Τρίτη, 17 Φεβρουαρίου 2015

Πρ. Παυλόπουλος για μεταναστευτικό και ιθαγένεια..(Βίντεο)

«Οι Πολιτείες διεθνώς και η Τοπική Αυτοδιοίκηση να αντιμετωπίσουν το φαινόμενο της μετανάστευσης.

Πρώτα από όλα πρέπει να τονίσω ότι είναι χρέος, χρέος απέναντι στην πραγματικότητα, χρέος απέναντι στην κοινωνία, χρέος απέναντι στην ίδια την δημοκρατία, να σκεφτούμε ότι η μετανάστευση είναι ένα απόλυτα φυσιολογικό, ευεργετικό για τις ίδιες τις κοινωνίες, φαινόμενο σήμερα.
Η μετανάστευση είναι ένα φυσιολογικό φαινόμενο, ένα φαινόμενο άμεσα συνδεδεμένο με τις ευεργετικές του τονίζω όψεις της παγκοσμιοποίησης και αυτό το φαινόμενο βοηθά τις κοινωνίες και τους λαούς και να προοδεύσουν και να αναπτύξουν τους πολιτισμούς τους, όταν ξέρουμε πόσο τα μεταναστευτικά ρεύματα μπολιάζουν τις κοινωνίες και τους πολιτισμούς για να πάνε μπροστά. Γονιμοποιούν στην κυριολεξία τους πολιτισμούς, γονιμοποιούν τις κοινωνίες. Θα πρέπει να ξέρεις επίσης ότι και αν ακόμα παρεισφρήσουν πέρα και έξω από την νομιμότητα μετανάστες σε έναν χώρο, δεν νοείται να παραμείνουν παράνομοι...
'Αρα, σωστή μεταναστευτική πολιτική, νομιμοποίηση των μεταναστών και από εκεί και πέρα ένταξη… Αφού διαμορφωθεί το καθεστώς των επί μακρών διαμενόντων, είναι μια πενταετία η οποία θα αρχίσει να κλείνει από την επόμενη χρονιά, από εκεί και πέρα να σκεφτούμε και την παραχώρηση των δικαιωμάτων εκείνων που το Σύνταγμα επιτρέπει σε επίπεδο εκλογικών δικαιωμάτων. Και μιλώ για τη δυνατότητα συμμετοχής στις Δημοτικές και Νομαρχιακές

Εκλογές σε πρώτη φάση, γιατί όπως ξέρετε άλλα δικαιώματα συνεπάγονται την απόκτηση της ελληνικής ιθαγένειας. Ακριβώς, διαμορφώσαμε τους όρους για να αποκτάται πιο εύκολα η ελληνική ιθαγένεια και ψηφίσαμε ένα Κώδικα όλοι μαζί στη Βουλή».

Δείτε το βίντεο..




http://www.eglimatikotita.gr/2015/02/blog-post_783.html

ΕΡΕΥΝΑ – Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΩΝ ΓΛΩΣΣΩΝ, ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΤΗΣ ΒΑΒΕΛ & Η ΑΠΟΚΡΥΦΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ


The Babel Tower by Loredana-Papp

Α

ναμφισβήτητα η γέννηση του πολιτισμού, η γέννηση δηλαδή όντων με εγκέφαλο κατάλληλα διαμορφωμένο για να αναπτύξουν πολιτισμό, είναι ένα από τα πιο σημαντικά γεγονότα της φυσικής ιστορίας. Εκτός από πολύ σημαντικό όμως, είναι και ένα γεγονός σχετικά περίεργο, καθώς η εμφάνιση του σύγχρονου ανθρώπου (homo sapiens) ξεφεύγει τελείως από την μακροχρόνια πορεία της εξέλιξης του γένους homo. Μέσα σε μόνο 70.000 χρόνια, ο homo sapiens προόδευσε τόσο πολύ, φτιάχνοντας πολιτισμό, αναπτύσσοντας τεχνολογία, επινοώντας και ασκώντας τέχνες, αναπτύσσοντας φιλοσοφία, εξερευνώντας κάθε γωνιά αυτού του κόσμου, αλλά και των ουράνιων σωμάτων, φτάνοντας στην Σελήνη και προοδεύοντας συνεχώς σε κάθε τομέα της ζωής του. Και τα έκανε όλα αυτά την ώρα που ο homo neanderthalensis, στα 570.000 χρόνια της ύπαρξής του, έχοντας πάνω από οκτώ φορές περισσότερο χρόνο στην διάθεσή του, δεν κατάφερε να επιδείξει παρά ελάχιστα δείγματα προόδου, όπως και τα υπόλοιπα πρώιμα ανθρωποειδή του πλανήτη. 

File:Neandertaler-im-Museum.jpg

Ομοίωμα ανθρώπου του Νεάντερταλ που εκτίθεται στο
Neanderthal Museum, στο Mettmann της Γερμανίας.
Οι homo neanderthalensis ήταν ένα ανθρωποειδές είδος που
υπήρξε οκτώ φορές περισσότερο από όσο έχει υπάρξει μέχρι
στιγμής ο σύγχρονος άνθρωπος, πριν και παράλληλα με
αυτόν. Το γεγονός όμως ότι με την εμφάνιση του σύγχρονου
ανθρώπου, η εξέλιξη του γένους homo επιταχύνθηκε πάρα
πολύ, αφήνει την υπόνοια ότι η μετάβαση αυτή από τον
homo neanderthalensis στον homo sapiens σε τόσο μικρό
(για την εξέλιξη των ειδών) χρονικό διάστημα ίσως και
να είναι κάτι που ξεφεύγει από τους φυσικούς
νόμους της εξέλιξης.


Τ
ο πέρασμα δηλαδή από τον homo neanderthalensisστον homo sapiens δεν είναι απλά ένα βήμα της φυσικής εξέλιξης, αλλά μάλλον ένα τεράστιο άλμα, το οποίο ακόμα και σήμερα οι επιστήμονες αδυνατούν να εξηγήσουν. Είναι σαν με κάποιον τρόπο η εξέλιξη του γένους homo να επιταχύνθηκε και μάλιστα πάρα πολύ, με την εμφάνιση του σύγχρονου ανθρώπου. Και δεν υπάρχει κάποιος φυσικός τρόπος, γνωστός στην σύγχρονη επιστήμη, για να συμβεί κάτι τέτοιο τόσο γρήγορα, την ώρα που θα χρειάζονταν εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια για να συμβεί κάτι τέτοιο.


Τ
ι όμως θα μπορούσε να προκαλέσει αυτήν την αλματώδη μετάβαση από την κατάσταση του πρώιμου ανθρωποειδούς, στην κατάσταση του ανθρώπου που δημιουργεί πολιτισμό; Οι προτεινόμενες απαντήσεις είναι πολλές: φυσική εξέλιξη, μετάλλαξη, λάθος της φύσης, πρόσμειξη με ξένο (εξωγήινο;)DNA, θεία παρέμβαση κ.ο.κ. Αν και οι απαντήσεις όμως στο ερώτημα είναι πάρα πολλές, αξίζει να σημειωθεί ότι η επιστήμη δεν μπορεί ακόμα να τεκμηριώσει κάποια απ’ αυτές και έτσι είναι λίγο δύσκολο να ανακαλύψουμε την αλήθεια πιθανολογώντας είτε σε επιστημονικό, είτε σε φιλοσοφικό, είτε σε θρησκευτικό επίπεδο.


Γ
ια να μπορεί όμως κανείς να ξέρει πως κάτι, πριν από πολύ καιρό, ήταν έτσι, θα πρέπει να έχει κάποια ένδειξη πως αυτό ήταν όπως το λέει. Η ένδειξη αυτή μπορεί να είναι είτε ένα «αποτύπωμα της αλήθειας» πάνω στον φυσικό κόσμο (λ.χ. στον γενετικό κώδικα), είτε ένα ανάλογο «αποτύπωμα», μέσα στην διασωζόμενη γραπτή και προφορική παράδοση του ανθρώπου.


Η
έρευνα πάνω στις πανάρχαιες παραδόσεις που έχουν καταγραφεί στην απώτατη αρχαιότητα και που γρήγορα πέρασαν μέσα στα πλαίσια του μύθου ή ακόμα και της θρησκευτικής παράδοσης διαφόρων θρησκειών είναι πάρα πολύ πιθανό, αν όχι σίγουρο, να κρύβουν ανεκτίμητα στοιχεία αλήθειας πάνω στα πρώτα χρόνια του ανθρώπου πάνω στον πλανήτη. Η έρευνά των κειμένων αυτών λοιπόν πρέπει να γίνεται με προσοχή, τα ευρήματά της να συγκρίνονται με τις επιστημονικά αποδεδειγμένες γνώσεις και να «φιλτράρονται» από τα μυθοπλαστικά στοιχεία, με τα οποία οι ενδιάμεσες γενιές εμπλούτισαν την αλήθεια που κληρονόμησαν, πριν την κληροδοτήσουν στα παιδιά τους.


Σ
ε προηγούμενα άρθρα μου (όπως τα άρθρα: “Τα νοοκίνητα αντιβαρυτικά πλοία τωνΦαιάκων”, “Ο έλεγχος του καιρού στην υπηρεσία του αγώνα υπέρ της αρχαίαςΑθηναϊκής Δημοκρατίας”, “Οι Θησαυροί των Άστρων στην αρχαία ελληνική παράδοση”, “Οι γνώσεις του Πλάτωνα για την μεσολιθική εποχή”, “Οι γνώσεις του Πλάτωνα περί γενετικής στον διάλογο «Πρωταγόρας», "Ο έλεγχος των αρχαίων υπερτεχνολογιών, οι υπόγειες στοές της Ακρόπολης και η πιο επικίνδυνη κίνηση της νεότερης Ελλάδας" και "Ο προϊστορικός πολιτισμός των Βρετανικών Νησιών και η άγνωστη ιστορία του", που φιλοξενούνται σε αυτό το ιστολόγιο) συχνά χρησιμοποιούσα με αυτόν τον τρόπο διάφορες αρχαίες πηγές – κυρίως από την αρχαία ελληνική γραμματεία – με σκοπό να ερευνήσω την βαθύτερη αλήθεια που αυτά κρύβουν για εποχές πολύ προγενέστερες από αυτές της συγγραφής τους. Τέτοια όμως γραπτά έργα υπάρχουν και σε άλλους αρχαίους λαούς και δεν είχαν όλα την ίδια τύχη, να γίνουν κομμάτι μιας μυθολογικής αρχαίας γραμματείας. Το αρχαίο βιβλίο συγκεκριμένα, ένα απόσπασμα απ’ το οποίο σκοπεύω να αναλύσω, το βιβλίο «Γένεσις» της Αγίας Γραφής, θεωρείται ως σήμερα ιερό, τόσο από Εβραίους, όσο και από Χριστιανούς.

Η
Αγία Γραφή είναι ένα σύνολο βιβλίων, ιερών για τον Χριστιανισμό, τα οποία γράφτηκαν σε τρεις διαφορετικές χρονικές περιόδους, σε τρεις διαφορετικές γλώσσες. Ξεκινώντας από το νεότερο τμήμα της Αγίας Γραφής και προχωρώντας προς τα πίσω, αρχικά συναντούμε την Καινή Διαθήκη γραμμένη στα ελληνικά, να μιλά για τον Ιησού Χριστό, τις πράξεις των αποστόλων, τα πρώτα χρόνια του Χριστιανισμού και την Αποκάλυψη του Ιωάννη. Αμέσως μετά βρίσκουμε την Παλαιά Διαθήκη, η οποία όμως είναι ιστορικά αποδεδειγμένο πως χωρίζεται σε δύο μέρη: ένα μεταγενέστερο και ένα προγενέστερο. Το μεταγενέστερο ήταν εξ αρχής γραμμένο στα εβραϊκά και μιλούσε για την ιστορία του Αβραάμ και για την ιστορία του εβραϊκού έθνους που προήλθε από αυτόν, αλλά και για τους προφήτες που προείπαν τον ερχομό του Μεσσία. Το προγενέστερο τμήμα που είναι
Fichier:Ziggarat of Ur 001.jpg

Φωτογραφία της κλιμακωτής πυραμίδας (ζιγκουράτ) που
βρίσκεται στον αρχαιολογικό χώρο της αρχαίας πόλης Ουρ,
στο σημερινό Ιράκ. Η πόλη αυτή που στην αρχαιότητα
υπήρξε σπουδαίο κέντρο του σουμεριακού πολιτισμού,
αναφέρεται στην Παλαιά Διαθήκη ως η γενέτειρα του
Αβραάμ, του γενάρχη του εβραϊκού έθνους. Αν όμως ο
Αβραάμ και οι απόγονοί του κατάγονταν από την σουμεριακή
Ουρ, είναι λογικό να μετέφεραν μαζί τους και κάποια στοιχεία
του πολιτισμού της αρχαίας πόλης. Έτσι μάλιστα θα
μπορούσαν να εξηγηθούν και οι εμφανείς ομοιότητες του
εβραϊκού κειμένου της "Γενέσεως" με τα αρχαία σουμεριακά
κοσμογονικά κείμενα που έχουν διασωθεί.
κατά πολύ αρχαιότερο από την υπόλοιπη Παλαιά Διαθήκη, αποτελεί μία μη πιστή μετάφραση στα εβραϊκά σουμεριακών κειμένων κοσμογονικού περιεχομένου. Αυτό δεν πρέπει να ξαφνιάζει, όποιον το ακούει για πρώτη φορά, διότι τα ίδια τα εβραϊκά κείμενα αναφέρουν ότι ο Αβραάμ γεννήθηκε στην πόλη Ουρ της αρχαίας Μεσοποταμίας, που υπήρξε ένα από τα σπουδαιότερα κέντρα του σουμεριακού πολιτισμού. Και αφού αυτός ήταν ο πρώτος των Εβραίων, είναι λογικά και αυτός που μεταλαμπάδευσε τις κοσμογονικές γνώσεις που απέκτησε στην Ουρ στους απογόνους του που έγραψαν την αρχή της Παλαιάς Διαθήκης. Η ομοιότητα λοιπόν της εβραϊκής Γενέσεως και των σουμεριακών κοσμογονικών κειμένων, παρά τις λίγες μεταξύ τους διαφορές, δεν είναι κάτι που θα έπρεπε να εκπλήσσει, αλλά ούτε και κάτι που μειώνει το κύρος του κειμένου των πρώτων κεφαλαίων της Γενέσεως. Αντιθέτως μάλιστα, το γεγονός ότι το κείμενο αυτό προέρχεται από ακόμα παλαιότερες δοξασίες, αυξάνει κατά πολύ την πιθανότητα πολλά από τα όσα λέει να είναι ιστορίες αληθινές που επέζησαν επί αιώνες μέσα από την προφορική παράδοση. Και αυτό μάλλον αυξάνει το κύρος του κειμένου.


Τ
ο τόσο αρχαίο λοιπόν κείμενο της Γενέσεως, μιλά και για την ιστορία των πρώτων ανθρώπων, από την Δημιουργία του Αδάμ και της Εύας, ως την δημιουργία των εθνών, μετά τον κατακλυσμό του Νώε, πριν συνεχίσει, πλέον σε αυθεντικά εβραϊκή γραφή, να αφηγείται την πρώιμη ιστορία του εβραϊκού έθνους, μέχρι τον θάνατο και την ταφή του Ιακώβ. Στο κείμενο όμως της προγενέστερης Γενέσεως, του κομματιού που αντεγράφη από τα αρχαιότερα σουμεριακά κείμενα, εντοπίζονται δύο θεοποιημένα παράδοξα για την εξήγηση των οποίων έχουν δοθεί πολυάριθμες θεολογικές ερμηνείες, αλλά που στην πραγματικότητα κρύβουν πολύ σημαντικά στοιχεία για τις πρώτες γενιές των ανθρώπων στην Γη. Και η ανάλυση των στοιχείων αυτών πρέπει να είναι περισσότερο επιστημονική παρά θεολογική, αφού μιλούν για πράγματα που εξηγούνται επιστημονικά και που σχετίζονται άμεσα με την επιστήμη της ανθρωπολογίας…

Αρχείο:Schnorr von Carolsfeld Bibel in Bildern 1860 013.png

Η δολοφονία του Άβελ από τον Κάιν. Έργο του
Julius Schnorr von Carolsfeld (1860).
Σύμφωνα με την Γένεση, μετά την αποτρόπαια πράξη του,
ο Κάιν τιμωρείται με εξορία και εκμυστηρεύεται στον Θεό
τον φόβο του ότι όποιος τον βρει, θα τον σκοτώσει. Ο Θεός
τότε βάζει ένα "σημείον" στον Κάιν για να μην τον σκοτώσει
όποιος τον βρει. Αφού όμως στην Γη, σύμφωνα με το βιβλίο
της Γενέσεως, υπήρχαν πλέον μόνο οι Πρωτόπλαστοι και ο
Κάιν, σε ποιους αναφέρεται εκείνο το "πας" με το οποίο
αυτός προσδιορίζει τους πιθανούς δολοφόνους του;

Τ
ο πρώτο από τα δύο αυτά χωρία που θα αναφέρω, είναι το πρώτο μεταξύ των δύο που θα συναντήσει κανείς διαβάζοντας την Γένεση, αλλά και αυτό που προηγείται χρονολογικά. Η Γένεση, αφού αφηγείται την Δημιουργία του κόσμου, της ζωής και του ανθρώπου, το προπατορικό αμάρτημα και την εξορία του Αδάμ και της Εύας απ’ τον Παράδεισο, αναφέρει: «α' Ἀδὰμ δὲ ἔγνω Εὔαν τὴν γυναῖκα αὐτοῦ, καὶ συλλαβοῦσα ἔτεκε τὸν Κάϊν καὶ εἶπεν· ἐκτησάμην ἄνθρωπον διά τοῦ Θεοῦ. β'καὶ προσέθηκε τεκεῖν τὸ ἀδελφὸν αὐτοῦ, τὸν Ἄβελ. καὶ ἐγένετο Ἄβελ ποιμὴν προβάτων, Κάϊν δὲ ἦν ἐργαζόμενος τὴν γῆν. γ' καὶ ἐγένετο μεθ᾿ ἡμέρας ἤνεγκε Κάϊν ἀπὸ τῶν καρπῶν τῆς γῆς θυσίαν τῷ Κυρίῳ, δ' καὶ Ἄβελ ἤνεγκε καὶ αὐτὸς ἀπὸ τῶν πρωτοτόκων τῶν προβάτων αὐτοῦ καὶ ἀπὸ τῶν στεάτων αὐτῶν. καὶ ἐπεῖδεν ὁ Θεὸς ἐπί Ἄβελ καὶ ἐπὶ τοῖς δώροις αὐτοῦ, ε' ἐπὶ δὲ Κάϊν καὶ ἐπὶ ταῖς θυσίαις αὐτοῦ οὐ προσέσχε. καὶ ἐλυπήθη Κάϊν λίαν, καὶ συνέπεσε τῷ προσώπῳ αὐτοῦ. ϛ' καὶ εἶπε Κύριος ὁ Θεὸς τῷ Κάϊν· ἵνα τί περίλυπος ἐγένου, καὶ ἵνα τί συνέπεσε τὸ πρόσωπόν σου; ζ' οὐκ ἐὰν ὀρθῶς προσενέγκῃς, ὀρθῶς δὲ μὴ διέλῃς, ἥμαρτες; ἡσύχασον· πρὸς σὲ ἡ ἀποστροφὴ αὐτοῦ, καὶ σὺ ἄρξεις αὐτοῦ. η' καὶ εἶπε Κάϊν πρὸς Ἄβελ τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ· διέλθωμεν εἰς τὸ πεδίον. καὶ ἐγένετο ἐν τῷ εἶναι αὐτοὺς ἐν τῷ πεδίῳ, ἀνέστη Κάϊν ἐπὶ Ἄβελ τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ καὶ ἀπέκτεινεν αὐτόν. θ' καὶ εἶπε Κύριος ὁ Θεὸς πρὸς Κάϊν· ποῦ ἔστιν Ἄβελ ὁ ἀδελφός σου; καὶ εἶπεν· οὐ γινώσκω· μὴ φύλαξ τοῦ ἀδελφοῦ μου εἰμὶ ἐγώ; ι'καί εἶπε Κύριος· τί πεποίηκας; φωνὴ αἵματος τοῦ ἀδελφοῦ σου βοᾷ πρός με ἐκ τῆς γῆς. ια' καὶ νῦν ἐπικατάρατος σὺ ἀπὸ τῆς γῆς, ἣ ἔχανε τὸ στόμα αὐτῆς δέξασθαι τὸ αἷμα τοῦ ἀδελφοῦ σου ἐκ τῆς χειρός σου· ιβ' ὅτε ἐργᾷ τὴν γῆν, καὶ οὐ προσθήσει τὴν ἰσχὺν αὐτῆς δοῦναί σοι· στένων καὶ τρέμων ἔσῃ ἐπὶ τῆς γῆς. ιγ' καὶ εἶπε Κάϊν πρὸς Κύριον τὸν Θεόν· μείζων ἡ αἰτία μου τοῦ ἀφεθῆναί με· ιδ' εἰ ἐκβάλλεις με σήμερον ἀπὸ προσώπου τῆς γῆς καὶ ἀπὸ τοῦ προσώπου σου κρυβήσομαι, καὶ ἔσομαι στένων καὶ τρέμων ἐπὶ τῆς γῆς, καὶ ἔσται πᾶς ὁ εὑρίσκων με, ἀποκτενεῖ με. ιε' καὶ εἶπεν αὐτῷ Κύριος ὁ Θεός· οὐχ οὕτως, πᾶς ὁ ἀποκτείνας Κάϊν ἑπτὰ ἐκδικούμενα παραλύσει. καὶ ἔθετο Κύριος ὁ Θεὸς σημεῖον τῷ Κάϊν τοῦ μὴ ἀνελεῖν αὐτὸν πάντα τὸν εὑρίσκοντα αὐτόν. ιϛ' ἐξῆλθε δὲ Κάϊν ἀπὸ προσώπου τοῦ Θεοῦ καὶ ᾤκησεν ἐν γῇ Ναὶδ κατέναντι Ἐδέμ.ιζ' Καὶ ἔγνω Κάϊν τὴν γυναῖκα αὐτοῦ, καὶ συλλαβοῦσα ἔτεκε τὸν Ἐνώχ. καὶ ἦν οἰκοδομῶν πόλιν καὶ ἐπωνόμασε τὴν πόλιν ἐπὶ τῷ ὀνόματι τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ, Ἐνώχ.»  (Γένεσις, κεφάλαιο δ΄, α΄- ιζ΄). Πρόκειται για την γνωστή ιστορία της αδελφοκτονίας του Άβελ από τον Κάιν. Η ιστορία αυτή όμως παρουσιάζει δύο ανακρίβειες, η πρώτη από τις οποίες ίσως θα μπορούσε να εξηγηθεί από το αρχαίο σουμεριακό κοσμογονικό κείμενο. Η δεύτερη όμως από αυτές δεν μπορεί να έχει εξήγηση ούτε απ’ αυτό.


Η
πρώτη από τις δύο ανακρίβειες είναι η ακόλουθη. Αφού, μετά την δολοφονία του Άβελ, στην Γη υπήρχαν μόνο ο Αδάμ, η Εύα και ο Κάιν, πώς ήταν δυνατόν, ο Κάιν να λέει στον Θεό: «καὶ ἔσται πᾶς ὁ εὑρίσκων με, ἀποκτενεῖ με.», ότι δηλαδή όποιος τον βρει, θα τον σκοτώσει; Γιατί να χρησιμοποιήσει το εντελώς αόριστο «πᾶς» για να αναφερθεί σε δύο μόνο ανθρώπους που υπήρχαν στον πλανήτη εκτός απ’ αυτόν, σύμφωνα με το βιβλικό κείμενο; Αν και η αναφορά αυτή αφήνει την υπόνοια ότι εκτός από τους Πρωτόπλαστους και τα παιδιά τους υπήρχαν και άλλοι άνθρωποι, η εν λόγω ανακρίβεια θα μπορούσε να εξηγηθεί από το σουμεριακό κείμενο που διαφέρει από το εβραϊκό, καθώς μιλά για δεκαέξι (οκτώ άνδρες και οκτώ γυναίκες) και όχι για δύο μόνο Πρωτόπλαστους ανθρώπους. Όντως, αν με το «πᾶς» αυτό ο Κάιν αναφερόταν σε δεκαέξι ανθρώπους και στα παιδιά τους, αυτό θα εξηγούσε την φράση αυτή.

File:Cormon, Fernand - Cain flying before Jehovah's Curse.jpg

«Η φυγή του Κάιν ενώπιον της Κατάρας του Ιεχωβά» (1880),
πίνακας του Fernand Cormon στον οποίο παρουσιάζεται ο
Κάιν (δεξιά) ο οποίος ακολουθούμενος από κάποιους
άλλους ανθρώπους περιπλανάται εξόριστος μακριά από την
πρώτη κοινότητα των Πρωτόπλαστων. Ο καλλιτέχνης,
λαμβάνοντας προφανώς υπ' όψιν την αναφορά που κάνει η
Γένεσις για την ίδρυση από τον Κάιν της πόλεως Ενώχ, μαζί
με τον Κάιν παρουσιάζει και μία ολόκληρη ομάδα δώδεκα
ατόμων να τον ακολουθεί. Οι άνθρωποι όμως αυτοί και δεν
είναι αριθμητικά επαρκείς για την ίδρυση πόλεως και η
ύπαρξή τους αποκλείεται από το κείμενο της Γενέσεως που
θέλει στην Γη να υπάρχουν μόνο τρεις άνθρωποι. Στην
σουμεριακή εκδοχή πάλι, αν και αυτή θα εξηγούσε τον
αριθμό αυτό των ανθρώπων, και πάλι ο μέγιστος πιθανός 
αριθμός τους δεν θα έφτανε για την ίδρυση ολόκληρης 
πόλεως, αλλά μόνο για την ίδρυση ενός μικρού χωριού...

Κ
άτι τέτοιο όμως δεν μπορεί να συμβεί με το χωρίο εκείνο του κειμένου που αναφέρει ότι «ἐξῆλθε δὲ Κάϊν ἀπὸ προσώπου τοῦ Θεοῦ καὶ ᾤκησεν ἐν γῇ Ναὶδ κατέναντι Ἐδέμ. Καὶ ἔγνω Κάϊν τὴν γυναῖκα αὐτοῦ, καὶ συλλαβοῦσα ἔτεκε τὸν Ἐνώχ. καὶ ἦν οἰκοδομῶν πόλιν καὶ ἐπωνόμασε τὴν πόλιν ἐπὶ τῷ ὀνόματι τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ, Ἐνώχ.» Το χωρίο αυτό αρχικά προκαλεί σύγχυση. Πρώτα ο Κάιν εμφανίζεται να φεύγει από την κοινότητα των πρώτων ανθρώπων, κατά πάσαν πιθανότητα μόνος, αφού δεν αναφέρεται πως φεύγει μαζί με κάποιον. Εγκαθίσταται έπειτα στην γη Ναὶδ όπου παντρεύεται την γυναίκα του, την οποία υπονοείται – χωρίς να είναι σίγουρο – πως βρήκε εκεί. Και τέλος φτιάχνει πόλη! Και δίνει στην πόλη το όνομα του γιου του: Ενώχ. Βλέπουμε δηλαδή έναν εξόριστο άνθρωπο που αν δεν είναι μόνος του είναι μαζί με μία γυναίκα ή ελάχιστους ανθρώπους να χτίζει, όχι μια απλή «κώμη» (χρησιμοποιώ αυτήν την λέξη, αντι της λέξεως χωριό διότι αυτή η λέξη χρησιμοποιείτο την εποχή των Εβδομήκοντα, όταν μεταφράστηκε η Παλαιά Διαθήκη στα ελληνικά, για να δηλώσει τον μικρό οικισμό), αλλά μία πόλη, που ακόμα και στην αρχαιότητα θα χρειαζόταν αρκετές εκατοντάδες – ή έστω πολλές δεκάδες – κατοίκους για να θεωρηθεί πόλη και όχι κώμη. Τέτοια όμως πληθυσμιακά νούμερα ήταν αδύνατον να υπάρχουν στην πρώτη γενιά μετά την Δημιουργία των δύο ή των δεκαέξι πρώτων ανθρώπων, ώστε και να υπάρχει και μία κοινότητα των Πρωτόπλαστων, όπου έμειναν ο Αδάμ και η Εύα, αν όχι κι άλλοι, και μία ολόκληρη πόλη πολλών δεκάδων ανθρώπων στην γη Ναὶδ.

Γ
ια να ισχύουν τα όσα λέει η Γένεση λοιπόν, πρέπει να υπήρχαν στην γη Ναὶδ δεκάδες ή και εκατοντάδες άνθρωποι, οι οποίοι – στην πλειοψηφία τους τουλάχιστον – ήταν αναγκαίο να μην κατάγονται από τους Πρωτόπλαστους. Έπρεπε δηλαδή να υπάρχουν άνθρωποι ή όντα δίποδα ανθρωποειδή και γενετικά συμβατά με τους Πρωτόπλαστους ανθρώπους, με μια κάποια δυνατότητα κατανόησης που να τους επέτρεπε να ζουν εν κοινωνία. Και αν υποθέσουμε ότι οι Πρωτόπλαστοι ήταν είτε άνθρωποι όπως οι σημερινοί (homo sapiens), είτε μία προγενέστερη μορφή ανώτερου ανθρωποειδούς του γένους homo, δεδομένου του ότι ήταν μοναδικοί και νέοι ως είδος, πρέπει να υποθέσουμε πως οι άλλοι άνθρωποι που συναντούσαν ήταν κάποιο άλλο προγενέστερο ανθρωποειδές είδος, το οποίο υπήρχε στην Γη πριν ο Πρωτόπλαστος άνθρωπος φύγει από τον Παράδεισο και έρθει στην Γη (=; βιολογική ύπαρξη). Δεδομένου δε και του ότι μεταξύ της εποχής εκείνης και της σημερινής έχει μεσολαβήσει τουλάχιστον ένας κατακλυσμός (αυτός του Νώε), η τοποθεσία για την οποία το κείμενο μιλά θα μπορούσε να βρίσκεται σε διάφορα σημεία του πλανήτη και έτσι οι άλλοι άνθρωποι θα μπορούσαν να ταυτιστούν με τον homo neanderthalensis ή και με άλλα παλαιότερα ανθρωποειδή.


Ο
τρόπος με τον οποίο γίνεται αναφορά στην Γένεση, σε αυτό και σε άλλα σημεία του βιβλίου, σε αυτήν την ειρηνική συμβίωση των απογόνων των Πρωτόπλαστων και των παλαιότερων ανθρωποειδών κατοίκων της Γης, αφήνει να υπονοηθεί πως αργά ή γρήγορα υπήρξαν και επιμειξίες μεταξύ των δύο ειδών, αφού ήταν βιολογικά συμβατά. Κάτι τέτοιο όμως επιβεβαιώνεται και από την επιστήμη, αφού στο DNA του σύγχρονου ανθρώπου μπορεί κανείς να βρει τόσο στοιχεία των πρώιμων homo sapiens, όσο και στοιχεία του homo neanderthalensis, με τα πρώτα βέβαια να είναι περισσότερα και να υπερέχουν συνήθως των δεύτερων.

Α
ποτέλεσμα αυτών των επιμειξιών μεταξύ των δύο πολύ συγγενικών ειδών υπήρξε βέβαια ο εμπλουτισμός του DNA του homo sapiens με νέα στοιχεία τα οποία του χρησίμευσαν στην μετέπειτα πορεία του, αλλά και με νέα γενετικά χαρακτηριστικά. Παράλληλα όμως, λογική συνέπεια της επιμειξίας αυτής ήταν η εξασθένιση κάποιων γενετικών χαρακτηριστικών των Πρωτόπλαστων homo sapiens.

File:NIA human brain drawing.jpg

Εικόνα που αναπαριστά τον ανθρώπινο εγκέφαλο και
τα σημαντικότερα για τον σύγχρονο άνθρωπο μέρη
του, δημοσιευμένη από το National Institute for Aging.
Έχει αποδειχθεί επιστημονικά ότι οι σύγχρονοι
άνθρωποι δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν παρά
μόνο το 10% του εγκεφάλου τους. Πώς όμως είναι
δυνατόν ο ανθρώπινος εγκέφαλος που τόσο πολύ
"εξελίχθηκε" με την μετάβαση του γένους homo στο
είδος homo sapiens, να μην μπορεί να χρησιμοποιείται
παρά εν μέρει από τους ανθρώπους; Πώς είναι δυνατόν
οι homo sapiens να απέκτησαν ένα τόσο πολύτιμο
φυσικό εργαλείο, χωρίς ωστόσο να μπορούν να το
χρησιμοποιήσουν; Για ποιο λόγο τέλος ο ανθρώπινος
εγκέφαλος είναι πιο "εξελιγμένος" ακόμα και από τις
ίδιες τις δυνατότητες του σύγχρονου ανθρώπου;


Τ
ο κλασικότερο πιστεύω παράδειγμα εξασθένισης σημαντικής γενετικής ιδιότητας του homo sapiens, μετά την εν λόγω επιμειξία, ήταν το γεγονός ότι, ενώ κληρονόμησε έναν τόσο λειτουργικό και εξελιγμένο εγκέφαλο, ο σύγχρονος άνθρωπος αδυνατεί από την φύση του να χρησιμοποιήσει πάνω από το 10% του εγκεφάλου του. Αυτό, σε συνδυασμό με την γενική διαπίστωση ότι η φύση τίποτα δεν κάνει χωρίς κάποιο σκοπό, μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι αυτοί οι πρώτοι homo sapiens που εντελώς ξαφνικά έκαναν την εμφάνισή τους στην Γη, εκείνοι οι Πρωτόπλαστοι που, κατά την Γένεση, δημιουργήθηκαν «κατ᾿ εἰκόνα καὶ καθ᾿ ὁμοίωσιν» του Θεού-Δημιουργού και που είχαν την ευλογία, όπως αλλού μας πληροφορεί η Γένεση, αλλά και άλλα αρχαία κείμενα άλλων λαών (κλασικά παραδείγματα: οι πρώτοι μυθικοί Φαραώ της Αιγύπτου & το Χρυσούν, το Αργυρούν, το Χαλκέον και το Γένος των Ηρώων των αρχαίων Ελλήνων) να ζουν πολλούς αιώνες, ήταν τελικά όντα ανώτερα από τον σημερινό άνθρωπο! Ήταν όντα που είχαν δυνατότητες αρκετά ανώτερες από αυτές που έχει καταφέρει να διασώσει ο σύγχρονος άνθρωπος. Κι αν αυτός έχει το 10% των νοητικών τους ικανοτήτων και έφτιαξε όλον αυτόν τον πολιτισμό, φανταστείτε εκείνοι οι πρώτοι homo sapiens τι ήταν ικανοί να καταφέρουν…

Σ
την σύγκριση μεταξύ των πρώτων homo sapiens και των homo neanderthalensis, οι πρώτοι υπερτερούν σχεδόν σε όλα. Το δυνατότερο σημείο τους: ο εγκέφαλος. Ένας εγκέφαλος τον οποίο εμείς κληρονομήσαμε, χωρίς την ικανότητα – ή την γνώση – να τον χρησιμοποιούμε πλήρως. Ενώ όμως στα περισσότερα που σχετίζονται με την δημιουργία ενός πολιτισμού αναμφισβήτητα υπερτερούν οι homo sapiens, οι homo neanderthalensisυπερτερούν σε έναν από τους σημαντικότερους – μετά το μυαλό – τομείς για την ανάπτυξη πολιτισμού, με τα δικά μας πρότυπα. Οι φωνητικές χορδές των homo neanderthalensis και γενικά η δυνατότητά τους να επικοινωνούν με τον λόγο, έστω και σε μία πολύ πρώιμη μορφή, είναι πολύ πιο εξελιγμένες από αυτές των πρώτων homo sapiens. Γι’ αυτό και τις φωνητικές χορδές του ο σύγχρονος άνθρωπος τις κληρονόμησε από τον homo neanderthalensis και όχι από τον homo sapiens. Και όσον αφορά τον τελευταίο, όσοι επιστήμονες ισχυρίζονται ότι είχε την – έστω και περιορισμένη - δυνατότητα να μιλά, στηρίζουν αυτήν τους την υπόθεση στο ότι θεωρούν αδύνατον να συνυπάρχουν άνθρωποι εν κοινωνία, χωρίς μεταξύ τους φωνητική επικοινωνία.


Μ
ια άλλη θεωρία για το πώς επικοινωνούσαν μεταξύ τους οι homo sapiens, βασισμένη περισσότερο στα στοιχεία που θεωρούσαν την φωνητική επικοινωνία, αν όχι αδύνατη, υποτυπώδη και δευτερεύουσα για τους πρώτους αυτούς ανθρώπους, είναι ότι επικοινωνούσαν μεταξύ τους με χειρονομίες. Και αυτή ακόμα όμως η θεωρία παρουσιάζει το εξής λογικό κενό. Οι πρώτοι homo sapiens ήταν σε όλα ανώτεροι από τουςhomo neanderthalensis. Οι δεύτεροι επικοινωνούσαν με φωνητική επικοινωνία. Η φωνητική επικοινωνία είναι ανώτερη μορφή επικοινωνίας από αυτήν με τις χειρονομίες. Άρα ο homosapiens, που αποδεδειγμένα δεν χρησιμοποιούσε (πολύ) την φωνητική επικοινωνία, δεν χρησιμοποιούσε ούτε την παντομίμα και τις χειρονομίες, αλλά κάποια άλλη μορφή επικοινωνίας, ανώτερη από την φωνητική. Μια μορφή επικοινωνίας που εμείς σήμερα ενδέχεται να μην εξακολουθούμε να έχουμε ή να μην μπορούμε εύκολα να αναπτύξουμε.


Τ
ο ερώτημα είναι το εξής: ποια θα μπορούσε να είναι εκείνη η μορφή επικοινωνίας των Πρωτόπλαστων; Για να βρούμε την απάντηση θα πρέπει να σκεφτούμε με ποιους επικοινωνούσαν οι Πρωτόπλαστοι. Με ποιον τρόπο δηλαδή, ανώτερο της φωνητικής επικοινωνίας, μπορούσαν να επικοινωνούν μεταξύ τους, με τα άλλα ανθρωποειδή και με τον Θεό, αν πάρουμε κατά γράμμα την αφήγηση της Γενέσεως; Μήπως το κλειδί για να βρούμε την απάντηση είναι αυτή η τελευταία και ανώτερη επικοινωνία του ανθρώπου με τον Θεό; Διότι και σύμφωνα με την Γένεση, ο Αδάμ αρχικά – πριν την δημιουργία της Εύας – επικοινωνούσε μόνο με τον Θεό. Και ο Θεός βέβαια, σύμφωνα με την θεολογία που στηρίχτηκε σε αυτά τα κείμενα δεν ήταν υλικός για να επικοινωνεί με τον άνθρωπο με λόγια σε μορφή ηχητικών κυμάτων…

Αρχείο:Albrecht Dürer Betende Hände.jpg

"Χέρια που προσεύχονται" (1508), έργο του 
Albrecht Dürer. Για κάποιον λόγο ο
άνθρωπος, από τα αρχαία κιόλας χρόνια,
συνήθιζε να προσεύχεται στο Θείο, όχι
μόνο με λόγια, αλλά και με σκέψεις.
Δεδομένου του ότι δεν υπάρχει κάποιος
θρησκευτικός κανόνας που να ορίζει ότι
η επικοινωνία του ανθρώπου με το Θείο
πρέπει να γίνεται μέσα από μία αλληλουχία
σκέψεων και συναισθημάτων, για ποιον
λόγο άραγε υπάρχει αυτή η έμφυτη τάση
του ανθρώπου να προσπαθεί να
επικοινωνήσει με αυτόν τον τρόπο με το
Θεό και όχι μόνο με τα λόγια; Μήπως
πρόκειται για ένα κατάλοιπο ενός τρόπου
επικοινωνίας των πρώτων ανθρώπων που
εμείς πλέον δεν χρησιμοποιούμε;


Α
ν εμπιστευτούμε λοιπόν την υποσυνείδητη ανάμνηση ή το ένστικτο του σύγχρονου ανθρώπου που τον οδηγεί να φτιάχνει θρησκείες στις οποίες η επικοινωνία με τον Θεό γίνεται μέσα από την προσευχή και η προσευχή δεν γίνεται πάντα ούτε απαραίτητα με τα λόγια, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι η τάση αυτή του ανθρώπου οφείλεται ακριβώς σε εκείνο το γεγονός, ότι δηλαδή κάποτε μπορούσε να έρχεται σε επικοινωνία με τον Θεό, όχι με λόγια, αλλά μέσα από μία αλληλουχία σκέψεων και συναισθημάτων. Είναι λοιπόν η προσευχή ένα κατάλοιπο της πανάρχαιας και πιστεύω υπέροχης εκείνης επικοινωνίας του άριστου ανθρώπου με το Θείο;


Π
ώς όμως θα ονομαζόταν αυτού του είδους η επικοινωνία, αν ο Αδάμ επικοινωνούσε με τον ίδιο τρόπο, όχι μόνο με τον Θεό, αλλά και με την Εύα και αργότερα με τα παιδιά τους, αλλά και τους άλλους γηγενείς ανθρώπους; Πώς ονομάζεται η επικοινωνία μέσα από τις σκέψεις και τα συναισθήματα, όχι μεταξύ Θεότητας και πιστού, αλλά μεταξύ ανθρώπων; Όταν μπορεί κανείς από μακριά (πρόθεση τηλε-) να δέχεται παθητικά (ρήμα πάσχω) τις σκέψεις που του στέλνει κάποιος άλλος; Στην σύγχρονη κοινωνία αυτό λέγεται τηλεπάθεια και η τηλεπάθεια, όντως είναι ανώτερη της λεκτικής επικοινωνίας, διότι επιτρέπει την μεταφορά αυτούσιων σκέψεων, συναισθημάτων και εικόνων, η ποιότητα των οποίων δεν υποβαθμίζεται ούτε στο ελάχιστο από τον περιορισμό των νοημάτων των λέξεων που μπορεί κανείς να χρησιμοποιήσει στα πλαίσια της φωνητικής επικοινωνίας.

Κ
αι βέβαια η τηλεπάθεια είναι ένα φαινόμενο που όντως υπάρχει ως και στις μέρες μας και που μελετάται από την παραψυχολογία. Οι άνθρωποι που εμφανίζουν τέτοιες ιδιότητες είναι λίγοι και οι επιστήμονες, αν και δεν ξέρουν ακόμα τι προκαλεί το φαινόμενο, εικάζουν ότι σχετίζεται άμεσα με την ενεργοποίηση κάποιου μέρους από το 90% εκείνο του μυαλού που η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει. Αν κάτι τέτοιο ισχύει, πράγμα που είναι πολύ πιθανόν καθώς δεν υπάρχει κάποια πιο καλή επιστημονική θεωρία που να εξηγεί το φαινόμενο, τότε μπορούμε να πούμε πως η τηλεπάθεια κάποιων ανθρώπων είναι επίσης κληρονομημένη από τους πρώτους εκείνους ανθρώπους του είδους homo sapiens που μας κληροδότησαν και αυτόν τον όλο μυστήρια και δυνατότητες εγκέφαλο που έγινε η αιτία για ό,τι το είδος μας έχει επιτύχει…

File:Valckenborch tower-babel.jpg

"Η κατασκευή του Πύργου της Βαβέλ" (1595), 
έργο του Lucas van Valckenborch.
Η ιστορία του Πύργου της Βαβέλ είναι μία από τις
γνωστότερες ιστορίες της Βίβλου. Οι άνθρωποι ξεκινούν
να φτιάξουν έναν πανύψηλο πύργο που θα έφτανε μέχρι τον
ουρανό, ο Θεός εκλαμβάνει την πράξη αυτή ως ύβρη και
τιμωρεί τους ανθρώπους μπερδεύοντας τις γλώσσες τους
και οι άνθρωποι εγκαταλείπουν την Βαβέλ σε ομόγλωσσες
ομάδες από τις οποίες και προκύπτουν τα πρώτα έθνη.
Πρόκειται όμως απλά για έναν θρησκευτικό μύθο, ή πίσω
από αυτήν την βιβλική ιστορία κρύβεται η αλήθεια για
τα πρώτα χρόνια της ανθρωπότητας πάνω στην Γη,
για την γενετική της αλλοίωση και για την επακόλουθη
δημιουργία των γλωσσών και των εθνών;


Κ
αι εδώ ταιριάζει να αναφέρω το δεύτερο θεοποιημένο παράδοξο για το οποίο μίλησα αρκετά νωρίτερα: το παράδοξο της Βαβέλ. Η Γένεση αναφέρει, αρκετά πάρα κάτω: «α' Καὶ ἦν πᾶσα ἡ γῆ χεῖλος ἕν, καὶ φωνὴ μία πᾶσι. β' καὶ ἐγένετο ἐν τῷ κινῆσαι αὐτοὺς ἀπὸ ἀνατολῶν, εὗρον πεδίον ἐν γῇ Σενναὰρ καὶ κατῴκησαν ἐκεῖ. γ'καὶ εἶπεν ἄνθρωπος τῷ πλησίον αὐτοῦ· δεῦτε πλινθεύσωμεν πλίνθους καὶ ὀπτήσωμεν αὐτὰς πυρί. καὶ ἐγένετο αὐτοῖς ἡ πλίνθος εἰς λίθον, καὶ ἄσφαλτος ἦν αὐτοῖς ὁ πηλός. δ' καὶ εἶπαν· δεῦτε οἰκοδομήσωμεν ἑαυτοῖς πόλιν καὶ πύργον, οὗ ἔσται ἡ κεφαλὴ ἕως τοῦ οὐρανοῦ, καὶ ποιήσωμεν ἑαυτοῖς ὄνομα πρὸ τοῦ διασπαρῆναι ἡμᾶς ἐπὶ προσώπου πάσης τῆς γῆς. ε'καὶ κατέβη Κύριος ἰδεῖν τὴν πόλιν καὶ τὸν πύργον, ὃν ᾠκοδόμησαν οἱ υἱοὶ τῶν ἀνθρώπων. ϛ' καὶ εἶπε Κύριος· ἰδοὺ γένος ἓν καὶ χεῖλος ἓν πάντων, καὶ τοῦτο ἤρξαντο ποιῆσαι, καὶ νῦν οὐκ ἐκλείψει ἀπ᾿ αὐτῶν πάντα, ὅσα ἂν ἐπιθῶνται ποιεῖν. ζ'δεῦτε καὶ καταβάντες συγχέωμεν αὐτῶν ἐκεῖ τὴν γλῶσσαν, ἵνα μὴ ἀκούσωσιν ἕκαστος τὴν φωνὴν τοῦ πλησίον. η' καὶ διέσπειρεν αὐτοὺς Κύριος ἐκεῖθεν ἐπὶ πρόσωπον πάσης τῆς γῆς, καὶ ἐπαύσαντο οἰκοδομοῦντες τὴν πόλιν καὶ τὸν πύργον. θ' διὰ τοῦτο ἐκλήθη τὸ ὄνομα αὐτῆς Σύγχυσις, ὅτι ἐκεῖ συνέχεε Κύριος τὰ χείλη πάσης τῆς γῆς, καὶ ἐκεῖθεν διέσπειρεν αὐτοὺς Κύριος ἐπὶ πρόσωπον πάσης τῆς γῆς.» (Γένεσις, κεφάλαιο ια΄ , α΄- θ΄). Το χωρίο αυτό μας μιλά για άλλη μία από τις γνωστότερες ιστορίες της Βίβλου: τον πύργο της Βαβέλ. «Οἱ υἱοὶ τῶν ἀνθρώπων»  λοιπόν έχτισαν μία πόλη και στην πόλη αυτή αποφάσισαν να χτίσουν έναν πύργο ο οποίος θα έφτανε μέχρι τον ουρανό. Ο Θεός όμως, σύμφωνα με το κείμενο, τιμώρησε τους ανθρώπους («συγχέωμεν αὐτῶν ἐκεῖ τὴν γλῶσσαν», είπε) συγχέοντας τις γλώσσες τους. Γι’ αυτό και η πόλη πήρε το όνομα «Σύγχυσις», εβραϊστί «Βαβέλ», διότι εκεί συνεχίσθησαν (= μπερδεύτηκαν, διαφοροποιήθηκαν) οι γλώσσες των ανθρώπων. Μήπως όμως η αρχική δήλωση «φωνὴ μία πᾶσι», δεν εννοεί μία μόνο γλώσσα, αλλά έναν μόνο τρόπο επικοινωνίας; Ας μην ξεχνάμε άλλωστε πως ο μελετητής που μελετά το αρχαίο ελληνικό κείμενο, πόσο μάλλον αυτός που μελετά το κείμενο στην όποια γλώσσα του, μελετά ένα κείμενο οπωσδήποτε αλλοιωμένο, αφού έχει ήδη περάσει πολλές χιλιάδες χρόνια προφορικής παράδοσης και τουλάχιστον δύο μεταφράσεις (από τα σουμεριακά στα εβραϊκά και από τα εβραϊκά στα αρχαία ελληνικά). Είναι λογικό να υπάρχει μία κάποια «σύγχυσις» και σε αυτά τα θέματα της ορθής ή μη μετάφρασης του κειμένου…

Δ
εδομένου όμως του ότι η κατασκευή ενός οικοδομήματος, όπως ο πύργος της Βαβέλ και με μέσα προϊστορικά, λογικά θα ήταν μία πάρα πολύ χρονοβόρα υπόθεση, όσο και αν ήταν το εργατικό δυναμικό που είχε διατεθεί για την κατασκευή του πύργου, μπορούμε να εικάσουμε ότι και η «σύγχυσις» αυτή των γλωσσών δεν έγινε εν μία νυκτί, αλλά πιο αργά, ασχέτως του αν έγινε αντιληπτή μόνο όταν πλέον ήταν πολύ αργά. Αν όντως δεν υφίσταται ο περιορισμός του ότι «ξαφνικά» κανείς δεν καταλάβαινε κανέναν, τότε μπορούμε να προχωρήσουμε σε αρκετές σκέψεις για το τι προκάλεσε αυτήν την έλλειψη συνεννόησης μεταξύ των ανθρώπων. Για το ποια ήταν η πραγματική αιτία του φαινομένου, η οποία ερμηνεύτηκε από τους ανθρώπους που έζησαν τα γεγονότα σαν θεϊκή παρέμβαση για να τιμωρηθεί η αλαζονεία του ανθρώπου που θέλησε να φτάσει με τα κτίσματά του τον ουρανό.

Ξ
έροντας όμως από την Γένεση πως αυτά έλαβαν χώρα μία ή δύο γενιές μετά τον κατακλυσμό του Νώε (που ίσως δεν ήταν καταστροφικός σε παγκόσμια κλίμακα, όπως παρουσιάζεται), οδηγούμαστε στο συμπέρασμα, ότι αφού από τους ανθρώπους homo sapiens είχαν επιβιώσει μόνο ο Νώε και η οικογένειά του – ή, σύμφωνα με την σουμεριακή εκδοχή, και οι εργάτες που έχτισαν την κιβωτό με τις οικογένειές τους – για να έχουν τόσο γρήγορα το απαιτούμενο εργατικό δυναμικό για την κατασκευή ενός τέτοιου έργου, ήταν αναγκαίο να πραγματοποιηθούν εκ νέου επιμειξίες με όσες προγενέστερες μορφές ανθρωποειδούς ζωής είχαν επιζήσει του κατακλυσμού. Ίσως και αυτό, το ότι δηλαδή οι homo sapiens της εποχής θυσίασαν την «φυλετική» τους καθαρότητα για να πετύχουν την κατασκευή του πύργου, να ήταν και εκείνο το στοιχείο της συμπεριφοράς τους που αποτέλεσε την πραγματική ύβρη και που έγινε η αιτία της σύγχυσης των γλωσσών.

File:Cleve-van construction-tower-babel.jpg
"Η κατασκευή του Πύργου της Βαβέλ",
έργο του Hendrick van Cleve (16ος αιώνας) που φυλάσσεται
στο Kröller-Müller Museum, στο Otterlo της Ολλανδίας.


Δ
ιότι, αν υποθέσουμε πως όντως οι πρώτοι άνθρωποι επικοινωνούσαν με τηλεπάθεια, όσο ζούσαν οι πρώτες γενιές των κατοίκων της Βαβέλ, η κοινωνία μπορούσε να διαιωνίζεται, διότι, αν και τα περισσότερα παιδιά πλέον δεν είχαν την δυνατότητα της ενεργητικής τηλεπάθειας, επικοινωνούσαν παθητικά με τους παλαιότερους οι οποίοι έπαιζαν τον ρόλο του συντονιστή της κοινωνίας της Βαβέλ και ασφαλώς της κατασκευής του πύργου. Αφού όμως παρήλθε η γενιά εκείνη και πέθανε και ο τελευταίος άνθρωπος που μπορούσε να επικοινωνήσει ενεργητικά με τηλεπάθεια, στην πόλη της Βαβέλ προκλήθηκε μεγάλη «σύγχυσις». Διότι όχι οι «ἄνθρωποι», αλλά «οἱ υἱοὶ τῶν ἀνθρώπων», όπως λέει το κείμενο, τα παιδιά δηλαδή των πρώτων ανθρώπων που δεν ήταν ακριβώς άνθρωποι (με την έννοια του πρώιμου homo sapiens), λόγω της ανάμειξής τους με τα προγενέστερα ανθρωποειδή, ενώ μέχρι την ημέρα εκείνη συμμετείχαν σε ένα είδος «δικτύου σκέψεων», έστω και παθητικά, πλέον έμειναν αποκομμένοι από το δίκτυο αυτό, χωρίς να μπορούν να επικοινωνήσουν με τον συνάνθρωπό τους. Θα ήταν σαν όλοι οι κάτοικοι μιας σύγχρονης πόλης να ξύπναγαν ένα πρωί βουβοί!


Ο
ι κάτοικοι της Βαβέλ έπρεπε γρήγορα να σκεφτούν μία λύση για να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα της αδυναμίας της επικοινωνίας, όσο ακόμα προλάβαιναν να διατηρήσουν την πολιτεία τους ζωντανή… Το θέμα του πύργου βέβαια αναγκαστικά θα περιερχόταν σε δεύτερη μοίρα. Κάποιοι τότε, προφανώς, ακολουθώντας μία παρόρμηση κληρονομημένη από τους homoneanderthalensis, προσπάθησαν να αναπτύξουν λεκτική επικοινωνία με τους γύρω τους και, πρώτ’ απ’ όλα, με τις οικογένειες, τους συγγενείς και τους φίλους τους. Έτσι ταυτόχρονα σε πολλά σημεία της πόλης γεννήθηκαν οι πρώτοι γλωσσικοί κώδικες μεταξύ των ανθρώπων. Προέκυψε όμως το εξής πρόβλημα: κάθε γειτονιά είχε εφεύρει μία δικιά της γλώσσα την οποία και μιλούσε, αδυνατούσε όμως να συνεννοηθεί με όλους τους υπόλοιπους κατοίκους της Βαβέλ. Συνειδητοποιώντας ότι τους είναι αδύνατον να κατοικούν όλοι μαζί στην ίδια πόλη, καθώς και να συνεχίσουν την κατασκευή του πύργου, κάποιοι αποφάσισαν να φύγουν. Άτομα με ηγετικές ικανότητες πήραν τους ομόγλωσσους συμπολίτες τους και έφυγαν από την πόλη, ακολουθώντας ο καθένας διαφορετική κατεύθυνση. Και από τις ομόγλωσσες αυτές ομάδες, σύμφωνα με την Γένεση, προήλθαν τα έθνη των ανθρώπων.


Βλέποντας λοιπόν την Γένεση υπό αυτήν την διαφορετική οπτική γωνία και συγκρίνοντας αυτά που βλέπουμε σε αυτήν με τις επιστημονικώς αποδεδειγμένες αλήθειες πάνω στην αρχή του ανθρώπινου γένους, συνειδητοποιούμε ότι με κάποιον τρόπο υπάρχει σύνδεση μεταξύ του βιβλικού κειμένου και των επιστημονικών παρατηρήσεων. Το κείμενο αυτό της Βίβλου, με έναν τρόπο μυθοπλαστικό μας μιλά για γεγονότα που έλαβαν χώρα στο απώτατο παρελθόν της ανθρώπινης ιστορίας, η κατανόηση των οποίων ίσως θα μπορούσε να οδηγήσει την ανθρωπότητα ένα βήμα πιο κοντά στην αυτογνωσία. Διότι τα αρχαία κείμενα κρύβουν πίσω από το πέπλο του μύθου και – γιατί όχι; – της θρησκείας πληροφορίες ξεχασμένες μέσα από το πέρασμα των χιλιετηρίδων. Κρύβουν αλήθειες που μπορούν να μας κάνουν να δούμε τον άνθρωπο με έναν τρόπο τελείως διαφορετικό· να γνωρίσουμε τους πρώτους ανθρώπους, αυτούς που οι Έλληνες ονομάζουν Χρυσούν Γένος και οι Εβραίοι εικόνα και ομοίωση Αυτού (του Θεού), να καταλάβουμε τα λάθη τους, να ανακτήσουμε την κληρονομιά τους και να πετύχουμε την αέναη φυσική βελτιστοποίηση του ανθρώπινου γένους… 





ΔEN ΞEXNΩ!!! Αν η σημερινή "αριστερή" κυβέρνηση δεν μιλάει είναι συνένοχη.


ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΝΕΚΡΟΙ ΖΗΤΟΥΝ ΔΙΚΑΙΩΣΗ.


http://oimaskespeftoun.blogspot.gr/2015/02/en-exn.html

ΟΙ ΓΝΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΑ ΠΕΡΙ ΓΕΝΕΤΙΚΗΣ ΣΤΟΝ ΔΙΑΛΟΓΟ «ΠΡΩΤΑΓΟΡΑΣ»

File:Plato-raphael.jpg
Ο αρχαίος φιλόσοφος Πλάτωνας σε λεπτομέρεια
από την τοιχογραφία "Η Σχολή των Αθηνών"
που βρίσκεται στο Βατικανό και είναι έργο
του  Raffaello Sanzio.
 
Σ
ε αντίθεση με τον δάσκαλό του, Σωκράτη, ο Πλάτωνας, ο αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος, άφησε πίσω του ένα πλούσιο όσο και ενδιαφέρον γραπτό έργο, η μελέτη του οποίου διαρκώς φέρνει στο φως νέα στοιχεία που μας καλούν να αναθεωρήσουμε την άποψη που είχαμε σχηματίσει για τις γνώσεις του Πλάτωνα σχετικά με ζητήματα που, μέχρι πριν λίγες δεκαετείς οι περισσότεροι θεωρούσαν εξωπραγματικό να υπήρχαν σε μία τόσο παλιά εποχή, όσο αυτή του Πλάτωνα...
Τ
ο μυστήριο της χαμένης Ατλαντίδας, όσο κι αν από πολλούς θεωρείτο το κύριο κομμάτι της γνώσης του Πλάτωνα, στην πραγματικότητα δεν ήταν παρά ένα μικρό κομμάτι ενός κατά πολύ ευρύτερου συνόλου γνώσεων και πληροφοριών που φυσικά δεν περιορίζεται μόνο στα δύο βιβλία του Πλάτωνα που αναφέρουν την Ατλαντίδα…
Ρ
ίχνοντας μία πιο ερευνητική ματιά στα κείμενα του Πλάτωνα, μπορεί κανείς να βρει πολλά πράγματα τα οποία συσχετίζονται με τις σύγχρονες επιστημονικές γνώσεις και που επιβεβαιώνονται απ’ αυτές. Για παράδειγμα θα φέρω τις γνώσεις του Πλάτωνα για την Μεσολιθική εποχή, στις οποίες και αφιέρωσα και ένα προηγούμενο άρθρο μου το οποίο φιλοξενείται στο «Αναζητώντας το Παράξενο»· όπως θα διαπιστώσει όποιος διαβάσει το εν λόγω άρθρο, οι σύγχρονες έρευνες πάνω στους προϊστορικούς πληθυσμούς της Ευρώπης και της Αφρικής, δείχνουν πως αυτοί εκτείνονταν ακριβώς μέσα στα γεωγραφικά πλαίσια που ορίζει ο Πλάτωνας, στο έργο του «Τίμαιος».
Α
φήνοντας όμως προσωρινά τον «Τίμαιο» και τον «Κριτία», τα δύο έργα του Πλάτωνα που αφορούν – το πρώτο εν μέρει και το δεύτερο ολόκληρο – την Ατλαντίδα, αλλά και γενικότερα το θέμα της χαμένης ηπείρου του Ατλαντικού ωκεανού, αν μελετήσουμε το κείμενο του Πλάτωνα «Πρωταγόρας», μπορούμε να εντοπίσουμε υπερσύγχρονες γνώσεις γενετικής! Για όσους είναι εξοικειωμένοι με το κείμενο και σπεύσουν να πουν ότι τα όσα αναφέρονται περί του τρόπου με τον οποίο μοιράστηκαν οι δυνάμεις-ικανότητες-γενετικά χαρακτηριστικά στα έμβια όντα από τους θεούς, θα μπορούσαν κάλλιστα να οφείλονται σε απλές βιολογικές παρατηρήσεις σε συνδυασμό με φιλοσοφικούς στοχασμούς, εκ των προτέρων λέω ότι συμφωνώ απόλυτα μαζί τους. Οι γνώσεις της γενετικής άλλωστε – και όχι της απλής παρατήρησης της βιολογίας των ζώων – οι οποίες βρίσκονται στο κείμενο του Πλάτωνα δεν είναι αυτές, αλλά είναι κρυμμένες αλλού· και την λέξη «κρυμμένες» την εννοώ με την κυριολεκτική της σημασία…
Τ
ο φαινομενικά άσχετο με την επιστήμη της γενετικής θέμα του έργου του Πλάτωνα «Πρωταγόρας» είναι το αν η πολιτική αρετή, το πώς δηλαδή μπορεί κανείς να είναι καλός και ενάρετος πολίτης, μπορεί να διδαχτεί ή όχι. Πάνω στο θέμα αυτό, στον «Πρωταγόρα», εμφανίζονται να συζητούν δύο από τους μεγαλύτερους ανθρώπους του πνεύματος της εποχής· ο Σωκράτης, ο μεγάλος Έλληνας φιλόσοφος που υπήρξε δάσκαλος του Πλάτωνα από την μία και από την άλλη ένας από τους μεγαλύτερους σοφιστές της εποχής από τον οποίο και το κείμενο αυτό του Πλάτωνα πήρε το όνομά του, ο Πρωταγόρας.  
Ο
 Πρωταγόρας, παρά του ότι ήταν σοφιστής και του ότι οι σοφιστές αποτελούσαν τον αντίποδα της διδασκαλίας του Σωκράτη, την οποία ασπαζόταν και ο Πλάτωνας, αντιμετωπίζεται από τον συγγραφέα του κειμένου, σε αντίθεση με τους άλλους δύο σοφιστές που κάνουν την εμφάνισή τους σε αυτό, με μεγάλο σεβασμό. Αν και ο Πλάτωνας δεν διστάζει να ειρωνευτεί, μέσα από το στόμα του Σωκράτη, τις δύο από τις τρεις μεθόδους πειθούς που χρησιμοποιεί ο Πρωταγόρας, δεν ειρωνεύεται ούτε τις ιδέες του, ούτε και την προσωπικότητά του. Είναι σαν με έμμεσο τρόπο ο Πλάτωνας να μας λέει πως τα όσα θα πει το πρόσωπο αυτό κατά την διάρκεια της συζήτησής του με τον Σωκράτη είναι πράγματα που περιέχουν σημαντικές αλήθειες.
Ο
 Πρωταγόρας χρησιμοποιεί τρεις διαφορετικές μεθόδους· τον μύθο, την διάλεξη και τον σχολιασμό των ποιητικών κειμένων. Από τις μεθόδους αυτές ο Πλάτωνας καταδικάζει δια μέσω της ειρωνείας του τόσο την διάλεξη, όσο και τον σχολιασμό των ποιητικών κειμένων, λόγω του ότι αποτελούν περισσότερο μεθόδους πειθούς, παρά μεθόδους αναζήτησης της αλήθειας. Στην περίπτωση του μύθου όμως, μίας μεθόδου που και ο ίδιος ο Πλάτων χρησιμοποιούσε, ο αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος αφήνει τον σοφιστή να αφηγηθεί τον μύθο χωρίς αυτός να κάνει, δια μέσω του Σωκράτη, κάποιο ειρωνικό σχόλιο. Αν λοιπόν κάτι κρύβεται στα λόγια του Πρωταγόρα, στο κείμενο αυτό, αυτό δεν μπορεί να βρίσκεται πουθενά αλλού, παρά μέσα στον μύθο που λέει ο σοφιστής.
Ο
 μύθος που αφηγείται ο Πρωταγόρας είναι ουσιαστικά μία ιστορία μυθολογικής φύσεως. Τέτοιες ιστορίες υπήρχαν πολλές στην προφορική και γραπτή παράδοση της εποχής. Προέρχονταν δε από εποχές πολύ παλιές, αλλά ήταν αδύνατον να είναι εντελώς αναλλοίωτες από το πέρασμα του χρόνου, ειδικά μάλιστα κατά τα χρόνια που αυτές διαδίδονταν από γενιά σε γενιά μέσα από την προφορική παράδοση. Αυτό συνεπάγεται ότι θα πρέπει κανείς να είναι προσεκτικός, αν θέλει να εντοπίσει στοιχεία, λεπτομέρειες ή γνώσεις που να αφορούν κάτι σχετικά με τις «αδικαιολόγητες» για την εποχή γνώσεις του συγγραφέα.
Η
 εποχή στην οποία αναφέρεται ο συγκεκριμένος μύθος είναι η εποχή της δημιουργίας του ανθρώπου. Επρόκειτο για έναν μύθο ευρέως γνωστό στους Έλληνες· για τον μύθο της δημιουργίας του ανθρώπου, της κλοπής της φωτιάς και της επιβίωσης του ανθρώπινου είδους στα πρώτα χρόνια της ύπαρξής του. Η χρήση του στον διάλογο είναι η επιχειρηματολογία του Πρωταγόρα υπέρ του ότι η πολιτική αρετή είναι δυνατόν να διδαχθεί· είναι όμως αμφίβολο το αν λειτουργεί παράλληλα και σαν «κρυψώνα» για τα στοιχεία αυτά που ο Πλάτωνας ήθελε να αποτυπώσει σε γραπτό κείμενο. Δεν αποκλείεται άλλωστε ο Πλάτωνας να χρησιμοποιεί τον Πρωταγόρα, όπως ακριβώς και τον Κριτία στα έργα του που αφορούν την Ατλαντίδα προκειμένου να περάσει στο κείμενό του κάποιες γνώσεις που στην πραγματικότητα ο ίδιος – όχι απαραίτητα όμως μόνο αυτός – κατείχε.
Ό
σο για το αν υπάρχουν στον «Πρωταγόρα» τέτοιες γνώσεις, ο καλύτερος τρόπος για να το διαπιστώσουμε είναι να διαβάσουμε με προσοχή το αρχαίο κείμενο. Περιληπτικά, το κείμενο του Πλάτωνα αρχίζει όταν ο Σωκράτης συναντά έναν φίλο του – του οποίου το όνομα δεν αναφέρεται – και αρχίζει να του εξιστορεί τα όσα προηγήθηκαν. Ένας νεαρός Αθηναίος του ζήτησε να μιλήσει στον Πρωταγόρα που τον καιρό εκείνο είχε έρθει στην Αθήνα, με σκοπό να τον πάρει για μαθητή του και να τον διδάξει την πολιτική αρετή που οι σοφιστές ισχυρίζονταν πως μπορούσαν να διδάξουν. Ο Σωκράτης συνεχίζει την αφήγηση λέγοντας πως πήγε στο σπίτι όπου βρισκόταν ο Πρωταγόρας μαζί με τον νεαρό Αθηναίο και πως, αμφισβητώντας το κατά πόσον ο Πρωταγόρας – και οι σοφιστές γενικότερα – ήταν οι κατάλληλοι άνθρωποι για να διδάσκουν την πολιτική αρετή, αλλά και το αν η ίδια η πολιτική αρετή ήταν διδακτή ή όχι, άρχισε, με χρήση της διαλεκτικής μαιευτικής και της προσποίησης άγνοιας, να μιλά με τον Πρωταγόρα, καλώντας τον ουσιαστικά να επιχειρηματολογήσει σχετικά με το αν αυτός, ή ο οποιοσδήποτε άλλος, είναι ικανός να διδάξει στους άλλους την πολιτική αρετή. Το σημαντικότερο δε από τα επιχειρήματα του Σωκράτη ήταν ότι η Εκκλησία του Δήμου στην αθηναϊκή πολιτεία, ενώ για θέματα τεχνικά συμβουλευόταν συγκεκριμένους τεχνίτες και δεν ανεχόταν κάποιον άσχετο με το θέμα να πάρει τον λόγο, στα θέματα που αφορούσαν την πολική, άφηνε τον καθένα να μιλήσει ελεύθερα, σαν να πίστευε ότι όλοι οι άνθρωποι κατέχουν εκ φύσεως την πολιτική αρετή και άρα δεν χρειάζονται να την διδαχθούν όπως οι ειδικοί τεχνίτες διδάσκονται την τέχνη την οποία εξασκούν.
Ο
 
ρμώμενος από αυτό το επιχείρημα του Σωκράτη, ο Πρωταγόρας επιλέγει να του απαντήσει με έναν μύθο. Και ο μύθος αυτός είναι η ιστορία του πώς οι θεοί δημιούργησαν τα έμβια όντα, του πώς μοιράστηκαν οι δυνάμεις-ικανότητες-γενετικά χαρακτηριστικά στα όντα αυτά, του πώς ο άνθρωπος κατάφερε να επιβιώσει και να κυριαρχήσει αποκτώντας την φωτιά και τις τεχνικές γνώσεις που ως τότε κατείχαν μόνο οι θεοί και του πώς του δόθηκε η πολιτική αρετή και, ως εκ τούτου, η δυνατότητα να θεμελιώσει μακρόβιες κοινωνίες.
Datoteka:Protagoras.jpg
Προτομή του μεγάλου αρχαίου
Έλληνα σοφιστή Πρωταγόρα.
  
Α
ν και το περιεχόμενο του μύθου φαντάζει – και λογικά καθώς πρόκειται για μύθο παρμένο από την αρχαία ελληνική παράδοση – αμιγώς θρησκευτικού περιεχομένου, αυτό απλά δεν ισχύει. Στοιχείο δε που αποδεικνύει ότι πίσω από τον μύθο κρύβεται και κάτι άλλο είναι το γεγονός ότι ο Πλάτωνας τον βγάζει μέσα από το στόμα του Πρωταγόρα που ήταν αγνωστικιστής, δηλαδή δεν πίστευε σε καμία θρησκεία, χωρίς να δέχεται ή να απορρίπτει την ύπαρξη μιας θεϊκής δημιουργικής δύναμης και χωρίς να αμφισβητεί την ανάγκη του ανθρώπου για θρησκευτική πίστη. Ο λόγος λοιπόν για τον οποίο ο Πλάτωνας βάζει έναν μη θρήσκο – αλλά ούτε και άθεο – διανοούμενο της εποχής του να επιχειρηματολογεί με έναν συγκεκριμένο μύθο της δωδεκαθεϊστικής θρησκευτικής παράδοσης, κάνουν τον αναγνώστη – και ειδικά αυτόν που γνωρίζει εις βάθος την αγνωστικιστική κοσμοθεωρία της εποχής – να καταλάβει ότι η επιλογή του Πλάτωνα – η και του ίδιου του Πρωταγόρα, αν υποθέσουμε πως πρόκειται για μία συζήτηση που όντως συνέβη και που αργότερα ο Σωκράτης διηγήθηκε στον Πλάτωνα που κάλλιστα θα μπορούσε να είναι και ο ανώνυμος φίλος του Σωκράτη που εμφανίζεται στην αρχή του έργου – να χρησιμοποιήσει τον μύθο αυτό, μόνο τυχαία που δεν ήταν.
Δ
ιαβάζοντας λοιπόν τον μύθο σήμερα, μπορούμε να εντοπίσουμε πολλά στοιχεία τα οποία αναφέρονται στις γνώσεις του Πλάτωνα που κανονικά κανείς εκείνη την εποχή, αν δεχτούμε τα όσα λέει η συμβατική ιστορία, δεν θα μπορούσε να έχει…
Ο
 μύθος αρχίζει ως εξής: «Ἦν γάρ ποτε χρόνος ὅτε θεοὶ μὲν ἦσαν, θνητὰ δὲ γένη οὐκ ἦν. ἐπειδὴ δὲ καὶ τούτοις χρόνος ἦλθεν εἱμαρμένος γενέσεως, τυποῦσιν αὐτὰ θεοὶ γῆς ἔνδον ἐκ γῆς καὶ πυρὸς μείξαντες καὶ τῶν ὅσα πυρὶ καὶ γῇ κεράννυται.» (Πρωταγόρας 320c-320d). Αυτό το μικρό χωρίο των δύο περιόδων που αποτελεί την αρχή του μύθου που αφηγείται ο Πρωταγόρας, αφού πρώτα, στην πρώτη περίοδο, προσδιορίζει τον χρόνο στον οποίο ο μύθος αναφέρεται, στον καιρό δηλαδή που υπήρχαν μεν θεοί, αλλά δεν υπήρχαν τα είδη των θνητών όντων – και ασφαλώς ούτε και το γένος των ανθρώπων, στην δεύτερη περίοδο, μας μιλά για την δημιουργία της ζωής, η οποία και κρύβει και την πρώτη σημαντική πληροφορία περί γενετικής του μύθου αυτού. Πριν περάσω όμως στην ανάλυσή του, θα ήθελα, προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, να τονίσω ένα μικρό λάθος – το οποίο όμως είναι αρκετά σημαντικό – που έχουν πολλές από τις μεταφράσεις του κειμένου· η φράση «θνητὰ γένη» που από  πολλούς μεταφραστές έχει μεταφραστεί ως «είδη ζώων» θα ήταν καλύτερα, για να φαίνεται και ευκολότερα αυτό που θέλει να πει ο συγγραφέας, να μεταφραστεί – σε μία πιο «κατά λέξη» μετάφραση – ως «θνητά είδη». Οι λόγοι για τους οποίους προτείνω αυτήν την δεύτερη μετάφραση είναι δύο· πρώτον διότι μέσα στα «θνητά είδη», συγκαταλέγεται και ο άνθρωπος και οι αρχαίοι Έλληνες κάθε άλλο παρά ζώο τον θεωρούσαν και δεύτερον διότι ο Πλάτωνας στο σημείο αυτό – όπως θα αναλύσουμε και στην συνέχεια – δεν μας μιλά άμεσα για την δημιουργία των ζώων – στην οποία και αναφέρεται στην συνέχεια – αλλά για την δημιουργία της πρώτης ζωής, η οποία και στην συνέχεια διαφοροποιήθηκε ώστε να σχηματιστούν τα διάφορα είδη των «θνητών όντων».
Σ
ύμφωνα με τον μύθο λοιπόν, οι θεοί – με τον όρο «θεοί» ένας αγνωστικιστής όπως ο Πρωταγόρας σίγουρα δεν εννοεί το δωδεκάθεο όπως το εννοούν οι σύγχρονοί του, αλλά χρησιμοποιεί τον όρο αυτό για να δηλώσει την ανώνυμη δύναμη της δημιουργίας την οποία και θεωρεί από πιθανό ως και λογικό να υπάρχει – έφτιαξαν την ζωή μέσα στην γη αναμειγνύοντας γη και φωτιά και ό,τι μπορεί να αναμειχθεί με γη ή φωτιά. Οι πληροφορίες που μας δίνονται και που πρέπει να εξετάσουμε είναι δύο· το ότι η δημιουργία της ζωής έγινε υπόγεια και το ότι για να λάβει χώρα χρησιμοποιήθηκαν γη, φωτιά και ό,τι μπορεί να αναμειχθεί μαζί τους. 
File:Adenine-3D-balls.png
Τρισδιάστατη αναπαράσταση ενός μορίου αδενίνης (Α). Η
αδενίνη είναι ένα νουκλεοτίδιο απαραίτητο για τον σχηματισμό
του DNA, αλλά για να συντεθεί χρειάζεται θερμοκρασίες
χαμηλές, όπως αυτές των υπόγειων σπηλαίων.

Ό
σο για το αν η δημιουργία της ζωής έγινε υπόγεια ή όχι, το πρώτο πράγμα που θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε είναι ότι ο όρος «υπόγεια» θα μπορούσε να ερμηνευτεί σαν «μέσα σε σπήλαια». Έπειτα θα πρέπει να παρατηρήσουμε τις συνθήκες που επικρατούν στο περιβάλλον ενός σπηλαίου που βρίσκεται σε σχετικά μεγάλο βάθος κάτω από την επιφάνεια της Γης. Το κύριο χαρακτηριστικό ενός τέτοιου σπηλαίου είναι συνήθως οι κρύες θερμοκρασίες που επικρατούν σταθερά στο εσωτερικό του. Θα μπορούσε όμως να σχηματιστεί ζωή σε ένα τέτοιο ψυχρό περιβάλλον, σαν αυτό ενός σπηλαίου; Η επιστήμη στις ημέρες μας έχει αποδείξει ότι η αδενίνη (A) και η γουανίνη (G) για να συντεθούν χρειάζονται θερμοκρασίες ψύχους, ακριβώς όπως αυτές των σπηλαίων. Και, ως γνωστόν, οι δύο αυτές χημικές ενώσεις είναι δύο απαραίτητα για την ύπαρξη ζωής νουκλεοτίδια καθώς αποτελούν δομικά στοιχεία του γενετικού υλικού (DNA ή RNA) όλων των ζωντανών οργανισμών! Για να υπάρξει όμως ζωή με βάση το DNA, δύο είδη νουκλεοτιδίων δεν επαρκούν καθώς θα έπρεπε να υπάρχουν επίσης και οι συμπληρωματικές τους αζωτούχες βάσεις, η θυμίνη (Τ) και η κυτοσίνη (C), οι οποίες δεν θα μπορούσαν να σχηματιστούν το ίδιο εύκολα εκεί κάτω. Αν όμως στα σπήλαια αυτά υπήρχε νερό – που είναι σίγουρο το ότι θα υπήρχε καθώς η ζωή βασίζεται στο νερό – δεν θα ήταν καθόλου παράξενο να ήρθαν με αυτό τα άλλα δύο νουκλεοτίδια που χρειάζονται περισσότερη ζέστη για να σχηματιστούν από το εξωτερικό του σπηλαίου.  
File:Lightning8 - NOAA.jpg
Η λέξη "πυρ" εκτός από την έννοια της φωτιάς μπορεί να έχει
και την έννοια της ενέργειας. Στον "Πρωταγόρα" αναφέρεται
ότι, για την δημιουργεία της ζωής, χρησιμοποιήθηκε πυρ, κάτι
που συμφωνεί με την σύγχρονη επιστήμη που θέλει, τον καιρό
της δημιουργίας της ζωής, η ατμόσφαιρα της Γης να ήταν
έντονα φορτισμένη, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται
πολυάριθμοι ηλεκτρικοί σπινθήρες που συνέβαλλαν στην
δημιουργία της πρώτης ζωής στην Γη.

Η
 δημιουργία όμως της ζωής, καθώς και η σύνθεση των χημικών ενώσεων που την αποτελούν χρειάζονται ενέργεια για να λάβουν χώρα. Ο Πλάτωνας όμως το είπε και αυτό· είπε δηλαδή ότι η ζωή προήλθε από την ανάμειξη γης, δηλαδή στέρεας ύλης – που θα μπορούσε στο κρύο περιβάλλον του σπηλαίου να διατηρήσει την στερεά της κατάσταση – φωτιάς – δηλαδή ενέργειας, καθώς και η λέξη «ενέργεια» αποτελεί μετάφραση της αρχαίας λέξης «πὺρ» – και με ό,τι αναμειγνύεται με τα στοιχεία αυτά, δηλαδή, κατά την κοσμοθεωρία της εποχής, από νερό (ύλη σε υγρή μορφή) και αέρα (ύλη σε αέρια μορφή). Από όλα αυτά, δεν υπάρχει κάτι που να μην είναι χρήσιμο στην δημιουργία της ζωής. Το νερό σε υγρή μορφή είναι στοιχείο απαραίτητο για την ζωή, αλλά και για την διάδοση της ενέργειας που με την μορφή ηλεκτρικών σπινθήρων, όπως υποστηρίζεται από την σύγχρονη επιστήμη, εκλυόταν από την έντονα ηλεκτρικά φορτισμένη ατμόσφαιρα (αέρα) που υπήρχε τον καιρό που στην Γη πρωτοεμφανίστηκε η ζωή. Έχοντας λοιπόν κρύες – αλλά όχι παγωμένες – θερμοκρασίες, σχηματισμένα νουκλεοτίδια, νερό, αέρα – που μεταξύ των άλλων περιείχε υδρογόνο, μεθάνιο και αμμωνία – και ισχυρούς ηλεκτρικούς σπινθήρες για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα, το οποίο δηλώνεται στον Πρωταγόρα του Πλάτωνα με την φράση: «ἐπειδὴ δὲ καὶ τούτοις χρόνος ἦλθεν εἱμαρμένος γενέσεως», θα ήταν πάρα πολύ πιθανό, μέσα στα υγρά σπήλαια να δημιουργήθηκε η ζωή στην Γη, πράγμα το οποίο στις μέρες μας θεωρείται πολύ πιθανό.

Ο Προμηθέας, όπως αποκονίζεται
σε λεπτομέρεια ενός έργου κεραμικής
του 5ου αιώνα προ Χριστού.
 

Ο
ι επόμενες πληροφορίες περί γενετικής μας δίνονται στο απόσπασμα του κειμένου που ακολουθεί αυτό που ήδη μελετήσαμε. Συνεχίζοντας την αφήγηση του μύθου του, ο Πρωταγόρας λέει: «ἐπειδὴ δ’ ἄγειν αὐτὰ πρὸς φῶς ἔμελλον, προσέταξαν Προμηθεῖ καὶ Ἐπιμηθεῖ κοσμῆσαί τε καὶ νεῖμαι δυνάμεις ἑκάστοις ὡς πρέπει. Προμηθέα δὲ παραιτεῖται Ἐπιμηθεὺς αὐτὸς νεῖμαι, «Νείμαντος δέ μου», ἔφη, «ἐπίσκεψαι»• καὶ οὕτω πείσας νέμει.» (Πρωταγόρας 320d). Όταν δηλαδή ήρθε ο καιρός να «οδηγηθούν στο φως» τα «θνητά είδη», οι θεοί – που όπως είπαμε, σύμφωνα με τις  αγνωστικιστικές αντιλήψεις του Πρωταγόρα, δεν αποτελούν παρά ένα σύμβολο με το οποίο οι άνθρωποι συμβολίζουν την δημιουργό δύναμη – διέταξαν τον Προμηθέα και τον Επιμηθέα, ο ένας (ο Προμηθέας) να μοιράσει τις δυνάμεις-ιδιότητες-γενετικά χαρακτηριστικά στα διάφορα «θνητά είδη», ενώ ο άλλος (ο Επιμηθέας) να επιθεωρήσει την δουλειά του πρώτου για να διορθώσει τυχόν λάθη που μπορεί να έγιναν κατά την μοιρασιά των δυνάμεων-ιδιοτήτων-γενετικών χαρακτηριστικών. Ο Επιμηθέας όμως θέλησε να αλλάξουν ρόλους με τον αδελφό του, τον Προμηθέα, και ο Προμηθέας δέχτηκε να αφήσει τον Επιμηθέα να κάνει την μοιρασιά και αυτός μετά να ελέγξει το έργο του για τυχόν λάθη.
Σ
το παραπάνω απόσπασμα του μύθου, όσο κι αν λόγω της προφορικής μετάδοσης του μύθου από γενιά σε γενιά για πολλούς αιώνες, οι κρυμμένες γνώσεις δεν είναι ξεκάθαρες, αν είμαστε προσεκτικοί, μπορούμε να εντοπίσουμε τρείς πληροφορίες γενετικής – εφ όσον βέβαια δεν περιλάβουμε την πληροφορία της διανομής των ιδιοτήτων-δυνάμεων-γενετικών χαρακτηριστικών σε αυτές, λόγω του ότι, επειδή θα μπορούσε να βασίζεται καθαρά σε θρησκευτικές και μυθολογικές αντιλήψεις, δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως αμιγώς επιστημονικού περιεχομένου πληροφορία. 
Κύτταρα, όπως φαίνονται από μικροσκόπιο. Η ζωή στην Γη
είναι κατά κύριο λόγο κυτταρική, δηλαδή οι περισότερες
μορφές ζωής (πλην των ιών) αποτελούνται από κύτταρα.
Είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο ότι η πρώτη κυτταρική
μορφή ζωής στην Γη ήταν μονοκύτταρη. Αργότερα αυτή
εξελίχθηκε, διαφοροποιήθηκε και, από αυτήν την
διαφοροποίση προέκυψαν όλες οι πιο σύνθετες μορφές ζωής.
Το ίδιο ακριβώς, με άλλα όμως λόγια, αναφέρει και ο
Πλάτωνας, στο έργο του "Πρωταγόρας".

Η
 πρώτη πληροφορία περί γενετικής του αποσπάσματος αυτού είναι κρυμμένη στην φράση «ἐπειδὴ δ’ ἄγειν αὐτὰ πρὸς φῶς ἔμελλον», η οποία σημαίνει σε μία «κατά λέξη» μετάφραση: «και όταν επρόκειτο να τα φέρουν αυτά [εν. τα θνητά είδη] στο φως». Με μία πρώτη ανάγνωση, η φράση αυτή δεν έχει κάποιο ιδιαίτερο νόημα. Η λέξη όμως «φῶς» θα μπορούσε να μην έχει στο σημείο αυτό του κειμένου την κυριολεκτική της σημασία, αλλά να σημαίνει μεταφορικά «ύπαρξη». Αν λοιπόν αντικαταστήσω στην μετάφραση την λέξει «φως» με την λέξη «ύπαρξη», τότε η μετάφραση παίρνει την εξής μορφή: «και όταν επρόκειτο να τα φέρουν αυτά [εν. τα θνητά είδη] στην ύπαρξη» ή  - ακόμα καλύτερα – και: «και όταν επρόκειτο να τα φέρουν αυτά [εν. τα θνητά είδη] στην κατάσταση της ύπαρξης». Με αυτήν την μικρή τροποποίηση στην μετάφραση, η οποία συμφωνεί με το νόημα του μύθου, η πληροφορία περί γενετικής που κρύβεται στην φράση αυτή γίνεται πολύ πιο εμφανής. Τα διάφορα πολυκύτταρα «θνητά» είδη που έπρεπε να σχηματιστούν από τις προϋπάρχουσες πιο απλοϊκές μορφές ζωής για να περάσουν από την κατάσταση της δυνάμει ύπαρξης, στην κατάσταση της (ενεργεία) ύπαρξης, έπρεπε, εξελισσόμενα, πρώτα να διαφοροποιηθούν γενετικά από τις προϋπάρχουσες μορφές ζωής. Και πώς θα μπορούσε να γίνει αυτό; Με την διανομή των δυνάμεων-ιδιοτήτων-γενετικών χαρακτηριστικών του κάθε είδους που επίσης αναφέρεται μέσα στο ίδιο κείμενο. Και για να πούμε το ίδιο σε μια πιο επιστημονική γλώσσα, έπρεπε το DNA τους – ή το RNA τους σύμφωνα με την θεωρία που το θέλει να αποθήκευε αυτό τις γενετικές πληροφορίες στους πρώτους οργανισμούς – να εξελιχθεί-μεταλλαχθεί, συμπεριλαμβάνοντας περισσότερες γενετικές πληροφορίες, οι οποίες θα καθόριζαν τα γενετικά χαρακτηριστικά του νέου είδους, τα οποία η αρχική μορφή ζωής ποτέ δεν είχε. Αυτό όμως, εκτός από το γεγονός ότι συμφωνεί απόλυτα με το αρχαίο κείμενο, συμφωνεί επίσης και με τις σύγχρονες επιστήμες της βιολογίας και της γενετικής. Ως εκ τούτου η πρώτη αυτή γενετική πληροφορία του αρχαίου κειμένου, σύμφωνα με την σύγχρονη επιστήμη, ισχύει.
Η
 δεύτερη γενετική πληροφορία του αποσπάσματος αυτού αναφέρεται στο εξής σημείο του αρχαίου κειμένου: «προσέταξαν Προμηθεῖ καὶ Ἐπιμηθεῖ κοσμῆσαί τε καὶ νεῖμαι δυνάμεις ἑκάστοις ὡς πρέπει. Προμηθέα δὲ παραιτεῖται Ἐπιμηθεὺς αὐτὸς νεῖμαι, «Νείμαντος δέ μου», ἔφη, «ἐπίσκεψαι»». Στο κομμάτι αυτό του κειμένου, μας δίνονται δύο αλληλοσυμπληρούμενες πληροφορίες· η μία είναι ότι ο ένας από τους δύο Τιτάνες (δηλαδή τον Προμηθέα και τον Επιμηθέα) θα έπρεπε να μοιράσει τις δυνάμεις-ιδιότητες-γενετικά χαρακτηριστικά και η άλλη είναι το κύριο χαρακτηριστικό του κάθε ενός Τιτάνα το οποίο και θα συνδεόταν με την δουλειά που οι θεοί – δηλαδή η δύναμη της δημιουργίας – τον ήθελαν να κάνει. Η δεύτερη πληροφορία προκύπτει από την ετυμολογική ανάλυση των ονομάτων των δύο Τιτάνων. Πριν ωστόσο κάποιος που δεν γνωρίζει καλά το θέμα, βιαστεί να κρίνει ως αυθαίρετη την λήψη ενός δεδομένου από την ετυμολογία των ονομάτων, ξεκαθαρίζω ότι στην αρχαία Ελλάδα το όνομα θεωρείτο κάτι σαν ένα είδος «ορισμού» των σωματικών ή/και των ψυχικών χαρακτηριστικών του ονομαζόμενου – γι’ αυτόν δε τον λόγο και οι αρχαίοι Έλληνες έπαιρναν το κανονικό τους όνομα σε μεγαλύτερη ηλικία απ’ ότι συνηθίζεται σήμερα – και ότι τα ονόματα των θεών και των άλλων υπερφυσικών θρησκευτικών οντοτήτων είχαν πάντα και συμβολικό χαρακτήρα. Πλην τούτου και ο ίδιος ο Πλάτωνας, σε άλλα έργα του, αναγνωρίζει την σημασία των ονομάτων και φτάνει στο σημείο να δώσει σε ένα ξένο πρόσωπο ένα όνομα που είχε στα ελληνικά την ίδια σημασία με το πραγματικό του όνομα, στην δικιά του γλώσσα. Θεωρώντας λοιπόν αξιόπιστη την ετυμολογία των ονομάτων, μπορούμε να πούμε ότι το όνομα «Προμηθεύς» είναι λέξη σύνθετή από την πρόθεση «προ» που σημαίνει «πριν» και από το ουσιαστικό «μήτις» που σημαίνει «σκέψη» και ότι το όνομα «Επιμηθεύς» είναι επίσης λέξη σύνθετη από την πρόθεση «επί» που σημαίνει «μετά» και από το ουσιαστικό «μήτις» που – όπως ήδη είπαμε – σημαίνει «σκέψη»· ο Προμηθέας δηλαδή είναι «αυτός που σκέφτεται πριν», ενώ ο Επιμηθέας είναι «αυτός που σκέφτεται μετά». Και στις δύο περιπτώσεις όμως, από τα ονόματά τους, δεν διασαφηνίζεται το «σε σχέση με τι», ο ένας (πρέπει να/είναι καλός στο να) σκέφτεται πριν και ο άλλος (πρέπει να/είναι καλός στο να) σκέφτεται μετά και έτσι προκύπτει το ερώτημα τι είναι τελικά το γεγονός με το οποίο συσχετίζονται τα δύο «ονόματα». Η απάντηση όμως σε αυτό είναι απλή· όπως προκύπτει από την φράση «ἐπειδὴ δ’ ἄγειν αὐτὰ πρὸς φῶς ἔμελλον», τα δύο ονόματα σχετίζονται με το «πέρασμα» των «θνητών ειδών» από την κατάσταση της δυνάμει στην κατάσταση της ενεργεία ύπαρξης ή με επιστημονικά λόγια με την μετάλλαξη-εξέλιξη του DNA – ή του RNA – των αρχικών μορφών ζωής ώστε να δημιουργηθούν τα πιο σύνθετα «θνητά είδη». Ο Προμηθέας δηλαδή ήταν αυτός που θα έπρεπε να μοιράσει τις δυνάμεις-ιδιότητες-γενετικά χαρακτηριστικά στα «θνητά είδη», δηλαδή να ασχοληθεί με τον σχηματισμό του νέου DNA, ενώ ο Επιμηθέας ήταν αυτός που θα έπρεπε να διορθώσει αν εντόπιζε τυχόν λάθη – προφανώς με την χρήση ρετροϊών. Αυτό όμως ταιριάζει απόλυτα με την περιγραφή των εργασιών που ανατέθηκαν στον κάθε ένα από τους δύο Τιτάνες – ασχέτως του ότι αυτοί αργότερα αντάλλαξαν μεταξύ τους τα καθήκοντα αυτά – και παράλληλα συμφωνεί με τις βιολογικές-γενετικές διεργασίες που η ίδια η γενετική επιστήμη ορίζει πως θα έπρεπε να γίνουν – και μάλιστα με την σειρά αυτή – προκειμένου οι πρώτες μορφές ζωής να εξελιχθούν σε πιο σύνθετους οργανισμούς («θνητά είδη»). 
Τρισδιάστατη αναπαράσταση της δομής ενός μορίου RNA.
Η σύγχρονη βιολογία έχει παραδεχτεί ότι, τον καιρό που
δημιουργήθηκαν οι πρώτες μορφές ζωής, τον ρόλο του
"βασιλιά του κυττάρου", δεν έπαιζε το DNA, όπως συμβαίνει
σήμερα, αλλά το RNA, ενώ κάποια στιγμή αυτό άλλαξε,
όταν τα δύο αυτά είδη νουκλεϊκού οξέως "αντάλλαξαν"
λειτουργίες στο εσωτερικό του κυττάρου. Θα μπορούσε όμως
κάτι τέτοιο να συσχετιστεί με την ανταλλαγή των εργασιών
του Προμηθέα και του Επιμηθέα, για την οποία μας μιλά
ο Πλάτωνας, μέσα από τον μύθο του Πρωταγόρα;

  
Η
 τρίτη πληροφορία περί γενετικής του αποσπάσματος αυτού του κειμένου του Πλάτωνα, η οποία και έχει δεχτεί σε μεγαλύτερο βαθμό απ’ ότι οι άλλες δύο την αλλοίωση που επιφέρει η προφορική παράδοση, όταν αυτή λαμβάνει χώρα για μεγάλα χρονικά διαστήματα, βρίσκεται στο κομμάτι εκείνο του κειμένου που λέει: «Προμηθέα δὲ παραιτεῖται Ἐπιμηθεὺς αὐτὸς νεῖμαι, «Νείμαντος δέ μου», ἔφη, «ἐπίσκεψαι»• καὶ οὕτω πείσας νέμει.». Πριν μελετήσουμε το κομμάτι αυτό που μας μιλά για το πώς οι δύο Τιτάνες αντάλλαξαν τις καθορισμένες από τους θεούς – την ενέργεια της δημιουργίας – εργασίες που, όπως είπαμε, αφορούσαν τον μετασχηματισμό του γενετικού κώδικα των πρώτων μορφών ζωής που δημιουργήθηκαν «κάτω από την γη» ώστε να λάβει χώρα η εξέλιξή τους σε πιο σύνθετα «θνητά είδη» ( μορφές ζωής), θα πρέπει να μελετήσουμε κάτι άλλο· την πιθανότητα – ακριβώς λόγο της αγνωστικιστικής αντίληψης του Πρωταγόρα – ο Προμηθέας και ο Επιμηθέας να αποτελούν και αυτοί σύμβολα κάποιας «φυσικής δύναμης», υπεύθυνης για την εξέλιξη των «θνητών ειδών» – αργότερα θα εξηγήσω και το πώς, είτε ο Πρωταγόρας , είτε ο Πλάτωνας, είτε και οι δύο είναι δυνατόν να γνώριζαν τέτοιες γνώσεις, «αδικαιολόγητα προχωρημένες» και «ανεξήγητα επιστημονικά ορθές» για την εποχή τους. Το να αποτελούν οι δύο Τιτάνες σύμβολα κάποιας «φυσικής δύναμης» ή ορθότερα κάποιου «φυσικού μηχανισμού» που σχετίζεται με την εξέλιξη των ειδών – και όχι μόνο – είναι κάτι στο οποίο ο Πρωταγόρας, σαν αγνωστικιστής και σαν σοφιστής που ήταν, λογικά θα συμφωνούσε. Ο συμβολισμός όμως που θα χρησιμοποιείτο – ή κατ’ άλλους η συγχώνευση του προσώπου που ενεργεί με την ενέργεια που παράγει ή με τον τρόπο με τον οποίο την παράγει – λογικά θα αφορούσε τις εργασίες που τελικά έκαναν οι δύο Τιτάνες – ασχέτως του τι θα έπρεπε να κάνουν· με άλλα – επιστημονικά – λόγια, ο συμβολισμός του Επιμηθέα θα έπρεπε να σχετίζεται με τον σχηματισμό του DNA των νέων, πιο σύνθετων «θνητών ειδών», ενώ αυτός του Προμηθέα θα έπρεπε να σχετίζεται με την «διόρθωση» των πιθανών λαθών η οποία, σύμφωνα με την σύγχρονη γενετική, μπορεί να επιτευχθεί – ή ορθότερα στο μέλλον θα μπορέσει να επιτευχθεί – με την χρήση ειδικών ρετροϊών. Τα μέσα λοιπόν με τα οποία θα έπρεπε οι δύο Τιτάνες να εργαστούν, είτε λόγω της αλλοίωσης του μύθου, είτε και εσκεμμένα, θα μπορούσαν να συμβολίζονται από τον τελικό – όχι απαραίτητα τον οριζόμενο από τους «θεούς» (δημιουργική δύναμη) – χρήστη τους· δηλαδή, ο Επιμηθέας που τελικά ανέλαβε την εργασία του Προμηθέα, να εργαστεί δηλαδή πάνω στο DNA για την δημιουργία των σύνθετων «θνητών ειδών», θα μπορούσε να συμβολίζει εκτός από την φυσική δύναμη της εξέλιξης των «θνητών ειδών» και το DNA, ενώ ο Προμηθέας που  τελικά ανέλαβε την δουλειά του Επιμηθέα να διορθώσει τα τυχόν λάθη – πιθανώς χρησιμοποιώντας ειδικούς ρετροϊούς που δεν είναι παρά ακυτταρικές μορφές ζωής που αποτελούνται από RNA (και όχι από DNA, όπως οι υπόλοιποι ιοί) – θα μπορούσε να συμβολίζει, εκτός από την δύναμη της φύσης για περαιτέρω εξέλιξη, και τους ρετροϊούς, ή πιο συγκεκριμένα το RNA από το οποίο αποτελούνται. Έτσι οι δύο αδελφοί Τιτάνες θα μπορούσαν να συμβολίζουν τα δύο διαφορετικά είδη νουκλεϊκού οξέος – το DNA και το RNA – που και τα δύο σχετίζονται άμεσα με την γενετική πληροφορία, την διαιώνιση της, αλλά και την σταδιακή εξέλιξή της και που χωρίς αυτά – όπως λέει η σύγχρονη γενετική επιστήμη – θα ήταν αδύνατη η δημιουργία της ζωής, δηλαδή των «θνητών ειδών», άρα και η εκτέλεση των εργασιών που, κατά τον μύθο, ανέλαβαν οι δύο Τιτάνες να εκτελέσουν… Με το να καταλήξει όμως με τον τρόπο αυτό κάποιος στο συμπέρασμα αυτό, το συμπέρασμα αυτό θα μπορούσε να κριθεί ως αβέβαιο ή ακόμα και ως αυθαίρετο. Και όντως θα ήταν, αν δεν το επιβεβαίωνε και το τελευταίο στοιχείο που αντλούμε από το κείμενο, το οποίο επίσης συμφωνεί απόλυτα με τα όσα μας λέει η γενετική επιστήμη. Συγκεκριμένα, ο μύθος μας λέει ότι οι δύο Τιτάνες ανέλαβαν κάποιες εργασίες από τους θεούς – δηλαδή από την δύναμη της δημιουργίας – αλλά αποφάσισαν να τις ανταλλάξουν και να κάνει ο ένας την δουλειά του άλλου. Αν κάτι τέτοιο μπορούσε να επιβεβαιωθεί επιστημονικά από την σύγχρονη επιστήμη ότι συνέβη σε σχέση με τις εργασίες του DNA και του RNA, μέσα στα κύτταρα των πρώτων μορφών ζωής, τότε το αρχικό μας συμπέρασμα θα μπορούσε να είναι πολύ πιο βάσιμο. Και όντως, σύμφωνα με την σύγχρονη επιστήμη, στις πρώτες μορφές ζωής «βασιλιάς του κυττάρου», δηλαδή φορέας των γενετικών πληροφοριών και υπεύθυνος για την αντιγραφή τους δεν ήταν το DNA, όπως είναι σήμερα, αλλά το RNA, ενώ ο ρόλος του DNA ήταν τότε δευτερεύον, ενώ δεν αποκλείεται και να εισήλθε στις κυτταρικές μορφές ζωής – θυμίζω πως η ανταλλαγή των εργασιών συνέβη κατόπιν συνεννόησης και «παραίτησης» του Προμηθέα-RNA υπέρ του Επιμηθέα-DNA από την αρχική του εργασία – από τους ιούς – όχι όμως τους ρετροϊούς – οι οποίοι εμφανίστηκαν επίσης την ίδια εποχή με τις πρώτες κυτταρικές μορφές ζωής και που ανέκαθεν είχαν γενετικό υλικό αποτελούμενο από DNA. Η επιστήμη της βιολογίας μας λέει επίσης ότι υπήρξε κάποια εποχή, όσο ακόμα οι κυτταρικές μορφές ζωής ήταν απλές και αποτελούνταν από λίγα – αν όχι από ένα – μόνο κύτταρα, κατά την οποία το DNA εκτόπισε το RNA στο εσωτερικό του κυττάρου, με αποτέλεσμα να είναι πλέον αυτό υπεύθυνο για την φύλαξη και την αντιγραφή των γενετικών πληροφοριών… Με άλλα λόγια συνέβη ακριβώς αυτό που, μέσα βέβαια από συμβολισμό και προσωποποίηση των «φυσικών μηχανισμών», αναφέρεται στον μύθο!

Ο Προμηθέας δίνει στον άνθρωπο την φωτιά, λεπτομέρεια
από έργου των Jean-Simon Berthélemy και 
Jean-Baptiste Mauzaisse που φιλοξενείται στο
Μουσείο του Λούβρου στο Παρίσι. Ο εν λόγω μύθος
περί της κλοπής της φωτιάς αναφέρεται και στον 
"Πρωταγόρα" του Πλάτωνα, ως συνέχεια του μύθου
της δημιουργίας. Μήπως λοιπόν και αυτός ο μύθος
κρύβει πληροφορίες γενετικής, όπως και ο μύθος της
δημιουργίας, πολύ ανώτερες αυτών που υποτίθεται
πως είχαν τον καιρό του Πλάτωνα; 

Π
ριν περάσω στο επόμενο απόσπασμα του κειμένου που διαθέτει στοιχεία γενετικής, θα αναφέρω εν συντομία το τι παρεμβάλλεται μεταξύ αυτού και του αποσπάσματος που μόλις εξετάσαμε. Αφού οι δύο Τιτάνες αντάλλαξαν μεταξύ τους τις εργασίες που τους ανατέθηκαν, ο Επιμηθέας προχώρησε στην διανομή των δυνάμεων-ιδιοτήτων-γενετικών χαρακτηριστικών στις νέες μορφές «θνητών ειδών», με κύριο κριτήριο την εξασφάλιση της δυνατότητας διαιώνισης όλων των ειδών. Αμέλησε όμως να δώσει κάποιες ιδιαίτερες δυνάμεις-ιδιότητες-γενετικά χαρακτηριστικά στο γένος των ανθρώπων οι οποίες θα του εξασφάλιζαν την επιβίωση σε έναν άγριο και αφιλόξενο κόσμο, γεμάτο με άγρια θηρία. Τότε, όπως μας λέει το κείμενο στην συνέχεια: «ἀποροῦντι δὲ αὐτῷ ἔρχεται Προμηθεὺς ἐπισκεψόμενος τὴν νομήν, καὶ ὁρᾷ τὰ μὲν ἄλλα ζῷα ἐμμελῶς πάντων ἔχοντα, τὸν δὲ ἄνθρωπον γυμνόν τε καὶ ἀνυπόδητον καὶ ἄστρωτον καὶ ἄοπλον· ἤδη δὲ καὶ ἡ εἱμαρμένη ἡμέρα παρῆν, ἐν ᾗ ἔδει καὶ ἄνθρωπον ἐξιέναι ἐκ γῆς εἰς φῶς. ἀπορίᾳ οὖν σχόμενος ὁ Προμηθεὺς ἥντινα σωτηρίαν τῷ ἀνθρώπῳ εὕροι, κλέπτει Ἡφαίστου καὶ Ἀθηνᾶς τὴν ἔντεχνον σοφίαν σὺν πυρί ―ἀμήχανον γὰρ ἦν ἄνευ πυρὸς αὐτὴν κτητήν τῳ ἢ χρησίμην γενέσθαι― καὶ οὕτω δὴ δωρεῖται ἀνθρώπῳ» (Πρωταγόρας, 321c-321d). Με άλλα λόγια, όταν ο Προμηθέας ήρθε για να επιθεωρήσει την δουλειά του αδερφού του – κάνοντας την δουλειά που κανονικά αντιστοιχούσε σε εκείνον – είδε από την μία τα διάφορα είδη ζώων – εδώ ο όρος «ζώα» έχει την κανονική του σημασία – να είναι εφοδιασμένα με όλα τα κατάλληλα για την επιβίωσή τους μέσα και από την άλλη τον άνθρωπο να είναι «γυμνός» (χωρίς πυκνό τρίχωμα), «ανυπόδητος» (με ευαίσθητο πέλμα), «άστρωτος» (χωρίς προστασία από τις ραγδαίες μεταβολές της θερμοκρασίας) και «άοπλος» (χωρίς κάποια ιδιαίτερη δυνατότητα φυσικής άμυνας). Όμως έφτανε πια η καθορισμένη από την «εἱμαρμένη» ( μοίρα) μέρα (με την έννοια του «χρόνος») που ο άνθρωπος έπρεπε να βγει από την γη στο φως (δηλαδή στην ύπαρξη, όπως είπαμε και παραπάνω). Επειδή λοιπόν ο Προμηθέας βρισκόταν σε αμηχανία γιατί δεν ήξερε τι είδους προστασίας να βρει για τον άνθρωπο, αποφασίζει να κλέψει την «ἔντεχνον σοφίαν» του Ηφαίστου και της Αθηνάς «σὺν πυρί» (πυρ: κυριολεκτικά: η φωτιά, μεταφορικά: η ενέργεια, η τεχνολογία) – γιατί ήταν αδύνατον ν’ αποκτηθούν αυτές από κάποιον «ἄνευ πυρὸς» – και έτσι λοιπόν τα δωρίζει στον άνθρωπο. 
File:Fetus amniotic sac.jpg
Όταν ο Προμηθέας ανακάλυψε το λάθος του αδερφού του
σχετικά με το DNA του ανθρώπινου είδους, πλησίαζε ο
καιρός που οι άνθρωποι έπρεπε "να βγουν στο φως", δηλαδή
στην κατάσταση της ύπαρξης. Αυτό σημαίνει ότι οι άνθρωποι
που δημιουργήθηκαν ήταν ήδη σχεδόν έτοιμοι να γεννηθούν
και ως εκ τούτου ήταν πολυκύτταροι οργανισμοί, το σώμα
των οποίων είχε ήδη σχηματιστεί. Επειδή λοιπόν θα ήταν
πολύ επικίνδυνο σε αυτήν την φάση να γίνουν γενετικές
τροποποιήσεις σχετικά με την μορφή του σώματος, αυτές
θα έπρεπε να αφορούν κυρίως τις νοητικές ικανότητες των
ανθρώπων, οι οποίες και, σύμφωνα με την επιστήμη,
συνεχίζουν να εξελίσονται και μετά την γέννηση του
ανθρώπου.
Η
 πρώτη πληροφορία περί γενετικής αυτού του αποσπάσματος του κειμένου, κρύβεται στην φράση «ἤδη δὲ καὶ ἡ εἱμαρμένη ἡμέρα παρῆν, ἐν ᾗ ἔδει καὶ ἄνθρωπον ἐξιέναι ἐκ γῆς εἰς φῶς.», η οποία χρησιμοποιείται για να προσδιορίσει τον χρόνο. Η λέξη-κλειδί της φράσης αυτής είναι η λέξη «εἱμαρμένη» η οποία, αν και συνήθως μεταφράζεται ως «μοίρα», η λέξη αυτή δεν αποδίδει απόλυτα το νόημά της. «Εἱμαρμένη», κατά τους αρχαίους, θεωρείτο ως μία δύναμη ανώτερη τόσο των ανθρώπων όσο και των θεών που δεν μπορεί να ανατραπεί με καμία δύναμη και που ορίζει πράγματα σχετικά με την φύση του καθ’ ενός, όπως την γέννηση, τον θάνατο και – γιατί όχι – στην περίπτωσή μας την φυσική γενετική εξέλιξη των ειδών. Όταν λοιπόν ο Προμηθέας εντόπισε το λάθος του Επιμηθέα στην δημιουργία του ανθρώπου, πλησίαζε η ημέρα (κατ’ άλλους ο καιρός) που ο άνθρωπος (σαν είδος) θα έπρεπε «ἐξιέναι ἐκ γῆς εἰς φῶς», δηλαδή να βγει από την γη στο φως, ή αλλιώς, όπως το εννοούσαν αυτό οι αρχαίοι, να εξέλθει από την μητέρα-γη στην ύπαρξη αυτού του κόσμου, ή – σε μία τελείως απλοϊκή απόδοση – να γεννηθεί. Για να πλησίαζε ο καιρός όμως, όπως υποδηλώνει και η λέξη «εἱμαρμένη», να γεννηθούν οι πρώτοι άνθρωποι – δεν διευκρινίζεται με ποιον ακριβώς τρόπο – αυτό θα συνεπαγόταν ότι ο Προμηθέας είχε να κάνει με έναν ήδη πολυκύτταρο και ήδη εν ζωή οργανισμό, πιθανώς όπως είναι ένα έμβρυο κατά τον ένατο μήνα της κύησης ή – δεν αποκλείεται λόγω του ότι μιλάμε για τους πρώτους ανθρώπους που δεν θα είχαν γονείς για να τους μεγαλώσουν – όπως είναι ένας άνθρωπος στην ύστερη παιδική ή ακόμα και στην πρώιμη εφηβική ηλικία. Σε όλες τις περιπτώσεις όμως, οι άνθρωποι αυτοί θα είχαν ήδη πάμπολλα κύτταρα κάτι το οποίο και θα έκανε, όπως παραδέχεται η επιστήμη της γενετικής, πολύ δύσκολη την μετάλλαξη του συνόλου του γενετικού υλικού όλων – ανεξαιρέτως – των κυττάρων όλων των πρώτων ανθρώπων κατά τον ίδιο ακριβώς τρόπο, με οποιαδήποτε άλλη μέθοδο, πέραν της χρήσης των ρετροϊών. Λογικά λοιπόν, ο τρόπος με τον οποίο υποθέσαμε πως έπρεπε να δράσει ο Προμηθέας προκειμένου να διορθώσει το λάθος του αδερφού του, δεν ήταν άλλος από το να χρησιμοποιήσει τους αποτελούμενους από RNA ρετροϊούς που θα μπορούσαν να προκαλέσουν συγκεκριμένη μετάλλαξη στο σύνολο των κυττάρων όλων των ανθρώπινων οργανισμών.
Η
 επόμενη γενετική πληροφορία η οποία επίσης επιβεβαιώνει την υπόθεσή μας ότι η δουλειά του Επιμηθέα, την οποία όμως ανέλαβε τελικά ο Προμηθέας, είχε όντως να κάνει με την δυνατότητα μετάλλαξης του συνόλου των μεμονωμένων οργανισμών ενός συγκεκριμένου – κάθε φορά – «θνητού γένους», προέρχεται από την φράση: «ἀπορίᾳ οὖν σχόμενος ὁ Προμηθεὺς ἥντινα σωτηρίαν τῷ ἀνθρώπῳ εὕροι». Στην φράση αυτή φαίνεται η απορία του Προμηθέα – ο οποίος, όπως είπαμε δεν ήταν ο πιο «κατάλληλος» για αυτήν την δουλειά – σχετικά με το πώς θα μπορούσε να βρει «σωτηρίαν», τρόπο δηλαδή επιβίωσης για το ανθρώπινο γένος. Οι λόγοι για τους οποίους ήταν δύσκολο για τον Προμηθέα να βρει κάποια λύση στο πρόβλημα αυτό ήταν αφ ενός πως δεν επρόκειτο για ένα ασήμαντο και μικρό λάθος γενετικής φύσεως το οποίο θα μπορούσε εύκολα να διορθωθεί, αλλά για κάτι πολύ πιο σημαντικό και αφ εταίρου ότι τα σωματικά χαρακτηριστικά των πρώτων ανθρώπων είχαν ήδη σχηματιστεί και έτσι, η χρήση ενός ρετροϊού που θα μπορούσε να τα (μετ)αλλάξει θα μπορούσε να δημιουργήσει ακόμα μεγαλύτερα προβλήματα και δεν υπήρχε χρόνος για δοκιμές καθώς ο καιρός που οι πρώτοι άνθρωποι θα έπρεπε να «γεννηθούν» είχε σχεδόν φτάσει… Το κομμάτι αυτό του κειμένου λοιπόν μας δίνει ακόμα περισσότερα στοιχεία σχετικά με την χρήση των ρετροϊών, την οποία και δέχτηκε να αναλάβει ο Προμηθέας-RNA, τα οποία μάλιστα συμφωνούν για ακόμα μία φορά με τα όσα μας λέει η σύγχρονη γενετική επιστήμη.
  
Ο μύθος αναφέρει ότι ο Προμηθέας έδωσε στον
άνθρωπο την φωτιά και τον δίδαξε τις τεχνικές
γνώσεις. Η απλοϊκή αυτή εικόνα του καλού Τιτάνα
που ευεργετεί τους ανθρώπους δίνοντάς τους την
φωτιά και τις βάσεις του ανθρώπινου πολιτισμού,
σίγουρα λειτουργεί συμβολικά. Ο Προμηθέας-RNA
ποτέ δεν δίδαξε στους ανθρώπους, με τον τρόπο
που το ενοούμε και το καταλαβαίνουμε σήμερα,
τα μυστικά της φωτιάς και τις τεχνικές γνώσεις.
Φρόντισε όμως ώστε ο ανθρώπινος εγκέφαλος
να εξελιχθεί με τέτοιο τρόπο ώστε, σε αντίθεση
με τα ζώα, οάνθρωπος να μπορεί εκ φύσεως να
ανακαλύψει τόσο την φωτιά-τεχνολογία, όσο και
τις τεχνικές γνώσεις που του χρειάζονται για να
κάνει την ζωή του καλύτερη.

Η
 τρίτη και σημαντικότερη τώρα γενετική πληροφορία του αποσπάσματος αυτού, προέρχεται από το εξής κομμάτι του: «ἀπορίᾳ οὖν σχόμενος ὁ Προμηθεὺς ἥντινα σωτηρίαν τῷ ἀνθρώπῳ εὕροι, κλέπτει Ἡφαίστου καὶ Ἀθηνᾶς τὴν ἔντεχνον σοφίαν σὺν πυρί ―ἀμήχανον γὰρ ἦν ἄνευ πυρὸς αὐτὴν κτητήν τῳ ἢ χρησίμην γενέσθαι― καὶ οὕτω δὴ δωρεῖται ἀνθρώπῳ». Με άλλα λόγια και σε σύνδεση και με τα όσα προηγήθηκαν, ο Προμηθέας, αναζητώντας για μια λύση στο πρόβλημα της επιβίωσης του ανθρώπου, ξέροντας – όπως είπαμε – πως είναι πια αργά για παρεμβάσεις στα σωματικά χαρακτηριστικά του ανθρώπου τα οποία σχηματίζονται ήδη πριν την γέννησή του, αποφάσισε να παρέμβει στο μυαλό του ανθρώπου, του οποίου η εξέλιξη συνεχίζεται για αρκετά χρόνια μετά την γέννησή του και που ακόμα θα μπορούσε να επιδεχτεί μεταβολές χωρίς να δημιουργηθούν σοβαρά προβλήματα. «Κλέπτει» λοιπόν «τὴν ἔντεχνον σοφίαν» του Ηφαίστου και της Αθηνάς «σὺν πυρί» και τα δίνει – με την μορφή ρετροϊού – στο ανθρώπινο γένος. Η «ἔντεχνος σοφία» που συχνά μεταφράζεται σαν «τεχνικές γνώσεις», θα μπορούσε, για να βγαίνει καλύτερα το νόημα του κειμένου – και συμφωνώντας πάντα με τις αγνωστικιστικές πεποιθήσεις του Πρωταγόρα – να μεταφραστεί σαν «δυνατότητα ανάπτυξης τεχνικών γνώσεων»· και η δυνατότητα αυτή όντως εξασφαλίζεται στον άνθρωπο από τον εγκέφαλό του, για τον σχηματισμό του οποίου ευθύνεται το γενετικό του υλικό, μέσα στο οποίο εμπεριέχεται η δυνατότητα ανάπτυξης τεχνικών γνώσεων. Το «πὺρ» έπειτα, το οποίο κυριολεκτικά μεταφράζεται ως φωτιά, είναι κοινώς αποδεκτό ότι αποτελεί σύμβολο της τεχνολογίας, καθώς η φωτιά ήταν το πρώτο τεχνολογικό επίτευγμα του ανθρώπου. Πολύ εύκολα λοιπόν το «πὺρ», δεδομένης της γενικότερης σημασίας του κειμένου θα μπορούσε να μεταφραστεί και ως «δυνατότητα ανάπτυξης τεχνολογίας» και η οποία, όπως η σύγχρονη επιστήμη της βιολογίας παραδέχεται, οφείλεται επίσης στον ανθρώπινο εγκέφαλο και στον σχηματισμό του από το ανθρώπινο γενετικό υλικό.  
Η αναφορά της θεάς Αθηνάς στον
συγκεκριμένο μύθο δεν είναι καθόλου
τυχαία, καθώς ο εν λόγω μύθος μας
μιλά για την γενετική τροποποίηση
του ανθρώπου κατά τέτοιον τρόπο
ώστε να μπορέσει να αναπτυχθεί
τεχνολογικά και πνευματικά. Η θεά
Αθηνά άλλωστε είναι η θεά του
αρχαιοελληνικού πανθέου που
σχετίζεται περισσότερο από κάθε
άλλη θεότητα με την γενετική.

Η
 δε επιλογή του Ηφαίστου και της Αθηνάς, ως κατόχων των δύο αυτών «δυνατοτήτων», μόνο τυχαία που δεν είναι. Ο Ήφαιστος, σύμφωνα με την αρχαία ελληνική παράδοση, από την μία είναι ο θεός της φωτιάς και – ουσιαστικά – ο πατέρας της τεχνολογίας και θα ήταν παράλογο η φωτιά και οι υλικές τεχνικές γνώσεις να αποδοθούν σε οποιονδήποτε άλλο θεό· αν και αυτό ελάχιστη σημασία είχε για τον Πρωταγόρα που δεν πίστευε στο δωδεκάθεο, είχε μεγάλη σημασία για το ακροατήριο του, στο οποίο, σαν σοφιστής που ήταν, ήθελε να είναι αρεστός. Η αναφορά στην Αθηνά, όμως, από την άλλη, είχε έναν κάπως πιο σημαντικό ρόλο, μέσα στο κείμενο· στην αρχαία Ελλάδα υπήρχαν διάφοροι μύθοι – δεν αποκλείεται να αναφερθώ σε αυτούς σε κάποια άλλη περίσταση – οι οποίοι θέλουν την Αθηνά να επεμβαίνει η ίδια σε διάφορους οργανισμούς προκαλώντας τους μικρότερες ή μεγαλύτερες γενετικής φύσεως αλλαγές· δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως – κατά πολλούς – η Αθηνά ήταν η «γενετιστής» των θεών του Ολύμπου! Η αναφορά της Αθηνάς λοιπόν παίζει διπλό ρόλο στο κείμενο· από την μία καλεί τους αναγνώστες να συνδέσουν τον μύθο με την γενετική και από την άλλη καθιστά λογικό ο Προμηθέας-RNA να βρήκε έτοιμες τις αλληλουχίες των ριβονουκλεοτιδίων που του χρειάζονταν, οι οποίες αλληλουχίες ήταν στην ουσία γενετικές πληροφορίες και – σε φιλοσοφικό επίπεδο – πληροφορία ίσον γνώση, γνώση ίσον σοφία και σοφία ίσον Αθηνά. Αφού λοιπόν ο Πρωταγόρας, αγνωστικιστής όντας, δεν πίστευε στο δωδεκάθεο, είναι πολύ πιθανόν να ανέφερε την Αθηνά ως σύμβολο της γνώσης και κατ’ επέκταση της πληροφορίας και της αλληλουχίας των νουκλεοτιδίων του RNA των φυσικών ρετροϊών που πιθανώς οφείλονται για την ανάπτυξη του ανθρώπινου εγκεφάλου. Ωστόσο δεν πρέπει να παραλείψουμε και το γεγονός ότι ο Πρωταγόρας, σαν σοφιστής που ήταν, δεν αποκλείεται να ανέφερε τους δύο αυτούς συγκεκριμένους θεούς και διότι, λόγω του ότι οι αρχαίοι Αθηναίοι τους θεωρούσαν προστάτες και προπάτορές τους, με τον τρόπο αυτό θα γινόταν πιο συμπαθής στο αθηναϊκό του ακροατήριο και κατά συνέπεια τα λόγια του θα ακούγονταν πιο πειστικά στο ακροατήριο αυτό.
Η
 τελευταία τέλος πληροφορία περί γενετικής που δίνεται από το απόσπασμα αυτό εμφανίζεται στην φράση που παρεμβάλλεται μεταξύ των δύο παυλών: «―ἀμήχανον γὰρ ἦν ἄνευ πυρὸς αὐτὴν κτητήν τῳ ἢ χρησίμην γενέσθαι―». Αν και η πληροφορία που απορρέει από την φράση αυτή δεν είναι τόσο σημαντική καθώς και από την απλή λογική θα μπορούσε να εξηγηθεί και, σε σχέση με τις άλλες πληροφορίες που πήραμε από το υπόλοιπο κείμενο, φαντάζει σχετικά ασήμαντη, κατά την γνώμη μου, είναι κι αυτή εξίσου αξιοσημείωτη. Η φράση αυτή λέει – σε σχέση και με το υπόλοιπο κείμενο – ότι, χωρίς την φωτιά (δηλαδή την δυνατότητα ανάπτυξης τεχνολογίας), θα ήταν αδύνατη η ύπαρξη της «δυνατότητας ανάπτυξης (και εφαρμογής) των τεχνικών γνώσεων». Κάτι τέτοιο είναι απολύτως λογικό καθώς είναι αδύνατον κάποιος να βρίσκει εφαρμογές των τεχνικών γνώσεων, άμα δεν έχει την δυνατότητα να αναπτύξει την τεχνολογία. Και οι επιστήμες της βιολογίας και της γενετικής θα συμφωνήσουν όμως στο ότι είναι πρακτικά – εκτός από λογικά – αδύνατον ένα ον – όχι απαραίτητα ανθρώπινο – να έχει εγκέφαλο ανεπτυγμένο αρκετά για να έχει την δυνατότητα να αναπτύξει τεχνικές γνώσεις, την στιγμή που είναι ανίκανος να αναπτύξει τεχνολογία.
Ό
λες αυτές όμως οι πληροφορίες τις οποίες μπορεί κανείς να αντλήσει από τον διάλογο του Πλάτωνα «Πρωταγόρας» και οι οποίες παρουσιάζουν εκπληκτικές ομοιότητες με τα όσα λέει η σύγχρονη επιστήμη, παρά την επιστημονική ορθότητά τους, παραμένουν γνώσεις που, σύμφωνα με την συμβατική ιστορία, θα ήταν λογικά αδύνατον να κατείχε ο Πλάτωνας. Το πλήθος όμως των παραδειγμάτων τέτοιων «ανεξήγητων» γνώσεων – και όχι μόνο στον «Πρωταγόρα» – μας κάνει να αναζητήσουμε πιο βαθειά την αλήθεια σχετικά με το από πού προήλθαν οι γνώσεις αυτές.
Γ
ια να απαντήσουμε στο ερώτημα αυτό θα πρέπει να εξετάσουμε δύο πιθανές περιπτώσεις· η μία είναι ο διάλογος του Σωκράτη με τον Πρωταγόρα να είναι – εν μέρει τουλάχιστον – πλαστός και οι γνώσεις αυτές να προέρχονται από τον ίδιο τον Πλάτωνα, ο οποίος, απ’ ότι φαίνεται και από άλλα έργα του (βλέπε «Τίμαιος» και «Κριτίας»), όντως κατείχε γνώσεις πολύ «προχωρημένες» για την εποχή του και η άλλη είναι ο εν λόγω διάλογος να είναι αληθινός και το δυνατόν πιστότερα καταγεγραμμένος και οι γνώσεις περί γενετικής να έρχονται από τον ίδιο τον Πρωταγόρα.
Α
ναμφισβήτητα, η πιο πιθανή εκδοχή είναι αυτή που θέλει τον Πλάτωνα να περνά τις γνώσεις αυτές μέσα στον διάλογο αυτό. Και αυτό συμβαίνει, όχι μόνο γιατί το να αποδοθεί τόσο πιστά από τον Πλάτωνα ένας διάλογος που έγινε και μάλιστα ενώ εκείνος δεν ήταν μπροστά ήταν κάτι πολύ δύσκολο, αλλά και γιατί και σε άλλα του βιβλία, ο Πλάτωνας κάνει αναφορές σε γνώσεις που λογικά κανείς εκείνη την εποχή δεν θα μπορούσε να έχει. 
Προτομή του αρχαίου Αθηναίου
νομοθέτη Σόλωνα που φιλοξενείται
στο Museo Nazionale στην Νάπολη
της Ιταλίας. Ο Σόλων είχε κάνει
πολλά ταξίδια σε πολλά μέρη του
κόσμου. Στην Σάιδα της Αιγύπτου,
ο Πλάτωνας υποστηρίζει πως
Αιγύπτιοι ιερείς του
μεταλαμπάδευσαν διάφορες
πανάρχαιες γνώσεις, από τον καιρό
πριν τον ελληνοατλαντικό πόλεμο.
Δεδομένου λοιπόν του ότι ο Πλάτων
καταγόταν από την γενιά του
Σόλωνα, θα ήταν λογικό οι τόσο
επιστημονικά ορθές γνώσεις του
περί γενετικής να προέρχονται
από εκείνο το ταξίδι του Σόλωνα
στην Σάιδα.
Ο
 Πλάτωνας, δεδομένων και των άλλων «ανεξήγητων» για την εποχή γνώσεων που μπορούμε να εντοπίσουμε στα βιβλία του, θα μπορούσε, σύμφωνα με την απλή λογική να γνώριζε και την ουσία των όσων αναφέρονται από τον Πρωταγόρα στον ομώνυμο διάλογό του. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε πως ο Πλάτωνας καταγόταν από την γενιά του νομοθέτη Σόλωνα, ο οποίος είχε ταξιδεύσει στην Αίγυπτο και στην Μέση Ανατολή. Στα ταξίδια του, όπως ο ίδιος ο Πλάτωνας αναφέρει στον διάλογό του «Τίμαιος», έμαθε διάφορα πράγματα σχετικά με το μακρινό παρελθόν την ανθρωπότητας – και όχι μόνο. Για παράδειγμα, από τους ιερείς της Σάιδας της Αιγύπτου, ο Πλάτωνας αναφέρει πως ο Σόλων έμαθε για τον πανάρχαιο ελληνοατλαντικό πόλεμο και για την χαμένη ήπειρο της Ατλαντίδας. Αν λοιπόν, όπως ο ίδιος ο Πλάτων ισχυρίζεται στον «Τίμαιο» και στον «Κριτία», υπήρξε κάποτε ένας τόσο προηγμένος πολιτισμός που θα μπορούσε να κατέχει αυτές τις επιστημονικές γνώσεις, αν τα ιερατεία της Αιγύπτου – και ίσως όχι μόνο – διατήρησαν την γνώση αυτή, αν ο Σόλων όντως πήρε την γνώση αυτή από την Σάιδα και ίσως και από αλλού και, γυρνώντας στην Ελλάδα την έγραψε σε χειρόγραφα, θα ήταν λογικό ο Πλάτωνας, σαν απόγονός του, να τα διαβάσει και, είτε μόνος του, είτε με την βοήθεια του δασκάλου του Σωκράτη, ο οποίος θεωρείτο ο σοφότερος των ανθρώπων, να προσπάθησε να καταλάβει τι ακριβώς σήμαιναν οι γνώσεις αυτές. Μετά δε, μην μπορώντας να καταλάβει πλήρως – και λογικά – το τι σήμαιναν τα όσα έμαθε ο Σόλωνας στην Αίγυπτο, πήρε την σωστή απόφαση να περάσει τις γνώσεις αυτές μέσα από τους διαλόγους του στις επόμενες γενιές, ώστε, όταν οι άνθρωποι θα κατέχουν τις απαραίτητες γνώσεις, να μπορέσουν να καταλάβουν ό,τι απέμεινε από την πανάρχαια εκείνη γνώση. Και να μην ισχύει όμως το ότι ο Πλάτωνας κατείχε τα χειρόγραφα του Σόλωνα ή – έστω – ότι είχε ακούσει για τις ιστορίες του, δεν μπορούμε να αποκλείσουμε το ενδεχόμενο να πήγε ο ίδιος στην Αίγυπτο και να έμαθε τις γνώσεις αυτές και να τις απέδωσε στον Σόλωνα, φοβούμενος μην πάθει ό,τι και ο Σωκράτης που του επέβαλλαν να πιει το κώνειο. Από τις δύο ωστόσο εκδοχές, η προσωπική μου γνώμη είναι πως ισχύει μάλλον αυτή που θέλει τον Σόλωνα και όχι τον ίδιο τον Πλάτωνα να παίρνει τις αρχαίες γνώσεις από την Αίγυπτο· δεν είναι άλλωστε καθόλου τυχαίο το ότι ο Σόλωνας ήταν ένας από τους επτά σοφούς της αρχαίας Ελλάδας… [ο νοών νοείτω]

 
Μοντέλο ενός ατόμου. Η σύγχρονη επιστήμη ατάφερε
να ανακαλύψει την ύπαρξη των ατόμων κατά τον 19ο αιώνα,
λόγω του πολύ μικρού μεγέθους τους. Ήδη όμως από την
αρχαιότητα, ο Δημόκριτος από τα Άβδηρα είχε πρώτος
διατυπώσει την θεωρία ότι τα πάντα αποτελούνται από
άτομα και κενό, δύο χιλιετίες πριν κάτι τέτοιο αποδειχθεί.
Μήπως λοιπόν και ο Δημόκριτος κατείχε κάποια αρχαία
γνώση; Και, δεδομένου του ότι ο Πρωταγόρας υπήρξε
μαθητής του, μήπως τα όσα εμφανίζεται να λέει ο σοφιστής
στον ομόνυμο διάλογο του Πλάτωνα εμπεριέχουν γνώσεις
περί γενετικής που ο Δημόκριτος είχε αντλήσει από την
ίδια πηγή αρχαίας γνωσης;

Ό
σον αφορά την περίπτωση τώρα οι γνώσεις να προέρχονται από τον Πρωταγόρα και όχι από τον Σωκράτη, αν και προσωπικά δεν συμφωνώ, οφείλω να πω ότι είναι και αυτή αρκετά πιθανό να ισχύει… Ο Πρωταγόρας ήταν ένας από τους κορυφαίους σοφιστές της εποχής του και όντως ήταν πολύ σοφός. Δάσκαλός του υπήρξε ο Δημόκριτος από τα Άβδηρα που πίστευε πως τα πάντα αποτελούνταν από άτομα και κενό κάτι που η επιστήμη της φυσικής θα χρειαζόταν πάνω από δύο χιλιάδες χρόνια – από τότε – για να ανακαλύψει και να παραδεχτεί. Και ας μην ξεχνάμε ότι ο Δημόκριτος είχε επίσης ταξιδεύσει και μάλιστα πάρα πολύ, καθώς επισκέφτηκε σίγουρα την Αίγυπτο, την Βαβυλώνα και την Περσία, ενώ φημολογείται πως έφτασε μέχρι την Αιθιοπία και την Ινδία· όλες αυτές οι περιοχές δε, βρίσκονται σε κράτη όπου υπήρχε αρχαία υπερτεχνολογία… Θα ήταν λοιπόν λογικό, αν υποθέσουμε πως οι γνώσεις που εντοπίσαμε στο κείμενο του Πλάτωνα προέρχονται όντως από τον Πρωταγόρα, σε αυτόν να τις μεταλαμπάδευσε ο Δημόκριτος, αφού πρώτα τις έμαθε κατά την διάρκεια των ταξιδιών του. Ο Πλάτωνας πάλι που ξέρει για την ύπαρξη του προηγμένου πολιτισμού που υπήρξε την εποχή πριν τον ελληνοατλαντικό πόλεμο, ίσως, επειδή υπέθεσε ότι και οι γνώσεις αυτές κατάγονται από τα χρόνια εκείνα, αποφάσισε να φιλοξενήσει στον διάλογό του «Πρωταγόρας» και αυτές τις γνώσεις του ομώνυμου σοφιστή.
Α
π’ όπου όμως κι αν προέρχονται οι γνώσεις αυτές, το σίγουρο είναι ότι η ομοιότητά τους με τα όσα παραδέχεται η σύγχρονη επιστήμη είναι εκπληκτική. Αυτό συνεπάγεται πως είναι πάρα πολύ πιθανό, αν όχι βέβαιο, όχι απλά οι γνώσεις αυτές να προέρχονται από έναν πανάρχαιο προηγμένο πολιτισμό, αλλά και ότι ο Πλάτωνας κατείχε αρκετές απ’ αυτές και έκανε μεγάλη και οργανωμένη προσπάθεια – αν και ανολοκλήρωτη – να μεταδώσει σε εμάς το σύνολο αυτών των γνώσεων. Το μόνο λοιπόν που εμείς έχουμε να κάνουμε είναι να διαβάσουμε ξανά τα κείμενά του, όχι με το μάτι του φιλοσόφου ή του λογοτέχνη, αλλά με το μάτι του ερευνητή.
Next previous home
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αναζήτηση στο ιστολόγιο

50000 ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ ΣΤΟ ΣΑΙΤ ΤΗΣ ΑΙΘΕΡΙΚΗΣ ΓΡΑΦΗΣ. ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΑΠΥΡΗ ΓΝΩΣΗ

ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΑΡΤΕΜΗ ΣΩΡΡΑ ΠΟΥ ΑΓΩΝΙΖΕΤΑΙ ΓΙΑ ΕΣΕΝΑ ΑΝΘΡΩΠΕ ΝΑ ΕΝΘΥΜΗΘΕΙΣ ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΑΙ ΑΠΟ ΠΟΥ ΠΡΟΕΡΧΕΣΑΙ ΚΑΙ ΑΦΟΥ ΘΥΜΗΘΕΙΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΛΗΦΘΕΙΣ ΘΑ ΓΝΩΡΙΣΕΙΣ ΚΑΙ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΦΤΑΣΕΙΣ!!!
ΜΕΓΙΣΤΗ ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΑΠΕΙΡΟ ΣΕΒΑΣΜΟ!!!
https://www.aitherikigrafi.gr/keimena

ΑΡΤΕΜΙΟΣ ΣΩΡΡΑΣ : ΕΓΩ ΣΕ ΧΕΛΩΝΕΣ ΔΕΝ ΠΡΟΣΚΥΝΑΩ

Οι επισκεπτεσ μας στον κοσμο απο 12-10-2010

free counters