Kilamba: Μια πόλη φάντασμα στην Ανγκόλα

Η Nova Cidade de Kilamba ή απλώς Kilamba είναι μια μεγάλη οικιστική ανάπτυξη 30 χιλιόμετρα από την Luanda, την πρωτεύουσα της Ανγκόλας. Χτίστηκε από την «CITIC Group» και αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα κατασκευαστικά έργα στην Αφρική, παραμένει ωστόσο άδεια.



 

Η Kilamba σχεδιάστηκε για να μπορεί να φιλοξενήσει 500.000 ανθρώπους στις 750 οκταόροφες πολυκατοικίες της, ενώ διαθέτει πάνω από 100 εμπορικές εγκαταστάσεις και αρκετά σχολεία.

 

Το κόστος αναφέρεται πως έφτασε τα 3,5 δισεκατομμύρια δολάρια, που χρηματοδοτήθηκαν από μια κινεζική γραμμή πίστωσης, σε αντάλλαγμα πετρελαίου από την κυβέρνηση της Ανγκόλας.

 

Από τον Ιούλιο του 2012 τα περισσότερα κτίρια έχουν ολοκληρωθεί αλλά παραμένουν ακατοίκητα, αφού πωλήθηκαν μόλις 220 διαμερίσματα από τα πρώτα 2.800 που βγήκαν προς πώληση. Ένας από τους λόγους που δυσχαιρένουν την πώληση των κατοικιών είναι οι δυσκολίες στη λήψη στεγαστικών δανείων.

 

Ένα σχολείο λειτουργεί, αλλά τα παιδιά έρχονται με λεωφορείο από άλλες περιοχές, αφού δεν υπάρχουν παιδιά που να ζουν μόνιμα εκεί κοντά.

 

Παρόλο που η Kilamba συμβάλλει στην ικανοποίηση της δέσμευσης του εκλεγμένου προέδρου Jose Eduardo dos Santos το 2008 για να χτίσει ένα εκατομμύριο νέες κατοικίες σε τέσσερα χρόνια, η Αγκόλα δεν έχει τόσο μεγάλη μεσαία τάξη που να είναι σε θέση να αγοράσει τέτοια σπίτια, ενώ το κόστος που κυμαίνεται από $100.000 εως $250.000 για ένα διαμέρισμα θεωρείται απλησίαστο για τα φτωχότερα στρώματα κι έτσι η κυβέρνηση σκέφτεται να χρησιμοποιήσει μερικά από τα κτήρια ως δωρεάν εργατικές κατοικίες.

http://www.otherside.gr/2012/12/kilamba-mia-poli-fantasma-stin-angkola/#ixzz2EUN5FNY4

http://okloios.blogspot.gr/2012/12/kilamba.html

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ‏

Έχουμε πολύ επαναπαυθεί στην απλωσιά του ατελεύτητου χρόνου, τον οποίο χωρίζουμε με κάθε άνεση σε πα­ρελθόν, σε παρόν και σε μέλλον. Και άμα μας ρωτήσουν που βρίσκεται το παρελθόν, θα απαντήσουμε πουθενά, επειδή δεν υπάρχει πλέον. Και άμα μας ρωτήσουν που υπάρχει το μέλλον, θα απαντήσουμε και πάλι πουθενά. επειδή δεν υπάρχει ακόμη. Έτσι, τελούμε ανάμεσα σε δυο «πουθενά», δηλαδή ανάμεσα σε δυο μηδέν. Και αν μας ρωτήσουν που βρί­σκεται το παρόν, θα απαντήσουμε, νάτο, είναι μπροστά μας. Μια απάντηση απλή όσο και εύκολη.

Ωστόσο, και αύτη η τρίτη απάντηση είναι ασαφής. Διότι, καθώς ο χρόνος δεν σταματάει τη ροή του, το εκάστοτε «τώ­ρα» την άλλη στιγμή γίνεται παρελθόν, δηλαδή τίποτε. Και επειδή η επομένη στιγμή καθίσταται αμέσως παρούσα και ραγδαίως βυθίζεται στο παρελθόν, στην πραγματικότητα ζούμε τον χρόνο ευρισκόμενοι συνεχώς «στην κόψη του ξυραφιού», ως εκάστοτε νυν. Τα όντα μοιάζουν ωσάν το ζώο που το παρασέρνει το ποτάμι και προς στιγμή αρπάζεται από κλαδί που εξέχει από το νερό και στέκεται επάνω του με κομ­μένη την ανάσα, ώσπου να κουραστεί και να ξαναπέσει στο νερό, το οποίο το σύρει οριστικώς προς τη θάλασσα του ανε­πίστροφου παρελθόντος.

Δεδομένου ότι το παρελθόν και το μέλλον είναι πραγματικά ανύπαρκτα, τότε όχι μόνο η ύπαρξη μας προσπαθεί να διασωθεί στο κλαδί της «στιγμής», αλλά μαζί μας και σύμπασα η ύπαρξη. Θα λέγαμε πως τούτη η χρονική στιγμή που εκάστοτε ζούμε είναι αιτία χαράς, διότι έτσι υπάρχουμε. Είναι όμως και αιτία τρόμου. Όμοια με τον τρόμο που νιώθει
το ζώο σαν αρπαχτεί από το κλαδί, καταμεσής του ρεύματος του μηδενός. Βιώνουμε τον κόσμο, σημαίνει για την ύπαρξη ότι επιβιώνουμε στον κόσμο, ότι υπερβαίνουμε την αδιάλειπτη απειλή, που κάποτε θα καταστεί μοιραία. Το χέρι μας θα αφήσει το κλαδί της «στιγμής», που μας κρατούσε στο φως.

Κι ωστόσο σκεδάζεται ο τρόμος ίσαμε τον εξαφανισμό του, καθώς ζούμε στην απλωσιά του χρόνου, με τις τρεις του διαστάσεις. Ύστερα όμως από τη συνειδητοποίηση της κρισιμότητας της στιγμής, βλέπουμε πως η απλωσιά δεν είναι φυσική, αλλά πνευματική. Μέσα στη συνείδηση μας διασώζεται το παρελθόν και το μέλλον, έτσι ώστε τούτα να καταστούν λειτουργίες του παρόντος. Από εξωτερική όμως άποψη, χρονικό παρόν δεν υπάρχει παρά ως ένα λεπτότατο «νυν», που δεν είναι παρά το σημείο συναντήσεως του μέλλοντος με το παρελθόν. Με άλλη διατύπωση, παροντικό νυν είναι το σημείο συναντήσεως του μηδενός του μέλλοντος με το μηδέν του παρελθόντος. Έτσι, τελούμε σε μια διηνεκή διαδικασία φανερώσεως του όντος στο νυν και κατακρημνίσεως του παρελθόν.


Παραταύτα, αύτη την αφανιστική λεπίδα του νυν δεν τη ζούμε παρά ως ένα παρόν που έχει διάρκεια. Τούτο όμως σημαίνει πως η διάρκεια δεν είναι του χρόνου· είναι της μνήμης μας σε ό,τι άφορα το παρελθόν και της φαντασίας μας σε ό,τι αφορά το μέλλον.


Άρα, η θεμελίωση της υπάρξεως καθ-όλου συντελείται μέσα στη συνείδηση του ανθρώπου.

* Η συνείδηση του ανθρώπου είναι ωσάν την Κιβωτό του Νώε, η οποία καθώς πλέει επάνω από την άβυσσο του ανύπαρκτου χρόνου, κομίζει και διασώζει εντός της σύμπασα ζωή.


Ό,τι δεν εισέλθει σε αύτη την Κιβωτό είναι ανύπαρκτο, δεν υπάρχει ούτε ως παρελθόν. Που βρίσκονται οι πολιτισμοί οι αρχαίοι των Σουμερίων, των Βαβυλωνίων, των Αιγυπτίων; Που βρίσκεται η Αρχαία Ελλάδα, η Ρώμη, το Βυζάντιο; Πουθενά. Μόνον ό,τι σπάραγμα τους διασώθηκε μέσα στη συ­νείδηση μας υπάρχει υπό τον τύπο του τώρα.

Ό,τι έχει δημιουργήσει ο άνθρωπος στην τέχνη, στη φιλοσοφία, στην ιστορία γενικά, διασώζεται μόνο στην εκάστοτε παροντική του συνείδηση. Και όλες του οι βαθιές συλλήψεις, και όλες του οι αποκαλύψεις του πνεύματος, και οι λόγοι των θεών, όλα διασώζονται στο βαθμό που βρίσκονται στην Κιβωτό της εκάστοτε παροντικής συνειδήσεως του κάθε ανθρώπου. Εάν βυθιστεί αυτή η Κιβωτός αφανίστηκε το παν. Καταργείται η ύπαρξη καθ-όλου. Και τούτο συμβαίνει κάθε φορά που αφανίζεται ένας άνθρωπος. Από το γεγονός αυτό προκύπτει η άπειρη σημαντικότητα του κάθε πεπερασμέ­νου άνθρωπου.


Συνεπώς η ύπαρξη τελετουργείται μέσα στη συνείδηση, είναι ένας τρόπος ε ι δ ή σ ε ω ς, η οποία είδηση δεν έχει το θεμέλιο της έξω, παρά μέσα. Αυτή είναι το θεμέλιο της υπάρξεως. «Έξω» δεν υπάρχει, όπως δεν υπήρχε τον καιρό που η Κιβωτός επέπλεε στα ύδατα που είχαν κατακλύσει το παν. Έτσι τελεί κατακλυσμένο το παν πάντοτε, αφού είναι παρελθόν ή μέλλον, δηλαδή μηδέν. Το π α ν είναι μόνο το νυν. Και όλα τα πράγματα της δημιουργίας είναι ο μ ο ύ, μέσα στο ν υ ν της Κιβωτού. Έτσι επιχειρώ να ερμηνεύσω, σε πρώτη ποιητική προσέγγιση τη συγκλονιστική φράση του Παρμενίδη: «Ούδέ ποτ' ην ούδ' έσται, επεί νυν έστιν ομού παν» (Diels, fr. 8.5).1

Το παρελθόν και το μέλλον είναι διαστάσεις της πάντοτε παροντικής ειδήσεως. Ο νέος άνθρωπος συνήθως ζει στη διά­σταση τη μελλοντική· είναι τρόπος παροντικής υπάρξεως δια της φαντασίας, καθόσον επιθυμεί τον πλουτισμό του νυν. Ο μεσήλικας κατά κανόνα ζει έντονα την παροντική του είδηση, διότι είναι καθεαυτή πλούσια. Ο ηλικιωμένος συνήθως ζει στη διάσταση του παρελθόντος· είναι τρόπος παροντικής υπάρξεως δια της αναμνήσεως καθόσον ζει την ένδεια τού νυν. Αλλά έτσι οδηγούμαστε στο συμπέρασμα πως ο χρόνος είναι οντολογική δωρεά της συνειδήσεως και οντολογική μέριμνα δική της.

Είμαστε η Κιβωτός που δεν θα φτάσει ποτέ στο Αραράτ. Επειδή η πλημμύρα του μηδενός δεν υποχωρεί ποτέ. Φερόμαστε επί των υδάτων του κοσμικού χάους, όπου η μόνη κόσμηση συμβαίνει μόνο στην Κιβωτό. Δηλαδή μόνη η συνείδηση κοσμεί τον κόσμο καθώς τον περισώζει μέσα στο νυν.

*
Ποια είναι η ουσία αυτού του νυν που αιφνίδια προβάλλει ως το μόνο υπάρχον; Μόνο μυθικά, βεβαίως, μπορεί κανείς να προσεγγίσει την ουσία του. Πρόκειται για μυθική διαλεύκανση, η οποία απογοητεύει τον λογισμό. Και ο οποίος τελεί αμήχανος προ της αδυναμίας του να ρίξει το δικό του φως στο μυστηριακό νυν με τη μυθώδη λειτουργία. Όμως οι οριακές ποιητικές διανοίξεις της μυθικής και θρησκευτικής σκέψεως αξιώνουν και οριακές ποιητικές συνειδήσεις για να οικειωθούν την αρχέγονη αυθεντικότητα τους.

Ο χρόνος είναι το πάθος της υπάρξεως· το αμφίσημο σημείο­ της που το αίρει ως σταυρό και που επάνω του σταυρώνεται. Καθώς είναι ίδιον του χρόνου να οριοθετείται από το μηδέν, ιδιότητα της υπάρξεως καθίσταται η διηνεκής απειλή να καταποθεί από το μηδέν. Ώστε η ύπαρξη είναι εκ κατασκευής τραγική. Ο χρόνος εκτός της συνειδήσεως μεταποιείται σε αρνητική αιωνιότητα, που είναι το μηδέν. Εντός όμως της συνειδήσεως μετασχηματίζεται σε θετική αιωνιότητα, καθόσον στο νυν συναιρείται το παρελθόν και το μέλ­λον. Η συναίρεση όμως αυτή ισοδυναμεί με την κατάργησή τους, δηλαδή με το πέρασμά τους στην αιωνιότητα.

Πράγματι. Το νυν θα ήταν ανύπαρκτο αν δεν σήμαινε την διάνοιξη της αιωνιότητας. Πόσο φτωχοί γινόμαστε όσοι δεν αντιλαμβανόμαστε το νυν ως τον ανύσταχτο οφθαλμό του Όντος, το βλέμμα του όποιου μας συνιστά ως υπάρξεις! Το αποφεύγουμε όσο διαφεύγουμε προς το ανύπαρκτο παρελθόν και προς το ανυπόστατο μέλλον. Μια ψευδής διαφυγή, ωστόσο, γι' αυτό και θανατερή. Είναι σαν να ζητάς να επιβιώσεις στην έρημο του χρόνου. Ενώ σου χαρίστηκε απρό­οπτα η δόση του νυν της αιωνιότητας.

Να σταθείς στο ύψος του αιωνίου νυν δεν προκύπτει από ηθική προτροπή, συνιστά το σχήμα της πνευματικής σου αξιοπρέπειας. Διότι το αιώνιο νυν είναι το πνεύμα. Συνιστά όμως και το σχήμα του οντολογικού σου καθήκοντος. Είσαι ο φορέας του νυν της αιωνιότητας, του μόνου ζώντος ύδατος μέσα στην έρημο του χρόνου. Μπορείς να το χύσεις το νερό. Θα το καταπιεί αμέσως η άμμος η άπειρη. Και τότε θα μεί­νεις δοχείο αδειανό, στοιχείο της ερήμου κενωμένο από την αιωνιότητα.

Δεν θα διαθέταμε τη συνείδηση του χρόνου εάν δεν κατεχόμασταν από την είδηση του αιωνίου.



Για να αντιληφθείς τον χρόνο πρέπει να βγεις εκτός του.
Άλλα το βήμα εκτός του χρόνου είναι δυνατό, επειδή μπορείς να πατήσεις στην αιωνιότητα - επειδή μπορείς να ζήσεις την αιωνιότητα του παρόντος σου.
Βεβαίως αυτό είναι μόλις δυνατό. Πράγμα που οριοθετεί την κατάσταση της εκπτώσεως σου. Και όμως ο άνθρωπος επιδιώκει το μόλις δυνατό επειδή το κομίζει στο οντολογικό του όνειρο, αυτό το οποίο και τον συνέστησε.-


___________ 1 8.1 “...πλεον μόνο μία ιστορία
8.2 απομένει: η οδός του "είναι". Σε σχέση με αυτό, υπάρχουν αποδείξεις
8.3 πολλές ότι το εόν, δηλαδή αυτό που είναι, είναι αγένητο και άφθαρτο,
8.4 ολόκληρο, μοναδικό, ακλόνητο και ολοκληρωμένο
8.5 ούτε ήταν, ούτε θα είναι, αλλά είναι τώρα, ολόκληρο ομοιογενές.”


http://www.e-aftognosia.gr

http://okloios.blogspot.gr/2012/12/blog-post_3387.html

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΝΟΥ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΥΛΗ‏

  Οι αρχές της μνημοτεχνικής βρίσκονται στα χρόνια της προσωκρατικής εποχής. Είναι γνωστό το περιστατικό με το Σιμωνίδη τον Κείο (6ος- 5ος αιώνας π.Χ.), που έγινε η αιτία για να ανακαλύψει ο Σιμωνίδης τη μνημοτεχνική. Επίσης, είναι γνωστό ότι ο Κικέρωνας χρησιμοποίησε τη μνημοτεχνική ως ρήτορας. Ο ίδιος μάλιστα μας αναφέρει το περιστατικό με το Σιμωνίδη.


Κατά την περίοδο της Αναγέννησης, θεωρήθηκε ότι η μνημοτεχνική δεν είναι χρήσιμη μόνο για τους ρήτορες. Απέκτησε μεγάλη σημασία και έγινε ένας κλάδος της φιλοσοφίας. Η μνημοτεχνική συνδυάστηκε με εικόνες και οικοδομήματα ή με τη διάταξη των πραγμάτων μέσα στο χώρο, με στόχο να ανακαλύψει ο θεατής πίσω από αυτά τα μυστικά του κόσμου. Αυτό ήταν δυνατό να γίνει, γιατί όλοι οι παραπάνω παράγοντες της μνημοτεχνικής δεν ήταν άψυχες αναπαραστάσεις αλλά ήταν φορτισμένες με μια μαγική δύναμη.


Είναι γνωστό το θέατρο της μνήμης του Giulio Camillo (1480-1544), εκείνου που οι άνθρωποι της εποχής του θεωρούσαν μάγο. Ήταν επηρεασμένος από τον ερμητισμό και το νεοπλατωνισμό. Ο ίδιος πίστευε ότι μέσα σ’ αυτό το θέατρο μπορούσαν να αναπαρασταθούν όλες οι μεγάλες αλήθειες για τον κόσμο και να ξεδιπλωθούν μπροστά στα μάτια του ανθρώπου. Επίσης, πίστευε ότι όλα όσα μπορούμε να συλλάβουμε νοητικά αλλά δεν μπορούμε να τα δούμε με τα φυσικά μας μάτια, μπορούμε να τα εκφράσουμε με αισθητές παραστάσεις, με τρόπο ώστε αυτός που τα βλέπει να μπορεί με τα φυσικά του μάτια να συλλάβει το καθετί, που διαφορετικά θα έμενε κρυμμένο στο μυαλό του ανθρώπου που δημιούργησε αυτό το κατασκεύασμα. Το θέατρο του Camillo είχε σαν στόχο να βοηθήσει τον άνθρωπο να θυμηθεί τα μυστικά και τις αλήθειες που κρύβει ο κόσμος μέσα του. Μέσα στο ανθρώπινο μυαλό μπορεί να υπάρχει καταχωρημένη και οργανωμένη η θεία οργάνωση που διέπει το σύμπαν.


Θα προσπαθήσουμε να περιγράψουμε σε γενικές γραμμές το θέατρο του Camillo. Στηρίζεται σε επτά στύλους, που αντιστοιχούν στους επτά στύλους του Οίκου της Σοφίας του Σολομώντα, γεγονός που συμβολίζει την αιωνιότητα του χαρακτήρα τους. Το θέατρο χωρίζεται σε επτά κλίμακες, που κι αυτές χωρίζονται μεταξύ τους με επτά διόδους. Στην πρώτη κλίμακα, εκεί όπου στο αρχαίο θέατρο βρίσκονταν οι θέσεις των επισήμων, είναι τοποθετημένοι οι 7 πλανήτες: η Άρτεμη (Σελήνη), ο Ερμής, η Αφροδίτη, ο Ήλιος, ο Άρης, ο Δίας και ο Κρόνος. Σε καθεμιά από τις 6 υπόλοιπες κλίμακες υπάρχει μία πόρτα που είναι διακοσμημένη με εικόνες, που φυσικά κρύβουν κάποιο συμβολισμό. Στη δεύτερη πόρτα βρίσκεται το δείπνο, στην τρίτη το σπήλαιο, στην τέταρτη οι Ερινύες, στην πέμπτη η Πασιφάη και ο Ταύρος, στην έκτη τα σανδάλια του Ερμή και στην έβδομη ο Προμηθέας.


Στο βιβλίο του Πελεγρίνη «Οι Μάγοι της φιλοσοφίας» διαβάζουμε ότι στη δεύτερη θύρα «απεικονίζεται το ομηρικό δείπνο, που πρόσφερε ο Ωκεανός στους θεούς. Ο Ωκεανός συμβολίζει τα ύδατα της σοφίας, που υπήρχαν πριν από την πρώτη ύλη, ενώ οι προσκεκλημένοι θεοί αναπαριστούν τις ιδέες. Στη θύρα της τρίτης κλίμακος, που στο σχεδιάγραμμα υπάρχει η επιγραφή «το σπήλαιο», απεικονίζεται το ομηρικό σπήλαιο, στο οποίον οι Νύμφες υφαίνουν και οι μέλισσες μπαινοβγαίνουν – δραστηριότητες που συμβολίζουν την ανάμειξη των στοιχείων, από όπου δημιουργήθηκαν τα πράγματα. Κατά τρόπον ανάλογο, οι εικόνες, που διακοσμούν τις θύρες στις υπόλοιπες κλίμακες, συμβολίζουν την δημιουργία του νου του ανθρώπου, την ένωσή του με το σώμα του και τις δραστηριότητές του, την θρησκεία, τους νόμους, τις τέχνες και τις επιστήμες. Έτσι το θέατρο του Camillo, με τη διάταξή του και τις εικόνες του, αναπαριστά το δράμα, την εξέλιξη της δημιουργίας του σύμπαντος από τις πρώτες αιτίες – τα πρώτα στοιχεία από την ανάμειξη των οποίων σχηματίστηκαν τα πράγματα – έως την εμφάνιση του ανθρώπου ο οποίος, χάρις στην γνώση, τις τέχνες και τις επιστήμες που μπορεί να ασκήσει, αποτελεί την κορυφαία έκφραση της δημιουργίας».


Πριν αναφερθούμε στο Μπρούνο, θα πρέπει να πούμε κάποια πράγματα για το Lull (1235-1316), από τον οποίο επηρεάστηκε εμφανώς ο πρώτος. Στόχος της μνημοτεχνικής του Lull ήταν να βοηθήσει τους ανθρώπους να γνωρίσουν την πραγματικότητα. Ταξινόμησε τις βασικές ιδέες του νου και τους διάφορους τρόπους με τους οποίους μπορούν να συνδυαστούν, με τρόπο ώστε λαμβάνοντας κανείς αυτά ως άξονες να μπορεί να σκεφτεί και να καταλήξει σε κάποια συμπεράσματα για την πραγματικότητα με τρόπο απλό και γρήγορο.


Το σύστημα της μνημοτεχνικής του Lull βασίζεται στα 9 κατηγορήματα ή ιδιότητες του Θεού, που είναι:


Η καλοσύνη (Bonitas)
Tο Mέγεθος ή Μεγαλείο Magnitudo)
H Aιωνιότητα (Eternitas)
H Δύναμη (Potestas)
H Σοφία (Sapientias)
H Bούληση (Voluntas)
Η Αρετή (Virtus)
Η Αλήθεια (Veritas)
H Δόξα (Gloria)


Τις ιδιότητες αυτές τις συμβολίζει με τα ακόλουθα γράμματα της αλφαβήτου: B, C, D, E, F, G, H, I, K αντίστοιχα, τα οποία τοποθετεί σε τρεις ομόκεντρους κύκλους χωρισμένους σε εννέα μέρη. Οι δύο εσωτερικοί κύκλοι κινούνται, ενώ ο εξωτερικός είναι ακίνητος. Καθώς οι κύκλοι κινούνται, δημιουργούνται διάφοροι συνδυασμοί, το σύνολο των οποίων μας δίνει τη δομή της πραγματικότητας.


Στην πραγματικότητα, καθένα από τα παραπάνω γράμματα, εκφράζει δύο ιδιότητες, επομένως συνολικά 18 ιδιότητες, και ένα κανόνα, εκτός από το τελευταίο γράμμα που εκφράζει δύο, οπότε συνολικά 10 κανόνες:


B: Η Καλοσύνη, η Διαφορά, Το «κατά πόσο είναι ή όχι;».
C: Tο Mέγεθος ή Μεγαλείο, η Συμφωνία, το «τι;» ή τον ορισμό.
D: H Aιωνιότητα, η Αντιθετικότητα, το «από τι;» ή την πραγματικότητα.
E: H Δύναμη, η Εκκίνηση, το «γιατί;» ή την τυπικότητα.
F: H Σοφία, η Μέση, το «πόσο;» ή την ποσότητα.
G: H Bούληση, το Τέλος, το «από ποια ποιότητα;» ή την ποιότητα.
H: Η Αρετή, η Ανωτερότητα, το «πότε;» ή το χρόνο.
I: Η Αλήθεια, η Ισότητα, το «πού;» ή το χώρο.
K: Η Δόξα, η Κατωτερότητα, το «πώς;» και «με τι;», ή τον τρόπο και την οργανικότητα.


Τα παραπάνω εννέα γράμματα προέρχονται από την πρώτη αιτία ή Α χωρίς όνομα, που εκφράζει το απόλυτο.
Για να καταλάβουμε το σύστημα μνημοτεχνικής του Lull, θα πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι, πέρα από τις ιδιότητες του Θεού, λαμβάνει υπόψη του και άλλα στοιχεία στους ομόκεντρους κύκλους του. Πρόκειται για τα τέσσερα στοιχεία: Γη, Νερό, Αέρα και Φωτιά, από τα οποία είναι φτιαγμένα όλα όσα είναι εκδηλωμένα, καθώς και τις αντίστοιχες ιδιότητες που αντιστοιχούν σ’ αυτά τα στοιχεία, που είναι το Κρύο, η Υγρασία, η Ξηρασία και η Ζέστη.


Έτσι, λοιπόν, στους ομόκεντρους κύκλους του τοποθετεί τις εννέα ιδιότητες του Θεού και τα τέσσερα στοιχεία, τα οποία εκφράζονται με τα γράμματα A,B,C, και D, με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορούν να δοθούν όλοι οι δυνατοί συνδυασμοί και να παρουσιάζονται έτσι οι σχέσεις τους, οι αναλογίες τους, οι αντιθέσεις τους και οι αντιστοιχίες τους σε όλα τα επίπεδα συνείδησης: στην υπερουράνια σφαίρα, στην ουράνια σφαίρα των πλανητών και των ζωδιακών αστερισμών, στην ανθρώπινη, στη ζωική, στη φυτική και στη σφαίρα των ορυκτών.


Σύμφωνα με τον Javier Vilar, «.. τα τέσσερα στοιχεία και οι εννιά αξιολογικοί προσδιορισμοί αλληλοσχετίζονται μέσω της ανόδου και της καθόδου από τα διαφορετικά επίπεδα της δημιουργίας, με τρόπο ώστε στο επίπεδο της υπερουράνιας ή θείας σφαίρας να εξαφανίζονται οι αντιθέσεις μεταξύ των κατώτερων σφαιρών και να επέρχεται η απελευθέρωση απ’ όλη τη μη αγνότητα ή υλικότητα, καταλήγοντας σ’ ένα ύψος που επιτυγχάνεται η «Cointitentia Opositirum», και όπου όλα τα αντίθετα συμπίπτουν και όλα συγκλίνουν στην πλέον εξυψωμένη υπόσταση που είναι το 3, το οποίο συμβολίζει την τριπλή όψη της πρώτης εκδήλωσης του Άφατου Θεού».
Έτσι, στο σύστημα του Lull συνδυάζονται ο κύκλος (ουράνια σφαίρα) με το τετράγωνο (τέσσερα στοιχεία) και το τρίγωνο (τρεις κύκλοι, που συμβολίζουν την τριπλή εκδήλωση του απόλυτου Θεού).


Το σύστημα της μνημοτεχνικής που χρησιμοποίησε ο Μπρούνο στηρίζεται σε εκείνο του Lull, αν και φαίνεται να είναι πιο περίπλοκο. Στο έργο του De Ubris, ο Μπρούνο χρησιμοποιεί εικόνες μνήμης τις οποίες συμβολίζει με γράμματα τα οποία τοποθετεί σε ομόκεντρους κύκλους, χωρισμένους σε 150 διαστήματα τον καθένα. Ο εξωτερικός κύκλος παραμένει και εδώ ακίνητος, ενώ η κίνηση των άλλων κύκλων, με τους διάφορους συνδυασμούς που δημιουργεί, μας δίνει την αναπαράσταση του κόσμου. Στον εσωτερικό κύκλο είναι τοποθετημένες οι εικόνες των άστρων, ενώ καθώς προχωράμε προς τα έξω, συναντάμε εικόνες φυτών, ζώων, μετάλλων, για να καταλήξουμε σε εικόνες που σχετίζονται με τις τέχνες και τις επιστήμες.


Η δομή μοιάζει πολύ με τη δομή που ακολούθησε ο Camillo στο θέατρό του, μόνο που στη δική του περίπτωση η συνολική εικόνα που έχουμε είναι στατική, ενώ στην περίπτωση του Μπρούνο, οι εικόνες με τους διάφορους συνδυασμούς τους, μας δίνουν την αίσθηση μιας συνεχόμενης κίνησης.


Η Rita Sturlese υποστηρίζει ότι στο παραπάνω σύστημα του Μπρούνο οι εικόνες λειτουργούν ως συλλαβές κι ότι ο Μπρούνο επινόησε αυτό το σύστημα για να μπορούμε να θυμόμαστε επιστημονικούς όρους, όπως ονομασίες φυτών, δέντρων και ορυκτών. Έτσι, μπορούμε να πούμε ότι το σύστημα του Μπρούνο μπορεί να δημιουργήσει μια παγκόσμια γλώσσα που να βασίζεται σε σύμβολα.


Στο σύστημα της μνημοτεχνικής του ο Μπρούνο συνδυάζει τον ήχο και το ρυθμό με ιστορικά ή θρησκευτικά γεγονότα, καθώς και με διάφορες μορφές ζωής, όπως είναι τα ορυκτά, τα φυτά, τα ζώα, οι άνθρωποι, οι πλανήτες, τα ζώδια και οι αστερισμοί.


Σύμφωνα με τον Umberto Eco, «Στο εικονολογικό υλικό, που χρησιμοποιεί ο Μπρούνο, βρίσκουμε ξεκάθαρα εικόνες που προέρχονται από την ερμητική παράδοση, όπως οι τριάντα δεκανείς του ζωδιακού, καθώς και άλλες που θυμίζουν έντονα τον Αγρίππα και τον Ντι. Επίσης, βρίσκουμε ζώα, φυτά και ορυκτά… Πρόκειται για ένα ρεπερτόριο εξαιρετικής σπουδαιότητας, από την άποψη της ιστορίας της εικονολογίας, όπου οι τρόποι με τους οποίους μια σφραγίδα μπορεί να παραπέμψει σε μία συγκεκριμένη ιδέα θεμελιώνονται για άλλη μια φορά… Όπως είχε συμβεί με τους Λουλλ, Κουζάνο και Ποστέλ και όπως θα συμβεί με τα κινήματα του 17ου αιώνα, η ένθερμη ιερογλυφική ρητορική του Μπρούνο πλάθεται με σκοπό να αναπαράγει μια μεταρρύθμιση, μια ανανέωση, μια επανάσταση της γνώσης, των εθίμων, αλλά και της ίδιας της πολιτικής τάξης της Ευρώπης – μεταρρύθμιση, της οποίας ο Μπρούνο υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής και προπαγανδιστής».


Σε άλλο έργο του, στο De Imaginum, Signorum et Idearum Compositione, αναπαριστά τη μνήμη ως ένα χώρο, τον οποίο χωρίζει σε 24 δωμάτια, σε καθένα από τα οποία τοποθετεί εικόνες. Στο ίδιο έργο του, το γεωμετρικό σχήμα που χρησιμοποιεί αντί του κύκλου είναι το τετράγωνο, το οποίο συσχετίζεται με τις τέσσερις κατευθύνσεις του χώρου και με τις τέσσερις εποχές του έτους.


Στο ίδιο έργο ο Μπρούνο συσχετίζει τους 12 θεούς του Ολύμπου με τα 12 ζώδια και με τους πλανήτες. Χρησιμοποιεί διαφορετική εικόνα για κάθε θεότητα, αλλά και διάφορες εικόνες για να συμβολίσει την ίδια θεότητα. Οι εικόνες εξάλλου που χρησιμοποιεί για τους πλανήτες παρουσιάζουν τη θέση που αυτοί έχουν μέσα στους αστερισμούς τόσο κατά τη διάρκεια της ημέρας όσο και κατά τη διάρκεια της νύχτας. Μ’ αυτό τον τρόπο δίνεται στον άνθρωπο η δυνατότητα να έχει μέσα στο μυαλό του την εικόνα του ουρανού και μ’ αυτό τον τρόπο να έρθει πιο κοντά σ’ αυτόν και να νιώσει σαν ένα μέρος του σύμπαντος, όπως πραγματικά είναι, ένας κάτοικος μέσα στο απέραντο σύμπαν.


Η μνημοτεχνική του Μπρούνο τον έκανε διάσημο σε όλη την Ευρώπη. Είναι γνωστό ότι τον καλούσαν σε πανεπιστήμια και ανάκτορα για να διδάξει την τέχνη του, η οποία όμως τελικά ήταν και η αιτία της σύλληψης και της καταδίκης του σε θάνατο από την Ιερά Εξέταση.
Θα πρέπει να προσθέσουμε ότι απαραίτητη προϋπόθεση για να μπορεί να λειτουργήσει το σύστημα του Μπρούνο είναι η χρήση της δύναμης της φαντασίας. Αυτός που πρόκειται να χρησιμοποιήσει αυτό το σύστημα θα πρέπει να οραματιστεί έντονα τις εικόνες που έχει τοποθετήσει στο ανάκτορο της μνήμης, να φανταστεί ότι κάνει τη διαδρομή, προσπερνά τις πληροφορίες που δε χρειάζεται, εντάσσει άλλες πληροφορίες και κάνει τους συνδυασμούς που χρειάζεται. Η δύναμη της φαντασίας παίζει καταλυτικό ρόλο.


Τόσο το σύστημα του Lull όσο και εκείνο του Μπρούνο λαμβάνουν υπόψη τους το χώρο και το χρόνο. Σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της μνήμης παίζει και ο χώρος στον οποίο θα τοποθετηθούν οι εικόνες (παράγοντας του χώρου) και η διαδρομή που οδηγεί στο συνδυασμό των ιδεών και κάνει το όλο σύστημα να αποκτά κίνηση (παράγοντας του χρόνου).


Η σημασία της μνημοτεχνικής με τον τρόπο που την είδαμε παραπάνω ξεπερνά τα όρια της βελτίωσης και της μεγαλύτερης αποτελεσματικότητας της μνήμης. Είναι ένας τρόπος ανάβασης της συνείδησης από την πολυμορφία του εκδηλωμένου κόσμου στον κόσμο των ιδεών και των αρχετύπων. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο ο Μπρούνο χαρακτήριζε την τέχνη αυτή ιερή.


Για να βελτιώσουμε και να αναπτύξουμε τη μνήμη μας δε χρειάζεται να αυξήσουμε το χώρο της αλλά να ταξινομήσουμε τις γνώσεις μας με τέτοιο τρόπο, που να μπορούμε να τις ανασύρουμε οποιαδήποτε στιγμή τις χρειαστούμε. Είναι θέμα οργάνωσης και σωστής ταξινόμησης των πληροφοριών. Πρόκειται να βρούμε τις αρχές, τους κανόνες, τους γενικούς νόμους που συνδέουν μεταξύ τους τις πληροφορίες. Αυτούς τους νόμους χρειάζεται να αποθηκεύσουμε και όχι την πολλαπλότητα των πληροφοριών έτσι όπως τις προσλαμβάνουμε μέσω των αισθήσεών μας.


Είναι εξαιρετικά δύσκολο να κατανοήσουμε το σύστημα μνημοτεχνικής του Μπρούνο, καθώς ένα μεγάλο μέρος του έργου του χάθηκε. Σήμερα δεν ξέρουμε πραγματικά τη μνημοτεχνική του Μπρούνο. Αλλά και ο ίδιος έλεγε ότι το σύστημα αυτό δεν είναι δυνατόν να εκτεθεί γραπτά και ότι χρειάζεται απαραίτητα να υπάρχει η καθοδήγηση του δασκάλου. Γι’ αυτό το λόγο τον καλούσαν από τα διάφορα πανεπιστήμια και τις αυλές για να τους διδάξει την τέχνη του. Τα γραπτά του που βρέθηκαν σχετικά με τη μνημοτεχνική λειτουργούσαν κυρίως ως σημειώσεις. Επομένως, ακόμη κι αν είχαμε όλα τα έργα του Μπρούνο για τη μνημοτεχνική, πάλι δε θα μπορούσαμε να καταλάβουμε πώς λειτουργεί το σύστημα. Άλλωστε ο ίδιος δεν ήθελε να τα καταγράψει όλα αυτά, είτε επειδή ήθελε να κρατήσει το μυστικό της τέχνης, είτε επειδή θεωρούσε ότι ένα τέτοιο σύστημα μπορεί να γίνει επικίνδυνο χωρίς την καθοδήγηση ενός δασκάλου. Και αυτό γιατί είναι απαραίτητο, όταν φτιάχνουμε εικόνες, δηλαδή σκεπτομορφές, να είμαστε σε θέση να τις ελέγχουμε και να τις χρησιμοποιούμε σωστά. Τα πιθανά λάθη που μπορεί να γίνουν μπορεί να στραφούν εναντίον του δημιουργού τους.


Πηγή
http://alttherapy.blogspot.com/2012/11/blog-post_129.html#ixzz2EZXi4RKl

http://okloios.blogspot.gr/2012/12/blog-post_4241.html

Η ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΦΙΜΠΟΝΑΤΣΙ (FIBONACCI)‏

Οι υπέροχοι και μυστήριοι αριθμοί Fibonacci

Οι αριθμοί Fibonacci είναι το αριθμητικό σύστημα της φύσης. Εμφανίζονται παντού στη φύση, από τη διάταξη των φύλλων στα φυτά μέχρι το μοτίβο των πετάλων στα λουλούδια, τις πευκοβελόνες, ή τα στρώματα του φλοιού ενός ανανά. Φαίνεται πώς οι αριθμοί Fibonacci σχετίζονται με την ανάπτυξη κάθε ζωντανού οργανισμού, ενός κυττάρου, ενός σπυριού σταριού, μιας κυψέλης μελισσών, ακόμα της ίδιας της ανθρωπότητας.


Εισαγωγή

Η ακολουθία αριθμών στην οποία ο κάθε αριθμός είναι ίσος με το άθροισμα των δύο προηγούμενων είναι γνωστή ώς ακολουθία Fibonacci: 1, 1, 2, 3, 5, 8, 13, 21, 34, 55, 89, 144, 233, 377, 610, 987, 1597, 2584, 4181, ... (κάθε αριθμός είναι ίσος με το άθροισμα των δύο προηγούμενων).

Επιπλέον, ο λόγος δύο διαδοχικών αριθμών της ακολουθίας τείνει προς την αποκαλούμενη Χρυσή Τομή, ή Χρυσή αναλογία, ή Αριθμό φ =1.618033989. Ο αντίστροφος της Χρυσής Τομής 1/φ= 0.618033989, με αποτέλεσμα να ισχύει: 1/φ=φ-1.

Ένα ορθογώνιο τετράπλευρο του οποίου ο λόγος των πλευρών είναι ίσος με 1/φ ονομάζεται Χρυσό Ορθογώνιο.

Η ακολουθία Fibonacci παράγεται από τη σχέση f(1) = f(2) = 1 , f(n+1) = f(n) + f(n-1), και απαντάται συχνά σε πολλούς τομείς των μαθηματικών και των άλλων επιστημών. Είναι όμως σημαντικό και το πόσο συχνά συναντάται στη φύση, σε μοτίβα όπως τα λουλούδια ή τα φύλλα των φυτών.

"Οι αριθμοί Fibonacci είναι το αριθμητικό σύστημα της φύσης. Εμφανίζονται παντού στη φύση, από τη διάταξη των φύλλων στα φυτά μέχρι το μοτίβο των πετάλων στα λουλούδια, τις πευκοβελόνες, ή τα στρώματα του φλοιού ενός ανανά. Φαίνεται πώς οι αριθμοί Fibonacci σχετίζονται με την ανάπτυξη κάθε ζωντανού οργανισμού, ενός κυττάρου, ενός σπυριού σταριού, μιας κυψέλης μελισσών, ακόμα της ίδιας της ανθρωπότητας. "
Stan Grist
http://www.stangrist.com/fibonacci.htm (E)


Ιστορία

Ο Fibonacci ήταν πολύ γνωστός στην εποχή του και αναγνωρίζεται σήμερα ώς ο μεγαλύτερος μαθηματικός του Μεσαίωνα. Γεννήθηκε στη δεκαετία του 1170 και πέθανε αυτή του 1240. Άγαλμά του υπάρχει στο νεκροταφείο, δίπλα στον Καθεδρικό Ναό της Pisa, κοντά στον περίφημο πύργο. Το όνομά του έχει δοθεί σε δύο δρόμους, στην Pisa και τη Φλωρεντία. Το πραγματικό του όνομα ήταν Leonardo Pisano, όμως ο ίδιος αποκαλούσε τον εαυτό του Fibonacci, σύντμηση του Filius Bonacci (γιός του Bonacci), από το όνομα του πατέρα του. Ο πατέρας του Leonardo, Guglielmo Bonacci, ήταν τελωνειακός υπάλληλος στη Βορειοαφρικανική πόλη Bugia. Ο Fibonacci μεγάλωσε εκεί και η εκπαίδευσή του επηρεάστηκε σημαντικά από τους Μαυριτανούς αλλά και από τα ταξίδια που έκανε αργότερα σε όλο το μήκος της Μεσογειακής ακτής. Έτσι γνώρισε πολλούς εμπόρους και έμαθε τα αριθμητικά συστήματα που αυτοί χρησιμοποιούσαν για τις συναλλαγές και τους λογαριασμούς τους. Σύντομα διαπίστωσε τα πλεονεκτήματα του «Ινδοαραβικού» αριθμητικού συστήματος και έγινε από τους πρώτους που το εισήγαγαν στην Ευρώπη. Πρόκειται για το αριθμητικό σύστημα που χρησιμοποιείται και σήμερα, με δέκα ψηφία, ένα εκ των οποίων το μηδέν, και την υποδιαστολή.

Το βιβλίο του Liber abbaci (βιβλίο των υπολογισμών) το οποίο ολοκληρώθηκε το 1202 έπεισε αρκετούς Ευρωπαίους μαθηματικούς να χρησιμοποιήσουν το «νέο» σύστημα. Το βιβλίο, γραμμένο στα λατινικά, περιγράφει με λεπτομέρεια τους μαθηματικούς κανόνες που σήμερα διδάσκονται στο δημοτικό για την πρόσθεση, την αφαίρεση, τον πολλαπλασιασμό και τη διαίρεση και περιέχει πολλές ασκήσεις-παραδείγματα με λεπτομέρειες για την εφαρμογή αυτών των κανόνων.

Η ακολουθία Fibonacci και η φύση

Τα φυτά δε γνωρίζουν για την ακολουθία Fibonacci, απλά μεγαλώνουν με τον πιο πρόσφορο και αποδοτικό τόπο. Όμως η ακολουθία κάνει την εμφάνισή της στη διάταξη των φύλων γύρω από το μίσχο. Εμφανίζεται επίσης στην ανάπτυξη των βελόνων αρκετών ειδών ελάτου, καθώς επίσης και στη διάταξη των πετάλων στις μαργαρίτες και τα ηλιοτρόπια. Μερικά κωνοφόρα δένδρα παρουσιάζουν τη σειρά αριθμών στη δομή της επιφάνειας των κορμών τους, ενώ τα φοινικόδενδρα στους δακτυλίους των κορμών τους.

Όμως πώς προκύπτει αυτή η διάταξη, αυτή η συμμετρία σε σχέση με την ακολουθία; Στην περίπτωση του φυλλώματος μπορεί να σχετίζεται με τη μεγιστοποίηση του χώρου που είναι διαθέσιμος για την ανάπτυξη κάθε φύλλου ή το φώς πρέπει να πέφτει πάνω στο κάθε φύλλο. Η φύση προφανώς δεν προσπαθεί να χρησιμοποιήσει την ακολουθία Fibonacci, αυτή εμφανίζεται ώς το δευτερεύον αποτέλεσμα μιας πολύ βαθύτερης φυσικής διαδικασίας.

Ένα άλλο παράδειγμα είναι το ίδιο το ανθρώπινο χέρι: κάθε άνθρωπος έχει 2 χέρια, κάθε ένα από τα οποία έχει 5 δάκτυλα, κάθε δάκτυλο αποτελείται από 3 τμήματα που χωρίζονται από 2 αρθρώσεις. Όλοι αυτοί οι αριθμοί ανήκουν στην ακολουθία Fibonacci.

Η γνώση του αριθμού φ και του χρυσού ορθογωνίου ανάγεται στους αρχαίους Έλληνες οι οποίοι βάσισαν πάνω τους το πιο γνωστό έργο τέχνης: ο Παρθενώνας είναι γεμάτος από χρυσά ορθογώνια. Οι μαθητές του μαθηματικού και φιλοσόφου Πυθαγόρα έφταναν στο σημείο να θεωρούν τη χρυσή αναλογία, θεόπνευστη.

Αργότερα ο Leonardo Da Vinci ζωγράφισε το πρόσωπο της Mona Lisa ώστε αυτό να χωράει τέλεια σε ένα χρυσό ορθογώνιο και δόμησε τον υπόλοιπο πίνακα γύρω από το πρόσωπο χωρίζοντάς τον επίσης σε χρυσά ορθογώνια.

Ο Mozart διαίρεσε μεγάλο αριθμό από τις σονάτες του σε δύο μέρη, η χρονική αναλογία των οποίων αντιστοιχεί στη χρυσή τομή, τον αριθμό φ, αν και υπάρχει σημαντική διχογνωμία για το κατά πόσο αυτό έγινε σκόπιμα. Πιο πρόσφατα ο Ούγγρος συνθέτης Bela Bartok και ο Γάλλος αρχιτέκτονας Le Corbusier χρησιμοποίησαν σκόπιμα τη χρυσή αναλογία στα έργα τους. Όμως ακόμα και ο χριστιανικός σταυρός αποτελείται από δύο κάθετες μεταξύ τους γραμμές με την αναλογία ανάμεσα στην κατακόρυφη και την οριζόντια να μην είναι άλλη από τον αριθμό φ.

Ακόμη και σήμερα η χρυσή αναλογία απαντάται σε πλήθος αντικείμενα φτιαγμένα από τον άνθρωπο. Αν θέλει κανείς να δει ένα χρυσό ορθογώνιο αρκεί να κοιτάξει μια πιστωτική κάρτα το σχήμα της οποίας είναι ακριβώς αυτό.

Οι πολυάριθμες εμφανίσεις της χρυσής αναλογίας, και των χρυσών ορθογωνίων στην τέχνη, είναι αντικείμενο συζητήσεων και ερευνών μεταξύ των ψυχολόγων για το κατά πόσο οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται το χρυσό ορθογώνιο για παράδειγμα, ώς πιο όμορφο και αρμονικό σχήμα από οποιοδήποτε άλλο ορθογώνιο. Το 1995 ο καθηγητής Christopher Green του Πανεπιστημίου York στο Toronto, σε ένα άρθρο του στο περιοδικό Perception παρουσιάζει τα αποτελέσματα μιας σειράς πειραμάτων που δεν έδειξαν κάποια μετρήσιμη προτίμηση για το χρυσό ορθογώνιο, δεν παραλείπει όμως να αναφέρει ότι αρκετοί άλλοι συνάδελφοί του έχουν αντίστοιχα δεδομένα που υποδηλώνουν ακριβώς το αντίθετο, ότι δηλαδή υπάρχει μια τέτοια τάση.

Πέρα όμως από τα επιστημονικά δεδομένα η χρυσή αναλογία, ο αριθμός φ, περιβάλλεται από ένα πέπλο μυστηρίου, κυρίως γιατί εντυπωσιακές προσεγγίσεις του απαντώνται, εντελώς απρόσμενα σε ένα σωρό μέρη στη φύση. Ακόμα και μια τομή του ανθρώπινου DNA φαίνεται να ενσωματώνεται άψογα σε ένα χρυσό δεκάγωνο. Η χρυσή αναλογία και τα σχήματα που σχετίζονται με αυτή συνεχίζουν να κινούν το ενδιαφέρον των μαθηματικών, αλλά και των απλών ανθρώπων.

http://www.world-mysteries.com/sci_17.htm
ΠΗΓΗ
http://www.ramnousia.com/2012/12/fibonacci.html#.UMS6moPqnA9

http://okloios.blogspot.gr/2012/12/fibonacci.html

Οι απαρχές της ίδρυσης του Τάγματος των Ιlluminati

Ποιοί είναι οι Illuminati και ποιοί οι στόχοι τους; Για να μπορέσουμε να απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα θα πρέπει να εξετάσουμε, έστω και συνοπτικά και εν συντομία, τις απαρχές-την προέλευση των Illuminati και τον τρόπο με τον οποίο κατέστρωσαν τα σχέδια υποδούλωσης του κόσμου.

Μία σύντομη Ιστορία των Illuminati

Το κίνημα ιδρύθηκε την 1η Μαίου του 1776 στο Ingolstadt (στην Άνω Βαυαρία) ως το Τάγμα των Illuminati, με αρχικά ιδρυτικά μέλη πέντε άτομα, με ηγετική φιγούρα τον πρώην Ιησουίτη Adam Weishaupt (ψευδώνυμο Σπάρτακος), ο οποίος αποτέλεσε τον πρώτο καθηγητή Εκκλησιαστικού Δικαίου του Πανεπιστημίου του Ingolstadt. Στα μέλη των Illuminati συγκαταλέγονταν ελεύθεροι ανεξάρτητοι διανοούμενοι στο πνεύμα του ριζοσπαστικού διαφωτισμού οι οποίοι μετατρέπονταν σε μέλη του Τάγματος έπειτα από επιλογές ανάμεσα σε άτομα τεκτονικών-μασονικών στοών.
Τα μέλη των Illuminati έπρεπε απαραιτήτως να ορκιστούν σε όρκο μυστικότητας και πλήρους υπακοής στους ανωτέρους τους. Τα μέλη διαχωρίζονταν σε τρείς κύριες τάξεις και κάθε μία από αυτές αποτελούνταν από αρκετές βαθμίδες.

Αρχικά ο Weishaupt σχεδίαζε να ονομάσει το κίνημα ως “Perfectibilists”. Το τάγμα ονομαζόταν επίσης και ως οι Πεφωτισμένοι της Βαυαρίας. Αρκετοί διανοούμενοι και προοδευτικοί πολιτικοί συγκαταλέγονταν στα μέλη του Τάγματος συμπεριλαμβανομένων των Ferdinand του Brunswick και του διπλωμάτη Xavier von Zwack, δεύτερο ανώτερο στέλεχος στην ιεραρχία του Τάγματος.
Το Τάγμα των Πεφωτισμένων είχε απλώσει τη δράση του στις περισσότερες Ευρωπαϊκές χώρες – συχνά αναφέρεται ότι μόλις σε δέκα χρόνια από την ίδρυση του είχε εγκολπώσει στις τάξεις του περίπου 2.000 μέλη. Σημαίνοντα μέλη της μετέπειτα περιόδου αποτέλεσαν ο Johann Wolfgang von Goethe, ο Johann Gottfried Herder και οι Δούκες της Gotha και της Βαιμάρης - Weimar.
Το 1777 ο Karl Theodor έγινε ο ηγέτης της Βαυαρίας. Ήταν υπέρμαχος της ιδεολογίας του Πεφωτισμένου Δεσποτισμού και η κυβέρνησή του απαγόρευσε τη δράση όλων των μυστικών κοινωνιών συμπεριλαμβανομένων των Illuminati. Ο Μάρτιος του 1785 και πιο συγκεκριμένα η ημερομηνία 2 Μαρτίου του 1785 αναφέρεται και ως το «τελικό χτύπημα» για τους Illuminati στη Βαυαρία.
Ο Weishaupt τράπηκε σε φυγή και όλα τα έγγραφα και οι μυστικές ανταποκρίσεις του Τάγματος κατασχέθηκαν τα δύο αμέσως επόμενη έτη (1786 και 1787). Εν συνεχεία δημοσιεύτηκαν από την κυβέρνηση το έτος 1787. Η οικία του Von Zwack ερευνήθηκε εξονυχιστικά ώστε να αποκαλυφθούν αρκετά από τα μυστικά έγγραφα και τους σκοπούς του Τάγματος των Πεφωτισμένων.
ΠΗΓΗ
http://www.apocalypsejohn.com/2012/12/tagma-Illuminati.html#more

http://okloios.blogspot.gr/2012/12/lluminati.html

Δεν Βλέπεις Με Τα Μάτια, Αλλά Με Τον Εγκέφαλο.

Σκέψου πόσο ανόητος φαίνεσαι, όταν λες -αν δεν το δω μα τα μάτια μου δεν το πιστεύω- και άλλες ανάλογες μεγαλοστομίες. Τα μάτια σου σε κοροϊδεύουν, ειδικά αν δεν έχεις καλλιεργήσεις τον εγκέφαλο σου, γιατί με τον εγκέφαλο βλέπεις και όχι με τα μάτια.


Λένε οι μεγάλοι επιστήμονες (χα τρις) πως αν δεν παρατηρήσεις κάτι αυτό δεν υπάρχει! Υπάρχει από την στιγμή που ο παρατηρητής, παρατηρεί το παρατηρούμενο. Ναι αλλά αν δεν το παρατηρήσει αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει, απλά δεν υπάρχει ΜΟΝΟ για τον συγκεκριμένο παρατηρητή. Επομένως πρόσεχε τι παρατηρείς αν δεν θέλεις να του δώσεις υπόσταση. 

Αν κοιτάς την Άβυσσο, σε λίγο θα σε κοιτάξει κι αυτή κι αν δεν είσαι ικανός να την αντιμετωπίσεις… φίδι κολοβό που σε περιμένει… μεγάλε μου κοσμικέ διδάσκαλε ! και το θέμα δεν είναι να την κοιτάς – παρατηρείς εσύ, δεν τρέχει και τίποτα, το μεγάλο παιχνίδι αρχίζει όταν σε πάρει πρέφα αυτή… Βαράτε βιολιτζήδες τότε !!!

Δεν Βλέπεις Με Τα Μάτια, Αλλά Με Τον Εγκέφαλο. Πιστεύεις ‘Ο,τι Κάτι Δεν Υπάρχει, επειδή δεν το βλέπεις; Άρα Δεν Υπάρχει; Η παρατήρηση αυτό μας δείχνει,  αυτό που δεν υπάρχει στον Νου σου δεν το βλέπεις, γιατί μέσα στον εγκέφαλο σου, στον Νου σου δεν παίζεται αυτό το έργο, αλλά κάποιο άλλο και αυτό εμφανίζεται, στην προβολή της ζωής σου. Το τελευταίο πράγμα που περιμένει να δει ένας οδηγός σε έναν επαρχιακό έρημο δρόμο είναι ένα αεροπλάνο σταματημένο. Επομένως, δεν το ‘βλέπει’ ποτέ.

Ο Νους του ανθρώπου και ειδικά ο Νους του μορφωμένου ανθρώπου, είναι προγραμματισμένος από ένα σύστημα -ισμών και μια συγκεκριμένη σειρά λέξεων, που βασίζεται πάνω σε μία απόλυτα κατευθυνόμενη, ελεγχόμενη αντίληψη για τη φύση του κόσμου υλικού ή άυλου. Του δίνουν με τρομακτικά απόλυτη ακρίβεια ένα στάνταρ σύστημα αξιών για να σκεφτεί, και αυτές οι σκέψεις δημιουργούν τον κόσμο που “βλέπει”. Η ερώτηση που προκύπτει είναι ΠΟΙΟΙ του δίνουν αυτές τις ιδέες που αναμασά σαν υπέρτατες αλήθειες; χμ για να δούμε!

Οι περισσότεροι άνθρωποι σκέφτονται και επικοινωνούν με έννοιες και όρους που έχουν αποδειχθεί ψευδείς, από την εποχή της ύπαρξης τους, όποια κι αν είναι αυτή.  Οι άνθρωποι σκέφτονται και θεωρούν το χρόνο και το χώρο σαν κάτι ξεχωριστό και ανεξάρτητο. Πιστεύουν πως ζούμε σε τρεις διαστάσεις, παρ όλο που η επιστήμη έχει αποδείξει πως ο χρόνος είναι η τέταρτη διάσταση. Εξακολουθούν να πιστεύουν πως η ύλη είναι κάτι το διαρκές, όταν οι επιστήμονες γνωρίζουν πως η ύλη δεν είναι παρά μία άλλη εκδήλωση ενέργειας, και όχι μόνο οι επιστήμονες αλλά και οι φιλόσοφοι όλων των εποχών αυτό λένε. Η ύλη είναι ΕΝΕΡΓΕΙΑ.

Ο κύκλος που βλέπεις να σχηματίζεται απλά δεν υπάρχει.

Ο James Clerk Maxwell * (που ο κρετίνος Αϊνστάιν έκλεψε) είχε δώσει τη σχέση ανάμεσα στην ύλη και την ενέργεια σαν E = mc2, δηλ η ενέργεια ενός σωματιδίου είναι ίση με τη μάζα του σωματιδίου πολλαπλασιασμένη με το τετράγωνο της ταχύτητας του φωτός. Μια συνέπεια της σχετικότητας είναι ότι η μάζα μπορεί να μετατραπεί σε ενέργεια και αντιστρόφως. Αυτό το είδος μετατροπής είναι που εξασφαλίζει την ισχύ της ατομικής βόμβας. Ύλη μετασχηματίζεται σ’ ενέργεια και πάλι ξανά σε ύλη.

H βάση του σύμπαντος είναι περισσότερο ενέργεια, παρά ύλη. Όσο ερευνούμε την  Κβαντική πραγματικότητα τόσο περισσότερο αντιλαμβανόμαστε πως δεν υπάρχει αληθινά ένα συγκεκριμένο δομικό καλούπι του φυσικού σύμπαντος, πως όλα τα πράγματα είναι εκδηλώσεις και μετασχηματισμοί ενεργειακών διατάξεων, που μερικές φορές εμφανίζονται σαν ύλη με διαφορετικές δομές μάζας.

Σε μια προτεινόμενη νέα έκδοση, που λέγεται διπλή ειδική σχετικότητα, ο τύπος του αναθεωρείται ώστε να εξασφαλίζει ότι κανένα στοιχειώδες σωματίδιο, δεν μπορεί να έχει ενέργεια μεγαλύτερη από τη λεγόμενη ενέργεια (EP ~1028eV). Στην ενέργεια αυτή οι θεωρητικοί πιστεύουν ότι ενοποιούνται όλες οι δυνάμεις. Αυτό που θέλω να καταλάβεις είναι πως τα πάντα στο κοσμικό σύμπαν της ύλης είναι ΕΝΕΡΓΙΑ, το υλικό εκδηλώνεται με μάζα αλλά η μάζα είναι η εκδήλωση της ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ. Αυτή την Ενέργεια ο άνθρωπος την “βλέπει” με τις καταγραφές που υπάρχουν στον εγκέφαλο του.

Ο κρυμμένος άντρας στην εικόνα ! Δεν τον βλέπεις;

Πέντε ενσωματωμένα επίπεδα εγκεφαλικής διεργασίας, Αυτό ακριβώς έκανες μόλις τώρα για να «Δείς» το κάθε ένα από αυτά τα γράμματα. Δεν έστειλαν τα μάτια σου μια εικόνα του κάθε γράμματος σε «Εσένα». Ο εγκέφαλος σου επεξεργάστηκε τα οπτικά στοιχεία που του έστειλαν τα μάτια σου και έτσι μπόρεσε να Κατασκευάσει αυτά τα γράμματα. Πως το κάνει; Με ποιόν τρόπο επεξεργάζεται τα οπτικά στοιχεία;

Πρώτα σπάζει τα εισερχόμενα ερεθίσματα σε βασικά σχήματα, χρώματα, σχέδια. Κατόπιν αρχίζει να ταιριάζει τα σχέδια, χρώματα, σχήματα με αποθηκευμένες μνήμες, τα συνδέει με συναισθήματα και καθορισμένες σημασίες συμβάντος, δοκιμάζοντας τα όλα μαζί σε μια ολοκληρωμένη «εικόνα» και στέλνοντας την στον μετωπικό λοβό στιγμιαία 50 φορές ανά δευτερόλεπτο. Ακριβώς αυτό κάνει ο εγκέφαλος σου όταν “βλέπει” λέει η Νευροφυσιολογία.

Δεν βλέπουμε συνεχώς. Είναι κάπως σαν μια διακοπτόμενη ταινία. Αυτό σημαίνει πως ο εγκέφαλος ζωγραφίζει οτιδήποτε «βλέπει». Μελετώντας οι επιστήμονες περιστατικά με εγκεφαλικά ανακάλυπταν πως όταν κάποιος πάθαινε εγκεφαλικό και ένα μικρό μέρος του εγκεφάλου σταματούσε να λειτουργεί, αυτό επηρέαζε την οπτική αίσθηση των ασθενών.

Άλλη απόδειξη πως ο εγκέφαλος ζωγραφίζει και δεν «βλέπουμε» με τα μάτια μας είναι πως το μέρος όπου πάει το οπτικό νεύρο μέσω του οφθαλμικού βολβού μέχρι το πίσω μέρος του εγκεφάλου δεν διαθέτει οπτικούς υποδοχείς. Γι αυτό αν περιμένουμε κλείνοντας το ένα μάτι να δούμε ένα μαύρο στίγμα στην μέση, δεν το βλέπουμε. Αυτό συμβαίνει επειδή ο εγκέφαλος δημιουργεί, ζωγραφίζοντας την εικόνα όχι το μάτι.

Υπάρχει Ένα Γατάκι Στην Μύτη Σου..
Δεν Πιστεύεις ‘Ο,τι Υπάρχει? Άρα Δεν Υπάρχει..

Προς ποια μεριά περιστρέφεται; Δεξιόστροφα ή αριστερόστροφα; Είσαι σίγουρος;

Οι επιστήμονες έβαλαν νεογέννητα γατάκια σε περιβάλλον χωρίς κάθετες γραμμές. Τα άφησαν να μεγαλώσουν αρκετά και βδομάδες αργότερα όταν τα τοποθέτησαν σε «κανονικό» περιβάλλον, τα
γατάκια Δεν Έβλεπαν, Δεν Μπορούσαν Να Δουν, κανένα αντικείμενο με κάθετη διάσταση, (όπως τα πόδια ενός τραπεζιού) και έπεφταν επάνω του. Είναι πολύ απλό. Βλέπουμε ότι θέλουμε να δούμε, ότι πιστεύουμε πως υπάρχει, ότι υπάρχει ΉΔΗ καταγεγραμμένο μέσα στο εγκέφαλο μας. Βλέπουμε ότι θέλουμε να δούμε, ότι πιστεύουμε πως υπάρχει και δεν βλέπουμε ότι μας είναι δυσάρεστο, ξένο η δεν πιστεύουμε πως υπάρχει.

Το μεγαλύτερο μέρος των ανθρώπων αρνείται να δει κάτι, οτιδήποτε πέρα από ότι του έχουν ήδη εμφυτεύσει. Αν λοιπόν βλέπουμε και χτίζουμε την πραγματικότητα από το απόθεμα εμφυτευμένης μνήμης, συναισθημάτων, συνειρμών, που ήδη διαθέτουμε, πως θα καταφέρουμε να αντιληφθούμε οτιδήποτε νέο, καινούργιο, διαφορετικό; Το μυστικό είναι Η Νέα Γνώση, οι νέες συνάψεις στον εγκέφαλο μας.

Το Δυσκολότερο Είναι Να Δεις,
Αυτό, Που Είναι Ακριβώς Μπροστά Στα Μάτια Σου..

Η Νέα Γνώση σημαίνει πως προσθέτουμε νέες επιλογές στον υπολογιστή, στον κατάλογο που διαθέτει ο εγκέφαλος, για το τι είναι πραγματικό, αληθινό, υπαρκτό. Αν θέλεις να δεις ένα άλλο κόσμο, μια πλέον ενδιαφέρουσα οπτική, χρειάζεται να τροφοδοτήσεις τον εγκέφαλο σου με Νέα Στοιχεία, Νέα Δεδομένα, Νέα Γνώση. Αλλά να θυμάσαι πως αυτή η Νέα Γνώση είναι μια καταγραφή των διεργασιών της πραγματικότητας που βασίζεται μόνο στην δική σου προσωπική αντίληψη και εμπειρία. Αυτή η Νέα Γνώση απαιτεί Κατανόηση, Εμπειρία, Διαύγεια.

Αν θέλεις να περιγράψεις σε κάποιον άλλο πως είναι να τρώει ένα ζουμερό, γλυκό, νόστιμο, ροδάκινο μπορείς να κάνεις μόνο αυτό. Να το περιγράψεις Αν θέλεις να δώσεις σε κάποιον να καταλάβει την αίσθηση, να κολυμπάει σε μια θάλασσα. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι ακριβώς αυτό, να την περιγράψεις (Καταπληκτική αίσθηση, άρωμα πέρα από κάθε φαντασία..) και άλλα τέτοια. Μόνο αυτό όμως. Ίσως να κατανοήσει την περιγραφή σου αλλά χρειάζεται και η Εμπειρία, που αποκτάται ΜΟΝΟ ΜΕ ΔΡΑΣΗ προς συγκεκριμένη κατεύθυνση.

Δηλ. αν θέλεις να έχεις την εμπειρία “θάλασσα” χρειάζεται να κατευθύνεις την δράση σου προς την θάλασσα, για να αποκτήσεις την γνώση και να δημιουργήσεις την εμπειρία. όμως αν λανθασμένα ή σκόπιμα κατόπιν υποδείξεως,  κατευθύνεις την δράση σου, προς το βουνό θεωρώντας πως πας προς την θάλασσα, θα αποκτήσεις την εμπειρία του βουνού θεωρώντας το για θάλασσα.

Επομένως για να διευρύνουμε τους ορίζοντες της ζωής και να αποκτήσουμε νέες γνώσεις χρειάζονται και Νέες Εμπειρίες. Ένας πολύ αποτελεσματικός τρόπος να κάνεις ανατροφοδότηση του εγκεφάλου είναι να γίνεις Παρατηρητής. Άρχισε να μελετάς τις συνήθειες σου με την ακρίβεια ενός «Παίχτη’ όταν μελετά τον αντίπαλο. Με απλά λόγια παρατήρησε, μελέτησε τον εαυτό σου, με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορείς να επέμβεις όταν επαναλαμβάνεσαι. 

Ανακαλύπτοντας τι κάνεις συνεχώς θα μπορέσεις να κάνεις κάτι εντελώς καινούργιο. Με έναν νέο τρόπο και αν είναι δυνατόν, αν έχεις την ενέργεια να το αντέξεις πέρα από τα κοινώς καθιερωμένα. Μην ξεχνάς πως…
 
“Κάθε μέρα έχουμε Ανατολή.
Πολλές μέρες, πολλές ανατολές.
Ο άνθρωπος απολαμβάνει ελάχιστες.
Είναι πολύ δύσκολο να παρατηρεί το φυσικό Σύμπαν.
Σκέψου πόσο δύσκολο είναι,
να αρχίσει να παρατηρεί τον Εαυτό του.
Να στρέψει την προσοχή του από έξω προς τα μέσα.
Εσένα πότε σε μάγεψε η ανατολή,
Η δύση, η πανσέληνος?”

Συγκεντρώσου στο κέντρο της εικόνας και οι κίτρινες κουκκίδες θα εξαφανιστούν

Δεν αντιλαμβανόμαστε όντως την πραγματικότητα. Αντιλαμβανόμαστε αυτό που νομίζουμε ή πιστεύουμε πως είναι η πραγματικότητα. Βλέπουμε την εικόνα της πραγματικότητας που ο εγκέφαλος μας έχει κατασκευάσει από τα εισαγόμενα αισθητηριακά δεδομένα, και από τους αμέτρητους συνειρμούς που προσφέρουν τα δίκτυα των νευρώνων του. Με απλά λόγια ότι βλέπουμε εξαρτάται από τις εμπειρίες μας και από τον τρόπο που τις επεξεργαζόμαστε και αυτές αποτελούν τον κόσμο που βλέπουμε.

Καθώς διαβάζετε αυτά εδώ τα γράμματα, παρ’ όλο που οι αισθήσεις σας παραλαμβάνουν τα δεδομένα της θερμοκρασίας στο δωμάτιο, το βάρος του κορμιού σας στην καρέκλα, την αίσθηση των ρούχων που φοράτε, του θορύβου των αυτοκινήτων στο δρόμο, και το άρωμα του αφρόλουτρου. Τίποτε δεν έχετε αντιληφθεί από αυτά, η προσοχή σας είναι στραμμένη στα γράμματα που διαβάζετε. 

Αλλά οι πληροφορίες είναι εκεί από πάντα.

Αυτές τις πληροφορίες επεξεργάζεται ο εγκέφαλος σας και δημιουργεί για χάρη σας τον τρόπο που ερμηνεύετε τον κόσμο.

Το μοναδικό έργο που παίζεται στον εγκέφαλό μας
είναι αυτό που είμαστε διαθέσιμοι να δούμε.

*O James Clerk Maxwell (13 Ιουνίου 1831 – 5 Νοεμβρίου 1879) ήταν ένας Σκοτσέζος θεωρητικός φυσικός και μαθηματικός. Ο κατά γενική παραδοχή πατέρας του ηλεκτρομαγνητισμού. Έγραψε 200 εξισώσεις όπου περιείχαν την λύση για το ενεργειακό πρόβλημα του πλανήτη και επιπλέον την δυνατότητα αντλήσεως άπειρης ενέργειας από το “Ενεργό Κενό”.

Δηλαδή την τεχνολογία που χρησιμοποιούν όλες οι εξωγήινες φυλές, με παραλλαγές. Εκτός από την ανθρώπινη, υπόδουλη φυλή.

Κόσμος, Δεν Είναι Η Γειτονιά Σου

Ο κόσμος που βλέπουμε γύρω μας δεν είναι στ’ αλήθεια γύρω μας, αλλά μέσα στο μυαλό μας. Η απαγορευτική πινακίδα που βλέπω στη γωνία του δρόμου της πόλης, δεν είναι στ’ αλήθεια στη γωνία του δρόμου, είναι μέσα στο μυαλό μου. Οι άνθρωποι που βλέπω, δεν ζουν γύρω μου, ζουν μέσα στο μυαλό μου (και δεν ξέρω ποιοι είναι στ’ αλήθεια, εγώ ξέρω μόνο εμένα, κι αυτά που ξέρω γι’ αυτούς δεν είναι παρά πράγματα που ξέρω για μένα, μεταμφιεσμένα)… 
 Δεν βλέπουν τα μάτια μας τον κόσμο. Το μυαλό μας είναι που τον βλέπει. 
http://www.terrapapers.com/?p=564

Δεν κινείται η εικόνα. Τα χρώματα αλλάζουν.

Βλέπεις με τον Εγκέφαλο

H βάση του σύμπαντος είναι περισσότερο ενέργεια, παρά ύλη. Όσο ερευνούμε την  Κβαντική πραγματικότητα τόσο περισσότερο αντιλαμβανόμαστε πως δεν υπάρχει αληθινά ένα συγκεκριμένο δομικό καλούπι του φυσικού σύμπαντος, πως όλα τα πράγματα είναι εκδηλώσεις και μετασχηματισμοί ενεργειακών διατάξεων, που μερικές φορές εμφανίζονται σαν ύλη με διαφορετικές δομές μάζας. 

Σε μια προτεινόμενη νέα έκδοση, που λέγεται διπλή ειδική σχετικότητα, ο τύπος του αναθεωρείται ώστε να εξασφαλίζει ότι κανένα στοιχειώδες σωματίδιο, δεν μπορεί να έχει ενέργεια μεγαλύτερη από τη λεγόμενη ενέργεια (EP ~1028eV). Στην ενέργεια αυτή οι θεωρητικοί πιστεύουν ότι ενοποιούνται όλες οι δυνάμεις. Αυτό που θέλω να καταλάβεις είναι πως τα πάντα στο κοσμικό σύμπαν της ύλης είναι ΕΝΕΡΓΙΑ, το υλικό εκδηλώνεται με μάζα αλλά η μάζα είναι η εκδήλωση της ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ. Αυτή την Ενέργεια ο άνθρωπος την “βλέπει” με τις καταγραφές που υπάρχουν στον εγκέφαλο του.

Αυτό το κτίριο υπάρχει.

Το Δυσκολότερο Είναι Να Δεις,
Αυτό, Που Είναι Ακριβώς Μπροστά Στα Μάτια Σου.

Μπορείς να δεις, που είναι η αρχή και που το τέλος του σχήματος;

Πιστεύουν πως ζούμε σε τρεις διαστάσεις, παρ όλο που η επιστήμη έχει αποδείξει πως ο χρόνος είναι η τέταρτη διάσταση.

Κοίταξε για αρκετή ώρα τα μάτια του σκορπιού και θα δεις το σπάσιμο του κύκλου να εξαφανίζεται

Δεν Βλέπεις Με Τα Μάτια, Αλλά Με Τον Εγκέφαλο.

Δεν κινείται η εικόνα. Για κοίτα καλύτερα, είσαι σίγουρος;

Με απλά λόγια παρατήρησε, μελέτησε τον εαυτό σου, με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορείς να επέμβεις όταν επαναλαμβάνεσαι.

Ο καβαλάρης πάει ή έρχεται;

Αντιλαμβανόμαστε αυτό που νομίζουμε ή πιστεύουμε πως είναι η πραγματικότητα.

Μπορείς να καταλάβεις ποιος από τους εξωτερικούς κύκλους έχει το ίδιο μέγεθος με τον κύκλο στο κέντρο;

Ο κόσμος που βλέπουμε γύρω μας δεν είναι στ’ αλήθεια γύρω μας, αλλά μέσα στο μυαλό μας.

Δεν υπάρχει γκρεμός. Είναι ζωγραφισμένος στην μέση του δρόμου.

Η απαγορευτική πινακίδα που βλέπω στη γωνία του δρόμου της πόλης, δεν είναι στ’ αλήθεια στη γωνία του δρόμου, είναι μέσα στο μυαλό μου. 

Άλλο διαβάζεις από απόσταση και άλλο πλησιάζοντας στην εικόνα.

Οι άνθρωποι που βλέπω, δεν ζουν γύρω μου, ζουν μέσα στο μυαλό μου.

..κι όμως τα πιόνια πάνω και κάτω έχουν το ίδιο χρώμα.

Δεν βλέπουν τα μάτια μας τον κόσμο. Το μυαλό μας είναι που τον βλέπει. 

Τρεις οφθαλμαπάτες σε μια εικόνα. Τίποτα δεν είναι αυτό που φαίνεται.

Το μοναδικό έργο που παίζεται στον εγκέφαλό μας
είναι αυτό που είμαστε διαθέσιμοι να δούμε.

Τι είναι γωνία ή κοίλωμα; Το γωνιώδες βλάσφημο χάος είναι !

Αν η κοντινή σας αλήθεια (της γειτονιάς σας) σας φαίνεται τόσο αληθινή ώστε να μοιάζουν εξωπραγματικές οι μακρινές σας αλήθειες, (γεγονός που καθιστά το ανθρώπινο Φανταστικό τόσο ακραία εξωπραγματικό), φανταστείτε –αν μπορείτε– πόσο εξωπραγματικές είναι για σας οι αλήθειες που βρίσκονται πολύ πιο πέρα από την ανθρώπινη φαντασία. Διαλογιστείτε λίγο πάνω σ’ αυτό, ίσως εμπνευστείτε για το πόσο μικροσκοπικές είναι οι «αλήθειες» μας.

Υπάρχει μια λέξη μέσα στην εικόνα, την βλέπεις;

Όχι, δεν είναι ψεύτικες, (τίποτε δεν είναι ψεύτικο σε ένα σύμπαν άπειρων πιθανοτήτων), είναι απλά ασήμαντες. Έξω από τα στενά τους πλαίσια (όπου κι αν είναι αυτά) κανείς δεν δίνει δεκάρα γι’ αυτές, ενώ εσείς έχετε ολόκληρα «διπλώματα» στη χρήση τους. Κατά πόσο μπορεί ένας οποιοσδήποτε άνθρωπος να δεχτεί αδιαμαρτύρητα το ότι είναι απίστευτα ασήμαντος; Δεν θα το δεχτεί ποτέ, και καλά θα κάνει. Μπορείτε όμως να φανταστείτε τι πράγματα θα σκαρφιστεί για να μην το δεχτεί; Τον βλέπετε πόσο σοβαρός φαίνεται (και νιώθει) καθώς επιχειρηματολογεί;

Ο κόσμος που βλέπουμε γύρω μας δεν είναι στ’ αλήθεια γύρω μας, αλλά μέσα στο μυαλό μας. Η απαγορευτική πινακίδα που βλέπω στη γωνία του δρόμου της πόλης, δεν είναι στ’ αλήθεια στη γωνία του δρόμου, είναι μέσα στο μυαλό μου. Οι άνθρωποι που βλέπω, δεν ζουν γύρω μου, ζουν μέσα στο μυαλό μου (και δεν ξέρω ποιοι είναι στ’ αλήθεια, εγώ ξέρω μόνο εμένα, κι αυτά που ξέρω γι’ αυτούς δεν είναι παρά πράγματα που ξέρω για μένα, μεταμφιεσμένα)…

Δεν βλέπουν τα μάτια μας τον κόσμο. Το μυαλό μας είναι που τον βλέπει.

Πηγές: http://miastala.com/s/archives/20147

http://tomagazi.blogspot.gr

http://hellaskafeneio.blogspot.gr 

http://afipnisoy.blogspot.gr/2012/12/blog-post_9.html

http://www.apocalypsejohn.com/2012/12/den-blepeis-me-ta-matia-alla-me-ton-eggefalo.html#more

Ο Χίτλερ και η λόγχη του πεπρωμένου

Ακόμη κι όταν ήταν ένας χλωμός κι εξαθλιωμένος νέος, που γυρόφερνε άσκοπα στους δρόμους της Βιέννης -«το δυσκολότερο και το πιο εξαντλητικό σχολείο της ζωής μου...»- ο Χίτλερ δεν έχασε την έμφυτη αυτοεκτμηση του, ούτε και την αίσθηση που είχε για το προσωπικό του πεπρωμένο, σύμφωνα με το οποίο προοριζόταν για κάτι «μεγαλειώδες», για μια «κοσμοϊστορική αποστολή».


Η λόγχη του Λογγίνου, σύμφωνα με τους μελετητές της μυστικής παράδοσης έχει υπερφυσική δύναμη και βοηθάει τον εκάστοτε κάτοχο της να γίνει κυρίαρχος του κόσμου.
Αντίθετα, εκείνη την "περίοδο τέθηκαν οι βάσεις για τη δημιουργία της περιβόητης «κοσμοθέασής» του,που σφυρηλατήθηκε μέσα από το θρίαμβο της προσωπικής Θέλησης ενάντια στις αντιξοότητες της ζωής. Και, πράγματι, η εκπληκτική άνοδος του Χίτλερ από την αφάνεια των φτηνοπανσιόν της Βιέννης στην εξουσία της Ράιχσταγκ στηρίχθηκε στη θέληση-που-οδηγεί-στη-Δύναμη. Μια θεωρία που ανέπτυξε ο μεγαλύτερος μάγος του 20ού αιώνα, ο Άλιστερ Κρόουλυ ο οποίος, απ' ό,τι δείχνουν τα στοιχεία, συνδεόταν με τον Χίτλερ μεσω τρίτων που ήταν μέλη του μαγικού τάγματος και του Ναζισμού.

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως η κυρίαρχη μορφή «μαγείας» στο Δυτικό Κόσμο είναι η δύναμη της θέλησης. Μπορείς να κατακτήσεις οτιδήποτε, αρκεί να το θέλεις πραγματικά. Όπος λέει και ο Πάολο Κοέλιο; «Αν πραγματικά θέλεις κάτι, ακόμη και το ίδιο το Σύμπαν συνωμοτεί για να τα καταφέρεις...» Το ίδιο ε'γινε και με τον Χίτλερ... Μια μέρα που ένιωθε να βυθίζεται στην απελπισία, ο νεαρός Χίτλερ κατευθύνθηκε στο Μουσείο του Χόφμπουργκ της Βιέννης, που ήταν γεμάτο κακόγουστα εκθέματα και εμβλήματα. Εκεί, τυχαία άκουσε έναν ξεναγό να αναφέρει τα εξής σε μια ομάδα ξένων επισκεπτόν δείχνοντας μια παμπάλαια λόγχη: «Υπάρχει ένας θρύλος γύρω από αυτή τη λόγχη: όποιος τη διεκδικήσει και ανακαλύψει τα μυστικά της κρατά τη μοίρα του κόσμου οτα χέρια του για καλό ή για κακό».

Σόμφωνα με τον ξεναγό, η λόγχη άνηκε στο Ρωμαίο εκατόνταρχο Λογγίνο και μ' αυτή τρύπησε το σώμα του Εσταυρωμένου, για να του προσφέρει ένα «σπλαχνικό θάνατο». Ο θρύλος έλεγε πως όποιος κατέχει αυτή τη λόγχη και κατανοεί τις δυνάμεις τις οποίες υπηρετεί, κρατά, για καλό ή κακό σκοπό, το πεπρωμένο του κόσμου στα χέρια του! Για το νεαρό Χίτλερ αυτή ήταν μια μεγάλη αποκάλυψη, γιατί αμέσως αισθάνθηκε πως ο ίδιος είχε κρατήσει στα χέρια του σε κάποια περασμένη εποχή αυτή τη Λόγχη -πίστευε, βλέπετε, στο Νόμο του Κάρμα- και σκόπευε να την ξανακρατήσει και στο μέλλον, εκπληρώνοντας έτσι το προσωπικό του πεπρωμένο.

Έπειτα από αυτή τη συνειδητοποίηση η ζωή του απέκτησε νόημα. Έγινε θαμώνας στη βιβλιοθήκη του Χοφ, προκειμένου να μάθει τα πάντα σχετικά με τη λόγχη και το πώς αυτή επηρέασε την πορεία της ευρωπαϊκής ιστορίας. Σταδιακά, τα πνευματικά του ενδιαφέροντα διευρύνθηκαν και άρχισε να μελετάει ιστορία, ανατολικές θρησκείες, γιόγκα, αποκριφισμό, υπνωτισμό, αστρολογία...

Ταυτόχρονα, μελέτησε Δάντη, Γκαίτε, Σοπενχάουερ και Νίτσε. Ωστόσο, το αγαπημένο του έργο υπήρξε το Πάρσιφαλ του Βόλφραμ φον Έσενμπαχ, μέσα από το οποίο ξεδιπλωνόταν ποιητικά η ρομαντική ιστορία του Αγιου Δισκοπότηρου, που αποτελεί και τη βάση του Αποκρυφισμού της Δύσης
. Με τη μελέτη βιβλίων, ο Χίτλερ μυήθηκε σταδιακά στο γερμανικό Αποκρυφισμό, πλούσιο σε τευτονο-παγανιοτικά αλλά και στοιχεία ανατολικών συστημάτων. Ο ίδιος, σε αντίθεση με τους ιππότες του Δισκοπότηρου, που προσπαθούσαν να μάθουν το ΑΛΦΑΒΗΤΟ (δηλαδή να αναπτύξουν τη συνειδητότητά τους) χωρίς τη βοήθεια των μαύρων τεχνών, «έκοψε δρόμο» χρησιμοποιώντας μαύρη" μαγεία και ψυχεδελικές ουσίες. Με τη βοήθεια αυτών των ουσιών «κατέβασε» γνώσεις από τα Ακασικά Αρχεία και συνειδητοποίησε τη «φωτεινή» αποστολή του στην Ευρώπη του 20ού αιώνα, η οποία, στην πραγματικότητα ήταν σκοτεινή και μαύρη! Μια αποστολή που σίγουρα πρόσφερε πολύ αίμα ως σπονδή στη σκοτεινή ανώτερη δύναμη, την οποία λάτρευε κι από την οποία κατευθυνόταν ο μαύρος εαυτός της ανθρωπότητας που προσωποποιήθηκε στον Χίτλερ.....

Φανταζόταν ότι εξακολουθούσε να έχει ελευθερία επιλογής, αλλά στην ουσία ήταν δέσμιος μιας διαβολικής ιεραρχίας πνευμάτων, εδώ και πάρα πολύ καιρό. Είχε καταντήσει αδύναμη λεία των δυνάμεων του Σκότους... Ο λόγος που ακολούθησε το δρόμο προς την άβυσσο ήταν η αδυναμία της θέλησης του.Χέρμαν Ράουσνινγκ, Ο Χίτλερ Μιλά

by SociaLMagazinE

http://okloios.blogspot.gr/2012/12/blog-post_2140.html

Αισιόδοξος ο Νανόπουλος για τα ευρήματα του CERN

O Έλληνας επιστήμονας μίλησε ενώπιον μιας κατάμεστης αίθουσας στην Ελληνοαμερικανική Ένωση, σε εκδήλωση του επιστημονικού Συλλόγου Ελλήνων Αποφοίτων Πανεπιστημίων στις ΗΠΑ (που φέτος γιορτάζει τα 60 χρόνια του), με θέμα «Ο θαυμαστός κόσμος του Χιγκς: Από πού προέρχεται η μάζα».
Εμφανίστηκε αισιόδοξος ότι στα επόμενα ένα έως δύο χρόνια θα πρέπει να αναμένονται νέες ανακαλύψεις στο CERN, ακόμα πιο σημαντικές και από το σωματίδιο του Χιγκς που βρέθηκε πρόσφατα.
«Ανοησίες και βλακείες» χαρακτήρισε ο διάσημος φυσικός Δημήτρης Νανόπουλος τις πρόσφατες

εκτιμήσεις ορισμένων επιστημόνων και αναλυτών ότι η υπερσυμμετρία, η θεωρία που φιλοδοξεί να εξηγήσει τα πάντα στο σύμπαν, «πνέει τα λοίσθια», καθώς δεν φαίνεται να επιβεβαιώνεται από τις τελευταίες έρευνες στον μεγάλο επιταχυντή του CERN. O Δ. Νανόπουλος, ένας από τους θεωρητικούς πρωταγωνιστές σε παγκόσμιο επίπεδο σχετικά με την ανάπτυξη της θεωρίας της υπερσυμμετρίας, τόνισε: «Είμαστε ακόμα πολύ μακριά από το να πάει η υπερσυμμετρία στο νοσοκομείο. Υπάρχει πολύς δρόμος ακόμα μπροστά μας. Αναμείνατε στο ακουστικό σας».
Ο διακεκριμένος φυσικός και ακαδημαϊκός, καθηγητής του Πανεπιστημίου του Τέξας, υπογράμμισε ότι όπως το σωματίδιο του Χιγκς εξηγεί την προέλευση της μάζας, σύμφωνα με το «Καθιερωμένο Πρότυπο» της Φυσικής, έτσι και η ανακάλυψη των υπερσυμμετρικών σωματιδίων θα ανοίξει νέους δρόμους στη Φυσική και θα φέρει τους επιστήμονες, επιτέλους, στο κατώφλι μιας πραγματικά Ενοποιημένης Θεωρίας του Παντός.
«Το Χιγκς ήταν απλώς ένα ξεκίνημα. Περιμένουμε πολύ περισσότερα πράγματα από το CERN» είπε και επεσήμανε ότι για τον ίδιο και για πολλούς άλλους φυσικούς «μόλις τώρα αρχίζουν τα τούμπανα», εννοώντας ότι είναι θέμα χρόνου να υπάρξουν νέες ανακαλύψεις σωματιδίων, τα οποία, μεταξύ άλλων, πιθανώς θα ρίξουν φως και στη μυστηριώδη σκοτεινή ύλη (ένα από τα υπερσυμμετρικά σωματίδια μπορεί να είναι υπεύθυνο για τη σκοτεινή ύλη).
Η εν λόγω ανακάλυψη, αν γίνει, όπως σημείωσε, θα φέρει μια νέα ουσιαστική ώθηση στη Φυσική. «Ήμασταν εδώ και καιρό σίγουροι ότι θα ανακαλυπτόταν το Χιγκς, αλλιώς μια γενιά φυσικών θα είχε χαραμίσει τη ζωή της» υπογράμμισε και πρόσθεσε ότι «είμαστε εξίσου σίγουροι πως θα δούμε σύντομα και τα υπερσυμμετρικά σωματίδια στον επιταχυντή του CERN».
Είναι ενθαρρυντικό, όπως ανέφερε, ότι τελικά η μάζα του σωματιδίου του Χιγκς (126 GeV) είναι περίπου αυτή που προέβλεπαν ορισμένα θεωρητικά μοντέλα της υπερσυμμετρίας, ενώ τόνισε ότι στο μέλλον, με βάση την υπερσυμμετρία, θα πρέπει να αναμένεται η ανακάλυψη και άλλων σωματιδίων τύπου Χιγκς (έως πέντε συνολικά).
Τέλος, ο κ. Νανόπουλος δεν παρέλειψε, όπως και άλλες φορές στο παρελθόν, να επαναλάβει ότι το σύμπαν μας δεν είναι το μοναδικό, αλλά, με βάση τις μαθηματικές εκτιμήσεις, είναι ένα μόνο ανάμεσα σε πολλά άλλα, τα οποία θεωρητικά συνυπάρχουν με το δικό μας, κάτι που φυσικά απέχει πολύ ακόμα από το να αποδειχτεί.
http://www.real.gr

Πηγή: Καλά Νέα

Σύνδεσμος στην Πηγή...

Περισσότερα: http://www.schizas.com/site3/index.php?option=com_content&view=article&id=49061:aisiodoxos-o-nanopoylos-gia-ta-eyrimata-toy-cern&catid=39:omorfos-kosmos&Itemid=220#ixzz2EbWm3nCR