσίδικο και εντελώς σαφή ορισμό μιας βίαιης πράξης κατά ενός άμαχου πληθυσμού.

Η Γενοκτονία των Ελλήνων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ανήκει στην ίδια ιστορική κατηγορία με τις γενοκτονίες των Αρμενίων και των Ασσυροχαλδαίων που εκπόνησαν και υλοποίησαν οι Νεότουρκοι και στη συνέχεια οι κεμαλικοί. Με τις γενοκτονίες των χριστιανικών λαών της Ανατολής εγκαινιάζεται μια νέα πολιτική αντιμετώπισης διαφόρων πληθυσμιακών ομάδων από σκληρές εξουσίες, που επιδιώκουν την ομογενοποίηση του χώρου που ελέγχουν ή την κυνική μεταφορά πλούτου από τις ομάδες-θύματα στους θύτες. Η κορύφωση αυτής της νέας πολιτικής θα είναι το Ολοκαύτωμα που θα πραγματοποιήσουν οι Ναζί, οι οποίοι κυριολεκτικά «βιομηχανοποίησαν» την εξόντωση των στοχευμένων πληθυσμών.

Όσον αφορά το ιστορικό γεγονός της Γενοκτονίας, δεν είναι κοινά αποδεκτό στην Ελλάδα, ούτε απολύτως συνειδητοποιημένο στις λεπτομέρειές του ακόμα και από αυτούς που ειλικρινά ή υποκριτικά το αποδέχονται και τιμούν τα θύματα. Οι εξηγήσεις αυτής της κατάστασης είναι ενδιαφέρουσες και θα τις παρουσιάσουμε στη συνέχεια, κατά την απάντηση στην πέμπτη κατά σειρά ερώτησή σας.

Πάντως σε διεθνές επίπεδο τα πράγματα βαίνουν πολύ καλύτερα, εφόσον αποφάνθηκε επί του συγκεκριμένου η Διεθνής Ένωση Μελετητών Γενοκτονιών (International Association of Genocide Scholars – IAGShttp://www.genocidetext.net) -δηλαδή ο καθ’ ύλη διεθνής οργανισμός για την γνωμοδότηση εάν μια βίαιη πράξη νομικά μπορεί να χαρακτηριστεί «γενοκτονία» και αν εμπίπτει στον ορισμό που εμπεριέχεται στη Σύμβαση του ΟΗΕ του1948 «για την Πρόληψη και Καταστολή του Εγκλήματος της Γενοκτονίας». Στις 16 Δεκεμβρίου 2007 η IAGS εξέδωσε το παρακάτω ψήφισμα, με το οποίο αναγνωρίζεται ότι η εθνική εκκαθάριση που υπέστησαν οι ελληνικοί πληθυσμοί της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από τους Νεότουρκους και τους Κεμαλικούς ανήκει στην νομική κατηγορία των «εγκλημάτων Γενοκτονίας», όπως αυτή ορίστηκε από τον ΟΗΕ. Συγκεκριμένα αναφέρει:

«-ΔΕΔΟΜΕΝΟΥ ΟΤΙ η άρνηση της γενοκτονίας αναγνωρίζεται ευρέως ως το τελικό στάδιο της γενοκτονίας, που επιφυλάσσει στους δράστες της γενοκτονίας την ατιμωρησία και αποδεδειγμένα προετοιμάζει το έδαφος για μελλοντικές γενοκτονίες. -ΔΕΔΟΜΕΝΟΥ ΟΤΙ η γενοκτονία μειονοτικών πληθυσμών από το οθωμανικό κράτος κατά τη διάρκεια και μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο απεικονίζεται συνήθως ως γενοκτονία των Αρμενίων αποκλειστικά, με μερική μόνο αναγνώριση των ποιοτικά όμοιων γενοκτονιών άλλων χριστιανικών μειονοτήτων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. -ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΟΤΙ είναι πεποίθηση της Διεθνούς Ενώσεως Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών ότι η εκστρατεία των Οθωμανών εναντίον των χριστιανικών μειονοτήτων της Αυτοκρατορίας μεταξύ 1914 και 1923 αποτέλεσε μια γενοκτονία των Αρμενίων, των Ασσυρίων και των Ελλήνων του Πόντου και της Ανατολίας.

-ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΑΚΟΜΑ ΟΤΙ η Ένωση ζητά εκ τούτου από την κυβέρνηση της Τουρκίας να αναγνωρίσει τις γενοκτονίες αυτών των πληθυσμών, να εκδώσει μια επίσημη απολογία και να προχωρήσει σε άμεσα και σημαντικά βήματα για αποκατάσταση.»

-Ποιες γενοκτονίες έχουν σήμερα αναγνωριστεί από τη διεθνή κοινότητα και ποιες όχι;

Η πρώτη γενοκτονία που αναγνωρίστηκε επισήμως είναι το Ολοκαύτωμα των Εβραίων από τους Ναζί. Ακριβώς αυτό το γεγονός, η ευαισθητοποίηση της διεθνούς κοινής γνώμης και η κινητοποίηση του διεθνούς εβραϊκού παράγοντα άνοιξε για πρώτη φορά τις νομικές αλλά και πολιτικές οδούς, ώστε να διεκδικηθεί η αναγνώριση  και άλλων βίαιων πράξεων κατά εθνικών ή θρησκευτικών ομάδων. Στο δρόμο που άνοιξαν οι Εβραίοι βάδισαν με επιτυχία και οι Αρμένιοι, λόγω της μεγάλης κινητοποίησης της αρμενικής διασποράς και της απουσίας ενός αρμενικού έθνους-κράτους, που θα έθετε τα κρατικά συμφέροντα πάνω από την ιστορική Μνήμη, όπως έγινε στην περίπτωση των Ελλήνων με τη στάση της Ελλάδας.

Οι γενοκτονίες των Ελλήνων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας έχουν αναγνωριστεί από το ελληνικό κράτος μόλις τη δεκαετία του ’90. Το 1994 αναγνωρίστηκε η Γενοκτονία που έγινε στο μικρασιατικό Πόντο ενώ το 1998 αναγνωρίστηκε η Γενοκτονία στο σύνολο της Μικράς Ασίας. Συγκεκριμένα, η 19η Μαϊου έχει οριστεί ως συμβολική Ημέρα Μνήμης, εφόσον εκείνη τη μέρα του 1919 ο Μουσταφά Κεμάλ πασά αποβιβάστηκε στην Σαμψούντα του Πόντου, αυτονομήθηκε από την κεντρική Οθωμανική κυβέρνηση και συγκρότησε τα εθνικιστικά του στρατεύματα, τα οποία εν τέλει θα κατανικήσουν τους Έλληνες (ελληνικό στρατό στην Ιωνία και Πόντιους αντάρτες στο Βορρά της Μικράς Ασίας). Θα ολοκληρώσουν την προαποφασισμένη από τους Νεότουρκους (1911) εθνική εκκαθάριση με τη σφαγή και την πυρπόληση της Σμύρνης το Σεπτέμβριο του 1922. Η 14η Σεπτεμβρίου, ημέρα πυρπόλησης της Σμύρνης από τους κεμαλικούς εθνικιστές, ορίστηκε ως Ημέρα Μνήμης για τη Μικρασιατική Καταστροφή.

Μπορούμε να πούμε ότι από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 έως και σήμερα έχουν γίνει σημαντικά βήματα τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνές επίπεδο. Από την αναγνώριση των Ημερών Μνήμης για τις Γενοκτονίες, έως τις προσπάθειες για τη διαμόρφωση ενός ενιαίου ιστορικού αφηγήματος, που λαμβάνει υπόψη και την ιστορική εμπειρία του προσφυγικού ελληνισμού. Η σημαντικότερη όμως εξέλιξη ήταν η απόφαση του IAGS, που αναφέρθηκε στην προηγούμενη απάντηση.

Όσον αφορά τις διεθνείς αναγνωρίσεις, η Γενοκτονία στον Πόντο –αποκομμένη δυστυχώς από το ευρύτερο ιστορικό της πλαίσιο που είναι η γενοκτονία όλων των Ελλήνων της Ανατολής- έχει αναγνωριστεί από την Κύπρο (1994) και τη Σουηδία (2010), ενώ αναγνωρίσεις έχουν υπάρξει από περιφερειακές κυβερνήσεις της Αυστραλίας (ολομέλεια της πολιτειακής βουλής της Νότιας Αυστραλίας το 2009). Η Γενοκτονία του Πόντου έχει αναγνωριστεί επίσης και στις Ηνωμένες Πολιτείες από κάποιες πολιτείες και πόλεις, μεταξύ των οποίων είναι και η Νέα Υόρκης (2002). Ενδιαφέρον έχει ότι ο Mitt  Romney νυν υποψήφιος για την προεδρεία των ΗΠΑ, ως Κυβερνήτης Μασαχουσέτης είχε αναγνωρίσει τη Γενοκτονία των Ποντίων (2006).

Αναγνωρίστηκε επίσης από  το Ευρωκοινοβούλιο(2006) μαζί με τη γενοκτονία των Ασσυροχαλδαίων ως ανάλογη της γενοκτονίας των Αρμενίων.

Από τις πρόσφατες μεγάλες γενοκτονίες, έχει αναγνωριστεί διεθνώς η γενοκτονία των Τούτσι από τους Χούτου στη Ρουάντα (1994).

Είναι αλήθεια βέβαια ότι έχουν εμφανιστεί και αρνητικές χρήσεις της δυνατότητας που δίνει η Σύμβαση του 1948. Η δυνατότητα να χαρακτηριστεί μια βίαιη πράξη με το νομικό όρο «γενοκτονία», φαίνεται ότι αποτελεί πολιτικό μέσο κάποιων κρατών για τη διαμόρφωση στερεοτύπων και καλλιέργεια αντιπαλοτήτων. Αυτή η πολιτική, πρακτικά υπονομεύει τις πραγματικές γενοκτονίες. Σ’ αυτή την περίπτωση ανήκει και ο  Μεγάλος Λιμός της Ουκρανίας της περιόδου που ακολούθησε τη σταλινική κολεχτιβοποίηση και έγινε γνωστός ως «Holodomor» (1932 – 1933). Η εθνικιστική πολιτική κρατική ηγεσία χρησιμοποίησε το ιστορικό αυτό γεγονός ως «γενοκτονία των Ουκρανών» δίνοντάς του εθνική χροιά, προσπαθώντας να οριοθετήσει ψυχολογικά τον ουκρανικό λαό και να διαμορφώσει μια αντιρωσική ψύχωση. Όμως η ιστορική αλήθεια φαίνεται να είναι διαφορετική: Η κολεχτιβοποίηση, δηλαδή η υποχρεωτική καταστροφή της παραδοσιακής αγροτικής δομής με την κρατικοποίηση της γης, τη δημιουργίας μεγάλων αγροκτημάτων και τη μετατροπή των αγροτών σε εργάτες γης  είχε ένα μεγάλο αριθμό θυμάτων που προερχόταν από όλες τις εθνικές ομάδες που κατοικούσαν σε σιτοπαραγωγικές περιοχές. Στα θύματα συμπεριλαμβάνονται Ουκρανοί, Ρώσοι, Έλληνες της Νότιας Ουκρανίας και Νότιας Ρωσίας κ.ά. Εάν θα θέλαμε να κατηγοριοποιήσουμε το «Holodomor», θα λαμβάναμε υπόψη τα κοινωνικά και όχι εθνικά χαρακτηριστικά και θα το περιγράφαμε ως αποτέλεσμα της βίας μιας γραφειοκρατικής τάξης επί της αγροτικής.

-Για ποιους λόγους υπάρχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον και ευαισθητοποίηση θα μπορούσε να πει κανείς για τη γενοκτονία των Αρμενίων, ενώ παρατηρείται στασιμότητα στην έρευνα για τη γενοκτονία των Ελλήνων στη Μικρά Ασία;

-H γενοκτονία των ελληνικών πληθυσμών της Ανατολής παρέμενε για πολλές δεκαετίες ένα ζήτημα-ταμπού για την καθεστωτική Ελλάδα, της οποίας η επίσημη πολιτική χαρακτηριζόταν από αντιπροσφυγικά και αντιμικρασιατικά χαρακτηριστικά. Δύο αποκαλυπτικά στιγμιότυπα αυτής της στάσης αποτελεί η συμπεριφορά του εθνικιστή δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά, ο οποίος εν μέσω της δικτατορίας του τίμησε τον Μουσταφά Κεμάλ, χαρίζοντας το 1938 στο τουρκικό κράτος το σπίτι στη Θεσσαλονίκη (νυν τουρκικό προξενείο) όπου υποτίθεται ότι γεννήθηκε ο Τούρκος ηγέτης και μετονομάζοντας την Οδό Αποστόλου Παύλου σε Οδό Κεμάλ Ατατούρκ. Ακόμα και ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ο μόνος Έλληνας πολιτικός που εξέφρασε την τάση για εθνική ολοκλήρωση αλλά και τους πολιτικούς πόθους των Ελλήνων της Ανατολής, μετά την υπογραφή της Ελληνοτουρκικής Συμφωνίας του 1930 πρότεινε το Μουσταφά Κεμάλ για Νόμπελ Ειρήνης.

Στην ίδια ακριβώς γραμμή κινήθηκε και η Αριστερά, η οποία διαμόρφωσε ένα φιλοκεμαλικό ερμηνευτικό πλαίσιο, το οποίο επιβιώνει με ιδιαίτερη ένταση έως τις μέρες μας και ιστορικά αποτυπώθηκε με την κυνική δήλωση του Νίκου Ζαχαριάδη στο «Ριζοσπάστη» (12-7-1935) : «.Η Μικρασιατική εκστρατεία δεν χτυπούσε μόνο τη νέα Τουρκία, μα στρεφότανε και ενάντια στα ζωτικότατα συμφέροντα του Ελληνικού λαού. Γι αυτό εμείς όχι μόνο δεν λυπηθήκαμε για την αστικοτσιφλικάδικη ήττα στη Μικρασία ΜΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΙΔΙΩΞΑΜΕ…»

Έτσι εξηγείται ο αγνωστικισμός και η αδιαφορία που χαρακτηρίζουν το μεγαλύτερο μέρος των Ελλήνων ιστορικών. Βέβαια, την τιμή της νεοελληνικής ιστοριογραφίας σώζει εν μέρει η ερευνητική δραστηριότητα εκείνης της σχολής που αποκαλώ με την προσφυγική ιστοριογραφία.

Ενδιαφέρον έχει επίσης το γεγονός ότι η τουρκική αντιεθνικιστική ιστοριογραφία έχει κάνει πολύ μεγάλα βήματα στην αποκάλυψη των άγνωστων πτυχών εκείνης της κρίσιμης εποχής και δεν διστάζει καθόλου να εντοπίσει τις ευθύνες του τουρκικού εθνικισμού και να περιγράψει με σαφήνεια  το έγκλημα Γενοκτονίας κατά των χριστιανικών οθωμανικών πληθυσμών.

Τέτοια κείμενα, που δημοσιεύτηκαν πρόσφατα στην Ελλάδα, τα προτείνω ανεπιφύλακτα ώστε να πληροφορηθούν όσοι ενδιαφέρονται για εκείνη την εποχή και τις τραγικές τις συνέπειες:

–του Fikret Baskaya : Η συνείδηση της Ιστορίας θα μας απελευθερώσει,

–του Ahmet Oral: Για το Αρμενικό, Ελληνικό, Κουρδικό και Αλεβίτικο Ζήτημα,

-του Attila Tuygan: Γενοκτονία για την “ιερή πατρίδα”,

-του Τaner Akçam: Οι εκτοπίσεις και οι σφαγές των Ελλήνων του 1913-1914:  Πρόβα για τη Γενοκτονία των Αρμενίων

-του Sait Çetinoğlu: Η ιδέα του ανεξάρτητου Πόντου και η γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου,  και Το Τέλος του Κινήματος και η Εκδίωξη

-της Pervin Erbil: Μια τραγική σελίδα στην εκκαθάριση των Ρωμιών, 1914-1924

Εντυπωσιάζει η συνάφεια των θέσεων της συγκεκριμένης τουρκικής ιστοριογραφικής σχολής με την ελληνική προσφυγική ιστοριογραφία, που αναπτύσσεται αργά αλλά σταθερά στην Ελλάδα την τελευταία 25ετία, αμφισβητώντας τα στερεότυπα και αποδομώντας τους κυρίαρχους μύθους.  Πάντως, η αλλαγή της ατμόσφαιρας θα έρθει μόνο τη δεκαετία του ’80 με την εμφάνιση της κοινωνίας των πολιτών και την εμφάνιση ενός πολιτικού διεκδικητικού κινήματος των προσφυγικών οργανώσεων και με τις πολιτικές κατακτήσεις της δεκαετίας του ’90 που σχηματοποιήθηκαν με την αναγνώριση των δύο Ημερών Μνήμης για τη Γενοκτονία.

-Σε  ό,τι αφορά τώρα στην έκδοση The Genocite of the Ottoman Greeks, θα ήθελα να σας ρωτήσω τις ακριβώς περιλαμβάνει;

Παρά το ότι σε μεγάλο μέρος της κοινότητας των ιστορικών της Ελλάδας κυριαρχεί η αδιαφορία, τα παλιά αντιδραστικά και αντιπροσφυγικά στερεότυπα, ο αγνωστικισμός και η άρνηση να τοποθετηθούν σωστά τα δεδομένα ώστε να εξαχθούν ακριβή συμπεράσματα, εν τούτοις σε διεθνές επίπεδο υπάρχει αξιόλογη ερευνητική παραγωγή. Ένα τέτοιο κορυφαίο συλλογικό έργο είναι αυτό που μόλις κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ από τις εκδόσεις Melissa:

Tessa Hofmann, Matthias Bjørnlund, Vasileios Meichanetsidis, με τη συμμετοχή των: J. Mourelos, R. Donef, N. Hlamides, M. Stewart, St. T. Stavridis, St. Leonard Jacobs, Alfred de Zayas, R. Levitsky, M. Bruneau and K. Papoulidis, A. Kalaitzidis and D. Wallace, Abr. Der Krikorian and E. Taylor, The Genocide of the Ottoman Greeks: Studies on the State-Sponsored Campaign of Extermination of the Christians of Asia Minor (1912-1922) and Its Aftermath: History, Law, Memory, Νέα Υόρκη, εκδ. Melissa, 2012.

Μια πολύ καλή περιληπτική παρουσίαση των επιμέρους κειμένων του τόμου δίνει ο επιμελητής της έκδοσης Βασίλειος Μεϊχανετσίδης:

«Η ανθολογία χωρίζεται σε 4 μέρη: Το Πρώτο Μέρος εμπεριέχει την Εισαγωγή, το Δεύτερο Μέρος την Ιστορική Επισκόπηση, Τεκμηρίωση και Ερμηνεία, Το Τρίτο Μέρος τη Νομική Προσέγγιση, το Τέταρτο Μέρος το Ζήτημα της Διδασκαλίας στα Σχολεία, το Πέμπτο την Μνημόνευση, το Έκτο την Ενοιοποίηση και το Έβδομο το Χρονολόγιο, το Γλωσσάριο των Όρων, την Επιλεκτική Βιβλιογραφία, το Index και το Χάρτη.

Η ανθολογία ξεκινά με άρθρο της Tessa Hofmann, η οποία παρουσιάζει μια περιεκτική διαπεριοχική επισκόπηση της Ελληνικής Γενοκτονίας και προσφέρει το πλαίσιο για την κατανόηση του γεγονότος. Το άρθρο αποτελεί έκθεση αυτού που η Tessa αποκαλεί ««συσσωρευτική/επισωρευτική καταστροφή/γενοκτονία με μετακινούμενο/μεταλασσόμενο επίκεντρο (Cumulative Destruction with Shifting Focus)». Η Hofmann συγκρίνει την Αρμενική και Ελληνική Γενοκτονία, σημειώνοντας ότι μολονότι η πρώτη, δηλαδή η Αρμενική γενικώς διαφέρει από τη δεύτερη, την Ελληνική, στο να είναι πιο εντατική και κατά τα φαινόμενα πιο ριζοσπαστική, και οι δύο απεδείχθησαν εξίσου μοιραίες για τους δύο πληθυσμούς, τον Αρμενικό και τον Ελληνικό.

Ακολουθεί το άρθρο του Israel W. Charny, ευρύτερα γνωστού ως ενός εκ των πρωτεργατών στις γενοκτονικές σπουδές. Ο Charny, ο οποίος έχει αφιερώσει τη ζωή του στην αναγνώριση των γενοκτονιών, αλλά και στη μάχη κατά της άρνησης τους, κατά του αποκλεισμού θυμάτων, της παραποίησης της ιστορίας, της ηθικής σχετικοποίησης, αναφέρει τις προσωπικές και πολύ ενδιαφέρουσες εμπειρίες στο ζήτημα της προώθησης της αναγνώρισης της Ελληνικής Γενοκτονίας. Η συμβολή του Charny αποτελεί μια δυνατή υπενθύμιση της αναγκαιότητας αναγνώρισης όλων των Γενοκτονιών.

Ο Ιωάννης Μουρέλος παρουσιάζει τις αποτυχημένες προσπάθειες του 1914 για την ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων/Μουσουλμάνων. Οι προσπάθειες αυτές είχαν ξεκινήσει από την Οθωμανική Κυβέρνηση εν μέσω σκληρών διωγμών κατά των Ελλήνων της Ιωνίας. Το βασικό ερώτημα, που θέτει ο Μουρέλος είναι αν οι διώξεις αυτές είχαν ως σκοπό να εξαναγκάσουν την Ελληνική Βασιλική Κυβέρνηση να αποδεχθεί την ανταλλαγή, ή αν οι προταθείσες διαπραγματεύσεις για ανταλλαγή υπηρετούσαν τις προσπάθειες της Οθωμανικής Κυβέρνησης να καλύψει τις διώξεις. Ο Μουρέλος καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η πρόθεση της Οθωμανικής Κυβέρνησης ήταν να ξεφορτωθεί το Ελληνικό στοιχείο της περιοχής. Κατά το Μουρέλο, η πολιτική της οθωμανικής Κυβέρνησης θα επιτυγχάνετο δια της βίας και όχι δια της υπογραφής συνθήκης για την οικειοθελή ανταλλαγή των πληθυσμών, η οποία θα εμπεριείχε παραχωρήσεις προς την Ελληνική πλευρά πράγμα που δεν επιθυμούσε η Οθωμανική Κυβέρνηση.

Στην παρουσίαση της Καταστροφής των Οθωμανών Ελλήνων από τις Διπλωματικές Πηγές του Δανικού Υπουργείου Εξωτερικών, ο Matthias Bjornlund λαμβάνει ως σημείο αφετερίας την επιχειρηθείσα εθνοκάθαρση των Ελλήνων της Ιωνίας το 1914, την οποία ο Βρετανός Διπλωμάτης στη Κωνσταντινούπολη το 1914 Henry Beaumont χαρακτήριζε ως « μερική εξόντωση του Ελληνικού πληθυσμού (partial elimination of the Greek population)», η οποία συνετελέσθη την περίοδο μεταξύ των Βαλκανικών Πολέμων και την Έναρξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Bjornlund στο άρθρο περιγράφει πως ουδέτεροι παρατηρητές, όπως οι Δανοί διπλωμάτες στην Κωνσταντινούπολη και στη Σμύρνη, δικαίως θεωρούσαν πως οι διώξεις και η γενοκτονία των Ελλήνων και των Αρμενίων την περίοδο 14-16 ως διασυνδεδεμένα μέρη της πολιτικής του Κόμματος Ένωση και Πρόοδος για το βίαιο εκτουρκισκμό με σκοπό τη δημιουργία μιας « Τουρκίας για τους Τούρκους». Με άλλα λόγια, ο Bjοrnlund υποστηρίζει ότι τέτοιες πολιτικές, οι οποίες συνεχίσθηκαν και κατά τη διάρκεια της Κεμαλικής περιόδου, αποσκοπούσαν σκοπίμως στην εθνική και θρησκευτική ομογενοποίηση της Ιωνίας και της Ανατολίας.

Ο Racho Donef επικεντρώνεται στο ρόλο της Ειδικής Οργάνωσης (Teskilat-i Mahsusa) στην καταστροφή των Ελλήνων, Αρμενίων και Ασσυρίων/Αραμαίων πριν και κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Αντλώντας στοιχεία από ποικιλία πηγών, μεταξύ των οποίων και έγγραφα από τα οθωμανικά αρχεία, ο Donef ιχνηλατεί την ιστορία της Οργάνωσης από την γένεση της κατά την κατάληψη της οθωμανικής εξουσίας από τοΚομιτάτο Ένωση και Πρόοδος έως την περίοδο μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η τουρκική ιστοριογραφία έχει γενικώς αναγάγει όλους αυτούς που αναμείχθηκαν στην εγκληματική αυτή Ειδική Οργάνωση ως ήρωες και τα θύματα τους, Αρμενίους, Έλληνες κ.α. ως προδότες, αν και η προσέγγιση αυτή πλέον αμφισβητείται ανοικτά από σειρά φιλελελευθέρων Τούρκων ιστορικών. Η τεκμηρίωση που παρουσιάζεται εδώ διαδεικνύει ότι η Οργάνωση, με τις συμμορίες των « δολοφόνων και των κλεπτών » ήταν ένα ιδιαιτέρως ζωτικό και κτηνώδες όργανο στην εφαρμογή εθνοκάθαρσης και γενοκτονίας του Κόμματος της Ένωσης και της Προόδου.

Μετακινούμενος στα τελικά στάδια της καταστροφής των Οθωμανών Ελλήνων, ο Νικόλαος Χλαμίδης ερευνά ορισμένα από τα γεγονότα, που οδήγησαν στην Κεμαλική Καταστροφή της Σμύρνης τον Σεπτέμβρη του 1922 πριν αναλύσει την ίδια κατακλυσμικών διαστάσεων καταστροφή. Χρησιμοποιώντας πρωτίστως και κυρίως Βρετανικές Διπλωματικές Αναφορές και Έγγραφα και Μαρτυρίες Δυτικών και Τούρκων αυτοπτών μαρτύρων, συνοδευόμενες από φωτογραφίες της προσωπικής του συλλογής, ο Χλαμίδης δίδει μια λεπτομερή έκθεση των σφαγών, της λεηλασίας, της πυρπόλησης, της αδιαφορίας των Δυτικών, αλλά και των άμεσων συνεπειών, οι οποίες έφεραν τις εκτοπίσεις, τη μαζική σφαγή, ή την εξορία των επιζώντων. Ένα από τα συμπεράσματα, που εξάγει είναι ότι το Ολοκαύτωμα της Σμύρνης, όπως ήταν γνωστό, δεν υπήρξε απομονωμένο ή τυχαίο γεγονός « η καταστροφή της Σμύρνης και ο εκμηδενισμός (annihilation) των Χριστιανών κατοίκων της, Ελλήνων και Αρμενίων, παραμένουν ένα βασανιστικό κεφάλαιο στη διαδικασία Γενοκτονίας του Ελληνικού και Αρμενικού πληθυσμού της Τουρκίας».

https://kars1918.wordpress.com/2015/11/03/genocide-or-ethnic-cleansing/

ΕΜΠΟΡΙΟ ΟΣΤΩΝ Για όσους δεν έχουν ακούσει τίποτε περί Γενοκτονίας

Μικρασιατική Τραγωδία: Oι έμποροι Κεμαλιστές, οι αγοραστές Γάλλοι, οι μεταφορείς Βρετανοί…

 

Η «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» της 15ης Σεπτεμβρίου 2013, φιλοξένησε στις «ιστορικές σελίδες» ένα από τα πλέον άγνωστα θέματα της Μικρασιατικής Καταστροφής: την αποτρόπαια εκμετάλλευση των υπολειμμάτων των θυμάτων της Γενοκτονίας.  Το αφιέρωμα  περιλάμβανε δύο θέματα: 

–τη μεταχείριση των λειψάνων των θυμάτων από τους Κεμαλιστές όπως την είδαν οι εφημερίδες NewYorkTime και γαλλική  Midi

–Hervé Georgelin, “Παραφωνίες στα γαλλικά αρχεία σχετικά με την καταστροφή της Σμύρνης”,

καθώς και ένα απόσπασμα από το κλασικό βιβλίο του Ηλία Βενέζη: «Το νούμερο 31328. Το βιβλίο της σκλαβιάς»

Παρατίθενται παρακάτω όπως αναρτήθηκαν στο enet.gr.

——————————————————————————————

ΜΙΑ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ

Εμπόριο οστών

Οταν οι κεμαλιστές θησαύριζαν από λείψανα θυμάτων

ΤΟΥ ΒΛΑΣΗ ΑΓΤΖΙΔΗ*

Μπορούν τα υπολείμματα των θυμάτων να αποτελέσουν πηγή πλουτισμού για τους θύτες; Από την περίοδο του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου υπήρχε η φήμη ότι το λίπος των θυμάτων μετατρεπόταν σε σαπούνι. Η φήμη αυτή έγινε πίστη μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν διαδόθηκε ότι οι ναζί έπρατταν έτσι με τους δολοφονημένους Εβραίους στα κρεματόρια.

‘Ομως ένας Εβραίος σκηνοθέτης, ο Eyal Ballas, ήρθε φέτος με την ταινία του «Soaps» να αποδείξει ότι όντως αυτή ήταν απλώς μια φήμη. Ο Raul Hilberg σε κείμενό του για τη ναζιστική βιομηχανία της εξόντωσης αναφέρει ότι οι ναζί χρησιμοποιούσαν το ανθρώπινο λίπος απλώς για να επιταχύνουν τη διαδικασία της καύσης των θυμάτων…

Ετσι, οι κεμαλιστές διατηρούν το μοναδικό προνόμιο να είναι οι μόνοι που κατάφεραν να αξιοποιήσουν οικονομικά τα υπολείμματα των θυμάτων τους πουλώντας τα οστά τους για «βιομηχανική χρήση» στους δυτικούς τους φίλους.

Η πλέον γνωστή τέτοια πράξη έγινε τον Δεκέμβριο του 1924, όταν φορτώθηκαν από τα Μουδανιά, σε βρετανικό πλοίο-φορτηγό που έφερε το όνομα «Ζαν Μ.», τετρακόσιοι τόνοι ανθρώπινα λείψανα, που αντιστοιχούσαν σε 50.000 ανθρώπους, για να μεταφερθούν σε γαλλικές βιομηχανίες της Μασσαλίας. Οι ιθύνουσες γαλλικές ελίτ, πολιτικές και οικονομικές, που στήριξαν με κάθε τρόπο το κεμαλικό εγχείρημα δημιουργίας έθνους-κράτους καθαρού από τα «καρκινώματα» -όπως αποκαλούσαν οι Νεότουρκοι σύντροφοί του τους Ελληνες και τους Αρμένιους- δεν είχαν κανένα απολύτως ηθικό πρόβλημα να αγοράσουν τα οστά των θυμάτων για «βιομηχανική χρήση».

«Ανθρώπινο» φορτίο

Το θέμα φαίνεται ότι έγινε γνωστό και προκάλεσε έκπληξη σε κάποιους κύκλους. Η εφημερίδα «New York Times» τον Δεκέμβριο του 1924 και με τίτλο «Μια απίθανη ιστορία από ένα φορτίο με ανθρώπινα οστά» παρουσιάζει την είδηση: «Η Μασσαλία είναι σε αναταραχή από μια ασύλληπτη ιστορία (που οφείλεται) στην άφιξη στο λιμάνι ενός πλοίου που φέρει βρετανική σημαία και ονομάζεται «Ζαν» και μεταφέρει ένα μυστήριο φορτίο 400 τόνων ανθρώπινων οστών για να χρησιμοποιηθούν στις εκεί βιοτεχνίες. Λέγεται ότι τα οστά φορτώθηκαν στα Μουδανιά, στη θάλασσα του Μαρμαρά και είναι τα απομεινάρια θυμάτων από τις σφαγές στη Μικρά Ασία. Εν όψει της φήμης που κυκλοφορεί αναμένεται να διαταχθεί έρευνα».

Για το ίδιο θέμα η γαλλική εφημερίδα «Midi» έχει τίτλο τη φράση «Πένθιμο φορτίο» και γράφει: «Συζητιέται πολύ στη Μασσαλία η προσεχής άφιξη του πλοίου μεταφοράς εμπορευμάτων «Ζαν», που μεταφέρει για τις βιομηχανίες της Μασσαλίας 400 τόνους ανθρώπινα λείψανα. Αυτά προέρχονται από τα στρατόπεδα της αρμενικής σφαγής στην Τουρκία και τη Μικρά Ασία κυρίως».

Αποσιώπηση...

Το θέμα αυτό πρέπει να έγινε γνωστό και στην Ελλάδα. Η εφημερίδα «Μακεδονία» ενημερώνει τους αναγνώστες της ότι το πλοίο «Ζαν Μ.» έφτασε στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης στις 13 Δεκεμβρίου του 1924. Ομως δεν αναφέρεται το «πένθιμο φορτίο».

Πιθανότατα, για λόγους τακτικής οι αντιπρόσωποι του πλοίου να αποσιώπησαν το γεγονός, εφ’ όσον εκείνη την περίοδο η Θεσσαλονίκη ήταν γεμάτη από τους επιζώντες της Γενοκτονίας και είναι πολύ πιθανόν αρκετοί να είχαν χάσει προσφιλή πρόσωπα. Είναι πολύ πιθανόν, επίσης, οι ελληνικές αρχές να το γνώριζαν και να επέλεξαν να σιωπήσουν για να μη δυσαρεστήσουν τους Βρετανούς ιδιοκτήτες του πλοίου και τους Γάλλους αγοραστές.

Παρ’ όλ’ αυτά όμως οι εργάτες στο λιμάνι πληροφορήθηκαν το γεγονός. Ο Χρ. Αγγελομάτης στο βιβλίο του «Χρονικόν Μεγάλης Τραγωδίας» αναφέρει ότι οι εργάτες στο λιμάνι αντέδρασαν, αλλά οι αρχές τούς εμπόδισαν ύστερα από βρετανική παρέμβαση. Γράφει ότι σε αθηναϊκές εφημερίδες η είδηση δημοσιεύθηκε ως εξής: «Το προσεγγίσαν εις την Θεσσαλονίκην αγγλικόν πλοίον «Ζαν» μετέφερε τετρακοσίους τόνους οστών Ελλήνων από τα Μουδανιά. Οι εργάται του λιμένος Θεσσαλονίκης, πληροφορηθέντες το γεγονός, ημπόδισαν το πλοίον να αποπλεύση. Επενέβη όμως ο Αγγλος πρόξενος και επετράπη ο απόπλους».

Ο Αγγελομάτης συμπληρώνει: «Ησαν τα οστά Ελλήνων ηρώων… Ησαν τα οστά των Ελλήνων στρατιωτών που μετά τας ομαδικάς σφαγάς και εξοντώσεις αργοπέθαιναν εις τα στρατόπεδα αιχμαλώτων, από τα οποία το φοβερώτερον ήτο το στρατόπεδο του Ουσάκ».

* Διδάκτωρ Σύγχρονης Ιστορίας, μαθηματικός http://kars1918.wordpress.com/

[ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Την εποχή (Δεκέμβριος 1924) που έγινε το εμπόριο των οστών και τα πλοία (από Μουδανιά και Σμύρνη) περνούσαν άνετα και ανεμπόδιστα από τα ελληνικά χωρικά ύδατα  πρωθυπουργός στην Ελλάδα ήταν ο πατρινός φιλελεύθερος Ανδρέας Μιχαλακόπουλος που ως Κόμμα των Φιλελευθέρων μαζί με  το κόμμα (Ελληνικό Δημοκρατικό Κόμμα) του πρώην βενιζελικού και στη συνέχεια ακραίου φιλομοναρχικού Γεωργίου  Κονδύλη.]

 

Οι αναφορές για το φορτίο των 400 τόνων ανθρώπινων λειψάνων από τις εφημερίδες «New York Times», «Midi» και «Μακεδονία»

 

Η αφήγηση ενός αιχμαλώτου των Τούρκων

• ΤΟΥ ΗΛΙΑ ΒΕΝΕΖΗ*

  «Ενα πρωί μάς παίρνουν καμιά εξηνταριά σκλάβους για μικρή αγγαρειά. Είναι λίγο όξω απ’ τη Μαγνησά. Δίπλα στις ράγες του σιδηρόδρομου τελειώνει μια μεγάλη χαράδρα, ανάμεσα στο Σίπυλο. Τη λέν «Κηρτίκ-ντερέ». Μες σ’ αυτήν τη χαράδρα λογαριάζαν πως θα σκοτωθήκαν ίσαμε σαράντα χιλιάδες χριστιανοί απ’ τη Σμύρνη και τη Μαγνησά, αρσενικοί και θηλυκοί.

   
  Τις πρώτες μέρες της καταστροφής. Τα κορμιά λιώσανε το χειμώνα, και το νερό της χαράδρας που κατέβαινε από ψηλά έσπρωξε τα κουφάρια προς τα κάτω… Λοιπόν η δουλειά όλη τη μέρα ήταν να σπρώξουμε τα κουφάρια, που ατάχτησαν, προς τη μέσα. Να μη φαίνουνται.
  Στην αρχή μάς έκανε κακό να τα πιάνουμε με τα χέρια μας, αγκαλιές αγκαλιές, και να τα κουβαλούμε. Μα σε λίγες ώρες οι πρώτες εντυπώσεις είχαν περάσει. Οι σκλάβοι κάναν και αστεία… Σε κάμποσα καλάμια χεριών, βρίσκαμε διατηρημένο ένα ψιλό σύρμα. Ο χριστιανός θα ‘ταν δέμενος με κάποιον άλλο – μα, με το κατρακύλισμα στη χαράδρα, αυτός ο σύντροφος σκελετός είχε ξεκόψει. Ενας από μας στάθηκε τυχερός. Βρήκε τέσσερα κόκαλα χεριών δεμένα μαζί μαζί. Ετσι μαζί μαζί τα σήκωσε και τα κουβάλησε παραμέσα.
  Μεσημέρι. Βαρεμένοι απ’ αυτό το πάνε-έλα. Περπατούμε αργά, ναρκωμένοι από τον φρέσκο ήλιο. Κ’ οι κουβέντες, τ’ άγαρμπα αστεία έχουν σταματήσει. Κανένας δε βγάζει μιλιά. Μοναχά όταν ένας βρήκε ένα μικρό κρανίο το έδειξε στους αλλουνούς.
  – Για δέστε, είπε. Ηταν παιδάκι.
  – Αλλάχ!… Αλλάχ!... μουρμουρίζει ταραγμένος ο μαφαζάς.
  Καθίσαμε να φάμε ψωμί. Κανείς δεν έχει όρεξη. Ενας λέει:
  – Πόσω χρονώ να ‘ταν;
  – Για το παιδάκι λες;
  – Ναι.
  – Τι θα ‘ταν; Κάνα-δυο χρονώ….
  Σαν πέσαμε στο δρόμο να γυρίσουμε στο στρατόπεδο ο νους μας δεν μπορούσε να φύγη απ’ τον τόπο που αφήσαμε. Η χαράδρα με τους σκελετούς βάραινε κυριαρχικά -κάτι κουνιόταν, μας παρακολουθούσε βήμα με βήμα.
  Σε μια πηγή σταθήκαμε. Πλύναμε τα χέρια μας, τα πρόσωπά μας. Σα ν’ αλαφρώσαμε.
  – Τι θα γίνουν τόσα κόκαλα; Αναρωτιέται μια στιγμή ένας.
  Ο Μίλτος τον κοιτάζει ήρεμα.
  – Δεν ξέρεις τι γίνεται με τα κόκαλα;
  – Οχι.
  – Κοπριά, σύντροφε.
  – Τι έκανε, λέει;
  – Κοπριά, σύντροφε. Θα δεις μια μέρα που θα μοσκοπουληθούν. Θα δης…
  Ηταν ταξιδεμένος ο Μίλτος. Ηξερε».
  * Από το βιβλίο του «Το νούμερο 31328. Το βιβλίο της σκλαβιάς», εκδ. Εστία, Αθήνα, 1931, σελ. 217-218.

Γαλλικές παραφωνίες για την καταστροφή της Σμύρνης

Το ζήτημα της ευθύνης της μεγάλης πυρκαγιάς της Σμύρνης ήταν θέμα-ταμπού, το οποίο δεν ήθελαν οι ισχυροί εκείνης της εποχής να ερευνήσουν σοβαρά…

ΤΟΥ ΕΡΒΕ ΖΟΡΖΕΛΕΝ*

Το ότι καταστράφηκε η Σμύρνη τέσσερις μέρες μετά την εισβολή των τουρκικών στρατευμάτων του εθνικιστή ηγέτη Μουσταφά Κεμάλ πασά και πέντε μέρες μετά το τέλος της ελληνικής διοίκησης της πόλης, πρέπει να είναι πασίγνωστο. Ξέρουμε επίσης ότι το ζήτημα της ευθύνης της πυρκαγιάς ήταν θέμα-ταμπού, το οποίο δεν ήθελαν οι δυνατοί εκείνης της εποχής να ερευνήσουν σοβαρά.

Η εγκληματική φύση της πυρκαγιάς ήταν αναμφισβήτητη και αναγνωρίστηκε από διάφορα δικαστήρια στη Δύση, γιατί οι μεγαλέμποροι και οι διεθνείς εταιρείες που έπαθαν ζημιές στην καταστροφή της πόλης κατέβαλαν κάθε δικαστική προσπάθεια να αποζημιωθούν από ασφαλιστικές εταιρείες, όπως το δείξαμε σε προηγούμενη ανακοίνωση σε συνέδριο που οργανώθηκε τις 9 Δεκεμβρίου 2012 στη Νέα Ερυθραία, από το «Κέντρο Μελέτης του Μικρασιατικού Ελληνισμού της Χερσονήσου της Ερυθραίας» του Δήμου Κηφισιάς.

Μόνο που κανείς δικαστής δεν ήθελε να ονομάσει τους εμπρηστές, παρουσιάζοντας το γεγονός ως αδιαφανή υπόθεση σε χαοτική κατάσταση. Ή ακόμα εμφάνιζαν την πυρκαγιά ως πολιτική υπόθεση, για την οποία τα δικαστήρια δεν ήταν αρμόδια να αποφανθούν. Εκείνες οι ηθικά δειλές δικαστικές κρίσεις προστάτευαν όμως επιδέξια τα συμφέροντα των δυτικών ασφαλιστικών εταιρειών, που δεν ήθελαν να αποζημιώσουν τους πελάτες τους.

Κακός οιωνός…

Λιγότερο γνωστό όμως είναι το γεγονός ότι και στα διπλωματικά αρχεία του γαλλικού κράτους δίνονται απαντήσεις για την ταυτότητα των εμπρηστών από πληροφορητές που θεωρούνται αξιόπιστοι. Τέτοιος είναι ο Γάλλος διπλωμάτης Michel Graillet, που διηύθυνε το γαλλικό προξενείο στις ασταθείς συνθήκες που δημιούργησαν οι δυτικές δυνάμεις στις συνεδρίες της Σύσκεψης Ειρήνης, απ’ όπου όμως επέλεξαν να απουσιάσουν οι Ιταλοί εκπρόσωποι (ήταν κακός οιωνός), μετά τη Συνθήκη των Σεβρών (10 Αυγούστου 1920).

Μετά τη σημαντική αλλαγή της πολιτικής της Ιταλίας και της Γαλλίας από τον Φεβρουάριο-Μάρτιο του 1921, δημιουργήθηκαν νέες διεθνείς σχέσεις και έγιναν συμφωνίες με την καινούργια εξουσία του Κεμάλ πασά. Ο Κεμάλ πασάς είχε καταφέρει να κερδίσει την υποστήριξη σε χρήματα και όπλα του καινούργιου σοβιετικού καθεστώτος του Λένιν τον Φεβρουάριο του 1921. Στις 20 Οκτωβρίου του 1921 η Γαλλία υπέγραψε κιόλας τη Συμφωνία της Αγκυρας με την κεμαλική εξουσία, με βάση την οποία εκκένωσε τη νότια Κιλικία (περιοχή γύρω από τα Αδανα) χωρίς να μεσολαβήσει κάποια αποφασιστική γαλλική στρατιωτική ήττα.

Οι διαδοχικές ανακωχές του 1920 (από τον Ιούλιο 1920) που δεν έγιναν σεβαστές εκ μέρους των κεμαλικών, όπως το δείχνει ο σημερινός Τούρκος ιστορικός Οσμάν Κιοκέρ, εξέφρασαν μάλλον την ατονία των γαλλικών αρχών μετά τον ευρωπαϊκό πόλεμο, ο οποίος είχε γίνει κατά μεγάλο βαθμό στο γαλλικό έδαφος που άφησε τη δήθεν Μεγάλη Δύναμη εξαντλημένη. Αυτή η ατονία υπήρξε πριν από την εκλογική ήττα του Ελ. Βενιζέλου και πριν από την επιστροφή στην εξουσία του γερμανόφιλου βασιλιά Κωνσταντίνου.

Η συμμαχία με τους κεμαλικούς

Η ριζική ανατροπή της φιλελληνικής πολιτικής της γαλλικής κυβέρνησης συνοδεύθηκε από την αποχώρηση από τη Σμύρνη του διπλωμάτη Lucien Laporte, ο οποίος εστάλη στην Κιλικία για να διαπραγματεθεί με τους κεμαλικούς την πρακτική παράδοση της νότιας Κιλικίας. Ο Laporte αντικαταστάθηκε από τον Michel Graillet, στον οποίο, δε, δόθηκε ο τίτλος του γενικού προξένου.

Η έλλειψη συνέπειας της γαλλικής εξωτερικής πολιτικής με ανακωχές με τους κεμαλικούς πριν από τη Συνθήκη Σεβρών και η διπλωματική διγλωσσία που συνοδεύθηκε από τη στρατιωτική και διπλωματική ενίσχυση του κεμαλικού καθεστώτος, γίνονται σαφείς στα διπλωματικά αρχεία. Μικρή σημασία δινόταν σ’ ό,τι έγραφε ο Michel Graillet, παρ’ ότι ο ίδιος βρισκόταν στη Σμύρνη και κοντά στον πληθυσμό, μεταξύ του οποίου υπήρχε τότε σημαντικός αριθμός Γάλλων υπηκόων και Γάλλων προστατευομένων. Αντίθετα, δινόταν μεγάλη σημασία και προσοχή σε ό,τι και να έγραφαν ο στρατηγός Pelle στην Κωνσταντινούπολη, που είχε τον τίτλο «Υπατος Αρμοστής της Δημοκρατίας εν Ανατολή», και ο ναύαρχος Dumesnil, επικεφαλής του γαλλικού στόλου στον Κόλπο της Σμύρνης. Υπήρχε σαφής διχασμός μεταξύ των Γάλλων διπλωματών, ανάλογα με την εγγύτητά τους στο πολιτικό κέντρο στο Παρίσι.

Η πυρκαγιά…

Ο στρατηγός Pelle στάλθηκε από τον ίδιο τον Raymond  Poincare στη Σμύρνη για να συντάξει γραπτή έκθεση περί των υπευθύνων για την πυρκαγιά. Αυτή η έκθεση θα φτάσει στη Γαλλία μετά την άφιξη των Γάλλων προσφύγων, των ίδιων που ομόφωνα κατήγγελλαν το νέο καθεστώς για την καταστροφή της Σμύρνης. Εν τούτοις, η έκθεση του Pelle και οι υπηρεσιακές επιστολές του Dumesnil «εκμηδένισαν» τις μαρτυρίες που διαφωνούσαν με τη δική του ερμηνεία για τα γεγονότα. (Δείτε Αρχεία του Γαλλικού Υπουργείου Εξωτερικών, Σειρά: Levant, Υποσειρά: Turquie, Αρ. 55, φύλλο αρ. 96, Τηλεγράφημα του Υπάτου Αρμοδίου της Γαλλικής Δημοκρατίας στην Ανατολή, στρατηγού Pelle στον υπουργό Εξωτερικών, σταλμένη τις 23 Σεπτεμβρίου 1922.) Ο ναύαρχος και ο «Υπατος Αρμοστής της Δημοκρατίας εν Ανατολή» αθώωναν το καινούργιο εθνικό τουρκικό καθεστώς στη Σμύρνη, παρά τη μαρτυρία του προξένου στη Σμύρνη.

Τουρκικό απεταξάμην…

Ο Michel Graillet έγραψε τις 20 Σεπτεμβρίου 1922, ύστερα από μια επίσκεψή του στην ξηρά (είχε βρει καταφύγιο στο θωρηκτό «Edgar Quinet» γιατί το γαλλικό προξενείο κάηκε εντελώς): «Οι Τούρκοι περισσότερο από ποτέ επαναλαμβάνουν σε όποιον θέλει να ακούσει τέτοια ότι δεν είναι υπεύθυνοι για την πυρκαγιά και ότι δεν τους συνέφερε να διαλύσουν τη Σμύρνη. Μπορούμε να απαντήσουμε σ’ αυτό το επιχείρημα ότι τους συνέφερε και να σταματήσουν τη μάστιγα. Ομως, σ’ αυτή την κατεύθυνση καθόλου δεν προσπάθησαν. Ο στρατός ικανοποιήθηκε με τη σφαγή αβλαβών ανθρώπων, πρώτα με το τουφέκι και μετά με χτυπήματα κοντακιού για να αποφύγουν να ακουστούν, και με τη λεηλασία των εκκενωμένων σπιτιών». (Δείτε Αρχεία του Γαλλικού Υπουργείου Εξωτερικών, Σειρά: Levant, Υποσειρά: Turquie Αρ. 55, φύλλα αρ. 70 και ακ., επιστολή του Michel Graillet, πρόξενος της Γαλλικής Δημοκρατίας στον πρόεδρο Συμβουλίου και υπουργό Εξωτερικών, Raymond Poincare, σταλμένη τις 20 Σεπτεμβρίου 1922, Ελληνοτουρκικός πόλεμος, Πυρκαγιά της Σμύρνης.)

Εν κατακλείδι, πρέπει να υποσημειώσουμε ότι ο Michel Graillet έπαθε νευρική κατάθλιψη τον Οκτώβριο του 1922. Υποθέτω ότι η ίδια η εμπειρία της πυρκαγιάς ήταν βαριά, αλλά θεωρώ πιο σίγουρο ότι η διαστροφή των γεγονότων, η αδιαφορία των ανωτέρων του για τις δικές του επίσημες επιστολές και αναφορές, σαν να μην είχε σχέση με την ιστορία αυτή, τον πλήγωσε ακόμα πιο βαθιά. Αυτός ο έμπειρος διπλωμάτης ενός κράτους που παρουσιάζεται σαν παράδειγμα δημοκρατίας κατ’ αρχήν και συχνά ενσάρκωσης του Λόγου εν δράσει επί γης έπρεπε να αποδεχθεί την ανοησία της Raison d’Etat. Τελικά, παρ’ όλη τη φαινομενικά καιροσκοπική της διπλωματία, η Γαλλία δεν μπορούσε να κρατήσει τη θέση της στην ανατολική Μεσόγειο όπου παίζει σήμερα μηδενικό ρόλο. Ποιος τη λυπάται;

* Ο ιστορικός Herve Georgelin έγραψε το βιβλίο «La fin de Smyrne: du cosmopolitisme aux nationalismes», Παρίσι, εκδ. CNRS Editions, 2005. Το βιβλίο εκδόθηκε και στην Ελλάδα με τίτλο «Σμύρνη. Από τον κοσμοπολιτισμό έως τους εθνικισμούς», από τις εκδόσεις Κέδρος, 2007.

 

https://kars1918.wordpress.com/2013/09/17/kemalist-french-british-merchants/

Ορίστε γιατί έχουν φαγωθεί ΝΑ ΜΗΝ περάσει ο όρος ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ!

Σύμφωνα με τον ΟΗΕ "Γενοκτονία" σημαίνει ΑΠΟΖΗΜΊΩΣΗ. Οπως το αλίευσε η Κερκυραία. Για να μη πελαγοδρομούμε αενάως! 6/61947, Γενική συνέλευση ΟΗΕ, A/AC1042, Γενοκτονίες. Στο άρθρο 13 (σελίδα 119 του κειμένου), αναφέρεται ρητά η λέξη ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗ!

Καταλάβατε τώρα γιατί έχουν φαγωθεί ΝΑ ΜΗΝ περάσει ο όρος ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ;;; Είναι πολλά τα λεφτά… ΔΕΙΤΕ>>

netakias

http://skeftomasteellhnika.blogspot.gr/2015/11/blog-post_563.html

Δείτε ένα αγριολούλουδο που φυτρώνει μόνο στην Ακρόπολη -πουθενά αλλού στον κόσμο!

 

Η Micromeria Acropolitana αποτελεί ένα πανέμορφο μυστικό της ελληνικής βοτανολογίας  Φωτο: Σταύρος Αποστόλου


Από τηνΑΝΔΡΟΝΙΚΗ
ΚΟΛΟΒΟΥ

Στον βραχώδη λόφο της Ακρόπολης, εκεί όπου δεσπόζει το θαύμα της αρχιτεκτονικής, ο μεγαλοπρεπής Παρθενώνας, υπάρχει άλλο ένα μικρότερο θαύμα που γέννησε η φύση και το φυλά καλά κρυμμένο από τα βλέμματα των τουριστών. Ένα μικρό φυτό που δεν ξεπερνά τα 20 εκατοστά, βγάζει ροζ άνθη από το Μάιο έως τον Ιούνιο και δε μπορείς να το βρεις πουθενά αλλού στον κόσμο.

Συλλέχθηκε στις 30 Αυγούστου του 1906 από τους Γάλλους βοτανολόγους René C.J.E. Maire (1876–1949) και Marcel G.C. Petitmengin (1881–1908), που έκαναν περιοδεία κατά τη διάρκεια του 1904 και 1906 στην Πελοπόννησο και την Στερεά Ελλάδα συλλέγοντας φυτά. Καταγράφηκε πρώτη φορά το 1908 από τον Αυστριακό βοτανολόγο Halacsy με την ονομασία Micromeria athenae.

H Μικρομέρια της Ακρόπολης δεν ξεπερνά τα 20 εκατοστά, βγάζει ροζ άνθη από το Μάιο έως τον Ιούνιο και δε μπορείς να τη βρεις πουθενά αλλού στον κόσμο.


Από το 1908 και ειδικά την μεταπολεμική περίοδο τα ίχνη της χάνονται. Το 1998, ο καθηγητής Βοτανικής του Πανεπιστημίου Αθηνών Αρτέμης Γιαννίτσαρος κάνει λόγο για "εξαφανισθέν είδος από την ελληνική και γενικά την παγκόσμια χλωρίδα" και το 2003, ο βοτανολόγος Θεοφάνης Κωνσταντινίδης σε άρθρο του αναφέρεται στην Micromeria acropolitana την οποία "εδώ και έναν αιώνα κανένας δεν έχει ξαναδεί ούτε στο βράχο της Ακρόπολης ούτε κάπου αλλού".

Το 2004 ανακαλύφθηκε ξανά από τον βιολόγο Γρηγόρη Τσούνη κατά τις μελέτες του για το οικοσύστημα του Ιερού βράχου και ταυτοποιήθηκε το 2009 από τη βοτανολόγο δρ Κιτ Ταν από το Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης. Από τότε η τοποθεσία του φυτού παραμένει μυστική για την προστασία του.


Ο Σταύρος Αποστόλου με τον Γιώργο Στασινόπουλο, εντόπισαν το φυτό λίγους μήνες πριν στην Ακρόπολη...Φωτο: Πάρις Ταβιτιαν / LIFO

Ο Σταύρος Αποστόλου με τον Γιώργο Στασινόπουλο, εντόπισαν το φυτό λίγους μήνες πριν στην Ακρόπολη. Όταν οι άλλοι κοίταζαν τον Παρθενώνα, μας λέει ο Σταύρος, εγώ ήμουν σκυμμένος στο χώμα.

— Πώς εντόπισες τη μικρομέρια; Έψαχνες επί τούτου για το φυτό ή το είδες τυχαία;


Για αυτό το φυτό άκουσα πρώτη φορά το 2004 όταν έγινε η επανεύρεση του από τον κ.Τσουνη

Όποτε επισκεπτόμουν την Ακρόπολη κοιτούσα μήπως και το εντοπίσω. Κάποια στιγμή άρχισα να ψάχνω συστηματικά να το βρω και έτσι φωτογράφιζα όποια Μικρομερια έβρισκα στην περιοχή της Ακρόπολης, του Αρείου πάγου και του Φιλοπάππου. Μετά από πολλές επισκέψεις και "εξονυχιστικό" ψάξιμο την βρήκα μαζί με τον φίλο μου Γιώργο Στασινόπουλο. Την φωτογράφισα, έκανα ταυτοποίηση, εξέτασα προσεκτικά τις διαφορές της σε σχέση με την Micromeria nervosa και την Micromeria juliana από λίστα που μου έστειλε ο φίλος και καλός γνώστης των φυτών Ερωτόκριτος και μετά έστειλα τις φωτογραφίες και σε άλλους για επιβεβαίωση.

Μετά από όλες τις θετικές απαντήσεις πολύ χαρούμενος ανάρτησα τις φωτογραφίες μου στο διαδίκτυο.


— Πρόκειται για ένα φυτό που φύεται μόνο στην Ακρόπολη. Του προσδίδει αυτό κατά την άποψή σου έναν ιδιαίτερο συμβολισμό;


Το φυτό αυτό κατά την γνώμη μου είναι ένα σύμβολο αναγέννησης και επιβίωσης. Τα φυτά και η φύση συνεχώς μας εκπλήσσουν με την δύναμη τους να αντέχουν στον χρόνο. Είναι μαγικό το πως από ένα μικροσκοπικό σπόρο, πολλές φορές σε ελάχιστο χώμα ή σε κάποια σχισμή ενός βράχου, φυτρώνει ένα φυτό, μεγαλώνει ανθίζει και διαιωνίζει το είδος του. Τα φυτά και η φύση είναι δάσκαλοι επιβίωσης.


— Πώς μπορούμε να προστατεύσουμε και γιατί όχι να αναδείξουμε αυτό το τόσο σπάνιο και μοναδικό φυτό;


Η προστασία του μπορεί να επιτευχθεί με διάφορους τρόπους αλλά με βασικότερο αυτόν της απόκρυψης της ακριβούς τοποθεσίας του στον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης. Έπειτα θα μπορούσε να γίνει αναπαραγωγή του φυτού και δημιουργία ενός μικρού Βοτανικού κήπου στην περιοχή όπου θα μπορούν οι επισκέπτες της Ακρόπολης να δουν και το φυτό "μύθο" και να το θαυμάσουν από κοντά.


Το 2014 εντοπίστηκαν μερικά άτομα του φυτού και φωτογραφήθηκαν από τους Αποστόλου Σταύρο και Στασινόπουλο Γιώργο...Φωτο: Σταύρος Αποστόλου



PHYTOLOGIA BALCANICA 16 (2): 237 – 242 Sofia, 2010 |



Φωτο: Σταύρος Αποστόλου


Δεν ξεπερνά τα 20 εκατοστά, βγάζει ροζ άνθη από το Μάιο έως τον Ιούνιο και δε μπορείς να το βρεις πουθενά αλλού στον κόσμο

Η περιγραφή του φυτού από τον Halacsy (Herbarium WU Institute of Botany, University of Vienna)

Το δείγμα του φυτού που συλλέχτηκε το 1906 (Herbarium WU Institute of Botany, University of Vienna)



*Όλες οι φωτογραφίες και το υλικό παραχωρήθηκαν από τον Σταύρο Αποστόλου, για χρήση και προβολή αποκλειστικά από το LIFO.gr



http://www.lifo.gr/team/athens/52592

"Μαγεία" από τον ελληνικό βυθό: Ανακαλύφθηκαν 22 ναυάγια από την Αρχαιότητα και το Βυζάντιο στους Φούρνους (εικόνες)

 

 

ΤΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΣΥΓΚΛΟΝΙΖΟΥΝ ΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ

Έκθαμβος έχει μείνει ολόκληρος ο πλανήτης από την μεγάλη ανακάλυψη 22 ναυαγίων στων βυθό των Φούρνων από μία ομάδα Ελληνοαμερικανών αρχαιολόγων που χρειάστηκε μόλις 13 ημέρες για να φέρει στο φως τα εκπληκτικά ευρήματα

Η έρευνα πραγματοποιήθηκε τις δύο τελευταίες εβδομάδες του Σεπτεμβρίου στα νησάκια των Φούρνων από αρχαιολόγους της Εφορείας Εναλίων Αρχαιοτήτων και το RPM Nautical Foundation οι οποίοι συνεργάστηκαν με ντόπιους σφουγγαράδες, ψαράδες και δύτες ελεύθερης κατάδυσης για να έρθουν μπροστά σε μια τεράστια ανακάλυψη.

22 ναυάγια που χρονολογούνται από την αρχαϊκή περίοδο έως τους προεπαναστατικούς χρόνους με σπουδαία και σπάνια ευρήματα ήρθαν στην επιφάνεια με τις φωτογραφίες τους να κάνουν τον γύρο του κόσμου.

Όπως αναφέρουν πληροφορίες, τα ναυάγια που εντοπίστηκαν καλύπτουν μία πολύ μεγάλη χρονολογική περίοδο η οποία εκτείνεται από την Αρχαϊκή Περίοδο (700-480 π.Χ.), στην Κλασική (480-323 π.Χ.) και την Ελληνιστική (323 – 31 π.Χ.), μέχρι και την Ύστερη Μεσαιωνική Περίοδο (16ος αιώνας).

Ανάμεσα στα ευρήματα οι αρχαιολόγοι εντόπισαν σαμιακούς αμφορείς της Αρχαϊκής περιόδου (700-480 π.Χ.) και της Υστερορωμαϊκής περιόδου (3ος-7ος αιώνας μ.Χ.), σινωπικούς αμφορείς και μεγάλους αμφορείς της Μαύρης Θάλασσας του 2ου αιώνα μ.Χ. που περιέχουν σάλτσα ψαριού.

Παράλληλα σε ένα από τα ναυάγια της  ύστερης κλασικής περιόδου βρέθηκε φορτίο χιακών αμφορέων και πίθων, ενώ σε ένα άλλο αμφορείς από τη Συρία και την Παλαιστίνη του 3ου-4ου αιώνα μ.Χ.

Αυτό που αξίζει να σημειωθεί πάντως είναι ότι ο μεγάλος αριθμός των ναυαγίων οφείλεται στο γεγονός ότι οι Φούρνοι βρίσκονταν στη μέση των οδών που ακολουθούσαν τα πλοία που ταξίδευαν από την ανατολή στη δύση και από τον βορρά στο νότο.

Τα περισσότερα από αυτά έκαναν εμπορικές συναλλαγές μεγάλων αποστάσεων, και σε κάποια βρέθηκαν αμφορείς οι οποίοι δεν έχουν εντοπιστεί στο παρελθόν.

Τι λένε οι ειδικοί

Επικεφαλής των ερευνών ήταν ο ο αρχαιολόγος της Εφορείας ΕναλίωνΑρχαιοτήτων δρ Γιώργος Κουτσουφλάκης, επικεφαλής αρχαιολόγοι του Ιδρύματος R.P.M. Nautical Foundation ήταν οι αρχαιολόγοι δρ. Jeffrey Royal και Peter Campbell, ενώ στην έρευνα συμμετείχαν ο δύτης της ΕΕΑ Λ. Μερσενιέ, ο συντηρητής αρχαιοτήτων Α. Τσομπανίδης, ο αρχαιολόγος του RPM Nautical Foundation C. Hutchins και ως εξωτερικοί συνεργάτες της ΕΕΑ οι δύτες Β. Μεντόγιαννης, Μ. Γάρρας και Α. Αγάθος.

«Σε μία τυπική έρευνα εντοπίζουμε 4 ή 5 ναυάγια ανά εποχή στην καλύτερη περίπτωση», λέει στο Discovery o δρ Γιώργος Κουτσουφλάκης και συνεχίζει τονίζοντας ότι αν και περίμεναν να έχουν επιτυχία, κανείς δεν ήταν προετοιμασμένος για τόσα ευρήματα. «Βρίσκαμε στην κυριολεξία παντού ναυάγια», τονίζει.

Από την πλευρά του ο Peter Campell του R.P.M. Nautical Foundation λέει: «Αυτά τα ναυάγια προκλήθηκαν είτε από ξαφνική κακοκαιρία είτε απο κάποια βλάβη στον εξοπλισμό, όπως ένα σπασμένο πηδάλιο που εμπόδιζε τον έλεγχο του πλοίου».

Παρόλα αυτά ο αριθμός των ναυαγίων είναι πιθανό να αυξηθεί καθώς αυτή ήταν η πρώτη φορά που έγινε έρευνα στην περιοχή, και οι αρχαιολόγοι έχουν εξερευνήσει μόνο το 5% των ακτών του αρχιπελάγους.

Η ίδια ομάδα θα συνεχίσει την έρευνα στους Φούρνους και την επόμενη χρονιά.

Αν σου άρεσε το άρθρο, κάνε κλικ εδώ  

πηγή: http://www.pentapostagma.gr

Ξεβρακώνοντας την ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ και το #irunmarathon!Ξεβρακώνοντας την ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ και το #irunmarathon!

 

Οι χρυσοί άνθρωποι της Εθνικής, προσφέρουν από την τσεπη τους 0,50 ευρώ για την ενίσχυση του Κέντρου Ειδικής Φροντίδας Παιδιών του Ναυτικού Νοσοκομείου για κάθε post που γίνεται με το γνωστο πλέον hashtag #irunamarathon! Τα πράγματα όμως μάλλον δεν είναι ακριβώς έτσι….

Επειδή μου φάνηκε λίγο ύποπτο το θεματάκι έκατσα αρχικά και έψαξα πόσες χιλιάδες post έχουν γίνει σε facebook, instagram, twitter και είναι αρκετότατα! Μωρέ μπράβο, σκέφτηκα… Αν συνεχιστεί η καμπάνια με την ίδια δυναμική σε λίγο η Εθνική μάλλον θα κλαίει!

Δεύτερο βήμα ήταν να κάτσω και να βρω πληροφορίες για το “φιλανθρωπικό” αυτό hashtag! Έπεσα λοιπόν πάνω σε αυτό το site: http://www.i-runmarathon.gr/ ! Στο τέλος της σελίδας, υπάρχουν οι όροι χρήσης, που για πρώτη φορά στη ζωή μου έκατσα και διάβασα! Αυτό που ανακάλυψα μου έλυσε όλες τις απορίες!

Αρχικά, να πούμε σε όλους εκείνους που έτρεξαν κι έκαναν αυτή τη δημοσίευση ότι συμφωνούν με τους όρους χρήσης. Πιο συγκερκιμένα: “Ρητώς αναφέρεται ότι οι αναρτήσεις του κοινού στα κοινωνικά δίκτυα με το‪#‎i‬-runmarathon /‪#‎irunmarathon‬ που θα παρουσιάζονται στο micrositewww.i-runmarathon.gr και θα αποτελούν μέρος του εικονικού μωσαϊκού…“. Τι σημαίνει αυτό; Ότι η φωτογραφία σας ήδη υπάρχει σε αυτό το site που έχει σηκώσει η Εθνική! Super;;;;;;;;;;;;;

Δεύτερον! Όσα εκατομμύρια post κι αν γίνουν αναφέρεται ρητώς ότι: “Το ύψος του τελικού ποσού που θα διαθέσει η Τράπεζα στον ως άνω Οργανισμό στο πλαίσιο του Προγράμματος εναπόκειται στην διακριτική ευχέρεια και στην απόλυτη κρίση της Τράπεζας“.

Τέλος; “Ρητά επίσης αναφέρεται ότι η ενέργεια θα ολοκληρωθεί και θα λήξει οριστικά όταν το σύνολο των αναρτήσεων που θα συγκεντρωθούν στο εικονικό ψηφιακό μωσαϊκό κοινωνικής προσφοράς θα φτάσει στον συνολικό αριθμό των 10.000 αναρτήσεων“. Κάντε τη διαίρεση!

Οπότε ότι και να κάνουμε δεν θα πάμε στον παράδεισο με ένα απλό post και προφανώς  η ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ κάνει κηδεία με ξένα κόλυβα! Πως τα κατάφερε;;;

Για να θυμηθούμε λίγο….. Τι σημαίνει αρχικά ΑΝΑΚΕΦΑΛΑΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΡΑΠΕΖΩΝ: Ανακεφαλαιοποίηση τραπεζών είναι μία χρηματική ενίσχυση που λαμβάνουν οι τράπεζες ώστε να μπορούν να κινούνται (να δανείζουν, κλπ) ώστε να λειτουργούν κανονικά!

ΠΟΣΟ ΛΟΙΠΟΝ ΠΛΗΡΩΣΑΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΚΕΦΑΛΑΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥΣ;;; ΠΟΣΟ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ ΤΩΡΑ ΤΟ MARKETING ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ Η ΕΘΝΙΚΗ;;;;;;;;; Και αλήθεια, αν η ΕΤΕ κάνει κατασχέσεις σπιτιών στους γονείς των παιδιών που είναι στο Ναυτικό Νοσοκομείο Πειραιά και συγκεκριμένα στο κέντρο ειδικής φροντίδας τι θα πει; «Ναι αλλά δώσαμε 5.000 ευρώ από τα 1,5 δισ. ευρώ [ως και 4,5 δισ] της ανακεφαλαιοποίησης που έγινε από τους φόρους σας;»

Και τέλος…. Πραγματικά τώρα που μας φτύνουν… νομίζουμε άραγε ότι βρέχει;;;;;

Στον αντίποδα;

Από Mary Seath [φώτο από Σκάλα Συκαμνιάς]

Ιδιοκτήτης ταβέρνας προσφέρει τσάι σε πρόσφυγες που μόλις έφτασαν με βάρκα μπρος στο μαγαζί του. Ρωτούν οι πρόσφυγες «πόσο κοστίζει», «τίποτα» απαντά εκείνος.

alexiptoto.com

http://www.alexiptoto.com/

Άντε γαμήσου Εθνική Τράπεζα.

4 Νοεμβρίου 2015 · από kollectinfo · in Στα Κουτουρού · 11 σχόλια

Τις τελευταίες ώρες στα social media έχει γίνει trend το hashtag #irunmarathon. Αυτό το trend έγινε γιατί η Εθνική Τράπεζα από την καρδιά της και την τσέπη της θα δώσει 0,5 ευρώ για κάθε τουίτ που έχει αυτό το hashtag και το συνολικό ποσό θα δοθεί στο Ναυτικό Νοσοκομείο Πειραιά και συγκεκριμένα στο κέντρο ειδικής φροντίδας παιδιών.
Μόνο που δεν είναι ακριβώς έτσι. Ένας χρήστης του twitter έκατσε και διάβασε τους όρους χρήσης και βρήκε ότι η Εθνική Τράπεζα θα δώσει 5.000 ευρώ ανεξάρτητα από το εάν τα tweets και οι αναρτήσεις ξεπεράσουν τον αριθμό των 10.000 [0,5*10.000=5.000].
Αλλά ας τα δείτε καλύτερα από τον χρήστη:

Αλήθεια, η ΕΤΕ όταν θα κάνει κατασχέσεις σπιτιών στους γονείς των παιδιών που είναι στο Ναυτικό Νοσοκομείο Πειραιά και συγκεκριμένα στο κέντρο ειδικής φροντίδας παιδιών, τι θα πει; «Ναι αλλά δώσαμε 5.000 ευρώ από τα 1,5 δισ. ευρώ [ως και 4,5 δισ] της ανακεφαλαιοποίησης που έγινε από τους φόρους σας;»

http://kollectnews.org/2015/11/04/%CE%AC%CE%BD%CF%84%CE%B5-%CE%B3%CE%B1%CE%BC%CE%AE%CF%83%CE%BF%CF%85-%CE%B5%CE%B8%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CF%84%CF%81%CE%AC%CF%80%CE%B5%CE%B6%CE%B1/

Ο Έλληνας που σώθηκε από το Τρίγωνο των Βερμούδων

 Οι τραγωδίες δεν γνωρίζουν από γιορτές και σκόλες, έρχονται και δίνουν μια στα ξαφνικά, έτσι που φέρνουν τα πάνω-κάτω, ολάκερου του κόσμου. 

Και όταν γίνονται πάνω στη στεριά, όλοι στέκονται στην αρχή σκεπτικοί. 
Δεν θέλει πολύ, στα γρήγορα χωνεύουν την ιστορία. Μεταμορφώνονται συνήθως σε λαλίστατους κατήγορους ή πιο σπάνια, σε συγκινημένους συνηγόρους. Κι έπειτα, πόσο εύκολα ξετρυπώνουμε κάτι από εκείνα τα ανήλιαγα, τα αχνιστά μας προσωπικά αρχεία.



Μα όταν είναι η θάλασσα που κάνει το κουμάντο, τότε όλοι εμείς, οι ξενέρωτοι στεριανοί, που ψάχνουμε πέτρες, για να ξαποστάσουμε και να τις κυλήσουμε, να στήσουμε τσαντίρια, για να χωρέσουμε όλα τα καλιμέντα μας, τότε σταυροκοπιόμαστε και κλείνουμε βιαστικά τις λέξεις αντάμα με αόριστες προτάσεις. Ψελλίζουμε τότε κάτι για τη μοίρα και το σφραγισμένο γράμμα του ριζικού, που μας συνοδεύει με τη γέννηση. 
Τέτοιες μέρες, που κυριαρχούν τραγικές ειδήσεις και εικόνες από ναυάγια με αγριεμένες θάλασσες, γεμάτες από κύματα θεριά, υπάρχουν κάποιες παλιές ιστορίες, που στέκονται στα σκοτεινά. Αυτές λοιπόν υπενθυμίζουν πως με τη φύση δεν τα έβαλε ποτέ κανένας.

Οι ναυτικοί που τις γνωρίζουν συνήθως στέκουν παράμερα αμίλητοι, κοιτούν τα χνωτισμένα, από φόβο, τζάμια των κλειστών παραθύρων και κρυφογελούν, δεν χωρούν υποθέσεις και θεωρίες μέσα στις τρικυμισμένες θάλασσες.

Μια τέτοια ιστορία συνοδεύει την τραγική Ρότα του φορτηγού πλοίου "Captain George", του liberty που δόθηκε προίκα στον Χιώτη καπετάνιο, τον Γιώργο, που το κυβερνούσε, όμως δεν ήταν το τυχερό του.
Το βαπόρι χάθηκε στις 15/11/1962 στο πιο παράξενο τρίγωνο, αυτό των Βερμούδων. Έμειναν επτά ναυτικοί να το θυμίζουν, μεταξύ τους και ο Κασιώτης Αντώνης Αράπης. Θαύμα, τύχη ή πιο απλά «όποιου του μέλει να πνιγεί, ποτέ του δεν πεθαίνει»;

Ο γιος του ναυτικού που σώθηκε, είναι ο γιατρός Γιάννης Αράπης, ίδιες απορίες έχει κι εκείνος με όλους εμάς, τους στεριανούς, μα όταν μιλά για αυτή την ιστορία, τα μάτια του γεμίζουν από ένα περίεργο άλικο χρώμα, μοιάζουν με της θάλασσας, έτσι γίνεται κι εκείνη, όταν θέλει να παίξει λίγο με την αδύναμη ισορροπία μας.

Η ιστορία του πλοίου "Captain George" ξεκινά με τα 100 liberty που δόθηκαν στους Έλληνες εφοπλιστές αμέσως μετά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο. Ο άνθρωπος που είχε την ιδέα και κατάφερε να πείσει Έλληνες και Αμερικάνους, για την προνομιακή αγορά των φορτηγών, ήταν ο «πρύτανης της Ελληνικής ναυτιλίας», ο Κασιώτης Μανώλης Κουλουκουντής. Στα δικά του χέρια πέρασαν 11 τέτοια βαπόρια.
Ένα από αυτά μετονομάστηκε σε «Μαρία Κουλουκουντή». Το φορτηγό 7.188 τόνων, αρκετά χρόνια μετά πέρασε στα χέρια της εταιρίας «Βαλόρια», αν και είχε Λιβεριανή σημαία, ήταν στο Ελληνικό νηολόγιο, ακόμη και οι ναυτικοί του ήταν Έλληνες, όλοι εκτός από τον ασυρματιστή, τον Εγγλέζο Μάρτιν Γουώλτερ Φίσερ.

Στο τελευταίο μπάρκο το πλοίο ήταν γεμάτο, κουβαλούσε πολλά διαφορετικά εμπορεύματα.

Στα αμπάρια υπήρχε θείο, νιτρικός άνθρακας (λίπασμα), αλλά και ρύζι. 
Όμως το επικίνδυνο εμπόρευμα ήταν δεμένο στο μπροστινό αμπάρι, γνωστό με τον αριθμό 5. Εκεί υπήρχαν 400 τόνοι δυναμίτιδας!
Όλα ήταν προορισμένα για την Τρίπολη της Λιβύης, αφού σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, είχαν προγραμματισμένη χρήση, το άνοιγμα μιας πετρελαιοπηγής μέσα στην έρημο.

Το "Captain George" αναχώρησε στις 14 Νοέμβρη 1962 από το λιμάνι της Νέας Ορλεάνης. Το 25μελές πλήρωμα θα διέσχιζε τον Ατλαντικό ωκεανό, έπειτα θα περνούσε το Γιβραλτάρ και θα έμπαινε, να ξεφορτώσει και να ξαποστάσει, στο λιμάνι της πρωτεύουσας της Λιβύης.

Όμως η μοίρα είχε ήδη κανονίσει το τελευταίο πρόγραμμα.
Αμέσως μόλις ανοίχτηκαν από το ακρωτήριο Χένρι βρέθηκαν στο μάτι μιας άγριας θαλασσοταραχής. Κύματα που ξεπερνούσαν σε ύψος τα 60 πόδια, ενώ η ταχύτητα του ανέμου άγγιζε τα 50 ναυτικά μίλια! Ωστόσο οι Έλληνες ναυτικοί μαθημένοι από τέτοια τερτίπια του Ποσειδώνα, κατέβαιναν υπομονετικά το τρίγωνο των Βερμούδων.

Τα ξημερώματα (04:30) της Πέμπτης 15 Νοέμβρη 1962, ο Εγγλέζος ασυρματιστής έστειλε το πρώτο σήμα και καλούσε σε βοήθεια:
«Φωτιά και πυκνοί καπνοί έχουν τυλίξει το πλοίο. Σώστε τις ψυχές μας».
Ακολούθησαν μια σειρά από δραματικά σήματα, από τη μια τα σωθικά του πλοίου ξέρναγαν φωτιά, ενώ ο καιρός δεν έλεγε να καλμάρει. Για 20 ώρες οι Έλληνες ναυτικοί έδωσαν τη μάχη με τα στοιχεία της φύσης. Ούτε οι φλόγες, ούτε το νερό δεν ήθελαν να χαμηλώσουν.
Η κατάσταση όλο και χειροτέρευε, αν η φωτιά έφτανε στο πρωραίο αμπάρι και έγλυφε τον δυναμίτη, τότε η έκρηξη ήταν αναπόφευκτη.

Ο καπετάνιος κάτω από τέτοια πίεση, πήρε μια πολύ γενναία απόφαση, θα έριχνε μια μικρή βάρκα με τους 4 πιο μεγάλους σε ηλικία, καθώς και έναν από δύο αδελφούς. Κανένας αξιωματικός δεν ανέβηκε, και οι 20 ναυτικοί έμειναν μέσα στη φωτιά, μήπως πετύχουν το ακατόρθωτο, να σώσουν το πλοίο.

Αν και η βάρκα κατέβηκε από την πιο δύσκολη, αριστερή πλευρά, και είχε όλη τη κακοκαιρία πάνω της, κατάφερε να προσεγγίσει το φορτηγό Βιρτζίνια. Εκεί αναποδογύρισε αλλά οι 5 Έλληνες ναυτικοί ήταν τυχεροί και σώθηκαν. Μέσα σε αυτούς ήταν και ο πατέρας του Κασιώτη γιατρού Γιάννη Αράπη.

Δραματικά σήματα συνέχισαν να φεύγουν από τον ασύρματο του πλοίου, περιέγραφαν με ζοφερά χρώματα την κατάσταση, όμως καταλήγαν: «το ηθικό του πληρώματος παραμένει ακμαιότατο!»
Στις επόμενες ώρες η φωτιά έμοιαζε με γίγαντα, είχε πια τυλίξει το πλοίο, ενώ εκείνο ακυβέρνητο βουτούσε μέσα στη μανιασμένη θάλασσα.

Το σχέδιο είναι του Κ. Παπαδόπουλου, ήταν το πρωτοσέλιδο της εφημ. Εμπρός στις 24/11/1962

Σε μια τελευταία προσπάθεια σωτηρίας, οι ναυτικοί είχαν πετάξει στη θάλασσα το εμπόρευμα των εκρηκτικών από το πρυμναίο αμπάρι, όμως είχε χαθεί η επαφή με τα πρωραία, που έμοιαζαν πυριτιδαποθήκη έτοιμη να εκραγεί.

Ο καπετάνιος πήρε την μοιραία απόφαση, το "Captain George" ήταν πια παρελθόν. Κατέβασε τη μεγάλη βάρκα διάσωσης από τα δεξιά, και οι 20 ναυτικοί μπήκαν μέσα. Δυο φορτηγά, ένα διασωστικό (Μεντότα) και ένα αμερικανικό υποβρύχιο (Τόρσκ) ήταν κοντά, τους περίμεναν. Και εκεί έρχεται η υπόθεση της μοίρας και του πεπρωμένου!

Η μεγάλη βάρκα δεν άντεξε, αναποδογύρισε και οι ναυτικοί χάθηκαν μέσα στα κύματα. Τέτοιες έρευνες μοιάζουν με αναζήτηση ψύλλων μέσα στα άχυρα, ειδικά τη νύχτα, χάνεται ακόμη και εκείνη η ατέλειωτη ελπίδα της ψυχής, παρόλα αυτά 2 από τους 20 ναυτικούς κατάφεραν να βρεθούν.

Στον τελικό τραγικό απολογισμό, από τους 25 ναυτικούς του "Captain George" επέστρεψαν ζωντανοί μονάχα οι 7, ενώ οι 18 πνίγηκαν στα νερά του Ατλαντικού. Όσο για το μοιραίο liberty, εκεί κάτω είναι ακόμα.
Οι πιο τρανοί έρωτες, όπως και τα πιο μεγάλα ποιήματα κρύβουν στην άκρη τους μια αλμυρή, άλικη μυρωδιά, που σίγουρα είναι η θάλασσα. Όμως όταν εκείνη σκοτεινιάζει και αγριεύει, δεν καταλαβαίνει από ανθρώπινες ζαλάδες, ούτε λογαριάζει αδυναμίες, μπορεί να κάνει μια χαψιά ότι πατά και ταξιδεύει πάνω στο κορμάκι της.

periergaa

...

- See more at: http://www.diadrastika.com/2015/11/o-ellinas-pou-glitose-apo-to-trigono-ton-bermudon.html#sthash.aBXahMta.dpuf

Guardian: ΦΕΥΓΕΙ η ΕΛΙΤ με ΔΙΑΣΤΗΜΟΠΛΟΙΑ απο τη ΓΗ που ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΟΥΝ; (video)

Γράφει ο Σπύρος Μακρής
Τι κάνεις όταν το σπίτι σου κινδυνεύει; Όταν το σπίτι σου ξέρεις ότι βρίσκεται ή θα βρεθεί σε κίνδυνο; Και.... πολύ περισσότερο τι κάνεις όταν εσύ ο ίδιος έχεις βάλει μπουρλότο και ξέρεις ότι κάποια στιγμή θα γίνει ερείπια;... Φυσικά, δεν προσπαθείς να το σώσεις.... Κοιτάς να σωθείς και να απολαύσεις το θέαμα από μακριά...
Ο μέσος άνθρωπος έχει αντίληψη και καταλαβαίνει πέντε πράγματα που γίνονται γύρω του. Οι συνωμοσιολόγοι έχουν μία περίεργη διαίσθηση ή μπορούν να συνδυάζουν πληροφορίες και να αντιλαμβάνονται κάποια πράγματα καλύτερα. 

Φυσικά, οι υποψίες και των δύο πλευρών εύκολα γίνονται στόχος για κατηγορίες και χλευασμούς, ώστε να υποτιμηθεί το ολοφάνερο και να μην ενημερωθεί ο υπόλοιπος κόσμος για ό,τι, εν αγνοία του,  "χτίζεται" γύρω του ή που πρόκειται να συμβεί.

Τι γίνεται, όμως, όταν κάποια πράγματα τα επισημαίνουν συστημικές εφημερίδες;

Ο τίτλος και το άρθρο της The Guardian είναι αρκετά αιφνιδιαστικά και -αν και αυτό- δεν μας κάνει να αναρωτηθούμε και να προβληματιστούμε, τότε ο δείκτης ευφυίας μας είναι τόσος που χρειάζεται πότισμα δύο φορές την ημέρα!

Με απλά λόγια: "Τι γίνεται αν οι πλουσιότεροι άνθρωποι του κόσμου χρειάζονται διαστημόπλοια για να δραπετεύσουν από την Γη που οι ίδιοι καταστρέφουν;"

Ποιός είναι ο συνωμοσιολόγος τώρα;

Ο τίτλος δεν είναι τυχαίος. Μπορεί να μοιάζει υποθετικός, αλλά μέσα του κρύβει μία τεράστια και, ίσως, τρομακτική αλήθεια.

Μήπως ξέρουν κάτι που εμείς οι απλοί θνητοί υποψιαζόμαστε, ενώ πολλοί το θεωρούν και ως σενάριο επιστημονικής φαντασίας, όπως αυτά που βλέπουμε στις ταινίες;

Επιχειρηματίες τεράστιου οικονομικού εύρους δεν αγοράζουν και δεν επενδύουν σε διαστημόπλοια, απλά για διασκέδαση, ούτε για να περνούν τις ελεύθερες ώρες τους. Το κάνουν για να βοηθήσουν όταν χρειαστεί, να μας σώσουν από μία επερχόμενη καταστροφή του πλανήτη. Δηλαδή όχι ακριβώς εμάς-εμάς, εσένα και εμένα, αλλά κάποιους με πολύ-πολύ-πολύ-πολύ περισσότερα χρήματα από εσένα και μένα....

Και κάπου εδώ η "μόδα" της ενασχόλησης των δισεκατομμυριούχων με το διάστημα και τα διαστημικά ταξίδια, διαβαθμίζεται από μία παράξενη συνήθεια των πλουσίων σε μία πολύ πιο σκοτεινή υπόθεση...

Πολλοί από αυτούς που κρατάνε τον πλούτο του κόσμου στην χούφτα τους, φροντίζουν μα πολλούς και διάφορους τρόπους να καταστρέφουν τον πλανήτη σιγά-σιγά και μάλιστα, κάνοντας και εμάς συνεργούς τους, αφού μέσα από διάφορες καμπάνιες μας κάνουν να συμμετέχουμε στον αφανισμό του πλανήτη, εν αγνοία μας. Και, φυσικά, δεν είναι λίγες οι τεχνολογίες που χρησιμοποιούνται ενάντια στον άνθρωπο και τον πλανήτη, όπως HAARP, geoenginearing, αεροψεκασμοί και άλλα πολλά.

Βέβαια, υπάρχουν ζάπλουτοι που ενδιαφέρονται πραγματικά για το μέλλον του πλανήτη και των ανθρώπων και φροντίζουν γι' αυτά. Αλλά τι θα γίνει όταν τα πράγματα φτάσουν στα άκρα; Μήπως "θα την κάνουν με ελαφρά πηδηματάκια" προς το διαστημόπλοιό τους;

Κάποιοι, ενδεχομένως, θα μείνουν και οι υπόλοιποι θα "νίψουν τας χείρας τους" και μαζί με τους ιθύνοντες θα αφήσουν ανθρωπότητα και πλανήτη στην μοίρα τους -ή καλύτερα: στην μοίρα που ίδιοι φρόντισαν να έχει ο πλανήτης και η ανθρωπότητα...

Κι αν νομίζετε ότι η Guardian έχει μεγάλη φαντασία και είναι ένας ακόμα άσχετος συνωμοσιολόγος, τότε θα πρέπει να σας θυμίσουμε ότι ήδη υπάρχει ένα σχετικό project από την National Geographic που εξετάζει το ενδεχόμενο μαζικής εγκατάλειψης του πλανήτη...

Φυσικά, άλλοι με δισεκατομμύρια στα πουγκιά τους, επενδύουν σε υπόγεια καταφύγια, ιδιαίτερα ευρύχωρα και πολυτελή που, όμως, φαίνεται πως κατά καιρούς κάποιοι τα βάζουν στο μάτι και καταστρέφουν αυτές τις υπόγειες πολιτείες...

Ίσως, γι' αυτό κάποιοι άλλοι προτιμούν να δραπετεύσουν από τον πλανήτη...

diadrastika.com

- See more at: http://www.diadrastika.com/2015/11/the-guardian-feugei-elite-me-diastimoploia-video.html#sthash.EJdVq16F.EP44WYNx.dpuf