HΠΑ- Ρωσία διαλύουν την Τουρκία και χαράσσουν νέα σύνορα...

Θανάσης Παπαδημητρίου

Τον χειμώνα ετούτο άμα τον πηδήξουμε, θα έλεγα για πολλά χρόνια καθαρίσαμε. Όπως όλα δείχνουν, αυτόν τον χειμώνα πιθανόν να συμβούν όσα δεν συνέβησαν τα τελευταία εκατό χρόνια.

Οι σημαντικές εξελίξεις όσον αφορά τους υδρογονάνθρακες
της Ανατολικής Μεσογείου, σε συνάρτηση με τα όρια που τείνει να αγγίξει η ευρωζώνη, οδηγούν στα άκρα μια σειρά από συμπεριφορές και πολιτικές κινήσεις των αρχηγών των χωρών που εμπλέκονται σε όλο αυτό το σκηνικό.


Στο επίκεντρο είναι η χαοτική κατάσταση στη Συρία, η οποία μετατρέπεται σε τυφώνα που είναι έτοιμος να καταπιεί ολόκληρη την περιοχή, από την Τουρκία μέχρι τη Σαουδική Αραβία.


Η απόφαση για ανατροπή του Άσαντ έχει εμπλέξει όλες τις γύρω χώρες, οι οποίες απειλούνται με διάλυση. Όλα δείχνουν ότι μετά από 100 χρόνια από τη συμφωνία Σάικς-Πικό (Sykes-Picot Agreement), οδεύουμε σε μια νέα συμφωνία, η οποία θα καθορίζει νέα κράτη με νέα σύνορα.


Οι αποφάσεις για την προώθηση μιας σειράς ενεργειών φαίνεται να έχουν παρθεί στα μέσα του 2012, μετά από επανασχεδιασμό των χώρων επιρροής ανάμεσα σε Ρωσία και ΗΠΑ.
Τι είναι αυτό, όμως, που οδήγησε στο να έρθουν αντιμέτωποι Γερμανία και Τουρκία με τις ΗΠΑ;


Ποια είναι τα στοιχεία που διαμορφώνουν τις επιλογές Ρώσων και Αμερικάνων στην ευρύτερη περιοχή τόσο της Ευρώπης όσο και της Α. Μεσογείου και της Μ ανατολής;


Ίσως διαφορετικοί παράγοντες να είναι αυτοί που ώθησαν τις δυο μεγάλες δυνάμεις να σταθούν συνεργαζόμενες, με μια λογική λυκοφιλίας, φυσικά, απέναντι στην ΕΕ όχι των Ευρωπαίων αλλά των Γερμανών.

 

1) Η δυνατότητα παραγωγής ενέργειας από σχιστόλιθο, γεγονός που οδήγησε για πρώτη φορά στην ιστορία τις ΗΠΑ σε ενεργειακή αυτονομία. Μάλιστα άλλαξε και ο νόμος για να μπορούν να κάνουν εξαγωγή σε τρίτες χώρες.

 

2) Ο εντοπισμός μεγάλων ποσοτήτων υδρογονανθράκων στην Ανατολική Μεσόγειο και

 

3) Η προσπάθεια της Γερμανίας να υποσκελίσει όλες τις υπόλοιπες χώρες μέσα στη ΕΕ ώστε να γίνει η μοναδική χώρα που θα έχει τον πρώτο και τελευταίο λόγο, μετατρέποντας την ΕΕ σε Γερμανική ΕΕ.

Όντας, πλέον, αυτάρκεις ενεργειακά οι ΗΠΑ αποδεσμεύονται από την ανάγκη διατήρησης, με κάθε τρόπο, του «Status Quo» της Μ Ανατολής, οπότε μπορούν να ρίξουν τις δυνάμεις τους στην προσπάθεια για μεγαλύτερο έλεγχο της ανατολικής Ασίας, δηλαδή της περιοχής με την μεγάλη αγορά και τον μισό σχεδόν πληθυσμό της γης.


Παράλληλα να προχωρήσουν στον επανασχεδιασμό των συνόρων με όρους φυλετικούς, θρησκευτικούς, διαμορφώνοντας κράτη πιο ομογενή, πλην όμως θα πρέπει να στηθούν από την αρχή, γεγονός που σημαίνει τεράστιες επενδύσεις.


Μια χαλάρωση της παρουσίας, όμως, στην περιοχή θα δημιουργούσε πρόβλημα ανασφάλειας στο Ισραήλ. Τόσο τα πυρηνικά του Ιράν, όσο και τα χημικά της Συρίας θα έπρεπε να βγουν από τη μέση, με στόχο τον καθησυχασμό του Τελ Αβίβ.


Με την αλλαγή της ηγεσίας και των προσανατολισμών της Τεχεράνης, καθώς και με το γεγονός της χρήσης των χημικών στη Συρία (όχι τυχαία) και φυσικά τον θάνατο εκατοντάδων δεκάδων αθώων, παρακολουθήσαμε να ικανοποιούνται και οι δυο όροι που σίγουρα έθεσαν οι Ισραηλινοί για μια τέτοια εξέλιξη.


Ένας ακόμα παράγοντας σοβαρός ο οποίος, σίγουρα, τέθηκε στο τραπέζι ήταν και η ΧΑΜΑΣ, που από ότι φαίνεται το μέλλον της γίνεται όλο και πιο αβέβαιο.


Ο εντοπισμός των υδρογονανθράκων στην Α. Μεσόγειο είναι σίγουρα ο επόμενος σημαντικότατος παράγοντας που επηρεάζει τη διαμόρφωση των χωρών στη νέα εποχή που έρχεται.


Ταυτόχρονα, με την υπογραφή των μνημονίων ξεκινάει και αναμόχλευση του ζητήματος της ύπαρξης των υδρογονανθράκων και ω του θαύματος, όσα δεν έγιναν από τον Α’ Παγκόσμιο πόλεμο που μιλούσαν για τα πετρέλαια της Ελλάδας, έγιναν σε 4 χρόνια.


Είναι γεγονός ότι η Γερμανία μπορεί να φρόντισε να ευνουχίσει τους εταίρους της από οικονομικής πλευράς, με στόχο φυσικά τη επικυριαρχία της έναντι όλων, δεν έπαψε όμως να είναι εξαρτημένη ενεργειακά από τη Ρωσία κατά κύριο λόγο και να αισθάνεται όπως στη εποχή του Χίτλερ.


Τι πιο λογικό για τη χώρα που δεν έμαθε ποτέ από διπλωματία αλλά μόνο να δείχνει τα μπράτσα της, να προσπαθήσει εντελώς άγαρμπα, να αρπάξει με τίτλους κυριότητας μεγάλα κομμάτια της Ελλάδας και της Κύπρου, προσανατολιζόμενη φυσικά στη διάλυση των δυο χωρών. Σταθερός εταίρος της, βέβαια, σε κάθε βρωμοδουλειά στη περιοχή της Μεσογείου εδώ και δεκαετίες, η Τουρκία.


Θα ήταν, όμως, παράλογο να πει κανείς ότι οι ΗΠΑ και η Ρωσία θα άφηναν τη Γερμανία να γίνει ο κυρίαρχος της Ευρώπης, μιας Ένωσης λαών και παραγωγικών δυνάμεων, που σε πληθυσμό ξεπερνάει Ρωσία και ΗΠΑ μαζί.


Έτσι βλέπουμε την αλλαγή της στάσης των ΗΠΑ απέναντι στον Ασαντ, όπου αποφασίστηκε η μη ανατροπή του, ενώ παράλληλα μπήκε σε εφαρμογή το σχέδιο της σύστασης του ενιαίου και ανεξάρτητου Κουρδικού κράτους, ως ένα από αυτά που πρόκειται να διαμορφωθούν στην περιοχή.


Καταλύτης, επίσης, για την διάλυση των δεδομένων κρατών είναι και το Ισλαμικό κράτος, το οποίο φτιάχτηκε και ενισχύθηκε από τους Αμερικάνους προκειμένου να συγκροτηθεί η μεγάλη κοινότητα των σουνιτών της περιοχής, αλλά και για να χρησιμοποιείται σήμερα ως ο μπαμπούλας στην περιοχή και να δικαιολογούνται οι ελεύθερες παρεμβάσεις των Αμερικάνων.


Σε αυτό, φυσικά, ενισχυτικό ρόλο, έρχονται να παίξουν οι σφαγές, μια πρακτική που φέρνει στη συνείδηση των λαών της Δύσης εικόνες από τον Μεσαίωνα.


Η μεγαλύτερη αντίθεση πολιτισμών που θα μπορούσε να υπάρξει βγαίνει μπροστά από τη μια με τους Κούρδους, όπου πρωτοστατεί η γυναίκα το σύμβολο της γονιμότητας και της ζωής, και με τους τζιχαντιστές από την άλλη, με τις σφαγές και τους αποκεφαλισμούς, σύμβολα της πιο απεχθούς πράξης που σηματοδοτούν το θάνατο.


Την ίδια στιγμή μπαίνουν σε εφαρμογή τα σχέδια της διάλυσης της σημερινής Τουρκίας, η οποία ονειρεύεται χαλιφάτα, σε μια εποχή όμως που άρχισε ήδη η αντίστροφη μέτρηση για την οικονομίας της και τη συνοχή της. Κομμάτια της σημερινής Τουρκίας θα απαρτίζουν τους νέους κρατικούς σχηματισμούς με κυρίαρχο εκείνο του Κουρδικού.


Αυτό είναι και το γεγονός που αναφέρω σε άρθρο μου τον Μάρτιο με θέμα «Άρχισε η κάμψη της Γερμανίας – Από την Τουρκία στην Ουκρανία» που κάνει τη Γερμανία να ανοίξει το μέτωπο στη Ουκρανία, ελπίζοντας να βάλει απέναντι Ρωσία και ΗΠΑ, μια πράξη όμως που τη φέρνει να πέσει η ίδια στο λάκκο που άνοιξε, αφού σήμερα καλείται να παρακολουθεί την επιτάχυνση της οικονομικής της πτώσης.


Οι τελευταίες εξελίξεις, λοιπόν, δεν είναι κάτι το ανερμήνευτο ή το ουρανοκατέβατο.
Η Τουρκία σιγά σιγά ανοίγει τις πόρτες για να μπουν οι άνεμοι της διάλυσής της.


Ο Ερντογάν αντιλαμβανόμενος τα όσα πρόκειται να συμβούν, προσπαθεί να συσπειρώσει ένα όσο το δυνατόν μεγαλύτερο κομμάτι κάτω από θρησκευτικό μανδύα.


Από τη μια προσπαθεί να τα έχει καλά στο εσωτερικό με τους Κούρδους, από τη άλλη βλέπει να απομονώνεται στη ευρύτερη περιοχή και η μόνη επιλογή που του μένει είναι η συνεργασία και ενίσχυση των τζιχαντιστών.


Στην Κομπανί οι Αμερικάνοι, ενισχύοντας σπασμωδικά τους Κούρδους, δυναμώνουν το Κουρδικό κίνημα στη Τουρκία που βλέπει την Άγκυρα να ενισχύει τους μακελάρηδες των ομοεθνών τους. Στη ουσία οι Αμερικάνοι έδωσαν στα χέρια του Ερντογάν μια βραδυφλεγή βόμβα που δεν ξέρει που να τη εναποθέσει.


Από τη άλλη, η Γερμανία φαίνεται αδύναμη πλέον να αντιδράσει, με κορυφαία στιγμή την πρόσφατη επίθεση στα χρηματιστήρια από τα αμερικανικά κεφάλαια, τα οποία καταβρόχθισαν σε μερικές ώρες αρκετό κομμάτι από τα θύματα της οικονομική πολιτικής του Βερολίνου, δίνοντας του να καταλάβει ποιος είναι ο κυρίαρχος του παιχνιδιού.


Φυσικά ακόμα δεν έχουν παραδοθεί τα όπλα και θα δούμε αρκετές προκλήσεις, όπως η περίπτωση με τα Σκόπια, όπου οι Γερμανοί προσπαθούν ακόμα να δείξουν ότι μπορούν να διαμορφώνουν τους όρους του παιχνιδιού, βασιζόμενοι και στους εν Ελλάδι Γκαουλάιτερ, αλλά και πάλι είναι πολύ λίγοι.


Παράλληλα, η Τουρκία θα προσπαθήσει να δημιουργήσει ρήγματα στις σχέσεις του μετώπου, κάτι που πιστεύει ότι θα προκληθεί με τις αυθαιρεσίες της στην περιοχή της Κύπρου αλλά και στο Αιγαίο.


Η αποφασιστικότητα όμως των Αμερικάνων πλέον απέναντι στη Γερμανία και την Τουρκία εξελίσσεται με σφοδρότητα, όπου έρχεται να αρπάξει τα κομμάτια της ΕΕ που ετοίμασε το Βερολίνο για τον εαυτό του, κάτι που φάνηκε, όπως προανέφερα, με την αρπαγή μεγάλων μεριδίων τραπεζών στην πρόσφατη κρίση των χρηματιστηρίων.
Τη ίδια στιγμή Ο Μενέντεζ θυμήθηκε ότι η Τουρκία κατέχει παράνομα το 40% της Κύπρου.


Σε όλο αυτό το σκηνικό δεν λείπει φυσικά και η στοχοποίηση των ΜΜΕ της Δύσης στο πρόσωπο του Ερντογάν, του μοναδικού και ίσως του τελευταίου πολιτικού, ο οποίος μπορεί να κρατήσει ενωμένη την Τουρκία, με την ταύτισή του, ούτε λίγο ούτε πολύ, με τον Χίτλερ και τον Μπιν Λάντεν.


Το τραγελαφικό πάντως της όλης υπόθεση για άλλη μια φορά φέρνει ελληνική σφραγίδα, όπου η Γερμανοπροσανατολισμένη στο σύνολο της Ελληνική πολιτική ηγεσία αναγκάζεται, αφού τη σέρνουν από το μανίκι, να συνεργάζεται με το Ισραήλ, το οποίο βλέπει στη Ελλάδα τον πιο σίγουρο σύμμαχο για τη εξαγωγή του αερίου στην ΕΕ.


Ούτως ή άλλως πάντως για τη Ελλάδα η συνεργασία με Κύπρο, Αίγυπτο, Ισραήλ, ΗΠΑ και Ρωσία είναι μονόδρομος, κάτι που κατανοεί ο Ερντογάν και θα προσπαθήσει να δημιουργήσει ρήγματα, φοβερίζοντας και απειλώντας. Το πρόβλημα, δυστυχώς, γι αυτόν είναι ότι ο γκρίζος λύκος της Άγκυρας έχει πιαστεί στο δόκανο και είναι βαριά λαβωμένος.


Το ξέρει καλά ότι αν θα είχε απέναντι μόνο την Ελλάδα, θα του ήταν εύκολα διαχειρήσιμη η κρίση. Το πρόβλημα είναι ότι πρωταρχικά έχει απέναντι τις ΗΠΑ και τη Ρωσία.

tribune.gr
http://ideopigi.blogspot.gr/2014/11/h_16.html

Το μορφογενετικό πεδίο: Πως η σκέψη και η διατροφή επηρεάζει την υγεία μας

Το μορφογενετικό πεδίο: Πως η σκέψη και η διατροφή επηρεάζει την υγεία μας
Άρθρο της Christina Sarich
Πέρα από τον γονιδιακό ντετερμινισμό: το μορφογενετικό πεδίο
Εδώ και καιρό γίνεται πολύς λόγος για τα γονίδιά μας, τα οποία θεωρούνται είτε ότι μπορούν να μας «καταδικάσουν» σε θάνατο ή να μας χαρίσουν εξυπνάδα και εξαιρετική υγεία ή ότι παίζουν καθοριστικό ρόλο στην εμφάνιση καρκίνου, νευρολογικών ασθενειών και διαφόρων άλλων γενετικών ανωμαλιών. Τι θα γινόταν όμως αν υπήρχε κάτι άλλο που μπορεί να καθορίσει τη μοίρα μας; Τι θα συνέβαινε αν τα γονίδιά μας αποτελούσαν απλώς δομικά στοιχεία και κάτι άλλο ήταν υπεύθυνο για το αν μπορούμε πχ να ρίχνουμε μια μπάλα του μπάσκετ από τη γραμμή ελεύθερης βολής χωρίς να βάζουμε καλάθι ή να πεθάνουμε στην ηλικία των 46 ετών όπως κι άλλα μέλη της οικογένειας μας λόγω γενετικής προδιάθεσης για καρδιακή ανακοπή;
Είναι τα γονίδια αποκλειστικά υπεύθυνα για την βιολογική κατάσταση του ανθρώπου;
Ο γονιδιακός ντετερμινισμός είναι η αντίληψη ότι τα γονίδια, ανεξαρτήτως περιβάλλοντος και εμπειριών, καθορίζουν την πορεία ενός οργανισμού. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι πρόκειται για την ακραία εκδοχή της φύσης «εναντίον» της ανατροφής, όπου το DNA μας καθορίζει τα πάντα.
Η προαναφερθείσα αντίληψη θεωρεί ότι όλα είναι προγραμματισμένα. Υπάρχει τέτοια εμμονή με τα γονίδια, που εξετάζουμε πλέον τα πάντα – από το γονίδιο BRAC1 και BRAC2 για τον καρκίνο του μαστού ή των ωοθηκών μέχρι τα τεστ DNA που αφορούν τις προγονικές ρίζες μας. Το πρόβλημα δεν είναι τόσο ότι οι πληροφορίες αυτές δεν είναι χρήσιμες ή ακόμα και διασκεδαστικές, αλλά μπορεί να είναι απατηλά περιοριστικές. Ενώ μπορούμε να μάθουμε αν οι πρόγονοί μας κατανάλωναν ψάρια ή είχαν κόκκινα μαλλιά, μπορούμε επίσης να βρούμε γονίδια που θα μας δώσουν δυσάρεστες πληροφορίες.
Ένα από τα μεγαλύτερα εμπόδια στην ίαση του εαυτού μας ή ακόμα και την κατανόηση του σύμπαντος, βασίζεται σε αυτή την παραδοχή: ότι τα γονίδιά μας καθορίζουν την πραγματικότητα, τη ζωή και την υγεία μας, τα οποία ακολουθούν μια προκαθορισμένη διαδρομή. Αυτή η υπόθεση βασίζεται σε μία ακόμη πλάνη: ότι είμαστε απλά ένας συνδυασμός μηχανικών, χημικών και ορμονικών αλληλεπιδράσεων, δηλαδή αυτό που η Νευτώνεια επιστήμη θα ονόμαζε «σύγχρονη ιατρική».
Ακόμα και μετά τη χαρτογράφηση 3,2 δισεκατομμυρίων (1) ζευγών βάσεων του DNA του ανθρώπινου γονιδιώματος, δεν καταφέραμε να πλησιάσουμε τη θεραπεία των βλαβών του DNA για έναν λόγο: αν και πολλοί επιστήμονες εξετάζουν τις πρωτεΐνες και τον τρόπο που εκτελούν τις σωματικές λειτουργίες, παρέλειψαν να αφήσουν χώρο και για τη σημασία της συνείδησης.
Συνείδηση, σκέψεις και προθέσεις
Αντί να καθορίζεται η ζωή μας από τα γονίδιά μας, είναι πιο πιθανό να καθορίζεται από αυτό που η επιστήμη ονομάζει πλέον επιγενετική(2). Τα γονίδιά μας εξελίσσονται μέσα σε ένα ισχυρό πεδίο που δημιουργείται από τις σκέψεις και τις προθέσεις μας. Ο Rupert Sheldrake (3), διακεκριμένος βιολόγος και συγγραφέας πάνω από 80 επιστημονικών εργασιών σχετικών με το θέμα, είναι αντίθετος με την κυρίαρχη τάση της επιστήμης και προσπαθεί να αλλάξει το δόγμα της για το συγκεκριμένο ζήτημα εδώ και δεκαετίες:
«Ο μορφικός συντονισμός(4) είναι μια διαδικασία κατά την οποία η αυτο-οργάνωση των συστημάτων κληρονομεί μια μνήμη από προηγούμενα παρόμοια συστήματα. Με άλλα λόγια, ο μορφικός συντονισμός σημαίνει ότι οι νόμοι της φύσης μοιάζουν περισσότερο με συνήθειες. Η υπόθεση του μορφικού συντονισμού οδηγεί επίσης σε μια ριζικά καινούρια ερμηνεία της αποθήκευσης της μνήμης στον εγκέφαλο καθώς και της βιολογικής κληρονομιάς. Η μνήμη δεν χρειάζεται να αποθηκεύεται στον εγκέφαλο με υλική μορφή, η οποία μοιάζει περισσότερο με τηλεοπτικό δέκτη παρά με συσκευή εγγραφής βίντεο που συντονίζεται με επιρροές από το παρελθόν.
Η βιολογική κληρονομιά δεν είναι απαραίτητο να κωδικοποιείται εξ ολόκληρου στα γονίδια ή τις επιγενετικές τροποποιήσεις των γονιδίων. Ένα μεγάλο μέρος της εξαρτάται από τον μορφικό συντονισμό των προγόνων. Έτσι, κάθε άτομο κληρονομεί μια συλλογική μνήμη από τους προγόνους του ενώ συμβάλλει και το ίδιο στη συλλογική μνήμη επηρεάζοντας τις μελλοντικές γενιές».
Ο Sheldrake ονομάζει αυτό το πεδίο «εκτεταμένο νου». Χρειάστηκε να υπερασπιστεί τη θεωρία του ξανά και ξανά από ανθρώπους που τον αποκαλούσαν εκκεντρικό. Στο τελευταίο του βιβλίο με τίτλο «Science Set Free» ασχολείται με τη θεωρία του σε μεγάλο βαθμό, αλλά προς το παρόν θα την εκθέσουμε συνοπτικά.
Ο δρ Bruce Lipton, ένας αμφιλεγόμενος βιολόγος, έχει επισημάνει ότι μια σειρά γονιδίων μπορεί να διαθέτει πάνω από 30.000 διαφορετικούς πιθανούς συνδυασμούς. Σε μελέτες πολλαπλής αποδοχής που πραγματοποιήθηκαν στη δεκαετία του 1880 και του 1990, διαπιστώθηκε ότι στα παιδιά της ίδιας οικογένειας υπάρχει αιτιώδης σχέση στη γονιδιακή έκφραση ανεξαρτήτως από τη βιολογική καταγωγή τους.
Τα γονίδια αποτελούν μόνο ένα κομμάτι του παζλ
Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι ακόμα και τα παιδιά που δεν είχαν συγκεκριμένους συνδυασμούς γονιδίων ούτε προδιάθεση εμφάνισης ορισμένων μορφών καρκίνου αλλά υιοθετήθηκαν από οικογένειες που είχαν συμπεριφορές ή συναισθήματα που οδηγούσαν σε αυτό το αποτέλεσμα, συχνά εμφάνιζαν τον ίδιο τύπο καρκίνου με την ανάδοχη οικογένειά τους. Το κοινωνικό περιβάλλον (5) έπαιξε επίσης σημαντικό ρόλο στο κατά πόσον αυτά τα υιοθετημένα παιδιά ανέπτυξαν κάποιες ασθένειες. Ήταν εκπληκτικά ασυνήθιστο για τα ίδια τα γονίδια να έχουν καθοριστικό ρόλο στην υγεία.
Τα γονίδια δεν είναι κωδικοποιημένα με συγκεκριμένο τρόπο. Η δραστηριότητά τους μπορεί να αλλάξει σε καθημερινή βάση, και αυτό πράγματι συμβαίνει. Η μέχρι τώρα αποδεκτή επιστημονική θεωρία του γονιδιακού ντετερμινισμού έχει ανατραπεί. Ο Lipton εξηγεί σε μια διάλεξή του (6):
«Ο όρος πρωτεΐνη σημαίνει «πρωτογενές στοιχείο». Οι πρωτεΐνες αποτελούν τα κύρια συστατικά όλων των φυτικών και ζωικών κυττάρων. Ένας άνθρωπος αποτελείται από πάνω από 100.000 διαφορετικές πρωτεΐνες. Οι πρωτεΐνες είναι γραμμικές «αλυσίδες» των οποίων η μοριακή σύνδεση αποτελείται από μόρια αμινοξέων. Κάθε ένα από τα 20 διαφορετικά αμινοξέα έχει μοναδικό σχήμα, έτσι ώστε όταν συνδέονται μαζί σε μία αλυσίδα, οι πρωτεΐνες που προκύπτουν βρίσκονται σε πολύπλοκη τρισδιάστατη μορφή. Το μοτίβο των πρωτεϊνών καθορίζεται από την αλληλουχία της σύνδεσης των αμινοξέων.
Η εξισορρόπηση των ηλεκτρομαγνητικών φορτίων κατά μήκος της αλυσίδας των πρωτεϊνών χρησιμεύει στον έλεγχο της «τελικής» μορφής τους. Το μοναδικό σχήμα της μορφής των πρωτεϊνών ονομάζεται «διαμόρφωση». Με τον τρόπο που ταιριάζει το κλειδί στην κλειδαριά, οι πρωτεΐνες παίρνουν το σχήμα των περιβαλλοντικών μορίων (τα οποία περιλαμβάνουν και άλλες πρωτεΐνες). Όταν οι πρωτεΐνες αλληλοσυνδέονται με τα συμπληρωματικά περιβαλλοντικά μόρια, δημιουργούν πολύπλοκες δομές με τον ίδιο τρόπο που μπλέκονται τα γρανάζια για να κατασκευαστεί ένα ρολόι».
Αυτή η ανακάλυψη μαζί με άλλες που έγιναν τα τελευταία 100 χρόνια έκαναν τους επιστήμονες να εναντιωθούν στην επικρατούσα τάση και να καταλάβουν ότι τα «κύρια συστατικά» της ζωής αποτελούνται από κάτι περισσότερο.
Συνδεδεμένοι, αλλά ταυτόχρονα ξεχωριστοί
Η θεωρία του μορφικού συντονισμού υποθέτει ότι συνδεόμαστε μεταξύ μας, ακόμη κι αν εμφανιζόμαστε ως ξεχωριστοί οργανισμοί και σ’ αυτόν τον τομέα πραγματοποιείται η επικοινωνία (μεταξύ των κυττάρων, του DNA, των σωματιδίων κλπ). Ενώ η Νευτώνεια επιστήμη εξήγησε τη θεωρία της βαρύτητας περιγράφοντας την αόρατη δύναμη που κρατά τα πάντα ενωμένα, η ίδια επιστημονική επιχειρηματολογία διαίρεσε επίσης τα πάντα σε ξεχωριστές, μηχανιστικές, υλικές κατηγορίες. Γιατί είναι ένα μήλο διαφορετικό από μια ντομάτα ή μια μέλισσα διαφορετική από έναν λωτό; Πώς το DNA γνωρίζει πώς να δημιουργήσει ένα δέντρο ή ένα μυρμήγκι, έναν άνθρωπο ή μια σαλαμάνδρα;

Η λέξη «μορφικός» έχει την έννοια του σχήματος και το μορφογενετικό πεδίο καθορίζει τον τρόπο που τα πράγματα παίρνουν το σχήμα τους. Δεν είναι υπεύθυνο μόνο για τα έμβια όντα, αλλά και για τα άψυχα πράγματα. Αν και τα γονίδια παίζουν σημαντικό ρόλο στη δομή των πραγμάτων, δεν εξηγούν πώς πραγματοποιείται η ίδια η δομή. Γενετικά, οι πίθηκοι και οι άνθρωποι, οι μύγες και τα σκουλήκια έχουν πολλές ομοιότητες.
Σύμφωνα με τη θεωρία της μορφογένεσης, επιβάλλεται ένα μοτίβο οργάνωσης σε ένα πεδίο, το οποίο οδηγεί στον σχηματισμό συγκεκριμένης μορφής. Αυτά τα πεδία δεν είναι σταθερά, εξελίσσονται. Εν μέρει έτσι εξηγείται και το γεγονός ότι μπορείτε να δείτε ένα παιδί που ενώ δεν υπάρχει προδιάθεση από τα γονίδιά του να εμφανίσει καρκίνο τελικά να νοσεί όταν εκτεθεί σε ένα «πεδίο», το οποίο οδηγεί στην ασθένεια. Αυτός είναι επίσης και ο λόγος που κάποιοι άνθρωποι με προδιάθεση καρκίνου από τα γονίδιά τους δεν νοσούν καθόλου. Ο Sheldrake πιστεύει ότι αυτά τα μηνύματα του πεδίου έχουν μεταφερθεί μέσω του συντονισμού, τον οποίο όμως οι αρχαίοι αποκαλούσαν συνείδηση.
Σε ένα άλλο ενδιαφέρον πείραμα (7) που πραγματοποιήθηκε πρόσφατα, ανακαλύφθηκε ότι 2 αμφοτερόπλευρα συμμετρικά μάτια προκύπτουν από την πρόσθια νευρική πλάκα στα έμβρυα των σπονδυλωτών. Το γεγονός αυτό θέτει ένα ενδιαφέρον ερώτημα: τα μάτια έχουν κοινή αναπτυξιακή προέλευση ή δημιουργούνται χωριστά; Άραγε μήπως ολόκληρη η φύση δημιουργήθηκε σύμφωνα με τη θεωρία της «Μεγάλης Έκρηξης» ή υπάρχει απλώς ως μια πιθανότητα σε μια μεταφυσική σφαίρα που περιμένει να αποκτήσει «πραγματική» υπόσταση;
Οποιαδήποτε κι αν είναι η υποκείμενη αιτία ή το εξελικτικό μοτίβο, έχει παρατηρηθεί ότι το μορφικό πεδίο των κοινωνικών ομάδων συνδέει τα μέλη της ομάδας – ακόμα και όταν βρίσκονται σε μεγάλη απόσταση – και παρέχει διαύλους επικοινωνίας μέσω των οποίων τα άτομα μπορούν να επικοινωνούν από απόσταση επηρεάζοντας το γονιδίωμα. Αυτό αποτελεί επίσης το θεμέλιο της θεραπείας από απόσταση και εξηγεί το πώς ολόκληρα δάση συνδέονται μεταξύ τους πέρα από το δίκτυο των μυκήτων (8) που βρίσκονται στο δασικό έδαφος. Σε περισσότερες από 61 μελέτες (9) που πραγματοποιήθηκαν για τη θεραπεία από απόσταση μαζί με 120 επιπλέον τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες μελέτες οι οποίες περιελάμβαναν αποστάσεις χιλιάδων μιλίων, οι αλλαγές στο DNA καθώς και οι αυθόρμητες θεραπείες συνέβησαν κατ’ επανάληψη.
Tο DNA είναι καθορισμένο, αλλά το επιγονιδίωμα είναι ευέλικτο
Το συμπέρασμα είναι ότι ο κώδικας του DNA είναι καθορισμένος, αλλά το επιγονιδίωμα είναι ευέλικτο. Το επιγονιδίωμα αντιδρά σε εξωτερικά ερεθίσματα, όπως η διατροφή και το άγχος. Ακόμη και σε διαφοροποιημένα κύτταρα (10), τα ερεθίσματα ρυθμίζουν τις κυτταρικές λειτουργίες μέσω αλλαγών στη γονιδιακή έκφραση. Ένα ευέλικτο επιγονιδίωμα μας επιτρέπει να προσαρμοζόμαστε στις αλλαγές που συμβαίνουν γύρω μας και να μαθαίνουμε από τις εμπειρίες μας. Αυτό συμβαίνει τόσο σε μεμονωμένο όσο και σε συλλογικό επίπεδο.
Ο µηχανισµός σηµατοδότησης του επιγονιδιώματος μπορεί να ξεκινήσει από το εσωτερικό ενός κυττάρου, από γειτονικά κύτταρα ή από το περιβάλλον έξω από το κύτταρο.
Στο εμβρυϊκό στάδιο, η διατροφή της μητέρας και η νοητική της κατάσταση βοηθά στην ανάπτυξη του επιγονιδιώματος. Αν είναι γεμάτη με ορμόνες του στρες ή τρώει πολύ λάχανο και σπανάκι, τα γονίδια θα επηρεαστούν.
Καθώς η ζωή προχωρά, διάφορες άλλες περιβαλλοντικές επιδράσεις συντελούν στη διαμόρφωση του επιγονιδιώματος: οι κοινωνικές αλληλεπιδράσεις, η σωματική δραστηριότητα, η διατροφή και οι συναισθηματικές αντιδράσεις στα ερεθίσματα.
Καθώς το άτομο φτάνει σε μεγάλη ηλικία, η γενετική δραστηριότητα ενεργοποιείται από όσα συμβαίνουν στο εξωτερικό περιβάλλον εμποδίζοντας ή δραστηριοποιώντας συγκεκριμένα γονίδια.
Συνοψίζοντας, θα λέγαμε τα εξής: τραφείτε σωστά, δημιουργήστε ένα περιβάλλον γεμάτο αγάπη και γαλήνη και μην ακολουθείτε τις κοινωνικές επιταγές, αν νομίζετε ότι δεν σας ωφελούν. Τα γονίδιά σας μπορούν με αυτό τον τρόπο να διαφοροποιηθούν.
Αναφορές
1) http://science.howstuffworks.com/life/genetic/human-genome-project-results.htm
2) http://en.wikipedia.org/wiki/Epigenetics
3) http://www.sheldrake.org/research/morphic-resonance
4) http://www.sheldrake.org/research/morphic-resonance/introduction
5) http://www.apa.org/science/about/psa/2009/04/sci-brief.aspx
6) http://www.nlppati.com/articles/biology.shtml
7) http://dev.biologists.org/content/124/3/603.full.pdf
8) http://www.ecology.com/2012/10/08/trees-communicate/
9) http://media.noetic.org//uploads/files/Benor_DistantHealing.pdf
10) http://learn.genetics.utah.edu/content/epigenetics/epi_learns/
11) http://www.noetic.org/research/project/compassionate-intention-prayer-and-distant-healing/reading/
12) http://extension.berkeley.edu/search/publicCourseSearchDetails.do?method=load&courseId=41591&gclid=CKDL_PD3jr4CFZJj7AodFVoA8w
 

ΠΗΓΗ

http://www.katohika.gr/2014/11/to-morfogenetiko-pedio.html 

Aστατο: τα 30 γραμμάρια ύπαρξης

Το άστατο είναι ένα από τα στοιχεία του περιοδικού συστήματος που ακόμη και άνθρωποι της επιστήμης θα έλθουν και θα φύγουν από αυτή τη ζωή αγνοώντας εντελώς την ύπαρξή του και κυρίως ότι τα αλογόνα είναι στην πραγματικότητα πέντε και όχι τέσσερα. Διότι ένα στοιχείο που υπολογίζεται ότι επάνω στη Γη όσο και αν ψάξεις δεν θα βρεις από αυτό σε ποσότητα παραπάνω από 30 γραμμάρια είναι λογικό να περνάει απαρατήρητο.
Αν και η ύπαρξή του είχε προβλεφθεί από τον ίδιο τον Ντμίτρι Μεντελέγεφ, τον πρώτο χημικό επιστήμονα που σκέφθηκε τον 19ο αιώνα ότι τα συστατικά στοιχεία της ύλης στο Σύμπαν μπορούν όλα μαζί να συγκεντρωθούν συστηματικά σε έναν πίνακα.
Να τοποθετηθούν μάλιστα σε στήλες με κοινές ιδιότητες και σε γραμμές το ένα δίπλα στο άλλο κατ’ αύξον ατομικό βάρος (αν και αυτό αποδείχθηκε πως ήθελε κάποια διόρθωση). Δηλαδή, είχε προβλέψει ότι υπήρχε συγκεκριμένη κενή θέση στον πίνακα των στοιχείων από το 1869 ακριβώς κάτω από το ιώδιο και έπρεπε να ψάξουν να βρουν πού υπήρχε αυτό το στοιχείο, κάτι καθόλου εύκολο, όπως αποδείχθηκε.
Υποστηρίζοντας την άποψη ότι οι ιδιότητες του στοιχείου αυτού ήταν αντίστοιχες με τις ιδιότητες των άλλων τεσσάρων αλογόνων: φθόριο, χλώριο, βρώμιο, ιώδιο. Ετσι φυσιολογικά ο Μεντελέγεφ του είχε δώσει την ονομασία eka-iodine, όπου eka στα σανσκριτικά σημαίνει «ένας», υπονοώντας με αυτή τη σημειολογία ότι υπήρχε εκεί μία κενή θέση κάτω από το ιώδιο. Και από τότε άρχισε μια κούρσα μεταξύ των διαφόρων εργαστηρίων και των χημικών και φυσικών που εργάζονταν εκεί για να εντοπίσουν αυτό το στοιχείο.
Μετά τον Μεντελέγεφ ήλθε και ο Νιλς Μπορ, ο οποίος πρότεινε, πριν από την έναρξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, η κατάταξη των στοιχείων να γίνεται με βάση τον αριθμό των πρωτονίων στον πυρήνα και όχι το ατομικό βάρος και το σθένος. Αυτό συνέχισε να επιβεβαιώνει και την ύπαρξη αυτού του «φαντάσματος» στον πίνακα στη θέση 85.
Γιατί το είπαν έτσι
Η πλήρης φράση εδώ θα έπρεπε να είναι: Γιατί το είπαν έτσι αφού πρώτα του έδωσαν δύο ή και τρία διαφορετικά ονόματα; Και η απάντηση είναι διότι όλο και κάποιος βρισκόταν να πει πως το είχε βρει σε κάποια ένωση και αμέσως του έδινε ένα τοπικό όνομα. Πιο συγκεκριμένα, το 1931 ένας αμερικανός φυσικός, ο Φρεντ Αλισον, αναλύοντας με μια μαγνητο-οπτική διάταξη ορυκτά, ισχυρίστηκε πως το εντόπισε και του έδωσε το όνομα αλαμπαμίτης επειδή το εργαστήριο βρισκόταν στην Αλαμπάμα. Αλλά είχε κάνει λάθος.
Αυτό το σκηνικό επαναλήφθηκε το 1937 στην πόλη Ντάκα του σημερινού Μπανγκλαντές, τότε Βρετανικής Ινδίας, και το είπαν δακίτιο, στη Ρουμανία το 1939 και το είπαν ντορ, στην Ελβετία και το είπαν ελβέτιο και μόνο το 1949 στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας οι Κόρσον, Μακ Κένζι και Σεγκρέ βομβαρδίζοντας βισμούθιο με σωματίδια-άλφα, δηλαδή πυρήνες ηλίου, δημιούργησαν μια μικροποσότητα από το στοιχείο αυτό.
Μεσολάβησε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, οπότε η ομάδα ασχολήθηκε με την ατομική βόμβα, και έτσι μόλις το 1947 κατάφεραν να δώσουν ένα όνομα στο νέο-αλλά-και-τόσο-παλιό στοιχείο που αποδείχθηκε εξαιρετικά ασταθές και διάλεξαν γι’ αυτό μια ταιριαστή ελληνική λέξη που την καταλαβαίνουμε εύκολα: άστατο.
Αριθμοί κυκλοφορίας
Ατομικός αριθμός: 85
Ατομικό βάρος: 210.0
Σημείο τήξης: 300οC
Σημείο ζέσης: 340οC
Αριθμός ισοτόπων: 31
Τι θέλει από τη ζωή μας
Αν μας πετύχαινε στον δρόμο ή καλύτερα σε κάποιο ιατρικό εργαστήριο και ήταν σε σοβαρές ποσότητες, θα συμπεριφερόταν περίπου σαν ιώδιο, άρα θα το βρίσκαμε στον θυρεοειδή αδένα. Σε ενέσιμη μορφή, ακολουθώντας τη ροή στο κυκλοφορικό σύστημα, θα προτιμούσε να εγκατασταθεί στο συκώτι.
Σε κάθε περίπτωση, επειδή θεωρείται έντονα ραδιενεργό, αν δεν γίνεται η χρήση του με συγκεκριμένους κανόνες ασφαλείας, θεωρείται επικίνδυνο για την ανθρώπινη υγεία. Εχουμε όμως και περιπτώσεις που οι ερευνητές προσπαθούν να το εκμεταλλευτούν. Μια τέτοια περίπτωση είναι το ισότοπο άστατο-211 με χρόνο ημιζωής μόλις 7,2 ώρες, κάτι που το κάνει ελκυστικό στην Ιατρική.
Οταν λέμε είναι ραδιενεργό ένα ισότοπο στοιχείου, εννοούμε ότι κάποια στιγμή εντελώς αυθόρμητα θα εκπέμψει ακτινοβολία είτε ηλεκτρομαγνητική είτε με τη μορφή σωματιδίων. Στο άστατο-211 έχουμε την εκπομπή πυρήνων ηλίου που ονομάζονται και σωματίδια-άλφα και προκύπτει βισμούθιο-207 ή με σύλληψη ηλεκτρονίων σχηματίζεται προσωρινά πολώνιο. Υπήρξε λοιπόν μια σκέψη να χρησιμοποιηθεί στη θέση του ιωδίου-131.
Διότι με το ραδιενεργό ιώδιο-131 εγκατεστημένο στον θυρεοειδή αδένα έχουμε εκπομπή ηλεκτρονίων με αρκετά μεγάλη ενέργεια ώστε να κινδυνεύουν όργανα στα δύο χιλιοστά απόσταση όπως είναι ο παραθυρεοειδής. Με το άστατο τα σωματίδια-άλφα όντας πολύ πιο βαριά έχουν 30 φορές μικρότερο βεληνεκές και έτσι αυτή η λύση θα ήταν προτιμότερη. Πειράματα σε ποντίκια και πιθήκους όμως έδειξαν ότι το ραδιενεργό αυτό στοιχείο, το άστατο, προξενεί ζημιές μέσα στον ίδιο τον θυρεοειδή.
Πόλεμος και ειρήνη
Κάποτε στο Σύμπαν δημιουργήθηκε, όπως και όλα τα υπόλοιπα στοιχεία, και το άστατο. Αν όμως λάβουμε υπόψη ότι καθένα από τα ισότοπά του δεν έχει χρόνο ημιζωής μεγαλύτερο από τις 8,5 ώρες, αυτό σημαίνει ότι δεν έχουν διασωθεί πλέον άτομα από εκείνη την πρώτη παρουσία σε ένα Σύμπαν με ηλικία δισεκατομμυρίων ετών. Από τη ραδιενεργό αποικοδόμηση άλλων στοιχείων όμως όπως το φράνκιο προκύπτουν ισότοπα όπως τα άστατο-215, 217, 218 και 219. Το ισότοπο ωστόσο που κάπως ενδιαφέρει για ερευνητικούς σκοπούς, το άστατο-211, δεν περιμένουμε να το βρούμε στη Φύση αλλά παράγεται σε κυκλικούς επιταχυντές. Σε ένα κύκλοτρον, όπως λέγεται, τοποθετείται ένας στόχος από βισμούθιο-209 με τη μορφή λεπτότατου υμένα οξειδίου του βισμουθίου επάνω σε πλάκα χαλκού. Επιταχύνονται σε κυκλική τροχιά σωματίδια-άλφα και τελικά οδηγούνται επάνω στον στόχο, οπότε έχοντας ρυθμίσει κατάλληλα την ενέργειά τους παράγεται κυρίως το άστατο-211.
Απορίες λογικές και μη

Θα το δούμε ποτέ αυτό το άστατο; Μάλλον όχι. «Αποφεύγει» μόνιμα και συστηματικά τη… δημοσιότητα. Διότι και αν μπορούσαμε να συγκεντρώσουμε μια ποσότητα αρκετή ώστε να είναι ορατή διά γυμνού οφθαλμού, θα περνούσε ακαριαία στην αέρια κατάσταση εξαιτίας της θερμότητας που αναπτύσσεται λόγω της ραδιενεργού συμπεριφοράς του. Δηλαδή, καθώς εκπέμπονται σωματίδια από τον πυρήνα του, προκύπτει ταυτόχρονα μια ποσότητα ενέργειας. Αυτό λοιπόν που μπορεί να δει κάποιος και να παρηγορηθεί κατά κάποιον τρόπο είναι το λαμπρής εμφάνισης ορυκτό ωτουνίτης.
Τι είναι ο ωτουνίτης;
Είναι ένα ουρανιούχο φωσφορικό ορυκτό ένυδρο (δηλαδή, με παγιδευμένα μόρια νερού στο όλο συγκρότημα των ατόμων που το αποτελούν), με το όνομά του να προέρχεται από την περιοχή Ωτέν (Autun) της Γαλλίας. Τα τετράεδρα της φωσφορικής ομάδας συνδέονται με τα συμπλέγματα των ατόμων ουρανίου και οξυγόνου σχηματίζοντας φύλλα χαλαρά συνδεόμενα χάρη στα παγιδευμένα μόρια του νερού. Εκεί μέσα λοιπόν θεωρούν ότι υπάρχουν συνήθως και μερικά άτομα του στοιχείου άστατο με προέλευση το ραδιενεργό ουράνιο που εκπέμπει σωματίδια και μετατρέπεται βαθμιαία σε άλλα στοιχεία.

Πηγή

ΑΝΕΞΗΓΗΤΑ
http://secretproduction.gr/a%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%84%CE%BF-%CF%84%CE%B1-30-%CE%B3%CF%81%CE%B1%CE%BC%CE%BC%CE%AC%CF%81%CE%B9%CE%B1-%CF%8D%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%BE%CE%B7%CF%82/

Η Ρωσία απαγορεύει τα γενετικά τροποποιημένα: "Ας τα φάνε οι Αμερικανοί"...

Η Ρωσία απαγορεύει τα γενετικά τροποποιημένα: "Ας τα φάνε οι Αμερικανοί"... της Βιβής Συργκάνη
Ο πρωθυπουργός της Ρωσίας Dmitry Medvedev ανακοίνωσε ότι η χώρα δεν θα εισάγει πλέον γενετικά τροποποιημένα προϊόντα, δηλώνοντας ότι η Ρωσία έχει πολύ χώρο για να παράγει τα δικά της βιολογικά προϊόντα.
Όπως δήλωσε χαρακτηριστικά ο Medvedev: "Αν οι Αμερικανοί θέλουν να καταναλώνουν γενετικά τροποποιημένα προϊόντα, ας τους αφήσουμε να το κάνουν.
Εμείς δεν χρειάζεται να τρώμε τα ίδια. Μπορούμε να καλλιεργήσουμε την δική μας οργανική τροφή".

Η Ρωσία αποφάσισε να καταργήσει πλήρως την εισαγωγή γενετικά τροποποιημένων προϊόντων, ύστερα και από μελέτη Ρώσων επιστημόνων που αποδεικνύει τις αρνητικές επιπτώσεις τους στην υγεία των ανθρώπων. Οι επιστήμονες, μάλιστα, ζήτησαν από την κυβέρνηση να προχωρήσει σε δεκαετή παύση της εισαγωγής γενετικά τροποποιημένων, ώστε να υπάρχει περισσότερος χρόνος για έρευνα και εξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων.
με πληροφορίες από earthweareone.com ,enallaktikos.gr
ΠΗΓΗ

OΛΟ TΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ ΤΗΣ ΠΡΟΩΡΗΣ ΑΠΟΧΩΡΗΣΗΣ ΠΟΥΤΙΝ ΑΠΟ ΤΟ G20

Δ Πορφύρης/Π Σταφυλά
Η πρόωρη αποχώρηση του Βλαντιμίρ Πούτιν από την Σύνοδο Κορυφής των G20 στο Brisbane της Αυστραλίας είχε ήδη προαναγγελθεί από το καναδέζικο 45enord καθώς ο Πρωυπουργός του Καναδά, Stephen Harper είχε αναλάβει το ρόλο της άμεσης αντιπαράθεσης με τον Ρώσο Πρόεδρο: «Φαντάζομαι ότι κανονικά θα πρέπει να σας σφίξω το χέρι, αλλά εγώ έχω παρά μόνο ένα πράγμα να σας πω: πρέπει να βγείτε από την Ουκρανία».


Το Presse canadienne δημοσίευσε χθες ότι ο εκπρόσωπος τύπου του Καναδού Πρωθυπουργού είχε δηλώσει ότι αυτό το φραστικό επεισόδιο έλαβε χώρα όταν ο προιστάμενος του μιλούσε με άλλους ηγέτες και ο Βλαντιμίρ Πούτιν πλησίασε για μια χειραψία. Ο εκπρόσωπος τύπου χωρίς να δώσει λεπτομέρειες για την αντίδραση του Προέδρου Πούτιν στην προσβολή, ανέφερε ότι αυτή δεν ήταν και τόσο…θετική.
Ασχέτως από το περιστατικό με τον Πρωθυπουργό του Καναδά, διεθνή ειδησεογραφικά τόνισαν ότι ο Ρώσος Πρόεδρος έγινε αποδέκτης σκληρής κριτικής από τον αγγλοσαξωνικό άξονα για τη στάση της Μόσχας στο ουκρανικό. Ακόλουθα ο Βλαντιμίρ Πούτιν ενημέρωσε ότι θα εγκατέλειπε πρόωρα τη Σύνοδο, δημιουργώντας μια παγωμάρα στους πολιτικούς ηγέτες.

ο Πούτιν αναχωρεί για το αεροδρόμιο

“Το πρόγραμμα για τη δεύτερη ημέρα του Προέδρου άλλαξε. Η παρουσία του θα είναι σύντομη“, δήλωσε στο AFP πηγή της ρωσικής αντιπροσωπείας, αναφερόμενος στη σημερινή ημέρα (Kυριακή). “O Πρόεδρος θα συμμετέχει στις διασκέψεις Κορυφής αλλά δεν θα παραστεί στο επίσημο γεύμα των 12.30” (02.30 GMT)
Από την παραμονή της έναρξης των εργασιών είχε ξεκινήσει ήδη από τις αγγλοσαξονικές χώρες η δημιουργία αντιρωσικού κλίματος με εκφράσεις όπως “απειλή για την ανθρωπότητα ” ,”αναβίωση της χαμένης δόξας ” κ.ά.

Το ΝΑΤΟ είχε δώσει από την πλευρά του τη σχετική νομιμοποίηση των κατηγοριών , επιβεβαιώνοντας τις καταγγελίες του Κέβου ότι η Μόσχα έχει προωθήσει ρωσικά στρατεύματα και εξοπλισμό στην αν. Ουκρανία.
Πριν την αναγγελία της πρόωρης αποχώρησής του ο Πούτιν είχε ανταλλάξει χειραψία με τον David Cameron με τον οποίον όμως προτίμησαν να συζητήσουν σε ιδιωτική συνάντηση, γεγονός που ερμηνεύθηκε από τα ρωσικά μέσα ως ενδεικτικό τεταμένων σχέσεων μεταξύ των δυο πολιτικών.
Τα βρετανικά ΜΜΕ χρησιμοποιώντας μια πηγή της Downing Street ανέφεραν ότι σε αυτή τη συνάντηση ο Cameron «υπήρξε σαφής». “Ή θα γίνει σεβαστή η εκεχειρία του Minsk (που δεν ίσχυσε ποτέ για τη στρατιωτική μηχανή Ποροσένκο) ή θα επανεξεάσουμε με πολύ διαφορετικο τρόπο τις σχέσεις Ρωσίας/Ηνωμένου Βασιλείου, Ρωσίας/Ευρώπης και Ρωσίας/ΗΠΑ”.
Με τον François Hollande, ο Πρόεδρος Πούτιν συζήτησε δημοσίως ενώπιον των δημοσιογράφων, μίλησαν για ύφεση μεταξύ των δυο χωρών καθώς η Γαλλία έχει αναστείλει την παράδοση των πολεμικών πλοίων Mistral που είχε παραγείλει η Ρωσία. Ωστόσο δεν μίλησαν ευθέως για αυτήν τη διένεξη. Αλλά και ο Γάλλος Πρόεδρος επέρριψε τις ευθύνες στη Ρωσία για τον πόλεμο στην Ουκρανία.
Μετά από αυτό το οργνωμένο αντιρωσικό κλίμα, ο Πούτιν αντί παρακαθήσει στο προγραμματισμένο γεύμα, πήγε στο ξενοδοχείο του, μίλησε λίγο με ρώσους δημοσιογράφους και τελικά αναχώρησε με το αεροσκάφος του για Μόσχα πολύ πιο πριν από την προγραμματισμένη ώρα.
dimpenews

ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ:

http://www.hellasforce.com/blog/olo-paraskinio-tis-prooris-apochorisis-poutin-apo-g20/

G20: Το Ανακοινωθέν της Συνόδου ΟΠούτιν έφυγε νικητής από το Μπρισμπέιν

Μια φωτογραφία 1000 λέξεις. Ο ηλίθιος Αυστραλός Αμποτ, που θα "έδερνε" τον Βλαδίμηρο, χαμογελαστός αγκαλά με τα Κοαλάκια.

Η Σύνοδος Κορυφής των 20 μεγαλύτερων Οικονομιών στην Αυστραλία αφορούσε στην οικονομική ανάπτυξη και όχι στην Ουκρανία. Και οι 20 συμφώνησαν ότι η πολιτική των κυρώσεων κατά της Ρωσίας είναι «αντιπαραγωγική».
Ο Πούτιν στις παρεμβάσεις του στο Μπρισμπέιν τόνισε ότι οι «κυρώσεις των ΗΠΑ» έρχονται σε αντίθεση με τις αρχές του G20 και το διεθνές δίκαιο, ότι οι χώρες της ΕΕ υποχρεώθηκαν να τις ακολουθούσουν βλάπτοντας τα συμφέροντα τους και ότι άλλες χώρες απειλούνται για να συμμορφωθούν.
Στην παράγραφο 16 του κοινού ανακοινωθέντος τονίζεται ότι, «για να ενισχυθεί η ανάπτυξη και να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας είναι απαραίτητος ένας ισχυρός και αποτελεσματικός Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου,(WTO), του οποίου οι κανόνες παραμένουν η ραχοκοκαλιά του παγκόσμιου εμπορικού συστήματος».
Η G20 με τον τρόπο αυτό αποδοκίμασε της αμερικανικές και ευρωπαϊκές κυρώσεις κατά της Ρωσίας, ενώ η απόφαση για αύξηση κατα 2% του Παγκόσμιου ΑΕΠ μέχρι το 2018,με καθεστώς κυρώσεων είναι όχι μόνο αδύνατη αλλά και κωμικοτραγική.
Παράλληλα η G20 στην παράγραφο 15 του κοινού ανακοινωθέντος καταδικάζει την αμερικανική κωλυσιεργία στην μεταβολή των ποσοστώσεων του ΔΝΤ, τονίζοντας ότι, «είμαστε βαθύτατα απογοητευμένοι με τη συνεχιζόμενη καθυστέρηση στην προώθηση των μεταρρυθμίσεων που συμφωνήθηκαν το 2010 σε ότι αφορά τις ποσοστώσεις του ΔΝΤ. Η εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων του 2010 παραμένει ύψιστη προτεραιότητα μας και καλούμε τις Ηνωμένες Πολιτείες να τις επικυρώσουν μέχρι το τέλος του έτους».
Πρόκειται για μια ομαδική καταγγελία της Πολιτικής των ΗΠΑ.
Ακόμα οι 20, αποφάσισαν να συγκληθεί σύνοδος των υπουργών ενέργειας για να συζητήσουν την «σταθεροποίηση των αγορών ενέργειας», ενώ τόνισαν ότι «το φυσικό αέριο είναι μια ολοένα και σημαντικότερη πηγή ενέργειας και θα εργαστούμε για τη βελτίωση της λειτουργίας των αγορών φυσικού αερίου», αποδοκιμάζοντας έτσι τις αμερικανικές και ευρωπαϊκές προσπάθειες να παρεμποδιστεί η διακίνηση του ρωσικού φυσικού αερίου.
Κάποια σημασία έχει και η παράγραφος 11 για την φτώχεια και τη διατροφική ασφάλεια.
Τα άλλα σημεία είναι η ιδεολογική ατζέντα της Παγκόσμιας Διακυβέρνησης της ΝΤΠ. (Κλιματική Αλλαγή, αποτελεσματικότητα, ισότητα γυναικών στην εργασία, διαφθορά, φοροδιαφυγή, εγγύηση τραπεζικού συστήματος, κλπ).
Στο τελικό ανακοινωθέν της G20 "μπήκαν" 800 μέτρα που εκτιμάται ότι θα αυξήσουν την παγκόσμια ανάπτυξη κατά τουλάχιστον 2,1% ως το 2018.

O Ρώσος πρόεδρος στην συνέντευξη Τύπου που έδωσε πριν αναχωρήσει από την Αυστραλία είπε ότι η πτώση των τιμών του πετρελαίου οφείλεται αφενός στην αύξηση της παραγωγής ,(από τις ΗΠΑ και τη Σαουδική Αραβία), ενώ η ζήτηση μειώνεται, καθώς και στην τιμή του δολαρίου, και προέβλεψε ότι οι τιμές θα διορθωθούν εντός του 2015.
Ο κ. Πούτιν τόνισε ότι η τρέχουσα πτώση των τιμών του πετρελαίου δεν επηρεάζει τον προϋπολογισμό της Ρωσίας, αλλά αφορά  στην οικονομική κατάσταση των παγκόσμιων εταιρειών ενέργειας, στις επενδύσεις και στην μελλοντική τους ανάπτυξη.
Στην ίδια συνέντευξη ο Πούτιν χαρακτήρισε «σοβαρό λάθος» το διάταγμα Ποροσένκο για τη διακοπή της χρηματοδότησης των ανατολικώνπεριοχών καθώς, έτσι αποκόπτονται στην πράξη από την υπόλοιπη χώρα και οδηγούνται εκ των πραγμάτων  στην αυτονόμηση.

http://deltio11.blogspot.gr/

Τίθεται σε ισχύ η νέα διεθνής σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας… Στα 12 μίλια η επέκταση των χωρικών υδάτων…

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ… 16 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1994… Τίθεται σε ισχύ η νέα διεθνής σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας, που επιτρέπει την επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 μίλια. Η Τουρκία ανακοινώνει ότι θεωρεί αιτία πολέμου την ενδεχόμενη επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 μίλια.
30 Ιουλίου 1994 Η Ελλάδα υπογράφει μαζί με άλλες χώρες τη διεθνή σύμβαση για το δίκαιο της θάλασσας, η οποία της δίνει το δικαίωμα για μονομερή επέκταση των χωρικών της υδάτων από έξι σε δώδεκα ναυτικά μίλια. Λίγους μήνες μετά (16 Νοεμβρίου του 1994), η Τουρκία θα ανακοινώσει ότι θεωρεί αιτία πολέμου ενδεχόμενη επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων.

1.Το Νέο Δίκαιο της Θάλασσας του ΟΗΕ
Το 1982 δημιουργήθηκαν νέα δεδομένα στο Δίκαιο της Θάλασσας με τη Σύμβαση του ΟΗΕ στο Montego Bay της Τζαμάικα όπου οριοθετήθηκαν εκ νέου οι έννοιες: αιγιαλίτιδα ζώνη ή χωρικά ύδατα, η συνορεύουσα ή παρακείμενη ζώνη και η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ). Η νέα Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNLOSC) τέθηκε σε εφαρμογή στις 16 Νοεμβρίου 1994, αντικαθιστώντας τέσσερις παλαιότερες Συμβάσεις. Η νέα Σύμβαση ψηφίστηκε στη Νέα Υόρκη στις 30 Απριλίου 1982 από 130 κράτη (17 κράτη απείχαν και 4 κράτη την καταψήφισαν, μεταξύ αυτών και η Τουρκία). Μέχρι το τέλος του 2008 η Σύμβαση επικυρώθηκε από 157 χώρες, μεταξύ αυτών η Κύπρος (12 Δεκεμβρίου 1988).
Το 1982 δημιουργήθηκαν νέα δεδομένα στο Δίκαιο της Θάλασσας με τη Σύμβαση του ΟΗΕ στο Montego Bay της Τζαμάικα όπου οριοθετήθηκαν εκ νέου οι έννοιες: αιγιαλίτιδα ζώνη ή χωρικά ύδατα, η συνορεύουσα ή παρακείμενη ζώνη και η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ). Η νέα Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNLOSC) τέθηκε σε εφαρμογή στις 16 Νοεμβρίου 1994, αντικαθιστώντας τέσσερις παλαιότερες Συμβάσεις. Η νέα Σύμβαση ψηφίστηκε στη Νέα Υόρκη στις 30 Απριλίου 1982 από 130 κράτη (17 κράτη απείχαν και 4 κράτη την καταψήφισαν, μεταξύ αυτών και η Τουρκία). Μέχρι το τέλος του 2008 η Σύμβαση επικυρώθηκε από 157 χώρες, μεταξύ αυτών η Κύπρος (12 Δεκεμβρίου 1988) και η
Ελλάδα (21 Ιουλίου 1995).
Μία από τις βασικές καινοτομίες της Νέας Σύμβασης είναι η ΑΟΖ. Τα άρθρα 56 και 57 καθορίζουν τα δικαιώματα, τις υποχρεώσεις και τις αρμοδιότητες του παράκτιου κράτους, καθώς και την έκταση που φτάνει μέχρι 200 μίλια από την ακτογραμμή. Τα νέα χαρακτηριστικά της ΑΟΖ σε σχέση με την υφαλοκρηπίδα είναι η εκμετάλλευση των φυσικών πόρων, ζώντων και μη, όχι μόνο στο βυθό και στο υπέδαφος αλλά και στα υπερκείμενα ύδατα. Σημαντικό είναι, επίσης, το άρθρο 121 παρ. ζ, που αναγνωρίζει ΑΟΖ και στα νησιά, η οποία προσδιορίζεται με τον ίδιο τρόπο, όπως και στις ηπειρωτικές περιοχές.
Στο χώρο της ΑΟΖ το παράκτιο κράτος εκμεταλλεύεται τους φυσικούς πόρους, την αλιεία, την ενέργεια από αέρα ή ύδατα, το υπέδαφος, κ.ά. Στήνει τεχνητές νησίδες ή άλλες κατασκευές. Διατηρείται το δικαίωμα ελεύθερης διέλευσης για όλα τα κράτη, υπέρπτησης, πόντισης καλωδίων, σύμφωνα πάντα με το Διεθνές Δίκαιο, αρκεί τα παραπάνω να μην απειλούν την ασφάλεια του παράκτιου κράτους.
Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη έχουν μόνο τα νησιά που κατοικούνται, στοιχείο που προκύπτει από μία οικογένεια, ένα φαροφύλακα, κατοικίδια, καλλιέργειες και οτιδήποτε άλλο αποδεικνύει οικονομική δραστηριότητα. Για όλα τα άλλα νησιά και τις βραχονησίδες ισχύει μόνο η διάταξη των 12 ναυτικών μιλίων της αιγιαλίτιδας ζώνης.
Στην οριοθέτηση της ΑΟΖ ακολουθείται κατά κανόνα η «μέση γραμμή» για απόσταση μικρότερη των 400 μιλίων και προϋποθέτει σχετική συμφωνία μεταξύ των κρατών με έναντι ακτές. Αν αυτή δεν επιτευχθεί, όπως και στην υφαλοκρηπίδα, προβλέπεται προσφυγή σε όργανα επίλυσης διεθνών διαφορών (π.χ. στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης).
Διαβάστε τη συνέχεια ΕΔΩ…

Η Σύμβαση του Δικαίου της Θάλασσας

Ως ένα από τα σημαντικότερα νομικά όργανα του 20ου αιώνα, η Σύμβαση επέφερε καινοτομίες στο διεθνές δίκαιο των συνθηκών. Έχοντας συλληφθεί ως «πακέτο συμφωνίας» που αναγνώριζε ότι όλα τα προβλήματα που αφορούν τον ωκεάνιο χώρο συσχετίζονται στενά και πρέπει να λαμβάνονται υπόψη ως σύνολο, θέσπισε ότι ο πυθμένας της θάλασσας και ο πυθμένας των ωκεανών πέρα από τα όρια των εθνικών δικαιοδοσιών είναι η «κοινή κληρονομιά της ανθρωπότητας» της οποίας η χρήση και προστασία είναι δικαίωμα και ευθύνη όλων. Επιπλέον, έκανε λόγο για την υποχρεωτική διευθέτηση των διαφορών, έθεσε το γενικό νομικό πλαίσιο για όλες τις δραστηριότητες εντός ή επί των ωκεανών και πελάγων, και παρείχε λεπτομερείς κανόνες που διέπουν όλες τις χρήσεις των ωκεανών και καθόρισε τα δικαιώματα και τις ευθύνες των κρατών.
Η Συνθήκη καλύπτει τα εξής κύρια θέματα
Όρια θαλάσσιων ζωνών (χωρικά ύδατα, παρακείμενη ζώνη, αποκλειστική οικονομική ζώνη, υφαλοκρηπίδα)
Δικαιώματα ναυσιπλοΐας, συμπεριλαμβανομένων των στενών που χρησιμοποιούνται για διεθνή ναυσιπλοΐα
Ειρήνη και ασφάλεια στους ωκεανούς και στα πελάγη
Διατήρηση και διαχείριση ζώντων θαλάσσιων πόρων
Προστασία και συντήρηση του θαλάσσιου περιβάλλοντος
Επιστημονική έρευνα
Δραστηριότητες στο θαλάσσιο πυθμένα πέρα από τα όρια των εθνικών δικαιοδοσιών
Διαδικασίες για διευθέτηση διαφωνιών ανάμεσα στα κράτη.
Θαλάσσιες ζώνες και Δικαιώματα Ναυσιπλοΐας
Ένα από τα πιο θεμελιώδη επιτεύγματα της Σύμβασης είναι η συναίνεση για τα όρια μεταξύ χωρικών και διεθνών υδάτων, στα οποία όλα τα κράτη μπορούν να ασκούν ελεύθερα τη ναυσιπλοΐα. Πρωτύτερα αυτό αποτελούσε κύρια εστία διαμάχης ανάμεσα σε παράκτια κράτη. Η Σύμβαση θέσπισε χωρικά ύδατα 12 ναυτικών μιλίων, εντός των οποίων τα κράτη είναι ελεύθερα να επιβάλουν οποιοδήποτε κανόνα δικαίου, να ρυθμίσουν οποιαδήποτε χρήση και να εκμεταλλευτούν οποιονδήποτε πόρο. Την ίδια στιγμή, διατήρησε το δικαίωμα της «αθώας διέλευσης» από τα χωρικά ύδατα και εγγυήθηκε το δικαίωμα διέλευσης για πλοία και αεροσκάφη διαμέσου και πάνω από στενά που χρησιμοποιούνται για διεθνή ναυσιπλοΐα. Η διασφάλιση του δικαιώματος της διέλευσης ήταν σημαντική για τις ναυτικές δυνάμεις. Χωρίς αυτό, το όριο των 12 ναυτικών μιλίων θα είχε στην πραγματικότητα αποκλείσει 100 στενά που χρησιμοποιούνται γα τη διεθνή ναυσιπλοΐα.
Η Σύμβαση επίσης εγκαθίδρυσε τις αποκλειστικές οικονομικές ζώνες (Exclusive Economic Zones EEZs), μία καινοτόμο αντίληψη που παρέχει στα παράκτια κράτη το δικαίωμα να εξερευνούν, να εκμεταλλεύονται, να διαχειρίζονται και να συντηρούν όλους τους πόρους – όπως ψάρια, πετρέλαιο και αέριο – που βρίσκονται στα ύδατα και στον πυθμένα των ωκεανών πάνω στην υφαλοκρηπίδα συνήθως σχεδόν μέχρι τα 200 ναυτικά μίλια από τις ακτές τους. Οι αποκλειστικές οικονομικές ζώνες έχουν υπάρξει ωφέλιμες σε πολλά παράκτια κράτη, αλλά με αυτά τα αποκλειστικά δικαιώματα ήλθαν ευθύνες και υποχρεώσεις. Για παράδειγμα, εντός των αποκλειστικών τους οικονομιών ζωνών, τα παράκτια κράτη πρέπει να λάβουν μέτρα για την αποτροπή και μείωση της μόλυνσης και για προώθηση της επιστημονικής έρευνας. Η Σύμβαση επίσης ενθαρρύνει τα παράκτια κράτη να κάνουν σωστή χρήση των αποθεμάτων ψαριών χωρίς υπεραλιεία – ένα σημαντικό θέμα, καθώς περίπου το 90% των τόπων αλιείας υπάγεται στη δικαιοδοσία των παράκτιων κρατών. Την ίδια στιγμή, οι αποκλειστικές οικονομικές ζώνες διατηρούν ορισμένα σημαντικά δικαιώματα και ελευθερίες για άλλα κράτη, όπως τα δικαιώματα στη ναυσιπλοΐα και στις διελεύσεις υπεράνω και στο να τοποθετούν καλώδια και πετρελαιαγωγούς.
Διασφάλιση της Ειρήνης και Ασφάλειας
Σήμερα η ειρήνη και η ασφάλεια δεν νοούνται μόνο υπό όρους στρατιωτικής αναμέτρησης και σύγκρουσης. Η σύγχρονη κοινότητα κρατών είναι αντιμέτωπη με μια νέα γενιά από επείγοντα και πολύπλοκα προβλήματα που διαπερνούν τα σύνορα και μπορούν να αντιμετωπιστούν αποτελεσματικά μόνο από την κοινή δράση των κρατών. Τρομοκρατικές ενέργειες, εγκληματικές δραστηριότητες όπως πειρατεία και ένοπλη ληστεία, λαθρεμπόριο μεταναστών και παράνομη διακίνηση ναρκωτικών και άλλων προϊόντων μπορούν να απειλήσουν την ασφάλεια και σταθερότητα των κρατών και να καταλήξουν σε απώλεια της θαλάσσιας ζωής. Άλλη απειλή της ειρήνης και ασφάλειας προκύπτει από τις διαφωνίες των θαλάσσιων συνόρων που προέρχονται από συγκρουόμενους ισχυρισμούς από τα κράτη, όσον αφορά τους φυσικούς πόρους των ωκεανών. Και η ευρύτερη ασφάλεια ενός παράκτιου κράτους , συμπεριλαμβανομένων των μέσων επιβίωσης των παράκτιων κοινοτήτων του, μπορούν να απειληθούν από σημαντικές περιστάσεις μόλυνσης όπως μια πετρελαιοκηλίδα.
Το κατανοητό ρυθμιστικό πλαίσιο που θεσπίστηκε από τη Σύμβαση προωθεί την ειρηνική χρήση των θαλασσών και ωκεανών και συμβάλει σημαντικά στην ενδυνάμωση της ειρήνης, της ασφάλειας, της συνεργασίας και των φιλικών σχέσεων μεταξύ των κρατών. Ένα σημαντικό χαρακτηριστικό είναι η αξίωση τα κράτη να συνεργάζονται για να αποτρέψουν πράξεις πειρατείας και παράνομης διακίνησης ναρκωτικών φαρμάκων και ψυχοτρόπων ουσιών.
Προστασία και Συντήρηση της Ωκεάνιας Ζωής
Μόλις πριν από 50 χρόνια η θάλασσα ήταν ακόμη απείραχτη. Αλλά σήμερα, η μόλυνση- περίπου το 80% από τις χερσαίες δραστηριότητες-απειλεί την υγεία της, ιδίως στις παράκτιες περιοχές, τις πιο παραγωγικές του θαλάσσιου περιβάλλοντος. Τελικά οι επιστήμονες φοβούνται ότι η αναγεννητική ικανότητα των ωκεανών θα καταβληθεί από το μέγεθος της μόλυνσης που προκαλεί ο άνθρωπος. Σημάδια υποβάθμισης μπορούν εύκολα να φανούν, ιδίως στις πυκνά κατοικημένες ακτές και σε κλειστές ή ημίκλειστες θάλασσες.
Η Σύμβαση αναθέτει τη θεμελιώδη υποχρέωση και ευθύνη της προστασίας και διατήρησης του θαλάσσιου περιβάλλοντος στα κράτη και απαιτεί από αυτά να λάβουν κάθε απαραίτητο μέτρο για πρόληψη, μείωση και έλεγχο της θαλάσσιας μόλυνσης.
Σύμφωνα με το Διεθνές Ταμείο για το Περιβάλλον, οι 3 μεγαλύτερες απειλές για τους ωκεανούς είναι :
Μόλυνση από χερσαίες δραστηριότητες
Υπερ-εκμετάλλευση ζώντων θαλάσσιων πόρων
Μετάλλαξη και καταστροφή θαλάσσιων βιοτόπων
Μόλυνση από Χερσαίες Δραστηριότητες
Η μεγαλύτερη απειλή της ζωής του θαλάσσιου περιβάλλοντος προέρχεται όχι από πετρελαιοκηλίδες στη θάλασσα ή από απόβλητα στους ωκεανούς αλλά από ανθρώπινες χερσαίες δραστηριότητες. Δημοτικά, βιομηχανικά και αγροτικά λύματα και απορροές που εμπεριέχουν ρύπους όπως ακαθαρσίες υπονόμων, ραδιενεργές ουσίες, βαρέα μέταλλα, λάδια, τροφικές ουσίες, σκουπίδια και μη διασπάσιμοι οργανικοί ρύποι, που εισέρχονται στη θάλασσα και το παράκτιο περιβάλλον. Από αυτά οι ακαθαρσίες υπονόμων ή τα οικιακά απόβλητα ανεπαρκώς επεξεργασμένα, αποτελούν έναν από τους μεγαλύτερους κινδύνους για τα παράκτιο περιβάλλον παγκοσμίως. Οι τεράστιες ποσότητες θρεπτικών ουσιών που περιέχονται στα λύματα υπονόμων είναι πολύ επιβλαβείς για το θαλάσσιο περιβάλλον. Μπορούν να προκαλέσουν άνθιση της υδατικής χλωρίδας, μερικές φορές τοξικής, καταστρέφουν το πολύ εύφορο αλλά ευαίσθητο περιβάλλον των κοραλλιογενών υφάλων, τις λίμνες και τα υποθαλάσσια λιβάδια και καταλήγουν σε μείωση της βιοποικιλότητας.
Οι ακαθαρσίες υπονόμων θέτουν σε κίνδυνο την ανθρώπινη υγεία μολύνοντας τα οστρακοειδή, τις πηγές νερού και τις περιοχές λουομένων και προωθούν πλαστικά και άλλες θαλάσσιες ακαθαρσίες στα παράκτια νερά, απειλώντας τη θαλάσσια ζωή μέσω μπλεξίματος, ασφυξίας και κατάποσης.
Λάδια από χερσαίες πηγές, όπως διυλισμένα προϊόντα πετρελαίου ή παράγωγά τους, είναι εξίσου βλαβερά. Εισέρχονται στο θαλάσσιο περιβάλλον από διάφορους δρόμους από μάι ποικιλία πηγών, συμπεριλαμβανομένων των εκροών και εκπομπών από πηγές πετρελαίου, των εγκαταστάσεων διύλισης και αποθήκευσης και των βιομηχανικών και αγροτικών απόβλητων. Με κατάποση ή αποροφούμενα μέσω δέρματος ή βραγχίων, αυτά τα λάδια είναι τοξικά για τη θαλάσσια ζωή και προκαλούν μακρόχρονη βλάβη στη γούνα ή τα φτερά πολλών θαλάσσιων ειδών. Μπορούν επίσης να είναι επιζήμια και για την ανθρώπινη υγεία, μολύνοντας τα θαλασσινά είδη αλλά και τα αποθέματα νερού.
Υπερεκμετάλλευση των Ζώντων Θαλάσσιων Πόρων
Οι ωκεανοί τυγχάνουν αντικείμενο εκμετάλλευσης όπως ποτέ άλλοτε στο παρελθόν. Οι περισσότερες από τις αλιευτικές περιοχές του κόσμου ήδη αποφέρουν τόσα ψάρια όσα αντέχουν. Σήμερα, περίπου το ¼ των αποθεμάτων ψαριών υπεραλιεύεται με το ½ να είναι χρησιμοποιείται πλήρως. Αυτό αφήνει μόνο περίπου το ¼ με δυνατότητα για αύξηση αλιείας. Η υπεραλιεία απειλεί την ισορροπία και βιωσιμότητα ολόκληρου του θαλάσσιου οικοσυστήματος, μειώνει την οικονομική ανάπτυξη και υπονομεύει την ασφάλεια των τροφίμων και τα προς το ζην των ανθρώπων στις παράκτιες περιοχές, ιδίως όσων ζουν σε αναπτυσσόμενες χώρες.
Ένα σύνολο προβλημάτων έχει περιπλέξει τις προσπάθειες για καλύτερη συντήρηση και διαχείριση των παγκόσμιων ψαρότοπων. Υπάρχει μία αύξηση των παράνομων, μη δηλωμένων και μη ρυθμιζόμενων αλιευτικών δραστηριοτήτων στα πελάγη, που διαπράττονται εξίσου από πλοία κρατών που είναι μέλη περιφερειακών οργανισμών διαχείρισης ψαρότοπων, και από πλοία κρατών που δεν είναι μέλη. Ένα μεγάλο πρόβλημα είναι η αλλαγή σημαίας των πλοίων από ιδιοκτήτες που επιθυμούν να αποφύγουν τη συμμόρφωση με τους αλιευτικούς κανονισμούς. Άλλοι επιβαρυντικοί παράγοντες είναι η αύξηση του μεγέθους των αλιευτικών στόλων και οι κυβερνητικές επιχορηγήσεις, η μεγάλη ζήτηση αγοράς για συγκεκριμένα προϊόντα ψαριών και η ανεπαρκής επόπτευση, έλεγχος και παρακολούθηση. Λόγω συγκεκριμένων πόρων πολλά παράκτια κράτη δεν έχουν την ικανότητα να επιβάλλουν τα δικά τους μέτρα συντήρησης και διαχείρισης. Για να επιτύχει η συντήρηση και η διαχείριση χρειάζεται δράση σε εθνικό, περιφερειακό και παγκόσμιο επίπεδο.
Μεταβολή και Καταστροφή Βιοτόπων
Σήμερα οι αυξήσεις στον πληθυσμό και στις οικονομικές δραστηριότητες στις παράκτιες περιοχές απειλούν όσο ποτέ τους θαλάσσιους βιοτόπους. Οι ανθρώπινες δραστηριότητες που σχετίζονται με αστική επέκταση, όπως η οικοδόμηση λιμανιών, μαρίνων και παράκτιων αμυντικών έργων, η εκμετάλλευση πετρελαίου και αερίου, η εξόρυξη, ο τουρισμός και οι επιβλαβείς πρακτικές αλιείας βλάπτουν τους κοραλλιογενείς υφάλους, τις ακτές, τις παραλίες και το βυθό των ωκεανών. Οι βιότοποι που είναι σημαντικοί για τη θαλάσσια βιοποικιλότητα απειλούνται. Οι τόποι ωοτοκίας και τροφής των θαλάσσιων ειδών που είναι ζωτικής σημασίας για την παγκόσμια τροφική ασφάλεια καταστρέφονται. Μέχρι το 1998, περίπου το 11% των παγκόσμιων κοραλλιογενών υφάλων είχε καταστραφεί. Μόνο εκείνο το έτος, ακόμη ένα 16% ήταν δριμύτατα υποβαθμισμένο και σύμφωνα με παρούσες εκτιμήσεις, αν δεν ληφθούν μέτρα επειγόντως, το 50-60% ενδεχομένως να χαθεί μέσα στα επόμενα 30 χρόνια.
Θαλάσσια Επιστημονική Έρευνα
Συνειδητοποιώντας ότι τα αποτελεσματικά μέτρα για την προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος και τη διασφάλιση της βιώσιμης χρήσης των ωκεάνιων πόρων, πρέπει να βασιστούν σε εκτεταμένη επιστημονική έρευνα, οι δημιουργοί της Σύμβασης πρόσεξαν ώστε η δυνατότητα για έρευνα σε περιοχές των ωκεανών δε θα περιοριζόταν υπερβολικά από τα παράκτια κράτη στις πρόσφατα εκτεταμένες θαλάσσιες ζώνες.
Αν και η Σύμβαση αναγνωρίζει την κυριαρχία των παράκτιων Κρατών στα χωρικά τους ύδατα-και απαιτεί την εκ τω προτέρων συναίνεση για έρευνα εντός της αποκλειστικής τους οικονομικής ζώνης και της υφαλοκρηπίδας. Επίσης προβλέπει ότι, υπό κανονικές συνθήκες, θα πρέπει να δίνεται συναίνεση για έρευνα για ειρηνικούς σκοπούς, χωρίς να καθυστερείται ή να απορρίπτεται χωρίς λόγο. Όντως, μέσα σε 20 χρόνια από την υιοθέτηση της Σύμβασης έχει σημειωθεί αξιοσημείωτη πρόοδος στη θαλάσσια επιστήμη, ιδίως στον τομέα της θαλάσσιας βιολογίας, όπου οι ανακαλύψεις νέων ειδών έχουν οδηγήσει τους επιστήμονες να αναθεωρήσουν προηγούμενες εκτιμήσεις τους για τον αριθμό των θαλάσσιων ειδών από 200,000 σε 10 έως 100 εκατομμύρια.
Διαχείριση του Διεθνούς Θαλάσσιου Βυθού
Για τον καθορισμό του ποιος θα είναι ο επιστάτης των πόρων της «κοινής κληρονομιάς» της ανθρωπότητας, πέρα από τα όρια της εθνικής δικαιοδοσίας, η Σύμβαση θέσπισε τη Διεθνή Αρχή Θαλάσσιου Βυθού. Ως ένας αυτόνομος διεθνής οργανισμός, η Αρχή είναι εξουσιοδοτημένη να διαχειρίζεται τον βυθό στα διεθνή ύδατα και να διευθύνει τη χρήση των πόρων του βυθού, όπως πολυμεταλλικοί κόνδυλοι, ιζήματα πλούσια σε σουλφίδια, και φλοιό σιδηρομαγγανίου πλούσιου σε κοβάλτιο. Με έδρα στο Kingston, Τζαμάικα, η Αρχή συστάθηκε το 1994, όταν τέθηκε σε ισχύ η Σύμβαση και έγινε λειτουργική το 1996. Όποιες διαφορές ενδεχομένως προκύψουν σχετικά με δραστηριότητες στο βυθό διευθετούνται από το 11μελές Επιμελητήριο Διαφορών, που ιδρύθηκε από το Διεθνές Δικαστήριο για το Δίκαιο της Θάλασσας. (βλέπε παρακάτω).
Τα εξωτερικά όρια των εθνικών υφαλοκρηπίδων καθορίζουν τα σύνορα της διεθνούς περιοχής βυθού. Κάθε παράκτιο κράτος έχει δικαιοδοσία επί της υφαλοκρηπίδας του η οποία εκτείνεται μέχρι τα 200 .νμ. υπό ορισμένες συνθήκες. Αλλά σε μερικές περιπτώσεις, ένα παράκτιο Κράτος μπορεί να επεκτείνει τα εξωτερικά όρια της υφαλοκριπίδας του ακόμη και πιο μέσα στη θάλασσα. Σε τέτοιες περιπτώσεις αυτό το Κράτος πρέπει να υποβάλει αίτημα σε άλλο όργανο που δημιουργήθηκε από τη Σύμβαση – την Επιτροπή για τα Όρια της Υφαλοκρηπίδας (CLCS). Η Επιτροπή, η οποία συνεδρίασε για πρώτη φορά το 1997, παρακολουθεί τον καθορισμό των εξωτερικών ορίων της υφαλοκρηπίδας πέρα από τα 200 ν.μ. και κάνει προτάσεις στα παράκτια Κράτη. Στη βάση αυτών των προτάσεων τα παράκτια Κράτη καθορίζουν τα τελικά και δεσμευτικά εξωτερικά όρια των εκτεταμένων τους υφαλοκρηπίδων.
Διευθέτηση Διαφορών
Η Σύμβαση θέσπισε έναν υποχρεωτικό μηχανισμό για τη διευθέτηση διαφορών σχετικά με το Δίκαιο της Θάλασσας. Όταν τα Κράτη-Μέρη δεν μπορούν από μόνα τους να επιλύσουν διαφορές που προκύπτουν από τη Σύμβαση, είναι υποχρεωμένα να ακολουθήσουν συγκεκριμένες διαδικασίες που περιγράφονται στη Σύμβαση-όπως προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο για το Δίκαιο της Θάλασσας. Το Δικαστήριο που εδρεύει στο Αμβούργο, στη Γερμανία, λειτούργησε το 1996, 2 χρόνια αφότου η Σύμβαση τέθηκε σε ισχύ.
Τα Ηνωμένα Έθνη και το Δίκαιο της Θάλασσας
Η Σύμβαση συμπληρώνεται από δυο συμφωνίες που αφορούν στην εξόρυξη από το βυθό και τα ιχθυαποθέματα υψηλής μεταναστευτικότητας. Ενισχύεται περαιτέρω από έναν αριθμό εξειδικευμένων πολυμερών συνθηκών και συμφωνιών υιοθετημένων από τον ΟΗΕ και τις ειδικευμένες υπηρεσίες και προγράμματα-όπως ο Οργανισμός Τροφίμων και Γεωργίας, η Διεθνής Οργάνωση Ναυτιλίας, η Διεθνής Οργάνωση Εργασίας και το Πρόγραμμα Περιβάλλοντος των Ηνωμένων Εθνών-που καλύπτουν διαφορετικές πτυχές των θεμάτων που σχετίζονται με τον Ωκεανό και με το Δίκαιο της Θάλασσας. Εντός του Γραφείου Νομικών Υποθέσεων του ΟΗΕ, το Τμήμα για τα Θέματα Ωκεανών και Θαλάσσιου Δικαίου λειτουργεί ως η Γραμματεία της Σύμβασης. Εξυπηρετεί τη Συνέλευση Συμμετεχόντων Κρατών και αγωνίζεται να οικοδομήσει ευρύτερη αποδοχή και κατανόηση της Σύμβασης και της εφαρμογής της, παρέχοντας πληροφορίες, συμβουλές και υποστήριξη στα κράτη και διακυβερνητικούς οργανισμούς. Το Τμήμα παρακολουθεί όλες τις εξελίξεις σχετικά με τη Σύμβαση και τα θέματα περί ωκεανών και θαλάσσιου δικαίου γενικά, και υποβάλει έκθεση ετησίως σχετικά με αυτά, στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ. Επίσης κάνει προτάσεις στη Συνέλευση και σε άλλα διακυβερνητικά φόρουμ. Το Τμήμα διατηρεί ένα ολοκληρωμένο σύστημα πληροφόρησης και μια μη δανειστική βιβλιοθήκη εξειδικευμένη στο Δίκαιο της Θάλασσας και σε θέματα για τους ωκεανού, συμπεριλαμβανομένων των εθνικών νομοθεσιών και των συνθηκών επί των ναυτικών συνόρων. Συμμετέχει σε προγράμματα εκπαίδευσης και επιμόρφωσης που έχουν ως στόχο την οικοδόμηση ικανοτήτων σε εθνικό και περιφερειακό επίπεδο. Η ιστοσελίδα του τμήματος είναι: www.un.org/Depts/los/index.htm .

ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ:

http://www.hellasforce.com/blog/tithete-se-ischi-nea-diethnis-simvasi-gia-dikeo-tis-thalassas-sta-12-milia-epektasi-ton-chorikon-idaton/

Η Ελλάδα, το δίκαιο της θάλασσας και η επέκταση των χωρικών υδάτων από έξι σε δώδεκα ναυτικά μίλια

30 Ιουλίου 1994 Η Ελλάδα υπογράφει μαζί με άλλες χώρες τη διεθνή σύμβαση για το δίκαιο της θάλασσας, η οποία της δίνει το δικαίωμα για μονομερή επέκταση των χωρικών της υδάτων από έξι σε δώδεκα ναυτικά μίλια. Λίγους μήνες μετά (16 Νοεμβρίου του 1994), η Τουρκία θα ανακοινώσει ότι θεωρεί αιτία πολέμου ενδεχόμενη επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων.
1.Το Νέο Δίκαιο της Θάλασσας του ΟΗΕ
Το 1982 δημιουργήθηκαν νέα δεδομένα στο Δίκαιο της Θάλασσας με τη Σύμβαση του ΟΗΕ στο Montego Bay της Τζαμάικα όπου οριοθετήθηκαν εκ νέου οι έννοιες: αιγιαλίτιδα ζώνη ή χωρικά ύδατα, η συνορεύουσα ή παρακείμενη ζώνη και η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ). Η νέα Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNLOSC) τέθηκε σε εφαρμογή στις 16 Νοεμβρίου 1994, αντικαθιστώντας τέσσερις παλαιότερες Συμβάσεις. Η νέα Σύμβαση ψηφίστηκε στη Νέα Υόρκη στις 30 Απριλίου 1982 από 130 κράτη (17 κράτη απείχαν και 4 κράτη την καταψήφισαν, μεταξύ αυτών και η Τουρκία). Μέχρι το τέλος του 2008 η Σύμβαση επικυρώθηκε από 157 χώρες, μεταξύ αυτών η Κύπρος (12 Δεκεμβρίου 1988).
Το 1982 δημιουργήθηκαν νέα δεδομένα στο Δίκαιο της Θάλασσας με τη Σύμβαση του ΟΗΕ στο Montego Bay της Τζαμάικα όπου οριοθετήθηκαν εκ νέου οι έννοιες: αιγιαλίτιδα ζώνη ή χωρικά ύδατα, η συνορεύουσα ή παρακείμενη ζώνη και η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ). Η νέα Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNLOSC) τέθηκε σε εφαρμογή στις 16 Νοεμβρίου 1994, αντικαθιστώντας τέσσερις παλαιότερες Συμβάσεις. Η νέα Σύμβαση ψηφίστηκε στη Νέα Υόρκη στις 30 Απριλίου 1982 από 130 κράτη (17 κράτη απείχαν και 4 κράτη την καταψήφισαν, μεταξύ αυτών και η Τουρκία). Μέχρι το τέλος του 2008 η Σύμβαση επικυρώθηκε από 157 χώρες, μεταξύ αυτών η Κύπρος (12 Δεκεμβρίου 1988) και η
Ελλάδα (21 Ιουλίου 1995).
Μία από τις βασικές καινοτομίες της Νέας Σύμβασης είναι η ΑΟΖ. Τα άρθρα 56 και 57 καθορίζουν τα δικαιώματα, τις υποχρεώσεις και τις αρμοδιότητες του παράκτιου κράτους, καθώς και την έκταση που φτάνει μέχρι 200 μίλια από την ακτογραμμή. Τα νέα χαρακτηριστικά της ΑΟΖ σε σχέση με την υφαλοκρηπίδα είναι η εκμετάλλευση των φυσικών πόρων, ζώντων και μη, όχι μόνο στο βυθό και στο υπέδαφος αλλά και στα υπερκείμενα ύδατα. Σημαντικό είναι, επίσης, το άρθρο 121 παρ. ζ, που αναγνωρίζει ΑΟΖ και στα νησιά, η οποία προσδιορίζεται με τον ίδιο τρόπο, όπως και στις ηπειρωτικές περιοχές.
Στο χώρο της ΑΟΖ το παράκτιο κράτος εκμεταλλεύεται τους φυσικούς πόρους, την αλιεία, την ενέργεια από αέρα ή ύδατα, το υπέδαφος, κ.ά. Στήνει τεχνητές νησίδες ή άλλες κατασκευές. Διατηρείται το δικαίωμα ελεύθερης διέλευσης για όλα τα κράτη, υπέρπτησης, πόντισης καλωδίων, σύμφωνα πάντα με το Διεθνές Δίκαιο, αρκεί τα παραπάνω να μην απειλούν την ασφάλεια του παράκτιου κράτους.
Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη έχουν μόνο τα νησιά που κατοικούνται, στοιχείο που προκύπτει από μία οικογένεια, ένα φαροφύλακα, κατοικίδια, καλλιέργειες και οτιδήποτε άλλο αποδεικνύει οικονομική δραστηριότητα. Για όλα τα άλλα νησιά και τις βραχονησίδες ισχύει μόνο η διάταξη των 12 ναυτικών μιλίων της αιγιαλίτιδας ζώνης.
Στην οριοθέτηση της ΑΟΖ ακολουθείται κατά κανόνα η «μέση γραμμή» για απόσταση μικρότερη των 400 μιλίων και προϋποθέτει σχετική συμφωνία μεταξύ των κρατών με έναντι ακτές. Αν αυτή δεν επιτευχθεί, όπως και στην υφαλοκρηπίδα, προβλέπεται προσφυγή σε όργανα επίλυσης διεθνών διαφορών (π.χ. στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης).
Υπάρχουν δύο διαφορετικές απόψεις για το αν η ΑΟΖ καταργεί ή όχι την υφαλοκρηπίδα. Η μία πιστεύει ότι η ΑΟΖ έχει υπερκεράσει την υφαλοκρηπίδα και άρα επιλύει διά παντός τα διμερή προβλήματα της Ελλάδας με την Τουρκία, αρκεί η Ελλάδα να θέσει το ζήτημα και να προσφύγει στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, ξεπερνώντας το casus belli για τα 12 μίλια, τις «γκρίζες ζώνες» και την υφαλοκρηπίδα. Η άποψη αυτή υποστηρίζεται από τον Καθηγητή Θεόδωρο Καρυώτη του Πανεπιστημίου Μέρυλαντ, που είναι αρμόδιος για θέματα Δικαίου της Θάλασσας και μέλος της ελληνικής αντιπροσωπείας στη σχετική Διάσκεψη του ΟΗΕ. Την άλλη άποψη υποστηρίζει ο Αναστάσης Πεπονής σε αρθρογραφία του στα Επίκαιρα (26 Ιανουαρίου 2011) τονίζοντας ότι «ούτε η ΑΟΖ μπορεί να οριοθετηθεί με μονομερή πράξη, αλλά προbποθέτει συμμετοχή της Τουρκίας στις διαδικασίες». Δεν είναι ανακριβείς οι ισχυρισμοί Πεπονή. Απλά περιγράφουν την τυπική πραγματικότητα. Αντίθετα, η επιχειρηματολογία Καρυώτη αναδεικνύει την πολιτική και διπλωματική δυναμική, που μπορεί να αναπτυχθεί υπέρ των ελληνικών δικαίων και συμφερόντων μέσα από έξυπνους, τολμηρούς
και υπεύθυνους χειρισμούς της ελληνικής κυβέρνησης.
2. Η τουρκική τακτική
Η Τουρκία γνωρίζει ότι ο δρόμος του Διεθνούς Δικαίου και του Δικαίου της Θάλασσας θα την οδηγήσει σε αδιέξοδο. Γι’ αυτό επιλέγει άλλους τρόπους αντίδρασης, αυτών της απειλής, της υπεκφυγής, της άρνησης ή της επιλεκτικής διπλωματίας:
• Απειλεί με πόλεμο (casus belli) αν η Ελλάδα εφαρμόσει τα αυτονόητα εθνικά κυριαρχικά της δικαιώματα, όπως είναι η επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 μίλια.
• Υπεκφεύγει ένα διάλογο συντεταγμένο με ατζέντα και κανόνες για την ΑΟΖ και την υφαλοκρηπίδα, επιδιώκοντας παρελκυστικά και επιθετικά να δημιουργεί νέα θέματα, γκρίζες ζώνες ακόμα και για κατοικημένα νησιά (Αγαθονήσι), αμφισβητεί ότι το Καστελόριζο ανήκει στο Αιγαίο, γεγονός που τεκμαίρεται από την ιταλοτουρκική συμφωνία του 1932, κ.ά.
• Αρνείται να υπογράψει και να κυρώσει τη νέα Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας, να αναγνωρίσει τις διμερείς και διεθνείς συνθήκες, να αποδεχτεί τους όρους του κοινοτικού κεκτημένου, τμήμα του οποίου είναι και η νέα Συνθήκη (UNLOSC).
• Ασκεί επιλεκτική διπλωματία, δηλαδή α) εκεί που τη συμφέρει έχει οριοθετήσει ΑΟΖ, όπως συμβαίνει στην περίπτωση της Μαύρης Θάλασσας με τις Βουλγαρία, Ρουμανία και πρώην
Σοβιετική Ένωση, ενώ αρνείται το ίδιο στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο, γι’ αυτό αντέδρασε στη δημιουργία της ΑΟΖ στην Κύπρο και β) διαθέτει χωρικά ύδατα 12 μίλια σε Μεσόγειο και Μαύρη Θάλασσα, ενώ μόνο 6 μίλια στο Αιγαίο.
3. Το κυπριακό μοντέλο
Στις 12 Δεκεμβρίου 1988 η Κύπρος επικύρωσε τη νέα Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας. Το Φεβρουάριο του 2003 υπέγραψε συμφωνία οριοθέτησης με την Αίγυπτο, τον Ιανουάριο του 2007 με τον Λίβανο και το Δεκέμβριο του 2010 με το Ισραήλ. Παράλληλα, στις 16 Φεβρουαρίου 2007 ξεκίνησε την υποβολή αιτήσεων για άδειες έρευνας και εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων. Η Τουρκία παρ’ ότι έκανε το ίδιο στη Μαύρη θάλασσα, στη Μεσόγειο αντέδρασε, παρενοχλώντας με πολεμικά σκάφη στις 13 Νοεμβρίου 2008 ερευνητικό σκάφος νορβηγικής εταιρείας με σημαία Παναμά, το οποίο διενεργούσε έρευνες για πετρέλαιο εκ μέρους της κυπριακής κυβέρνησης 27 μίλια νοτίως του νησιού, εντός της κυπριακής ΑΟΖ.
Αξίζει να σημειωθεί ότι το Ηνωμένο Βασίλειο αναγνωρίζει τα δικαιώματα ΑΟΖ της Κύπρου γύρω από όλο το νησί, όπως δήλωσε ο Ύπατος Αρμοστής της Βρετανίας στην Κύπρο Πίτερ Μίλλετ στην εφημερίδα Πολίτης (14 Δεκεμβρίου 2008) επ’ ευκαιρία των τουρκικών παρενοχλήσεων, γεγονός που δικαιώνει το επίτευγμα του αείμνηστου Τάσσου Παπαδόπουλου.
4. Η ελληνική διάσταση της ΑΟΖ: μία δίκαιη και έξυπνη στρατηγική
Αν δεχτούμε την άποψη Καρυώτη, η οριοθέτηση της ελληνικής ΑΟΖ μπορεί να μην επιτυγχάνεται μονομερώς, ωστόσο είναι βέβαιο ότι ισχυροποιεί διεθνώς τη θέση μας και προσθέτει επιχειρήματα στη φαρέτρα της εξωτερικής μας πολιτικής. Η ελληνική ΑΟΖ, αθροιζό μενη στο ζήτημα της υφαλοκρηπίδας, διαμορφώνει τις νέες «γαλάζιες γραμμές» της εξωτερικής μας πολιτικής:
• Αναδεικνύει τη διπλοπροσωπία της τουρκικής διπλωματίας και την απειθαρχία της στο Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας του ΟΗΕ.
• Στοιχειοθετεί την άρνηση της γείτονος να αποδεχτεί, ενόψει της ευρωπαϊκής της προοπτικής, το νέο ευρωπαϊκό κεκτημένο, αναπόσπαστο τμήμα του οποίου είναι η νέα Διεθνής Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας.
• Ξεπερνά το casus belli για την επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 μίλια, διότι η διεθνώς αποδεκτή ΑΟΖ υπερκεράζει το ζήτημα, διευκολύνοντας την επίλυση και του ζητήματος της υφαλοκρηπίδας ιδιαίτερα στα νησιά, διότι το θεσμικό πλαίσιο είναι πια ξεκάθαρο και δεν διαμορφώνεται μόνο από τη νομολογία της Χάγης.
• Δημιουργείται ενιαίος οικονομικός χώρος με την Κύπρο και το Ισραήλ, με την Αίγυπτο και τη Λιβύη, με την Ιταλία και την Αλβανία, κάτι που αναβαθμίζει την Ελλάδα γεωστρατηγικά και την
ενισχύει οικονομικά, ενεργειακά (λόγω υποθαλάσσιων αγωγών) και αναπτυξιακά.
Συμπερασματικά, το ζήτημα που τίθεται είναι πώς και πότε η χώρα μας θα αποφασίσει να αξιοποιήσει αποτελεσματικά τα νέα εργαλεία, που της παρέχει το Διεθνές Δίκαιο, απέναντι σε μια Τουρκία που συνεχώς εγείρει νέα θέματα για να εμποδίσει την εφαρμογή του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας στην περιοχή του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου.
5. Η Νέα Δημοκρατία και η στρατηγική της έμμεσης προσέγγισης
Η Νέα Δημοκρατία ξεκίνησε τις επαφές για την οριοθέτηση της ΑΟΖ με τη Λιβύη και την Αίγυπτο, κεφαλαιοποιώντας τη θετική ανταπόκριση των κρατών αυτών. Το ζήτημα μετά τις πρόσφατες ανακατατάξεις στη Βόρεια Αφρική είναι ο τρόπος με τον οποίο η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου δίνει συνέχεια σε αυτή την προσπάθεια. Στο παρελθόν το ΠΑΣΟΚ δεν εκμεταλλεύτηκε τις καλές σχέσεις του με τον Καντάφι και τον Μουμπάρακ. Τώρα, τουλάχιστον, διαπραγματεύτηκε ανταποδοτικά τη σημαντική υποστηρικτική συμβολή της Ελλάδας προς τους συμμάχους στις επιχειρήσεις της Λιβύης;
Αντίστοιχη σημασία έδινε η Νέα Δημοκρατία στην οριοθέτηση της ΑΟΖ με την Ιταλία, με την οποία έχει οριοθετηθεί η υφαλοκρηπίδα, καθώς και με την Αλβανία, με την οποία αν και έχει σημειωθεί πρόοδος, τελευταία φαίνεται να έχει επηρεαστεί από την τουρκική αποτρεπτική διπλωματία.
Η Νέα Δημοκρατία, παρακολουθώντας τις διεθνείς εξελίξεις, ξεκίνησε την προσπάθεια για τη οριοθέτηση της ΑΟΖ με την Αίγυπτο, τη Λιβύη, την Ιταλία και την Αλβανία –όπως έχουν κάνει ήδη μέχρι τώρα 140 παράκτια κράτη–, ώστε να εκκρεμεί η διευθέτηση του ζητήματος μόνο με την Κύπρο και την Τουρκία. Η συνέχιση και εν τέλει η θετική έκβαση αυτής της προσπάθειας θα πιέσει διμερώς και διεθνώς την Τουρκία να προσχωρήσει στη διεθνή νομιμότητα και να εναρμονιστεί με τα ευρωπαaκά πρότυπα, εάν θέλει να κρατήσει ζωντανή την ευρωπαaκή της προοπτική, τουλάχιστον στο μέτρο που αυτή εξαρτάται και από την Ελλάδα. Ακόμα κι αν κάποτε διαμορφωθούν οι συνθήκες για εταιρικές συνεργασίες με τους Τούρκους στο Αιγαίο, όπως υποστηρίζουν κάποιοι, θα πρέπει να είναι ξεκάθαρο το καθεστώς της εθνικής μας κυριαρχίας, ώστε αυτές να έχουν καθαρά εμπορικό χαρακτήρα.
6. Η σημασία του Καστελόριζου και η πονηριά Νταβούτογλου
Είναι εξαιρετικά δύσκολο οι γείτονές μας να αποβάλουν την «οθωμανική πονηριά» την οποία συχνά πρώτοι και ευκρινέστερα εμείς οι Έλληνες την αντιλαμβανόμαστε, λόγω του βυζαντινού μας παρελθόντος.
Η Ευρωπαaκή Ένωση θεωρεί πλέον τη νέα Συμφωνία του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας και άρα και την ΑΟΖ κοινοτικά κεκτημένα. Έχει ζητήσει, λοιπόν, από όλα τα κράτη να δημιουργήσουν ΑΟΖ, εκτός προς το παρόν από τα κράτη της Μεσόγειου. Εικάζεται ότι αυτό οφείλεται σε παράκληση της τουρκικής πλευράς, η οποία εισακούστηκε εύκολα από την Ε.Ε., που αποφεύγει όποτε είναι αυτό δυνατό να γίνεται μέρος του προβλήματος.
Αυτό δεν μπορεί να είναι ανεξάρτητο από την πρόσφατη δήλωση Νταβούτογλου ότι «το Καστελόριζο δεν ανήκει στο Αιγαίο, αλλά στη Μεσόγειο» την οποία επιδίωξε να διασκεδάσει στη συνέχεια λέγοντας τα αυτονόητα, ότι δηλαδή «το Καστελόριζο είναι ελληνικό», σαν να λέμε εμείς ότι «η Άγκυρα είναι τουρκική». Με τη δήλωση αυτή ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών επιδίωξε να κονιορτοποιήσει την ιταλοτουρκική συμφωνία για τα Δωδεκάνησα, η οποία σαφώς και με τουρκική συναίνεση εντάσσει το Καστελόριζο στον ενιαίο χώρο του Αιγαίου Πελάγους, ως αναπόσπαστο κομμάτι των Δωδεκανήσων.
Η στρατηγική σημασία του Καστελόριζου, ιδιαίτερα στη σημερινή συγκυρία, αναβαθμίζεται. Το Καστελόριζο κατοικείται και άρα διαθέτει ΑΟΖ, η οποία τυγχάνει να συμπίπτει με την οριοθέτηση της ΑΟΖ της Ελλάδας με την Κύπρο και την Αίγυπτο. Η ολοκλήρωση αυτής της οριοθέτησης έχει τα εξής χαρακτηριστικά:
• Εμποδίζει την Τουρκία να έχει θαλάσσια σύνορα με την Αίγυπτο. Γι’ αυτό το λόγο η Τουρκία ζήτησε από την Αίγυπτο να μην λάβει υπόψη της στις διαπραγματεύσεις με την Ελλάδα το Καστελόριζο και εισέπραξε αρνητική απάντηση.
• Δημιουργεί ενιαίο θαλάσσιο χώρο μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου τον οποίο προτίθεται να αναγνωρίσει το Ισραήλ. Αυτό προσθέτει στο Ισραήλ ενδοχώρα, αλλά και σημαντικό πέρασμα για υποθαλάσσιους ενεργειακούς αγωγούς προς τη δύση μέσω Ελλάδας. Αυτή λοιπόν η «αθώα» πονηριά του Νταβούτογλου, παραμονές της επίσκεψής του στην Ελλάδα, και οι νευρικές αντιδράσεις, στη συνέχεια, της τουρκικής διπλωματίας σε ιταλικό πλοίο καταβύθισης καλωδίων στην ελληνική ΑΟΖ του Καστελόριζου προδίδουν την ανησυχία της Τουρκίας και τις πραγματικές της προθέσεις να καθηλώσει τη γεωστρατηγική αναβάθμιση της Ελλάδας σε σχέση με το Ισραήλ, τη Βόρεια Αφρική και τον ισλαμικό κόσμο.
7. Η εξωτερική πολιτική δεν είναι δημόσιες σχέσεις
Η Ελλάδα έχει το Διεθνές Δίκαιο και το Δίκαιο της Θάλασσας με το μέρος της. Είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ευρωπαaκής οικογένειας. Είναι συνεπής σύμμαχος της Ευρωατλαντικής Συμμαχίας και ποτέ δεν δυσκόλεψε επιχειρησιακά την πολιτική της στην περιοχή.
Αντίθετα με την Τουρκία (βλέπε Ιράκ, Λιβύη, κ.ά.), η Ελλάδα πάντα λειτουργούσε υποστηρικτικά αλλά και ορθολογικά, υπό την έννοια ότι δεν φοβήθηκε να πει ξεκάθαρα τις θέσεις της για τη σταθερότητα και την ειρήνη στην περιοχή. Χωρίς να διστάσει έναντι των ισχυρών, η Ελλάδα διαμεσολαβεί πάντα κατευναστικά υπέρ των λαών της περιφέρειάς της, με τους οποίους διατηρεί ιστορικά άψογες σχέσεις.
Ακόμα και έναντι της Τουρκίας, η Ελλάδα τηρεί τίμια στάση. Υποστηρίζει ειλικρινά την ευρωπαaκή της προοπτική, δεν προτίθεται όμως να αυτοπαραιτηθεί από τα εθνικά κυριαρχικά της δικαιώματα. Αυτό που ζητά από τους συμμάχους της, τους διεθνείς οργανισμούς (ΟΗΕ,ΝΑΤΟ, Ε.Ε.), αλλά και από τη γειτονική Τουρκία είναι ο έμπρακτος σεβασμός στον αξιακό κώδικα της Ευρώπης και στο Διεθνές Δίκαιο, διότι πιστεύει ότι η στέρεα ειρήνη, η πραγματική συνεργασία και η ειλικρινής φιλία μεταξύ των λαών εδραιώνονται μόνο αν οι πολιτικές τους υπακούουν σε διεθνώς αποδεκτούς κανόνες και οι συμπεριφορές τους χαρακτηρίζονται από αλληλοσεβασμό.
Γράφει ο Ευριπίδης Στυλιανίδης

ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ:

http://www.hellasforce.com/blog/i-ellada-to-dikeo-tis-thalassas-ke-i-epektasi-ton-chorikon-idaton-apo-exi-se-dodeka-naftika-milia/