Η Εσωτερική Ύπαρξη

«Μη γίνεις μέλος του επιστημονικού συλλόγου,
οι πιο σοφοί όταν μαζεύονται σε συλλόγους γίνονται χυδαίοι μικροαστοί»
Πυθαγόρης

 « (…) αν γνωρίζουμε ότι κάποιο πραγματικό ον υπάρχει και ότι το μη ον δε θα μπορούσε να παραγάγει κανένα ον, είναι με μαθηματική εμφάνεια σαφές ότι κάτι έχει υπάρξει για όλη την αιωνιότητα, αφού αυτό που δεν είναι για όλη την αιωνιότητα, έχει μια αρχή, και ότι αυτό που έχει μια αρχή πρέπει να έχει δημιουργηθεί από κάτι άλλο»  J. LOCKE

Σύμφωνα με μία γνωστή άποψη, η άγνοια του ανθρώπου για τα πράγματα και τις σχέσεις τους, σε συνδυασμό με την έλλειψη της δυνατότητάς του να κυριαρχήσει ο ίδιος σαν Θεός μέσα σ’ ένα περιβάλλον, το οποίο εναντιώνεται συχνά στους σκοπούς   του και του δημιουργεί ανασφάλεια, φόβο και απόγνωση, αυτές οι ελλείψεις του γεννούν τη διάθεση να θεοποιήσει ορισμένα φυσικά  φαινόμενα  και  τις  αόρατες  αιτίες  τους.  Έτσι παρασυρμένος,  αρχίζει  να  διαμορφώνει  μία  έννοια  για  την ύπαρξη του Θεού και να δίνει κενές εξηγήσεις, ελκυστικές και αβάσιμες θεωρίες, συνήθως με σκοπό κάποια εκμετάλλευση.

Πραγματικά, στην εμπειρία μας θα διαπιστώσουμε ότι αυτοί είναι οι  πιο  συνηθισμένοι  λόγοι  για  τους  οποίους  οι  άνθρωποι πιστεύουν στην ύπαρξή του, επηρεάζονται από τις θρησκείες και εκμεταλλεύονται τη σπουδαιότητα τέτοιων ζητημάτων. Ειδικά όταν κάποιος αγνοεί τι είναι ο λόγος, ότι υπάρχουν ορισμένοι κανόνες  για  να  διαβεβαιώνουμε,  όταν  αγνοεί  την  υλική αλληλεξάρτηση των πραγμάτων, όπως περιγράφεται από τις φυσικές επιστήμες και  φορτίζεται με  διαθέσεις  εξαιτίας της άγνοιάς του για βασικά κοσμολογικά ζητήματα, τότε είναι πολύ εύκολο να πιστέψει, παρά ν’ αναζητήσει ή ν’ αμφισβητήσει.

Όμως, θα ήταν ανεπίτρεπτο να παρασυρθούμε από τη γνώση μας για τις αιτίες, που μπορούν να μας οδηγήσουν να πιστέψουμε στην ύπαρξη του Θεού ή να διαμορφώσουμε μία άποψη γι’ αυτόν και έτσι να την αρνηθούμε. Είναι δυνατό να μας πείθουν λόγοι σκοτεινοί, ανεπαρκείς έως και αντίθετοι, αλλά εκείνος να υπάρχει πραγματικά και με την ονομασία του να εννοούμε ακόμα ό,τι μας αρέσει, όσο δεν έχουμε γνωρίσει αρκετά την κοινή πραγματικότητα και τις κοσμολογικές απαντήσεις. Επομένως, εάν είναι εύκολη η αμφισβήτηση και η ανατροπή των απόψεων που υποστηρίζουν την ύπαρξη ενός παρεννοημένου Θεού, είναι το ίδιο  εύκολο  να  γίνει  και  για  τις  απόψεις  εκείνες,  οι  οποίες αρνούνται γενικά την ύπαρξή του.

Το Σύμπαν δεν είναι απλώς ένα ποσοτικό σύνολο πραγμάτων συνθεμένων από μερικές ουσίες, οι οποίες αλληλοσυνδέονται μόνο έμμεσα, εξωτερικά και εκ των υστέρων, χωρίς να υπάρχει συνοχή και μία κοινή αιτία. Ένα τέτοιο Σύμπαν, το οποίο δε θα ήταν με ενιαία ποιότητα και συνολική-άμεση αιτία θα ήταν αυθύπαρκτο, ωστόσο όχι αυτοτελές με όλη την έννοια του όρου, γιατί όλα θα ήταν δημιουργημένα μόνο από έξω τους.

Δε θα υπήρχε σαν ένα μόνο πράγμα, για να μπορούμε να πούμε πως υπάρχει από μόνο του, χωρίς να εξαρτάται από κανένα άλλο. Τίποτε  άλλο  δεν  μπορεί  να  είναι  αυτοτελές,  εκτός  από  τη Συμπαντική Ποιότητα με την έννοια του τελειωμένου Χρόνου και από αυτόν εδώ το συλλογισμό συμπεραίνουμε την ύπαρξη του Θεού, χωρίς να το έχουμε καταλάβει!

Η έννοια είναι κοινό ή σταθερό γνώρισμα πολλών διαφορετικών αντιλήψεων. Η Συμπαντική Ποιότητα είναι η κοινή Ουσία-Χρόνος,  με  την  οποία  υπάρχουν  και  γίνονται  σαν  εξωτερικά όλα  τα  λεγόμενα  πράγματα,  όσο  και  αν  διαφέρουν.  Είναι  η επαρκής-άμεση αιτία των πραγμάτων, η πάντοτε προηγούμενη αρχή  της  ενότητας,  της  ποιότητας  και  της  συνθετότητας  στις έμμεσες  αλληλεπιδράσεις  των  υλικών  φορέων. 

Τα  λεγόμενα πράγματα  είναι αυτή η  ίδια  σχετικά  εκ των υστέρων-έμμεσα, ενώ η  ίδια  υπάρχει  ανέκαθεν  (εκ των προτέρων)  τελειωμένη σαν ουσία με το βασικό γνώρισμα της έννοιας. Με άλλα λόγια, υπάρχει μία κοινή πραγματικότητα, (τίνος η πραγματικότητα;) η οποία δεν είναι εξωτερική ή έμμεση και σχετική, αλλά εσωτερική ή άμεση.  

Εάν λέγαμε ότι υπάρχει σαν έννοια στη διάνοια ενός άλλου, τότε θα επιστρέφαμε στην αρχή της θεωρίας και στις απορίες που έχουμε απαντήσει. Ακόμα και τότε θα βρίσκαμε ξανά τις ίδιες αλήθειες, γιατί η ύπαρξη του άλλου θα ήταν μία πραγματικότητα, η οποία θ’ αποτελούσε μέρος ενός ευρύτερου συνόλου… 

Η Συμπαντική Ποιότητα δεν υπάρχει σαν έννοια σε μία άλλη εξωτερική διάνοια και συνεπώς, αυτή η ίδια υπάρχει σαν έννοια του εαυτού της, η οποία πραγματοποιείται μέσα στο σχετικό εξωτερικό χρόνο, με τη δραστηριότητα και τις σχέσεις των έμμεσων μερών της, προκαθορίζοντας έτσι σαν κοινή ουσία τις δυνατότητές  τους.  Τα  πράγματα  συνδέονται  άμεσα  και ταυτόχρονα με αυτήν, γιατί είναι αυτή η ίδια σαν ουσία τους, με μερικούς  από  τους  τρόπους  (με  τους  οποίους  εκείνη  ήταν ανέκαθεν). Ο τελειωμένος Χρόνος είναι μία Έννοια, η οποία υπάρχει πραγματικά σαν ουσία, σαν κοινή αρχή των πραγμάτων μέσα στις μικρότερες στιγμές τους. Με την πιο αφηρημένη έννοιά της η διανοητικότητα και η εμβιότητα είναι αμεσότητα, εσωτερικότητα, σταθερότητα στη δραστηριότητα και αυτο-προσδιορισμός.

Η Συμπαντική Ποιότητα είναι άμεσα και διανοητικά αυτενεργός, μία αυτο-καθορισμένη (με Έννοια) Εσωτερική Ύπαρξη, μία ανεπηρέαστη, ουδέτερη και σταθερή-βέβαιη αυτο-θεώρηση.

Η αμεσότητα προς τον εαυτό της, ο ταυτόχρονος αυτο-προσδιορισμός της, η σταθερότητα στη δραστηριότητά της, η αυτοτέλεια της ποιότητάς της είναι η διανοητικότητά της και υπό την έννοια αυτή συμπεραίνουμε την ταυτότητά της με το Θεό. Όταν αποσαφηνιστεί η σχέση της αμεσότητας και του σταθερού προσδιορισμού με τη διανοητικότητα, τότε θα καταλάβουμε τον παραπάνω ορισμό του Θεού και ποια είναι η σχέση του με τη σχετική εξωτερικότητα και με την αστάθεια.

Ο Αριστοτέλης ο Σταγειρίτης (384-322 π.κ.ε.) προσέγγισε στη λύση του προβλήματος για τη σχέση της διάνοιας-ζωής με την ύλη και για την προτεραιότητά τους, ανακαλύπτοντας τις πρώτες γενικότερες έννοιες και στοχαζόμενος πολύ απλά πάνω στην εμπειρία,  αξιοποιώντας  την  ανακάλυψή  του.  Εύστοχα,  είχε διαπιστώσει σαν βασικά κοινά στοιχεία των πραγμάτων την ύλη και τη μορφή. Αν και νοούσε την ύλη αφηρημένα και δεν είχε εξηγήσει την άμεση σχέση της με τη μορφή, με συνέπεια να θεωρούνται αυτά καθαυτά σαν τελείως διαφορετικά και αντίθετα.

Όταν αρχίζει να υπάρχει ένα πράγμα, πρέπει να αρχίσει με κάτι και όχι από το μηδέν. Έτσι εξήγησε ότι η ύλη είναι αυτό το κοινό μέσο έναρξης και συνεπώς η δυνατότητα του πράγματος, όχι το ίδιο το πράγμα, γιατί λείπει η μορφή. Λείπει αυτό που στη φιλοσοφία του Πλάτωνα ήταν έξω από τον αισθητό κόσμο, οι ιδέες, τα αιώνα αρχέτυπα των αισθητών. Δεν μπορούσε ούτε εκείνος ο τόσο προσεκτικός και εμπειρικός να διανοηθεί ότι η ύλη από μόνη της, αυτό το μέσο-αρχή, δηλαδή αυτή η έλλειψη πραγματικότητας μπορεί να γίνει από το μηδέν κάτι που δεν ήταν προηγουμένως. Έπρεπε να «μην είναι» σχετικά, με άλλα λόγια να είναι μία πρώτη  πραγματικότητα  σχετικά  με  την τελειωμένη.

Η μορφή (ή η ποιότητα) είναι η πραγματοποίηση αυτής της δυνατότητας ύπαρξης των πραγμάτων, η οποία γίνεται από μία διαρκώς ενεργή αρχή «το πρώτο κινούν». Η πρώτη αιτία πραγματοποιεί διαρκώς και ταυτόχρονα όλες τις δυνατότητες, ενώ η ίδια δεν είναι μία δυνατότητα και δε συνδέεται με την ύλη. Η τοποθέτηση της πρώτης αιτίας έξω από κάθε υλικότητα είναι η συνέπεια της άγνοιας για την άμεση σχέση ανάμεσα στην ύλη και στη μορφή.

Ωστόσο, όπως διαπίστωσε ο Αριστοτέλης, η ύλη και η μορφή βρίσκονται πάντοτε μαζί στην πραγματικότητα. Κάθε πράγμα είναι ένας συνδυασμός αυτών των δύο βασικών στοιχείων και όταν το πράγμα δεν υπάρχει, τότε παύει να υπάρχει αυτός ο συνδυασμός, όχι η ύλη και η μορφή, που αποτελούν αιτίες ή στοιχεία της ουσίας.

Πρώτος ο Αριστοτέλης από την αρχαία πόλη Στάγειρα της Μακεδονίας ερεύνησε τη λογική και γλωσσική δυνατότητα του ανθρώπου και κατέγραψε τις παρατηρήσεις και τα συμπεράσματά του. Τα συγγράμματα του Αριστοτέλη για την ανθρώπινη σκέψη και τη λογική συγκεντρώθηκαν κατά τη Βυζαντινή περίοδο σε ένα βιβλίο με το γνωστό τίτλο «Όργανον».

Ο Αριστοτέλης θεμελίωσε μία περιοχή της Επιστήμης που την αποκαλούμε «Λογική» και το θεωρητικό έργο του αργότερα στο Μεσαίωνα επηρέασε καθοριστικά τη φιλοσοφική και επιστημονική σκέψη των Αράβων και σε όλη την Ευρώπη επί πολλούς αιώνες. Οι βασικές παρατηρήσεις του Αριστοτέλη για το πως σχηματίζουμε τις σκέψεις μας και πως ξεχωρίζουμε την αλήθεια (όπως τους νόμους της λογικής, της ταυτότητας, της μη αντίφασης και το νόμο του αποκλεισμένου τρίτου) διδάσκονται μέχρι σήμερα στα σχολεία και στα Πανεπιστήμια όλου του κόσμου, σε μερικές περιπτώσεις χωρίς να το γνωρίζουν οι διδασκόμενοι.

Το φιλοσοφικό έργο του δεν έπαψε να αποτελεί πηγή έμπνευσης για πολλούς στοχαστές και ερευνητές της φιλοσοφίας. Ο Αριστοτέλης, ήδη από την προ κοινή εποχή, κατάφερε να ξεχωρίσει και να παραθέσει ένα μικρό αριθμό λέξεων από το πλήθος του καθημερινού λεξιλογίου, δέκα θεμελιώδεις έννοιες τις οποίες αποκαλεί ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ, οι οποίες περιλαμβάνουν τα πρώτα και τα πιο απαραίτητα γνωρίσματα που βρίσκουμε στα πράγματα και κάτω από αυτές μπορούν να υπαχθούν και να ταξινομηθούν οι υπόλοιπες έννοιες και τα πράγματα.

Αξιοπρόσεκτες προσεγγίσεις στα βασικά ζητήματα της φιλοσοφίας και σε πανθεϊστικές θέσεις διαπιστώνονται στους ονομαζόμενους στωικούς φιλόσοφους, στο Ζήνωνα από το Κίτιο της Κύπρου (333-262 π.κ.ε.) τον ιδρυτή της στωικής σχολής, στον Κλεάνθη (περ. 331-232 π.κ.ε.) στο Χρύσιππο από τους Σόλους της Κιλικίας (281/277-208/205 π.κ.ε.), στον Παναίτιο το Ρόδιο (περ. 185-109 π.κ.ε.) και στον Ποσειδώνιο από την Απάμεια της Συρίας (περ. 135-51/50 π.κ.ε.)

Όπως είναι γνωστό, στην πορεία των πρώτων αιώνων του αποκαλούμενου Ευρωπαϊκού Μεσαίωνα, μετά από μεγάλες κοινωνικές συγκρούσεις και διαμάχες για τα θρησκευτικά ζητήματα, η θρησκεία του χριστιανισμού επικράτησε και οι νέες θρησκευτικές αντιλήψεις για τον κόσμο και τη ζωή επιβλήθηκαν με τη βία. Οι Ελληνικές πόλεις στις οποίες είχαν ξεκινήσει να αναπτύσσονται οι επιστήμες, η τεχνολογία και η φιλοσοφία κατακτήθηκαν από ξένους λαούς, ενώ η διάδοση της νέας θρησκείας έβγαλε οριστικά από τη σκέψη και τη μνήμη των ελληνικών πληθυσμών το λαμπρό παρελθόν τους και έβαλε το μέλλον με τις Χριστιανικές ιδέες.

Με το πέρασμα του χρόνου, οι νέες θρησκευτικές απόψεις έγιναν δεκτές από τα πρόσωπα που επέβαλαν τότε την κρατική εξουσία με τη δύναμη των όπλων και του πλούτου (χωρίς σοβαρή νομοθεσία και σύνταγμα), βρήκαν πολλούς νέους εκφραστές και οι νέες γενεές μεγάλωναν με τη νέα θρησκευτική διδασκαλία, που τότε αποτελούσε το άλφα και το ωμέγα στην ανθρώπινη γνώση.

Το επιστημονικό και το φιλοσοφικό ενδιαφέρον στην Ευρώπη σχεδόν χάθηκε, λόγω των νέων συνθηκών που ζούσαν οι άνθρωποι, αλλά και επειδή τα πρόσωπα της εξουσίας απαγόρευαν κάθε σκέψη και έκφραση που άγγιζε τα ζητήματα, τα οποία εκείνοι αποφάσιζαν ότι ανήκουν στη θρησκευτική διδασκαλία που ονομάστηκε Χριστιανισμός.

Οποιοσδήποτε άνθρωπος με δημιουργική σκέψη επιθυμούσε να εκφράσει δημόσια μια νέα άποψη για τη φύση, για τη ζωή, για την ανθρώπινη κοινωνία και γενικά για τον κόσμο δεν μπορούσε να το κάνει εύκολα με τα τεχνικά μέσα εκείνης της εποχής. Δεν υπήρχαν τα ηλεκτρονικά μέσα, αλλά και η έκδοση ενός μικρού βιβλίου δεν ήταν εύκολο να γίνει. Έπειτα, ο άνθρωπος με την ερευνητική σκέψη έπρεπε να είναι όχι απλώς προσεκτικός, αλλά να διαστρεβλώσει αυτά που θα πει και να κρατήσει μερικά μυστικά, για να μην κατηγορηθεί και υποστεί τις γνωστές συνέπειες και την παραδειγματική τιμωρία.

 Έπειτα, θα ακολουθούσε η πιο μεγάλη δοκιμασία, να δώσει μερικές πειστικές εξηγήσεις, να αρνηθεί δημόσια ορισμένες από τις απόψεις του ή να φύγει να ζήσει κάπου αλλού. Η τιμωρία μπορούσε να είναι η θανατική εκτέλεση και αυτό δεν ήταν ένα σπάνιο φαινόμενο για εκείνα τα χρόνια. Έτσι, ελάχιστες προσπάθειες έγιναν εκείνα τα χρόνια για να εκφραστούν νέες φιλοσοφικές και επιστημονικές  απόψεις και ακόμα πιο λίγες είναι οι πληροφορίες που διασώθηκαν.

Ανάμεσα στις ελάχιστες περιπτώσεις των φιλοσόφων του σκοτεινού Μεσαίωνα, που μάθαμε το όνομά τους και διατύπωσαν σκέψεις που πλησιάζουν στον Πανθεϊσμό είναι ο Ιρλανδός θεολόγος Ιωάννης Σκώτος Εριγένης (Johannes Scotus Eriugena, 810 – 877). Μετέφρασε έργα του ψευδο-Διονυσίου Αρεοπαγίτη από τα Ελληνικά στα Λατινικά. Ο ίδιος διατύπωσε σκέψεις για την ερμηνεία του κόσμου και τη σχέση του κόσμου με το χριστιανικό Θεό, στο φιλοσοφικό έργο του Περί διαιρέσεως της Φύσεως (De Divisione Naturae), γραμμένο με μορφή διαλόγου.

Ο Εριγένης ταύτιζε το Θεό με το Σύμπαν/Φύση στην πρώτη στιγμή της ύπαρξής του, μετά από την οποία ακολουθεί μία εξέλιξη κυκλική και αναδημιουργείται από τον εαυτό του. Τη λογική αυτή ερμηνεία συνοψίζουν τέσσερις απλές παρατηρήσεις που κάνει γενικά για όλα τα πράγματα, τα οποία ενοποιεί μέσα στην αφηρημένη έννοια μιας συνολικής φύσης, μαζί με το Θεό:

«Η φύση είναι το γενικό όνομα όλων όσων υπάρχουν και όλων όσων δεν υπάρχουν. Μου φαίνεται ότι ο μερισμός της φύσεως χωρεί σε τέσσερα είδη. Πρώτο είναι το είδος που δημιουργεί και δεν δημιουργείται, δεύτερο είναι αυτό που δημιουργεί και δημιουργείται, τρίτο αυτό που δημιουργείται και δεν δημιουργεί, τέταρτο αυτό που ούτε δημιουργείται ούτε δημιουργεί».

Το πρώτο είδος είναι η πηγή όλων των πραγμάτων την οποία ονομάζουμε Θεό. Το δεύτερο είδος είναι ο κόσμος των θεϊκών προτύπων, όπως οι Ιδέες του Πλάτωνα, το τρίτο είναι ο κόσμος που αντιλαμβανόμαστε και το τέταρτο είναι το τέλος του κόσμου, η επιστροφή όλων των πραγμάτων πίσω στην πηγή τους.

Από μία τέτοια πανθεϊστική θεώρηση η πρωταρχική και άμεση αιτία της ύπαρξης του Σύμπαντος αναγνωρίζεται στο ίδιο το Σύμπαν, όχι έξω από αυτό ούτε σε μία αφηρημένη ποιότητα πραγμάτων, χωρίς να δημιουργείται ζήτημα αμφισβήτησης της κοινής εμπειρικής διαπίστωσης της εξέλιξής του. Ωστόσο δεν εξηγείται επαρκώς η εξέλιξή του και αποκρύπτεται το πρόβλημα της ουσίας.

Γιατί, όπως έχουμε πει, ένα άμεσο αυτοτελές πράγμα δεν μπορεί να γίνεται σαν ένα μέρος, ν’ αλλάξει και να προσδιορίσει έμμεσα ή εκ των υστέρων μία πολλαπλότητα άλλων πραγμάτων σε «εξωτερικές» στιγμές. «Αν όλα τα πράγματα προέρχονταν σαν εξωτερικά αποτελέσματα μόνο από μια πρωταρχική-κοινή αιτία ή από την εξέλιξη ενός πρωταρχικού-κοινού πράγματος (χωρίς τα ίδια να ήταν μέρη της πρωταρχικής αιτίας), τότε το πρωταρχικό πράγμα δεν θα ήταν αυτοτελές ούτε με σταθερή και ταυτόχρονη ποιότητα και συνεπώς όχι πρωταρχικό». σ133 

Ανάμεσα στις ελάχιστες περιπτώσεις του σκοτεινού Μεσαίωνα, είναι γνωστά τα ονόματα των φιλοσόφων που πλησίασαν σε πανθεϊστικές απόψεις, των Amaury de Bene (Αμάλριχος, θάνατος λίγο μετά το 1204) και David de Dinant (Δαβίδ του Ντινάν, 1160 ~ 1217).

Πανθεϊστικά σημάδια υπάρχουν και στα έργα πολλών εκπροσώπων του ανατολικού αριστοτελισμού, όπως του Αλ Φαραμπί (870-950, Φαραμπί = «Δεύτερος διδάσκαλος»), ο οποίος θεωρείται ο βασικός εκπρόσωπος του αριστοτελισμού στην Ανατολή των μεσαιωνικών χρόνων και συνδυάζει απόψεις της νεοπλατωνικής  διδασκαλίας.  Μερικοί  άλλοι  αριστοτελικοί  της Ανατολής, από τους πιο γνωστούς είναι ο Ιμπν Σίνα (λατ. Avicenna 980-1037), ο Ιμπν Μπάτζα (λατ. Avempace τέλος 11ου-1139), ο Ιμπν Ρουσντ (λατ. Averroes 1126-1198). Ένας ακόμα γνωστός Άραβας φιλόσοφος με μερικές προδρομικές πανθεϊστικές απόψεις είναι ο Ιμπν Αλ – Αραμπί (1165-1240) και όσο ψάχνουμε βρίσκουμε πολλούς άλλους λιγότερο ή περισσότερο γνωστούς.

Ο Λάιμπνιτς (Gottfried Wilhelm Leibnitz 1646-1716) είχε προσέξει τη μονομέρεια των προηγούμενων φιλοσοφικών θεωριών, κατάλαβε πως έπρεπε να υπερβεί τις αντιθέσεις που υπήρχαν στις βασικές έννοιές τους, αναγνώρισε την προοπτική για τη γνώση που προσφέρει η παρατήρηση των φαινομένων  και προσέγγισε σε μία πανθεϊστική θεώρηση.

Στην εποχή του ήδη είχαν διατυπωθεί οι εντυπωσιακοί νόμοι για την περιγραφή της κίνησης των σωμάτων επάνω στη γη αλλά και για τις τροχιές των ουράνιων σωμάτων (Κοπέρνικος, Κέπλερ, Γαλιλαίος, Νεύτων) και είχαν πληθύνει οι φωνές και τα βιβλία που εξέφραζαν τις προοπτικές του ανθρώπινου πνεύματος όταν αυτό ερευνά τη φύση και βασίζεται σε παρατηρήσεις της εμπειρίας και την αμφισβήτηση των παραδοσιακών θεολογικών απόψεων (όπως ο Φρ. Μπέϊκον και ο Λοκ).

Η ύλη από μόνη της, όπως τη νοούσαν ο Ντεκάρτ και από τους πρώτους ο Δημόκριτος, δεν ήταν κάτι αυτενεργό και η δομή της τότε ήταν τελείως άγνωστη. Ο ρόλος της ύλης περιοριζόταν στην εξωτερική μετατόπιση και η ύπαρξη της νόησης δεν μπορούσε να εξηγηθεί με τέτοια (μηχανική) δραστηριότητα, ιδιαίτερα εκείνα τα χρόνια, όπου επικρατούσε η πιο αρχαία άποψη για το πνεύμα, σαν κάποια άυλη ουσία ή σαν μια υπερφυσική δύναμη.

Ανάμεσα σε αυτήν την αντίθεση, στην έννοια της ύλης και της νόησης, ο Λάιμπνιτς διαμόρφωσε μία έννοια της ουσίας, η οποία συνδύαζε την υλικότητα, δηλ. τη δυνατότητα ή την πρωταρχικότητα της σύνθεσης και απ’ την άλλη την ποιοτική ενεργητικότητα, την οποία δεν μπορούσε να εξηγήσει με την αφηρημένη υλική δράση (με εξωτερική ενέργεια από  μετατόπιση).

Η  εσωτερικότητα  δε  θα  μπορούσε  να δημιουργηθεί, αν δεν προϋπήρχε στην αρχική απλή ουσία και, έτσι, καθόρισε την ουσία σαν κάτι ανάμεσα στην ύλη και στην ψυχή. Σαν κάτι απλό, προϋπόθεση της σύνθεσης και συγχρόνως σαν κάτι το οποίο είναι εσωτερικά πολύπλοκο και δραστήριο, χωρίς ν’ αποτελείται από μέρη, για να είναι δυνατή η εξωτερική σχέση και η εξέλιξη. Αυτήν την απλή ουσία ονόμασε «μονάδα».

Διαπιστώνοντας με την ενδοσκόπηση στον εαυτό του τη συνθετότητα της αντίληψης και της σκέψης, ο Λάιμπνιτς απέδωσε στη μονάδα την εσωτερική ιδιότητα ν’ αντιλαμβάνεται και σαν ατελής να ρέπει προς μία τελειότερη αντίληψη. Γιατί έτσι απλή και αδιαίρετη που ήταν η μονάδα, χωρίς μέρη, χωρίς σύνδεση με εξωτερικά μέρη (χωρίς τρόπους εξωτερικής αλληλεπίδρασης), δεν μπορούσε να επηρεαστεί ή να δράσει με κανέναν άλλο τρόπο παρά μόνο με «άυλη» αλλαγή, δηλαδή με αλλαγή εσωτερική και όπως ειδικότερα επέλεξε, με αλλαγή αντιληπτική.

Βλέπουμε πως ο Λάιμπνιτς σοφά προϋπόθεσε την ύπαρξη της ποιότητας, της συνθετότητας και της εσωτερικότητας για κάθε αρχή εξέλιξης και πιο πέρα σύνθεσης, αλλά την προϋπόθεση αυτή τη δημιούργησε ο ίδιος στη θεωρία του, περιορίζοντας την έννοια της ουσίας (ήταν ατελής, δημιουργημένη, πολλαπλή). Σε αντίθεση με τον Σπινόζα, ο Λάιμπνιτς δεν μπορούσε να διανοηθεί μία ουσία κοινή, αυτοτελής και με τέλεια αντίληψη, αφού έτσι δε θα μπορούσε να εξηγήσει την εμπειρικά διαπιστωμένη εξέλιξη και τη συνθετότητα στα πράγματα.

Το βέβαιο ήταν, ότι η απλή ύλη δεν αρκούσε για να εξηγηθούν τα πιο σύνθετα φαινόμενα και τότε ο Θεός, που στην εποχή του Λάιμπνιτς η πίστη ήταν γερά ριζωμένη στην ανθρώπινη ψυχή, θα υπήρχε μόνος του χωρίς σκοπό και χωρίς δραστηριότητα. Έτσι, για μία ακόμα φορά, το πρόβλημα μετατέθηκε και ο Λάιμπνιτς χρειάστηκε να εξηγήσει με πρωτότυπη σκέψη τη συνύπαρξη των αμερών μονάδων και με σχετική συνέπεια τις δυνατότητές τους, διατηρώντας την απλότητά τους (ή αμερότητα) στη θεωρία του και επαναλαμβάνοντας το ρυθμιστικό ρόλο του Θεού σε κάθε φαινόμενο.

Κάθε μονάδα είναι διαφορετική και αναπαριστά από τη δική της ελλιπή άποψη όλο το σύμπαν. Η αντίληψή της μπορεί ν’ αλλάζει λεπτομερώς και απρόσεκτα, χωρίς ποτέ να χάνεται τελείως και από μία θεϊκή προταξινόμηση στις καθαρές αντιλήψεις της μίας αντιστοιχούν συγκεχυμένες στις υπόλοιπες μονάδες και αντιθέτως. Το μόνο μέσο της αλληλεπίδρασής τους είναι η αντίληψη και στη δράση τους αντιστοιχούν οι καθαρές αντιλήψεις, ενώ όταν έχουν ελλιπείς, τότε επηρεάζονται.

Κάθε δράση ή επηρεασμός προέρχονται άμεσα από την ύπαρξη της κάθε μίας μονάδας και συμφωνεί τέλεια με τον ανάλογο εσωτερικό επηρεασμό ή  τη δράση όλων  των  υπολοίπων. Γιατί  αυτή η αρμονική σχέση (ή σύμπτωση) προετοιμάζεται διαρκώς από το Θεό, βάσει της σοφίας του και μίας ηθικής αναγκαιότητας, από την αρχή που τις δημιουργεί.

Το σύνολο των συγκεχυμένων αντιλήψεων,  που  υπάρχουν  σε  όλες  τις  μονάδες,  λόγω  του εσωτερικού περιορισμού τους από τις αντιλήψεις των άλλων μονάδων αποτελούν την ύλη. Όταν οι μονάδες συγκεντρώνονται με τρόπο που θα φέρει μία καθαρότερη αντίληψη, τότε αποτελούν μία ευρύτερη σύνθεση (το σώμα) και έτσι γίνεται το πέρασμα από τη φυτική ζωή σε αυτήν των ζώων και των ανθρώπων. Στη θεωρία του Λάιμπνιτς ο χώρος, ο χρόνος και η ύλη υπάρχουν μόνο φαινομενικά, σαν μορφές που δημιουργούνται από τις νοητές σχέσεις των μονάδων.

Στην πραγματικότητα δεν υπήρχε εξωτερικότητα ή έμμεση αλληλεπίδραση. Παρότι ο κόσμος είχε διαιρεθεί σε πολλές μεμονωμένες εσωτερικές ουσίες, τις λεγόμενες μονάδες, αυτά τα γενικά γνωρίσματα των πραγμάτων αφαιρέθηκαν από την έννοιά της πραγματικότητας. Ο Λάιμπνιτς περιόρισε το χρόνο, το χώρο και την ύλη μόνο μέσα στην αντίληψη, σαν να ήταν ιδεατά – παρόμοια όπως έκανε ο Μπέρκλεϋ γενικότερα για την εξωτερική πραγματικότητα – και, όπως ο τελευταίος, ο Λάιμπνιτς με την παράδοξη σκέψη του μπόρεσε ν’ αποφύγει το συνηθισμένο λάθος, να θεωρήσει το χώρο, το χρόνο και την ύλη σαν μορφές προϋπάρχουσες από τα σύνθετα πράγματα ή σαν πρωταρχικές ουσίες. Για τον Λάιμπνιτς, ακόμα και η απλή ύπαρξη των σωμάτων δεν μπορούσε να νοηθεί χωρίς κάποια μεταφυσική παρουσία.

 » Γιατί η κίνηση, αν δεν θεωρήσουμε σ’ αυτήν παρά μόνο ό,τι περιέχει ακριβώς και τυπικά, δηλαδή μια μεταβολή θέσης, δεν είναι κάτι τελείως πραγματικό. Κι’ όταν πολλά σώματα αλλάζουν θέση μεταξύ τους, δεν είναι είναι γι’ αυτά δυνατό να καθορίσουμε μόνο με τη θεώρηση αυτών των μεταβολών, σε ποιο απ’ όλα πρέπει να αποδοθεί η κίνηση ή η στάση. Αυτό θα μπορούσα να το αποδείξω γεωμετρικά αν δεν ήθελα τώρα να σταματήσω εδώ.  Αλλά η δύναμη ή άμεση αιτία αυτών των μεταβολών είναι κάτι πιο πραγματικό (…)

Όμως αυτή η δύναμη είναι κάτι διαφορετικό από το μέγεθος, το σχήμα και την κίνηση, κι’ από αυτό μπορούμε να κρίνουμε ότι η έννοια των σωμάτων δεν συνίσταται αποκλειστικά στην έκταση και τις μεταβολές της, όπως το φαντάζονται οι σύγχρονοί μας. Έτσι είμαστε ακόμη υποχρεωμένοι να αποκαταστήσουμε ορισμένα όντα ή μορφές που αυτοί έχουν αποκηρύξει. Και μολονότι όλα τα επί μέρους φαινόμενα της φύσης θα μπορούσαν να εξηγηθούν μαθηματικά ή μηχανικά από αυτούς που τα καταλαβαίνουν, παρόλ’ αυτά φαίνεται όλο και περισσότερο ότι οι γενικές αρχές της σωματικής φύσης και της ίδιας της μηχανικής είναι περισσότερο μεταφυσικές παρά γεωμετρικές (…) «. σ85

Κώστας Γ. Νικολουδάκης

http://www.terrapapers.com

Αφαιρέστε το ψεκαζόμενο αλουμίνιο από το σώμα σας

 

Οι «ανύπαρκτοι» αεροψεκασμοί έχουν φλομώσει το σώμα μας με αλουμίνιο μεταξύ πολλών άλλων. Μην απορείτε που το αλτζχάιμερ θερίζει. Όταν το αλουμίνιο περνάει τον αιματο-εγκεφαλικό φραγμό ενώνεται με πρωτεΐνες και επιτίθεται στην μυελίνη, την μόνωση των νεύρων. Έτσι δημιουργούνται εκατομμύρια βραχυκυκλώματα στα νεύρα. Για αυτό το αλτζαχάιμερ μοιάζει σαν να έχει μπερδέψει κανείς τα συρτάρια της μνήμης.
Είναι αποτέλεσμα των ψεκασμών. Μάλιστα είναι μια από τις πολλές αρρώστιες που δεν υπήρχαν προπολεμικά, όπως η χρόνια κόπωση.
Τα μέταλλα που κυρίως ψεκάζονται είναι το σωματιδιακό αλουμίνιο και το ραδιενεργό βάριο. Τα δευτερογενή αποτελέσματα του αλουμινίου και του βαρίου έχουν ξεκαθαριστεί από την ανακάλυψη του Dr. Robert Folk των νανοβακτηριδίων, μια ολοκαίνουργια τάξη μολυσματικών βακτηριδίων που υπάρχουν κατά κόρον στην λιθόσφαιρα και την ανώτερη ατμόσφαιρα. Τώρα είναι γνωστό ότι είναι η πλέον διαδεδομένη μορφή ζωής στην γη. Τα ευρήματα του Folk έχουν δείξει ότι τα νανοβακτηρίδια μεταβολίζουν τα μέταλλα, ειδικά να δένονται σε τεράστιους αριθμούς στο αιωρούμενο αλουμίνιο και το βάριο στο ψέκασμα πριν πέσει κάτω με τις καταιγίδες στον υδροφόρο ορίζοντα.
Αφού τα ατμοσφαιρικά μέταλλα έχουν εξυπηρετήσει τον σκοπό να διαδώσουν τα όπλα ακτινών, δρουν σαν το τέλειο μέσο διανομής για ουσιαστικά μη ανιχνεύσιμους μολυσματικούς νάνο-παράγοντες, επιδεινώνοντας την τοξικότητα των μετάλλων στο ανθρώπινο σώμα. Οι τοξικολόγοι έχουν δείξει ότι το φθόριο στο πόσιμο νερό επιτρέπει στα σωματίδια του αλουμινίου να διεισδύσουν από τον αιματο-εγκεφαλικό φραγμό και καταστρέφει τα νευρικά κύτταρα.
Η έρευνα δείχνει ότι στους ανεπαρκείς σε μαγνήσιο ανθρώπους (το 90% των Αμερικανών), το σωματιδιακό αλουμίνιο αποθηκεύεται στο κεντρικό νευρικό σύστημα αντικαθιστώντας το μαγνήσιο, έχοντας σαν αποτέλεσμα την αδρανοποίηση της τουμπουλίνης ένα ένζυμο κρίσιμο για την νευρική λειτουργία.
Το μαλικό μαγνήσιο είναι ένα πρόσθετο διατροφής που μπλοκάρει αποτελεσματικά την δηλητηρίαση από το αλουμίνιο καθώς αφαιρει το αλουμίνιο από το σώμα με την χηλίωση μέσω του μαλικού οξέως, ενώ προσδίδει φυσικό διαιτητικό μαγνήσιο. Η μηχανή νοητικού ελέγχου της Νέας Τάξεως Πραγμάτων θα καταρρεύσει όταν οι πολίτες επιβάλουν την κατάργηση της Ναζιστικής φθορίωσης του νερού και τα τοξικά ψεκάσματα.
Επειδή το μαλικό οξύ παίζει βασικό ρόλο στην παραγωγή ενέργειας στα μιτοχόνδρια συνιστάται συχνά με μαγνήσιο για την ινομυαλγία και το σύνδρομο χρόνιας κόπωσης.
Το μαλικό μαγνήσιο, βοηθά σε επώδυνες μυικές φλεγμονές, δυσκαμψία, πόνο στους μυς, και στην κόπωση που μπορεί να προκύψει από τον καταβολισμό του μυός, σε μια προσπάθεια για τη δημιουργία πηγών ενέργειας.
Κλινικά φαίνεται να απαλύνει και ενεργοποιεί τα μυϊκά κύτταρα.

Το μαλικό μαγνήσιο είναι το άλας του μαγνησίου με το μαλικό οξύ που παρέχει στο σώμα μαζί τα οφέλη μαλικού οξέος συνδυασμένα με τα οφέλη του μαγνησίου.

Το μαλικό οξύ είναι μια θρεπτική ουσία η οποία βρέθηκε να συμβάλει στη διαδικασία της μετατροπής των τροφίμων σε ATP (κύτταρα-πηγή ενέργειας του οργανισμού).

Το μαλικό μαγνήσιο είναι μία από τις λίγες ουσίες που μπορούν να χηλικοποιήσουν και να απομακρύνουν τα ίχνη του αλουμινίου από τους ιστούς του σώματος.

Επειδή το μαλικό οξύ παίζει βασικό ρόλο στην παραγωγή ενέργειας στα μιτοχόνδρια συνιστάται συχνά με μαγνήσιο για την ινομυαλγία και το σύνδρομο χρόνιας κόπωσης.

Το μαλικό μαγνήσιο, βοηθά σε επώδυνες μυικές φλεγμονές, δυσκαμψία, πόνο στους μυς, και στην κόπωση που μπορεί να προκύψει από τον καταβολισμό του μυός, σε μια προσπάθεια για τη δημιουργία πηγών ενέργειας.

Μαλικό μαγνήσιο και αλουμίνιο: Προκαταρκτικές μελέτες δείχνουν ότι μηλικό μαγνήσιο υποστηρίζει τα δικά της αποτοξίνωσης του σώματος του αλουμινίου στον εγκέφαλο.  Όταν το αλουμίνιο περνάει τον αιματο-εγκεφαλικό φραγμό ενώνεται με πρωτεΐνες και επιτίθεται στην μυελίνη, την μόνωση των νεύρων.

Η έρευνα δείχνει ότι σωματιδιακό αλουμίνιο αποθηκεύεται στο κεντρικό νευρικό σύστημα αντικαθιστώντας το μαγνήσιο, κάτι που γίνεται πολύ έντονα στα άτομα που έχουν έλλειψη μαγνησίου . αυτό έχει σαν κύριο αποτέλεσμα την αδρανοποίηση της τουμπουλίνης ενός ενζύμου που έχει σημαντικό ρόλο στην λειτουργία του νευρικού συστήματος και στην προστασία των νευρώνων

Το μαλικό μαγνήσιο μπλοκάρει αποτελεσματικά την δηλητηρίαση από το αλουμίνιο καθώς αφαιρει το αλουμίνιο από το σώμα με την χηλίωση μέσω του μαλικού οξέως, ενώ προσδίδει φυσικό διαιτητικό μαγνήσιο και καλύπτει τις όποιες ελλείψεις «κλείνοντας την πόρτα» για την αποθήγκευση του αλουμινίου.

Μπορεί να μην είναι πια έκπληξη το γεγονός ότι το αλουμίνιο μπορεί να βρεθεί σε μια ευρεία ποικιλία των τροφίμων και των βιομηχανικών προϊόντων, όπως το μπέικιν πάουντερ, κρέμες, αντιόξινα, αποσμητικά, μαγειρικά σκεύη και δοχεία τροφίμων. Ακόμη και το νερό της βρύσης περιέχει αλουμίνιο. Με τόσες πολλές πιθανές προοπτικές για την πρόσληψη του αλουμινίου, μπορεί να καταναλώνουμε τελικά πολύ περισσότερο από ότι χρειαζόμαστε.

Υπάρχουν αυξανόμενες αποδείξεις ότι το αλουμίνιο τείνει να συσσωρεύεται στο σώμα του σύγχρονου ανθρώπου των πόλεων και μάλιστα σε επίπεδα «οργανικού» συναγερμού. Δυστυχώς, δεν υπάρχουν εμφανή προειδοποιητικά σημάδια της υπερβολικής συσσώρευσης αλουμινίου, μέχρι τα επίπεδα να γίνουν αρκετά υψηλά και να έχουμε ορατές πιά δυσμενείς επιπτώσεις στην υγεία.

Οι ερευνητές έχουν δείξει ότι το αλουμίνιο είναι πιο πιθανό να συσσωρεύεται στους εγκεφάλους των ατόμων των οποίων οι δίαιτες είναι ανεπαρκείς σε μαγνήσιο! Αρκετές μελέτες έχουν δείξει ότι τα ζώα τρέφονται με δίαιτες χαμηλές σε μαγνήσιο και συσσωρεύουν υψηλές συγκεντρώσεις του αλουμινίου στο κεντρικό νευρικό σύστημα.

Προκαταρκτικές μελέτες δείχνουν ότι μηλικό μαγνήσιο υποστηρίζει τα δικά της αποτοξίνωσης του σώματος του αλουμινίου στον εγκέφαλο.

Όταν το αλουμίνιο περνάει τον αιματο-εγκεφαλικό φραγμό ενώνεται με πρωτεΐνες και επιτίθεται στην μυελίνη, την μόνωση των νεύρων.

Η έρευνα δείχνει ότι σωματιδιακό αλουμίνιο αποθηκεύεται στο κεντρικό νευρικό σύστημα αντικαθιστώντας το μαγνήσιο, κάτι που γίνεται πολύ έντονα στα άτομα που έχουν έλλειψη μαγνησίου. Αυτό έχει σαν κύριο αποτέλεσμα την αδρανοποίηση της τουμπουλίνης ενός ενζύμου που έχει σημαντικό ρόλο στην λειτουργία του νευρικού συστήματος και στην προστασία των νευρώνων

Το μαλικό μαγνήσιο μπλοκάρει αποτελεσματικά την δηλητηρίαση από το αλουμίνιο καθώς αφαιρει το αλουμίνιο από το σώμα με την χηλίωση μέσω του μαλικού οξέως, ενώ προσδίδει φυσικό διαιτητικό μαγνήσιο και καλύπτει τις όποιες ελλείψεις «κλείνοντας την πόρτα» για την αποθήγκευση του αλουμινίου.

Εκτός από την παροχή του 45% του USRDA για το μαγνήσιο το προϊόν MAGNESIUM MALATE προμηθεύει επίσης τον οργανισμό με μηλικό οξύ, ουσία που βρίσκεται σε αφθονία στα φρούτα, όπως μήλα, αλλά και που παράγεται επίσης μέσα στο σώμα. Είναι ένας μεταβολίτης του κύκλου του Krebs, κύκλου που αποτελεί το σύνολο των βιοχημικών αντιδράσεων που χρησιμοποιούνται για να παράγουν το 90% της συνολικής ενέργειας στα κύτταρα του σώματος. Το μηλικό οξύ διαπερνά εύκολα τον αιματοεγκεφαλικό φραγμό και έχει αποδειχθεί ότιδεσμεύει το αλουμίνιο και ενεργοποιεί την τουμπουλίνη.

Το Μαλικό Μαγνήσιο, θα το βρεις στο κατάστημα βιολογικών ειδών ΒΙΟΦΩΣ αποστέλλονται δωρεάν με κούριερ σε όλη την Ελλάδα. Επίσης στο Βιοφώς θα βρεις και τον ειδικό αποχυμωτή για να έχεις φρέσκο χυμό από φύλλα σιταριού, σέλινου, μαϊντανού, ελιάς, φύλλων από παντζάρια και όλων των λαχανικών. Αναφέρετε πως το είδατε στο terra papers για να έχετε την ανάλογη έκπτωση.

ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΑΓΓΕΛΗ & ΣΙΑ Ο.Ε.    
Διεύθυνση: Πανεπιστημίου 58 ΑΘΗΝΑ
E-mail: info@diatrofologiki.gr
Τηλέφωνο: 2103800180, 2103800181, 2103800182
Fax: 2103800183

Η αιτία που προκαλεί την ινομυαλγία δεν είναι πλήρως κατανοητή. Ωστόσο, ορισμένοι ερευνητές πιστεύουν ότι υπάρχει μια δυσλειτουργία στην ικανότητα του σώματος για την παραγωγή ενέργειας. Οι μύες καίνε ενέργεια πιο γρήγορα από ό, τι μπορεί να παραχθεί. Η κατάσταση επιδεινώνεται από την έλλειψη των θρεπτικών ουσιών που απαιτούνται για παραγωγή ενέργειας.
Αυτό μπορεί να προκαλέσει τους μυς να στηρίζονται υπερβολικά στην αναποτελεσματική (αναερόβια) παραγωγή ενέργειας αντί της πιο αποτελεσματικής (αερόβια). Το μαλικό οξύ παίζει βασικό ρόλο στην παραγωγή ενέργειας στα κύτταρα. Ως εκ τούτου, συνιστάται συχνά με μαγνήσιο για ινομυαλγία και το σύνδρομο χρόνιας κόπωσης.
Όλα αυτά είναι κάποια από τα αποτέλεσμα των αεροψεκασμών και του ποντικοφάρμακου – φθορίου στο νερό που πίνει ο » πολιτισμένος» άνθρωπος.
Χρησιμοποιήστε το μαλικό μαγνήσιο μαζί με το Drink Charger MWO και προστατεύστε τον εαυτό σας από το αλουμίνιο των αεροψεκασμών και το φθόριο-ποντικοφάρμακο της βρύσης.
Το Αποσταγμένο Νερό Είναι η Πηγή της Νεότητας
Το Καρκινογόνο Ακρυλαμίδιο στα επεξεργασμένα τρόφιμα
Τα «δικαιώματα νερού» ΕΞΑΝΤΑΣ video
… και Το Νερό Της Φύσης Υπό Έλεγχο
Ο Θάνατος με την μορφή του Αλουμινίου
Γάλα, το Ναρκωτικό Δηλητήριο
Εάν έχετε κοχόνες αντιδράστε, αλλιώς περιμένετε στους καναπέδες σας την λύτρωση από τον ΣΟΥ-ΖΟΥ, τους Ολύμπιους, τους Ε, τους πολιτικούς σας, τους ΕΛ και τους Κουνέλ, τρομάρα σας!


http://www.terrapapers.com/

ΕΙ - Ε.Ν.D. Λαμπράκης, Βαλσαμάκης στο artFM Radio 27.12.2013

 

ΕΙ - Ε.Ν.D. Λαμπράκης, Βαλσαμάκης 27.12.2013 στο artFM Radio Cyprus
με τον Νίκο Αμάραντο με θέμα arcana arcanorum atlantis

www.artfmradio.com 

Ε4: ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ 300 ΕΛΛΗΝΕΣ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

ΕΝΕΡΓΟΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ Ε4

Γιάννης Καλογερόπουλος

ΕΝΕΡΓΟΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ Ε4

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΕΡΩΤΗΣΗ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ 300 ΕΛΛΗΝΕΣ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ 

ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ ΟΛΟΙ ΤΗΝ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ 67650/2013 ΚΑΙ ΤΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΤΗΣ !!!
ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΠΟΥ ΑΘΩΩΝΕΙ ΤΟΝ ΑΡΤΕΜΗ ΣΩΡΡΑ ΚΑΙ ΕΝΙΣΧΥΕΙ ΤΗΝ ΜΗΝΥΣΗ ΤΗΣ ΕΣΧΑΤΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ ΠΟΥ ΣΑΣ ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΙ !!
. . Σ' ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ ΡΗΤΩΣ ΟΤΙ :
1ον. ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΕΧΟΥΝ ΚΑΤΑΤΕΘΕΙ ΗΔΗ ΣΕ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ ΚΑΤΑΠΙΣΤΕΥΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ ΕΠΙΣΗΜΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΣΕ ΣΑΣ ΚΑΙ ΣΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΙΣ 28 - 9 - 2012 !!!
2ον. ΕΧΕΙ ΧΡΕΩΘΕΙ ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΧΟΡΗΓΗΣΗΣ ΕΠΙΤΟΚΙΟ 0,5%  ΕΩΣ ΤΟ ΠΕΡΑΣ ΤΟΥ ΛΟΓΙΣΤΙΚΟΥ ΕΛΕΓΧΟΥ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΠΟΠΛΗΡΩΜΗΣ ΤΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΧΩΡΗΘΕΙ ΩΣ ΔΑΝΕΙΟ !!!
3ον. ΑΥΤΟ ΤΟ ΕΠΙΤΟΚΙΟ 0,5%  ΕΧΕΙ ΔΩΘΕΙ ΕΝΤΟΛΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΡΤΕΜΗ ΣΩΡΡΑ ΣΤΟΝ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΗ ΤΟΥ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥ ΝΑ ΤΟ ΤΟΠΟΘΕΤΕΙ ΣΕ ΕΙΔΙΚΟ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ ΚΑΙ ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΑΝΑΓΚΗ ....ΚΑΙ ΟΧΙ ΝΑ ΤΟ ΚΑΡΠΩΝΕΤΑΙ Ο ΣΩΡΡΑΣ !!!
ΑΥΤΑ ΤΑ ΑΝΑΦΕΡΕΙ Η ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΕΙΣΑ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ !!!
. ΕΣΕΙΣ ΩΣ ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟΙ ΑΝΔΡΕΣ ΓΙΑΤΙ ΣΩΠΑΙΝΕΤΕ ;;
. . ΕΩΣ ΠΟΤΕ ΘΑ ΨΗΦΙΖΕΤΕ ΠΡΟΔΟΤΙΚΟΥΣ ΝΟΜΟΥΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΜΕ ΠΡΟΣΧΗΜΑ ΤΗΝ ΕΛΛΕΙΨΗ ΧΡΗΜΑΤΩΝ ;
. . . ΕΩΣ ΠΟΤΕ ΘΑ ΣΚΟΤΩΝΕΤΕ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ;;..... ΚΑΙ ΟΙ 300 !!!
. . . . ΕΩΣ ΠΟΤΕ ΘΑ ΠΡΟΔΙΔΕΤΕ ΤΟΝ  Λ Α Ο  ΜΑΣ ;
. . . . . ΠΟΙΑ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Η ΤΙΜΩΡΙΑ ΣΑΣ ;; 
. . . . . . ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΠΛΕΟΝ ΝΑ ΕΠΙΚΑΛΕΙΣΤΕ ΑΓΝΟΙΑ !!!! 

. ΚΑΛΕΙΣΤΕ ΑΜΕΣΑ ΝΑ ΠΑΡΕΤΕ ΘΕΣΗ ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΜΑΣ !!!
.. ΑΛΛΙΩΣ . . Π Α Ρ Α Ι Τ Η Θ Ε Ι Τ Ε !!!!! 
παρακαλώ να σταλεί σε όλους τους βουλευτές με όλους τους τρόπους !!
.....................................................................................
ΟΛΗ Η ΛΙΣΤΑ ΜΕ ΤΑ e-mail ΤΩΝ ΒΟΥΛΕΥΤΩΝ!ΒΟΜΒΑΡΔΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΤΑ 600ΔΙΣ!
....................................................................................

ΑΡΙΘΜΟΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ 67650/13

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ

[.. ...Η ανυπαρξία πρόθεσης ανατροπής της πολιτικής κατάστασης της χώρας συνάγεται, άλλωστε, από το γεγονός της κοινοποίησης της προαναφερθείσας πρότασης εξαγοράς του ελληνικού χρέους σε όλα τα θεσμικά όργανα της νομοθετικής, εκτελεστικής και δικαστικής εξουσίας της χώρας ... ..... 

... ...Ουδέποτε οι κατηγορούμενοι επιδίωξαν την ανατροπή του πολιτεύματος ή την αλλαγή του Συντάγματος ... ...   

... ...αποδείχθηκε ότι ο πρώτος κατηγορούμενος, δυνάμει αμετάκλητου πληρεξουσίου, τυγχάνει διαχειριστής χρηματικού ποσού, ύψους εξακοσίων δισεκατομμυρίων δολαρίων(600.000.000.000) ... ...   

... ...Το ποσό αυτό έχει ενσωματωθεί σε έξι (6) διεθνή γραμμάτια του αμερικανικού ταμείου, ονομαστικής αξίας , εκάστου, εκατό δισεκατομμυρίων δολαρίων(100.000.000.000) .....   

... ...τα οποία έχουν κατατεθεί σε λογαριασμό καταπιστεύματος και φυλάσσονται προς πίστωση και χορηγία της Ελληνικής Δημοκρατίας ... ...   

... ...Συγκεκριμένα, τούτος προτίθεται να χορηγήσει το ανώτερο χρηματικό ποσό στο ελληνικό κράτος, υπό τη μορφή δανείου, με διάρκεια αποπληρωμής εκατό (100) ετών και με επιτόκιο 0,5%. Οι όροι δε, που έθεσε για την εκταμίευση του ποσού ήταν η διεξαγωγή λογιστικού ελέγχου από επιτροπή διεθνών πραγματογνωμόνων, υπό την εποπτεία του Αρείου Πάγου, προκειμένου να εξακριβωθεί το ακριβές ύψος του δημοσίου χρέους και η διεξαγωγή έρευνας και η απόδοση ευθυνών σε όσους είχαν στη διαχείρισή τους δημόσιο χρήμα .....   

... ...Την πρόθεσή του αυτή γνωστοποίησε, στις 28-09-2012, στον Πρωθυπουργό, στον Πρόεδρο της Βουλής, στον Υπουργό Εθνικής Οικονομίας, στον Υπουργό Οικονομικών, στα μέλη του κοινοβουλίου, στον Άρειο Πάγο, στο Διοικητή τη Τράπεζας της Ελλάδος, στην Πρόεδρο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, στον Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, στον Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και στην κυπριακή δημοκρατία ... ...   

. ....Από κανένα αποδεικτικό μέσο δεν αποδείχθηκε η αναλήθεια όσων υποστηρίζουν οι κατηγορούμενοι!!!!!!!!!!!!! Ειδικότερα , ουδόλως αποδείχθηκε η ανυπαρξία του ανωτέρω χρηματικού ποσού ή η πλαστότητα των τίτλων, που το ενσωματώνουν !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!   

..... όπως κατέθεσε ο Διευθυντής και Διαχειριστής Ομοσπονδιακού πρακτορείου μεταφοράς μετοχών και θεματοφύλακας των εν λόγω ομολόγων, το ποσό , που αυτά ενσωματώνουν είναι πραγματικό, ο ίδιος δε, προέβη σε έλεγχο των ομολόγων, βάση της σειριακής γραμμής αυτών και διαπίστωσε τη γνησιότητα τους.....   

... ....Επομένως, από κανένα στοιχείο δεν αποδείχθηκε η πλήρωση της αντικειμενικής και υποκειμενικής υπόστασης του αδικήματος και για το λόγο αυτό αμφότεροι οι κατηγορούμενοι πρέπει να κηρυχθούν αθώοι ... ....   

... ...Επειδή, ωστόσο, από την ακροαματική διαδικασία και τα αναγνωσθέντα έγγραφα δημιουργήθηκαν στο Δικαστήριο υπόνοιες για την τέλεση αδικημάτων από τρίτα πρόσωπα(Κυβέρνηση, πολιτικά πρόσωπα), πρέπει η δικογραφία να διαβιβαστεί στον αρμόδιο Εισαγγελέα Πρωτοδικών Αθηνών για να διερευνήσει την τυχόν τέλεση αυτεπαγγέλτως διωκόμενων αδικημάτων ... ... ] 

........................................................................

 -ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΡΙΑΣ ΑΞΙΟΝ ΤΟ ΓΙΑΤΙ ΕΠΙΜΕΝΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΚΑΠΟΙΟΙ ΝΑ ΕΘΕΛΟΤΥΦΛΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΧΑΝΟΥΝ ΤΗΝ ΕΥΥΠΟΛΗΨΙΑ ΤΟΥΣ, ΑΥΤΗΝ ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ ΠΟΥ ΝΟΜΙΖΟΥΝ ΟΤΙ ΕΧΟΥΝ..., ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΜΕΝΟΙ ΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΠΟΥ ΑΝΑ ΠΑΣΑ ΣΤΙΓΜΗ ΘΑ ΤΟΥΣ ΠΕΤΑΞΕΙ ΣΤΟΝ ΚΑΛΑΘΟ ΤΩΝ ΑΧΡΗΣΤΩΝ, ΟΤΑΝ ΠΙΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΜΗ ΧΡΗΣΙΜΟΙ...

......................................

Η ΜΗΝΥΣΗ ΤΟΥ ΑΡΤΕΜΗ ΣΩΡΡΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΠΑΠΟΥΛΙΑ ΚΑΙ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΡΧΗΓΩΝ ΚΑΙ ΒΟΥΛΕΥΤΩΝ!

......................................

ΣΧΕΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ:

ΤΟ ΒΡΑΒΕΙΟ ΣΤΗΝ EI E.N.D.,Η ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΟΥ ΣΑΜΑΡΑ ΚΑΙ Η ΦΑΚΑ ΤΟΥ ΑΡΤΕΜΗ!ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ!

EI-E.N.D. ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ Η ΑΘΩΩΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΡΤΕΜΗ ΣΩΡΡΑ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΔΙΚΗΣ ΑΔΩΝΗ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ ΚΑΤΑ ΑΡΤΕΜΗ ΣΩΡΡΑ ΚΑΙ Ε.ΛΑΜΠΡΑΚΗ

ΔΕΙΤΕ ΤΙ ΛΕΕΙ Ο ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ...Ο ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ ΚΑΙ.....

ΑΠΑΞΙΟΥΝ ΤΙΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ! ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΟΙ ΠΑΠΑΓΑΛΟΙ ΑΚΟΜΑ;

.......................................

ΤΑ 600δις ΕΙΝΑΙ ΧΑΡΙΣΜΕΝΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΓΙ' ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ Η ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΜΑΣ!!!

ΑΡΤΕΜΗΣ ΣΩΡΡΑΣ:Θα κερδίσουμε τον πόλεμο με την πένα!Θα χρειαστώ μόνο υπογραφές!

ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΑΚΑΘΕΚΤΟΙ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ΝΙΚΗ!

ΕΚΤΥΠΩΝΟΥΜΕ ΤΟ ΕΝΤΥΠΟ ΤΟ ΣΥΜΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΟ ΣΤΕΛΝΟΥΜΕ ΣΤΗ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΠΟΥ ΑΝΑΓΡΑΦΕΙ!

Ε4...Ε4...ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΕΝΕΡΓΟΙ ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ...Ε4...Ε4

 

http://alfeiospotamos.pblogs.gr/2013/12/e4-anoikth-epistolh-pros-toys-300-ellhnes-boyleftes-ths-ellhnikh.html 

WE ARE EPONYMOUS...EXPECT US...

ΕΔΩ ΘΑ ΒΡΕΙΤΕ ΤΑ ΕΝΤΥΠΑ ΤΟΥ ΨΗΦΙΣΜΑΤΟΣ ΕΛΛΗΝΩΝ: 

https://app.box.com/s/mx6ohs8r1bbq1rev1j6x

ΔΟΚΤΩΡ E. ΛΑΜΠΡΑΚΗΣ 27/12/2013: ΕΛΛΗΝΙΚΟ DNA, ARCANA

 ARCANORUM ΑTLANTIS

Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΟ Adelin 107,3 FM ΚΥΘΗΡΩΝ 26/12/2897

ΟΛΕΣ ΟΙ ΔΙΕΥΘΥΝΣΕΙΣ ΓΙΑ Α.ΣΩΡΡΑ,ΨΗΦΙΣΜΑ,ΟΜΑΔΕΣ ΚΑΙ ΚΥΤΤΑΡΑ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΕΙ E.N.D

ΔΙΑΛΟΓΟΙ ΚΑΖΑΡΩΝ – ΕΛΛΗΝΩΝ

ΚΑΖΑΡΟΣ
ΡΕ ΕΛΛΗΝΑ, ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ Ο ΠΕΡΙΟΥΣΙΟΣ ΛΑΟΣ. ΣΕ ΤΑΛΑΙΠΩΡΟΥΜΕ 13.000 ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΣΕ ΥΠΟΔΟΥΛΩΣΑΜΕ ΓΙΑΤΙ ΕΤΣΙ ΓΟΥΣΤΑΡΟΥΜΕ. 
ΣΟΥ ΚΟΨΑΜΕ ΟΛΑ ΤΑ ΚΕΦΑΛΙΑ ΤΩΝ ΑΓΑΛΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΗΡΩΩΝ ΣΟΥ, ΤΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΣΟΥ ΚΑΙ ΓΚΡΕΜΙΣΑΜΕ ΤΑ ΙΕΡΑ ΣΟΥ, ΚΤΙΖΟΝΤΑΣ ΠΑΝΩ ΣΕ ΑΥΤΑ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΜΑΣ ΝΑΟΥΣ, ΧΑ ΧΑ, ΧΑ, ΣΟΥ ΤΗΝ ΦΕΡΑΜΕ ΚΟΡΟΪΔΟ! 

ΕΛΛΗΝΑΣ
ΣΑΣ ΑΦΗΣΑΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΜΗΠΩΣ ΕΙΧΑΤΕ ΚΑΤΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΑΠΟ ΜΑΣ ΝΑ ΠΡΟΣΦΕΡΕΤΕ ΣΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ, ΔΙΟΤΙ ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ ΟΤΙ ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΠΕΣ, ΔΗΛΑΔΗ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΤΟ ΑΛΑΘΗΤΟ.

ΚΑΖΑΡΟΣ 
ΜΑ ΕΜΕΙΣ ΣΟΥ ΕΠΙΒΑΛΑΜΕ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΑΠΑ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΑΛΛΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ. 
ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΣΟΥ ΠΟΥ ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ ΓΙΑ ΔΙΚΟΥΣ ΣΟΥ, ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ!
ΣΕ ΑΝΑΓΚΑΣΑΜΕ, ΔΙΑ ΤΗΣ ΒΙΑΣ, ΝΑ ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΘΕΟ ΜΑΣ! ΣΟΥ ΕΠΙΒΑΛΑΜΕ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ. ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ ΑΠΟ ΣΕΝΑ! 
ΕΙΣΑΙ ΜΕΓΑΛΟ ΚΟΡΟΪΔΟ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΑΓΚΕΣ ΠΟΥ ΣΟΥ ΤΗΝ ΦΕΡΑΜΕ!

ΕΛΛΗΝΑΣ 
ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΑ ΤΟΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ ΜΟΝΟ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΚΑΙ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΓΝΩΡΙΣΕΙ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΛΛΕΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΙΔΕΕΣ ΚΑΙ ΑΞΙΕΣ, ΓΙΑΤΙ ΤΟΥ ΑΡΕΣΕΙ ΝΑ ΜΕΛΕΤΑΕΙ ΝΑ ΜΑΘΑΙΝΕΙ, ΝΑ ΚΑΤΑΝΟΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΟΑΓΕΤΑΙ.

ΚΑΖΑΡΟΣ 
ΚΑΙ ΚΑΛΑ ΒΡΕ ΗΛΙΘΙΕ, ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΕΣ ΟΤΙ ΣΟΥ ΠΟΥΛΗΣΑΜΕ ``ΠΝΕΥΜΑ`` ΓΙΑ ΝΑ ΣΟΥ ΠΑΡΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΥΛΗ ΣΟΥ; 
ΕΒΓΑΛΕΣ ΤΟ 90% ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΥ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΧΩΡΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΤΕΛΙΚΑ, ΒΛΑΚΑ, ΣΟΥ ΤΟ ΠΗΡΑΜΕ ΟΛΟ ΜΕ ΤΗΝ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΕΣΥ ΥΠΕΣΤΕΙΣ ΑΠΟ ΕΜΑΣ! ΑΦΟΥ ΣΕ ΕΙΧΑΜΕ ΣΚΛΑΒΟ ΓΙΑ 2200 ΧΡΟΝΙΑ!
ΚΑΙ ΣΕ ΒΙΑΖΑΜΕ ΚΑΙ ΣΕ ΣΦΑΞΑΜΕ ΚΑΙ ΣΤΑ ΠΗΡΑΜΕ ΟΛΑ! ΧΑ ΧΑ ΧΑ!

ΕΛΛΗΝΑΣ
ΝΑΙ ΑΛΛΑ ΑΚΟΜΗ ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ!

ΚΑΖΑΡΟΣ
ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ; ΠΛΑΚΑ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙΣ ΡΕ ΓΚΙΑΟΥΡΗ;
ΣΕ ΒΑΛΑΜΕ ΝΑ ΣΦΑΧΤΕΙΣ ΜΕ ΤΟΝ ΑΔΕΛΦΟ ΣΟΥ ΣΕ ΕΜΦΥΛΙΟ, ΣΕ ΚΥΒΕΡΝΑΝΕ ΟΙ ΣΥΝΕΧΩΣ ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ 2200 ΧΡΟΝΙΑ. ΠΗΓΕΣ ΝΑ ΒΑΛΕΙΣ ΕΝΑΝ ΔΙΚΟ ΣΟΥ, ΤΟΝ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ, ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΑΘΑΡΙΣΑΜΕ ΚΑΙ ΑΥΤΟΝ! ΜΕΤΑ ΣΟΥ ΕΠΙΒΑΛΑΜΕ, ΒΑΣΙΛΙΑΔΕΣ, ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥΣ ΜΑΣ, ΠΡΟΕΔΡΟΥΣ, ΔΙΚΤΑΤΟΡΕΣ, ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ, ΔΗΜΑΡΧΟΥΣ, ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΕΣ, ΚΟΜΜΑΤΑ, ΙΕΡΑΤΙΑ. ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ!
ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΛΙΓΟΙ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟΙ ΣΟΥ, ΤΟΥΣ ΔΙΕΦΘΕΙΡΑΜΕ ΚΑΙ ΜΑΣ ΥΠΗΡΕΤΟΥΝ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ, ΤΟΥΣ ΕΧΟΥΜΕ ΤΟΣΟ ΚΑΛΑ ΔΕΜΕΝΟΥΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΞΕΦΥΓΟΥΝ! 

ΕΛΛΗΝΑΣ
ΝΑΙ ΑΛΛΑ ΣΑΝ ΛΑΟΣ ΑΚΟΜΗ ΥΠΑΡΧΟΥΜΕ!

ΚΑΖΑΡΟΣ
ΠΟΣΟΙ ΥΠΑΡΧΕΤΕ ΒΡΕ ΑΝΟΗΤΕ; ΣΑΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΗΣΑΜΕ, ΣΑΣ ΑΛΛΑΞΑΜΕ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ, ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ. ΣΑΣ ΜΗΔΕΝΙΣΑΜΕ ΤΙΣ ΓΕΝΝΗΣΕΙΣ, ΣΑΣ ΣΚΟΤΩΝΟΥΜΕ, ΣΑΣ ΨΕΚΑΖΟΥΜΕ, ΣΑΣ ΑΚΤΙΝΟΒΟΛΟΥΜΕ, ΣΑΣ ΜΑΧΑΙΡΩΝΟΥΜΕ, ΣΑΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΟΥΜΕ, ΣΑΣ ΑΥΤΟΚΤΟΝΟΥΜΕ, ΣΑΣ ΠΗΡΑΜΕ ΜΙΣΘΟΥΣ, ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ. ΣΑΣ ΒΑΛΑΜΕ ΧΑΡΑΤΣΙΑ ΓΙΑ ΟΤΙ ΕΧΕΤΕ, ΣΑΣ ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ. ΣΤΙΒΑΖΕΣΤΕ ΣΑΝ ΣΚΛΑΒΟΙ ΣΤΗΝ ΣΕΙΡΑ, ΓΙΑ ΝΑ ΠΛΗΡΩΝΕΤΑΙ ΤΟΥΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥΣ ΣΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΑΚΟΜΗ ΜΑΣ ΧΡΩΣΤΑΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ, ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΣΕΤΕ ΟΛΟΙ ΘΑ ΜΑΣ ΧΡΩΣΤΑΤΕ! 
ΓΕΜΙΣΑΜΕ ΤΗΝ ΧΩΡΑ ΣΑΣ ΜΕ ΔΙΚΟΥΣ ΜΑΣ. ΕΧΕΤΕ ΜΕΙΝΕΙ ΕΛΑΧΙΣΤΟΙ ΚΑΙ ΣΕ ΛΙΓΟ ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΑΡΧΕΤΕ, ΘΑ ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΕΙΤΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ!

ΕΛΛΗΝΑΣ
ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΗΚΑΜΕ ΑΚΟΜΗ, ΕΤΣΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ;

ΚΑΖΑΡΟΣ
ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ ΧΑΖΕ; ΕΧΕΤΕ ΜΕΙΝΕΙ 13(00) ΚΑΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ ΚΑΙ ΛΕΤΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΗΚΑΤΕ;ΚΑΙ ΑΥΤΟΥΣ ΘΑ ΤΟΥΣ ΕΞΑΦΑΝΙΣΟΥΜΕ ΣΕ ΛΙΓΟ. ΕΜΕΙΣ ΕΛΕΓΧΟΥΜΕ ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ,ΕΦΑΡΜΟΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΝΕΑ ΤΑΞΗ! 

ΕΛΛΗΝΑΣ
ΝΑΙ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ 300 + 1000 + Ο ΚΟΥΚΟΣ;

ΚΑΖΑΡΟΣ
ΝΑΙ, ΚΑΙ ΤΙ ΜΕ ΑΥΤΟ;

ΕΛΛΗΝΑΣ
ΤΟΥΣ 300 + 1000 ΤΟΥΣ ΘΥΜΑΣΤΕ ΚΑΛΑ, ΣΤΙΣ ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΣ ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΑΤΕ, ΤΟΝ ΚΟΥΚΟ ΟΜΩΣ ΤΟΝ ΘΥΜΑΣΤΕ;

ΚΑΖΑΡΟΣ
ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ;

ΕΛΛΗΝΑΣ
ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΛΕΙΠΕ ΓΙΑ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΧΡΟΝΙΑ;

ΚΑΖΑΡΟΣ
ΠΟΙΟΣ ΕΛΕΙΠΕ ΡΕ;

ΕΛΛΗΝΑΣ
Ο ΖΕΥΣ! 

ΚΑΖΑΡΟΣ 
ΩΧ! ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΞΕΧΑΣΑΜΕ! ΓΚΛΟΥΠ!

Αλέξανδρος Μακεδών

http://alfeiospotamos.pblogs.gr/2013/12/dialogoi-kazarwn-8211-ellhnwn.html

ΜΕ ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΚΑΙ Η ΙΔΡΥΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ...!!! ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ ΑΡΘΡΟ

Σχόλια απο thoureios,
Συγχαρητήρια στην συγγραφέα,
Δείτε που απο τότε με τον Μετερνιχ οι Αυστρογερμανοί διακρύνονται απο τα φιλοτουρκικά τους
αισθήματα, και πως οι Ελληνες πολιτικοί καπέλωναν τους αγώνες των αγωνιστών επειδή ουδέποτε οι ρόλοι των εξουσιών ( Νομοθετική, Εκτελεστική, Δικαστική) δεν ήταν διακριτοί.

OI ΜΕΓΑΛΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ
ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ (1770-1843)
Στην Πετρούπολη υπογράφτηκε το πρώτο επίσημο διπλωματικό έγγραφο που αναγνώριζε πολιτική ύπαρξη στην Ελλάδα

Συνθήκες και Πρωτόκολλα για την ανεξαρτησία της Ελλάδας
Κατά τη μακρά περίοδο της Τουρκοκρατίας, η οποία άρχισε με την Αλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453, η προοπτική να εξασφαλίσουν οι Ελληνες την ελευθερία τους έμοιαζε μακρινή. Μόνο προς τα τέλη του 18ου αιώνα άρχισαν να εκδηλώνονται τα πρώτα σκιρτήματα του εθνικού κινήματος, ενός αιώνα κατά τη διάρκεια του οποίου η Οθωμανική Αυτοκρατορία είχε αρχίσει να αποδυναμώνεται στρατιωτικά, εδαφικά και οικονομικά. H επιφανής ομάδα των ελλήνων Φαναριωτών αλλά και η εύρωστη τάξη των εμπόρων ελληνικής καταγωγής και παιδείας που έφτασαν να κυριαρχούν στο εμπόριο της αυτοκρατορίας προσέφεραν την απαραίτητη υλική βάση για μια πνευματική αναγέννηση με σκοπό να τονωθεί το αίσθημα του απαράμιλλου εθνικού κληροδοτήματος, ενώ ο άνεμος που φύσηξε με το ξέσπασμα της πρόσφατης Γαλλικής Επανάστασης έπνεε ακόμη.
Κυριότεροι φορείς αυτής της πνευματικής κινητοποίησης ήταν ο Αδαμάντιος Κοραής και ο Ρήγας Βελεστινλής, το μαρτύριο του οποίου ενέπνευσε τρεις νεαρούς Ελληνες, μέλη των εμπόρων της διασποράς, τους Εμμανουήλ Ξάνθο, Νικόλαο Σκουφά και Αθανάσιο Τσακάλωφ, να ιδρύσουν τη Φιλική Εταιρεία (1814) με σκοπό την απελευθέρωση της «Μητέρας Πατρίδας». H ηγεσία της (μετά την απόρριψη του διεθνούς φήμης διπλωμάτη, κόμη Ιωάννη Καποδίστρια, που θεωρούσε ότι το εγχείρημα παρεξέκλινε από τον στόχο του) προσφέρθηκε στον Φαναριώτη Αλέξανδρο Υψηλάντη, ο οποίος πέρασε (Μάρτιος 1821) με τον μικρό αλλά ανομοιογενή στρατό του τον Προύθο ποταμό επικαλούμενος τα πνεύματα του Επαμεινώνδα, του Θρασύβουλου, του Μιλτιάδη και του Λεωνίδα στον αγώνα για να φέρει ελευθερία στην «κλασική γη της Ελλάδας».
Και μπορεί ο στρατός του να ηττήθηκε στη μάχη του Δραγατσανίου, ο κρυφός αναβρασμός όμως που επικρατούσε στην Πελοπόννησο και αλλού δεν άργησε να εκδηλωθεί σε μεγάλη έκρηξη. H πρώτη απόπειρα συνένωσης των δυνάμεων του έθνους έγινε από τον ηγεμόνα της Μάνης Πετρόμπεη, ο οποίος πήρε τα όπλα τον Μάρτιο του 1821 και κατέλαβε την Καλαμάτα, ενώ στην Πάτρα πολλοί από τους προκρίτους μαζί και ο Παλαιών Πατρών Γερμανός έβγαλαν προκήρυξη που έστειλαν σε όλους τους προξένους της Πόλης, τον Αγγλο τον Ρώσο, τον Γάλλο και τον Πρώσο: «Ημεις το Ελληνικόν έθνος των Χριστιανών, βλέποντες ότι μας καταφρονεί το οθωμανικόν γένος και σκοπεύει όλεθρον εναντίον μας... απεφασίσαμεν σταθερώς ή να αποθάνωμεν όλοι ή να ελευθερωθώμεν, και τούτου ένεκα βαστούμεν τα όπλα εις χείρας ζητούντες τα δικαιώματά μας...». Από την αρχή της εξέγερσής τους οι Ελληνες αντιλήφθηκαν ότι πρέπει να εξασφαλίσουν την εύνοια των μεγάλων δυνάμεων. Τις ίδιες ημέρες ο Κολοκοτρώνης μπήκε με ένα πρόχειρα οργανωμένο σώμα στην Καρύταινα. Οι σπίθες της πυρκαϊάς δεν άργησαν να εξαπλωθούν από την Πελοπόννησο στα νησιά, την Υδρα, τις Σπέτσες, την Κάσο, τα Ψαρά, αλλά και στη Ρούμελη, στη Μακεδονία, στην Ηπειρο και, βεβαίως, στην Κρήτη.
Το αναθεωρημένο Σύνταγμα
Πρώτη μεγάλη επιτυχία των επαναστατημένων η - συνοδευόμενη από ωμότητες εκ μέρους των πολιορκητών - πτώση της Τριπολιτσάς τον Σεπτέμβριο του 1821, που συνέβαλε στο να ανατείλει το άστρο του Κολοκοτρώνη και υπήρξε καθοριστική για την εδραίωση του Αγώνα, μολονότι την ίδια περίοδο είχαν αρχίσει να απειλούν την ενότητα των αγωνιστών οι αντιθέσεις προκρίτων και στρατιωτικών. «Φθόνος και εμφύλιον μίσος κατατρώγει τα σπλάχνα μας» έγραφε ο Τρικούπης. Και μπορεί στις επιτυχίες του Αγώνα να είχαν προστεθεί οι πτώσεις των φρουρίων Μονεμβασίας, Νεοκάστρου, Ακροκορίνθου (ενώ, αντίθετα, η απόπειρα πολιορκίας του Ναυπλίου αποδείχθηκε αποτυχημένη), αλλά στον κατάλογο των πληρεξουσίων της A´ Εθνικής Συνέλευσης της Επιδαύρου τον Δεκέμβριο του 1821 βλέπει κανείς ότι επικράτησαν οι πρόκριτοι, οι λόγιοι, οι κληρικοί, ενώ «πρόσκαιρος» Πρόεδρος εξελέγη ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος. Ο Δημήτριος Υψηλάντης, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ο Οδυσσέας Ανδρούτσος και άλλοι από τους σημαντικούς αγωνιστές απουσίαζαν. H ατμόσφαιρα όμως δεν ήταν βαριά. Γενικός ενθουσιασμός επισφράγισε την ψήφιση του πρώτου προσωρινού πολιτεύματος της Ελλάδας, ενώ σύμφωνα με το κείμενο του όρκου των πληρεξουσίων «ορκιζόμεθα... να συσκεπτώμεθα εν ειλικρινεία καθαρά και αδελφική αγάπη, αδιαφορούντες περί των προσωπικών συμφερόντων μας...».
H Επανάσταση στις βόρειες και βορειοανατολικές επαρχίες, ωστόσο, δεν είχε την ίδια επιτυχία με αυτήν της Πελοποννήσου, της Αιτωλίας και της Ακαρνανίας. Στις αρχές του 1822 οι μόνοι που αγωνίζονταν στην Ηπειρο ήταν οι ηρωικοί Σουλιώτες. H καταστροφή των ελληνικών στρατευμάτων στο χωριό Πέτα, ωστόσο, σήμανε και το τέλος κάθε ελπίδας σωτηρίας για το Σούλι. H Επανάσταση από το Σούλι μεταφέρθηκε στο Μεσολόγγι, όπου ο Μαυροκορδάτος φτάνοντας εκεί με τον Μάρκο Μπότσαρη και τα λείψανα του Πέτα συνέβαλε στη σωτηρία του τελευταίου προμαχώνα της Δυτικής Ελλάδας. Είχε προηγηθεί η καταστροφή της στρατιάς του Δράμαλη πασά στα Δερβενάκια από τον Κολοκοτρώνη και τις δυνάμεις του, ενώ στα νησιά είχε συμβεί ό,τι περίπου και στην ηπειρωτική Ελλάδα. H Επανάσταση, παίρνοντας στην αρχή μεγάλες διαστάσεις, περιορίστηκε στη συνέχεια στα πιο κοντά στην Ελλάδα νησιά, περιστολή που άρχισε με την καταστροφή της Χίου το 1822. Αυτή η χρονιά όμως είχε να αναδείξει ναυτικούς θριάμβους, με τις φυσιογνωμίες των Ανδρέα Μιαούλη και Κωνσταντίνου Κανάρη να κυριαρχούν στις θάλασσες, ενώ το ελληνικό ναυτικό συνέβαλε στον αποκλεισμό του ανεφοδιασμού άρα και στην παράδοση του φρουρίου του Ναυπλίου στον Κολοκοτρώνη (Νοέμβριος 1822). Εν τω μεταξύ τον Απρίλιο του ίδιου χρόνου η B´ Εθνική Συνέλευση στο Αστρος ψήφισε το νέο αναθεωρημένο Σύνταγμα, με προοδευτικές διατάξεις που αποτελούσαν απηχήσεις των φιλελεύθερων γαλλικών συνταγμάτων, περιορίζοντας την εξουσία του Μαυροκορδάτου και αφήνοντας για μια φορά δυσαρεστημένους στρατιωτικούς αλλά και νησιώτες, Ρουμελιώτες και Φαναριώτες. Ο Κολοκοτρώνης υπέγραψε μόνο και μόνο για να μη θεωρηθεί ότι ακολουθεί αντεθνική στάση. Ο Δημήτριος Υψηλάντης έμεινε εντελώς ασυμβίβαστος και δεν προσήλθε να υπογράψει. Αποτέλεσμα, η περίοδος που ακολούθησε να διχάσει περισσότερο τους Ελληνες και να βαθύνει την εμφύλια διαμάχη. Προσωπικές φιλοδοξίες, συμφέροντα, τοπικιστικό και φατριαστικό πνεύμα καθιστούσαν αμφίβολη την έκβαση του Αγώνα της ανεξαρτησίας σε κρίσιμες στιγμές του.
Ο όρκος του Μακρυγιάννη
Το 1823 και το 1824 η Πελοπόννησος δεν δέχθηκε καμία μεγάλη εχθρική επίθεση και έτσι δεν μεσολάβησε εξωτερικός κίνδυνος ικανός να κατευνάσει τις εμφύλιες διενέξεις. Το Εκτελεστικό ήρθε σε σύγκρουση με το Βουλευτικό, το καθένα κήρυξε παράνομο το άλλο, και η διαμάχη δεν άργησε να οδηγηθεί σε πολεμική σύγκρουση. Τι κι αν στις αρχές του 1823 η Υψηλή Πύλη φάνηκε να φροντίζει ιδιαίτερα τις ναυτικές επιχειρήσεις της; Είναι ενδεικτική η αναφορά του γάλλου μοίραρχου Δεριγνύ (μετέπειτα ναυάρχου στη ναυμαχία του Ναυαρίνου): «Οι φοβερές προετοιμασίες των Τούρκων δεν καταφέρνουν τίποτα. Συμπληρώνεται το τρίτο έτος της ελληνικής Επανάστασης και οι αγώνες των Τούρκων δεν έχουν αποτέλεσμα. H Τούρκοι μπορούν να καταστρέψουν τους Ελληνες, όχι όμως και να τους υποτάξουν... Από την άλλη μεριά, οι Ελληνες τρώγονται μεταξύ τους μόλις η τύχη τούς χαμογελάσει λίγο και δεν μπορούν να κάνουν περισσότερα απ' όσα έχουν καταφέρει μέχρι τώρα...».
Πράγματι, στη διάρκεια του 1824 οι εχθροί είχαν επιχειρήσει μόνο μία εκστρατεία στην Ανατολική Ελλάδα και από εκεί αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν άπρακτοι μετά τη μάχη στην Αμπλιανη. Στη θάλασσα τα κατορθώματα των Ελλήνων ήταν ενδοξότερα. Παρά τις ολοσχερείς (και ανόσιες σύμφωνα με τη διεθνή κατακραυγή των φιλελληνικών ρευμάτων του εξωτερικού) καταστροφές της Κάσου και των Ψαρών, οι εχθρικοί στόλοι, νικημένοι πολλές φορές από το ελληνικό ναυτικό, είχαν σημαντικές απώλειες. Δυστυχώς όμως, στο εσωτερικό μέτωπο η εμφύλια σύγκρουση μαινόταν. Χαρακτηριστικό το παράπονο του στρατηγού Μακρυγιάννη: «Πήρα όρκο να πολεμήσω τους Τούρκους και όχι τους Ελληνες». Στις ένοπλες συγκρούσεις μάλιστα σκοτώθηκε ο γιος του Κολοκοτρώνη, Πάνος, και ο Γέρος του Μοριά καταβλήθηκε τόσο ώστε παραδόθηκε στην κυβέρνηση.
Επεμβαίνει ο Ιμπραήμ
Δυστυχώς όμως, τα δάνεια που απέσπασε η ελληνική διπλωματία δεν επενδύθηκαν στη δημιουργία τακτικού στρατού. Και η απειλή μιας σύγκρουσης με στρατό πολύ διαφορετικό από τα άτακτα τουρκικά στίφη που οι Ελληνες αντιμετώπιζαν ως τότε είχε πλέον πλησιάσει: η αποτυχία καταστολής του κινήματος της ελληνικής Επανάστασης ανάγκασε τον σουλτάνο Μαχμούτ B' να βρει σύμμαχο τον - κατ' όνομα μόνο - υποτελή του κυβερνήτη της Αιγύπτου Μεχμέτ Αλή και τον γιο του, Ιμπραήμ, αρχηγό τολμηρότατο και συνετό μιας τακτικής δύναμης, στους οποίους υποσχέθηκε ένα μεγάλο μερίδιο από τα λάφυρα. Και ο αιγύπτιος πασάς, έχοντας καταπνίξει στο αίμα την Επανάσταση στην Κρήτη, ξεκίνησε από τη Σούδα για τα μεσσηνιακά παράλια κατορθώνοντας να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό. Υπό την εχθρική απειλή η κυβέρνηση αμνήστευσε τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, ο οποίος κατόρθωσε να αναπτερώσει το ηθικό του στρατού και του λαού χρησιμοποιώντας σε ηγετικές θέσεις πρόσωπα που δεν είχαν φθαρεί όπως ο Δημήτριος Υψηλάντης ή ο Μακρυγιάννης. Ως το τέλος του 1825 όμως, η επικράτηση των Αιγυπτίων στην Πελοπόννησο, εκτός της Αργοναυπλίας και ορεινών περιοχών της Πελοποννήσου όπου μαινόταν ο κλεφτοπόλεμος, είχε σχεδόν ολοκληρωθεί. Στη Στερεά μόνο το ηρωικό Μεσολόγγι αντιστεκόταν και μια άλλη γωνιά, στην Αττική, όπου οι Ελληνες κατείχαν την Ακρόπολη, έμενε ελεύθερη. Και κάτω από αυτή τη στρατιωτική απειλή, οι Ελληνες στράφηκαν απεγνωσμένα προς τις μεγάλες δυνάμεις αναζητώντας διέξοδο στη δυσχερή τους κατάσταση. Είχαν αρχίσει να σκέπτονται ότι έπρεπε να συγκαλέσουν γενική συνέλευση του έθνους για τη συγκέντρωση της εξουσίας στα χέρια λίγων ή και ενός που θα είχε τη δύναμη και το κύρος να διαπραγματευθεί με τις ξένες δυνάμεις για την επίλυση του ζητήματος. Δεν στέγνωνε όμως το μελάνι του ψηφίσματος για τη διεκδίκηση νέου δανείου που να χρησιμεύσει «για το Μεσολόγγι και τα γύρω στρατόπεδα» και η πόλη έπεφτε ύστερα από μαραθώνια πολιορκία με ηρωική έξοδο τη νύχτα της 10ης Απριλίου 1826. Βαριά έπεσε η σιωπή στη Συνέλευση όταν έφθασε η είδηση. Καθώς έλεγε ο Κολοκοτρώνης: «Εμέτραε ο καθένας με το νου του τον αφανισμό μας...».
Το Πρωτόκολλο της Πετρούπολης
Κι όμως. Δεκατέσσερις ημέρες αργότερα υπογραφόταν στην Πετρούπολη το πρώτο επίσημο διπλωματικό έγγραφο που αναγνώριζε πολιτική ύπαρξη στην Ελλάδα. Οι συνθήκες στο διεθνές διπλωματικό πεδίο είχαν ωριμάσει προς αυτή την κατεύθυνση. Οι ελληνικές επιτυχίες είχαν παρουσιάσει την Επανάσταση στην Ευρώπη πολύ πιο σπουδαία απ' ό,τι λογιζόταν, οι σφαγές και οι καταστροφές των Τούρκων δυνάμωσαν τη συμπάθεια για το ελληνικό έθνος (χαρακτηριστική η περίπτωση του λόρδου Βύρωνα που άφησε την τελευταία του πνοή επί ελληνικού εδάφους), η επιτήδεια εργασία του Μαυροκορδάτου συνέβαλε στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης υπέρ της Ελλάδας στη Δύση και η καίρια διπλωματική παρέμβαση του Καποδίστρια έφερε αποτέλεσμα την αναχώρηση του ρώσου πρεσβευτή Στρογκανόφ από την Κωνσταντινούπολη ήδη από τον Ιούλιο του 1821. Αποχωρώντας από το υπουργείο Εξωτερικών της Ρωσίας το 1822, ο Καποδίστριας άφηνε συγκεκριμένες κατευθύνσεις που έμελλε να καρποφορήσουν αργότερα. Στην πραγματικότητα όμως, ήταν η ανάρρηση του Τζορτζ Κάνινγκ («ο οποίος έτρεφε γνήσια συμπάθεια στο ελληνικό ζήτημα», σύμφωνα με τον βρετανό καθηγητή Σύγχρονης Ελληνικής Ιστορίας Ρίτσαρντ Κλογκ) στο πόστο του υπουργού Εξωτερικών της Αγγλίας το 1822 που σήμανε μεταστροφή τής ως τότε φιλοτουρκικής, αγγλικής πολιτικής. Κυρίως όμως οι μεγάλες δυνάμεις στράφηκαν στην υιοθέτηση ενός παρεμβατικού ρόλου, όχι μόνο γιατί θίγονταν τα εμπορικά τους συμφέροντα αλλά και γιατί η καθεμιά φοβόταν ότι η άλλη θα κατάφερνε να στρέψει τη συνεχιζόμενη σύγκρουση προς δικό της πολιτικό όφελος.
Με θετικό στοιχείο, ως διαπραγματευτικό όπλο, την εμπιστευτική διαβεβαίωση του Μαυροκορδάτου και του Ζωγράφου ότι πολλοί έλληνες αρχηγοί θα δέχονταν ως λύση την αυτονομία της Ελλάδας στον έκτακτο απεσταλμένο της Βρετανίας στην Κωνσταντινούπολη Στράτφορντ Κάνινγκ, μια αποστολή του δούκα του Γουέλινγκτον κατέληξε στο Πρωτόκολλο της Πετρούπολης στις 24 Απριλίου του 1826, σύμφωνα με το οποίο η Βρετανία και η Ρωσία ανελάμβαναν να μεσολαβήσουν στη σύγκρουση. Το Πρωτόκολλο δεν ήταν πρότυπο στο είδος του (ο Κάνινγκ το χαρακτήρισε «όχι πολύ αριστοτεχνικά συντεταγμένο») και ιδιαίτερα αόριστο. Ναι μεν τα μέλη όριζαν να δράσουν, αλλά δεν καθόριζαν τον τρόπο της ενδεχόμενης δράσης τους.
Τα πυροβόλα της ειρήνης
Ιδού πώς χαρακτήρισε την πολιτική των δυνάμεων σε απόρρητη επιστολή του ο μεγάλος πολέμιος των ελληνικών συμφερόντων, ο αυστριακός καγκελάριος Μέτερνιχ, που αρεσκόταν να φιλοσοφεί: « H πορεία της Ρωσίας είναι αμφίβολη, γιατί έχει χαρακτήρα πότε αυστηρό και πότε ήπιο. Της Αγγλίας αγέρωχη, αλαζονική και γεμάτη απροσδόκητα τολμήματα. Της Γαλλίας είναι απερίσκεπτη, αμφίρροπη και αμφιταλαντευόμενη...». Πράγματι, η Γαλλία δεν συντάχθηκε με τις άλλες δύο δυνάμεις ώσπου πείστηκε ότι θα προέβαιναν σε πράξεις χωρίς αυτή.
Ετσι άρχισαν οι διαπραγματεύσεις με τη συμμετοχή της Γαλλίας για την πιο πρακτική ειρήνευση. Οι διαπραγματεύσεις κατέληξαν στη Συνθήκη που υπογράφηκε στο Λονδίνο στις 6 Ιουλίου του 1827, που σήμανε σπουδαιότατη πρόοδο του ελληνικού ζητήματος: το πρώτο άρθρο της όριζε ότι θα απαιτηθεί από τα αντιμαχόμενα μέρη συμβιβασμός και ανακωχή. Αν ο σουλτάνος δεν το δεχόταν θα επιβαλλόταν η ανακωχή και ύστερα ειρήνη με τον όρο της επικυριαρχίας της Πύλης στην αυτόνομη Ελλάδα διά μέσου ετήσιου φόρου. Οπωσδήποτε οι τρεις σύμμαχοι (η Αυστρία έμεινε απ' έξω από την «Ιουλιανή Συνθήκη») θα δημιουργούσαν προξενικές σχέσεις με την Ελλάδα. Το σημαντικότερο όμως απ' όλα ήταν ότι σε ένα άρθρο της Συνθήκης οριζόταν ότι «εάν η ανακωχή δεν εγένετο δεκτή εντός μηνός, οι υπογράφουσαι Δυνάμεις ήθελον λάβη τα προσήκοντα εις τας περιστάσεις μέτρα...». Τι σήμαινε αυτό; Ιδού τι απάντησε ο Στράτφορντ Κάνινγκ στον άγγλο ναύαρχο Κόδριγκτον, αρχηγό των αγγλικών δυνάμεων της Μεσογείου, που προέβλεψε άρνηση του Ιμπραήμ: «... Αν δεν γίνεται αλλιώς, να επιβάλετε την ειρήνη με τα πυροβόλα σας».
Λίγους μήνες νωρίτερα, η ηγεσία του Αγώνα στη θάλασσα και στη στεριά ανετέθη στους Βρετανούς στην Γ´ Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας (η οποία συστήθηκε μετά τη διακοπή που είχε προκαλέσει η ανακοίνωση της πτώσης του Μεσολογγίου). Ο λόρδος Κόχραν διορίστηκε αρχηγός του στόλου, ο Ριχάρδος Τσορτς αρχιστράτηγος των δυνάμεων της ξηράς και ο Ιωάννης Καποδίστριας κυβερνήτης της Ελλάδας. Μιας Ελλάδας που το 1827 είχε περιορίσει την Επανάστασή της στα τείχη του Ναυπλίου και του Ακροκορίνθου, στους βράχους της Μάνης και της Υδρας. Παρά την ηρωική δράση του Καραϊσκάκη, η Στερεά Ελλάδα είχε υποταχθεί εντελώς, ενώ το Αιγαίο είχε μεταβληθεί σε ορμητήριο ληστών. Ο Ιμπραήμ, μάλιστα, άρχισε να ετοιμάζεται για το αποφασιστικό χτύπημα εναντίον των Ελλήνων, την εκστρατεία εναντίον της Υδρας που ο ίδιος ονόμαζε «Μικρή Αγγλία», παρ' ότι η Ιουλιανή Συνθήκη είχε ανακοινωθεί επισήμως. Ωστόσο πολεμικά πλοία των Αγγλων και των Γάλλων από τους στόλους της Μεσογείου συγκεντρώθηκαν το καλοκαίρι του 1827 στο Αιγαίο και στο Ιόνιο, όπου πήγε να ενωθεί μαζί τους και μια μοίρα του ρωσικού στόλου με ναύαρχο τον Χέυδεν. Οταν ενώθηκαν οι τρεις μοίρες σχημάτισαν ενιαίο στόλο υπό τις διαταγές του άγγλου ναυάρχου Κόδριγκτον. Στη σύστασή τους να επιβληθεί η ανακωχή, ο Ιμπραήμ απάντησε ότι θα ζητούσε διαταγές από Αίγυπτο και Κωνσταντινούπολη. Και ίσως να τις περίμενε άπρακτος αν οι αντίπαλοί του δεν επιχειρούσαν νέες εχθροπραξίες. Οι ναύαρχοι των συμμαχικών δυνάμεων, φοβούμενοι τις συνέπειες της πράξης, απαίτησαν πιο αυστηρά την αποδοχή της ανακωχής από τον Ιμπραήμ. Αυτός ζήτησε να τιμωρήσει εκείνους που προέβησαν σε εχθροπραξίες. Δεν τήρησε έτσι τα υπεσχημένα και τα πράγματα οδηγήθηκαν στην ιστορική ναυμαχία του Ναυαρίνου (8 Οκτωβρίου 1827), τελευταία μεγάλη ναυμαχία στην ιστορία του ναυτικού, όπου έγινε σχεδόν ολοσχερής καταστροφή του τουρκοαιγυπτιακού στόλου από τους ενωμένους στόλους των τριών δυνάμεων.
Το Πρωτόκολλο του Λονδίνου
H Υψηλή Πύλη όμως, όχι μόνο δεν δέχθηκε να υποχωρήσει στα δικαιώματα της Ελλάδας, αλλά κάλεσε στα όπλα εναντίον του άπιστου λαού, με αποτέλεσμα η Ρωσία να της κηρύξει τον Απρίλιο 1828 τον πόλεμο που απειλούσε να ξεσπάσει εδώ και επτά χρόνια. Πόλεμος που αποδυνάμωσε τη θέση των Οθωμανών και διευκόλυνε τις περαιτέρω ενέργειες των δυνάμεων προς όφελος της Ελλάδας. Σε αυτό συνετέλεσε το γεγονός ότι τον Ιανουάριο του 1828 είχε φθάσει στην Ελλάδα ο νέος κυβερνήτης Ιωάννης Καποδίστριας και συγκροτήθηκε η πρώτη κυβέρνηση που άξιζε να αποκαλείται έτσι.
Ηταν ιδιαίτερα κρίσιμες οι στιγμές για τη ρύθμιση του ελληνικού ζητήματος, ιδιαίτερα αφότου ο θάνατος του Τζορτζ Κάνινγκ (Αύγουστος 1827) είχε συμβάλει στο να ατονήσει το ενδιαφέρον της Αγγλίας. Τις διπλωματικές ενέργειες ανέλαβε ο υπερέμπειρος Καποδίστριας και εργάστηκε προς αυτή την κατεύθυνση με άκρα επιμέλεια, έμπνευση και αποτελεσματικότητα. Πρωτίστως φρόντισε να ενισχύσει την εξουσία του εξαιτίας των περιστάσεων (η νέα πολιτειακή οργάνωση του κράτους οριστικοποιήθηκε με την Δ´ Εθνική Συνέλευση του Αργους τον Ιούλιο του 1829) και εν συνεχεία να ανασυγκροτήσει τις ένοπλες δυνάμεις της Επανάστασης παράλληλα με τα επιτεύγματά του στους τομείς της εσωτερικής πολιτικής και κυρίως της παιδείας. Στα τέλη Σεπτεμβρίου του 1828 ο Ιμπραήμ είχε αποχωρήσει αμαχητί από την Πελοπόννησο βοηθούντων και των ξένων δυνάμεων, ενώ η έγκαιρη ανακατάληψη της Στερεάς Ελλάδας το 1828 και το 1829 είχε σκοπό να δημιουργήσει τετελεσμένο γεγονός όταν επρόκειτο να κριθεί από τις μεγάλες δυνάμεις το θέμα των συνόρων της χώρας.
Το Πρωτόκολλο του Λονδίνου ωστόσο, που υπογράφηκε στις 10-22 Μαρτίου του 1829, περιείχε τον όρο ότι η Ελλάδα θα τελούσε υπό την επικυριαρχία της Υψηλής Πύλης και καθοριζόταν ετήσιος φόρος προς τον σουλτάνο 1.500.000 γρόσια. Οριζόταν συνοριακή γραμμή στο ύψος Αμβρακικού - Παγασητικού κόλπου, ενώ προβλεπόταν επίσης κληρονομικός ηγεμόνας της Ελλάδας χριστιανός, ξένος προς τις βασιλικές οικογένειες των τριών δυνάμεων, που θα εκλεγόταν «κατά συναίνεσιν των τριών Αυλών και της Οθωμανικής Πύλης». H Υψηλή Πύλη αναγκάστηκε να αποδεχθεί τις αποφάσεις του Λονδίνου όταν καταβλήθηκε οριστικά από τη Ρωσία. Ενώ στις 27 Ιουλίου του 1829 απέρριπτε υπεροπτικά «την φιλικήν μεσιτείαν των ξένων Αυλών» και δεν δεχόταν «μηδέ και την υποτελή αυτονομίαν των εν Πελοποννήσω Ελλήνων», ύστερα από 18 ημέρες, όταν οι Ρώσοι είχαν διαβεί τον Αίμο και πλησίαζαν προς την Αδριανούπολη, η οθωμανική Πύλη έσπευσε να δηλώσει ότι «υπό αισθημάτων καλοκαγαθίας ορμωμένη, συγκατατίθεται εις την Συνθήκην του Λονδίνου και δέχεται τας προτάσεις των Πρεσβευτών αλλά υπό όρους». Λίγες ημέρες αργότερα, στο στρατηγείο του ρώσου αρχιστρατήγου στην Αδριανούπολη, οι εκπρόσωποι της οθωμανικής Πύλης υπέγραψαν το κείμενο της Συνθήκης της Αδριανούπολης της 14ης Σεπτεμβρίου του 1829 και αποδέχθηκαν με το άρθρο 10 της Συνθήκης αυτής όχι αόριστα μόνο τη Συνθήκη της 6ης Ιουλίου του 1827 αλλά και το Πρωτόκολλο της 10-22 Μαρτίου 1829, δηλαδή και τον καθορισμό της συνοριακής γραμμής Αμβρακικού - Παγασητικού κόλπου. Κατά τον μεγάλο άγγλο πολιτικό Γλάδστωνα, η Συνθήκη της Αδριανούπολης υπήρξε «το διεθνές συμβόλαιο της πολιτικής υπόστασης και αυτοτέλειας του ελληνικού κράτους».
H Συνθήκη της Αδριανούπολης, όπως ήταν φυσικό, προκάλεσε ταραχή και δυσφορία στην αγγλική κυβέρνηση δημιουργώντας αυξημένο γόητρο της ρωσικής αυτοκρατορίας στην Ελλάδα. Εξάλλου εμφανίστηκε στη σκέψη πολλών ως λύση του κενού από τη μελλοντική διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας η ύπαρξη ανεξάρτητου, ισχυρού ελληνικού κράτους. Προς τη λύση αυτή προσανατολίστηκε κατ' εξοχήν ο υπουργός Εξωτερικών της Αγγλίας, λόρδος Αμπερντίν, που ξαναβρήκε τον, φλογερό πριν από 8 χρόνια, φιλελληνισμό του. Οι διαθέσεις και η κατάσταση, όπως είχαν διαμορφωθεί τους τελευταίους μήνες του 1829, έδειχναν ότι είχαν ωριμάσει οι συνθήκες για τη διευθέτηση του ελληνικού ζητήματος οριστικά. Και ο πρωθυπουργός της Αγγλίας Γουέλινγκτον απότομα στράφηκε προς την προοπτική ίδρυσης ελληνικού κράτους ολωσδιόλου ανεξάρτητου.
Υστερα από διαβουλεύσεις επί περίπου τρεις μήνες γύρω από το πρόσωπο του «Ηγεμόνα της Ελλάδος» και αφού ο Γουέλινγκτον είχε αποδεχθεί τον πρίγκιπα Λεοπόλδο του Σαξ - Κοβούργου, εγκρίθηκε από την αγγλική κυβέρνηση στις 11 Ιανουαρίου 1830 σχέδιο πρωτοκόλλου για τη ρύθμιση του ελληνικού ζητήματος. Στο μεταξύ ο Λεοπόλδος είχε φροντίσει να εισηγηθεί, ύστερα από αναφορές του Καποδίστρια, τη συμπερίληψη της Κρήτης στο ελληνικό κράτος και να δηλώσει ότι δεν θα δεχόταν τον θρόνο αν δεν επιδοκίμαζε ο ελληνικός λαός την εκλογή του, όροι οι οποίοι αγνοήθηκαν.
H Ελλάδα ανεξάρτητη
Στις 22 Ιανουαρίου - 3 Φεβρουαρίου του 1830 η διάσκεψη του Λονδίνου, ύστερα από αγγλική πρόταση, διακήρυξε την πολιτική ανεξαρτησία της Ελλάδας με το άρθρο 1 του Πρωτοκόλλου που υπογράφτηκε από τους πληρεξουσίους της Αγγλίας, της Γαλλίας και της Ρωσίας. Το άρθρο 1 του Πρωτοκόλλου της 3ης Φεβρουαρίου 1830 όριζε: «H Ελλάς θέλει σχηματίσει έν Κράτος ανεξάρτητον, και θέλει χαίρει όλα τα δίκαια, πολιτικά, διοικητικά και εμπορικά, τα προσπεφυκότα εις εντελή ανεξαρτησίαν».
H πανηγυρική αυτή διακήρυξη της πολιτικής ανεξαρτησίας της Ελλάδας συνιστούσε διπλωματική πράξη ιδρυτική του ελληνικού κράτους. H διεθνής αναγνώριση του ελληνικού κράτους σήμαινε έναρξη της υπάρξεώς του από την άποψη της διεθνούς κοινωνίας. H πρόοδος σχετικά με τους αντίστοιχους ορισμούς του Πρωτοκόλλου της 10-22 Μαρτίου 1829 ήταν μεγάλη και είχε σπουδαιότητα κρίσιμη. Αντίθετα οι ορισμοί του Πρωτοκόλλου εκείνου για τα σύνορα του ελληνικού κράτους αθετούνταν μερικώς με ό,τι όριζε πολύ δυσμενέστερα για την Ελλάδα το άρθρο 2 του νέου Πρωτοκόλλου.
H συνοριακή γραμμή του Πρωτοκόλλου της 3ης Φεβρουαρίου κρατούσε έξω από το έδαφος της Ελλάδας μεγάλο τμήμα της Στερεάς Ελλάδας. Ως αντάλλαγμα προς την Πύλη για την οδυνηρή θυσία της πλήρους ανεξαρτησίας του ελληνικού κράτους, έγινε περικοπή της νέας γραμμής στη Δυτική Ελλάδα και ολόκληρη η περιοχή πέρα από τον Αχελώο επανήλθε στην εξουσία του σουλτάνου. Οι διατάξεις του Πρωτοκόλλου επίσης αποσκοπούσαν να ικανοποιηθεί η επιθυμία των άγγλων αποικιοκρατών για κατοχύρωση των Ιονίων νήσων από τον κίνδυνο, τον απότοκο της κυριαρχίας των Ελλήνων στη γειτονική Ακαρνανία.
Σύμφωνα με το άρθρο 3 του Πρωτοκόλλου, «η ελληνική Κυβέρνησις θέλει είναι μοναρχική και κληρονομική κατά τάξιν πρωτοτοκίας». Το ίδιο άρθρο παρείχε στις τρεις δυνάμεις το δικαίωμα της εκλογής του προσώπου του βασιλέα της Ελλάδας χωρίς καθόλου να έχει ερωτηθεί ο ελληνικός λαός.
H εκπλήρωση του αρχικά διακηρυγμένου σκοπού της επεμβάσεως των τριών συμμάχων στον ελληνοτουρκικό αγώνα εξαίρεται και στο «Συμπέρασμα» του Πρωτοκόλλου όπου «αι τρεις Δυνάμεις συγχαίρουν αλλήλας» για το «κλείσιμο» του ελληνικού ζητήματος. Πράγματι, Αγγλία, Γαλλία και Ρωσία έβλεπαν σε αυτό το Πρωτόκολλο την οριστική διευθέτηση ενός ενοχλητικού ζητήματος. Οι Ελληνες, αντίθετα, έβλεπαν σε αυτό την απαρχή του ελεύθερου πολιτικού βίου του έθνους. Το νέο κράτος, αν και περιείχε λιγότερο από το ένα τρίτο των ελλήνων κατοίκων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας την εποχή που ξέσπασε ο Αγώνας, ωστόσο αναγνωριζόταν επίσημα στη διεθνή κοινωνία. Ετσι πραγματοποιούνταν κρίσιμη καμπή της ελληνικής Ιστορίας.
«...Ροζιασμένος, γέρος, γερακομύτης, πρόσωπο μελαμψό και ρυτιδωμένο, με έκφραση σκληρή και μάτια που σπίθιζαν ή θόλωναν... Εδινε την εντύπωση πως είχε ξεπηδήσει από κάποια ρωγμή της πελοποννησιακής γης σα δαιμονικό που ξεπετάχτηκε, κι ελευθερωμένο πια δεν το χωράει τίποτα...». H περιγραφή του Αγγελου Σ. Βλάχου αιχμαλωτίζει τη μορφή του επιφανέστερου στρατιωτικού ηγέτη της ελληνικής Επανάστασης, του Γέρου του Μοριά, το όνομα του οποίου συνδέθηκε με τις σημαντικότερες φάσεις του Αγώνα στην Πελοπόννησο. H ακτινοβολία και το κύρος της ηγετικής του φυσιογνωμίας επισφραγίστηκαν με την άλωση της Τριπολιτσάς (1821) και την καταστροφή της στρατιάς του Δράμαλη στα Δερβενάκια (1822), αλλά ο φατριασμός και το παρασκήνιο του Αγώνα τον βρήκαν να ηγείται του «στρατιωτικού» κόμματος. Αποτέλεσμα της εμφύλιας σύγκρουσης ήταν η κράτησή του στο Ναύπλιο (1824), για να αποφυλακιστεί από την ανάγκη αντιμετώπισης του Ιμπραήμ, να του ανατεθεί η αρχηγία των ελληνικών δυνάμεων και ως το τέλος της Επανάστασης να παρενοχλεί τις δυνάμεις του αιγύπτιου πασά διαδραματίζοντας ρόλο στα πολιτικά πράγματα. Μπορεί να δέχθηκε την άφιξη του Οθωνα με ενθουσιασμό, γρήγορα όμως διαφώνησε με τα μέτρα της αντιβασιλείας, συνελήφθη (1833), κλείστηκε σε αυστηρή απομόνωση στο Ιτς Καλέ του Ναυπλίου και στις 25 Μαΐου του 1834 καταδικάστηκε σε θάνατο για να αμνηστευθεί με την ενηλικίωση του Οθωνα και να αναλάβει το αξίωμα του συμβούλου της Επικρατείας. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του υπαγόρευσε στον Τερτσέτη τα Απομνημονεύματά του.
ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ (1776-1831)
Κορυφαίος πολιτικός και διπλωμάτης, πρώτος κυβερνήτης του ελληνικού κράτους (1830-1831), ανήκε σε επιφανή οικογένεια που είχε μετοικήσει στην Κέρκυρα κατά τον ΙΔ' αιώνα από την Ιστρια της Δαλματίας. Διάσημος υπουργός των Εξωτερικών της Ρωσίας (1815-1822 και «επ' αδεία» ως το 1827) προστάτευσε στους δύσβατους δρόμους της διεθνούς διπλωματίας την ελληνική Επανάσταση και μετά την παραίτησή του - διαφωνώντας με τον τσάρο για την πολιτική που έπρεπε να ακολουθηθεί στο ελληνικό ζήτημα - προσέφερε με διάφορους τρόπους τις υπηρεσίες του στον Αγώνα συνάπτοντας σχέσεις με επιφανείς Ευρωπαίους. Τον Απρίλιο του 1827 εξελέγη κυβερνήτης της Ελλάδας στο «απέραντον τούτον ερείπιον», με το μεγαλύτερο τμήμα των εδαφών που ελευθερώθηκαν να έχουν καταληφθεί από τον εχθρό. Το έργο όμως που επετέλεσε και σε κυβερνητικό και σε διπλωματικό επίπεδο είναι θεαματικό. Με το διεθνές κύρος του και παράλληλα με την ανασυγκρότηση της Επανάστασης πέτυχε να προωθήσει το ελληνικό ζήτημα στη δημιουργία ανεξάρτητου κράτους (1830), ενώ εξαιρετικά θεωρούνται τα επιτεύγματά του στους τομείς της εσωτερικής πολιτικής και της ανοικοδόμησης της χώρας. Ηταν υπόδειγμα ανθρώπου που εργάζεται με αυταπάρνηση για τα κοινά. Ο συγκεντρωτισμός στην άσκηση της εξουσίας του όμως προκάλεσε δυσαρέσκεια στις ανώτερες τάξεις. H έξαψη παθών οδήγησε στη δολοφονία του την αυγή της 27ης Σεπτεμβρίου του 1831 στο Ναύπλιο από τους Κωνσταντίνο και Γεώργιο Μαυρομιχάλη.
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΑΥΡΟΚΟΡΔΑΤΟΣ (1791-1865)
Πολιτικός και διπλωμάτης, αρχηγός του «αγγλικού» κόμματος, αποδείχθηκε, σύμφωνα με τον Κωνσταντίνο Παπαρρηγόπουλο, ο πιο άξιος υπουργός Εξωτερικών της ελληνικής Επανάστασης (αν και ποτέ δεν διορίστηκε επίσημα), ενώ ανέλαβε και πρωθυπουργός της Ελλάδας. Πολυμήχανος αλλά και φίλαρχος, ήρθε από νωρίς σε διάσταση με τους πελοποννήσιους στρατιωτικούς και τον Κολοκοτρώνη, καθώς και με τους Υψηλάντη και Καραϊσκάκη. H εμφύλια αντιπαλότητα μέσα στους κόλπους των ηγετικών φυσιογνωμιών του Αγώνα τον ανάγκαζε συχνά κατά τη διάρκειά του να αποσύρεται στη Δυτική Ελλάδα, όπου είχε αναλάβει την ευθύνη των πολιτικών και πολεμικών υποθέσεων. Θεωρήθηκε υπεύθυνος για την ήττα του Πέτα (1822) αλλά του αναγνωρίστηκε η συμβολή του στην επιτυχημένη οργάνωση της άμυνας του Μεσολογγίου (από τον Οκτώβριο του 1822). Στην επίσημη και ημιεπίσημη αλληλογραφία του προσπάθησε να πείσει την Ευρώπη για την πολιτική αξία του ελληνικού έθνους, ενώ αξίζει να σημειωθεί ότι όλες οι αρχές στις οποίες στήριξε την εξωτερική του πολιτική - μοναρχία, πλήρη ανεξαρτησία, ευρωπαϊκό δάνειο και ευρωπαϊκός στρατός - έγιναν στο τέλος δεκτές από τις μεγάλες δυνάμεις. Μετά την άφιξη του Καποδίστρια δεν άργησε να αναδειχθεί ηγέτης της αντιπολίτευσης και η κατηγορία της ηθικής αυτουργίας για τη δολοφονία του κυβερνήτη, κυρίως από τους οπαδούς του «ρωσικού» κόμματος, τον ακολούθησε ως τον θάνατό του, στο τέλος μιας σταδιοδρομίας που τον βρήκε μεταξύ άλλων και σε πρωθυπουργικό πόστο κατά τη διάρκεια της οθωνικής περιόδου.
ΤΖΟΡΤΖ ΚΑΝΙΝΓΚ (1770-1827)
Αγγλος πολιτικός που συνέβαλε στον διπλωματικό τομέα στην ευνοϊκή για τους Ελληνες έκβαση του Αγώνα του 1821. Εζησε μέσα στη φτώχεια ως το 1778 οπότε ανέλαβε την εκπαίδευσή του ο θείος του, Στράτφορντ, και ακολούθησε, εν συνεχεία, μια δικηγορική και πολιτική σταδιοδρομία. Και ήταν από τη θέση του υπουργού Εξωτερικών (ανέλαβε τον Μάρτιο του 1807) που συγκρούστηκε με τον υπουργό Πολέμου Κάσελρι, μια διαμάχη η οποία κατέληξε σε μονομαχία κατά την οποία ο Κάνινγκ τραυματίστηκε ελαφρά αλλά στη συνέχεια παραιτήθηκαν και οι δύο. Δεν ήταν όμως παρά τον Αύγουστο του 1822 που ο Κάνινγκ κλήθηκε να αντικαταστήσει στο υπουργείο Εξωτερικών τον παλιό του αντίπαλο, που είχε μόλις αυτοκτονήσει, και με τις πράξεις του να ανατρέψει την όχι ιδιαίτερα φιλελληνική πολιτική του προκατόχου του. H φιλελεύθερη εξωτερική πολιτική του αποδείχθηκε καίριας σημασίας για την ελληνική Επανάσταση, ιδιαίτερα για τη συμβολή του στην υπογραφή του Πρωτοκόλλου της Πετρούπολης (Απρίλιος 1826) και στη Συνθήκη του Λονδίνου (Ιούλιος 1827) που έθεσαν τις βάσεις της ελληνικής ανεξαρτησίας (1830). Ο Κάνινγκ ανέλαβε και την πρωθυπουργία της χώρας του από τον Απρίλιο του 1827 και για λίγους μήνες ως τον θάνατό του. Πρώτος εξάδελφός του ήταν ο διπλωμάτης σερ Στράτφορντ Κάνινγκ, ο οποίος υπηρέτησε στην Κωνσταντινούπολη και εργάστηκε με ζήλο για την υπόθεση της ελληνικής ανεξαρτησίας.
ΕΝΤΟΥΑΡΝΤ ΚΟΔΡΙΓΚΤΟΝ (1770-1851)
Αγγλος ναύαρχος, αρχηγός του συμμαχικού στόλου (Αγγλίας, Γαλλίας, Ρωσίας) που κατανίκησε τον τουρκοαιγυπτιακό στην ιστορική ναυμαχία του Ναυαρίνου (1827), η οποία συνέβαλε στην ελληνική ανεξαρτησία. Κατετάγη νεότατος στο πολεμικό ναυτικό της χώρας του, διακρίθηκε σε πολεμικές επιχειρήσεις και το 1826, ήδη αντιναύαρχος, τοποθετήθηκε αρχηγός των αγγλικών ναυτικών δυνάμεων της Μεσογείου. Ο ίδιος διατάχθηκε να συμπράξει με τις μοίρες του γαλλικού και του ρωσικού στόλου για υλοποίηση των όσων συμφωνήθηκαν περί ανακωχής ανάμεσα στην επαναστατημένη Ελλάδα και στην Οθωμανική Αυτοκρατορία με τη Συνθήκη του 1827. Αναλαμβάνοντας την αρχηγία του συμμαχικού στόλου, ήρθε σε επαφή με τον Ιμπραήμ πασά ο οποίος προσέφερε τα λάθη τακτικής και πολιτικής που ήταν απαραίτητα για τη διεξαγωγή της ναυμαχίας του Ναυαρίνου. «Δεν ήλθα να λάβω αλλά να δώσω διαταγές» ήταν η απάντηση του αγέρωχου και τολμηρού Αγγλου σε σύσταση αιγυπτίων ναυάρχων να μην προχωρήσει. H ολοσχερής καταστροφή του τουρκοαιγυπτιακού στόλου από τις συμμαχικές δυνάμεις εξασφάλισε την τύχη της ελληνικής Επανάστασης και την αίσια έκβαση του Αγώνα για ανεξαρτησία. Ο Κόδριγκτον, πάρα ταύτα, χρειάστηκε να δικαιολογηθεί στην αγγλική κυβέρνηση για την πρωτοβουλία ενός «ατυχούς συμβάντος», όπως χαρακτήρισε τη ναυμαχία του Ναυαρίνου ο πρωθυπουργός της Αγγλίας το 1828, δούκας του Γουέλινγκτον. Πέτυχε ωστόσο, τον Αύγουστο του 1828, την υπογραφή συμφωνίας για οριστική αποχώρηση των Αιγυπτίων από την Πελοπόννησο. Το 1837 προήχθη σε ναύαρχο και το 1839 σε αρχιναύαρχο.
Μέρος των εικόνων του σημερινού ενθέτου προέρχεται από το έργο «Historical Album of the Greek War of Indepedence 1821» των εκδόσεων Μέλισσα
KEIMENA: ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΛΥΜΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ
Το Βήμα 
triklopodia.gr
http://lithosfotos.blogspot.gr/2013/12/blog-post_30.html