Είστε βάρβαρος λαός, θα υποταχτείτε……

(Γέργερη Κρήτης 14 Αυγούστου 1944)
‘’Όλες οι πόρτες να μείνουν ανοιχτές. Όποιος δεν υπακούσει θα εκτελείται…’’
Με βαριά καρδιά έβλεπαν οι άνθρωποι τους Γερμανούς να μπαινοβγαίνουν στα σπίτια και ν’ αρπάζουν το βιος τους. Στάρια, κριθάρια, λάδια, μέχρι και πατάτες και σταφίδες. Τίποτα δεν άφηναν. Άνοιξαν τις κασέλες, λεηλάτησαν υφαντά και κεντήματα, άδειασαν τα νοικοκυριά.
Κανείς δεν ήξερε τότε πως το διαγούμισμα δεν ήταν τίποτα μπροστά σ΄εκείνο που επρόκειτο να συμβεί την επόμενη μέρα.
Ας αφήσουμε όμως να διηγηθεί τα γεγονότα ο δημοσιογράφος Νίκος Ψιλάκης, έτσι όπως τα κατέγραψε τον Δεκέμβρη του 1980 όταν συνομίλησε με τον μοναδικό επιζώντα της σφαγής, τον Αλέκο Παπαδάκη.
‘’Γέργερη Κρήτης, 13 και 14 Αυγούστου 1944. Την ώρα που το γερμανικό θεριό ξεψυχούσε.
Η επόμενη μέρα, η μεγάλη γιορτή του Δεκαπενταύγουστου, βρήκε το χωριό βουτηγμένο στο πένθος. Λίγο πιο πέρα από τα τελευταία σπίτια, μπροστά στα μουρέλα της Κεράς, οι πρεσβευτές του πολιτισμού των Αρίων είχαν δολοφονήσει 24 άνδρες.
Η συζήτηση με τον Παπαδάκη δεν ήταν μια απλή συνέντευξη, περισσότερο έμοιαζε με αναπαράσταση ενός εγκλήματος. Ήταν τόσο καλός αφηγητής που, όταν στεκόταν πάλι στον τόπο του μαρτυρίου κι άφηνε το δάκρυ να πέσει στο χώμα, εκεί όπου κάποτε είχε τρέξει το αίμα του, ένας κρύος ιδρώτας κυλούσε και στη δική μου ραχοκοκαλιά. (Μας λέει ο δημοσιογράφος Ν. Ψιλάκης).
Ήταν σα να στέκονταν ακόμη αντίκρυ του οι στοιχειωμένοι στη σκέψη του κατακτητές, σα να μην είχαν πάψει ποτέ να τον σημαδεύουν τα γερμανικά πολυβόλα.
Είναι δύσκολο να μπει κανείς στην ψυχή του μελλοθάνατου. Να μάθει τι σκέψεις περνούν από το μυαλό του την ώρα που χάσκουν μπροστά του οι κάνες των όπλων.
Ακούω τον Αλέκο Παπαδάκη και μένω άναυδος:
‘’-Γονατίστε, μας φώναξαν οι Γερμανοί. Μα πριν γονατίσω, σκέφτηκα τα παιδιά μου. Το σακάκι που φορούσα ήταν καινούργιο. Το μυαλό μου ήταν στα παιδιά μου….’’
Τίποτε άλλο δεν σκέφτηκε ο μελλοθάνατος την ώρα που βρισκόταν μπροστά στα γερμανικά πολυβόλα. Μόνο τα παιδιά του! Έβγαλε γρήγορα το καινούργιο σακάκι και το πέταξε δυο μέτρα μπροστά. Ήξερε πως σε λίγη ώρα, όταν εκείνος δεν θα ζούσε πια, θα έφταναν οι συγχωριανοί να μαζέψουν τα πτώματα. Θα έβρισκαν άθικτο το σακάκι, θα το παρέδιδαν στην οικογένεια, κάποιο από τα παιδιά του θα μπορούσε να το φορέσει να ζεσταθεί το χειμώνα. Ήξερε ο Αλέκος πως οι σφαίρες των Γερμανών θα έπεφταν αλύπητα στο σώμα του. Κόσκινο θα το έκαναν το κορμί του, κόσκινο και το καινούργιο σακάκι!
-Τρία παιδιά είχα, ήμουν 36 χρονών, ήξερα πως ήταν δύσκολο να ζήσουν τα παιδιά μου χωρίς εμένα. Φτώχεια παιδί μου, πείνα, στέρηση. Δεν είχαμε ρούχα να βάλουμε, κι εγώ φορούσα καινούργιο σακάκι. Σκέψου πόσο πολύτιμο θα ήταν για τα ορφανά μου, κάποιο θα μπορούσε να το φορέσει και να ξεχειμωνιάσει. Σκέφτηκα λοιπόν, πως κανένα παιδί δεν μπορούσε να φορέσει ένα σακάκι βαμμένο με το αίμα του πατέρα του.
Ας πάρουμε όμως τα πράματα από την αρχή.
Δεκατρείς Αυγούστου έφτασαν οι Γερμανοί στη Γέργερη και κύκλωσαν το χωριό. Δεν ήταν η πρώτη φορά που έβλεπαν οι ορεσίβιοι του Ψηλορείτη γερμανικές περιπόλους. Έρχονταν, έπαιρναν όσους έβρισκαν, τους οδηγούσαν στην αγγαρεία, άλλοτε στο αεροδρόμιο και άλλοτε στα πυρομαχικά, άλλοτε στις οχυρώσεις. Τους έβαζαν να δουλεύουν νηστικοί από την ανατολή έως τη δύση κι ύστερα τους άφηναν να γυρίσουν ξεθεωμένοι στα σπίτια τους.
Εκείνη τη μέρα, 13 Αυγούστου, ζήτησαν φαγητό και φιλοξενία. Δεν είχαν άλλη επιλογή οι χωρικοί, πήγαν οι γυναίκες κι ετοίμασαν ό,τι μπορούσαν για να καλοταΐσουν τους (τάχατες) πολιτισμένους Ευρωπαίους, αυτούς που είχαν ως αποστολή τους να μεταλαμπαδεύσουν στην απολίτιστη Ανατολή τον πολιτισμό της Αρίας φυλής. Η λεηλασία δεν είχε αρχίσει ακόμα.
Όταν απόφαγαν κάλεσαν όλους τους κατοίκους, άντρες, γυναίκες και παιδιά, ν΄αφήσουν τις πόρτες των σπιτιών τους ορθάνοιχτες και να μαζευτούν στον κεντρικό δρόμο. Για ώρες μπαινόβγαιναν στα σπίτια των χωρικών οι στρατιώτες και κουβαλούσαν στ΄αυτοκίνητα ό,τι πολύτιμο κι ό,τι φαγώσιμο έβρισκαν.
Διαμαρτύρονταν οι άντρες, κλαίγανε οι γυναίκες καθώς έβλεπαν τους κόπους τους να κάνουν φτερά, γνώριζαν ότι ο χειμώνας θα ήταν δύσκολος κι η πείνα αβάσταχτη.
Κανείς δεν τους άκουσε. ‘’Πέτρινη είναι, παιδί μου, η καρδιά του Γερμανού. Δεν κατέχει να κλαίει, δεν καταλαβαίνει τον πόνο των άλλων’’.
Ένας παλιός γνώριμος των Κρητικών, ο Νίκος Μαγιάσης, έλυνε κι έδενε εκείνη τη μέρα. Επίσημα παρουσιαζόταν σαν διερμηνέας των Γερμανών. Όλοι , όμως , ήξεραν ότι ήταν μπουμπούκι από τα λίγα, βίος και πολιτεία, συνεργάτης των κατακτητών κι αιμοσταγής δολοφόνος. Πολλά του καταμαρτυρούσαν οι Κρητικοί. Σκότωνε, έσφαζε, ατίμαζε, έκλεβε, λεηλατούσε. Ήταν αυτός που, μετά την απελευθέρωση, οδηγήθηκε στο δικαστήριο των δωσιλόγων, οι ελληνικές αρχές τον κατηγορούσαν για προδοσία, μα η δίκη δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Ένας αετός του Ψηλορείτη, ο Βρέντζος ή Τηγανίτης, τον έσφαξε μέσα στα δικαστήρια του Ηρακλείου. Με αυτόν τον τρόπο τον εκδικήθηκε για τον θάνατο του αδελφού του.
Αυτός λοιπόν, -συνεχίζει το ρεπορτάζ του ο δημοσιογράφος Ν. Ψιλάκης-, ο Μαγιάσης, διάβασε φωναχτά τα ονόματα 40 αντρών. Τους συγκέντρωσαν στην άκρη του δρόμου, τους έβαλαν στην γραμμή και τους οδήγησαν σε μιαν αποθήκη. Τους κλείδωσαν, έβαλαν διπλοφρουρά στην πόρτα για να μη μπορεί κανείς τους ν΄αποδράσει, και τους άφησαν έτσι όλο τη νύχτα.
Οι κατηγορίες που απήγγειλε ο Μαγιάσης ήταν οι συνηθισμένες, ότι τάχα οι χωρικοί έκλεβαν λάστιχα αυτοκινήτων, βοηθούν τους αντάρτες, στέλνουν τυριά και παξιμάδια στα λημέρια τους. Έτσι πρέπει ο γερμανικός στρατός να τους τιμωρήσει.
Οι χωρικοί γνωρίζοντας ότι ο προδότης Μαγιάσης ήταν αργυρώνητος, παραδόπιστος, τον φώναξαν την νύχτα σ΄ένα σπίτι και του έκαναν το τραπέζι με ό, τι είχαν, φαγητό και κρασί. Με παρακάλια και υποσχέσεις προσπάθησαν να σώσουν τους φυλακισμένους, όμως μόνο τους δεκατέσσερις κατάφεραν να γλυτώσουν. Στην ιδιότυπη φυλακή έμειναν οι εικοσιπέντε, που ήλπιζαν ότι θα γλύτωναν με αγγαρεία.
Την άλλη μέρα, 14 του Αυγούστου τους έβαλαν στην γραμμή και άρχισε η θλιβερή πορεία στους δρόμους. Έξω από το χωριό στην θέση Κερά, άκουσαν τον αξιωματικό να προστάζει ‘’αριστερά’’, τότε κατάλαβαν ότι περπατούσαν σ΄ένα δρόμο χωρίς επιστροφή.
Ο Αλέκος Παπαδάκης θυμάται και αναστενάζει….
‘’Μόλις μας είπαν να στρίψουμε αριστερά, ο ουρανός σκοτείνιασε. Τα μάτια μας βούρκωσαν. Αγκαλιάζαμε και φιλούσαμε ο ένας τον άλλο και ζητούσαμε συγχώρεση.
Διαμαρτυρηθήκαμε στους Γερμανούς, τους ρωτήσαμε γιατί θα μας σκότωναν, και μας είπαν πως είμαστε βάρβαρος λαός και πως, τελικά, θα υποταχτούμε’’.
Ο Αλέκος Παπαδάκης είχε πάει μαζί με τον δημοσιογράφο Ν. Ψιλάκη στον τόπο του μαρτυρίου όπου τώρα βρίσκεται μια μαρμάρινη επιγραφή, και άρχισε να διαβάζει μεγαλόφωνα, ενώ τα μάτια του έτρεχαν βρύσες τα δάκρυα: ΕΝΤΑΥΘΑ ΤΗΝ 14 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΤΟΥ ΕΤΟΥΣ 1944 ΕΚΤΕΛΕΣΘΗΣΑΝ ΥΠΟ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΩΝ ΑΝΕΥ ΑΙΤΙΑΣ ΚΑΙ ΔΙΚΗΣ ΟΙ ΚΑΤΩΘΙ 24 ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ ΓΕΡΓΕΡΗΣ. ΕΙΣ ΤΟΝ ΤΟΠΟΝ ΤΗΣ ΕΚΤΕΛΕΣΕΩΣ ΕΙΧΟΝ ΟΔΗΓΗΘΗ 25 ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΑΤΡΙΩΤΑΙ ΚΑΙ ΔΙΕΣΩΘΕΙ Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ ΑΝ ΚΑΙ ΒΑΡΕΩΣ ΤΡΑΜΑΤΙΣΘΕΙΣ.
-Εδώ είχαν στήσει τα πολυβόλα. Δυο πολυβόλα! Εδώ που στέκομαι τώρα ήταν το εκτελεστικό απόσπασμα, να εδώ, εδώ στεκόταν ο επικεφαλής, ένας άγριος Γερμαναράς, αμίλητος!
Στο βορεινό άκρο του μνημείου ,δίπλα ήταν μια μικρή ελιά, κατσιασμένη. Ο κορμός της ήταν πλαγιασμένος, λες και μοχθούσε να σταθεί όρθια, να δει τον ήλιο.
-Το βλέπεις αυτό το μουρέλο; Ακριβώς εδώ μπροστά με βάλανε να γονατίσω. Ήταν τότες μικρές όλες οι ελιές εδώ γύρω. Όλες οι άλλες μεγαλώσανε, μα τούτη δω απόμεινε όπως τη βλέπεις. Δε μεγάλωσε. Ίσως επειδή στον κορμό της σφηνώθηκαν οι σφαίρες. Ακόμη φαίνονται τα σημάδια.
- Ήμουν στην άκρη κι ετοιμαζόμουν να γονατίσω, όταν ακούω τον Γιώργη τον Κακουλάκη να με φωνάζει: ‘’Κουμπάρε Αλέκο, έλα κοντά μου, έλα να ποθάνομε μαζί’’. Σύρθηκα , πήγα, τον είδα να σηκώνει τα χέρια και να ψάλει. Δεν ξέρω τι έλεγε, ξέρω μόνο πως έλεγε λόγια της εκκλησίας. Εγώ έκανα το σταυρό μου κι έλεγα πως σε λίγο θα βρισκόμουν στον άλλο κόσμο, ας ερχόταν η Παναγιά να της παραδώσω την ψυχή μου.
-Πήρε θάρρος ένας άλλος , ο μακαρίτης ο Φραγκιάς, σηκώθηκε κι έβαλε τις φωνές. ‘’Γιατί μας σκοτώνετε; Πρέπει να μας απαγγείλετε κατηγορία. Κι αν εκάμαμε κακό να μας περάσετε από δίκη. Πως μπορείτε να μας εκτελέσετε χωρίς κατηγορία και καταδίκη;. Κανείς δεν απάντησε. Στο τέλος εδέησε ν΄ανοίξει το στόμα του ο επικεφαλής, τον κοίταξε άγρια, μας κοίταξε άγρια και είπε: ‘’Είστε βάρβαρος λαός, θα υποταχτείτε…’’
Ο επικεφαλής στεκόταν ακίνητος, τα πολυβόλα παραταγμένα, ο λόχος έτοιμος. Λέει ο Αλέκος: – Οι σφαίρες άρχισαν να πέφτουν. Σωριαστήκαμε ο ένας πάνω στον άλλον. Ένιωθα το αίμα μου να τρέχει, ένιωθα να χάνομαι. Μία σφαίρα τον βρήκε στα πλευρά. Μια άλλη είχε τρυπήσει την κοιλιά κι είχε σφηνωθεί σ΄ένα σπόνδυλο, το αίμα κυλούσε ζεστό, έσμιγε με το αίμα των άλλων. Λίγη ώρα μετά άκουγε μόνο βογγητά και βλαστήμιες γερμανικές. Όταν σταμάτησε το κροτάλισμα των όπλων, εκείνος ήταν σαν χαμένος, μισολιπόθυμος, μισοζώντανος. Ήξερε πως μετά θα άρχιζε η τελευταία πράξη, η χαριστική βολή.
-Ένας Γερμανός με πιστόλι μας κάρφωσε από μια σφαίρα στα μηνίγγια. Στο δικό μου κεφάλι βρέθηκε μια τραγιάσκα, κι αυτή με έσωσε. Το κεφάλι μου ακουμπούσε στο σώμα του διπλανού, κολυμπούσα στα αίματα. Με πυροβόλησε. Η σφαίρα πέρασε την τραγιάσκα, τραυμάτισε το κεφάλι μου, αλλά δεν σφηνώθηκε, δεν τρύπησε το κόκκαλο, ξέφυγε.
Είχα ακόμη τις αισθήσεις μου όταν πέρασε ένας Γερμανός και μας κλωτσούσε έναν- έναν. Έφαγα μια δυνατή κλωτσιά στα πισινά και τότε λιποθύμησα, χωρίς να στενάξω ή να κουνηθώ. Η μύτη της αρβύλας μου είχε τρυπήσει το έντερο, πονούσα φοβερά. Μήνες έκανα να συνέλθω, χρόνια και χρόνια με βασάνιζε.
Μετά την εκτέλεση οι Γερμανοί πήραν το δρόμο του γυρισμού. Σταμάτησαν στο χωριό, βγήκε ο προδότης Μαγιάσης από το αυτοκίνητο. Με χαιρεκακία είπε στους χωρικούς: ‘’Να πάτε να τους μαζέψετε και να τους χωματίσετε γρήγορα, σκοτωμένοι είναι όλοι, με χαριστική βολή και οι εικοσιπέντε’’.
Ένας χωριανός είδε τον Αλέκο που βογκούσε, το πήρε και τον πήγε στο βουνό. Φωνάξανε τον παπά-Σπύρο που του έδεσε τις πληγές.
-Σε λίγο καιρό το σώμα μου βρωμούσε, έτρεχε πύο –συνεχίζει ο Αλέκος-, δεκατέσσερις σφαίρες είχαν σφηνωθεί, τρεις από αυτές υπάρχουν ακόμη. Οι Γερμανοί είχαν μάθει ότι είχα γλυτώσει και όλο πυρ και μανία έλεγαν ότι όποιος με βοηθούσε θα του κάψουν το σπίτι. Έτσι με πήγαιναν από δω και από κει.
Ετοιμαζόμασταν να φύγουμε από τον τόπο του μαρτυρίου –λέει ο δημοσιογράφος-, όταν ο Αλέκος γυρνά προς τα πίσω, στρέφει το κεφάλι, δεν μπορεί να κρύψει τα δάκρυά του…
-Όταν πεθάνω θέλω να με θάψουν εδώ, δίπλα στο μεγάλο τάφο. Η θέση μου είναι δίπλα στους νεκρούς συντρόφους μου. Σαράντα χρόνια πάνε από τότε. Που να φανταζόμουνα πως θα ζούσα τόσο καιρό μετά….’’
Ο κυρ Αλέκος έχει από καιρό τώρα πάει κοντά στους νεκρούς συντρόφους του. Έτσι δεν πληγώνεται για μία ακόμη φορά, ακούγοντας Γερμανούς καθηγητές να αποκαλούν τον αγώνα των Κρητών ‘’βρώμικο και βάρβαρο’’. Δεν πληγώνεται βλέποντας Έλληνες καθηγητές να ανοίγουν το Πανεπιστήμιο για να βραβεύσουν τον υβριστή του περήφανου λαού, που δεν υποτάχτηκε τότε στους βαρβάρους . Στην εποχή μας οι απόγονοι των τότε κατακτητών δεν διαγουμίζουν μόνο τα σπίτια, παίρνοντας τρόφιμα και οικοσκευές, λάδια και κεντήματα. Με τον κατάλληλο τρόπο παίρνουν ολόκληρα τα σπίτια, την γη , τον αέρα και το νερό. ( Τα αρχαία άραγε;) Μπορεί ο δοσίλογος Μαγιάσης να βρήκε την τιμωρία που του έπρεπε, άφησε όμως πίσω του άξιους συνεχιστές, που παραδώσανε τον λαό συκοφαντημένο και σιδηροδέσμιο στους πολιτισμένους άρπαγες.
Οι ντόπιοι Μαγιάσηδες έχοντας λεηλατήσει πρώτοι τον πλούτο της πατρίδας μας, με τις offshore, τις μίζες, τα δωράκια και τα προνόμια, επεξεργάζονται στο μυαλό τους τώρα τις πρακτικές της αγγαρείας, που εφάρμοζαν οι κατακτητές. Μετά το πετσόκομμα των μισθών όσων έχουν ακόμη δουλειά, γιατί να μην δουλεύουν δωρεάν; Το δέλεαρ είναι πολύτιμο. Μόρια και πάλι μόρια, πολυδουλεμένα ή αχρησιμοποίητα, διακοσμητικά, πλεονασματικά ή ειδικού σκοπού. Στο τέλος που θα μένουν οι εργαζόμενοι(;) με τα μόρια των Μαγιάσηδων στα χέρια, γέροι και άρρωστοι, καθώς θα πηγαίνουν στα νοσοκομεία για περίθαλψη, θα γνωρίζουν και την επόμενη πρακτική των κατακτητών. Καμία θεραπεία στους έτσι και αλλιώς εξοφλημένους.
Και πάνω που θα βγαίναμε από το Μνημόνιο………..
Με εκτίμηση,
Αγγελική Π.

 

http://olympia.gr/2014/11/21

Ο Γιάννης Δραγασάκης (ΣΥΡΙΖΑ) και οι Γερμανοί «σύμμαχοί» του στο συνέδριο του Ινστιτούτου Levy

ΣΧΟΛΙΟ: Οι συριζαιοι μέλλοντες υπουργοί απροκάλυπτα εβραιοκινούμενοι και εβραιοεξαρτόμενοι.

Το Ινστιτούτο Levy θεωρείται υποστηρικτής και υπέρμαχος των προοδευτικών και φιλελευθέρων πολιτικών στις ΗΠΑ 

 

Η επιτακτική ανάγκη για άμεση αλλαγή της πολιτικής της λιτότητας που ακολουθεί η Ευρώπη, μαζί με τα ζητήματα της διαχείρισης του χρέους αλλά και των κερδοσκοπικών επιθέσεων των αγορών στις οικονομίες του Ευρωπαϊκού Νότου, θα είναι μερικά από τα ζητήματα τα οποία θα θίξει ο υπεύθυνος προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ Γιάννης Δραγασάκης στο διήμερο Συνέδριο του Ινστιτούτου Levy.

Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και αντιπρόεδρος της Βουλής θα είναι ο μοναδικός πολιτικός που θα συμμετάσχει στο διήμερο συνέδριο του παγκοσμίου φήμης αμερικανικού ινστιτούτου που θα διεξαχθεί στο Μέγαρο Μουσικής στις 21 και 22 Νοεμβρίου.

Το κεντρικό θέμα του συνεδρίου θα είναι «Η Ευρώπη στο σταυροδρόμι: Ένωση λιτότητας ή αναπτυξιακής σύγκλισης;», ενώ ιδιαίτερο ενδιαφέρον θα έχουν οι τοποθετήσεις δυο κορυφαίων Γερμανών οικονομολόγων οι οποίοι έχουν κληθεί να συμμετάσχουν.

Πρόκειται για τον Peter Bofinger, μέλος της επιτροπής των «σοφών» της Γερμανίας, ο οποίος έχει δηλώσει στο παρελθόν για τον Γερμανό υπουργό Οικονομικών, W. Schaeuble, ότι δεν έχει ιδέα από οικονομική πολιτική και για τον σοσιαλδημοκράτη οικονομολόγο και πρώην αναπληρωτή υπουργό Οικονομικών Heiner Flassbeck.

Μάλιστα ο Heiner Flassbeck με δηλώσεις του κατά καιρούς έχει σταθεί πολύ κριτικά απέναντι στο ευρώ, ενώ συνεργάζεται με τον γνωστό αριστερό οικονομολόγο, Κώστα Λαπαβίτσα ο οποίος τελευταία ασκεί δριμεία κλιτική στο οικονομικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ όπως αυτό παρουσιάστηκε στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης.

Το Ινστιτούτο Levy θεωρείται υποστηρικτής και υπέρμαχος των προοδευτικών και φιλελευθέρων πολιτικών στις ΗΠΑ.

Δύο ημέρες αργότερα στις 24 και 25 Νοεμβρίου αντιπροσωπεία του ΣΥΡΙΖΑ αποτελούμενη από τον Γιώργο Σταθάκη και τον Γιάννη Μηλιό θα μεταβούν στο Σίτι του Λονδίνου όπου θα έχουν σειρά επαφών με κορυφαία στελέχη του διεθνούς τραπεζικού και χρηματιστηριακού λόμπυ αλλά με εκπροσώπους των πλέον ισχυρών funds σε παγκόσμιο επίπεδο.

Τα στελέχη του οικονομικού επιτελείου θα ακούσουν τις απόψεις των εκφραστών της αγοράς με στόχο να βολιδοσκοπήσουν τις αντιδράσεις τους σε ότι αφορά την οικονομική πρόταση που θα ακολουθήσει ο ΣΥΡΙΖΑ αν αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας.

Ενώ θεωρείται σχεδόν βέβαιο ότι θα συζητήσουν και το μεγάλο ζήτημα που προτάσσει το κόμμα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης σχετικά με την διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του ελληνικού χρέους.

Δ.Α.
www.bankingnews.gr

Πηγή
http://antipliroforisi.blogspot.gr/2014/11/levy.html

Αυθαίρετα στον «ομφαλό της Γης»

Διαμαρτυρία μελών της δημοτικής κίνησης Δελφών
«Πολίτες στο προσκήνιο».

«Αν θα με βγάλτε Δήμαρχο για μια τετραετία,/ θα κάνω έργα πλούσια με γνώση και σοφία./Εχω σκοπό μου πρώτα πρώτα/να σας αλλάξω σ’ όλους τα φώτα»
Σπύρος Ζαγοραίος, «Ο Δήμαρχος»

Στους τοίχους του Ναού του Απόλλωνα, στο σπουδαιότερο μαντείο του αρχαίου ελληνικού κόσμου, δέσποζαν τα Δελφικά Παραγγέλματα. «Μηδέν άγαν», σημαίνει να τα κάνεις όλα με μέτρο. Και «Υβριν Μίσει», να αποφεύγεις την υπερβολή που φτάνει σε προσβολή του Θείου. Χιλιάδες χρόνια μετά, στον «ομφαλό της Γης» ξεφυτρώνουν μεζονέτες και ξενοδοχεία, βεβηλώνοντας ένα μνημείο της... Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς.

Πάνω από 5.500 τ.μ. αυθαιρέτων μέσα στον αρχαιολογικό χώρο έχουν χτιστεί στους Δελφούς και μάλιστα με φερόμενους ως «εγκεφάλους» δύο πρώην δημάρχους της περιοχής. Σήμερα, μαζί με άλλους δύο κατηγορούμενους, δικάζονται σε βαθμό κακουργήματος στο Εφετείο Λαμίας.

Το χρονικό

Η ιστορία ξεκινά τον Οκτώβριο του 2003, λίγο πριν από τους «ιλουστρασιόν» Ολυμπιακούς Αγώνες. Ο δήμαρχος των Δελφών καλούσε τα ΜΜΕ για να τους εξηγήσει το αναπτυξιακό του όραμα. Ενώ οι δημοσιογράφοι περιφέρονταν σαν τοτέμ από χωρίου εις χωρίον στην κακοτράχαλη Φωκίδα, ο Παναγιώτης Καλτσής μεταβιβάζει στην κόρη του γη από «άτυπη χρησικτησία».

Ωστόσο, η οικογενειακή κληρονομιά έχει ένα μικρό... προβληματάκι: τα 20 στρέμματα βρίσκονται εντός της Β’ Ζώνης του αρχαιολογικού χώρου. Αυτό σημαίνει ότι είναι αδύνατο να χτιστούν χωρίς γνωμοδότηση του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου και χωρίς Υπουργική Απόφαση. Στο τοπογραφικό, το οικόπεδο εμφανίζεται χωρίς να εφάπτεται σ’ αυτό δρόμος οποιασδήποτε κατηγορίας. Τα συμβόλαια συντάσσει ο συμβολαιογράφος και δήμαρχος του τότε Δήμου Ιτέας, Αριστείδης Παπαλάιος.

Δύο μήνες αργότερα, προσκομίζεται στον ίδιο συμβολαιογράφο νέο τοπογραφικό διάγραμμα συνταχθέν «μετά από νέα καταμέτρηση». Το υπογράφει ο πολιτικός μηχανικός Νικόλας Φουσέκης, δήμαρχος Αμφισσας. Στο νέο τοπογραφικό, το οικόπεδο εμφανίζεται εκτός αρχαιολογικού χώρου και αποκτά δρόμους. Οι δρόμοι τοποθετήθηκαν, για να καταστεί δυνατή η κατάτμησή του.

Τσιμέντο να γίνει

Με πέντε χωριστές συμβολαιογραφικές πράξεις μεταβιβάζεται το οικόπεδο από τη θυγατέρα τού πρώην δημάρχου Δελφών στον Παναγιώτη Δάβαρη και την εταιρεία «ΔΑΒΑΡΗ-ΑΡΑΧΩΒΑ-ΕΠΕ». Τα συμβόλαια έγιναν με την αντικειμενική αξία των οικοπέδων που ήταν 570€/στρέμμα, αντί της πραγματικής που ήταν 90.000-150.000€/στρέμμα. Ο δρόμος για την... ανάπτυξη είναι πλέον ανοιχτός. Η Πολεοδομία το 2004 εκδίδει πέντε άδειες κι οι εργασίες ανέγερσης ξεκινούν.

Ο Στέλιος Σχοινάς είναι πολιτικός μηχανικός. Στα μέσα του 2007, ως Α’ αντιπρόεδρος του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Φωκίδας, συμμετέχει στη διαβούλευση για την αναοριοθέτηση του αρχαιολογικού χώρου των Δελφών. Και τότε για τον ίδιο ξεκινά μια περιπέτεια που κρατάει μέχρι και σήμερα. «Ποτέ δεν πίστεψα ότι θα σώσω τον κόσμο και ειδικότερα τη χώρα μας», δηλώνει στην «Εφ.Συν.» ο κ. Σχοινάς. «Αφού απέκλεισα την περίπτωση λάθους, διότι ήταν αδύνατον να γίνει ένα τόσο χοντρό λάθος, ο δόλος ήταν δεδομένος. Μια τόσο μεγάλη και δόλια ενέργεια η συνείδησή μου δεν μου επέτρεπε να την αποσιωπήσω».

Ο κ. Σχοινάς προχωρά σε καταγγελίες προς το υπουργείο Πολιτισμού και τον εισαγγελέα Αμφισσας. Ετσι, η Διεύθυνση Τοπογραφήσεων, Φωτομετρίας και Κτηματολογίου του ΥΠΠΟ ελέγχει και διαπιστώνει ότι το εν λόγω γεωτεμάχιο στην πραγματικότητα βρίσκεται στο σύνολό του εντός του αρχαιολογικού χώρου και το τοπογραφικό διάγραμμα υπήρξε παραπλανητικό. Στις 2/9/2008, έγγραφο της Διεύθυνσης Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων αναφέρει ότι οι εγκρίσεις οικοδομικών αιτημάτων στηρίζονταν σε εσφαλμένη πραγματική προϋπόθεση και πρέπει να ανακληθούν.

Αυτονόητη συνέπεια ήταν να ανακληθούν οι πέντε οικοδομικές άδειες από τη Διεύθυνση Πολεοδομίας της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Φωκίδας τον Νοέμβριο του 2008. Στο έγγραφο αναφέρεται ότι «για την οικοδομή θα εφαρμοσθούν οι διατάξεις περί αυθαιρέτων κατασκευών, όπως προβλέπεται από τη σχετική νομοθεσία».

Σε εκκρεμότητα

Το 2010 ο κ. Καλτσής ολοκληρώνει τη θητεία του ως δήμαρχος Δελφών και τον διαδέχεται ο κ. Φουσέκης, ο οποίος την περίοδο 2006-2010 είχε διατελέσει και νομάρχης Φωκίδας. Ο δήμαρχος προΐσταται των υπηρεσιών της Πολεοδομίας και οφείλει να δώσει εντολή, προκειμένου να εφαρμοστούν οι νόμιμες διαδικασίες περί αυθαιρέτων κατασκευών: η Πολεοδομία θα έπρεπε να εκδώσει πρωτόκολλα αυθαιρέτων και να επιβάλει πρόστιμα.

Παρ’ όλα αυτά, τα αυθαίρετα στέκουν ακόμα όρθια στο δελφικό τοπίο, όπως καταγγέλλει ο κ. Σχοινάς: «Εξι χρόνια μετά την ανάκληση των οικοδομικών αδειών, η διαδικασία των αυθαιρέτων δεν έχει ολοκληρωθεί! Συνήθως παίρνει τρεις με τέσσερις μήνες. Ζημίωσαν το Δημόσιο με πάνω από 25.000.000 ευρώ, από την μη άμεση επιβολή των προστίμων. Κανένας δεν τους έχει ελέγξει, παρά το γεγονός ότι πρόκειται για ξεκάθαρη περίπτωση παράβασης καθήκοντος από επίορκους υπαλλήλους».

Για λάθη στη σύνταξη των πρωτοκόλλων κάνει λόγο ο Νίκος Σταντζούρης, δημοτικός σύμβουλος της αντιπολίτευσης («Πολίτες στο Προσκήνιο»): «Ο μέχρι πρότινος δήμαρχος και κατηγορούμενος στην προσεχή δίκη κούνησε το δαχτυλάκι του το 2013, μετά από παρέμβαση του επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης. Τελικά ούτε αυτά τα πρόστιμα επιβλήθηκαν, επειδή συνεχίζουν να μην εκδικάζουν τις ενστάσεις, κρατώντας την υπόθεση σε εκκρεμότητα».

Γραπτή απάντηση

«Τι ακριβώς συμβαίνει;» ρωτήσαμε τον αρμόδιο αντιδήμαρχο. Ο Ν. Μολιώτης μάς απάντησε γραπτώς: «Οι οικοδομικές άδειες του έτους 2004 έχουν ανακληθεί, μετά την ανάκληση των εγκρίσεων της Ι’ Εφορείας Δελφών από το 2008. Εχουν συνταχθεί οι σχετικές εκθέσεις αυτοψίας αυθαιρέτων κατασκευών και δεν δύναται η Υπηρεσία να αποστείλει πρόστιμα, γιατί εκκρεμούν στο αρμόδιο Συμβούλιο Πολεοδομικών Θεμάτων και Αμφισβητήσεων (ΣΥΠΟΘΑ) οι ενστάσεις των ιδιοκτητών από τον Οκτώβριο του 2013.

»Ολοι οι φάκελοι των οικοδομικών αδειών που έχουν εκδοθεί για τη συγκεκριμένη περιοχή έχουν αποσταλεί από την Υπηρεσία τον Αύγουστο του 2005 στην Εισαγγελία. Η Υπηρεσία έχει προβεί σε όλες τις κατά νόμο ενέργειες και όποια καθυστέρηση οφείλεται σε διαδικαστικά θέματα στη συνεργασία με τις λοιπές εμπλεκόμενες Υπηρεσίες (Αρχαιολογία, Υπ. Πολιτισμού, ΥΠΕΧΩΔΕ, ΣΥΠΟΘΑ κ.λπ.)».

Σύμφωνα με τον νόμο, το Συμβούλιο Πολεοδομικών Θεμάτων και Αμφισβητήσεων οφείλει να εκδώσει την απόφασή του επί της προσφυγής μέσα σε ένα μήνα από την υποβολή της και στη συνέχεια τα πρόστιμα μέσω της Υπηρεσίας Δόμησης του Δήμου να αποσταλούν στην αρμόδια ΔΟΥ μέσα σε 15 μέρες. Επομένως, «πώς γίνεται στην περίπτωση αυτή από τον Οκτώβριο του 2013 το Συμβούλιο να μην έχει εκδώσει απόφαση και τι έχει κάνει ο Δήμος Δελφών γι’ αυτό;» ρωτήσαμε τον αντιδήμαρχο.

«Η Υπηρεσία Δόμησης δεν είναι αρμόδια να ελέγξει τη διαδικασία που ακολουθεί το αρμόδιο ΣΥΠΟΘΑ, αλλά να εκτελέσει την όποια απόφασή του», μας εξηγεί ο κ. Μολιώτης. «Παρ’ όλα αυτά, η Υπηρεσία μας με έγγραφό της από 1/10/2014 προς το ΣΥΠΟΘΑ Φωκίδας εφιστά την προσοχή για την τήρηση των προβλεπομένων και το καλεί σε άμεση ανταπόκριση. Εξάλλου, για το θέμα των προθεσμιών τού εκάστοτε ΣΥΠΟΘΑ έχουν βγει διευκρινιστικές εγκύκλιοι του υπουργείου».

«Ποιες είναι συγκεκριμένα οι ευθύνες της Αρχαιολογίας, του υπ. Πολιτισμού και του ΥΠΕΧΩΔΕ, στις οποίες αναφερθήκατε, κ. αντιδήμαρχε;» ρωτήσαμε. «Εμείς δεν μιλάμε για ευθύνες των εμπλεκομένων Υπηρεσιών, αλλά για τα διαδικαστικά θέματα με την αλλεπάλληλη ανταλλαγή σχετικών εγγράφων και τη ροή μιας συνεχούς αλληλογραφίας», κατέληξε ο κ. Μολιώτης.

Απευθυνθήκαμε και στον πρόεδρο του ΣΥΠΟΘΑ, Αντώνη Τερζή. «Το Συμβούλιό μας από τον Ιούνιο δεν είχε σύνθεση, αφού μέλη του συνταξιοδοτήθηκαν. Συνεδριάσαμε ξανά τον Οκτώβριο και δεν προλάβαμε να δούμε το θέμα λόγω παρέλευσης του ωραρίου. Θα το δούμε σε επόμενη συνεδρίαση»...

Ντίνα Δασκαλοπούλου από efsyn, μέσω "Το Γρέκι" 

http://sibilla-gr-sibilla.blogspot.gr/2014/11/blog-post_266.html

Το 4ο ράϊχ "επέβαλε" κατάθεση στεφάνου στην μνήμη των ναζί κατακτητών από τον αρχηγό του ΓΕΕΘΑ!!! Να πώς εκκολάπτονται οι νέοι Τσολάκογλου του έθνους

του Δημήτρη Καζάκη

Ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ κατέθεσε στεφάνι στη μνήμη των ναζί κατακτητών σε μια πρωτοφανή επίδειξη εθνικής υποτέλειας. Την Κυριακή 16 Νοεμβρίου η Γερμανική πρεσβεία οργάνωσε εκδήλωση μνήμης στο στρατιωτικό νεκροταφείο των ναζί που σκοτώθηκαν στην ελληνική επικράτεια κατά τον πόλεμο και την κατοχή. Το συγκεκριμένο στρατιωτικό νεκροταφείο βρίσκεται σε ακατοίκητη περιοχή του Διονύσου και είναι ένα από τα δυο στρατιωτικά νεκροταφεία που υπάρχουν στον Ελλαδικό χώρο. Το άλλο βρίσκεται στο Μάλεμε. Στο νεκροταφείο του Διονύσου βρίσκονται 9.973 νεκροί στρατιώτες των ναζιστικών δυνάμεων κατοχής της Ελλάδας.

Τα προηγούμενα χρόνια οι εκδηλώσεις μνήμης στο νεκροταφείο φρόντιζαν να κρατούν ιδιαίτερα χαμηλό προφίλ σε κλειστό κύκλο και αφορούσαν κυρίως μνημόσυνα από συγγενείς των νεκρών. Βλέπετε το κοινό περί δικαίου αίσθημα των Ελλήνων, ήταν ακόμη ζωντανό. Οι μνήμες των....
σφαγών και των θυμάτων από τον ναζί κατακτητή, ήταν και παρέμεναν νωπές. Οι Έλληνες είχαν τα περισσότερα θύματα και τις μεγαλύτερες καταστροφές από τους ναζί από οποιαδήποτε άλλη κατεχόμενη χώρα στην Ευρώπη. Και χάρις στις κυβερνήσεις υποτέλειας της Ελλάδας οι νεκροί και οι θυσίες έχουν παραμείνει έως σήμερα ανεκπλήρωτες.

Το γιατί βέβαια παρέμειναν τα δυο αυτά στρατιωτικά νεκροταφεία των Γερμανών κατακτητών στο ελληνικό έδαφος, σχετίζεται πρωτίστως με πολιτικές σκοπιμότητες. Οι Γερμανοί ακόμη και με τους νεκρούς τους θέλησαν να διατηρήσουν την στρατιωτική τους παρουσία στην Ελλάδα. Οι παλιοί δοσίλογοι και συνεργάτες τους παρέμειναν στη διακυβέρνηση της Ελλάδας κι έτσι καταλήξαμε με τα Γερμανικά νεκροταφεία, ενώ δεν υπάρχει - τουλάχιστον επίσημα - στρατιωτικό νεκροταφείο ούτε των Ιταλών, ούτε των Βούλγαρων κατακτητών της ίδιας περιόδου. Τα μόνα άλλα νεκροταφεία ξένων στρατιωτών που υπάρχουν στο ελληνικό έδαφος είναι των συμμάχων.

Φέτος όμως η Γερμανική πρεσβεία θέλησε να κάνει στρατιωτικό και πολιτικό μνημόσυνο για τους νεκρούς στρατιώτες των ναζί. Ζήτησε μάλιστα από το Επιτελείο να σταλεί ορθόδοξος ιερέας για να τελέση επιμνημόσυνη δέηση με όλο το θρησκευτικό τυπικό. Έτσι κι έγινε. Στάλθηκε από το Επιτελείο στρατιωτικός ιερέας ο οποίος και πρωτοστάτησε στην όλη τελετή. Μάλιστα, με ρίγη συγκίνησης - όχι βέβαια εθνικής - τον κατέλαβαν όταν ο Γερμανός πρέσβης ζήτησε "συγνώμη" για τις θηριωδίες και τα εγκλήματα κατά του ελληνικού λαού, που επίσημα η Γερμανία δεν έχει αναγνωρίσει ακόμη.

Την έκπληξη όμως έκανε ο Μιχαήλ Κωσταράκος, αρχηγός του ΓΕΕΘΑ, ο οποίος όχι μόνο παραβρέθηκε στην τελετή, αλλά κατάθεσε στεφάνι στη μνήμη των ναζί στρατιωτών. Με τον τρόπο αυτό, προφανώς, ο κ. Κωσταράκος έδωσε τα διαπιστευτήριά του σ' εκείνους που φρόντισαν να αναδειχθεί σε νέο πρόεδρο της Στρατιωτικής Επιτροπής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μόλις τρεις ημέρες νωρίτερα. Βεβαίως, τον κ. Κωσταράκο δεν θα τον δείτε ποτέ σε αντίστοιχες εκδηλώσεις τιμής στην εθνική αντίσταση του ελληνικού λαού. Ούτε να καταθέτει στεφάνι σε μνημεία της εθνικής αντίστασης. Τέτοιες ευαισθησίες δεν διαθέτει. Άλλωστε το εθνόσημο που φέρει στη στολή του, είναι διακοσμητικό. Απ' ότι φαίνεται δεν σημαίνει τίποτε για τον ίδιο και τους επιτελείο των ενόπλων δυνάμεων.

Αυτή η πρωτοφανής ενέργεια, κορυφαίο δείγμα εθελοδουλείας και υποτέλειας, εντάσσεται στην προσπάθεια της επίσημης Γερμανίας να αποκαθάρει το παρελθόν της από το ναζιστικό στίγμα. Στη συγκεκριμένη εκδήλωση παραβρέθηκαν κι άλλοι ανώτεροι αξιωματικοί των ελληνικών(;) ενόπλων δυνάμεων, στρατιωτικοί ακόλουθοι των χωρών του ΝΑΤΟ, κοκ. Το μήνυμα είναι σαφές. Ο πόλεμος και η κατοχή δεν είχαν πολιτικό και ιδεολογικό περιεχόμενο. Δεν ήταν ένας πόλεμος λαϊκός, απελευθερωτικός εναντίον των ορδών του φασισμού και του ναζισμού, αλλά ένας διακρατικός πόλεμος με νικητές και ηττημένους. Κι έτσι στην εκδήλωση οι νικητές τιμούσαν του ηττημένους.

Ποιον ακριβώς αντιπροσώπευε ο κ. Κωσταράκος και οι επιτελείς του στην συγκεκριμένη εκδήλωση; Πάντως όχι την Ελλάδα και τους Έλληνες. Μόνο τους δοσίλογους στρατηγούς εκπροσωπούσαν που υπονόμευσαν την μαχητική διάθεση του στρατού και τελικά υπέγραψαν την συνθηκολόγηση των ελληνικών όπλων μπροστά στις χιτλερικές ορδές. Το λέμε αυτό γιατί μόνο αυτοί, μόνο οι δοσίλογοι στρατηγοί, αντιλήφθησαν τον πόλεμο ως διακρατικό κι όχι ως πατριωτικό και εθνικοαπελευθερωτικό, ως πόλεμο μέχρις εσχάτων του ελληνικού λαού.

Και μόνο η παρουσία του κ. Κωσταράκου δικαιώνει τη στάση της επίσημης Γερμανίας που ακόμη και σήμερα επιμένει ότι τα θύματα από τις θηριωδίες των ναζί κατακτητών ήταν "νόμιμες" ενέργειες ενάντια στην "παράνομη" αντίσταση του ελληνικού λαού. Γι' αυτό και αρνείται όχι μόνο να δικαιώσει τα αιτήματα για τις πολεμικές αποζημιώσεις και το κατοχικό αναγκαστικό δάνειο υπέρ των κατακτητών. Φανταστείτε ότι ο κ. Κωσταράκος κατέθεσε στεφάνι προς τιμήν μιας χώρας, που όχι μόνο άσκησε φρικτή κατοχή σε βάρος της Ελλάδας, αλλά αρνείται ακόμη και σήμερα να υπογράψει συνθήκη ειρήνης με τη χώρα μας. Όπως έχει κάνει με όλες τις άλλες νικήτριες χώρες μετά το τέλος του πολέμου.

Κι έτσι ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ τιμά τους στρατιώτες του κατακτητή και αποδέχεται την χλεύη της "συγνώμης" του εκπροσώπου μιας χώρας που αρνείται πεισματικά να άρει το καθεστώς εμπόλεμης δύναμης με την Ελλάδα. Γιατί άραγε; Μήπως για να βρουν δικαιολογία μιας νέας στρατιωτικής κατοχής της χώρας; Αυτή τη φορά προς όφελος του ευρώ και της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης; Πάντως αν το σχεδιάζουν τα επιτελεία των Βρυξελλων και του Βερολίνου, ξέρουν από τώρα σε ποιους νέους Τσολάκογλου μπορούν να στηριχθούν.

http://seisaxthia-epam.blogspot.gr/2014/11/blog-post_823.html
http://www.gataros.net/2014/11/4_82.html

Ένα μεγάλο ΜΠΡΑΒΟ στο παλικάρι που έφτιαξε αυτό το ΒΙΝΤΕΟ!

Δείτε το βίντεο…





http://sdsakis10.blogspot.gr/

http://www.makeleio.gr/?p=182014

22/11/2898/Ω:19.00 ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΑΡΤΕΜΗ ΣΩΡΡΑ & ΣΥΝΕΡΓΑΤΩΝ ΣΤΗ ΣΥΡΟ! ΣΤΟ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ «ΕΡΜΗΣ».

ΣΕ ΖΩΝΤΑΝΗ ΜΕΤΑΔΟΣΗ Η ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΡΤΕΜΗ ΣΩΡΡΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΣΥΡΟ.

ΗΧΟΣ: www.sorrasfm.com
ΕΙΚΟΝΑ: SORRASTV ΥΟUΤUBE / :https://www.youtube.com/channel/UCzmavZuisZ4a1DvHu8-6UwQ

ΡΑΔΙΟΣΥΝΔΕΣΗ – ΑΝΑΜΕΤΑΔΟΣΗ: NEW RADIO FM   ΡαΔιόνιος

http://alfeiospotamos.gr/?p=10679

Πολυτεχνείο - Τρεις καθηγητές και 12 φοιτητές δολοφονήθηκαν από το ΚΚΕ

Το «κόμμα της προδοσίας και του εγκλήματος», όπως αποκαλούσε το ΚΚΕ ο Γεώργιος Παπανδρέου – χωρίς ποτέ να το πάρει πίσω, όπως έκαναν άλλοι, ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος ή ο Κωνσταντίνος Καραμανλής...- ξεπέρασε και αυτούς τους κατακτητές σε θηριωδία.

Ενεφύσησε στις ορδές των δολοφόνων του μίσος ανηλεές κατά των συμπολιτών, των συναδέλφων, των φίλων, των γειτόνων και των συγγενών ακόμη που συνέβαινε να αντιστέκονται την βαρβαρότητα του μισθοφόρου των Εγγλέζων ΕΛΑΣ που πληρωμένος με εγγλέζικες λίρες είχε επιδοθεί μετά μανίας στην εξόντωση όποιου αντιστέκονταν.

Τον Δεκέμβριο του 44 η νέα γενεά πλήρωσε βαρύ φόρο αίματος. Σπουδαστές, φοιτητές, και μαθητές συνελήφθησαν, για μια «ανακρισούλα», οδηγήθηκαν στους τόπους του μαρτυρίου και δολοφονήθηκαν άγρια.

Οι καθηγητές δεν μπορούσαν να λείψουν από το όργιο αίματος του «μεγάλου Δεκέμβρη».

Επελέγησαν ως θύματα προς παραδειγματισμό.

Τρεις διαπρεπείς καθηγητές του Πολυτεχνείου πλήρωσαν με την ζωή τους την αφοσίωση τους στο
Έθνος και την ελευθερία.

Από τις ομάδες θανάτου του ΚΚΕ δολοφονήθηκαν:

• Ο προπρύτανης του Πολυτεχνείου Ιωάννης Θεοφανόπουλος.

• Ο κοσμήτωρ της σχολής Μηχανολόγων Γεώργιος Σαρρόπουλος.

  • Ο καθηγητής της Πολιτικής Οικονομίας στο Πολυτεχνείο, Σπυρίδων Κορώνης – σύμβουλος και σχεδιαστής της κοινωνικής πολιτικής του ελευθερίου Βενιζέλου.

ΤΟ ΣΦΑΓΜΕΝΟ ΛΕΙΨΑΝΟ ΤΟΥ ΠΡΥΤΑΝΗ Ι.ΘΕΟΦΑΝΟΠΟΥΛΟΥ

Μαζί με τους καθηγητές τους, στο άνθος της νεότητας των, δολοφονήθηκαν πολλοί σπουδαστές και φοιτητές. Ο αριθμός μόνον των σπουδαστών του Πολυτεχνείου που σύρθηκαν στο τόπο του μαρτυρίου από τους δολοφόνους του ΚΚΕ ανέρχεται σε δώδεκα, μεταξύ αυτών:

• Η Ευγενία Λύτρα, απόγονος του μεγάλου ζωγράφου Λύτρα και ανεψιά του καθηγητή Χόρς.

• Τα αδέλφια Στάθης και Δανάη Ιατρίδου.

• Ο Ν. Κορυζής, ανεψιός του πρωθυπουργού Αλ. Κορυζή και γιος του επίσης δολοφονημένου Στ. Κορυζή.

Μήπως οι διάφοροι γραφικοί και αυτάρεσκοι που θα μαζευτούν για να κτυπήσει ο ένας την πλάτη του άλλου να μας πουν πως συνελήφθηκαν, από ποιούς και γιατί δολοφονήθηκαν οι τρεις καθηγητές και οι δώδεκα σπουδαστές του Πολυτεχνείου;

Και όμως το Πολυτεχνείο δεν τιμά και δεν μνημονεύει τους καθηγητές Θεοφανόπουλο, Σαρρόπουλο, Κορώνη!

Δεν έχει αναρτήσει τιμητικώς στις αίθουσες του φωτογραφίες της Λύτρα, του Κορυζή, των αδελφών Ιατρίδου και των άλλων δολοφονημένων σπουδαστών του!

Ο σύντροφος Φαράκος καπετάνιος τότε.. του λόχου του ΕΛΑΣ "Λόρδος Μπάυρον" δεν αισθάνθηκε ποτέ την υποχρέωση να μας πεί πώς συνελήφθησαν, απο ποιούς και γιατί δολοφονήθηκαν οι τρείς καθηγητές και οι δώδεκα φοιτητές του Πολυτεχνείου, ούτε ο πολύς Κύρκος. Πήραν το μυστικό στον τάφο τους.

Μένει ο σκηνοθέτης κύριος Κούνδουρος και μέλος του λόχου "Μπάυρον" αλλά και αυτός δεν θυμάται...

Πηγή: http://tabouri.blogspot.gr/2013/11/blog-post_17.html
Πηγή: http://istoriakatoxis.blogspot.gr/
το είδα

http://oimaskespeftoun.blogspot.gr/2014/11/12.html

Ναι ρε! Να σώσουμε τις τράπεζες!...

της πατρίδας μου οι φυλλάδες
στόχο έχουν το μυαλό
κ από κάτω έχουν όλες

τον κυρ Σάλλα χορηγό

το είδα

http://oimaskespeftoun.blogspot.gr/2014/11/blog-post_35.html