Ας διαλυθεί η Ευρωζώνη. Ας πάει στο διάολο…

Πριν από λίγο ο γνωστός Όλι Ρεν, απαντώντας στην άρνηση Σαμαρά να υπογράψει στο συμβόλαιο θανάτου και αιχμαλωσίας της Ελλάδας, με τις γνωστές πέντε υπογραφές, απαίτησε και πάλι να υπογράψει και ο Σαμαράς, διαφορετικά εκβίασε και πάλι με την ξεφτιλισμένη 6^η δόση...Υπενθυμίζουμε ότι το απόγευμα ο Αντώνης Σαμαράς, σε απάντηση της απίστευτης και εξευτελιστικής απαίτησης της ΕΕ για την πενταπλή υπογραφή, έκανε μια δήλωση Εθνικής Αξιοπρέπειας η οποία… έχει ως εξής: «Υπάρχει εθνική αξιοπρέπεια. Εχω προ καιρού εξηγήσει γιατί η συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου είναι αναπόφευκτη. Τις δηλώσεις αυτές δεν επιτρέπω σε κανέναν να τις θέσει σε αμφιβολία».


Ας ελπίσουμε ότι αυτή τη φορά δεν θα κάνει πίσω ο Αντώνης Σαμαράς και θα είμαστε όλοι μαζί του. Αν θέλει η ΕΕ να μας δώσει την 6^η δόση ας μας την δώσει. Διαφορετικά ας μας πτωχεύσει η ίδια με δική της ενέργεια. Υπάρχει και κάποιο όριο στην ελληνική υπερηφάνεια. Το πειραματόζωο – Έλληνας λέει: Ας πάει η Ευρωζώνη στο διάολο….

hassapis-peter

 

http://greeknation.blogspot.com/2011/11/blog-post_7057.html

Επιμένει ο Σαμαράς πως δεν δίνει έγγραφες εγγυήσεις

«Το ότι η Ευρώπη έχει χάσει κάθε ίχνος αξιοπιστίας για την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, δεν μπορεί να προσβάλει την εθνική μας αξιοπρέπεια», η σαφής ανταπάντηση Μιχελάκη, στην αποψινή δήλωση Όλι Ρεν, πως δεν θα εκταμιευθεί η 6η δόση ,αν δεν λάβουν οι εταίροι έγγραφες δεσμεύσεις.

«Υπάρχει Εθνική αξιοπρέπεια»

Νωρίτερα, ο Αντώνης Σαμαράς, έστειλε ξεκάθαρο μήνυμα στους πιστωτές, διαμηνύοντας πως «Υπάρχει εθνική αξιοπρέπεια».

«Έχω από καιρού και επανειλημμένα εξηγήσει γιατί, προκειμένου να προστατευτούν η ελληνική οικονομία και το ευρώ, έχει γίνει "αναπόφευκτη" η εφαρμογή των αποφάσεων της 26ης Οκτωβρίου. Τις δηλώσεις αυτές δεν επιτρέπω σε κανέναν να τις θέτει σε αμφιβολία», η αντίδραση του προέδρου της ΝΔ, με αφορμή τις πληροφορίες που θέλουν τους ξένους εταίρους, να πιέζουν για την έγγραφη δέσμευση Σαμαρά, για την τήρηση των πρόσφατων αποφάσεων των Βρυξελλών.

http://www.newsbomb.gr/politikh/story/91030/epimenei-o-samaras-pos-den-dinei-eggrafes-eggyiseis

ΟΤΑΝ ΘΑ ΣΚΑΣΕΙ Η ΜΕΓΑΛΗ ΦΟΥΣΚΑ ΤΗΣ ΠΡΟΑΠΑΙΤΟΥΜΕΝΗΣ ΥΠΟΓΡΑΦΗΣ…

Τότε θα τρίβουν όλοι τα μάτια τους συνειδητοποιώντας το βάραθρο στο οποίο θα έχει συρθεί σταδιακά η Νέα Δημοκρατία.

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Είναι αποπροσανατολισμός να επιχειρείται η επικοινωνιακή ομαδοποίηση της κοινωνίας σε εκείνους που ανέχονται και σε κείνους που μαχητικά αρνούνται την υπογραφή όλων των «προθύμων» ως προαπαιτούμενο.

Είναι κενολογία να σπαταλιέται μελάνι για να καταδειχτεί πως η συμμορία των ισχυρών θέλει τους προσκυνημένους «ηγέτες» μας μονίμως σκυφτούς, απόλυτα ταπεινωμένους, πολιτικά υποταγμένους και με απαξιωμένο και το τελευταίο ίχνος της προσωπικής και πολιτικής τους αξιοπρέπειας.

Αυτό είναι αυτονόητο. Είναι η προδιαγεγραμμένη μοίρα, όλων εκείνων που τόλμησαν να ξεκινήσουν την πολιτική τους περατζάδα με εκπτώσεις σε ζητήματα αρχών και με πολιτικές παλινωδίες κάθε τύπου.

Είναι κωμικοτραγικό να αναπαράγει κανείς την πολιτική κουταμάρα τελευταίας κοπής, που επιχειρεί να εμφανίσει την επιμονή των νταβατζήδων ως έμμεση απόπειρα μιας ντε φάκτο επιβολής προαποφασισμένων που «θέλουν να οδηγήσουν σε ναυάγιο την κορυφαία πολιτική πρωτοβουλία» των συνεταίρων στη νεοκατοχική προσαρμογή.

Και ο λόγος είναι απλός…

Πιέζουν αυτόν που πιέζεται, και όχι εκείνον που έχει το πολιτικό και ψυχικό σθένος να αντισταθεί…

Σκαμπιλίζουν αυτόν που θα τους γυρίσει το μάγουλο, και όχι εκείνον που θα ανταποδώσει το σκαμπίλι με κλωτσιά χωρίς την παραμικρή δεύτερη σκέψη…

Ας αναρωτηθούμε…

ΠΡΩΤΟ: Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν πως στο μετεκλογικό σκηνικό οι συσχετισμοί θα έχουν διαφοροποιηθεί σημαντικά.

ΔΕΥΤΕΡΟ: Οι δημοσκοπήσεις επίσης δείχνουν, πως στο μετεκλογικό σκηνικό οι δυνάμεις της Αριστεράς θα βγουν μάλλον αισθητά ενισχυμένες, και δεν αποκλείεται η στάση τους να καθορίσει τόσο την πορεία των πολιτικών εξελίξεων συνολικά, όσο και πιο ιδιαίτερα την τύχη ολόκληρης της μνημονιακής πατσαβούρας.

ΤΡΙΤΟ: Γίνεται λοιπόν φανερό, πως τα επιτελεία των νταβατζήδων και της ξένης κατοχής, δεν μπορούν και δεν αγνοούν το ειδικό βάρος της Αριστεράς στο μετεκλογικό πολιτικό χάρτη.

Αυτός είναι και ο λόγος που δεν επέτρεψαν στους εθνικά υπερήφανους, να κάνουν εκλογές πριν την αποδοχή του δανειακού εκτρώματος από την παρούσα Βουλή, διότι τρέμουν το «μαγικό αριθμό» των 180 «προθύμων».

ΤΕΤΑΡΤΟ: Τα επιτελεία των νταβατζήδων και της ξένης κατοχής ξέρουν καλά πως το πατσαβούριασμα της συμφωνίας της υποτέλειας, δεν είναι ζήτημα κυρίως νομικών και τεχνικών διαδικασιών, αλλά πολιτικής απόφασης και βούλησης αποκλειστικά και μόνο.

Ας αναρωτηθούμε λοιπόν πρώτα, γιατί η τσογλαναρία δεν επιμένει σε φραστικές και άλλες πιέσεις σε βάρος του Παπανδρέου για να αποσπάσει την ταπεινωτική υπογραφή???

Απάντηση: Γιατί απλούστατα ξέρει πως του έχει πάρει και τα σώβρακα.

Ας αναρωτηθούμε λοιπόν κατά δεύτερον, γιατί η τσογλαναρία δεν επιχειρεί να θέσει ως προαπαιτούμενο και την υπογραφή της Αριστεράς, όταν ξέρει πως στο μετεκλογικό σκηνικό θα έχει διαφορετικό έως καθοριστικό για τις εξελίξεις ειδικό βάρος???

Απάντηση: Γιατί απλούστατα ξέρει ότι θα φάει πόρτα και οι εκ του ασφαλούς τσαμπουκάδες δε ρισκάρουν να ταπεινωθούν.

Ας αναρωτηθούμε λοιπόν κατά τρίτον, γιατί η τσογλαναρία επιμένι να πιέζει τον Σαμαρά και τη Νέα Δημοκρατία για να «αποσπάσει» την υπογραφή της ντροπής???

Απάντηση: Γιατί ξέρει πως η ζωστήρα απασφαλίστηκε, και πως αυτά είναι τα τελευταία σώβρακα που της μένει να πάρει.

Θα ρισκάρουμε την πρόβλεψη…

1.Το αίτημα για την υπογραφή της ταπείνωσης θα αποσυρθεί…

2.Η απόσυρσή του θα επιχειρηθεί να εμφανιστεί επικοινωνιακά ως υπερήφανη και ασυμβίβαστη πολιτική στάση με τρόπο που θα στρογγυλέψει τις γωνίες…

Τότε θα είναι η στιγμή που θα αποκαλυφθεί περίτρανα, πως όλη αυτή η ιστορία ήταν ένας καλοστημένος επικοινωνιακός αντιπερισπασμός, για να τραβήξει τα βλέμματα της κοινωνίας και να μη δει έγκαιρα πως την ώρα που επιμένουμε να συζητάμε για όλα αυτά, όχι μόνο τα σώβρακα αλλά το σύνολο της εθνικής μας αξιοπρέπειας και κυριαρχίας παραδίδεται με τρόπο ατιμωτικό κάτω από το τραπέζι.

Κυριακή κοντή γιορτή… Τίποτε δε μένει κρυφό κάτω από τον Ήλιο

 

http://ellinikoforum.blogspot.com/2011/11/blog-post_6042.html

New York Times: Καταπληκτικό άρθρο Βρετανού Ιστορικού για την Ελλάδα

Χθες, όλος ο κόσμος παρακολουθούσε την Ελλάδα καθώς το κοινοβούλιό της ψήφισε ένα διχαστικό πακέτο μέτρων λιτότητας το οποίο θα μπορούσε να έχει κρίσιμες επιπτώσεις στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα. Ίσως προκαλεί έκπληξη που αυτή η μικρή άκρη της χερσονήσου των Βαλκανίων συγκεντρώνει τόση προσοχή. Σκεφτόμαστε συνήθως την Ελλάδα ως την πατρίδα του Πλάτωνα και του Περικλή, με την πραγματική της σημασία να βρίσκεται βαθιά στην αρχαιότητα.

Του Μαρκ Μαζάουερ*

Αλλά δεν είναι η πρώτη φορά που για να κατανοήσεις το μέλλον της Ευρώπης χρειάζεται να στραφείς μακριά από τις μεγάλες δυνάμεις στο κέντρο της ηπείρου και να κοιτάξεις προσεκτικά όσα συμβαίνουν στην Αθήνα. Τα τελευταία 200 χρόνια η Ελλάδα ήταν στην πρώτη γραμμή της εξέλιξης της Ευρώπης. Στη δεκαετία του 1820, στη διάρκεια του αγώνα για την ανεξαρτησία από την οθωμανική αυτοκρατορία, η Ελλάδα έγινε ένα πρώιμο σύμβολο δραπέτευσης από τη φυλακή της αυτοκρατορίας.

Για τους φιλέλληνες, η παλιγγενεσία της αποτελούσε τον πιο ευγενή αγώνα. «Στο μεγάλο πρωινό του κόσμου», έγραψε ο Σέλεϊ στο ποίημά του «Ελλάς», «το μεγαλείο της Ελευθερίας τινάχθηκε και έλαμψε!» Η νίκη θα σήμαινε τον θρίαμβο της ελευθερίας όχι μόνο επί των Τούρκων αλλά και επί όλων των δυναστών που κρατούσαν υπόδουλους τόσο πολλούς Ευρωπαίους. Γερμανοί, Ιταλοί, Πολωνοί και Αμερικανοί έτρεξαν να πολεμήσουν υπό την γαλανόλευκη σημαία της Ελλάδας για χάρη της δημοκρατίας. Και μέσα σε μια δεκαετία, η χώρα κέρδισε την ελευθερία της.



Στη διάρκεια του 20ου αιώνα ο ριζοσπαστικός νέος συνδυασμός της συνταγματικής δημοκρατίας και του εθνικισμού που ενσάρκωσε η Ελλάδα εξαπλώθηκε στην ήπειρο και κορυφώθηκε στην «ειρήνη που τερμάτισε κάθε ειρήνη» στο τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν τρεις αυτοκρατορίες, η οθωμανική, εκείνη των Αψβούργων και η ρωσική, κατέρρευσαν και αντικαταστάθηκαν από έθνη-κράτη. Μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ελλάδα άνοιξε και πάλι τον δρόμο για το μέλλον της Ευρώπης. Μόνο που τώρα ήταν η σκοτεινή πλευρά της δημοκρατίας που βγήκε στο προσκήνιο.
Σε έναν κόσμο εθνικών κρατών, εθνοτικές μειονότητες όπως ο μουσουλμανικός πληθυσμός της Ελλάδας και οι ορθόδοξοι χριστιανοί της Μικράς Ασίας ήταν μια συνταγή για διεθνή αστάθεια.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1920, Έλληνες και Τούρκοι ηγέτες αποφάσισαν να ανταλλάξουν τους μειονοτικούς πληθυσμούς τους, εκτοπίζοντας περί τα δύο εκατομμύρια χριστιανούς και μουσουλμάνους προς χάριν της εθνικής ομοιογένειας. Η ελληνο – τουρκική ανταλλαγή των πληθυσμών ήταν η μεγαλύτερη οργανωμένη μετακίνηση προσφύγων στην ιστορία μέχρι τότε και μοντέλο που οι ναζιστές και άλλοι θα το επικαλούνταν αργότερα για να εκτοπίσουν ανθρώπους στην ανατολική Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή και την Ινδία.


Είναι ειρωνικό, λοιπόν, που η Ελλάδα ήταν επίσης στην πρωτοπορία της αντίστασης στους ναζιστές. Τον χειμώνα του 1940-41, ήταν η πρώτη χώρα που αντεπιτέθηκε αποτελεσματικά κατά των δυνάμεων του Άξονα, ταπεινώνοντας τον Μουσολίνι στον ελληνο-ιταλικό πόλεμο ενώ η υπόλοιπη Ευρώπη επευφημούσε την Ελλάδα. Και πολλοί χειροκρότησαν πάλι λίγους μήνες αργότερα όταν ένας νεαρός αριστερός αντιστασιακός ονόματι Μανώλης Γλέζος σκαρφάλωσε στην Ακρόπολη ένα βράδυ με έναν φίλο και κατέβασαν τη σημαία με την σβάστικα που οι Γερμανοί είχαν πρόσφατα υψώσει. Σχεδόν 70 χρόνια αργότερα, η ελληνική αστυνομία θα έριχνε δακρυγόνα στον κ. Γλέζο ο οποίος διαδήλωνε κατά του προγράμματος λιτότητας. Αλλά στο τέλος, η Ελλάδα υπέκυψε στη γερμανική κατοχή.


Η κυριαρχία των ναζιστών έφερε μαζί της την πολιτική κατάρρευση, την μεγάλη πείνα, και μετά την απελευθέρωση, την βύθιση της χώρας σε έναν εμφύλιο πόλεμο ανάμεσα στις κομμουνιστικές και τις αντικομμουνιστικές δυνάμεις. Μόλις λίγα χρόνια μετά την ήττα του Χίτλερ, η Ελλάδα βρέθηκε ξανά στο επίκεντρο της ιστορίας, ως μέτωπο του Ψυχρού Πολέμου. Το 1947, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Χάρι Τρούμαν χρησιμοποίησε τον κλιμακούμενο εμφύλιο στην Ελλάδα για να πείσει το Κογκρέσο να στηρίξει το Δόγμα Τρούμαν και την ειρηνική δέσμευση αμερικανικών πόρων για τον αγώνα κατά του Κομμουνισμού και την ανοικοδόμηση της Ευρώπης.


Ανυψωμένη ξαφνικά σε έναν διατλαντικό αγώνα, η Ελλάδα συμβόλιζε τώρα μια πολύ διαφορετική Ευρώπη – μία Ευρώπη που είχε αυτοκαταστραφεί, και που ο μόνος δρόμος εξόδου από την ανέχεια των μέσων της δεκαετίας του 1940 ήταν ως μικρότερος εταίρος της Ουάσινγκτον. Καθώς τα δολάρια άρχισαν να ρέουν, αμερικανοί σύμβουλοι έλεγαν στους έλληνες πολιτικούς τι να κάνουν και αμερικανικές βόμβες ναπάλμ έκαιγαν τα ελληνικά βουνά καθώς οι κομμουνιστές αντάρτες τρέπονταν σε φυγή.
Η πολιτική και οικονομική ένωση της Ευρώπης υποτίθεται ότι θα έβαζε τέλος στις αδυναμίες και την εξάρτηση της διχοτομημένης ηπείρου. Και εδώ η Ελλάδα έγινε σύμβολο μιας νέας φάσης στην ευρωπαϊκή ιστορία. 

Η πτώση της στρατιωτικής δικτατορίας το 1974 δεν έφερε στη χώρα μόνο την πλήρη ένταξη σε αυτό που θα γινόταν η Ευρωπαϊκή Ένωση. Προανήγγειλε επίσης (μαζί με τη μετάβαση της Ισπανίας και της Πορτογαλίας στη δημοκρατία την ίδια εποχή) το παγκόσμιο κύμα εκδημοκρατισμού της δεκαετίας του 1980 και του 1990, πρώτα στη Νότια Αμερική και τη Νοτιοανατολική Ασία και μετά στην Ανατολική Ευρώπη.


Και έδωσε στην Ευρωπαϊκή Ένωση την όρεξη για διεύρυνση και τη φιλοδοξία να εξελιχθεί από ένα μικρό κλαμπ πλούσιων δυτικοευρωπαϊκών κρατών σε φωνή για ολόκληρη την προσφάτως εκδημοκρατισμένη ήπειρο, η οποία εξαπλώθηκε κατά πολύ στο νότο και την ανατολή. Και τώρα, σήμερα, αφότου έσβησε η ευφορία της δεκαετίας του ’90 και μια νέα ταπεινοφροσύνη χαρακτηρίζει τους Ευρωπαίους, ο κλήρος πέφτει και πάλι στην Ελλάδα ως χώρας η οποία θα προκαλέσει τους μανδαρίνους της Ευρωπαϊκής Ένωσης και θα θέσει το ερώτημα: «Ποιό θα είναι το μέλλον της ηπείρου;».


Η Ευρωπαϊκή Ένωση υποτίθεται ότι θα ένωνε μια κατακερματισμένη Ευρώπη, ότι θα ενίσχυε τις δημοκρατικές της δυνατότητες και ότι θα μεταμόρφωνε την ήπειρο σε μια ανταγωνιστική δύναμη στην παγκόσμια σκηνή. Είναι ίσως ταιριαστό που ένα από τα αρχαιότερα και πιο δημοκρατικά έθνη – κράτη της Ευρώπης βρίσκεται στην καινούργια εμπροσθοφυλακή, όσων θέτουν εν αμφιβόλω όλα αυτά τα επιτεύγματα.


Γιατί είμαστε όλοι μικρές δυνάμεις τώρα, και για άλλη μια φορά η Ελλάδα πολεμάει στην πρώτη γραμμή του αγώνα για το μέλλον.
*Μαρκ Μαζάουερ,
Βρετανός ιστορικός και συγγραφέας,

καθηγητής Ιστορίας στο πανεπιστήμιο Κολούμπια των ΗΠΑ.

defence-point.gr

http://eleftheriskepsii.blogspot.com/2011/11/new-york-times_08.html

Βιάζονται να μας δέσουν χειροπόδαρα...

Τώρα που αντιλαμβανόμαστε ότι άλλοι κάνουν κουμάντο που βρίσκονται ΕΚΤΟΣ συνόρων και αποφασίζουν για το ποιος θα ηγηθεί της κουρελούς που λέγεται «Ελλάδα» μένει να μας επιβάλλουν και τη λίστα των βουλευτών που θα νομίζουμε ότι συμμετέχουν στην ψηφοφορία των μέτρων και των νόμων.

Άνθρωποι των Τραπεζών για Πρωθυπουργοί και Υπουργοί και μένει να περάσει μία κομματική λίστα με «μιλημένους» βουλευτές προς ψήφιση νομοσχεδίων για να ολοκληρωθεί ο απόλυτος έλεγχος της χώρας πριν προχωρήσει σε μία αλλαγή συντάγματος. Σύνταγμα το οποίο οι μελλοντικές γενιές θα βρουν έτοιμο και θα το υπερασπίζονται ως κόρη οφθαλμού.

Γιατί αυτό κάνουμε κι εμείς. Αναφερόμαστε σε ένα Σύνταγμα που συνέταξαν ξένοι τοκογλύφοι και υπερασπίστηκαν Ελληνόφωνοι προδότες φροντίζοντας να μην αλλάξουν επαχθείς διατάξεις που αφορούν τα πιο σημαντικά θέματα όπως αυτά των οικονομικών του τόπου. Και δυστυχώς υπάρχουν κάποιοι που ονομάζουν την παραπάνω φαρσοκωμωδία … ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.

Δημοκρατία έχουμε όταν αυξάνονται οι δικοί μας εκπρόσωποι στα κέντρα αποφάσεων ή ακόμα καλύτερα όταν ΕΜΕΙΣ οι ίδιοι αποφασίζουμε για κάθε ευρώ που ξοδεύεται και μας ζητούν να το καταβάλλουμε.

Ενδιαφερόμαστε με πάθος και θέλουμε να αποφασίζουμε προσωπικά εάν θα ξοδευτούν 3 ευρώ για μία λάμπα στα κοινόχρηστα της οικοδομής μας και για τη σύναψη δανείων και συμφωνιών που χρεώνουν ακόμα και τα τρισέγγονά μας με χιλιάδες ευρώ… εμπιστευόμαστε τους κλόουν της Ελληνικής πολιτικής σκηνής τους οποίους τώρα θέλουν να μειώσουν.

Λιγότεροι βουλευτές και μάλιστα από λίστα που θα ορίζουν εξωθεσμικά κέντρα είναι ο ορισμός της χούντας. Μακάρι λοιπόν να ΑΥΞΗΘΟΥΝ οι εκπρόσωποί μας κι ας παίρνουν 1000 ευρώ τον μήνα. Είναι ψεύτικη η δικαιολογία ότι η μείωση των βουλευτών γίνεται για λόγους εξοικονόμησης χρημάτων. Σκοπός τους είναι η απομάκρυνση από τον λαό όσων λαμβάνουν αποφάσεις. Άλλωστε οι βουλευτές είναι προς κατάργηση για να αντικατασταθούν από «μαριονέτες» Ευρωπαϊκών Θεσμών των οποίων δεν θα μπορούμε να διαπιστώσουμε καν την ύπαρξή τους ως φυσικά πρόσωπα.

Ο Γιώργος Παπανδρέου δέχεται επίθεση ακριβώς γι’ αυτό το «ολίσθημά» του. Τόλμησε να κινηθεί ενάντια στο ρεύμα της Παγκοσμιοποίησης που επιβάλει την απομάκρυνση των κέντρων αποφάσεων από την επιρροή του λαού και μίλησε για ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ …λέξη που πρέπει να ΞΕΧΑΣΤΕΙ για πάντα. Εκτός των άλλων θα έβαζε κακές ιδέες και στους άλλους λαούς που οδεύουν για χρεοκοπία και που κατάλαβαν τη μεγάλη απάτη που λέγεται ΕΥΡΩ και ΚΟΙΝΟ ΝΟΜΙΣΜΑ μέσω του οποίου επιταχύνθηκαν οι προσχεδιασμένες χρεοκοπίες των κρατών της Ε.Ε. Γι’ αυτό και ξαφνικά ο Γιωργάκης ρίχτηκε στην πυρά από τα ΜΜΕ που ελέγχουν οι γνωστοί επικυρίαρχοι της Παγκόσμιας Οικονομίας.

Και ας έχουμε πάντα στο νου μας μία ΒΑΣΙΚΗ ΑΡΧΗ. Η κατεύθυνση που μας υποδεικνύουν τα μεγάλα ΜΜΕ είναι αυτή που πρέπει να αποφύγουμε. Αυτή η κατεύθυνση οδηγεί στη δική τους επιβίωση, στον δικό τους πλουτισμό και στη δική μας ταχύτερη πτώχευση γιατί στα δικά μας λεφτά προσβλέπουν. Εμείς ιδρώνουμε εμείς ματώνουμε και αυτοί ως βρικόλακες ζουν από το αίμα μας .

Αν δεν τους άρεσε το Δημοψήφισμα ήταν γιατί ΔΕΝ τους συνέφερε. Ήταν γιατί δεν συνέφερε στους χρηματοδότες τους και τους δανειστές τους. Είναι όλοι τους υποχείρια Τραπεζών και Τοκογλύφων και λέξεις όπως ΆΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ και ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ σημαίνει ότι κινδυνεύει η «παρτίδα» που είναι στημένη για να κερδίζουν πάντα αυτοί και να χάνουμε πάντα εμείς. Δεν τους ενδιαφέρει ΟΥΤΕ το δίκαιο , ΟΥΤΕ η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ. Τους ενδιαφέρει να έχουν τον πλήρη έλεγχο και αναμενόμενα αποτελέσματα. Δημοψήφισμα σημαίνει να παραδόσεις τον έλεγχο , να αγνοείς το αποτέλεσμα κι αυτό το μισούν οι κερδοσκόποι που συνέστησαν αυτό το κράτος.

Πως όμως θα αντισταθεί ένας λαός που αρνείται να κατανοήσει ότι ακόμα και τα ηλεκτρονικά «τυχερά» παιχνίδια όπως τα φρουτάκια είναι στημένα και προγραμματισμένα ώστε να τον κλέβουν συνεχώς; Ένας λαός που δεν υποπτεύεται ότι η εμμονή των ξένων τοκογλύφων να στηρίζουν συγκεκριμένα πολιτικά «τζάκια» στην ηγεσία της χώρας για πολλές δεκαετίες είναι γιατί στην πραγματικότητα αυτά τα «τζάκια» υπηρετούν πιστά τα συμφέροντα των επικυρίαρχων.

Γι αυτό λοιπόν, αν αυτοί προωθούν ΜΕΙΩΣΗ των εκπροσώπων μας … εμείς να απαιτήσουμε ΑΥΞΗΣΗ του αριθμού των βουλευτών και μείωση των αμοιβών τους... και γιατί όχι ένα ΜΗΝΙΑΙΟ δημοψήφισμα.

Όλα αυτά βέβαια μπορούν να συμβούν ΜΟΝΟ στον φανταστικό κόσμο … αν δεν καταφέρουμε να δούμε τις αλυσίδες που φοράμε ώστε να τις σπάσουμε και να απελευθερωθούμε.

Βιάζονται να περάσουν ειδικούς νόμους καταστολής ώστε μόλις θελήσουμε να ελευθερωθούμε από τα αόρατα δεσμά να βρεθούμε δέσμιοι με πραγματικές αλυσίδες και σε πραγματικά κλουβιά.

Logos

http://kostasxan.blogspot.com/2011/11/blog-post_6215.html

Εθνική αυτοκτονία

Του Σταύρου Χριστακόπουλου  - Από σήμερα η «κυβέρνηση των πιστωτών» θα αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας στο όνομα της έκτης δόσης, της «παραμονής στο ευρώ», της αποτροπής της χρεοκοπίας, της πολλοστής κατά σειρά «σωτηρίας της χώρας». Με πρωθυπουργό, αν όλα πάνε κατά πώς συζητούνταν χθες το βράδυ, είτε έναν τραπεζίτη εκλεκτό της Μέρκελ είτε τον εκπρόσωπό μας στο ΔΝΤ. Με αντικείμενο τον έλεγχο της χρεοκοπίας της Ελλάδας, το ξεπούλημά της και την αλλαγή του νομικού καθεστώτος του χρέους της. Καθώς η μια εθνική ταπείνωση διαδέχεται την άλλη, η χώρα μας αφήνει πίσω πολιτική ανεξαρτησία, εθνική κυριαρχία και κάθε δυνατότητα να αποφασίζει για την τύχη της.

Με τον έναν απίστευτο τρόπο ο επίτροπος της Ε.Ε. για τις οικονομικές και νομισματικές υποθέσεις Όλι Ρεν, στον δρόμο που χάραξαν την περασμένη εβδομάδα η Μέρκελ και ο Σαρκοζί, έθεσε χθες με απίστευτο πολιτικό κυνισμό μια ακόμη προϋπόθεση για την «έκτη δόση»: «Περιμένουμε από την καινούργια κυβέρνηση που θα σχηματιστεί να δεσμευτεί εγγράφως πως θα τηρηθούν οι δεσμεύσεις για μεταρρυθμίσεις».
Η εγγύηση αυτή δεν θα ζητηθεί μόνο από τη νέα κυβέρνηση, αλλά επιπλέον από το ΠΑΣΟΚ και τη Ν.Δ., τα δύο κόμματα που θα τη στηρίξουν.
Παράλληλα η Άνγκελα Μέρκελ, την ώρα που η Ν.Δ. επέμενε με… non paper να υποστηρίζει ότι θα πρόκειται για «κυβέρνηση 100 ημερών», φρόντιζε να διαλύσει τις ψευδαισθήσεις και τα ψεύδη εντός Ελλάδος: η διάρκεια της δήθεν μεταβατικής κυβέρνησης θα τραβήξει όσο χρειαστεί ώστε αυτή να εγγυηθεί την υλοποίηση των υποχρεώσεων που η Ελλάδα έχει αναλάβει.
Έτσι μπορεί να προβάλλεται το τέλος Φεβρουαρίου ως εκλογικός χρόνος, αλλά, όπως από χθες προειδοποιήσαμε, καμιά τέτοια εγγύηση δεν μπορεί να παρασχεθεί, όποια κι αν είναι η συμφωνία μεταξύ των δύο ελληνικών κομμάτων. Ποιος άλλωστε θα μπει στον κόπο να δώσει τέτοια εγγύηση όταν η ευρωζώνη, το φετίχ του ελληνικού πολιτικού συστήματος, κλυδωνίζεται και απειλείται ανοιχτά με κατάρρευση;
Υπό «κανονικές» συνθήκες, αυτό που θα έπρεπε να μας απασχολήσει ήδη από σήμερα είναι ότι η υπό ανακοίνωση «κυβέρνηση των δανειστών» σηματοδοτεί, εκτός από την οικονομική και πολιτική κατοχή της Ελλάδας, και το τέλος του πολιτικού συστήματος, όπως το έχουμε γνωρίσει τις τελευταίες δεκαετίες. Η κυβέρνηση αυτή, συμπαρασύροντας και την αξιωματική αντιπολίτευση στα βαθιά της κρίσης, προεξοφλεί δύο εξελίξεις:
1. Την απώλεια κάθε προοπτικής μιας αυτοδύναμης μονοκομματικής διακυβέρνησης στο ορατό μέλλον. Αυτός ήταν ο λόγος για τον οποίο τα περισσότερα μικρά κόμματα, κοινοβουλευτικά (ΛΑΟΣ) και μη κοινοβουλευτικά (ΔΗΜΑΡ, ΔΗΣΥ, Οικολόγοι Πράσινοι), με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, την καλοδέχονται ακόμη κι αν δεν συμμετέχουν σε αυτήν.
2. Τη έναρξη μιας – άγνωστο πόσο μακράς – περιόδου πολιτικής αστάθειας. Μια κυβέρνηση «φερτή» από τους δανειστές, η οποία δεν έχει προκύψει από εκλογές και δεν αποτυπώνει ούτε κατ’ ελάχιστον τα σημερινά πολιτικά δεδομένα, προορισμένη να υλοποιήσει ό,τι χειρότερο περιμέναμε την τελευταία διετία, προφανώς δεν θα μακροημερεύσει.

Δεδομένου μάλιστα ότι συμπεριλαμβάνει τις δύο μεγαλύτερες πολιτικές παρατάξεις και μειώνει στο ελάχιστο τις πιθανότητες της συνήθους δικομματικής εναλλαγής, ανοίγει τον δρόμο σε διαδοχικά πολυσυλλεκτικά κυβερνητικά σχήματα αμφίβολης βιωσιμότητας και πυροδοτεί τάσεις διάσπασης και αποσύνθεσης των παραδοσιακών πολιτικών σχηματισμών. Ενώ όμως η πολιτική διάλυση θα είναι σχετικά σύντομη, η ανασύνθεση του πολιτικού τοπίου είναι άγνωστο αν, πότε και πώς θα επιτευχθεί. Σίγουρα πάντως όχι πριν από την επίσημη πτώχευση της χώρας.
Ευρωζώνη σε πανικό
Ωστόσο οι αναλύσεις για την τύχη της ελληνικής πολιτικής σκηνής – η οποία θα ακολουθήσει αναπόφευκτα τη μοίρα πολλών άλλων χωρών που βρέθηκαν κυρίως υπό την εποπτεία του ΔΝΤ τις τελευταίες δεκαετίες – μπορούν να… περιμένουν λίγο ακόμη. Όπως και τα χρήσιμα διδάγματα από την αντιμετώπιση της κρίσης εκ μέρους των ελληνικών πολιτικών δυνάμεων.
Σήμερα το πιο σημαντικό είναι ότι η ευρωζώνη, για χάρη της οποίας τα δυο μεγάλα ελληνικά κόμματα δημιουργούν μια «κυβέρνηση των δανειστών», βλέπει όχι μόνο την οικονομική, αλλά και την πολιτική της κρίση να διογκώνεται επικίνδυνα.
Με την Ιταλία να βρίσκεται ένα βήμα πριν από τη χρηματοπιστωτική κατάρρευση, ο «πολύς» υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε χθες απέκλεισε τη δημιουργία ενός ευρωπακέτου «διάσωσης» για τη γειτονική μας χώρα, την τρίτη σε μέγεθος οικονομία της ευρωζώνης, επειδή η Ιταλία, όπως λέει, είναι «πολύ μεγάλη για να σωθεί» από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF), το οποίο χλευαστικά Αγγλοσάξονες αναλυτές έχουν προ πολλού χαρακτηρίσει επιτυχώς… «νεροπίστολο».
Κατά τον Σόιμπλε η επιτήρηση του ΔΝΤ είναι αρκετή για να ανακτήσει η Ιταλία την «εμπιστοσύνη των αγορών». Φαίνεται να θεωρεί πως η συνταγή των Μέρκελ και Σαρκοζί, δηλαδή η φυγή του Μπερλουσκόνι, την οποία έχουν ήδη υποδείξει, είναι όρος ικανός να δώσει διέξοδο.
Η ευρωζώνη, με άλλα λόγια, αυτή την ώρα, με την Ιταλία και την Ισπανία ένα βήμα πριν από την Κόλαση, με το Βέλγιο και τη Γαλλία να απειλούνται άμεσα, θεωρεί πως είναι αρκετός ο πολιτικός έλεγχος, μαζί με την εφαρμογή σκληρών υφεσιακών προγραμμάτων λιτότητας, για να δοθεί λύση. Η αποτυχημένη συνταγή της Ελλάδας, που έχει ήδη συντρίψει την Πορτογαλία και την Ιρλανδία, τώρα περνάει και στις υπόλοιπες χώρες του ευρώ.
Οι συνέπειές της όμως αγγίζουν ακόμη και την ίδια τη Γερμανία, στην οποία, στο πλαίσιο του G20 προ ημερών, τέθηκε το ενδεχόμενο να χρησιμοποιήσει συναλλαγματικά αποθέματα, το αποθεματικό χρυσού ή τα ειδικά δικαιώματα ανάληψης του ΔΝΤ για να ενισχυθεί το EFSF κατά 15 δισ. επιπλέον.
Τόσο η Μέρκελ όσο και η Μπούντεσμπανκ απέρριψαν κατηγορηματικά αυτό το ενδεχόμενο, όμως η πραγματικότητα παραμένει: τα αποθεματικά της Γερμανίας δεν θεωρούνται πλέον «ταμπού» από τις αγορές. Και, όσο η κρίση του ευρώ και των χωρών του θα εντείνεται, τόσο πιο επιτακτικά θα μπαίνουν ανάλογα αιτήματα.
Ο κατήφορος όμως δεν έχει τελειωμό, καθώς χθες το EFSF έπαθε ένα γερό πατατράκ με το ομόλογο 3 δισ. ευρώ που έβγαλε προς πώληση προκειμένου να στηρίξει το πρόγραμμα «στήριξης» της Ιρλανδίας.
Το ομόλογο αυτό (ένα πρώιμο είδος ευρωομολόγου – αυτού που διάφοροι δικοί μας παπαρολόγοι θεωρούν… λύση για τα ευρωπαϊκά χρέη) στην προηγούμενη έκδοσή του τον Ιούνιο είχε spread 51 μονάδων βάσης έναντι του γερμανικού επιτοκίου δανεισμού. Χθες έκανε άλμα στις 177 μονάδες, το οποίο αντικατοπτρίζει την έλλειψη εμπιστοσύνης των αγορών όχι μόνο στην Ελλάδα ή την Ιταλία, αλλά στο σύνολο της ευρωζώνης. Όσο για τα κεφάλαια που «τράβηξε», ακόμη και με τόσο ελκυστική απόδοση, αυτά έφτασαν μόνο το απαιτούμενο ποσό.
Ο μόνος που ήταν μέσα στην καλή χαρά ήταν ο επικεφαλής του EFSF Κλάους Ρέγκλινγκ, ο οποίος «διέγνωσε» επενδυτικό ενδιαφέρον. Πάλι καλά…
Να κάνουν και κακά τους;
Σε αυτό το περιβάλλον, λοιπόν, το υπό διάλυση πολιτικό κατεστημένο της Ελλάδας βιάζεται να παραδώσει εν λευκώ (ούτε καν να… πουλήσει) την περιουσία της, να καταντήσει σεληνιακό τοπίο την ελληνική οικονομία, να αλλάξει το σημερινό ευνοϊκό καθεστώς του χρέους και να παραχωρήσει άνευ όρων κάθε έννοια εθνικής κυριαρχίας.
Στόχος, όπως διακηρύσσει και η Ν.Δ. υπερακοντίζοντας το ΠΑΣΟΚ, η παραμονή στο ευρώ. Πέρα από τις ενστάσεις που διατυπώνονται παγκοσμίως για την ίδια τη συμμετοχή της Ελλάδας στο ευρώ, προκύπτει πλέον ζήτημα για τη σκοπιμότητα συνέχισης μιας εγκληματικής πολιτικής.
Ας δεχτούμε, λοιπόν, ότι ο λόγος συγκρότησης της «κυβέρνησης των δανειστών» δεν είναι αυτός που λέμε εμείς, αλλά αυτός που επικαλούνται τα δύο κόμματα και η ηγεσία της ευρωζώνης. Δηλαδή η υλοποίηση της συμφωνίας της 26-27 Οκτωβρίου για να… «σωθούμε» από τη χρεοκοπία.
Δυστυχώς για όλους αυτούς τους κυρίους, χθες το γερμανικό περιοδικό Spiegel, αυτό που μόλις προ ημερών επαινούσε τον ΓΑΠ για την «πρωτοβουλία του» περί δημοψηφίσματος, προειδοποιούσε για κάποια πράγματα:
1. Το Spiegel (η φωνή της κυρίας Μέρκελ αυτή την περίοδο) θεωρεί σίγουρο πως η Ελλάδα, προς το παρόν, θα παραμείνει στο ευρώ. Άρα δεν πρόκειται να βγούμε αύριο το πρωί αν δεν συμμορφωθούμε, όπως επαναλαμβάνουν μονότονα τα παπαγαλάκια της θεσμοποιημένης διαφθοράς στην Ελλάδα.
2. Το περιοδικό θεωρεί επίσης βέβαιο ότι η παραμονή στο ευρώ ούτε την οικονομική ευρωστία της Ελλάδας θα εγγυηθεί ούτε το μέλλον του νομίσματος θα διασφαλίσει.
3. Επικαλούμενο τις αγορές, λέει πως αυξάνονται οι αμφιβολίες για το αν οι αποφάσεις του Οκτωβρίου θα είναι αρκετές. Όπως σημειώνει, σχεδόν κανένας πολιτικός ή ειδικός επί της οικονομίας δεν πιστεύει ότι η Ελλάδα μπορεί να «αναμορφωθεί» με το τελευταίο σχέδιο των Βρυξελλών.
4. Μας λέει πως το συμπέρασμα από την τελευταία σύνοδο του G 20 ήταν ότι χρειάζονται πολύ πιο ριζοσπαστικά μέτρα και για την Ελλάδα και για την Ιταλία και για την υπόλοιπη Ευρώπη. Τα τρισεκατομμύρια που απαιτούνται για το EFSF κρίνονται όχι μόνο τεράστια, αλλά και εντελώς ανεπαρκή, ενώ τα εφαρμοζόμενα μέτρα λιτότητας αμφισβητούνται.
● Τι άλλο πρέπει να μας πουν για να αντιληφθούμε τον ανοιχτό εμπαιγμό τους;
● Τι άλλο χρειάζεται να μας πουν για να αντιληφθούμε ότι πάμε σε μια κανονική οικονομική και πολιτική – εν τέλει σε μια εθνική – αυτοκτονία;
Το καταλάβαμε ή να κάνουν και… κακά τους;

 topontiki

http://greeknation.blogspot.com/2011/11/blog-post_1915.html

LE MONDE...Γαλλική πρόταση μετατροπής του ευρώ σε ecu!

Ακολουθεί το άρθρο της γαλλικής εφημερίδας:Ένα ρηξικέλευθο «Plan B» που θα μπορούσε να επιλύσει την ευρωπαϊκή κρίση χρέους αλλάζοντας όμως άρδην την εικόνα της ευρωζώνης, έτσι όπως την γνωρίζουμε σήμερα, έχει επεξεργαστεί το γαλλικό Συμβούλιο Οικονομικών Αναλύσεων (CAE) – πρόκειται για ένα ανεξάρτητο συμβουλευτικό όργανο το οποίο έχει ως στόχο την υποβολή οικονομικών προτάσεων στον....
πρωθυπουργό της Γαλλίας.

Όπως αποκαλύπτει η γαλλική εφημερίδα Le Monde, το γαλλικό «σχέδιο Β» προβλέπει μεταξύ άλλων τη
μαζική «κοπή» ευρώ από την Ευρωτράπεζα, την πτώση της ισοτιμίας του ευρώ στα 1,15 δολάρια, την υιοθέτηση… ευρώ του Βορρά και ευρώ του Νότου και την επανεισαγωγή εθνικών νομισμάτων στα κράτη-μέλη για «εσωτερική χρήση».
«Το σχέδιο αυτό μπορεί να αποτρέψει την κατάρρευση της ευρωζώνης», αναφέρει στον Monde ο Ζαν-Πιερ Βεσπερινί, μέλος του CAE, ο οποίος όμως, όπως αναφέρει η γαλλική εφημερίδα, ουδέποτε συμφώνησε με τη δημιουργία ενός ενιαίου ευρωπαϊκού νομίσματος. Ο συνάδελφός του Αλέν Γκραντζάν, ο οποίος εμφορείται από οικολογικές ιδέες (το CAE συγκεντρώνει επιστήμονες όλων των πολιτικών τάσεων και ιδεολογιών) προσθέτει ότι το Plan B, «αποτελεί συνολική λύση, που θέτει τέρμα στην αναζήτηση αποδιοπομπαίων τράγων, όπως είναι η Ελλάδα».
«Η καλύτερη λύση για να σωθεί το ευρώ είναι να μετατραπούν από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα σε ευρώ όλα τα χρέη των κυβερνήσεων, να “κόψει” χρήμα δηλαδή η ΕΚΤ και να αναλάβει την πληρωμή όλων των ομολόγων των εθνικών κυβερνήσεων που ωριμάζουν», εξηγεί στον Monde ο Βεσπερινί. «Με τον τρόπο αυτό θα μειωθεί δραστικά η ισοτιμία του ευρώ, με στόχο να ισορροπήσει γύρω από τα 1,15 δολάρια, εξέλιξη που θα επέτρεπε την έξοδο από την κρίση», προσθέτει ο γάλλος οικονομολόγος. Οπως σημειώνει η εφημερίδα, πρόκειται για μια τακτική στην οποία ελάχιστα έχει καταφύγει η ΕΚΤ, τουλάχιστον 10 φορές λιγότερο από όσο η αμερικανική Fed.
Ο συνάδελφος του Βεσπερινί, Αντουάν Μπρινέ, θεωρεί ότι δεν αρκεί μόνο η μείωση των επιτοκίων και η «ευρωποίηση» των κρατικών χρεών. «Απαιτούνται μαζικές παρεμβάσεις της ΕΚΤ στις διεθνείς αγορές συναλλάγματος, κατά το πρόσφατο επιτυχές παράδειγμα της Τράπεζας της Ελβετίας», εξηγεί. Και προσθέτει ότι για να συμβούν όλα αυτά προαπαιτείται μια ενιαία ευρωπαϊκή οικονομική διακυβέρνηση που θα εξουσιοδοτήσει την ΕΚΤ να προχωρήσει σε μια παρόμοια στροφή 180 μοιρών σε ό,τι αφορά τη νομισματική της πολιτική.
Η στροφή αυτή της νομισματικής πολιτικής θα τερματίσει αναμφίβολα την οικονομική και χρηματοοικονομική κρίση στη ζώνη του ευρώ, εκτιμούν οι ειδικοί του CAE. Αλλά θα ανακύψει ένα άλλο θεμελιώδες ζήτημα που θα πρέπει να ρυθμιστεί: οι οικονομικές αποκλίσεις από χώρα σε χώρα της ευρωζώνης. Για τον σκοπό αυτό θα πρέπει να μετατραπεί το ευρώ από «ενιαίο νόμισμα» σε «κοινό νόμισμα» – δεδομένου ότι η υιοθέτηση ενός ενιαίου νομίσματος απαιτεί μια ομοσπονδιοποίηση της Ευρώπης κατά τα πρότυπα των ΗΠΑ ή της Γερμανίας, που θα διαθέτει μηχανισμούς μεταφοράς κεφαλαίων από το ένα ομόσπονδο κρατίδιο στο άλλο.
Οι ερευνητές του CAE σημειώνουν ότι ανάλογη λύση θα έδινε και η έκδοση από την ΕΚΤ ευρωομολόγου, «μιας πρότασης, στην οποία αντιτίθεται σθεναρά το Βερολίνο».
Σημειώνει ο Αλέν Γκραντζάν: «Το ευρώ λειτουργεί σήμερα ως νόμισμα της Γερμανίας. Η στρατηγική αυτή δεν αποδίδει στους κόλπους της Ευρώπης. Η σύγκλιση της ανταγωνιστικότητας της Βόρειας Ρηνανίας και της Πελοποννήσου μέσω της μισθολογικής και δημοσιονομικής λιτότητας αποτελεί μια μέθοδο που αγγίζει τα όριά της. Για να αποκατασταθούν οι ισορροπίες μεταξύ των οικονομιών πρέπει οι χώρες αυτές να υιοθετήσουν νομίσματα διαφορετικής ισχύος. Κάτι που προϋποθέτει τη διάσπαση του ευρώ σε ευρώ του Βορρά και σε ευρώ του Νότου».
Να σημειωθεί ότι ο Βεσπερινί θεωρεί ότι «η Γαλλία σε καμιά περίπτωση δεν θα έπρεπε να υιοθετήσει το ευρώ του Βορρά».
Τα δύο ευρώ θα υφίσταντο ανηλεείς κερδοσκοπικές επιθέσεις στις διεθνείς αγορές συναλλάγματος. Το ευρώ του Νότου θα δεχόταν ασφυκτικές πιέσεις και θα υφίστατο μια βίαιη υποτίμηση και οι δημόσιες και ιδιωτικές επιχειρήσεις των χωρών που θα το υιοθετούσαν θα κινδύνευαν με στάση πληρωμών. Για να αποτραπούν οι συστημικές επιπτώσεις της αλλαγής, οι οικονομολόγοι προτείνουν την υιοθέτηση ενός νέου συστήματος καθορισμού των επιτοκίων στο εσωτερικό της ευρωζώνης.
«Με δεδομένες τις τεράστιες διαφορές ανταγωνιστικότητας μεταξύ της Ιταλίας, της Ισπανίας, της Πορτογαλίας και των χωρών του Βορρά, θα πρέπει να υιοθετηθεί στο εσωτερικό της ευρωζώνης ένα σύστημα σταθερών πλην καθοριζόμενων ισοτιμιών μεταξύ των κρατών-μελών. Αυτό προϋποθέτει την επανεισαγωγή εθνικών νομισμάτων ελεγχόμενων από την κάθε χώρα και την παράλληλη “κυκλοφορία” ενός “εσωτερικού” και ενός νομίσματος “εξωτερικού”».
Οι χώρες-μέλη θα έχουν δηλαδή το εθνικό τους νόμισμα και ταυτόχρονα ένα κοινό νόμισμα (άλλο οι Βόρειες και άλλο οι Νότιες), που θα μοιάζει με την παλαιά Ευρωπαϊκή Λογιστική Μονάδα (ΕCU). Θα μπορούν να καθορίζουν την ισοτιμία του εθνικού νομίσματός τους έναντι του «κοινού».
«Προφανώς το κοινό νόμισμα δεν θα έχει καθημερινή χρήση, αλλά θα επιτρέψει στην προοδευτική επανεξισορρόπηση των οικονομιών, χωρίς να αναγκαστούν οι εθνικές κυβερνήσεις να προχωρούν σε μαζικές υποτιμήσεις της νέας δραχμής, του νέου εσκούδο, της νέας πεσέτας κλπ», αναφέρουν οι ειδικοί.
Τα ερωτήματα που ανακύπτουν, βεβαίως, από τις προτάσεις των ειδικών είναι πάμπολλα. Και μένουν μοιραία αναπάντητα, καθώς οι επιστήμονες του CAE που μιλούν στον Monde δεν υπεισέρχονται σε τεχνικές λεπτομέρειες που αφορούν το εξωτερικό εμπόριο της… διπλής ευρωζώνης, τις συναλλαγματικές σχέσεις, τη δυνατότητα υποτίμησης των εθνικών νομισμάτων έναντι του ευρώ του Νότου και του ευρώ του Νότου έναντι του ευρώ του Βορρά… Και οι ίδιοι αναγνωρίζουν, άλλωστε, σε πολλές αποστροφές του λόγους τους ότι υπάρχουν πολλά και κεντρικής σημασίας ερωτήματα που θα πρέπει να απαντηθούν και ζητήματα που θα πρέπει να ρυθμιστούν.
«Το νέο διπλό νομισματικό σύστημα δεν θα λύσει ως δια μαγείας όλα τα προβλήματα», αναφέρουν. Εξάλλου, «για να λειτουργήσει και να αποδώσει προϋποθέτει την πραγματοποίηση μαζικών επενδύσεων σε ολόκληρη τη ζώνη του ευρώ – προϋπόθεση απαραίτητη και για την οικονομική σύγκλιση των κρατών-μελών».
Οι (περίπου 30 τον αριθμό) ερευνητές του CAE θυμίζουν ότι η Συνθήκη του Μάαστριχτ δεν προβλέπει την έξοδο κάποιας χώρας από το ευρώ. Αλλά ακόμη και στην περίπτωση που κάποια χώρα, όπως η Ελλάδα, αποφάσιζε να διαλέξει να φύγει ανάμεσα στα δύο δεινά (στην παραμονή ή στην έξοδό της), εκείνες που θα ζημιώνονταν περισσότερο θα ήταν οι οικονομικώς και δημοσιονομικώς «καλοστεκούμενες» χώρες. Με την προτεινόμενη λύση οι χώρες που θα υιοθετήσουν το ευρώ του Βορρά θα έχουν τη δυνατότητα να το αφήσουν να ανατιμηθεί, ώστε να κατεβάσουν ακόμη περισσότερο το κόστος των εισαγωγών τους.
Οι χώρες αυτές μπορούν να είναι, εκτός από τη Γερμανία, η Αυστρία, το Λουξεμβούργο, η Ολλανδία, η Φινλανδία και η Εσθονία, όπως σημειώνει ο Βεσπερινί. Οι υπόλοιπες θα υιοθετούσαν το ευρώ του Νότου. Βεβαίως η διάλυση του γαλλογερμανικού «ζευγαριού» θα προκαλούσε πολύπλοκα προβλήματα και σύγχυση σε διεθνές επίπεδο. Όμως, οι ειδικοί του CAE θεωρούν ότι το κόστος θα ήταν μικρότερο από την επέκταση της κρίσης σε όλες τις πιο εύθραυστες, συγκριτικά, οικονομίες, και από τις οικειοθελείς αποχωρήσεις από το ευρώ που ενδεχομένως θα προκύψουν στην περίπτωση αυτή.
Ο Βεσπερινί σημειώνει τέλος ότι «η νοσταλγία της γερμανικής κοινής γνώμης για το γερμανικό μάρκο και η άρνησή της να στηρίξει τις χώρες που αντιμετωπίζουν δυσκολίες» ευνοούν τη λύση αυτή του CAE. Η ουσιαστική έξοδος της Γερμανίας από την «ευρωζώνη των Νοτίων» θα επέτρεπε στην ανατίμηση του νομίσματός της και θα απέτρεπε τη συσσώρευση εμπορικών πλεονασμάτων με τους εταίρους της στην ευρωζώνη. Αλλά προϋποθέτει «να δεχθεί το Βερολίνο την υιοθέτηση από την ΕΚΤ μιας νομισματικής πολιτικής εκ διαμέτρου αντίθετης με τις αρχές της Bundesbank».

http://antlia-ntepozito.blogspot.com

 

http://ksipnistere.blogspot.com/2011/11/le-monde-ecu.html

Σε οικονομική κατοχή η Ελλάδα με την υπογραφή της σύμβασης

Το νέο δάνειο των 130 δισ. ευρώ, το οποίο αποφασίστηκε στη Σύνοδο της 26^ης Οκτωβρίου και υποτίθεται ότι συμφωνήθηκε για να καλύψει τις ανάγκες αναχρηματοδότησης του ανεξόφλητου υπολοίπου του χρέους την περίοδο 2012-2014, όχι μόνο δεν επαρκεί, αλλά σχεδιάζεται... να συναφθεί με όρους εξαιρετικά επαχθείς.
Δεσμεύσεις οι οποίες θα οδηγήσουν σε πλήρη απώλεια της εθνικής κυριαρχίας της χώρας μας για πολλά έτη και σε μόνιμη υποδούλωσή της στις διαθέσεις των ξένων πιστωτών της θα κληθεί να αναλάβει η νέα κυβέρνηση εάν αποδεχθεί να προχωρήσει στην επικύρωση του συνόλου των αποφάσεων της Συνόδου Κορυφής της 26ης Οκτωβρίου 2011, όπως την πιέζει ήδη η Ευρωπαϊκή Επιτροπή! Κι όλα αυτά, τη στιγμή που με τις αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής δεν διασφαλίζεται η κάλυψη του συνόλου των δανειακών αναγκών του Ελληνικού Δημοσίου για την περίοδο 2012-2014, αλλά μόνο ένα μέρος!
Το κομβικό σημείο της όλης διαδικασίας επικύρωσης των συμφωνηθέντων στη Σύνοδο Κορυφής αποτελεί η σύμβαση που θα κληθεί να υπογράψει η χώρα μας με τα οικονομικώς υγιή κράτη-μέλη της ευρωζώνης και με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, για τη λήψη ενός νέου δανείου συνολικού ύψους 130 δισ. ευρώ. Οπως αποκαλύπτει σήμερα ο «Ε.Τ.», το νέο δάνειο των 130 δισ. ευρώ, το οποίο υποτίθεται ότι συμφωνήθηκε για να καλύψει τις ανάγκες αναχρηματοδότησης του ανεξόφλητου υπολοίπου του ελληνικού χρέους την περίοδο 2012-2014, όχι μόνο δεν επαρκεί για το σκοπό αυτό, αλλά σχεδιάζεται να συναφθεί με όρους εξαιρετικά επαχθείς για το ελληνικό κράτος!
Ειδικότερα:
Η συμφωνία ρύθμισης του ελληνικού χρέους της 26^ης Οκτωβρίου 2011 η οποία επετεύχθη μεταξύ των Ευρωπαίων εταίρων μας και του ΔΝΤ -ερήμην της ελληνικής πλευράς- αυξάνει σημαντικά το τμήμα του ελληνικού χρέους που θα έχει τη μορφή των απευθείας διακρατικών δανείων από τις χώρες-μέλη της ευρωζώνης και των δανείων από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Ηδη, με την πρώτη δανειακή σύμβαση που συνήφθη τον Μάιο του 2010 μεταξύ της Ελλάδος, της ευρωζώνης και του ΔΝΤ, το τμήμα του ελληνικού χρέους που παύει σταδιακά να αποτελείται από ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου και αρχίζει πλέον να καταλαμβάνεται από διακρατικά δάνεια και δάνεια από το ΔΝΤ φθάνει τα 110 δισ. ευρώ. 
Με τη νέα δανειακή σύμβαση των 130 δισ. ευρώ, που αποφασίστηκε να υπογράψει η Ελλάδα, στη Σύνοδο Κορυφής της 26ης-10-2011, το συνολικό ανεξόφλητο υπόλοιπο του ελληνικού χρέους που θα καλύπτεται πλέον με διακρατικά δάνεια και δάνεια από το ΔΝΤ θα φθάσει τα 240 δισ. ευρώ. Αυτό που θα συμβεί ουσιαστικά θα είναι η μετατροπή μεγάλου μέρους του ελληνικού χρέους από ομολογιακό χρέος που εκδόθηκε με βάση το ελληνικό δίκαιο σε διακρατικό χρέος, αποτελούμενο από δάνεια χορηγηθέντα με όρους που διέπονται από το αγγλικό δίκαιο, το οποίο εξασφαλίζει τους δανειστές έναντι του ελληνικού κράτους-οφειλέτη!
Η αλλαγή του νομικού καθεστώτος από το οποίο διέπονται πλέον αυτά τα νέα δάνεια συνιστά μια εξέλιξη άκρως επιζήμια για τα συμφέροντα του Ελληνικού Δημοσίου, για τους τρεις παρακάτω λόγους.

Δέσμευση της δημόσιας περιουσίας

1) Το μεγαλύτερο τμήμα του ανεξόφλητου υπολοίπου του ελληνικού χρέους, δηλαδή ένα ποσό συνολικού ύψους άνω των 240 δισ. ευρώ, θα μετατραπεί από μη εγγυημένο σε εγγυημένο με την αξία περιουσιακών στοιχείων και δικαιωμάτων του ίδιου του Ελληνικού Δημοσίου! Δηλαδή, με τη συμφωνία για το αρχικό δάνειο των 110 δισ. ευρώ και με τη νέα συμφωνία για το καινούργιο δάνειο-μαμούθ των 130 δισ. ευρώ, η χώρα μας θα υποχρεωθεί να δεσμεύσει σημαντική αξία ακίνητης και κινητής περιουσίας της προκειμένου να εγγυηθεί ότι θα είναι συνεπής με την αποπληρωμή των τοκοχρεωλυτικών δόσεων! Σημαντικά δικαιώματα της χώρας που απορρέουν από την εθνική κυριαρχία θα εκχωρηθούν πλήρως στους δανειστές, οι οποίοι θα αποκτήσουν δυνατότητες κατάσχεσης, εκποίησης ή ακόμη και εκμετάλλευσης περιουσιακών στοιχείων του Ελληνικού Δημοσίου με σκοπό να «συμμορφώσουν» την Ελλάδα όταν θα φθάσει και πάλι σε ένα σημείο αδυναμίας να αποπληρώσει το ήδη συναφθέν και το νέο επαχθές δάνειο! Με τη νέα δανειακή σύμβαση των 130 δισ. ευρώ, το Δημόσιο θα αποδεχτεί την παραίτησή του από την ασυλία των περιουσιακών του δικαιωμάτων λόγω εθνικής κυριαρχίας, όπως ήδη έπραξε και με την προηγούμενη δανειακή σύμβαση των 110 δισ. ευρώ!

Τέλος στη δυνατότητα μονομερούς ρύθμισης

2) Το γεγονός ότι το Δίκαιο που διέπει το μεγαλύτερο τμήμα του ελληνικού χρέους αλλάζει σταδιακά από ελληνικό σε αγγλικό σημαίνει επίσης ότι το Ελληνικό Δημόσιο χάνει πλέον το δικαίωμά του να προχωρήσει μονομερώς σε αναδιάρθρωση του χρέους αυτού με «κούρεμα» της αξίας του κατά όποιο ποσοστό θέλει! Το ελληνικό δίκαιο άφηνε ακάλυπτους τους δανειστές, επέτρεπε δηλαδή στο Ελληνικό Δημόσιο να τροποποιήσει μονομερώς, προς όφελός του, τους όρους αποπληρωμής των ομολόγων του. Βάσει του ελληνικού δικαίου, η χώρα μας θα μπορούσε να αποφασίσει όποτε ήθελε την απομείωση, το «κούρεμα» της αξίας των ομολόγων που οφείλει να εξοφλήσει! Είχε δηλαδή το δικαίωμα από μόνο του το ελληνικό κράτος να επιβάλει στους πιστωτές του το «κούρεμα» της αξίας των ομολόγων του κατά ποσοστό της δικής του επιλογής, εφαρμόζοντας ρυθμίσεις με αποκλειστικό γνώμονα τα δικά του συμφέροντα. Τώρα όμως που τα περισσότερα ομολογιακά δάνεια του Ελληνικού Δημοσίου αντικαθίστανται σταδιακά με δάνεια που διέπονται από το αγγλικό δίκαιο, το Δημόσιο χάνει το δικαίωμα να ρυθμίσει ελεύθερα προς όφελός του την αποπληρωμή του μεγαλύτερου τμήματος του χρέους του. Δεν μπορεί δηλαδή πλέον το ελληνικό κράτος, για το τμήμα των 240 δισ. ευρώ του χρέους του, να προβεί μελλοντικά σε οποιαδήποτε μονομερή ρύθμιση, αλλά είναι υποχρεωμένο να εξοφλήσει στο ακέραιο τις οφειλές του κι αν δεν μπορέσει θα απολέσει σημαντικής αξίας περιουσιακά στοιχεία και δικαιώματα!
Η δυνατότητα που είχε το Ελληνικό Δημόσιο να προχωρήσει μονομερώς σε αναδιάρθρωση του χρέους του με όρους επωφελείς για το μέλλον του ελληνικού λαού είναι κάτι για το οποίο η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ υπό τον κ. Γ. Παπανδρέου δεν είχε πει κουβέντα στον ελληνικό λαό. Το απέκρυψε σκόπιμα, επειδή προφανώς το κύριο μέλημά της ήταν να διασφαλίσει τα συμφέροντα των δανειστών, δηλαδή των τραπεζών και των λοιπών επενδυτικών εταιριών που έχουν στα χαρτοφυλάκιά τους το μεγαλύτερο τμήμα του ελληνικού χρέους!

Τοποτηρητές στη χώρα

3) Η ασκούμενη οικονομική πολιτική θα ελέγχεται αυστηρά, θα υπαγορεύεται και θα καθοδηγείται καθημερινά από μόνιμα εγκατεστημένους στην Αθήνα επιθεωρητές-τοποτηρητές της Τρόικας του ΔΝΤ, της Κομισιόν και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, καθώς επίσης και από εμπειρογνώμονες άλλων κυβερνήσεων της ευρωζώνης! Κι αυτό διότι οι δανειστές για να διασφαλίσουν πλήρως την αποπληρωμή των δανείων θα επιδιώκουν να επιβάλουν με κάθε μέσο στη χώρα μας την οικονομική πολιτική που εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους!
ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΛΑΙΤΣΑΚΗΣ στον ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΤΥΠΟ
πηγη

http://www.katohika.gr/2011/11/blog-post_2458.html