«ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΝΕΛΕΥΣΙΣ Ε.ΣΥ.»: ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ 14/2/2899(2015)/18.00 ΣΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΣΤΟ ΚΛΕΙΣΤΟ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΥ Γ.Σ. ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ (ΠΕΔΙΟ ΑΡΕΩΣ)!

 

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ
ΣΑΒΒΑΤΟ, 14 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ, ΏΡΑ 18:00 – 22:30 – ΣΤΑΔΙΟ «ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΥ», ΑΘΗΝΑ
ΟΔΟΣ ΕΥΕΛΠΙΔΩΝ ΑΡ. 2 ΚΥΨΕΛΗ (ΠΕΔΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΩΣ) – ΜΕΤΡΟ ΓΡΑΜΜΗ 1- ΣΤΑΣΗ ΒΙΚΤΩΡΙΑΣ

http://alfeiospotamos.gr/?p=12449

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΕΣ

 

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΕΣ

Και εν κατακλείδι, επειδή της γλώσσας μας οι λέξεις νόημα έχουν και είναι «ζωντανές», αναλογισθήκαμε ποτέ διατί η λέξις «ριζοσπαστική» χαρακτηρίζει το κόμμα, το οποίον ανέλαβε την διαχείρισιν της χώρας μας (διότι κυβέρνησιν έχουμε να δούμε στην Ελλάδα από την σύντομην περίοδον του Καποδίστρια);
Τι πρόκειται να συμβεί στο δένδρον, όταν σπάσουν οι ρίζες του;
Τι πρόκειται να συμβεί στον άνθρωπον, όταν τον αποσπάσεις από τις ρίζες, οι οποίες τον κρατούν σε αρμονικήν σύνδεσιν με τις διαχρονικές αξίες της φυλής του και την πείραν του παρελθόντος του;
Τι πρόκειται τέλος να συμβεί στην χώραν μας, όταν οι διαχειριστές της επιχειρήσουν να κόψουν τις κύριες τροφοδότριες ρίζες της, οι οποίες την συνδέουν με την ιερήν της παρακαταθήκην;
Δεν ήταν ο Εβραίος Κίσινγκερ εκείνος, ο οποίος από το 1983 έδωσε το σύνθημα να εφαρμοσθεί σε όλα τα επίπεδα ριζοσπαστισμός στην Ελλάδα, προκειμένου ο «ατίθασος» Έλλην να μεταβληθεί σε ευκολοχειραγωγούμενο ανδράποδο;
Τα ξεχάσαμε όλα αυτά; Ή μήπως έχουμε ήδη μεταβληθεί σε εκείνο το οποίον οραματίζετο ο πλανητικός ολετήρας Κίσινγκερ;
Τίποτε από όλα όσα εκτυλίσσονται γύρω μας δεν είναι τυχαίον. Το παιχνίδι των Επικυρίαρχων καλά κρατεί και απαιτείται η επιστράτευσις της μνήμης και της νοήσεώς μας, διά να προστατεύσουμε ό,τι ακόμη έχει μείνει όρθιο στην Πατρίδα μας.
Η απελευθέρωσίς μας δεν θα έλθει μέσα από την ευπιστίαν, την υποχωρητικότητα και την στείραν ελπίδαν, αλλά μέσα από την γνώσιν, την διανόησιν και την ετοιμότητά μας.
3/2/2015
ΒΑΣΙΛΗΣ ΔΡΟΣΟΣ
(ΜΕΓΙΣΤΙΑΣ)
……………………………………………………………………….
Artemis Sorras ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΜΕ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Ή ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ Ή ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΣΜΟΣ
ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΝΑ ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΟΥΜΕ ΕΠΕΙΔΗ ΟΜΟΡΦΑ ΤΟ ΕΙΠΑΝ ΤΑ ΜΜΕ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΔΗΛΑΔΗ ΣΟΥ ΕΙΠΑΝ ΘΑ ΣΟΥ ΞΗΛΩΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΡΙΖΕΣ ΘΑ ΣΕ ΔΙΑΛΥΣΟΥΜΕ ΘΑ ΣΟΥ ΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΤΑ ΔΟΛΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΚΟΤΕΙΝΕΣ ΔΟΓΜΑΤΙΚΕΣ ΣΤΟΕΣ ΚΑΙ ΤΑΦΟΥΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΡΕ ΣΥΝΕΛΛΗΝΕΣ ΤΟΥΣ ΧΑΜΟΓΕΛΑΜΕ ΤΟΥΣ ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΑΝΕΒΑΖΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΒΟΥΛΗ ΜΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΠΗ@@@@ΞΟΥΝ
ΣΚΕΨΟΥ ΣΥΝΕΛΛΗΝΑ Η ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΚΑΙ Η 5η ΕΘΝΟΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΗΝ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΚΤΗΝΗ
ΕΝΩΣΗ ΕΛΛΗΝΩΝ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΤΗΣ ΓΗΣ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΤΟΛΗ ΚΑΙ ΔΙΑΤΑΓΗ ΝΑ ΕΝΩΘΟΥΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΟΥΝ ΤΗΝ ΙΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥΣ ΝΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΟΥΝ ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΑΥΤΟΧΘΟΝΕΣ ΚΑΙ ΜΟΝΟ
ΔΥΝΑΜΗ ΦΩΣ

http://alfeiospotamos.gr/?p=12455

ΤΟ ΓΕΦΥΡΙ ΤΗΣ ΠΛΑΚΑΣ, Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΣΥΝΕΝΩΣΗΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΕΧΘΡΙΚΟ «κράτος της πλάκας»…

Εις ανάμνησιν της αναλγησίας ενός εχθρικού και ανθελληνικού κράτους… Διότι σε αυτό το ιστορικό γεφύρι έγινε πράξη η ΣΥΝΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ και αυτό ήταν καρφί στην καρδιά των επήλυδων κατακτητών της Πατρίδας μας… Κι έπρεπε να σβήσει από την Ιστορία της Ελλάδας… Να το γκρεμίσουν δεν μπορούσαν… Το γκρέμισε η εγκατάλειψη με τη βοήθεια της φύσης… Κρατήστε το στη Μνήμη σας…

ΤΑ ΠΡΙΝ…

5 Δεκ 2011 SOS… FOR THE BRIDGE OF PLAKA !

The stone bridge of Plaka stands in the district of Epirus, in NW Greece. It is the bridge with the biggest arch in Balkans (40×20 m). It was built in 1866 by a poor man from the village of Pramanta. Today it is in danger. The government will drown it in a lake. Please help. Say …NO to its end.

ΤΟ ΓΕΦΥΡΙ ΤΗΣ ΠΛΑΚΑΣ ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ..!
Το γεφύρι της Πλάκας, στα Τζουμέρκα της Ηπείρου, μαγνητοσκοπήθηκε υπό βροχή Νοέμβριο του 2007. Εκτός τόπου και χρόνου πια -τυπικά κάτω από τους Ραφταναίους σ” ένα αχρησιμοποίητο μονοπάτι- περιμένει το αναπόφευκτο τέλος. Χρειάστηκε ακυρωτική απόφαση του Συμβουλίου Επικρατείας πριν μερικά χρόνια για να μην πνιγεί σε μια υδροηλεκτρική λίμνη, μα από την αδιαφορία των «υπευθύνων» δεν το σώζει τίποτα. Κι ας είναι το μεγαλύτερο μονότοξο πετρογέφυρο των Βαλκανίων (40 μ. άνοιγμα, 20 μ. ύψος). Βοηθούν εκατέρωθεν δυο ανακουφιστικά παράθυρα.
Χτίστηκε το 1866 από τον Πραμαντιώτη πρωτομάστορα Κώστα Μπέκα. Το προηγούμενο, κατασκευή του 1863, γκρεμίστηκε τη μέρα των εγκαινίων. Τότε ο μαστορο-Μπέκας είχε αποκλειστεί επειδή το σχέδιό του είχε κριθεί πολύ τολμηρό και οικονομικά ασύμφορο.
Ας ενώσουμε τις φωνές μας να σωθεί. Ψήφισε …ΟΧΙ στον πνιγμό του.

ΤΑ ΜΕΤΑ…
Δημοσιεύτηκε στις 1 Φεβ 2015 Υπενθυμίζεται ότι το πρωί της Κυριακής κατέρρευσε λόγω των ισχυρών βροχοπτώσεων που πλήττουν από χθες το πρωί τα Τζουμέρκα, το ιστορικό Γεφύρι της Πλάκας. Επρόκειτο για το μεγαλύτερο μονότοξο γεφύρι στα Βαλκάνια, το οποίο χτίστηκε από μαστόρους της πέτρας τον 18ο αιώνα. Εκεί λειτουργούσε το τελωνείο της Ελεύθερης Ελλάδας με τη σκλαβωμένη Ήπειρο και εκεί έγινε, στις 29 Φεβρουαρίου 1944, η συμφωνία της Πλάκας-Μυρόφυλλου ανάμεσα στον ΕΔΕΣ, τον ΕΛΑΣ την ΕΚΚΑ και των εκπροσώπων του Στρατηγείου Μέσης Ανατολής και της Ελληνικής Στρατιωτικής Διοίκησης, του Αμερικανού ταγματάρχη Ουάινς και του Βρετανού συνταγματάρχη Γουντχάους.



ΚΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ…

Συμφωνία της Πλάκας – Μυρόφυλλου

Η συμφωνία της Πλάκας – Μυρόφυλλου ή συμφωνία Μυρόφυλλου – Πλάκας ήταν η ειρηνευτική συμφωνία που υπογράφηκε μεταξύ των δύο κυριοτέρων ελληνικών και ταυτόχρονα αντιμαχομένων αντιστασιακών οργανώσεων, των ΕΛΑΣ και ΕΔΕΣ, στις 29 Φεβρουαρίου του 1944, την περίοδο που η Ελλάδα βρισκόταν ακόμη υπό γερμανο-βουλγαρική κατοχή, στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Σκοπός – σύσκεψη Σκοπός της συμφωνίας αυτής ήταν κυρίως να δοθεί ένα τέλος στον εμφύλιο σπαραγμό που είχε προηγηθεί κατά το τελευταίο τετράμηνο. Οι διαπραγματεύσεις που οδήγησαν στην υπογραφή της, ξεκίνησαν επίσημα στις 19 Φεβρουαρίου, στο χωριό Μυρόφυλλο Τρικάλων, εξ ου και η ονομασία της συμφωνίας, με την συμμετοχή αντιπροσώπων των ΕΛΑΣ, ΕΔΕΣ και ΕΚΚΑ καθώς και την παρουσία μελών της συμμαχικής στρατιωτικής αποστολής στην Ελλάδα, που εκπροσωπούσαν το Στρατηγείο Μέσης Ανατολής καθώς και την ελληνική Στρατιωτική Διοίκηση του Καΐρου.
Μέλη της σύσκεψης Συγκεκριμένα, στις διαπραγματεύσεις αυτές εκ μέρους του ΕΛΑΣ συμμετείχε τριμελής επιτροπή που συγκροτούσαν οι Στέφανος Σαράφης, το στέλεχος του ΚΚΕ, Πέτρος Ρούσσος, ως πολιτικός εκπρόσωπος (ΚΚΕ), και ο Μπάμπης Κλάρας, αδελφός του Άρη Βελουχιώτη, ως γραμματέας της αντιπροσωπείας. Την τριμελή αντιπροσωπεία του ΕΔΕΣ αποτελούσαν ο Κομνηνός Πυρομάγλου, ο αντισυνταγματάρχης ιππικού Πέτρος Νικολόπουλος και ο υπολοχαγός Νίκος Βεργέτης ως γραμματέας της αντιπροσωπείας. Εκ μέρους της ΕΚΚΑ συμμετείχαν ο Δημήτριος Ψαρρός και ο Γεώργιος Καρτάλης. Και τέλος, ο Αμερικανός ταγματάρχης Ουάινς, ως εκπρόσωπος του Στρατηγείου Μέσης Ανατολής (ΣΜΑ) και ο Άγγλος συνταγματάρχης Κρίστοφερ Γουντχάους ως εκπρόσωπος τόσο του ΣΜΑ όσο και της Ελληνικής Στρατιωτικής Διοίκησης, και κατ΄ ουσία της ελεύθερης ελληνικής κυβέρνησης, οι οποίοι συμμετείχαν στις συζητήσεις μόνο επί στρατιωτικών θεμάτων.
Καθήκοντα συντονιστή στη σύσκεψη εκτελούσε ο Γεώργιος Καρτάλης. Όταν λίγο πριν την ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων έγινε η μεταφορά της έδρας της σύσκεψης από το Μυρόφυλλο στην Πλάκα του Αράχθου στη σύσκεψη παρευρέθη και ο Ναπολέων Ζέρβας.
Διαπραγματεύσεις Πρώτο θέμα που συζητήθηκε ήταν η απαίτηση του ΕΛΑΣ όπως ο ΕΔΕΣ αποκηρύξει κατηγορηματικά την συνώνυμη οργάνωση που είχε δημιουργηθεί στην Αθήνα. Στην συνέχεια των διαπραγματεύσεων μετά την ομόφωνη απόφαση της αποκήρυξης τόσο της κατοχικής κυβέρνησης της Αθήνας του Ι. Ράλλη όσο και των Ταγμάτων Ασφαλείας οι συμμετέχοντες αντιπρόσωποι ασχολήθηκαν κυρίως με τρία βασικά θέματα που αφορούσαν:
α) την αρχιστρατηγία όλων των αντιστασιακών οργανώσεων,
β) τη δημιουργία μικτών ομάδων δράσης απ΄ όλες τις οργανώσεις και
γ) τη δημιουργία μιας πολιτικής επιτροπής, κάτι σαν κυβερνητικό κλιμάκιο των βουνών, που υπήρξε και το πλέον περίπλοκο ζήτημα.
Επί του πρώτου μετά από πολλές και μακρές συζητήσεις συμφωνήθηκε η αρχιστρατηγία να δοθεί στον παλαίμαχο στρατιωτικό Αλέξ. Οθωναίο που τελικά δεν ανέλαβε λόγω προβλημάτων υγείας που τον υποχρέωναν να παραμένει στην Αθήνα.
Επί του δευτέρου θέματος, λόγω των επαναλαμβανόμενων διαφωνιών εκ μέρους του ΕΔΕΣ, σχέδιο που είχε προταθεί τελικά απορίφθηκε.
Επί του τρίτου θέματος, αρχικά ο ΕΛΑΣ πρότεινε τη δημιουργία μιας επιτροπής που θα έφερε το όνομα «Στρατιωτική Επιτροπή παρά τω Αρχιστρατήγω» που ουσιαστικά θα αποτελούσε και τον πυρήνα του αντιστασιακού πολιτικού κλιμακίου των βουνών. Επ΄ αυτού μάλιστα ο Πέτρος Ρούσσος προσπάθησε να εξηγήσει ότι η υπ΄ όψη επιτροπή θα ήταν προσωρινή και αποστολή της θα ήταν να διαπραγματευόταν απ΄ ευθείας με τον πρωθυπουργό της ελεύθερης κυβέρνησης τον Ε. Τσουδερό. Στις προτάσεις αυτές ο άλλοι αντιπρόσωποι αντέδρασαν μη καταλήγοντας σχετικά.
Στο μεταξύ κανονίζεται η μεταφορά της έδρας της σύσκεψης παρά τη γέφυρα της Πλάκας του Αράχθου όπου και στη συνέχεια των εκεί διαπαγματεύσεων συμμετέχει και ο Ν. Ζέρβας. Τελικά το θέμα περιπλέχτηκε περισσότερο όσον αφορά τον αριθμό των μελών της αντιπροσώπευσης των αντιστασιακών οργανώσεων στην σχεδιαζόμενη επιτροπή.
Ο ΕΛΑΣ υποστήριζε να εκπροσωπείται με τρία μέλη, ο ΕΔΕΣ με ένα και η ΕΚΚΑ με ένα, ο Ζέρβας υποστήριζε την άποψη του ΕΛΑΣ αλλά με δύο μέλη δικά του και δύο εκ μέρους της ΕΚΚΑ. Τελικά αποφασίστηκε η συμβιβαστική πρόταση του Γ. Καρτάλη που ήταν τρία μέλη του ΕΛΑΣ, δύο μέλη του ΕΔΕΣ και ένα μέλος της ΕΚΚΑ.
Την επομένη της αποδοχής αυτής, στις 29 Φεβρουαρίου, ολοκληρώθηκαν οι διαπραγματεύσεις και υπεγράφη η σχετική συμφωνία λήγοντας έτσι και η σύσκεψη.
Μυστική συμφωνία της Πλάκας Σημειώνεται ότι εκτός της συμφωνίας αυτής οι ξένοι και οι Έλληνες αντιπρόσωποι που συμμετείχαν στη σύσκεψη στη Πλάκα, στο τέλος υπέγραψαν και μία μυστική συμφωνία κατά την οποία οι αντιστασιακές οργανώσεις ΕΛΑΣ, ΕΔΕΣ και ΕΚΚΑ αναλάμβαναν να συνεργαστούν στενά με το Στρατηγείο Μέσης Ανατολής και ειδικότερα ότι δεσμεύονταν να παράσχουν κάθε δυνατή διευκόλυνση που αφορούσε την επιχείρηση Κιβωτός του Νώε και που αναφερόταν σε επικείμενη απόβαση συμμαχικού στρατού στην Ελλάδα. Βικιπαίδεια
……………………………………………………………………………………….
ΑΥΤΗ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΘΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΔΟΣΙΛΟΓΟΥΣ ΠΡΟΔΟΤΕΣ, Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥΣ… ΔΕΝ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ… ΠΑΣΕΙ ΘΥΣΙΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΣΒΗΣΕΙ… ΝΑ ΜΗΝ ΘΥΜΙΖΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΟΤΙ ΚΑΠΟΤΕ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΟΜΟΝΟΗΣΑΝ ΚΑΙ ΣΥΝΕΝΩΘΗΚΑΝ… 

http://alfeiospotamos.gr/?p=12457

ΗΠΑ: Το αεροπλανοφόρο που ένα «φουλάρισμα» με καύσιμα διαρκεί 4 χρόνια και κοστίζει 678 εκ. δολάρια!

Το αμερικανικό Πεντάγωνο κατέθεσε τον προϋπολογισμό του για το οικονομικό έτος 2016. Σ’αυτόν κατάφερε να εξοικονομήσει ένα ποσό λίγο πάνω από μισό δισεκατομμύριο δολάρια, αφού τα χρειάζεται για να… φουλάρει καύσιμα το αεροπλανοφόρο George Washington!Κι όμως καλά διαβάσατε! Απαιτείται το εξωφρενικό ποσό των 678 εκατομμυρίων δολαρίων μόνο για να «φουλάρει» με καύσιμα το συγκεκριμένο αεροπλανοφόρο, ενώ η όλη διαδικασία...
θα διαρκέσει τέσσερα ολόκληρα χρόνια! Το George Washington είναι εφοδιασμένο με δύο πυρηνικούς αντιδραστήρες που δίνουν κίνηση σε τέσσερις προπέλες που με την σειρά τους μπορούν να δώσουν στο πλοίο ταχύτητα 30 κόμβων. Ο κάθε αντιδραστήρας παράγει 550 megawatts ενέργειας. Οι πυρηνικοί αντιδραστήρες του αμερικανικού αεροπλανοφόρου περιέχουν τόσο καύσιμο ώστε το πλοίο να μπορεί να κινείται για περίπου 20 χρόνια! Το πρώτο γέμισμα έγινε το 1992, έτσι τώρα φτάνει στο τέλος της επιχειρησιακής ζωής του και χρειάζεται γέμισμα αξίας 600 εκατ. δολαρίων.

 

http://skeftomasteellhnika.blogspot.gr/2015/02/4-678.html

Ὅπου τοκογλῦφοι καὶ γενοκτονίες.

Από το 1000μΧ, τουλάχιστον, μέχρι σήμερα δεν φαίνεται να υπήρξε ΚΑΜΜΙΑ αυτοκρατορία που να μην ήταν πρακτικά υπό τον πλήρη έλεγχο των σιωνιστών τοκογλύφων. Οι δανειστές των αυτοκρατοριών επέβαλαν τους δικούς τους Υπουργούς Οικονομικών, ώστε να ελέγχουν την είσπραξη των φόρων, των διοδίων και των τελών από μονοπώλια και τελωνεία. Ισπανική, Πορτογαλική Αυτοκρατορία, Γαλλία, Αγγλία, Κίνα, Γερμανία, Ινδίες, Βέλγιο …προσκυνούσαν όλοι τους σιωνιστές και …«περιουσίους» τοκογλύφους και για να ξεχρεώσουν …αναζητούσαν πλούτο στις αποικίες, όπου και διεπράχθησαν τερατώδη εγκλήματα.


Οι Ισπανοί στην Λατινική Αμερική, οι Άγγλοι στην Βόρεια Αμερική και τις Ινδίες, οι Γάλλοι κι οι Βέλγοι στην Αφρική κοκ. Εκατοντάδες εκατομμύρια ιθαγενών σφαγιάσθηκαν από τους αυτοκράτορες για λογαριασμό των
σιωνιστών τοκογλύφων.

Ο βασιλιάς Λεοπόλδος διέταξε την γενοκτονία 30.000.000 κατοίκων του Κονγκό και είχε δανειστές …«περιουσίους», συμπεθέρους των Rothschild.

Και σήμερα όμως…
Οι νέες αυτοκρατορίες, που επίσης διέπραξαν γενοκτονίες, με εντολή των τοκογλύφων, διαθέτουν Υπουργούς Οικονομικών …«σιωνιστές». Και οι ΗΠΑ και η Ευρωπαϊκή Ένωση …«συμπτωματικά» πάντα, …«περιουσίους» έχει για Υπουργούς Οικονομικών.

http://skeftomasteellhnika.blogspot.gr/2015/02/blog-post_618.html

3 Ενεργειακές Βόμβες Για Άμεση Ενέργεια!!

Αυτά τα ποτά, τα οποία θα σας δώσουν αφθονία ενέργειας, είναι εξαιρετικά υγιή, ισχυρά και πλούσια σε βιταμίνες.


1.  Ρόφημα Τεύτλου

Συστατικά που απαιτούνται:

- 1 παντζάρι
- 1 καρότο
- 1 μήλο
- 2 ραπανάκια
- Μισή κουταλιά σπόρους ηλιόσπορου
- Μισό φλιτζάνι νερό
- 1 κουταλιά της σούπας μέλι

Τρόπος παρασκευής:

Καθαρίζουμε τα καρότα, τα τεύτλα, το μήλο και τα ραπανάκια και στη συνέχεια τα κόβουμε σε μικρά κομμάτια. Τα βάζουμε σε ένα μπλέντερ, μαζί με το νερό και ανακατεύουμε μέχρι να πάρουμε ομοιογενές μείγμα. Επόμενο πράγμα που πρέπει να κάνουμε είναι να προσθέσουμε το μέλι και τους σπόρους και τους σπόρους ηλιόσπορου. Ανακατεύουμε ξανά μέχρι να πάρουμε αφρώδες μείγμα.

2. Ενεργειακή βόμβα από καρότο, πορτοκάλι και μήλο

Συστατικά που απαιτούνται:

- Καρότο

- Σέλινο

- Πορτοκάλι

- Μήλο

- Τζίντζερ

- Μισή κόκκινη πιπεριά

- Γιαούρτι

Τρόπος παρασκευής:

Ξεφλουδίστε το μήλο, το καρότο και το πορτοκάλι και αφαιρέστε τους σπόρους πιπεριάς. Αλέστε το τζίντζερ, ψιλοκόψτε τα ξεφλουδισμένα συστατικά σε μικρά κομμάτια και βάλτε τα σε ένα μπλέντερ. Προσθέστε το γιαούρτι και ανακατέψτε συνέχεια καλά.

3. Γευστικό ρόφημα αποτελούμενο από μήλο, σπανάκι και ακτινίδια

Συστατικά που απαιτούνται:

- Μισό αγγούρι

- Ακτινίδια

- 2 πράσινα μήλα

- 1 Χούφτα σπανάκι

- 2 κουταλιές της σούπας γιαούρτι

Τρόπος παρασκευής:

Καθαρίζουμε το ακτινίδιο, το αγγούρι και τα μήλα και στη συνέχεια τα κόβουμε σε μικρά κομμάτια. Πλένουμε, επίσης, καλά το σπανάκι πριν το κόψουμε σε μικρά κομμάτια. Αναμιγνύουμε όλα τα συστατικά σε ένα μπλέντερ. Το ενεργειακό σας ποτό είναι έτοιμο, ζήτω!

healthyfoodstar

Απόδοση Κειμένου dorieas

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟ ΕΝΑΤΟ ΚΥΜΑ

Η διδασκαλία των Αρχαίων δημιουργεί πανέξυπνους μαθητες. Κατάλαβες ραγιά γιατι σε ήθελαν ηλίθιο;

 

Ραγιά, ιδεοληπτικό, ποτισμένο με γερμανικές αηδιολογίες, απο αυτες που οι κατακτητές τάιζαν τους υπόδουλους για να τους έχουν διχασμένους.
Να έχεις γεννηθεί στο λίκνο του πολιτισμού και της δημοκρατίας και να σε έχουν κανει δεξιό, αριστερό, εθνικιστή, κομμουνιστή και οτι άλλη γερμανοκινητη παρόλα.
ΥΓ. Ναζιστες και κομμουνιστές Γερμανοι αποθέωναν παρεΐτσα τον Αδόλφο. Τα εδώ παραρτήματα τους, σφάζονταν μεταξύ τους πριν και μετα

  http://amphiktyon.blogspot.gr/2015/02/blog-post_94.html?zx=aec18a7f0569801e

Ο Ευρωπαϊκός Νότος ως ενιαία πολιτική Συμμαχία: προοπτικές και δυνατότητες

 

Η πρόσφατη εκλογή του κ. Τσίπρα στην πρωθυπουργία της Ελλάδας σε μια περίοδο όπου η παντοδύναμη Γερμανική πολιτική έχει απλώσει τα φτερά της παντού, συνοδεύτηκε από μια κίνηση πολιτικών εντυπώσεων του νέου Υπουργού Οικονομικών κ. Βαρουφάκη, η οποία – όπως όλα δείχνουν – οδηγεί σε μια κινητικότητα τους Ευρωπαίους ηγέτες και δημιουργεί ταχείες εξελίξεις. Οπωσδήποτε, η κίνηση του κ. Βαρουφάκη να διατυπώσει τις εύλογες αιτιάσεις του για τον αντιδημοκρατικό και αντιθεσμικό ρόλο της παρουσίας της Τρόικα στην Ελλάδα όχι κεκλεισμένων των θυρών, αλλά ενώπιον της τηλεοπτικής κάμερας, είχε την ανταπόκριση που ανέμενε: είναι ο νέος «ήρωας» της χώρας που ύψωσε το ανάστημά της – επιτέλους! – απέναντι στην αλαζονική συμπεριφορά των απεσταλμένων και εντεταλμένων της Γερμανοκεντρικής Ευρωπαϊκής πολιτικής τύπου Ντάισεμπλουμ. Οι εντυπώσεις κερδήθηκαν, οι Έλληνες αισθάνθηκαν να ανακτούν λίγο τη χαμένη τους αξιοπρέπεια, οι ξένοι δήλωσαν έκπληκτοι, ενοχλημένοι ή και ενθουσιασμένοι. Επί της ουσίας, όμως, τι σήμαινε αυτή η κίνηση; Πώς η Ελλάδα μπορεί – και θα έπρεπε – να κινηθεί από δω και πέρα, αν πραγματικά η νέα κυβέρνηση διαθέτει τη θέληση να αλλάξει τα δεδομένα; Το κυριότερο, ποιες συμμαχίες θα χρειαστεί να κάνει η Ελλάδα για να αντιμετωπίσει την – ούτως ή άλλως – αναμενόμενη αντίδραση των Γερμανών και των «δορυφόρων» τους απέναντι σε μια κίνηση «επαναστατικού» χαρακτήρα που θίγει τα ιερά και τα όσια της υπερδύναμης της Ευρώπης;

Το Γερμανικό μοντέλο επίλυσης της κρίσης

Η Γερμανική «συνταγή» επίλυσης της κρίσης στηρίχθηκε, βεβαίως στο δικό της ιστορικό παράδειγμα. Από την εποχή του Καγκελάριου Λούντβιχ Έρχαρντ, ο οποίος εισήγαγε το νέο μάρκο και ενίσχυσε τις εξαγωγές, η Γερμανία έδειξε ότι οι πολιτικές της διαθέτουν βάση. Οι «παράπλευρες απώλειες» των μέτρων αυτών (αυστηρή δημοσιονομική πολιτική, συνταγή λιτότητας, εξαθλίωση βιοτικού επιπέδου των πολιτών για μεγάλη χρονική περίοδο), δημιούργησαν λίγα χρόνια μετά, με τη σταθεροποίηση του μάρκου, έναν εμπορικό γίγαντα εντός της Ευρώπης που μπορούσε να καυχιέται ότι είχε καταφέρει να αναδυθεί από τις φλόγες ενός πολέμου που είχε χάσει και από τη διαίρεση του κράτους, ως μία υπερδύναμη οικονομική, μια ατμομηχανή χρήματος.

Το πρόβλημα, όμως είναι ότι οι Ευρωπαϊκές χώρες του Νότου δεν διέθεταν ούτε τις δυνατότητες της Γερμανικής οικονομίας, ούτε τον τρόπο ζωής του Γερμανού πολίτη. Διαφορετικό κλίμα, διαφορετική κουλτούρα και διαφορετικές πρακτικές στην οικονομική ζωή σηματοδοτούν και μια εντελώς διαφορετική αντιμετώπιση των εκάστοτε προβλημάτων που ανακύπτουν. Αυτή τη μεγάλη αλήθεια δεν τη συνειδητοποίησε ποτέ η Γερμανία. Παρόλο, δε που οι Γερμανοί Καγκελάριοι που κυβέρνησαν μετά τον πόλεμο είχαν μάλλον συνειδητοποιήσει ότι ο Γερμανικός ηγεμονισμός και η ιδέα της πολιτικής επιβολής δεν πρέπει να εμφανιστούν ξανά στον τρόπο σκέψης και δράσης τους, ενθαρρύνοντας με τη σειρά τους τόσο την περαιτέρω ισχυροποίηση του Ευρωπαϊκού οράματος, όσο και τη δημιουργία του κοινού νομίσματος, ως στοιχείου ενοποιητικού, η σημερινή Γερμανική πολιτική δεν διαφέρει, παρά μόνο κατά το είδος, από τη Γερμανική πολιτική που έσυρε την Ευρώπη σε δύο μεγάλους πολέμους: αντί για μιλιταρισμό, η Γερμανία υιοθετεί πλέον τον οικονομικό επεκτατισμό, ο οποίος στηρίζεται σε μια οικονομικίστικη μονιστική εκδοχή του κόσμου.

Απέναντι σε μια τέτοια μορφή πολιτικής δράσης, είναι πολύ δύσκολο να αντιτάξεις μια οποιαδήποτε πολιτικά λελογισμένη αντίσταση, να αντικρούσεις με λογικά επιχειρήματα. Όσο αδύνατο ήταν να εξηγήσεις σε έναν μιλιταριστή του 20ου αιώνα ότι τα όπλα ποτέ δεν φέρνουν ειρήνη, άλλο τόσο αδύνατο είναι να εξηγήσεις σήμερα σε έναν φονταμενταλιστή του Χρήματος ότι η οικονομική επιβολή δεν μπορεί, παρά να οδηγήσει σε έναν ατέρμονο κύκλο συγκρούσεων οικονομικού χαρακτήρα, στη διάρκεια του οποίου οι λαοί εξαθλιώνονται οικονομικά, τα πολιτικά τους δικαιώματα τίθενται εν αμφιβόλω και η εθνική κυριαρχία των κρατών συρρικνώνεται.

Η κρίση στην Ελλάδα και η πολιτική του ενδοτισμού
Η Ελλάδα, όπως αντιλήφθηκαν τελικά όλοι, αποτελούσε απλώς μέρος ενός συνόλου προβλήματος εντός της Ε.Ε. Από χώρα – παρία, από χώρα – ιδιάζουσα περίπτωση, όπως την παρουσίαζαν πολλοί ξένοι ταγοί στην αρχή της κρίσης (άνοη και παντελώς παράλογη θέση, όπως αποδείχθηκε, που όμως, ας μην ξεχνάμε, εύκολα ασπάστηκε και υιοθέτησε σύσσωμη η τότε ελληνική ηγεσία και τα δημοσιογραφικά της «δεκανίκια»), έγινε απλώς μια χώρα του Ευρωπαϊκού Νότου, η οποία διέθετε παρόμοια και παρεμφερή προβλήματα οικονομικής διαχείρισης του χρέους και, τελικά, έγινε μια χώρα της Ευρωζώνης που, γενικά, ευρίσκεται σε κρίση. Από τις απειλές και τα κουνήματα δακτύλου του τύπου «ή κάνετε ό, τι σας λέμε ή θωρακίζουμε τα οικονομικά μας συστήματα (!) και σας αφήνουμε να βουλιάξετε», περάσαμε στις πολιτικές του τύπου «οι χώρες του Νότου πρέπει να μεταρρυθμιστούν» και, τελικά, στην απόφαση «τυπώνουμε χρήμα, διότι θα βουλιάξουμε όλοι».

Η μέχρι τώρα πολιτική που ασκήθηκε από τις Ελληνικές κυβερνήσεις υπέφερε από κατεξοχήν έλλειψη εθνικής ιστορικής συνείδησης. Η Γερμανία βασίστηκε σ’ αυτήν για να εφαρμόσει τα δικά της κελεύσματα απέναντι στην υπόλοιπη Ευρώπη. Οι ηγέτες της – κανείς δεν δύναται να τους κατηγορήσει γι’ αυτό – έπρατταν αυτό που πίστευαν ότι συνέφερε πρωτίστως τη Γερμανία και τον Γερμανικό λαό και, κατόπιν, την Ευρώπη – σύμφωνα όμως με τη δική της κοσμοθεωρία, τη δική της εθνική συνείδηση και αντίληψη του τρόπου που λειτουργεί ο κόσμος. Στην Ελλάδα, όμως τέτοια εθνική συνείδηση, τέτοια αντίληψη για τον κόσμο δεν υφίστατο ως σήμερα. Η απόλυτη υποταγή στον Γερμανικό τρόπο αντίληψης του κόσμου θεωρήθηκε και διακηρύχθηκε ως «σύγχρονη, λογική και αναγκαία μορφή πολιτικής και οικονομικής δράσης» - στην ουσία πρόκειται για μια νέα, εκσυγχρονισμένη εκδοχή της πολιτικής του ενδοτισμού, που επιβάλλει συνεχείς υποχωρήσεις , υπό το σκεπτικό ότι, κάποια στιγμή, η απέναντι πλευρά θα λάβει αυτές τις υποχωρήσεις ως ενδείξεις καλής θελήσεως και θα οδηγηθεί σε λελογισμένες απαιτήσεις που θα συμφέρουν και τις δύο πλευρές. Ιστορικά, αυτός ο τρόπος πολιτικής δράσης θεωρήθηκε παντελώς αποτυχημένος. Φαίνεται, όμως ότι είναι πιο εύκολος ο δρόμος του ενδοτισμού για έναν μέτριο πολιτικό ηγέτη. Τον καθιστά, έτσι απλώς υπάλληλο σε μια διεθνούς τύπου πολιτική ιεραρχία, όπου τις εντολές τις δίνουν άλλοι και οι ίδιοι υπακούουν – πρόθυμα και χωρίς αντιρρήσεις!

Η πολιτική του ενδοτισμού, πάντως δεν ήταν η μόνη κυριαρχούσα πολιτική αντίληψη στην ελληνική ηγεσία ως σήμερα. Οι ίδιοι οι ηγέτες της χώρας μας, διακήρυτταν για τον Ελληνικό λαό – από τον οποίο, όμως έλαβαν ψήφο και εκπροσώπησαν! – ότι πάσχει από επαρχιωτισμό, οπισθοδρομικά σύνδρομα, παράλογο τοπικισμό (!), επιρρέπεια στη διαφθορά κ.ο.κ. Ίσως να φταίει το γεγονός ότι πολλοί από τους σύγχρονους Έλληνες ηγέτες έχουν σπουδάσει έξω, έχουν διαμείνει στο εξωτερικό επί μακρόν, έχουν γαλουχηθεί με ξένες αντιλήψεις, έχουν μάθει να σκέπτονται πρώτα ως ξένοι, έπειτα ως Έλληνες. Αυτή η προσωπική αλλοτρίωση, η «πλύση εγκεφάλου» που έχουν υποστεί, θα ήταν ίσως αδιάφορη, αν δεν αποκτούσε αυτή η αλλοτριωμένη ξενομιμητική στάση ζωής και θώκους πολιτικούς. Αυτή η προσωπική εκτίμηση και αντίληψη, λοιπόν απέκτησε πολιτικές διαστάσεις, έσυρε έναν ολόκληρο λαό σε μια στάση ζωής που, εν πολλοίς, δεν συμβιβάζεται ούτε με την ιστορική και εθνική του ταυτότητα, ούτε με την κουλτούρα και την πολιτισμική και πολιτιστική του κοσμοθεωρία, ούτε – εν τέλει – με τις οικονομικές δυνατότητες της χώρας και τους τρόπους διαχείρισης της οικονομικής ζωής των πολιτών.

Ευρωπαϊκός Νότος: Ο νέος «δαίμονας» στην Ευρώπη του Οικονομικού Γερμανισμού

Η δαιμονοποίηση της διαφορετικότητας – τόσο παράλογα αντιφατική σε έναν κόσμο όπου η συνήθης και φυσική υγιής σεξουαλική συμπεριφορά, για να αναφέρουμε ένα παράδειγμα, θεωρείται «μπανάλ» και, στον αντίποδα, διακηρύττεται ο σεβασμός στη σεξουαλική διαφορετικότητα! – είναι παιδί του σύγχρονου παγκόσμιου υλιστικού μονισμού, που ονομάζεται παγκοσμιοποίηση και στηρίζεται στην θεοποίηση της οικονομίας και του χρήματος. Από μία τέτοια αντίληψη, η Ευρωπαϊκή πολιτική δεν θα μπορούσε να ξεφύγει. Στην όλη αυτή πορεία, διαφάνηκε ότι η Ελλάδα – αρχικά – και ο Ευρωπαϊκός Νότος – κατόπιν – αποτέλεσαν τα νέα απολωλότα πρόβατα, τη νέα «Πηγή όλων των Κακών». Φταίει η Ελλάδα, ο Νότος για όλα τα δεινά στην Ευρώπη (όπως κάποτε έφταιγε ο Κομμουνισμός, ο Εθνικισμός, ο πάσης φύσεως «-ισμός», ακόμα και ο Χριστιανισμός για μία περίοδο). Η δαιμονοποίηση, λοιπόν κάθε μορφής διαφορετικού στην πολιτική είναι κοινός τόπος. Χώρες με διαφορετική κουλτούρα και διαφορετικό τρόπο αντίληψης της οικονομικής ζωής έπρεπε να κατονομαστούν ως οι «εστίες του νέου κακού στον κόσμο».

Απέναντι σε μια τέτοια δαιμονοποίηση, η Ευρώπη του Νότου δεν φάνηκε να αντιδρά, παρά μόνο χλιαρά. Παρά το γεγονός ότι η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση φάνηκε σταδιακά να μεταλλάσσεται από μια Ένωση των Ευρωπαϊκών Εθνών με ισότιμο λόγο και ρόλο σε μια Γερμανική αποικιακή οικονομική ζώνη που εδράζεται στον Γερμανικό νέο-ηγεμονισμό, οι Ευρωπαίοι του Νότου δε φάνηκαν πρόθυμοι να αντισταθούν σθεναρά. Οπωσδήποτε, υπήρξαν κάποιες δευτερεύουσες αντιρρήσεις και αντιδράσεις σχετικά με τον τρόπο στελέχωσης ορισμένων θεσμικών οργάνων της Ε.Ε. Η πρόσφατη ανανέωση της σύνθεσης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και η φαινομενική επικράτηση του Ευρωπαϊκού Νότου, που εξασφάλισε το «Υπουργείο Εξωτερικών της Ε.Ε.» (Ιταλία), το χαρτοφυλάκιο Ενέργειας και Περιβάλλοντος (Ισπανία) και το «καυτό» χαρτοφυλάκιο του Μεταναστευτικού (Ελλάδα), φαίνεται ότι φιλοδοξούσε να ρίξει «στάχτη στα μάτια» των Ευρωπαϊκών λαών του Νότου που έβλεπαν, ως τότε, τα πόστα εντός των θεσμικών οργάνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης να δίδονται στους Γερμανούς και στους εκλεκτούς της Μέρκελ Βορειοευρωπαίους Ολλανδούς και Σκανδιναβούς. Σοβαρή, πάντως αντίδραση απέναντι στο γενικότερο τρόπο άσκησης πολιτικής εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν έχει διαφανεί ως σήμερα.

Ο Ευρωπαϊκός Νότος ως ενιαίο μέτωπο αντίδρασης
Είναι, όμως εφικτή μια τέτοια αντίδραση εν συνόλω; Μπορεί η Ευρώπη του Νότου να «πατήσει πόδι» απέναντι στην ξέφρενη και αλαζονική πολιτική επιβολής ενός Γερμανοκεντρικού τρόπου άσκησης πολιτικής; Είναι –αν σχηματιστούν νέες συμμαχίες εντός της Ε.Ε. Η δυναμική του Νότου – πολιτικά και πολιτιστικά – είναι τεράστια. Η Γερμανική πολιτική έχει δείξει ότι τέτοιες συμμαχίες είναι ιδιαίτερα σημαντικές και μπορούν να αλλάξουν τα δεδομένα. Ούτε, βέβαια συνιστά κήρυξη πολέμου η σύμπλευση ορισμένων κρατών σε διάφορα στάδια άσκησης πολιτικής εντός της ΕΕ. Αυτοί που ισχυρίζονται κάτι τέτοιο ή είναι αφελείς ή έχουν συμφέροντα να διατηρήσουν το status quo στην Ευρώπη ως έχει. Εξάλλου, η ίδια η Ευρωπαϊκή συνθήκη προβλέπει τέτοιες συνεργασίες. Η απλοποίηση των διαδικασιών προσφυγής στη λύση της ενισχυμένης συνεργασίας (που προβλέπεται από τη Συνθήκη της Λισσαβόνας), ανέδειξε για ακόμα μία φορά τις προθέσεις των πιο ισχυρών κρατών να αποτελέσουν τον «σκληρό πυρήνα της Ένωσης. Η λύση ουσιαστικά βασίζεται στη λογική της διαφοροποιημένης ενοποίησης ορισμένων κρατών (ελάχιστος αριθμός εννέα), τα οποία μπορούν, εφόσον το επιθυμούν, να σχηματίσουν στενότερες συνεργασίες σε ορισμένους τομείς άσκησης πολιτικής. Οπωσδήποτε, η διαφοροποιημένη γεωστρατηγική θέση ορισμένων χωρών καθιστά αναγκαία μια τέτοια συνεργασία. Δυστυχώς, όμως η εντύπωση που δημιουργήθηκε είναι ότι το μέτρο αφορά κυρίως στην εξυπηρέτηση συμφερόντων των πιο ισχυρών κρατών, ενώ πολλοί έκαναν λόγο για εύσχημο τρόπο διαφοροποίησης ανάμεσα στον (πλούσιο και ισχυρό) Βορρά και στο (φτωχό κι ανίσχυρο) Νότο. Παρόλα αυτά, αυτή ακριβώς η δικλείδα των συνεργασιών θα μπορούσε να οδηγήσει – για πρώτη, ίσως φορά – σε μια συνειδητή συμμαχία των χωρών του Νότου, διαρρηγνύοντας το μέτωπο των χωρών του Βορρά που, ως σήμερα, έχει τα ηνία των αποφάσεων στα χέρια του.

Ότι αυτή η στάση των συμμαχιών μπορεί να οδηγήσει σε περαιτέρω διχοτόμηση της ήδη διασπασμένης Ε.Ε. (σήμερα μιλάμε πια για Ευρώπη δύο ταχυτήτων), είναι ένα γεγονός. Έχω, όμως την πεποίθηση ότι κάτι τέτοιο δεν θα οδηγούσε σε διάλυση την Ευρώπη. Αντίθετα, θα οδηγούσε στη σύσταση δύο πόλων, οι οποίοι θα μπορούσαν να ισορροπήσουν τα πράγματα εντός της Ε.Ε., σε μια ισορροπία, μάλιστα πολύ πιο ανθεκτική από την πολύ εύθραυστη που υφίσταται σήμερα, λόγω του ηγεμονισμού της Γερμανίας και των κρατών – δορυφόρων της. Αν οι Ευρωπαίοι του Νότου δεν αντιληφθούν πόσο σημαντικό είναι, σ’ αυτήν ακριβώς τη συγκυρία, να σχηματίσουν μια πολύ σφιχτοδεμένη πολιτική συμμαχία, τότε καμία κυβέρνηση των χωρών του Νότου δεν θα μπορεί να κάνει τίποτε παραπάνω από λεονταρισμούς, ούτε θα μπορέσει ποτέ να εξασφαλίσει στους πολίτες της την εθνική κυριαρχία και την απαλλαγή από μια απολύτως αποτυχημένη – γι’ αυτούς, όχι για κείνους που την επέβαλαν – οικονομική πολιτική. Ούτε, βέβαια είναι εφικτό αυτή την περίοδο να στραφούν μερικά κράτη του Νότου, εντελώς μεμονωμένα, στη Ρωσία, ούτε είναι η καλύτερη τακτική να εκτροχιαστεί τώρα η Ευρωπαϊκή πορεία των χωρών του Νότου ή να προσδεθούν κάποιες χώρες του Νότου μεμονωμένα με τον Αμερικανο-Βρεττανικό άξονα. Η Ιστορία έχει αποδείξει ότι όταν αντικαθιστάς έναν δεσπότη με έναν άλλο, απλώς αντικαθιστάς μια τυραννία με μία άλλη. Η πολιτική σύμπλευση, ο σχηματισμός σαφούς συμμαχίας των χωρών του Νότου συνιστά, στη συγκεκριμένη χρονική συγκυρία, τον καταλληλότερο τρόπο αποδέσμευσης από τον Γερμανικό ηγεμονισμό και, κατ’ ουσίαν, τον προσφορότερο τρόπο αλλαγής της οικονομικής πολιτικής εντός της Ευρώπης.

Επιλογικά

Η εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ και τα πρώτα δείγματα αλλαγής της πολιτικής θα παραμείνουν απλώς ανούσιοι λεονταρισμοί, αν η πολιτική του νέου πρωθυπουργού κ. Τσίπρα και του Υπουργού Οικονομικών κ. Βαρουφάκη δεν αποκτήσει το χαρακτήρα και το βάθος μιας διαφαινόμενης νέας συμμαχίας των χωρών του Νότου. Σ’ αυτό το πρίσμα, θεωρώ ολέθριο λάθος τόσο τις δηλώσεις των Ισπανών και Πορτογάλων πολιτικών που διαχωρίζουν τη θέση τους από την Ελληνική αντίδραση απέναντι στην αποτυχημένη οικονομική συνταγή που ακολουθείται ως σήμερα, όσο και την αδιάφορη πολιτικά στάση των Ιταλών. Οι εξελίξεις είναι γοργές και η ευκαιρία για τον σχηματισμό ενός αρραγούς μετώπου απέναντι σε μια οικονομική πολιτική ολετήρα που οδηγεί σε εξαθλίωση εκατομμύρια Ευρωπαίους πολίτες θα χαθεί για ακόμα μία φορά, αν δεν αντιληφθούν οι ηγέτες του Ευρωπαϊκού Νότου την ευκαιρία που παρουσιάστηκε εξ αφορμής της εκλογής του κ. Τσίπρα.

Δημήτρης Ε. Γκίκας,

Φιλόλογος, Μ.Α.,

Υπ. Διδάκτωρ Πολιτικής Φιλοσοφίας

//politikiskepsi.