
Ο γεννημένος στη Θεσσαλονίκη, ποιμενάρχης της Γάζας, Πορφύριος (347–420), ζούσε για μια δεκαετία μια ζωή γεμάτη στερήσεις, πρώτα στη σκητική έρημο της Αιγύπτου, ύστερα στην Παλαιστίνη, έως ότου οι χριστιανοί της Γάζας παρακάλεσαν να τους δοθεί ένας ποιμένας «που να είναι ικανός να αντιμετωπίσει τους υπηρέτες των ειδώλων με έργα και με λόγια», όπως γράφει ο Μάρκος ο Διάκονος, ο βιογράφος του Πορφύριου. Έτσι, το 395 ο Πορφύριος έγινε επίσκοπος της Γάζας.
Η πόλη εξακολουθούσε να είναι εκείνη την εποχή -με την ανοχή του καθολικού αυτοκράτορα- ένα οχυρό της «ειδωλολατρίας», διότι οι «ειδωλολάτρες» πολίτες της πλούσιας Γάζας πλήρωναν υψηλούς φόρους.
ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΓΑΖΑΣ, ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ - Ο «ΑΓΙΟΣ» ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΑΣ ΜΝΗΜΕΙΩΝ



