ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΚΡΗΞΗ ΟΛΟΙ ΑΡΧΙΖΟΥΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΤΟ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ ΕΦΙΑΛΤΗ

«Η ΕΕ άφησε στην Ελλάδα όλα τα βάρη του μεταναστευτικού». 

Να αναλάβουν τις ευθύνες τους και να μην αφήνουν την Ελλάδα να επωμίζεται μόνη της τα δυσβάσταχτα βάρη του μεταναστευτικού προβλήματος κάλεσε τις χώρες της ΕΕ ο ειδικός εισηγητής του ΟΗΕ για τα βασανιστήρια, Μάνφρεντ Νόβακ, που επισκέπτεται τη χώρα μας.

Ο κ. Νόβακ απηύθυνε έκκληση από την Αθήνα στην ΕΕ να επανεξετάσει εκ βάθρων τη μεταναστευτική πολιτική της και να αντικαταστήσει τον Κανονισμό Δουβλίνο ΙΙ (που επιτρέπει στις ευρωπαϊκές χώρες να επιστρέφουν στη χώρα πρώτης εισδοχής, όπως η Ελλάδα, τους μετανάστες) με ένα δικαιότερο σύστημα κατανομής των βαρών, που να λαμβάνει υπόψη τις ανησυχίες των μεταναστών.

Δεύτερη «κρίση» 
Ο απεσταλμένος του ΟΗΕ έκανε λόγο για μια δεύτερη «κρίση» στην Ελλάδα, εκτός από την οικονομική και ζήτησε από την ΕΕ να παράσχει στη χώρα μας ουσιαστική υποστήριξη για την αντιμετώπιση της «πρωτόγνωρης» εισροής παράνομων μεταναστών.


Ζήτησε αναστολή όλων των επιστροφών στην Ελλάδα σύμφωνα με τον Κανονισμό Δουβλίνο ΙΙ και επαναδιαπραγμάτευση του Κανονισμού. Το 2008 -ανέφερε- το 50% των συλλήψεων παράνομων μεταναστών στην ΕΕ σημειώθηκε στην Ελλάδα. Το 2009 το ποσοστό αυτό ανήλθε στο 75% και το 2010 στο 90%, γεγονός που έχει προκαλέσει κρίση στο σύστημα κράτησης. Εκανε λόγο για «ιδιαίτερα αποκρουστικές» συνθήκες σε κέντρα κράτησης μεταναστών, κρατητήρια αστυνομικών τμημάτων φυλακές και συνοριακά φυλάκια που συνιστούν απάνθρωπη και εξευτελιστική μεταχείριση.

ΕΘΝΟΣ

Αναρτήθηκε από ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΦΟΡΟΥΜ

Η Θεωρία των Δύο Κυβερνήσεων.

"Ἥμαρτον παραδοὺς αἷμα ἀθῷον οἱ δὲ εἶπον, Τί πρὸς ἡμᾶς σὺ ὄψει ..."ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 27 "ό,τι και να γίνει, δεν πρόκειται να υπάρξει καμία περαιτέρω επιβάρυνση μισθωτών και συνταξιούχων..."
Γ.Α. Παπανδρέου 20 Οκτωβρίου  2010
"Η Ελλάδα ενδεχομένως να χρειαστεί να λάβει και άλλα μέτρα λιτότητας..."
 Olli Rehn.

        Εγώ το είχα καταγράψει. Με ιδιαίτερο τρόπο βέβαια αλλά πιο ξεκάθαρα δεν γινόταν. Τι λέγαμε εδώ:"Εκεί όμως περί τις 17 με 20 Οκτωβρίου [...] θα πρέπει να προσέξει, [...] εκείνο το τριήμερο θα κριθούν πολλά σχετικά με τις εκλογές". Κατάλαβες; Πάει η επένδυση από το Κατάρ. Νά 'ταν κι άλλη! Και θα με ρωτήσεις: "καλά αυτό ήταν το πρόβλημά μας, τώρα;". Και θα σου απαντήσω.
         Είναι σαφές ότι ένα οικονομικό πρόγραμμα τύπου και μεγέθους "Μνημονίου" δεν εξαρτάται - μόνο - από επιμέρους επενδύσεις. Εντούτοις, η εικόνα της όλης διαδικασίας σηματοδοτεί τρία πράγματα:

• Την αδυναμία της Κυβέρνησης να χειριστεί αποτελεσματικά τις αγορές. Μετά το φιάσκο των πρώτων μηνών, αφού  ανέλαβε την εξουσία το ΠΑΣΟΚ, σε ό,τι αφορά στο πρόγραμμα δανειοδότησης της χώρας, με αποτέλεσμα να αδυνατεί το Ελληνικό Δημόσιο να αντλήσει ρευστότητα από τις αγορές, τώρα έρχεται το φιάσκο με την Καταριανή επένδυση. Το ΠΑΣΟΚ αντιλαμβάνεται τις αγορές ως πολιτικό και όχι ως οικονομικό αντικείμενο, προσπαθώντας άλλοτε με απειλές (θα θυμάστε τα "πιστόλια στα τραπέζια" και τους "κερδοσκόπους" που θα "έκαιγαν τα χέρια τους") και άλλοτε με κολακείες να τις προσεταιριστεί. Προστίθεται αναμφίβολα σε αυτήν την πολιτική αδυναμία και η εγγενής αδυναμία του δημοσίου να διαχειριστεί με τη δέουσα ταχύτητα και σοβαρότητα αλλά και τεχνοκρατική αποτελεσματικότητα τις ιδιωτικές επενδύσεις πολλώ δε μάλλον τις διακρατικές.
• Την αδυναμία του ελληνικού κράτους - ή δημοσίου αν θέλετε - να κινηθεί με όρους "έκτακτης οικονομικής κατάστασης" αμβλύνοντας κάθε εμπόδιο, δια του imperium που θεωρητικά θα έπρεπε να ασκεί, προκειμένου να προσελκύσει επενδυτικά κεφάλαια. Το τελικό μήνυμα προς τον υποψήφιο επενδυτή είναι πως η Ελλάδα δεν είναι ακόμη έτοιμη  ούτε πολιτικά ούτε οικονομο-τεχνικά και δεν έχει και χρονικό ορίζοντα στον οποίο θα μπορεί να εμφανιστεί έτοιμη να υποδεχθεί επενδύσεις.
•  Στις επικείμενες εκλογές, ο κ. Παπανδρέου δεν θα έχει στα χέρια του έστω και ένα αντι-Μνημονιακό "χαρτί" να παίξει, όπως θα ήταν η επιτυχής έκβαση μιας τέτοιας επένδυσης. Είναι προφανές ότι θα μπορούσε να επικαλείται την ορατή προσέλκυση επενδυτών, ώστε να παραπέμπει σε ένα σκληρό αλλά αποδοτικό Μνημόνιο. Δυστυχώς και εκτός απροόπτου, το μόνο που έχει στα χέρια του - ως πολιτικό προγραμματικό κείμενο - είναι το Μνημόνιο και μόνον αυτό.

      Για πρώτη φορά λοιπόν στα πολιτικά πράγματα της χώρας, τουλάχιστον στην μεταπολιτευτική μας ιστορία, ένα κόμμα θα μετάσχει σε εκλογική διαδικασία χωρίς ουσιαστικό πρόγραμμα, αλλά με ένα οικονομικό κείμενο θεσμικό μεν με τη επίσημη σύμπραξη εξωγενών παραγόντων δε. Και όπως όλα δείχνουν, με σχεδόν πλήρη αδυναμία να ασκήσει εναλλακτική οικονομική πολιτική. Γιατί από το ΠΑΣΟΚ, ως κυβερνών κόμμα, δε νοείται να ακούσουμε - πέραν του γνωστού ευχολογίου - κάτι άλλο εκτός από τις μνημονιακές ρήτρες. Από την άλλη ας μην λησμονούμε ότι και η ΝΔ του κ. Σαμαρά δεν αμφισβητεί το Μνημόνιο αυτό καθεαυτό αλλά απλώς επαγγέλλεται τον περιορισμό του χρόνου που θα βρίσκεται υπ' αυτό η χώρα.
      Αμφότερα δηλαδή τα κόμματα εξουσίας προσδιορίζουν την κυβερνητική τους πολιτική και το πρόγραμμά τους σε σχέση με το Μνημόνιο, καθιστώντας το νόρμα της πολιτικής μας ζωής. Το εκλογικό αποτέλεσμα λοιπόν το βράδυ της 7ης Νοεμβρίου θα συσχετισθεί άμεσα και εκ των πραγμάτων με τις παραπάνω θέσεις, αποδίδοντας το πολιτικό κόστος που αναλογεί τόσο στο πολιτικό σύστημα -δια της αποχής-  ως σύνολο όσο και επιμέρους, δια της πιθανής καθίζησης των ποσοστών και των δύο μεγάλων κομμάτων.
       Το ΠΑΣΟΚ ως κόμμα που ήδη βρίσκεται στην εξουσία μάλλον έχει αντιληφθεί πρώτο τα επίχειρα της υπογραφής της συμφωνίας με την Τρόικα. Βλέπει ότι οι επενδύσεις δεν έρχονται ούτε με ευχές, ούτε με νόμους, ούτε με την υπάρχουσα κρατική μηχανή. Συνοπτικά δεν έρχονται με τα δεδομένα πολιτικά εργαλεία που χρησιμοποιούσε μέχρι σήμερα η εκάστοτε ελληνική κυβέρνηση. Αρχίζει και αντιλαμβάνεται - και προσέξτε αναφέρομαι στο κόμμα κι όχι στον κ. Παπανδρέου - ότι οι συνέπειες εκείνης της μοιραίας υπογραφής δεν θα είναι ούτε σύντομες, της τάξης των δύο, τριών ή τεσσάρων ετών, ούτε αντιστρέψιμες, υπό την έννοια ότι θα προσελκυσθούν εύκολα επενδύσεις και μάλιστα μόλις πέντε μήνες μετά την υπογραφή του Μνημονίου αλλά ούτε και θα απωθηθούν στη συλλογική "αμνησία" αφού τα μέτρα θα είναι εδώ για πολύ καιρό και θα ενισχύονται τακτικά, όπως μας υπενθυμίζουν οι διάφοροι ξένοι αξιωματούχοι.
       Δεν είμαι καθόλου βέβαιος λοιπόν ότι όλο αυτό το δυσμενές σκηνικό θα ήθελε το βαθύ ΠΑΣΟΚ να το επωμιστεί μόνο του. Το ΠΑΣΟΚ έχει κατ' επανάληψη δείξει ότι δεν έχει "αυτοκαταστροφικές τάσεις", ενώ και το ευρύτερο πολιτικό μας σκηνικό δεν μπορεί σε αυτή τη φάση να παράγει εκείνες τις συνέργειες που θα οδηγούσαν στη διάχυση και ευρύτερη απορρόφηση του σκληρού μηνύματος που αναμφίβολα θα μεταδώσουν οι εκλογείς.
        Επιπλέον, το οικονομικό μέγεθος του Μνημονίου είναι τεράστιο ακόμη και για τα δεδομένα του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Ανάλογα υψηλό έχει εκτιμηθεί και από το ίδιο το Ταμείο το ρίσκο που έχει αναλάβει, χρηματοδοτώντας έστω και με τους πλέον σκληρούς όρους, την Ελλάδα. Αρχίζει και εγείρεται λοιπόν το ερώτημα, το οποίο θα γίνει ακόμη πιο επιτακτικό την επομένη των εκλογών και εφόσον το αποτέλεσμα θα αποτιμηθεί ως εντόνως "αντι-Μνημονιακό", ποιος πολιτικός σχηματισμός (κόμμα, οικουμενική κυβέρνηση, κυβέρνηση προσωπικοτήτων ή άλλος) θα αναλάβει να διαχειριστεί τόσο το πολιτικό κόστος όσο και την εφαρμογή των Μνημονιακών επιταγών.
        Το σενάριο που φαντάζει στην παρούσα φάση ως το πλέον ρεαλιστικό, είναι εκείνο των "Δύο Κυβερνήσεων". Της εναλλαγής δηλαδή κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, σε διάστημα συντομότερο της τετραετίας, προκειμένου να καταστεί εφικτή η πλήρης εφαρμογή των όρων του Μνημονίου, με ταυτόχρονη ελαχιστοποίηση των κοινωνικών αντιδράσεων αλλά και την τελική διάσωση του πολιτικού συστήματος. Πάντως στην παρούσα φάση ο κ .Παπανδρέου μάλλον προσγειώνεται ολοένα και περισσότερο στην πραγματικότητα της υπογραφής του. Γνωρίζει ότι εμφανίσθηκε εξαιρετικά ανακόλουθος αναλαμβάνοντας ένα πολύ σημαντικό μέρος του πολιτικού κόστους εξαιτίας του Μνημονίου, ενώ από την απέναντι πλευρά εμφανίζεται ο κ. Σαμαράς, ο οποίος μολονότι πρώην μέλος της κυβέρνησης Καραμανλή και άρα θεωρητικά συνυπεύθυνος, έχει διαμορφώσει ήδη ένα αποστασιοποιημένο - ως πρόσωπο τώρα κι όχι ως κόμμα - προφίλ από το Μνημονιακή πολιτική "μαύρη τρύπα".
        Διαφαίνεται επίσης ότι ο κ. Παπανδρέου δεν επιθυμεί να τηρήσει "κατά γράμμα και μέχρι κεραίας" τις δεσμεύσεις που ουσιαστικά έχει αναλάβει έναντι της Τρόικας. Για να είμαστε ρεαλιστές, είναι προφανές ότι ο κ. Παπανδρέου, με πολιτικο-οικονομικούς ελιγμούς (επιβολή βαριάς φορολογίας, παραπομπή πολιτικών προσώπων της Νέας Δημοκρατίας, νέες εξεταστικές, επενδυτικά σχέδια) που μάλλον δεν του αποφέρουν το αποτέλεσμα που θα επιθυμούσε, προσπαθεί με κάθε τρόπο να αποφύγει το στενό και σκληρό πυρήνα του Μνημονίου. Τις απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων και την πώληση ΔΕΚΟ με αντίστοιχη μείωση του προσωπικού τους.
       Όπου το ΔΝΤ επενέβη, ο δημόσιος τομέας συρρικνώθηκε βίαια. Δεν υπάρχει λόγος να συμφωνήθηκε κάτι διαφορετικό στη δική μας περίπτωση. Απλώς, η πολιτική πραγματικότητα στην Ελλάδα δεν είναι ακόμη ώριμη να διαχειρισθεί τις συνέπειες μιας τέτοιας απόφασης και είναι πλέον ορατή η προσπάθεια του κ. Πρωθυπουργού να την αποφύγει ή να την καθυστερήσει, ενδεχομένως και αθετώντας τις δεσμεύσεις του προς την Τρόικα μπροστά σε ένα δυσθεώρητο πολιτικό κόστος. Δεν είναι βέβαιο ότι μπορεί να τα καταφέρει, πάντως δείχνει ότι δεν επιθυμεί μια τέτοια απόφαση να την λάβει ο ίδιος ή τουλάχιστον όχι μόνος του.
       Η ιστορική σύμπτωση πάντως είναι πως ο ίδιος ο κ. Πρωθυπουργός - εκών ή άκων - έβαλε τις βάσεις για την αποδόμηση μιας ολόκληρης κοσμοθεωρίας σχετικά με την κρατική διοίκηση και την κρατική παρέμβαση που ο πατέρας του και ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ εισήγαγε και διαμόρφωσε στη μεταπολιτευτική Ελλάδα.
       Στο κοινωνικό πεδίο, οι αντιδράσεις στο Μνημόνιο παραμένουν μεμονωμένες, προερχόμενες από "νησίδες" πληττομένων τάξεων ή επαγγελμάτων. Απουσιάζουν δηλαδή και η πολιτική πλατφόρμα και ο συνδετικός ιστός μεταξύ των "μεμονωμένων" αντιδρώντων ομάδων, ώστε να συγκροτηθεί πολιτικά υπολογίσιμη κρίσιμα μάζα κοινωνικής αντίδρασης απέναντι στο Μνημόνιο. Ο χρόνος εδώ και αναφερόμαστε στον πολιτικό χρόνο, όσο δεν διαταράσσεται - δεν εναλλάσσονται δηλαδή κόμματα, πρόσωπα και καταστάσεις - λειτουργεί υπέρ της συγκρότησης αυτής της "αντι-Μνημονιακής" κρίσιμης μάζας. Αντίθετα, η ανανέωση της - φρούδας, φευ! -ελπίδας δια της εναλλαγής των κομμάτων στην εξουσία καθυστερεί την πολιτική συγκρότηση ενός κοινωνικά ισχυρού "αντι-Μνημονιακού" μετώπου, όπως θα έλεγε και η Αλέκα! - και κατά συνέπεια διευκολύνει την εφαρμογή μέτρων και ρητρών. Επίσης, ανέκαθεν οι εκλογικές διαδικασίες λειτουργούσαν και ως βαλβίδα εκτόνωσης - υγιούς βεβαίως - των όποιων κοινωνικών αντιδράσεων και αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό για τη σταθερότητα της χώρας.         Η "Θεωρία των Δύο Κυβερνήσεων" λοιπόν θα κριθεί το βράδυ των εκλογών. Αναμφίβολα, τα μέτρα θα ληφθούν. Οι πολίτες το βράδυ της 7ης Νοεμβρίου καλούνται απλώς να αποφασίσουν από ποιόν.

tyxaios

Read more: http://tolimeri.blogspot.com/2010/10/blog-post_2530.html#ixzz1312nthrf

Ο Αστακός που τελικά αποδείχτηκε… γαύρος

Εγώ πάντως εκτιμώ (ολίγον τι βέβαιος ) πως η περιβόητη επένδυση στον Αστακό ήταν ο δούρειος ίππος της κυβέρνησης…

Και αυτό, διότι λίγο ένοιαζε την κυβέρνηση καθώς επρόκειτο περί μιας αμφιλεγόμενης ιδιωτικής επένδυσης και συγκέντρωνε και τις αντιδράσεις κομμάτων και λοιπών προοδευτικών φορέων…

Άλλωστε είδα και τον Γ. Παπανδρέου την περασμένη Παρασκευή στη Βουλή να προσπαθεί σε επίκαιρη ερώτηση του Τσίπρα να την υπερασπιστεί αλλά όχι και με τόσο μεγάλη διάθεση…

Για να μην μιλάμε για την συγγενική παρέμβαση…

Έτσι ερχόμαστε στην ουσία. Πως λοιπόν θα περάσει το νομοσχέδιο Παμπούκη, με το οποίο παραδίδεται η Χώρα για πάρτι και άγριο ξενύχτι μέχρι πρωίας; (όχι πως διαφωνώ βέβαια…)

Απάντηση: Με μια μεγάλη προβοκάτσια…Ποια είναι αυτή; Το ναυάγιο στον Αστακό, που αποδείχτηκε μαρίδα…

Περιμένετε λοιπόν τις επόμενες ημέρες, για να μην πω από σήμερα, να βγαίνουν σε κανάλια και λοιπά μέσα οι κυβερνώντες και επικαλούμενοι την οικονομική ήττα στον Αστακό να κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για τυχόν δημιουργία αρνητικού κλίματος για την προσέλκυση επενδυτών.!

Άρα, το νομοσχέδιο Παμπούκη που ήδη συζητείται στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής θα είναι η μόνη λύση και οι όποιες φωνές περί καταπάτησης αιγιαλών ή δασικών εκτάσεων θα εξωθούν στο πυρ το εξώτερο…

Και όλα αυτά διότι σκέφτομαι ΠΑΣΟΚικά δηλαδή…

Πως μας πείσανε για να κόψουν μισθούς και συντάξεις; Προπαγάνδισαν την πτώχευση.

Πως θα περάσουν το νομοσχέδιο Παμπούκη;

Θα δημιουργήσουν κλίμα φόβου ότι δεν θα έρθουν επενδυτές, άρα πάλι θα βρεθεί μπροστά μας ο δράκουλας της πτώχευσης…

Ά ρε Αμερικάνοι επικοινωνιολόγοι…

Ο antiκοινοβουλευτικός

post from: SKEFTOMASTEELLHNIKA.GR: Ο Αστακός που τελικά αποδείχτηκε… γαύρος http://skeftomasteellhnika.blogspot.com/2010/10/blog-post_2421.html#ixzz131yEEdNW
Under Creative Commons License: Attribution

Focus: Η Ελλάδα δεν αντέχει άλλο

Στα όριά της έχει φτάσει η Ελλάδα, η οποία έχει κάνει τελικά περισσότερα τεχνάσματα σχετικά με το χρέος απ’ ό, τι μέχρι πρότινος θεωρούνταν, υπογραμμίζει το περιοδικό Focus, επισημαίνοντας την ίδια στιγμή πως η Ε.Ε. μελετά το ενδεχόμενο να ζητήσει πρόσθετα μέτρα λιτότητας από τη χώρα.

Με το σύνθημα «Ξαναβγάζουμε τα τασάκια», σε μια διαμαρτυρία απελπισίας, οι ιδιοκτήτες από καφετέριες και ταβέρνες ανέχονται το τελευταίο διάστημα το κάπνισμα των πελατών τους. Από την 1η Σεπτεμβρίου 2010 έχει επιβληθεί καθολική απαγόρευση καπνίσματος σε όλους τους δημοσίους χώρους, κάτι που έκανε τη ζωή των ιδιοκτητών ακόμη πιο δύσκολη. Η πελατεία είχε μειωθεί ήδη κατά το ένα τρίτο από τη στιγμή που η κυβέρνηση της χώρας εφάρμοσε πολιτική λιτότητας -με περικοπές δαπανών και αυξήσεις φόρων- με στόχο τη δημοσιονομική εξυγίανση της χώρας. Ο νέος νόμος εντείνει τις ανησυχίες τους: Περισσότερο από το 40% του ελληνικού πληθυσμού είναι καπνιστές. Μία σχετική απαγόρευση δεν εξυπηρετεί καθόλου τους ιδιοκτήτες.
Ο Έλληνας πρωθυπουργός, ωστόσο, είναι απίθανο να επηρεαστεί από τις διαμαρτυρίες τους, σημειώνει το περιοδικό. Ξεπέρασε, άλλωστε, τους αποκλεισμούς δρόμων από τους ιδιοκτήτες φορτηγών και βυτιοφόρων, καθώς και απεργίες των εργαζομένων στον ΟΣΕ και της ΑΔΕΔΥ. Όλες οι παραπάνω κινητοποιήσεις δεν απέφεραν τίποτα.
Απτόητος, ο Γιώργος Παπανδρέου συνεχίζει να εφαρμόζει το πρόγραμμά του. Τα έσοδα του κράτους δεν εμφανίζουν όσο μεγάλη αύξηση αναμενόταν, αλλά το δημοσιονομικό έλλειμμα της χώρας μειώθηκε κατά τους πρώτους 9 μήνες του τρέχοντος έτους κατά 31,1%. Συγκεκριμένα, το έλλειμμα μειώθηκε από 23,5 σε 16,2 δισ. ευρώ. Στόχος του Μνημονίου ήταν μία μείωση της τάξης του 27%.
Ωστόσο, παρά το γεγονός ότι όλα μέχρι στιγμής κυλούν σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα, είναι πιθανόν ο Παπανδρέου να χρειαστεί να λάβει πρόσθετα μέτρα. Η Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία (Eurostat) αναμένεται να παρουσιάσει τις επόμενες ημέρες τα εκ νέου επεξεργασμένα στοιχεία για το έλλειμμα από το 2006 μέχρι και το 2009 και, όπως διαφαίνεται, το δημοσιονομικό έλλειμμα της Ελλάδας για το 2009 ήταν τελικά ακόμη υψηλότερο απ’ ό, τι θεωρούνταν. Το έλλειμμα ανέρχεται επισήμως στο 13,6% του ΑΕΠ. Ο Έλληνας υπουργός Οικονομικών, Γιώργος Παπακωνσταντίνου, φέρεται, όμως, να έχει ήδη ενημερώσει τους Ευρωπαίους ομολόγους του ότι το δημοσιονομικό έλλειμμα για το εν λόγω έτος ανέρχεται στο 15,4% του ΑΕΠ.
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ανακοίνωσε ότι μπορεί να χρειαστεί η λήψη πρόσθετων μέτρων, καθώς δεν πρόκειται απλώς για μία διόρθωση παλαιών στοιχείων, αλλά ενδέχεται να ξανακαταχωριστούν τα χρέη της χώρας, όπως αυτά των κρατικών νοσοκομείων. Κάτι τέτοιο ενδέχεται να επηρεάσει και τον υπολογισμό του ελλείμματος για το τρέχον έτος. Το ελληνικό υπουργείο Οικονομικών κάνει λόγο για ποσοστό 0,4% μέχρι 0,6% του ΑΕΠ.
«Σε μία τέτοια περίπτωση η Ελλάδα μπορεί να μην πετύχει το στόχο για το 2010», τονίζει ο Christoph Weil από την Commerzbank. «Τα παραπάνω συμπαρασύρουν και το δημόσιο χρέος της χώρας, το οποίο αντί για 115% επί του ΑΕΠ για το 2009, ανέρχεται μάλλον μεταξύ 124% και 126%. Αυτό σημαίνει ότι το μελλοντικό επιτόκιο δανεισμού της Ελλάδας μπορεί να είναι ακόμη υψηλότερο απ’ ό, τι σήμερα».
Το Focus υπογραμμίζει πως η Ελλάδα δεν αντέχει πρόσθετα μέτρα λιτότητας, αφού όσα έχουν ληφθεί μέχρι στιγμής έχουν ήδη αφήσει σαφή ίχνη. Η καταναλωτική δαπάνη μειώθηκε στο δεύτερο τρίμηνο του 2010 κατά 6,2% σε σχέση με το πρώτο τρίμηνο. Η οικονομία συρρικνώθηκε κατά 1,8%. Σε καμία άλλη χώρα της Ευρώπης δεν είναι τόσο άσχημα τα πράγματα. Η ελληνική κυβέρνηση αναμένει για το 2010 ύφεση της τάξης του 4%. Η ανεργία βρίσκεται, εντωμεταξύ, στο 12,2%, ήτοι 3% παραπάνω από πέρσι. Η κυβέρνηση φοβάται ότι η ανεργία θα μπορούσε το 2011 να φτάσει και στο 14,5%.
Οι οικονομικές προοπτικές για το 2011 δεν είναι ευοίωνες. Η Ελλάδα απειλείται από την τρίτη συνεχόμενη χρονιά με ύφεση (-2,6% για το τρέχον έτος). Για να μπορέσει η κυβέρνηση να μειώσει το έλλειμμα στο 7% (στόχος Μνημονίου), θα πρέπει να πετύχει μείωση τουλάχιστον κατά 2,5% του ΑΕΠ. Μεταξύ των μέτρων που σχεδιάζονται για το ερχόμενο έτος είναι μία νέα μεταρρύθμιση του ΦΠΑ, η οποία θα μειώσει τον αριθμό των εξαιρέσεων, καθώς και μία εισφορά για τα αυθαίρετα. Εάν στη χώρα επιβληθούν πρόσθετα μέτρα, η οικονομική κατάσταση θα οξυνθεί περαιτέρω. Ενδέχεται μάλιστα να κλιμακωθούν οι κινητοποιήσεις.

πηγη

Συγχαρητήρια του Soros στον πράκτορα Παπακωνσταντίνου!

Δεν είναι να απορεί κανείς. Το ΠΑΣΟΚ το "πάει το γράμμα". Από τον Βαλλιανάτο, στον Τρεμόπουλο, τον Αλεβιζάτο , τη στήριξη φιλοσκοπιανών γενίτσαρων, τη δημιουργία "τουρκικού" κόμματος στη θράκη από στελέχη του Γιωργάκη, τους νόμους για τους ομοφυλόφιλους, το χασίς, την άρση της μονιμότητας, την διαχείριση του δημοσίου χρέους από.... τη Goldman-Sachs, το ξεπούλημα της Δημόσιας περιουσίας ... το "βιογραφικό" του ΠΑΣΟΚ-Soros της προδοσίας είναι υπερπλήρες. Αφού λοιπόν ο άνθρωπος ο οποίος στοιχημάτισε στην χρεοκοπία της Ελλάδας είναι ευχαριστημένος από τις καταστροφικές επιλογές του Παπακωνσταντίνου και του ΠΑΣΟΚ ... σημαίνει ότι οδηγούμαστε σε δρόμο χωρίς επιστροφή. 

Αυτές οι εκλογές δεν πρέπει να πάνε χαμένες. Οι εγκληματίες αυτοί λαμβάνουν μέτρα για τις επόμενες δύο τετραετίες προκειμένου να γίνουν πλούσιοι οι ίδιοι αλλά και οι "χορηγοί" τους όπως ο Soros. Κι όταν αμερικάνοι χρηματιστές ... "ενδιαφέρονται" να "σώσουν" μία χώρα όπως η Ελλάδα ... τότε η καταστροφή της είναι κάτι παραπάνω από βέβαιη. 


http://greeknation.blogspot.com/2010/10/soros.html

Έκτακτο... ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΟ εκλογικό επίδομα 100e σε χαμηλοσυνταξιούχους, META τις εκλογές, οπότε αμα το δείτε .. γράψτε μας. post from: SKEFTOMASTEELLHNIKA.GR: Έκτακτο... ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΟ εκλογικό επίδομα 100e σε χαμηλοσυνταξιούχους, META τις εκλογές, οπότε αμα το δείτε .. γράψτε μας.

Μας πήραν 3.000 ΕΥΡΩ και μας δίνουν πίσω τα ... 100

 

Το ανήγγειλε ο ίδιος ο πρωθυπουργός μιλώντας στο Περιστέρι

Έκτακτο επίδομα σε 500 χιλιάδες συνταξιούχους ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός μιλώντας πριν από λίγο στο Περιστέρι .Μια αναγγελία με έντονο άρωμα όχι αυτοδιοικητικών αλλά εθνικών εκλογών.

Το έκτακτο αυτό επίδομα θα χορηγηθεί όπως είπε ο ίδιος ο πρωθυπουργός στα τέλη Δεκεμβρίου. Η συγκεκριμένη πάντως εξαγγελία ήρθε να επιβεβαιώσει την μεγάλη ανησυχία της κυβέρνησης για την εκβαση των περιφερειακών εκλογών και σε ένα βαθμό να επιβεβαιώσει όσους εκτιμούν ότι το ΠΑΣΟΚ προετοιμάζεται καλού κακού και για εθνικές εκλογές.

post from: SKEFTOMASTEELLHNIKA.GR: Έκτακτο... ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΟ εκλογικό επίδομα 100e σε χαμηλοσυνταξιούχους, META τις εκλογές, οπότε αμα το δείτε .. γράψτε μας. http://skeftomasteellhnika.blogspot.com/2010/10/100e-meta.html#ixzz131xCD6H3
Under Creative Commons License: Attribution

"Η καθιέρωση του Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος ως εργαλείο κλειδί στην καταπολέμηση της φτώχειας",

συμπεριλήφθηκαν τροπολογίες του Κ. Πουπάκη σε σχετική έκθεση του Ε. Κοινοβουλίου

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Στρασβούργο, 21 Οκτωβρίου 2010

Τρεις ημέρες μετά την Παγκόσμια Ημέρα Εξάλειψης της Φτώχειας, η διασφάλιση ενός ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος αναδεικνύεται ως σημαντικός, οικονομικός και κοινωνικός, σταθεροποιητικός παράγοντας στην πορεία εξόδου από την ύφεση, μέσα από την υπερψήφιση της Έκθεσης Πρωτοβουλίας «Ο ρόλος ενός Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος για την καταπολέμηση της Φτώχειας και την προώθηση μιας ανεκτικής κοινωνίας στην Ευρώπη», στο πλαίσιο των εργασιών της Ολομέλειας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Η παγκόσμια οικονομική κρίση, όπως εκδηλώνεται στα περισσότερα ευρωπαϊκά κράτη, έχει προκαλέσει σημαντική υποβάθμιση του επίπεδου διαβίωσης των πολιτών, διευρύνοντας τις κοινωνικές ανισότητες και αυξάνοντας σημαντικά τον κίνδυνο της φτώχειας στο γενικό πληθυσμό, αλλά και το ποσοστό υλικής υστέρησης για μια μεγάλη μερίδα συμπολιτών μας. Κεντρικό σημείο της Έκθεσης αποτελεί η επισήμανση για την ανάληψη δράσης σε ευρωπαϊκό επίπεδο, που θα συνοδεύσει ευρωπαϊκή πρωτοβουλία για το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα στα κράτη μέλη, με σεβασμό στα εθνικά χαρακτηριστικά και επιμέρους πρακτικές, στις συλλογικές συμβάσεις εργασίας και στη νομοθεσία των κρατών μελών, με σκοπό τόσο τον καθορισμό κοινών προτύπων και δεικτών και τη διασφάλιση αποτελεσματικής αξιολόγησης, παρακολούθησης και ανταλλαγής βέλτιστων πρακτικών.

Στο τελικό κείμενο της Έκθεσης, ενσωματώθηκαν, συγκεντρώνοντας την υποστήριξη της πλειοψηφίας του συνόλου των πολιτικών ομάδων, τροπολογίες του ευρωβουλευτή του Κ. Πουπάκη, με τις οποίες, μεταξύ άλλων, επισημάνθηκε:

• Η σημασία ύπαρξης ενός επιδόματος ανεργίας, που θα διασφαλίζει στον δικαιούχο ένα αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης, αλλά και η ανάγκη μείωσης του χρόνου απουσίας από την αγορά εργασίας, μέσω και της ενίσχυσης της αποτελεσματικότητας των κρατικών υπηρεσιών ευρέσεως εργασίας.
• Η ανάγκη θέσπισης ασφαλιστικών ρυθμίσεων, προκειμένου να θεμελιωθεί διασύνδεση της κατώτατης προβλεπόμενης σύνταξης με το αντίστοιχο όριο της φτώχειας.
• Η ανάγκη για να δοθεί ιδιαίτερη βαρύτητα στα προγράμματα δια βίου εκπαίδευσης.
• Η ανάγκη ανάληψης δράσης τόσο σε ευρωπαϊκό, όσο και σε εθνικό επίπεδο για την προάσπιση των πολιτών - καταναλωτών έναντι των καταχρηστικών τραπεζικών όρων.
• Η πρόωρη εγκατάλειψη της σχολικής εκπαίδευσης ως βασικός παράγοντας διαμόρφωσης ενός υψηλού ποσοστού μακροχρόνιας ανεργίας και ως πλήγμα για την κοινωνική συνοχή.
• Η ενίσχυση της συμμετοχής των κοινωνικών εταίρων στην κατάρτιση των εθνικών σχεδίων δράσης για την καταπολέμηση της φτώχειας, καθώς και των δεικτών, σε κάθε επίπεδο διακυβέρνησης.
• Η ανάγκη σχεδιασμού και υλοποίησης στοχευμένων παρεμβάσεων, μέσα από ενεργητικές πολιτικές απασχόλησης σε γεωγραφικό, κλαδικό ή επιχειρησιακό επίπεδο.
• Η ανάγκη επικέντρωσης σε επιλεγμένες πληθυσμιακές ομάδες με στόχο την αναβάθμιση των προσόντων, την πρόληψη της ανεργίας και την ενδυνάμωση του ιστού κοινωνικής ενσωμάτωσης.

«Η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα στη Ευρωζώνη, που δεν παρέχει ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα στους πολίτες της. Ο θεσμός του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος, αν και σημαντικό εργαλείο, σε καμία περίπτωση, δεν μπορεί από μόνο του να επιφέρει ουσιαστικά αποτελέσματα στη μάχη κατά της φτώχειας. Απαιτείται να ενταχθεί σε ένα ευρύτερο και συνεκτικό πλέγμα κοινωνικής πολιτικής και προστασίας, που θα αντιμετωπίζει με επάρκεια τη φτώχεια και την υλική υστέρηση, τις ανισότητες, τον αποκλεισμό και τις αιτίες τους συνολικότερα, διασφαλίζοντας την οικονομική και κοινωνική επανένταξη όλων των συμπολιτών μας που διαβιούν σήμερα, λόγω εισοδηματικής αδυναμίας, στο κοινωνικό περιθώριο», δήλωσε σχετικά ο Κ. Πουπάκης.

Κωνσταντίνος Πουπάκης Γραφείο Τύπου Κ.Ο. ΕΛΚ

Βουλευτής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου τηλ: +32 22 83 20 01

τηλ: +32 2 28 45 260 - φαξ: +32 2 28 49 260 e-mail: theodoros.georgitsopoulos@europarl.europa.eu

e-mail: konstantinos.poupakis@europarl.europa.

ΤΟ ΑΤΙΘΑΣΟ ΚΟΤΟΠΟΥΛΟ

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένα εξοχικό σπίτι. Που είχε κι ένα κοτέτσι. Με ό,τι αυτό φέρνει στο μυαλό του καθενός. Χαλικάκια, καλαμποκάκια, πετεινός, αυγά, κοτούλες κι ανακυκλούμενα σκατά για την διατροφή των πτηνών. Μια ωραία υγιεινή φύση, ή μια ωραία άρρωστη κοινωνία. Όλα καλά καμωμένα, μέχρι που από ένα αυγό, που......
το κλώσαγε μια χήνα σαν Φιλιππινέζα της μάνας κότας, ξεπήδησε ένα απίθανο παιδί: Το ατίθασο κοτόπουλο ( ΑΚ ).
Στα πρώτα χρόνια της ζωής του ΑΚ, όλοι το βλέπανε με συμπάθεια. Παιδί ήταν, χαζοχαρούμενο, προκαλούσε το γέλιο με τις σαχλαμάρες ή τις αταξίες του. Και κανένα έμπειρο ή απλά πιο μεγάλο ζωντανό, δεν διαχώριζε το Α από το ΑΚ. Όλοι κοιτάγανε το Κ. Αυτό το γράμμα ήταν το οπτικό πεδίο αλλά και η βούληση για το μέλλον. Το Κ να παραμείνει έτσι κι όταν γινόταν κανονικό κοτόπουλο κάποια στιγμή, να μπορούσε να παρασημοφορηθεί είτε σαν βραστό, είτε σαν ψητό, είτε με χυλοπίτες, είτε με πατατούλες στον παραδοσιακό ξυλόφουρνο του κτήματος. Μέλλον λαμπρό, ειδικά όταν στους καλεσμένους θα μπορούσε να παρουσιασθεί σαν αλανιάρικο.
Όμως ο ΑΚ τα έβλεπε αλλιώς. Καβγάδες με τους διπλανούς, πεταρίσματα και θόρυβος την ώρα της κοινής ησυχίας, παράξενες ερωτήσεις προς τον βασιλιά του κοτετσιού: "Τώρα εσύ γιατί πηδάς την μάνα μου; Κι άντε και την πηδάς. Κι η θεία μου σου αρέσει;" Τρύπαγε και τα αυγά που ήταν για να κάτσει πάνω η γιαγιά μπας και ζεστάνει τον κώλο της, έχεζε εκεί που πήγαιναν να φάνε οι άλλοι συνκοτετσίτες, διαμαρτυρόταν για το προσφερόμενο νερό της στέρνας του κοινόβιου. Κάποια στιγμή έγινε καθολική κοτίστικη διαμαρτυρία. Και μπήκε στο παραπέτασμα ο ΑΚ.
Έχασε τις παρέες και τις τροφές. Έγινε φτεροδειχτούμενος. Το κοτέτσι πλέον είχε ηρεμήσει: Είχε βρει έναν οφθαλμοφανή εχθρό κι απόχτησε άλλον ένα λόγο για να υπερασπίσει απερίσπαστο την πορεία του προς το μαγείρεμα. Όλοι θέλανε να πνίξουν τον ΑΚ, αλλά επειδή οι κότες ασχέτως φύλου, είναι και βαθειά θρησκευάμενες, εφάρμοζαν τις επιταγές του κοινωνικού DNA τους, που τους είχε εμφυσήσει ο Δημιουργός: Η ζωή του κοτόπουλου ανήκει σε Άλλον. Στον ανώτερο μεσίτη μεταξύ κοτόπουλου και θεού: τον άνθρωπο. Τον καλλιεργητή κότας. Που τον κοίταζαν ικετευτικά, αλλά αυτός έσπαγε πλάκα με τον ΑΚ.


Γούσταρε την τρέλα του απομονωμένου κι έκανε και συνειρμούς για τον εαυτό του. Πόσο θα ήθελε κι αυτός να είναι ΑΑ ( Ατίθασος Άνθρωπος ) και δεν τα κατάφερε. Πόσο θα ήθελε να είναι κοτόπουλο στην θέση του κοτόπουλου κι ας ήταν και μόνος. Σαν την αρχή και το τέλος. Αλλά και σε όλη την διάρκεια της ζωής. Φυσικά τίναζε τις μαλακισμένες σκέψεις αυτές κι έμπαινε στη λογική: Τι να μάθει από ένα πουλερικό μωρέ; Άλλο ανθρώπινη κοινωνία κι άλλο κοτέτσι. Άλλες οι ευθύνες και οι γνώσεις για τις υποχρεώσεις με κρυστάλλινους νόμους, πρόστιμα και φορολόγηση των αυγών. Κι ευτυχώς, σκεφτόταν, τελικά που υπάρχει ο ΑΚ και ξεσκάμε εδώ στην επαρχία και πήγαινε ήσυχος για ύπνο. Ήρεμος για την ανημποριά του να αλλάξει ή να ανταλλάξει τις συνομοταξίες των ζώων του πλανήτη. Παρηγορούσε ο μαλάκας ψυχισμός τον μαλάκα εγκέφαλο. Ή και το ανάποδο.
Όμως ήρθε εκείνο το μοιραίο Σαββατόβραδο. Προς Κυριακή πήγαινε η σελήνη. Που μέχρι και οι κότες μίλησαν. Λες κι είχαν ανθρώπινη φωνή. Πετάχτηκε από το κρεβάτι του ο ιδιοκτήτης του κτήματος. Τέτοιον ορυμαγδό δεν είχε ματακούσει. Τι στην ευχή έγινε κάτω; Μην ήταν επανάσταση στο κοτέτσι; Μην ήταν επιδρομή αλεπής; Μην ήταν λαθρομετανάστευση άλλων ζωντανών; Ή μήπως ήταν τελικά πάλι αυτός ο ΑΚ; "Τι διάολο να έκανε;" βολεύτηκε με την αυτοερώτηση. Τόσα χρόνια μεγάλωνε κότες ο ίδιος, με αυτές έκανε έρωτα, τέτοιον ντόρο δεν μπορούσε να τον καταλάβει. Κι είχε και κλειστά τα παντζούρια για να μην βλέπει την κουκουβάγια που ερχόταν κάθε βράδυ και του δημιουργούσε και κακά προαισθήματα. Η σοφία πρέπει να είναι πάντα στο ξέφωτο φυλακισμένη. Όχι να μπει και μέσα.

Βγήκε έξω. Ο ΑΚ ήταν ο υπεύθυνος. Θεωρώντας κατώτερο όλο το κοτέτσι, είχε ανέβει στο κεφάλι της Μάρως, της τετράπαχης γουρούνας και μίλαγε με τον γάιδαρο που ήταν ξαπλωμένος. Στο πλάι δε του ζωικού καναπέ, ήταν παρατεταγμένα όλα τα κουνέλια του κτήματος και χτύπαγαν παλαμάκια με τα αυτιά τους. Ρε τι είχε γίνει; Στον άνθρωπο δεν τα είχε δει αυτά. Σε μας μπαίνει η φωνή από το αυτί, πάει στον εγκέφαλο και αυτός δίνει την εντολή στα χέρια . Υπάρχει μια λογική χρονική καθυστέρηση. Τα κουνέλια δρουν πιο γρήγορα; Μάλλον επειδή δεν έχουν εγκέφαλο,σκέφτηκε.
Όμως ήταν ξεκάθαρο το πολίτευμα του κοτετσιού: Κανονική στάση ανατροπής. Οι εχθροί του ΑΚ, οι κότες κι ο πετεινός, να ουρλιάζουνε με μια φωνή διαπεραστική, ακατανόητη στα τετράποδα τα μαγεμένα από τον ΑΚ. Αλλοπαρμένοι μοιάζανε οι λίγοι μπροστά στην πλειοψηφία. Μια πλειοψηφία που είχε χρόνια καταλάβει τον ΑΚ, αλλά δεν είχε εισακουστεί στον κτηματία. Που έβλεπε μέχρι και τον σκύλο καθισμένο στα τέσσερα να ακούει την ομιλία συμφιλιωμένος με την γάτα, παρόλο που του έκλεβε μερικές φορές την τροφή. Όλοι με τον ΑΚ που είχε μάθει ξένες γλώσσες τον καιρό της φυλάκισης του αλλά και πώς να πηδάς ένα συρματόπλεγμα. Οι μόνοι που ήταν πια με τον κτηνοτρόφο έμοιαζαν να είναι οι κλασσικές κότες. Αυτές με τις οποίες δεν έσπαγε πλάκα.
Και πήγε να πιάσει τον ΑΚ. Να διορθώσει το παλιό λάθος. Αλλά δεν πιανόταν ο άτιμος. Εκτός του ότι είχε μάθει ακροβατικά στο κοτέτσι, είχε και την υποστήριξη του κοινού του. Ο σκύλος έδειχνε τα δόντια του, η γάτα τα νύχια της κι ο γάιδαρος τις οπλές του. Και τα κουνέλια φώναζαν κάτι συνθήματα εναντίον του στιφάδο. Το δε γουρούνι τιναζόταν και πέταγε λάσπες παντού.


Όμως ο ΑΚ δεν ήταν αχάριστος κι αφιλότιμος. Αναγνώριζε την κυριαρχία του, αλλά ήξερε ότι ο λόγος της διαφορετικότητας του, οφειλόταν στην πλάκα που έσπαγε παλιότερα ο ιδιοκτήτης του κτήματος. Χωρίς αυτόν δεν θα είχε το Α μπροστά στο όνομα του. Θα ήταν ένα σκέτο Κ. Που θα γινόταν στην καλύτερη περίπτωση μερίδα με βύσσινο σε ένα καλό γαλλικό μπιστρό των Αθηνών. Κι όλη η ιστορία ήταν άλλη .
Διεκδικούσε δικαίωμα στον θάνατο σαν γνήσιο κοτόπουλο. "Κοτόπουλο γεννήθηκα , κοτόπουλο χωρίς σάλτσες θε να πεθάνω", ήταν το μότο του. Αυτό είχε πείσει και τα κουνέλια αλλά και τα υπόλοιπα ζώα για τα πιθανά εδέσματα των θανάτων τους. Κι όλα τα ζωντανά συμφωνούσαν. Δικαίωμα στον θάνατο χωρίς μαγείρεμα.
Και πέθαναν αυτά καλύτερα κι εμείς καλυτερότερα. Και ο κτηνοτρόφος. Έγινε μια μεγάλη μάχη για την επικράτηση στο κτήμα και τελικά σώθηκαν κάποια κοτόπουλα που από την αρχή ήταν εναντίον του ΑΚ. Απλά, την επόμενη μέρα τα διασωθέντα, δεν είχαν τροφή να φάνε. Κι είδανε από μακριά κάτι τύπους να πλησιάζουν. Τους φάνηκαν λίγο εξαθλιωμένοι και κυρίως πεινασμένοι. Κι είπαν να μην φωνάξουν μπας και δεν τα δουν. Ωραία θα ήταν αν είχαμε έναν ΑΚ, σκέφτηκαν. Και μετά…
( Εκ του κοτετσίου μου)
ΥΓ. Μην είστε κότες.

steven-avramidis.blogspot.