Δευτέρα, 13 Ιουνίου 2016

Η ώρα της 4ης καθόδου της προστάτιδας θεάς του Ελληνισμού είναι πολύ κοντά…

Θεά Αθηνά

ΑΘΗΝΑ «ΤΡΙΤΟΓΕΝΕΙΑ»

Με την δύση του Ήλιου σήμερα 9ης Μαΐου, αρχίζει η τρίτη ημέρα του μηνός Θαργηλιώνος, και όπως και κάθε τρίτην ημέραν εκάστου μηνός, ετιμάτο η γαλανομάτα κόρη του Διός Αθηνά, φέρουσα την προσωνυμία «Τριτογένεια», την οποίαν έλαβε εις ανάμνησιν των τριών καθόδων της σε ισάριθμες αποστολές στον πλανήτη μας, οι οποίες απέχουν χιλιάδες χρόνια μεταξύ των.

– Την πρώτη φορά κατήλθε στην Γαία πολύ πριν την μεγάλη σύγκρουση Διός – Κρόνου, με αποστολή την νοητική προώθηση του ανθρωπίνου είδους και έλαβε την προσωνυμία Αθηνά – Αφαία (Λαμπερή, Ακτινοβόλος).

– Την δεύτερη φορά κατήλθε στον πλανήτη μας συμμετέχουσα στην 7η Αποστολή της Κραταιάς Αυτοκρατορίας των «Ε» ως σύμμαχος του πατέρα της Δία εναντίον των στασιαστών της 4ης αποστολής υπό τον Κρόνο και έλαβε την προσωνυμία Αθηνά – Νίκη και

– την τρίτη φορά κατήλθε μετά τον Μεγάλο Κατακλυσμό (-9.560) για να βοηθήσει στην πνευματικήν ανάπτυξη της ανθρωπότητας που είχε επιβιώσει από τις καταστροφές που επέφερε και έλαβε την προσωνυμία Αθηνά – Σωτείρα.. 
 
 
Στην παράσταση, η Αθηνά μάχεται νικηφόρα εναντίον των Ερπετοειδών κατά την 2η κάθοδο της

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
Nicos Kastanias

http://www.diadrastika.com/2016/05/ora-kathodou-prostatidas-theas-athena-ine-poly-konta.html

Η Αποσιωποιημένη Αλήθεια για «ΤΩ ΑΓΝΩΣΤΩ ΘΕΩ»

Τω αγνώστω θεώ 
«… Αν πρέπει να πιστέψουμε τον άγιο Ιερώνυμο … ο άγιος Παύλος, διαβάζοντας τυχαία την επιγραφή ενός μνημείου στην Αθήνα, την άλλαξε για να έρχεται πιο καλά με όσα εκείνος έλεγε για την χριστιανική πίστη». Έρασμος

«Τω αγνώστω θεώ»

Η ιστορία αυτή φαντάζει αθώα. Πολύ απλή. Κατανοητή και ευκολοχώνευτη, ακόμα κι από παιδιά. Μας λέει πως όταν ο Απόστολος Παύλος πήγε να διδάξει στην Αθήνα τον λόγο του ενός «αληθινού» και μοναδικού θεού (ο οποίος όμως ήταν ταυτοχρόνως και τρεις σ’ έναν: ο Χριστός, ο πατέρας του και το άγιο πνεύμα), είδε μνημείο με επιγραφή που έλεγε «τω αγνώστω θεώ».
Σύμφωνα δε με την χριστιανική αντίληψη, από την πληροφορία αυτή συνεπάγονται τα εξής συμπεράσματα:

– Πρώτον, οι Αθηναίοι γνώριζαν κατά βάθος ότι οι θεοί στους οποίους πίστευαν ήταν ψεύτικοι. Κοντολογίς ότι ήσαν ειδωλολάτρες.

– Δεύτερον, επειδή μάλλον υπολόγιζαν ότι ο θεός ήταν ένας και μοναδικός, καλού κακού, του ανήγειραν μνημείο, για να τον τιμούν, παρ’ όλο που δεν τον είχαν ανακαλύψει ακόμα. Δηλαδή ήσαν μεν στραμμένοι προς την αλήθεια του μοναδικού και αληθινού θεού των Ιουδαίων αλλά με κλειστά τα μάτια. Έπρεπε λοιπόν κάποιος να τους τα ανοίξει. Και να που ήρθε το πλήρωμα του χρόνου! Το δε όνομα του οφθαλμίατρου; Απόστολος των εθνών Παύλος.

Όταν ο πρώην διώκτης αυτός του αληθινού θεού πίστεψε και άνοιξαν τα μάτια του, πόσο μάλλον θα πίστευαν αυτοί οι οποίοι τον αναζητούσαν και δεν τον έβρισκαν. Για να καταπιεί κανείς το «ιστορικό» αυτό χάπι, το νερό μέσα στο ποτήρι του έπρεπε να λέγεται άγνοια και απάτη. Όταν δε η ιστορία ρίχνεται στην πυρά ή διαστρεβλώνεται, τότε το χάπι καταπίνεται άνευ υποβοηθήματος. Έτσι. με ξερό λαρύγγι.

Κανένα άλλο ψεύδος ίσως δεν δηλητηρίασε τόσο θανάσιμα τις ψυχές των Ελλήνων όσο αυτό περί της δήθεν ειδωλολατρίας των προγόνων τους, σε συνδυασμό με το ψεύδος για τα όσα αφορούν στο μνημείο το αφιερωμένο στον άγνωστο θεό. Στις εγκύκλιες σπουδές του Νεοελληνικού κρατιδίου το δηλητήριο αυτό παρέχεται σε άφθονες ποσότητες από το δημοτικό σχολείο ακόμα.
Ποια όμως είναι η αλήθεια; Ας την πληροφορηθούμε από δύο επιφανείς χριστιανούς.
Ο Έρασμος λοιπόν στο απολαυστικό βιβλίο του «Μωρίας Εγκώμιον», εκδ. ΗΡΙΔΑΝΟΣ 1972 Κεφ. 64 σελ. 145, αναφέρει μεταξύ άλλων:
«… Αν πρέπει να πιστέψουμε τον άγιο Ιερώνυμο … ο άγιος Παύλος, διαβάζοντας τυχαία την επιγραφή ενός μνημείου στην Αθήνα, την άλλαξε για να έρχεται πιο καλά με όσα εκείνος έλεγε για την χριστιανική πίστη», σχόλ. στις πράξεις των Αποστόλων (17,23).
Προσέξτε παρακαλώ περί τι είδους αλλαγής πρόκειται:
«Παράλειψε τις λέξεις που μπορεί να έβλαπταν την υπόθεσή του και κράτησε μόνο τις δύο τελευταίες – αγνώστω θεώ – και πάλι τις άλλαξε κομμάτι, γιατί ολόκληρη η επιγραφή έλεγε:
ΤΟΙΣ ΘΕΟΙΣ ΑΣΙΑΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΚΑΙ ΑΦΡΙΚΗΣ ΘΕΟΙΣ ΑΓΝΩΣΤΟΙΣ ΚΑΙ ΞΕΝΟΙΣ».
Και συνεχίζει:
«Φαίνεται πως αυτό το παράδειγμα πιάσανε ν’ ακολουθούν τα παιδιά οι θεολόγοι. Ψαρεύουν απ’ εδώ κι απ’ εκεί τέσσερις-πέντε λέξεις, στην ανάγκη τις αλλάζουν το νόημα και το ταιριάζουν όπως τους βολεύει και στα κομμάτια αν αυτό που έρχεται πριν ή μετά δεν έχει καμμιά σχέση με το θέμα ή πάει κι αντίθετα. Και το κάνουν αυτό με τόσο πετυχημένη ξεδιαντροπιά που τους ζηλεύουν ακόμη κι οι νομικοί» μετάφρ. Στρατή Τσίρκα.
Εάν ο Έρασμος κοίταζε τους σημερινούς απόγονους των θεολόγων της εποχής του θα καταλάβαινε ότι η περιγραφή του αυτή καθόλου πλέον δεν επαρκεί, για να περιγράψει ούτε καν την μισή αλήθεια, για την επίδοσή τους στην απάτη.
Ποια αλήθεια λοιπόν καταδιαστρέβλωσαν «τα παιδιά οι θεολόγοι»: Οι Αθηναίοι τιμούν τους θεούς τους, τιμούν του θεούς των γειτόνων τους, όσους φυσικά γνωρίζουν, αλλά δεν τους αρκεί αυτό. Στήνουν μνημείο ακόμα και για όλους τους θεούς των τριών ηπείρων τους οποίους ούτε καν γνωρίζουν, για να δείξουν τον σεβασμό τους προς την παγκόσμια κοινότητα.
Τον υπερευγενικό αυτό σεβασμό προς τους αλλότριους θεούς, γνωστών και αγνώστων, έρχεται ο ξεδιάντροπος (τουλάχιστον κατ’ Έρασμο) Παύλος και τον αποκαλεί «τω αγνώστω θεώ» = Γιαχβέ (έτσι αποκαλείται ο θεός των Ιουδαίων στα ιερά βιβλία τους).
Μ’ αυτό το ελεεινό ψέμα διαπαιδαγωγούνται μέχρι την σήμερον, ποιος ξέρει και μέχρι πότε, όλα τα Ελληνόπουλα, σε συνδυασμό με το δίδυμο αδελφάκι του την δήθεν ειδωλολατρία.
Γι’ αυτό το τελευταίο αυτό αδελφάκι είναι καιρός ν’ ακούσουμε έναν άλλο τίμιο χριστιανό, τον Νικόλαο Τωμαδάκη, καθηγητή της Βυζαντινής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Στο έργο του «Εισαγωγή εις την Βυζαντινήν Φιλολογίαν» τόμ. Α΄τεύχ. Α΄ έκδ. Β΄ Αθήναι 1956, μας λέει τα εξής:
«Ο χριστιανισμός υπήρξε πολέμιος κατά κύριον λόγον του Ελληνισμού, ως ζωής και σκέψεως… Η μεγαλυτέρα διαβολή την οποίαν ενήργησε κατά του κλασσικού κόσμου είναι η εμφάνισις αυτού ως ειδωλολατρικού. Λατρείαν των ειδώλων, δι’ ήν κατηγορούν τα συναξάρια τους μη χριστιανούς συχνότατα, δεν εγνώρισαν οι Έλληνες, εν τούτοις το όνομα Έλλην ταχύτατα συνέπεσε με την έννοια του ειδωλολάτρης».
Ας δούμε δε στο σημείο αυτό τα παθήματα των «ειδωλολατρών», κατά χριστιανούς, Ελλήνων, μέσα από το βιβλίο «Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ» εκδ. «Ψυχογιός» 1988, της Πρυτάνεως στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης, Ελένης Γλύκατζη – Αρβελέρ, η οποία θεωρείται ένα από τα ιερά τέρατα της βυζαντινολογίας. Από την σελ. 17 διαβάζουμε:
«… Εναντίον των ειδωλολατρών (διάβαζε Ελλήνων) εφαρμόσθηκαν μέτρα, που συχνά πήραν το χαρακτήρα πραγματικών διώξεων. Το μαντείο των Δελφών υποχρεώθηκε να σιγήσει, οι Ολυμπιακοί αγώνες και τα Ελευσίνια μυστήρια απαγορεύθηκαν. Τα ιερά λεηλατήθηκαν από τους χριστιανούς… οι ιερείς υποχρεώθηκαν – να σιγήσουν ή να αποθάνουν – όπως γράφει ο Λιβάνιος…»
Και παρ’όλο που η αλήθεια είναι ότι κατά πολύ περισσότερο καταστράφηκαν οι Έλληνες και ο Ελληνισμός από τους χριστιανούς, οι τελευταίοι αυτοί έχουν το θράσος να ομιλούν ακόμα ανενόχλητοι περί Ελληνοχριστιανισμού. Ας μη απορεί όμως κανείς και τόσο για την κατάσταση αυτή.
Ο ίδιος αυτός ξεδιάντροπος Παύλος, μας περιγράφει με εντυπωσιακή γλαφυρότητα ποιους κάλεσε ο θεός του για εκλεκτό ποίμνιό του:
«Παρατηρήσατε αδελφοί, ποιοι είσθε σεις που ο θεός κάλεσε. Δεν υπάρχουν μεταξύ σας πολλοί σοφοί κατ’ άνθρωπο, ούτε πολλοί δυνατοί, ούτε πολλοί ευγενείς την καταγωγήν (κανένας άνθρωπος ποτέ στην οικουμένη των ανθρώπων δεν αποπειράθηκε να διαβάλλει την ευγένεια, του οποιουδήποτε είδους, με θρησκευτικό τρόπο, πλην του ανάγωγου αυτού Παύλου), αλλά εκείνους που ο κόσμος θεωρεί μωρούς εδιάλεξε ο θεός δια να καταισχύνη τους σοφούς, και τους αδύνατους κατά κόσμον αδιάλεξε ο θεός, δια να καταισχύνη του δυνατούς, και ανθρώπους που έχουν ταπεινή καταγωγή κατά κόσμον και τους περιφρονημένους εδιάλεξε ο θεός, ακόμη και πράγματα που δεν υπάρχουν δια να καταργήσει εκείνα που υπάρχουν».
«Ακόμη και πράγματα που δεν υπάρχουν δια να καταργήσει εκείνα που υπάρχουν».
Ιδού η πεμπτουσία του χριστιανικού δόγματος. Του ξέφυγε του αθεόφοβου ολόκληρη η αλήθεια του. Ο σκοπός του ήταν να καταργήσει οτιδήποτε υπαρκτό, χάριν ανύπαρκτων (Γιαχβέ) πραγμάτων, όπως ομολογεί τουλάχιστον ευθέως ο ίδιος.
Ίσως στην τελευταία αυτή ομολογία να κρύβεται το μεγαλύτερο μυστικό της επιτυχίας του χριστιανισμού του Παύλου. Οι απελπισμένοι δούλοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας μόνο σε ανύπαρκτα πράγματα μπορούσαν να ελπίζουν, αφού τα υπαρκτά γι’ αυτούς ήσαν μαύρα κι άραχνα.
Κι όταν στα μυαλά και τις ψυχές απελπισμένων ανθρώπων φωλιάσουν για τα καλά πράγματα ανύπαρκτα, τα οποία τους τρέφουν ανέφικτες ελπίδες, τότε είναι αδύνατο να τα αποσπάσει κανείς όσο κι αν προσπαθήσει. Ο αγώνας αυτός απαιτεί υπεράνθρωπες προσπάθειες για ελάχιστα αποτελέσματα.
Σε μια χώρα δε με Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων (ανεξίτηλο αίσχος απέναντι στην ανθρωπότητα) η Ελληνική επανάσταση φαντάζει σαν όνειρο θερινής νυκτός.

Η ΠΡΩΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ ΕΓΙΝΕ
ΣΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΔΑΥΛΟΣ
ΜΕΣΩ xemandrios1
 
http://www.diadrastika.com/2012/03/blog-post_9725-3.html

Ποιές ήταν οι Άρπυιες

Άρπυιες

Κάποτε, λέει η μυθολογία, οι Αργοναύτες με τον Ιάσονα έφτασαν στον Βόσπορο. Εκεί αναζήτησαν τον μάντη Φινέα να τον συμβουλευτούν για την πορεία του ταξιδιού τους. Τον βρήκαν σε μια γωνιά του Βοσπόρου γερασμένο και μισοπεθαμένο από την πείνα. Ποιος ήταν όμως ο Φινέας;

Σύμφωνα με τον Απολλώνιο το Ρόδιο, ο Φινέας ήταν γιος του Αγήνορα και κατοικούσε στις ακτές της Βιθυνίας.

Ο Απόλλων τον είχε προικίσει με το χάρισμα να προβλέπει το μέλλον. Από τότε ο Φινέας αποκάλυπτε θαρραλέα στους θνητούς τις ιερές αποφάσεις του Διός. Ο Ζεύς οργίστηκε μαζί του και τον καταδίκασε σε αιώνια γηρατειά. Στέρησε από τα μάτια του το γλυκό φως της ημέρας και πρόσταξε να μη χορταίνει ποτέ φαγητό. Μάταια όσοι έρχονταν να πάρουν χρησμούς του έφερναν φαγητά.


Οι Άρπυιες χιμούσαν ξαφνικά από τα ουράνια ύψη και του άρπαζαν από το στόμα και τα χέρια τις τροφές. Μερικές φορές για να παρατείνουν το μαρτύριό του και την άθλια ζωή του, του άφηναν λιγοστά αποφάγια. Άφηναν όμως απάνω τους μια τέτοια δυσοσμία, που κανένας δεν θα είχε το κουράγιο όχι να τα φάει μα ούτε καν να υποφέρει από μακριά την μπόχα τους.

Ο Φινέας ωστόσο δεν απελπιζόταν, γιατί ήξερε πως μιαν ημέρα θα έρχονταν οι Αργοναύτες και θα τον έσωζαν από το μαρτύριό του. Μόλις λοιπόν φάνηκαν οι Αργοναύτες και τον πλησίασαν, τους υπόσχεται να τους δώσει καλές συμβουλές για το ταξίδι τους, αρκεί να τον σώσουν από τις Άρπυιες, Ορκίζεται δε στους Βορεάδες, τον Ζήτη και τον Καλάι, πως δεν θα διατρέξουν κανένα κίνδυνο, αν τις σκοτώσουν. Τότε δυο ήρωες από τους Αργοναύτες ορμούν πάνω στις αρπακτικές δαιμόνισσες και τις καταδιώκουν ως τα νησιά Πλωτά. Και θα τις σκότωναν, αν δεν επενέβαινε η αδελφή τους η Ίρις να τους υποσχεθεί πως οι Άρπυιες δεν θα ξαναπλησίαζαν το σπίτι του Φινέα. Τελικά ένας μύθος λέει ότι οι Άρπυιες κατέφυγαν στο νησί της Κρήτης. Σύμφωνα με άλλο μύθο η μία έπεσε σε ένα ποτάμι της Πελοποννήσου, τον Τίγρη, που μετονομάστηκε Άρπυς και η άλλη έφτασε στα νησιά Εχινάδες, που από τότε μετονομάστηκαν σε Πλωτές.

Στην Οδύσσεια τώρα, η Πηνελόπη διηγείται την ιστορία των θυγατέρων του Πανδάρεω. Οι θεοί, εξιστορεί, είχαν πεθάνει τους γονείς τους. Επειδή είχαν μείνει ορφανές στο παλάτι τους, τις φρόντισαν οι θεές. Η Αφροδίτη τις έθρεψε με γάλα, μέλι και θαυμάσια κρασιά. Η Ήρα τις προίκισε με περίσσια ομορφιά και σύνεση. Η Άρτεμις τους έδωσε μεγαλόπρεπο παράστημα κι η Αθηνά τις έμαθε να υφαίνουν τα πιο εξαίσια εργόχειρα. Κατόπιν η Αφροδίτη ανέβηκε στον Όλυμπο, στην κατοικία του Δία, με σκοπό να του ζητήσει να έχουν τα κορίτσια και έναν ευτυχισμένο γάμο. Αλλά οι Άρπυιες τα χάλασαν όλα. Όρμησαν, τις άρπαξαν και τις πήγαν στον Άδη, για να είναι δούλες στην κατοικία των Ερινύων.

Οι Άρπυιες ήσαν φτερωτά τέρατα της μυθολογίας, που προκαλούσαν τον τρόμο στους ανθρώπους, γιατί δεν έκλεβαν μόνον πράγματα, δεν προκαλούσαν μόνον καταστροφές, αλλά άρπαζαν και ανθρώπους. Όπως φαίνεται, το όνομα Άρπυιες συνδέεται με το ρήμα αρπάζω. Είναι λοιπόν οι Άρπυιες αρπακτικοί δαίμονες, που χαρακτηρίζονται από αιφνιδιαστική και καταστροφική δύναμη, αλλά και την ταχύτητα του ανέμου και της θύελλας.

Σε παραστάσεις που έχουν σωθεί, τις βλέπουμε σαν φτερωτές γυναικείες μορφές, έχουν δηλαδή γυναίκας πρόσωπο και χέρια, αλλά πόδια και νύχια πουλιών. Οι Άρπυιες με τα φτερά τους ακολουθούσαν τις πνοές του ανέμου και τα πουλιά. Σήμερα ακόμη σε ορισμένες περιοχές οι Έλληνες δηλώνουν με το όνομα «Ανεμικές» τους δαίμονες του ανέμου και του ανεμοστρόβιλου. Συγκεκριμένα στη Μακεδονία ονομάζονται «ανεμικές» οι κακοποιοί δαίμονες που έρχονται κυρίως το πρώτο δεκαήμερο του Μαρτίου.

Ως θεές των ανέμων σχετίζονται άμεσα με το βασίλειο των νεκρών. Ως δαίμονες του θανάτου απεικονίζονται στη ζωφόρο του μνημείου των Αρπυιών που βρίσκεται στην Ξάνθο της Λυκίας. Εκεί οι Άρπυιες εικονίζονται ως πουλιά με κεφάλι γυναίκας, που κρατούν μωρά ανθρώπων στην αγκαλιά.

Γονείς τους οι Άρπυιες είχαν τον Θαύμαντα και την Ηλέκτρα. Ο Ησίοδος συγκεκριμένα μας πληροφορεί ότι ο Θαύμας ζευγαρώθηκε με την Ηλέκτρα, μια από τις θυγατέρες του Ωκεανού, και έφερε στον κόσμο την Ίριδα και τις αρπακτικές Άρπυιες. Την Αελλώ και την Ωκυπέτη τη γοργόφτερη. Άλλοι συγγραφείς θεωρούν πατέρα τους τον Ποσειδώνα ή και τον Τυφωέα. Στον Όμηρο αναφέρεται μόνον η Άρπυια Ποδάργη, που γέννησε από τον Ζέφυρο τα δύο αθάνατα και ταχύποδα άλογα του Αχιλλέα, τον Ξάνθο και τον Βαλίο. Την Άρπυια Ποδάργη επίσης θεωρεί ο Στησίχορος μητέρα και των αλόγων των Διοσκούρων, του Φλογέου και του Άρπαγου. Μεταγενέστερη πηγή μας παραδίδει και το όνομα μιας τρίτης Άρπυιας, της Κελαινώς.

Σχόλιο diadrastika: Αν ακολουθήσουμε ένα άλλο σκεπτικό, θα μπορούσαμε να πούμε πως οι Άρπυιες ήταν ιπτάμενα οχήματα με γυναίκες πιλότους;

ΜΕΣΩ master-lista
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ chryssablog

http://www.diadrastika.com/2016/06/pies-itan-harpies.html

ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΟ - Η Πυραμίδα του Ταΰγετου μέσα από εικόνες που δεν έχετε ξαναδεί




Δεν είναι λίγοι αυτοί που πιστεύουν πως στη ψηλότερη κορυφή του Ταϋγετου, βρίσκεται μια πυραμίδα τεραστίων διαστάσεων, που κατασκευάστηκε πριν χιλιάδες χρόνια από ανθρώπους. Μύθος ή πραγματικότητα;

Οι φωτογραφίες που θα σας παρουσιάσουμε, προέρχονται από το Google Earth και το Google Maps και δίνουν μια σαφή εικόνα της πυραμιδοειδούς κορυφής.

Η ύπαρξή της και μόνο, έχει εγείρει πλήθος συζητήσεων σε κόλπους γεωλόγων, αρχαιολόγων, ακόμα και φιλοσόφων και μυστικιστών. Καταρχάς, υπάρχει διχογνωμία ως προς το αν είναι πρόκειται για ένα φυσικό μνημείο ή για τεχνητό έργο.
Mεγάλη μερίδα ερευνητών υποστηρίζει πως η κορυφή προφήτη Ηλία (2407μ. ύψος), λαξεύτηκε, είτε εξ’ ολοκλήρου ή εν μέρει, προκειμένου να αποκτήσει πυραμιδοειδές σχήμα και να λειτουργήσει τελετουργικά και λατρευτικά.


Φυσικό θαύμα ή έργο κάποιας ανώτερης διάνοιας; Σιωπηλή, αινιγματική, αρμονική, η Πυραμίδα του Ταΰγετου, κρατάει μέχρι σήμερα ζηλότυπα τα μυστικά της.




















ΑΡΤΕΜΗΣ ΣΩΡΡΑΣ: Η ΑΛΒΑΝΙΑ ΠΕΙΝΑΕΙ ΕΧΕΙ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΛΥΝΟΝΤΑΙ ΜΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΚΑΘΕΣΤΩΤΑ ΚΑΙ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΑΛΛΑ Η ΑΜΕΡΙΚΗ ΚΑΙ ΔΗ Ο ΜΠΑΜΙΑΣ ΑΣΧΟΛΕΙΤΑΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΝΥΠΑΡΚΤΟΥΣ ΨΕΥΤΟΤΣΑΜΗΔΕΣ

13450863_306697242995182_7913718456128820762_n
Artemis Sorras ΡΕ ΤΟΥΣ ΤΣΑΜΗΔΕΣ ΜΕ ΦΕΣΙ ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΜΒΟΛΑ ΤΩΝ SS ΓΕΡΜΑΝΩΝ ΜΙΑ ΣΥΜΜΟΡΙΑ ΠΟΥ ΠΛΗΡΩΣΑΝ ΟΙ ΑΣΚΕΝΑΖΙΜ ΧΑΖΑΡΟΜΟΓΓΟΛΟΙ ΠΑΝΤΑ ΜΕ ΧΡΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΛΟΥΤΟ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΟΙ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ ΜΙΛΟΥΝ ΑΠΟ ΜΟΝΕΣ ΤΟΥΣ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΜΑΣ 2016 ΟΙ ΤΣΑΜΗΔΕΣ ΟΙ ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΟΙ ΣΤΟ ΤΙ ΚΑΝΟΥΝ ΚΑΙ ΤΙ ΛΕΝΕ ΔΙΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΑΛΑΙΑ ΤΕΧΝΙΚΗ ΤΩΝ ΧΑΖΑΡΟΜΟΓΓΟΛΩΝ ΑΥΤΟΙ ΤΟ ΞΕΚΙΝΗΣΑΝ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΕΙΠΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΒΡΑΙΟΙ ΚΡΥΦΤΗΚΑΝ ΣΤΟΝ ΕΒΡΑΙΣΜΟ ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΝ ΩΣ ΑΣΚΕΝΑΖΙΜ ΣΗΜΕΡΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝ ΜΙΑ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΣΥΜΜΟΡΙΑ ΠΟΥ ΑΡΚΕΤΟΙ ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΜΕ ΤΣΑΜΗΔΕΣ ΤΟ ΒΑΠΤΙΣΜΑ ΚΑΙ Η ΑΛΛΑΓΗ ΟΝΟΜΑΤΟΣ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ DNA ΜΕ ΨΕΥΤΟΧΑΡΤΑ ΦΕΚ ΚΑΙ ΓΕΛΟΙΟΤΗΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΖΩΩΩΩΝΝ Η ΑΛΒΑΝΙΑ ΠΕΙΝΑΕΙ ΕΧΕΙ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΛΥΝΟΝΤΕ ΜΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΚΑΘΕΣΤΩΤΑ ΚΑΙ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΑΛΛΑ Η ΑΜΕΡΙΚΗ ΚΑΙ ΔΗ Ο ΜΠΑΜΙΑΣ ΑΣΧΟΛΗΤΕ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΝΥΠΑΡΚΤΟΥΣ ΨΕΥΤΟΤΣΑΜΗΔΕΣ
ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΜΕΝΑ ΨΕΥΤΙΚΑ ΚΑΙ ΥΠΟΝΟΜΕΥΟΥΝ ΤΗΝ ΕΛΛΑΣ ΜΑΣ ΣΤΟΧΕΥΟΥΝ ΣΕ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΣΧΕΔΙΑ ΕΠΕΙΔΗ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΒΓΑΙΝΕΙ ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΕΔΙΟ ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΗΔΗ ΚΑΙ ΕΚΤΕΛΟΥΝ ΣΤΗΝ ΙΕΡΗ ΧΩΡΑ ΜΑΣ
Η ΕΝΩΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΝΕΛΕΥΣΙΣ Ε.ΣΥ. ΚΑΙ Η ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗ ΕΛΛΑΣ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΥΤΟΧΘΟΝΕΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΙΘΑΓΕΝΕΙΣ ΒΑΖΕΙ ΤΕΛΟΣ ΣΤΗΝ ΥΠΟΝΟΜΕΥΣΗ ΣΤΗΝ ΔΟΛΙΟΤΗΤΑ ΣΤΑ ΨΕΥΔΗ ΣΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΩΝ ΨΕΥΤΙΚΩΝ ΕΠΙΚΥΡΙΑΡΧΩΝ ΔΥΝΑΜΗ ΦΩΣ
………..
13412933_306697236328516_4867202036249308638_n
Κωνσταντίνος Δημητριάδης και βέβαια μιας και κάποιοι δεν ξέρουν ποιοί είναι οι Τσάμηδες και γιατί τους κυνηγησαν οι Ελληνες και τους εστειλαν στην φιδοφωλιά τους στην Αλβανία, αναρτω 2 φωτογραφίες απο Τσάμηδες τον καιρό της Κατοχής, ντυμένους με την στολή των SS….
Ναι Αλβανόφατσες με στολή των SS….
Στην Κατοχή έσφαξαν Βορειοηπειρώτες αλλά και Ελληνες στο Ελληνικό Κράτος, εκτελώντας εκκαθαριστικές επιχειρήσεις που τους διέτασσε η Γερμανική Ανωτέρα Διοίκησις … τις οποίες τις δέχθηκαν σαν μπούμεραγκ κατά την απελευθέρωση….
Τωρα έρχονται και ζητάνε τα ρέστα….
Μάθανε ότι τον παίρνουμε… πλακώσανε και οι Τσάμηδες…»»

………………..
Προκλητικό πανό στο Αλβανία-Ελβετία http://www.gazzetta.gr/football/article/935880/proklitiko-pano-sto-alvania-elvetia
Ενα προκλητικό πανό αναρτήθηκε στις εξέδρες του αγώνα της Αλβανίας με την Ελβετία. Διαβάστε τι λέει και για ποιο θέμα…
alvania11
Οπαδοί λίγο πριν τη σέντρα του ματς της Αλβανίας με την Ελβετία ανάρτησαν προκλητικό πανό στα αγγλικά που ανέφερε «Η Ελλάδα είναι ένοχη. Θυμηθείτε τη γενοκτονία της Τσαμουριάς. 100.000 Αλβανοί θύματα»
Πηγή: Reuters
……………………………….
Gogarena_(Caucasian_Albania)-1
Αλφειός: ΒΓΑΙΝΟΥΝ ΚΙ ΟΙ ΑΛΒΑΝΟΙ ΠΡΟΕΡΧΟΜΕΝΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΣΠΙΑ , ΞΑΔΕΛΦΙΑ ΤΩΝ ΑΖΕΡΩΝ , ΚΑΙ ΓΡΑΦΟΥΝ Ο,ΤΙ ΝΑ ‘ΝΑΙ Σ’ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΠΟΥΘΕ ΠΑΝ ΤΑ ΤΕΣΣΕΡΑ…
… ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΒΡΗΚΑΝ ΤΙΣ 100.000 ;;; … ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΘΕΤΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΑΡΘΡΟ…
αρχείο λήψης
[… Τσάμηδες – Τσαμουριά
Τσαμουριά ονομάζεται η περιοχή εκείνη της Ηπείρου, που εκτείνεται κατά μήκος της ακτής ανάμεσα στις εκβολές του ποταμού Αχέροντα και μέχρι το Βουθρωτό και ανατολικά μέχρι τους πρόποδες του όρους Ολύτσικας (Τόμαρος). Η περιοχή ταυτίζεται με τη Θεσπρωτία και ένα μικρό της τμήμα ανήκει σήμερα στην Αλβανία με κέντρο την κωμόπολη Κονίσπολη. Για την προέλευση της ονομασίας υπάρχουν πολλές εκδοχές. Η περισσότερο ανταποκρινόμενη στην πραγματικότητα φαίνεται να είναι η εκδοχή που κάνει λόγο για παραφθορά του ονόματος του ποταμού Θύαμις (Καλαμάς), με παραφθορά του με την πάροδο του χρόνου: Θύαμις, Θυάμις, Τσ(ι)άμης, δηλ. ο κάτοικος που βρίσκεται κοντά στον Θύαμη ποταμό, την Θυαμυρία (Θιαμουρία), την Τσ(ι)αμουριά. Στο ελληνικό τμήμα της Τσαμουριάς ζούσαν το 1923 περίπου 20.000 μουσουλμάνοι που είχαν την αλβανική ως μητρική γλώσσα. Για την καταγωγή των Τσάμηδων υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις. …]
Τσάμηδες και Tσαμουριά – Η ιστορική αλήθεια http://www.liberal.gr/arthro/56848/amyna–diplomatia/2016/tsamides-kai-Tsamouria—i-istoriki-alitheia.html
…………………………………………………

http://alfeiospotamos.gr/?p=23687

Αληθεύει ότι σε σπήλαια στην Κρήτη βρέθηκαν αρχαία ρομπότ και οι μυστικές υπηρεσίες κάλυψαν το γεγονός;;;



Πριν από αρκετά χρόνια, το 1996, την Κυριακή 12 Μαϊου, εμφανίσθηκε ένα δημοσίευμα στην εφημ. ‘ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ’ με τίτλο: Οι “Κυνηγοί” της μούμιας του Μίνωα. Τι κρύβουν τα νότια παράλια της Κρήτης και το ξαφνικό ενδιαφέρον του Ντένικεν;
 
Το άρθρο που υπογράφει ο Δημήτρης Κόκκορης αναφέρεται σε μια επίσκεψη του Ντένικεν στην Κρήτη με επίκεντρο το…. χωριό Τσούτσουρος, στο οποίο γίνονται απίστευτες περιγραφές.

Επειδή έχω σκανάρει το άρθρο, αλλά δεν μπορώ να το στείλω με μορφή εικόνας, το αντιγράφω:

Περίεργα πράγματα. Και ακατανόητα. Εξαιρετικά δύσκολο να τα προσεγγίσει η κοινή λογική. Μοιάζουν περισσότερο με καλοδουλεμένο σενάριο επιστημονικής φαντασίας.Κανένας δεν είναι σε θέση να ξεδιαλύνει τα πραγματικά περιστατικά μέσα από ένα περίπλοκο κουβάρι αφηγήσεων, φημών και μυθοπλασιών, όπου εμπλέκονται και ζητήματα μεταφυσικής. Απόπειρα κατάδυσης λοιπόν σε μια ερεβώδη ιστορία, που τα τελευταία χρόνια κυκλοφορεί από στόμα σε στόμα, χωρίς ωστόσ να έχει βγει επίσημα ποτέ προς τα έξω:παράλια της Κρήτης. Κάπου κοντά στο χωριουδάκι Τσούτσουρος. Σε μια απόσταση γύρω στα 80 χιλιόμετρα από την πόλη του Ηρακλείου. Σε μια περιοχή που υπάρχουν ορισμένα μεγάλα βουνά. Οταν ο ήλιος του μεσημεριού αρχίζει να γέρνει και κοιτάζει κάποιος από μια συγκερίμένη οπτική γωνία, μπορεί να διακρίνει στα βουνά, ασυνήθιστα σχήματα. Κεφαλές λεόντων, ανθρώπινες μορφές και πυραμιδοειδείς απεικονίσεις.


ΜΙΝΩΑΣ ΚΑΙ ΦΑΡΑΩ

Κάτω από αυτά τα έγκατα της γης κρύβεται ένας λαβυρινθώδης κόσμος. Κάπου στο κέντρο του είναι ο μεγάλος τάφος του μυθικού “κοσμοκράτορα Μίνωα”. Πλάι του υπάρχουν ταριχευμένοι και άλλοι βασιλείς εκείνης της περιόδου κατ’αντιστοιχία των φαραωνικών πυραμίδων της Αιγύπτου. Στην είσοδο βρίσκεται μια τεράστια κληματαριά. Φτιαγμένη από χρυσάφι. Με χρυσό είναι επίσης φτιαγμένα τα τσαμπιά των σταφυλιών που κρέμονται απ’αυτήν.

Γύρω-γύρω έχουν φιλοτεχνηθεί χρυσά πουλιά με πάμπολλα διαμάντια. Ομως, η ιστορία δεν τελειώνει εδώ. Αλλωστε, οι θρύλοι δεν υποκύπτουν σε περιορισμούς. Στα σπλάχνα της ίδιας αυτής γης, βρίσκονται θαμμένα τα μεγαλύτερα μυστικά της ανθρωπότητας. Δείγματα ενός ανώτερου πολιτισμού που προυπήρχε στα βάθη των αιώνων. Οι επιγραφές σε είδη γραμμικών γραφών είναι πολλές. Το ίδιο και οι αναπαραστάσεις. Γίνεται μάλιστα λόγος και για ύπαρξη διαστημοπλοίων της εποχής. Οποιος καταφέρει να ερμηνεύσει τις γραφές θα γίνει κτήτορας επτασφράγιστων μυστικών, που ξεκινούν από την “απόλυτη πολεμική μηχανή” και τις δυνατότητες των εγκεφαλικών λειτουργιών και φτάνουν μέχρι το ελιξήριο της ζωής και τον “διαπλανητικό πολιτισμό”!

Οπως είναι φυσικό, όποιοι γίνονται δέκτες όλων αυτών των αφηγήσεων, η πρώτη αντίδρασή τους, είναι το ειρωνικό μειδίαμα. Υπάρχουν βέβαια και κάποιοι πιο επιρρεπείς σε αυτού του είδους τις αναφορές, οι οποίοι δείχνουν ενδιαφέρον. Και αυτό γιατί η συγκεκριμένη περιοχή της Κρήτης, έχει ήδη δώσει σημαντικά αρχαιολογικά ευρήματα και τελεί υπό τη συνεχή έρευνα των αρμοδίων επιστημόνων και την άμεση εποπτεία του υπουργείου Πολιτισμού.

Ξαφνικά όμως γι αυτήν την “τρελή ιστορία” έδειξε ενδιαφέρον και ο διάσημος ερευνητής και πατριάρχης της θεωρίας των εξωγήινων επισκέψεων Εριχ φον Ντένικεν. Πρόσφατα μάλιστα ήρθε στην Αθήνα και σύμφωνα με πληροφορίες, αμέσως μετά ταξίδεψε στην επίμαχη περιοχή της Κρήτης. Σε αποκλειστική συνέντευξή του, που έδωσε στο ειδικό περιοδικό “Τρίτο Μάτι”, ο Ντένικεν αναφέρει μεταξύ άλλων ότι του χρόνου θα ξανάρθει στην Ελλάδα για έρευνες μαζί με συνεργάτες του και ένα μέρος του εξοπλισμού του. Ομως το “Τρίο Μάτι” προχωρά ακόμη περισσότερο και σημειώνει επί λέξει τα ακόλουθα:Τα τελευταία χρόνια έχει εμφανιστεί ένα αυξανόμενο ενδιαφέρον για την Ελλάδα και για τον Ελληνισμό γενικότερα. Πολλοί ερευνητές και άνθρωποι του πνεύματος, σε όλον τον κόσμο, έχουν εκδηλώσει ένα ενδιαφέρον που έχει δημιουργήσει πολλά ερωτήματα. Χαρακτηριστικό είναι ότι το ενδιαφέρον αυτό συνδέεται με διάφορα “μυστικά”, που υποτίθεται ότι υπάρχουν στον ελληνικό χώρο, τα οποία σχετίζονται με αρχαίες τεχνολογίες, με μυθολογικές παραδόσεις αλλά και με την ειδική γεωδετική θέση του τόπου.

Ανάμεσα σε όλους αυτούς τους αναζητητές δεν θα μπορούσε να λείπει και ο Εριχ φον Ντένικεν. Οι πληροφορίες μας λένε ότι σκοπεύει να επισκεφθεί την Κρήτη για να ερευνήσει κάποιο από αυτά τα “μυστικά”. Υπάρχει μια περιοχή στη Νότιο Κρήτη όπου υποτίθεται ότι “κάτι” βρίσκεται θαμμένο εκεί, από την αρχαιότητα!! Ενας από τους λόγους της επίσκεψης του φον Ντένικεν στη μεγαλόνησο, είναι να ερευνήσει τη συγκεκριμένη τοποθεσία αυτού του “μυστικού”…Χαρακτηριστικό είναι, πάντως, το ότι γι αυτό το θέμα έχουν εκδηλώσει κάποιο ενδιαφέρον και οι …ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες. Τι συμβαίνει στη Νότιο Κρήτη; Ας ελπίσουμε ότι ο δαιμόνιος κύριος φον Ντένικεν θα θελήσει να μας το αποκαλύψει στο επόμενο βιβλίο του.

Είναι σαφές ότι το δημοσίευμα “φωτογραφίζει” την αρχική ιστορία που προαναφέρθηκε, χωρίς όμως να μπει σε λεπτομέρειες. Κατά τα άλλα οι πληροφορίες αναφέρουν ότι υπάρχει μια συγκεκριμένη ομάδα “αυτοδίδακτων ερευνητών” που υποστηρίζει ότι έχει βρει τη δίοδο που μπορεί να οδηγήσει στο μεγάλο τάφο του “κοσμοκράτορα”. Η ομάδα αυτή απευθύνεται επί χρόνια σε σημαντικούς παράγοντες της επιστημονικής, αλλά και της πολιτικής ζωής του τόπου, χωρίς όμως να βρεί κάποια ανταπόκριση. Η ίδια αυτή ομάδα μιλά για αρχαιολογικά ευρήματα, που όταν έρθουν στο φως θα είναι πολύ πιο σημαντικά από την …Ακρόπολη!!!

Ο δήμαρχος του Αρκαλοχωρίου Κρήτης (που βρίσκεται κοντά στο χωριό Τσούτσουρος) κ. Χαράλαμπος Γιαννόπουλος, λέει: “Είναι αλήθεια ότι ακούγονται πολλά. Οι μύθοι και οι θρύλοι είναι ευχάριστοι στα αυτιά, γι αυτό και διαδίδονται εύκολα. Πέρα όμως και ανεξάρτητα από όσα ακούγονται, η ευρύτερη περιοχή έχει μεγάλο αρχαιολογικό ενδιαφέρον. Απ’ότι γνωρίζω υπάρχουν ευρήματα που δείχνουν διασυνδέσεις του Μινωϊκού με τον Αιγυπτιακό πολιτισμό. Ευρήματα που χρονολογούνται σε πάνω από 2.000 χρόνια προ Χριστού. Παλαιότερα, σε μια σπηλιά στον Τσούτσουρο, είχαν βρεθεί αρχαία αντικείμενα. Ολα αυτά είναι σε γνώση των αρχαιολόγων και του υπουργείου Πολιτισμού”.

Εκείνο που παραμένει ακόμη άγνωστο είναι αν τελικά όλη αυτή η “τρελή ιστορία της Κρήτης” θα αποτελέσει το έναυσμα για να γραφεί “ένα ακόμη συναρπαστικό παραμύθι” από τον κ. Ντένικεν.

Αυτά το 1996, πριν από 7 χρόνια. Το 2000 κυκλοφόρησε στη χώρα μας το βιβλίο του κ. Ντένικεν “Στο όνομα του Δία”, ένα ανούσιο με πολλά λάθη βιβλίο, όπου ο κύριος ερευνητής μιλά για την Μινωϊκή Κρήτη, αλλά δεν γράφει λέξη για το μυστηριώδες χωριό Τσούτσουρο…

Τώρα βλέπουμε αρκετά αόριστα περί μυστικών στρατιωτικών βάσεων, πειραμάτων κλπ. Φίλοι μου, όπως όλα τα μυστήρια, έτσι κι αυτό έχει τις σωστές δόσεις ασάφειας, υπαινιγμών, φημών και βέβαια ότι χρειάζεται για να φουντώσει η φαντασία (μήπως κι η προσδοκία μας;) μέσα μας…

Ορισμένα ερωτήματα που παραπέμπουν σε περαιτέρω έρευνα:


1. Τι ακριβώς είναι σε γνώση του Υπουργείου Πολιτισμού;

2. Εχει γίνει έκτοτε κάποια επιστημονική ανακοίνωση;

3. Τι ακριβώς γνωρίζουν οι κάτοικοι ή οι αρχές της περιοχής;

4. Υπάρχει ακόμη αυτή η ομάδα που ισχυρίζεται ότι έχει βρει τα σημαντικά ευρήματα;

5. Εχει γραφτεί από τότε κάτι πάνω στο θέμα;

6. Οι πολιτικοί του νησιού γνωρίζουν κάτι σχετικό; Η οικογένεια Μητσοτάκη είναι γνωστή για την αγάπη της στο νησί και το ιστορικό του παρελθόν. Εχει γνώση του συγκεκριμένου χώρου και των μυστηρίων του;


Δε θέλω να σας κουράσω άλλο. Ελπίζω να σας έδωσα κάποια στοιχεία για περισσότερη ανάλυση και έρευνα.


ΠΗΓΗ

http://www.iokh.gr/2016/06/alhtheuei-oti-se-sphlaia-sthn-krhth.html?utm_source=dlvr.it&utm_medium=facebook

Σύμφωνο Οπισθοδρόμησης

Σύμφωνο Οπισθοδρόμησης 
ΑΠΟ ΤΙΣ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΠΟΥ ΑΠΟΚΡΥΠΤΟΝΤΑΙ ΕΠΙΜΕΛΩΣ ΑΠΌ ΤΗ “ΝΕΑ ΑΤΑΞΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ”

Το τρίτο φύλο, αδυνατώντας να αναπαραχθεί δια της κανονικής σεξουαλικής οδού, βρήκε και διεκδικεί έναν θεσμικό τρόπο για να το κάνει, την υιοθεσία!!! Και μη μου πείτε ότι ένα ομοφυλόφιλο ζευγάρι, “περήφανο για τη σεξουαλική του ιδιαιτερότητά”, δεν θα φροντίσει να επηρεάσει προς την ίδια “περήφανη” κατεύθυνση και τα παιδιά του (αν μη τι άλλο, λειτουργώντας ως γονεϊκό πρότυπο) Υπάρχει μια σωλωμόντια λύση για την υιοθεσία από γκέη, να γίνεται σε ηλικία που τα παιδιά θα είναι αρκετά μεγάλα ώστε να αντιλαμβάνονται τη διαφορά ανάμεσα σε ένα ετερόφυλο κι ένα ομοφυλόφιλο ζευγάρι και να έχουν το δικαίωμα της επιλογής!!! Επειδή τα αποτελέσματα αυτής της λύσης είναι ευνόητα και προβλέψιμα, ακούω ήδη τις γνωστές υστερικο-προοδευτικές κραυγές: συντηρητικός, ομοφοβικός, ρατσιστής, κλπ!!! Μια άσωτη ανθρωπότητα δεν σώζεται με τίποτα. @Δημήτριος Χοροσκελης

Αντί οι άνθρωποι να πηγαίνουν μπροστά κάνουν τεράστια άλματα προς τα πίσω. Αντί να καταργηθούν όλα τα κτητικά συμβόλαια συμβίωσης (λέγονται και γάμοι) τώρα πολλαπλασιάζονται με νέες “πράξεις συμβολαίου”. Με αγαπάς; Βάλε την τζίφρα σου κι αν πεθάνεις θα πάρω το σπίτι! Έλα να κάνουμε κοινή φορολογική δήλωση να χαρούμε που το Κράτος μάς αποδέχεται ως ζεύγος νόμιμο. Το θέμα είναι το δικαίωμα που τελικά δεν είναι δικαίωμα αλλά παραδοχή ότι είσαι κατώτερο ον και ζητάς την αποδοχή σου από το Κράτος.

Η αποδοχή σου από την κοινωνία θέλει πολύ δουλειά, ακόμη διότι τα τελευταία περιστατικά δηλώνουν απλά πρόκληση και όχι αξίωση σεβασμού. Το να βγάζεις το βυζί σου έξω όπως το “κίνημα” των Femen δεν είναι φτύσιμο στα μούτρα της κοινωνίας αλλά σεξιστική εκμετάλλευση του ίδιου του κορμιού σου για να δείξεις την διαφορετικότητα σου έχοντας κάνει πρώτα αποτρίχωση αιδοίου, μποτοξάκι και τρεις ώρες γυμναστήριο καθημερινά παλεύοντας την κυτταρίτιδα. Το ίδιο και με τις ανταλλαγές φιλιών έξω από εκκλησίες των ομόφυλων ζευγαριών. Αντί να παλεύουμε για λιγότερες εκκλησίες εμείς παλεύουμε να υπάρχουν εκκλησίες για να έχουμε αφορμή να τις φτύνουμε ή να τις προκαλούμε “κάνοντας επανάσταση”.

Το φοβερότερο όλων είναι το ζήτημα των υιοθεσιών από ομόφυλα ζευγάρια. Αντί να παλεύουμε το νόμιμο εμπόριο ψυχών να μειωθεί, ανοίγουμε μεγαλύτερα πολυκαταστήματα για να γίνουμε κι εμείς γονείς. 1,000 ευρώ το κατεψυγμένο ωάριο και 10,000 ευρώ η παρένθετη “μητέρα”. Το σπέρμα πωλείται φθηνότερα κι έτσι οι ομόφυλες δεν θα έχουν έξοδα αφού είναι σίγουρες ότι θα έχουν ασφάλεια που θα καλύπτει τον τοκετό αύριο το πρωί. Το πώς θα θραφεί το παιδί εν μέσω κρίσης ούτε λόγος. Για το πού θα μεγαλώσει το παιδί, αν υπάρχει σχολείο να πάει το παιδί, αν υπάρχει νοσοκομείο να νοσηλευτεί το παιδί, αν θα έχει εμβόλια το παιδί, αν θα έχει μέλλον το παιδί, ούτε λόγος. Δε μάς νοιάζει το παιδί διότι το παιδί είναι το όχημα να λέμε ότι εμείς είμαστε διαφορετικοί. Σαν εκείνα τα έρμα ετερόφυλα ζευγάρια που κάνουν παιδί γιατί νιώθουν άβολα, όταν όλοι οι φίλοι έχουν αφήσει το κύτταρό τους ως κληρονομιά στον πλανήτη! Τις κληρονομιές των αθανάτων και αλάνθαστων ανθρώπων βιώνει πραγματικά ολόκληρος ο πλανήτης.

Τώρα που οι μετανάστες έρχονται ανοίγει περισσότερο η αγορά του παιδιού. Πάρτε Συρόπουλα που κατάφεραν να σωθούν από πνιγμένες μανάδες και Ιρακινούλα να γίνουμε όλοι Αντζελίνα και Μπραντ. Οι πόλεμοι μαίνονται καλά και η προσφορά θα είναι μεγάλη. Όσο για τα παιδιά με αναπηρία στα αζήτητα των ιδρυμάτων θα μένουν πάντα διότι εμείς θέλουμε “ζωή χωρίς προβλήματα με ροζ και σιελ καρδούλες” να διαιωνίσουμε το όνομα και τον κομπλεξισμό μας μέσω υγιούς τέκνου διότι ο εγωισμός μας χωρά αθανασία μόνο μέσω κυττάρου δυνατού. Όλοι κρύβουμε τον Χιτλεράκο μέσα μας, ας μην κοροϊδευόμαστε.

Αντί να αποτιναχτεί ο ζυγός του υπερτιμημένου θεσμού της οικογένειας εμείς παλεύουμε να κάνουμε κι άλλες. Οι οικογένειες χτίζονται στον δρόμο και όχι στα κυριακάτικα εορταστικά τραπέζια. Ο φίλος είναι αδελφός αλλά ο αδελφός μόνο στα χαρτιά συμβολαίου κληρονομιάς και γέννησης είναι σίγουρο ότι είναι.

Κάποτε έκαιγαν τα σουτιέν οι γυναίκες για την απελευθέρωση του κορμιού τους, αλλά άνευ παιδείας και πολιτισμού αυτό που κατάφεραν είναι να μειώσουν την τιμή του γυναικείου κρέατος που κρέμεται από τα τσιγκέλια των τηλεοράσεων, των διαφημίσεων, των κωλόμπαρων και βέβαια να εκτιναχθεί το traffiking στο ταβάνι. Αυτό ακριβώς θα καταφέρουν και οι επαναστάσεις των πολύχρωμων σημαιών και των δημοσίων μπαλαμουτιασμάτων των ομόφυλων. Η προβολή της σεξουαλικότητας απλά ανεβάζει την προσφορά της πώλησής σας και οι ομόφυλοι δεν θα εξαιρεθούν τώρα που μπαίνουν μέσω νομιμότητας στις αγορές του κόσμου. Τα σουτιέν όχι μόνο δεν καταργήθηκαν αλλά έγιναν και πιο πρόστυχα που τα φοράνε “απελευθερωμένες” φεμινίστριες.
Ως Έλληνες πολίτες οι ομόφυλοι ζητάνε την αποδοχή τους από ένα κοινοβούλιο το οποίο έχει υπερψηφίσει την καταπάτηση όλων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Δηλαδή, πρώτα είσαι ομόφυλος και μετά άνθρωπος; Καμία εντύπωση δεν προκαλεί που ο νόμος για το συμβόλαιο συμβίωσης που αφορά αποκλειστικά κληρονομικά και οικονομικά θέματα συζητείται την ώρα που είναι έτοιμα τα τρίτα προαπαιτούμενα του μνημονίου για ψήφιση; Είναι κρίμα που μέσα στον πανικό τσίμπησαν το δόλωμα των ρατσιστόμουτρων και των παπαδαριών κι έγιναν το προπέτασμα καπνού για το Σύμφωνο Απεβίωσης όλων των Ελλήνων.

Πάμε με ταχύτατα βήματα προς τα πίσω και η εξέλιξη του κάθε είδους αγώνα δεν είναι τίποτε περισσότερο από την οπισθοδρόμηση προς τον Μεσαίωνα. Να πάρουμε την έγκριση της Βουλής όπως έπαιρναν το συγχωροχάρτι από τον Πάπα. Να γίνουμε όλοι νοικοκυραίοι. Να ζήσουμε στο σπίτι μας ήσυχα είτε με τον ετερόφυλο σύζυγο είτε με τον ομόφυλο. Να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας, είτε τα βιολογικά είτε τα υιοθετημένα, με τους καλλιεργημένους από την κοινωνία ψυχαναγκασμούς μας. Να γίνουμε όλοι Τάξη των Νομίμων. Να βιώνουμε με Σύμφωνα και όχι ως ελεύθεροι άνθρωποι. Να κάνουμε ομαδούλες και κομματάκια για να πείσουμε τους εαυτούς μας ότι είμαστε διαφορετικοί από τους άλλους. Λες και ο άνθρωπος κρίνεται με το τι έχει ανάμεσα στα σκέλια του.

Όμως ο άνθρωπος κρίνεται με αυτό που έχει μέσα στο κεφάλι του κι όλα δείχνουν ότι όσο οι άνθρωποι φουσκώνουν σαν παγόνια τα εξωτερικά τους χαρακτηριστικά, τόσο τα εσωτερικά τους ξεφουσκώνουν σαν μπαλόνια από την βελόνα του ηθικού και του νόμιμου. Η διαφορετικότητα άλλαξε τον κόσμο και οι διαφορετικοί δεν καθόταν σε κανένα τραπέζι με τους νόμιμους κρατιστές να διαπραγματευτούν την ζωή, τις αξίες και τα δικαιώματά τους. Η ζωή και η ιστορία τους σήκωσε πολύ ψηλότερα από την ευθεία του βλέμματος των δήθεν καθωσπρέπει ανθρώπων διότι χωρίς αυτούς η ζωή θα ήταν ένα συμβόλαιο συναινετικής επιβίωσης. @Κατερίνα Γκαράνη

terrapapers.com-elliniki kivernisi mafia
 
Μαφιόζοι από κάλπη
Απατεώνες ή τανκς
Περιμέναμε μια κυβέρνηση με καθαρά και άφθαρτα πρόσωπα για να μάθουμε ότι για να στηριχθεί η Δημοκρατία πρέπει να είσαι μεγάλο λαμόγιο, μεγάλος μπαταχτσής και μεγάλο καθίκι. Δημοκρατία που δεν είναι κομματική δεν είναι δημοκρατία. Αν όλα τα κόμματα δεν στηρίξουν τα κόμματα που έχουν φάνε τον άμπακο και δεν έδωσαν ποτέ λογαριασμό, τότε θα έρθουν οι συνταγματάρχες και οι βασιλιάδες.  Αυτά δεν τα ακούς στα καφενεία του χωριού από χαραμοφάηδες που μετά από δέκα τσίπουρα δεν ξέρουν πού πατάνε και πού βρίσκονται αλλά τα ακούς στην Βουλή των Ελλήνων και μάλιστα από τον εξοχότατο αριστερούλη πρόεδρο αυτής, Νικόλαο Βούτση.

Όπως μάθαμε από τον εξοχότατο δημοκρατικό και πάνω απ’ όλα αριστερότατο προεδράρα, τους τελευταίους τρεις μήνες οι δανειστές πιέζουν να καταργηθεί το ακατάσχετο που ισχύει για το 40% της κρατικής επιχορήγησης προς τα κόμματα. Τι σημαίνει αυτό; Ότι υπάρχει το ενδεχόμενο να πληγούν βαρύτατα το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ, που είναι υπερχρεωμένα και έχουν στηρίξει τις ρυθμίσεις του δανεισμού τους στην κρατική επιχορήγηση. Αντί, λοιπόν, ο αριστερότατος να τρίβει τα χέρια του λέγοντας “εδώ θα τα πληρώσετε όσα φάγατε και λογαριασμό δεν δώσατε στέλνοντας την Ελλάδα στον πάτο με τα πανηγύρια σας” πήρε απάνω του το θέμα και έκρουσε κώδωνα κινδύνου.
Ακούστε τι είπε ο προεδράρας: “Αυτό σημαίνει άμεση χρεοκοπία δύο μεγάλων και ιστορικών κομμάτων”. Ώπα, τα ιστορικά κόμματα το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ κινδυνεύουν να χρεοκοπήσουν από τις στοίβες χρημάτων που έκαναν από κρατικές επιχορηγήσεις και από τα δάνεια τραπεζών και ο Σύριζα φόρεσε μαύρη πλερέζα. Όχι δεν φόρεσε τα μαύρα, ούτε δάκρυ έχυσε για όσα ψηφίζει ακατάπαυστα εναντίον των πολιτών που τους οδηγεί σε χρεοκοπία ζωής αλλά για τους Νουδούληδες και τους Πασοκούληδες που θα χάσουν τους ναούς τους που προσκυνούσαν δεκαετίες για ένα ρουσφέτι λαμογέικο σκίζουν τις δαντελένιες τους κιλότες.

Ο προεδράρας δεν σταμάτησε εκεί αλλά παίρνοντας αφορμή από την οικονομική καταστροφή των κομμάτων χρόνιας κλεψιάς είπε και το απίστευτο που πρέπει να γραφτεί με χρυσά γράμματα κάτω από τους μεγάλους θεωρητικούς της (πραγματικής) Αριστεράς που θυμάται ο πρωθυπουργάρας όταν δεν συναντιέται με δικτάτορες τύπου Αιγυπτίου αλ Σίσι και μακελάρηδες τύπου Νετανιάχου.
“Να βοηθήσουμε όλοι να βγούμε από την κρίση με πανίσχυρα δημοκρατικά κόμματα, με διαφάνεια και θεσμική ενίσχυση. Είμαι κάθετα αντίθετος με την προσπάθεια να απαξιωθεί και να πεθάνει το παρόν πολιτικό σύστημα και τα κόμματα και να αναζητήσουμε, άλλοι λοχίες και άλλοι βασιλιάδες”. Δηλαδή, αν δεν έχουμε όλα αυτά τα υπέροχα, υπέρλαμπρα, πεντακάθαρα κόμματα τότε η Δημοκρατία κινδυνεύει από αυτούς που θα φέρουν Κονδύληδες και Βασιλιάδες Παύλους. Ή θα έχουμε όλους αυτούς ή πάμε για χούντα και βασιλεία.

Ο Βούτσης μπορεί να έφαγε ένα ταψί τσιζ κέικ πριν ανεβεί στο βήμα αλλά ο εγκέφαλός του μια χαρά λειτουργεί όταν θέλει να βάλει το δίλημμα: Απατεώνες ή τανκς. Ο λαός πουθενά στο λογίδριο του Βούτση. Ο λαός είναι ένας μαλάκας ο οποίος αν χαθούν τα λαμογιοκόμματα τότε θα πέσει με τα μούτρα σε λοχίες και βασιλιάδες ως φαστιστολαός που είναι. Τα κόμματα έφεραν την δημοκρατία στην Ελλάδα και όχι ο λαός κι αν ο λαός πληρώνει τις απατεωνιές που έφεραν χρέος και επιβαλλόμενο χρέος συν κατοχή το 2010 στην Ελλάδα, πρέπει να τα στηρίξουμε διότι χωρίς αυτά πάμε χαμένοι.

Ξέρει πολύ καλά ο Βούτσης να δουλεύει για όλα τα στρατόπεδα. Πέρα από την στήριξη που δείχνει στα κολλητάρια του Πασόκους και ΝΔκρατες βγάζει λάδι παράλληλα τις δικτατορίες και τις βασιλείες που άλωσαν το κορμάκι του λαού αφού εμμέσως πλην σαφώς ο Βούτσης μάς είπε ότι αυτοί δεν καταχράστηκαν χρήμα και ο λαός θα τους επιλέξει αν καταρρεύσει το υπάρχον πολιτικό σύστημα. Δεν έβαλε τυχαία τα κόμματα και το πολιτικό σύστημα στην ίδια φράση. Για τον Βούτση και την παρέα του μόνο κομματικό σύστημα υπάρχει και όχι πολιτικό. Όποιος είναι εκτός κομμάτων είναι και εκτός δημοκρατικού τόξου (που έλεγε και ο μνημονιακός αριστερός μπάρμπα Φώτος Κουρέλας)

Δεν κρατούν πλέον ούτε τα προσχήματα, τόσο για όσα αντιλαϊκά ψηφίζουν όσο και για το πόσο φασιστοειδή είναι. Λειτουργούν φανερά ως μία Κόζα Νόστρα μέσα στο κοινοβούλιο που ο ένας καλύπτει τα νώτα του άλλου και πετάνε στον λαό την απειλή ότι χωρίς τους μαφιόζους θα έρθει η ΕΣΑ να μάς σύρει στα υπόγεια της Ασφάλειας για μια βραδιά φάλαγγας. Παίρνουν τον όρκο για ομερτά μπροστά στα μούτρα μας μετατρέποντας την Βουλή από σπίτι του λαού σε μαφιόζικη γιάφκα. Στήνουν καρτέρι στην Δημοκρατία όποτε κινδυνεύει η φατρία τους και κονομάνε μέσω φόρων όλοι μαζί βάζοντάς σου ως όπλο την απειλή κάθε μέρα στο κούτελο. Νονοί παντός καιρού και με την επιχείρηση “Κόμμα” ως τέλεια κάλυψη. @ Γιάννης Λαζάρου
Ο φασισμός της ομάδας

Το Κύμα (The Wave, Αμερική, 1981-De Welle, Γερμανία, 2008) είναι μια ταινία που αναφέρεται σε πραγματικά γεγονότα που συνέβησαν στο Cubberley High School in Palo Alto, California το 1967.  Πρόκειται για ένα κοινωνιολογικό πείραμα ψυχολογίας της μάζας που συνέλαβε και έθεσε σε εφαρμογή ο καθηγητής ιστορίας Ron Jones, του εν λόγω γυμνασίου. Η αφορμή δόθηκε από μια απορία μαθητή κατά τη διάρκεια του μαθήματος για τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο που δεν μπορούσε να κατανοήσει πώς ένας ολόκληρος λαός μπόρεσε να συναινέσει σε τέτοια οφθαλμοφανή εγκλήματα και ο οποίος θεώρησε ότι τα εγκλήματα των ναζί δεν θα μπορούσαν να συμβούν ξανά, αφού πλέον γνωρίζουμε τι συνέβη άρα μπορούμε και να τα εμποδίσουμε.

Ο καθηγητής μη μπορώντας να δώσει στους μαθητές του να καταλάβουν ότι ο κίνδυνος υφίσταται διαρκώς, ξεκίνησε ένα πείραμα που σύντομα πήρε τρομακτικές διαστάσεις ξεφεύγοντας από τα στενά όρια της τάξης και κατέληξε σε μια τραγωδία. Ένα ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι δέκα χρόνια αργότερα το σχολείο θα κλείσει εξαιτίας της έλλειψης μαθητών που ήθελαν να φοιτήσουν εκεί.

Χρησιμοποιώντας μερικά από τα καίρια χαρακτηριστικά του ναζισμού και προσαρμόζοντάς τα στα δεδομένα της εποχής και της τάξης δημιουργεί τις κατάλληλες συνθήκες για την εκκόλαψη του αυγού του φιδιού. Πειθαρχία, αυταρχικότητα, ένας αρχηγός που εμπνέει, ομαδοποίηση, ένας χαιρετισμός για τα μέλη της ομάδας, ένα σύμβολο – σημαία, ιδιαίτερες στολές, τσιτάτα του στυλ: «δουλεύετε σαν ένας», η δημιουργία εχθρών σε κάθε φωνή αντίδρασης και το υπόστρωμα ήταν έτοιμο.

Προσθέστε σ’ αυτά τα υλικά την έμφυτη τάση των ανθρώπων να δημιουργούν ομάδες λόγω κοινωνικότητας αλλά και για λόγους επιβίωσης, την ψυχολογία της μάζας και την πίεση που ασκεί η ομάδα στα μέλη της και θα καταλάβετε πόσο εύκολο είναι να επηρεάσεις τα άτομα ξεχωριστά και να τα οδηγήσεις εκεί ακριβώς που θέλεις. Ας μην ξεχνάμε ότι η ομάδα δίνει μια ταυτότητα και μια υπόληψη στο μη εκπαιδευμένο άτομο, που τόσο έχει ανάγκη.

Το μεγάλο πλεονέκτημα της ταινίας είναι ότι απαιτεί να σκεφτείς πάνω στο θέμα για να διαπιστώσεις ότι αυτή η δυνατότητα όχι μόνο βρίσκεται σε λανθάνουσα μορφή μέσα σε όλους μας αλλά αν καταφέρεις να προχωρήσεις τη σκέψη σου λίγο παραπάνω θα δεις ότι εφαρμόζεται σχεδόν σε όλες τις κοινωνίες μας σήμερα. Θέλετε παραδείγματα; Σκεφτείτε τότε τα κόμματα (έχουν μια σημαία, καταδικάζουν κάθε εξωτερική κριτική, πιέζουν τα μέλη τους να συμμορφωθούν με τις εκάστοτε εντολές, έχουν φανατικούς οπαδούς και βλέπουν εχθρούς παντού έξω από αυτούς).
Σκεφτείτε την Ε.Ε η οποία έχει σύμβολο, έχει φανατικούς θιασώτες, έχει εχθρούς τους αντιευρωπαϊστές (ή μάλλον πιο σικ: ευρωσκεπτικιστές γιατί το «αντί» καταδεικνύει αυτήν την εχθρότητα), πιέζει τα μέλη της να συμμορφωθούν με τις εντολές της, είναι αυταρχική κ.ο.κ.
Οι δύο ταινίες που διαπραγματεύονται το ίδιο θέμα διαφέρουν σε αρκετά σημεία. Φυσικά η παλαιότερη είναι πιο ακατέργαστη σκηνοθετικά, μικρότερη σε διάρκεια και σε προϋπολογισμό, μα ταυτόχρονα είναι πιο πιστή στην αναπαράσταση αφού δεν φλυαρεί πάνω στις προσωπικές ζωές των μαθητών. Όποιος θέλει την πραγματική ουσία της ταινίας θα τη βρει στην παλιά, όποιος θέλει μαζί με την ουσία και ένα πιο φαντασμαγορικό θέαμα ας δει την καινούργια. Πρόκειται για μια σοκαριστική, πολύ δυνατή ταινία που η εντύπωση που αφήνει μένει χαραγμένη για καιρό στη μνήμη του θεατή. Το σημαντικό είναι να στοχαστείτε πάνω στο θέμα της.
 @Τρύφων Λιώτας

http://terrapapers.com/?p=35473

Πώς από την «ανορθουμένη Ελλάδα» του 1813 φτάσαμε στην «ανεξάρτητη Γραικία» του 1833;

Πώς φτάσαμε από την «ανορθουμένη Ελλάδα» του 1813 στην «ανεξάρτητη Γραικία» του 1833;

Anexartito elliniko kratos τελεία τζι αρ (Hellas=Greece?)

Μια πρωτότυπη επισκόπηση ορισμένων άγνωστων σημείων τα οποία έκριναν την Επανάσταση και θεμελίωσαν το ελληνικό κράτος


Στέργιος Π. Ζυγούρας

Πώς από την «ανορθουμένη Ελλάδα» του 1813 φτάσαμε στην «ανεξάρτητη Γραικία» του 1833;

“Ο ηγεμών της Γραικίας και το Γραικικόν κράτος υποχρεούνται, προ παντός άλλου εξόδου, να αφιερώσουν τας πρώτας εισπράξεις του δημοσίου ταμείου εις την πληρωμήν των τόκων και του χρεολυσίου του δανείου που εγγυήθηκαν οι τρεις δυνάμεις…” (Λονδίνο, Συνθήκη περί της Γραικικής μοναρχίας 7.5.1832, μεταξύ των τριών προστάτιδων δυνάμεων και της Βαυαρίας, άρθρο 12ο)

Τις ημέρες αυτές παρακολουθήσαμε τις κωμικοτραγικές δηλώσεις της κυβερνητικής αριστεροδεξιάς ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Δήλωσε τεθλιμμένη με τις 7.500 σελίδες που ψήφισε στο ελληνικό Κοινοβούλιο, προτάσσοντας το γνωστό επιχείρημα: δεν ήθελε μεν, τα ψήφισε δε υπό την ασφυκτική πίεση των “δανειστών”· αυτών που η ίδια αριστεροδεξιά πρώτα αναβάθμισε σε “θεσμούς” και μετά ανακάλυψε την κοινωνική τους αναλγησία. Στις αυτοκαταγγελίες πρωτοστάτησε ένας κορυφαίος θεσμός της Πολιτείας: ο πρόεδρος της Βουλής, ο οποίος ψέλλισε κουβέντες για ψήφιση αντισυνταγματικών διατάξεων. Είναι περιττό να συνεχίσουμε το συλλογισμό ως προς τις συναισθηματικές προεκτάσεις του. Καλύτερα να ασχοληθούμε με την ομολογία της συνολικής αριστερής “αυταπάτης” που ταυτόχρονα δηλώνει πως το ελληνικό κράτος ιδρύθηκε μέσα από έναν δυτικότροπο οραματισμό, άρα, σ’ αυτόν πρέπει να παραμείνει. Ας δούμε αν αυτό είναι το μοναδικό ζήτημα από το οποίο απορρέουν οι δικές μας αυταπάτες. Δεξιών τε και αριστερών.

Ποιο είναι το νόημα της φράσης “εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας” που εσχάτως απλώνεται και στο υπόλοιπο πολιτικό φάσμα; Η κατάργηση του κράτους καταγγέλλεται πλέον και από τα κόμματα ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, πρώην ΔΗΜΑΡ και άλλων, που ακόμη δεν έχουν κυβερνήσει στην μνημονιακή επαρχία των Βρυξελλών, η οποία λέγεται ακόμη “Ελλάδα” στο εσωτερικό της. Στο διάστημα 2010-15 το προνόμιο της καταγγελίας ανήκε στην τσεγκεβαρική αριστερά του Αλέξη Τσίπρα. Τότε, κυρίως οι μαρξιστές-διεθνιστές κατήγγειλαν τον μεταπολιτευτικό δικομματισμό για εκποίηση του έθνους-κράτους. Δηλαδή, οι διεθνιστές υπερασπίζονταν το έθνος. Ένα έθνος που το “εκποιούσαν” οι εθνιστές. Οι τελευταίοι πάλι ασκούσαν επί δεκαετίες την ίδια πολιτική. Αυτήν που προσδιόριζε το έθνος ως μια πολιτική ύπαρξη με ενδεχόμενες προ-επαναστατικές πολιτισμικές καταβολές. Τόση υποκρισία από όλους. Όλοι προσποιούνταν ότι δεν ήξεραν τι ήταν το έθνος-κράτος, πώς και γιατί δημιουργήθηκε. Όλοι προσποιούνταν ότι δεν άκουσαν ούτε καν αυτό που είπε η Μπενάκη στον Παπούλια το 2005.




«Ελληνική μεταβολή»; «Ελληνική αναγέννηση»; «Φοίνιξ αναγεννώμενος»; «Ελληνική επανάσταση»; Ή μήπως … «Γραικική επανάσταση» και «Γραικική ανεξαρτησία»; Το συνολικό έργο του Ιωάννη Φιλήμονα (1834-1861), μαζί με την πρώτη (τυπικά) ελληνόφωνη ιστορία του Αμβρ. Φραντζή (1839) αναμένουν ακόμα την β΄έκδοσή τους, καθώς και την προσοχή των πανεπιστημιακών ιστορικών. Δεν είναι τα μόνα.
Όποιος δεν θέλει να ζυμώσει…, λέει μια ελληνική παροιμία και στην περίπτωση της εθνικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας που η διακυβέρνηση είναι αυτοσκοπός και το ζύμωμα της αληθείας είναι ψηφοφθόρο, όλοι θέλουν να κυβερνήσουν ισχυριζόμενοι ότι θα κοσκινίσουν λιγότερο από τους αντιπάλους τους. Ανήκομεν εις την Δύσιν, ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο, … αλλά και greeklish προωθούσε ο εθνάρχης, Χάγη για την υφαλοκριπίδα ο Αντρέας. Αμφότεροι πανηγύριζαν την αναλογία 7:10 και την δημοκρατία. Είτε πίστευαν ότι οι Βυζαντινοί υποδούλωσαν τους Έλληνες, είτε πως συνέχιζαν το έργο των Παλαιολόγων. Ίσως, όμως, τα ελαφρυντικά όλων  να είναι ισχυρά. Δυο αιώνες πέρασαν από την Επανάσταση. Τι γνωρίζουμε γι’ αυτήν;

ΛΙΓΗ ΙΣΤΟΡΙΑ και ΕΛΑΧΙΣΤΗ «ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ»

Τα έθνη-κράτη της περιοχής μας ροκανίζονται και κατεδαφίζονται ενόψει της στροφής προς την τελική ευθεία της παγκόσμιας κυριαρχίας και όποιος θέλει στοιχειωδώς να κατανοήσει την προσωρινότητά τους, πρέπει να ξεχάσει για λίγο την θλιβερή περίοδο 1974-2016 και να κοιτάξει -εξίσου στοιχειωδώς- τις περιόδους 1824-25, 1832-33 και 1857-64. Να τις κρίνει με βάση το διεθνές περιβάλλον και να αναρωτηθεί αν το έθνος-κράτος που ιδρύθηκε το 1830 και πρωτολειτούργησε το 1833, δημιουργήθηκε όντως από ανάγκη και βούληση του έθνους. Κάποιου… έθνους.

Και η δεύτερη -πλέον- από τις δυο αντίθετες πλευρές (η δυτικόφιλη) παραδέχεται ότι το 1821 έγινε μια εθνική Επανάσταση. Η διαφωνία περί του επαναστατικού γεγονότος μετατοπίστηκε στον ορισμό του έθνους. Αυτό δεν είναι καθόλου παράδοξο, δεν είναι καν πρωτότυπο. Ο νεωτερικός ορισμός του έθνους υπήρχε καταγραμμένος ως γενεσιουργός αιτία της Επανάστασης από τον 19ο αιώνα. Έλεγε ότι το 1821 ήταν ένα παράγωγο του 1789. Ότι οι Γραικοί επαναστάτησαν διψώντας για δικαιοσύνη και ότι αυτή αποδίδεται αποτελεσματικά μόνο από το κράτος (=έθνος) που συγκροτείται γύρω από τον πολιτικό νόμο. Όμως αυτή η ιστορία δεν επρόκειτο να “εφαρμοστεί” στο ελληνικό κράτος. Στις αρχές του 20ου [μετά την ίδρυση της Ε.Σ.Σ.Δ. και με δεδομένο ότι στο ελληνικό συλλογικό ασυνείδητο το έθνος ήταν αδύνατο να ταυτιστεί με ο,τιδήποτε εκτός της χριστιανικής παράδοσης], διαδόθηκε η θεωρία της ταξικής Επανάστασης του 1821. Ούτε αυτό είναι παράδοξο.

Το παράδοξο ξεκίνησε μετά το 1850. Παρά την πρόοδο της ιστορικής ανάλυσης, δεν λέγονται καθαρά οι δυο ορισμοί του έθνους· ο “εθνικός” το προσδιορίζει με κριτήριο την γλώσσα και ο “υπερεθνικός” με κριτήριο την πίστη. Ο εθνικός ορισμός λέει ότι “το έθνος γεννιέται το 1821” επειδή κάποιοι ελληνόφωνοι της δυτικής προόδου απεφάσισαν να θεμελιώσουν μια κοινωνία γύρω από τον δυτικό πολιτικό νόμο του έθνους-κράτους (εφαρμογή από την συνθήκη της Βεστφαλίας, ουσιαστικά, από την απόσχιση της Αγγλίας από την παπική Ρώμη). Ο νόμος αυτός, μέσω της διαίρεσης του δυτικού χριστιανικού έθνους, πετύχαινε την υποβάθμιση της χριστιανικής εθνικής ταυτότητας και την ανάδειξη της πολιτικής εθνικής ταυτότητας που εμφανιζόταν ως γλωσσική. Ο υπερεθνικός ορισμός είναι ακόμη πιο κρυμμένος. Στην περίπτωση του Έλληνα, από το 1821 μιλάει για πίστη+πατρίδα, όταν το πρώτο συνθετικό είναι υπερεθνικό και το δεύτερο εθνικό, όταν το πρώτο ορίζει και συγκροτεί το δεύτερο. Ενώ σήμερα τα πράγματα είναι πιο απλά, η σύγχυση κυριαρχεί επειδή στο ιστορικό κομμάτι 1840-1940 κυριάρχησε ο συνειδητός συμβιβασμός και η ασυνείδητη χρήση των εθνικών ορισμών. Αν και το έθνος ήταν αυτονόητα υπερεθνικό για τον χριστιανό, αυτός το υπερασπιζόταν μέσω του κράτους, δηλώνοντας “Έλληνας” στο εσωτερικό και “Γραικός” στο εξωτερικό. Έτσι, δήλωνε εθνιστής, εθνικιστής ή εθνικόφρων αυτός που αποδεχόταν τον χριστιανισμό ως επιμέρους γνώρισμα του έθνους-κράτους. Σήμερα ο “Χριστιανός” αδυνατεί να αποδείξει ότι ταυτίζεται με τον υπερεθνικό “Έλληνα” που -επιτέλους- επαναστατεί το 1821 (μετά από δυο αποτυχημένες προσπάθειες), πέρα και πάνω από έθνη (γλωσσικά), έχοντας ως προγενέστερους αντιπάλους την Γαλλική Επανάσταση, τον Ναπολέοντα και την Βρετανία. Αυτό ακριβώς έγινε το 1821. Έγινε όμως ανώμαλα, υπό συνθήκες άγνωστες, ενώ η κατάληξη του 1833 και η μετέπειτα Εθνική (Μεγάλη) Ιδέα θόλωσαν το τοπίο. Παλιότερα οι δυο τάσεις διαφωνούσαν στο ποια “Ελλάδα” αναγεννήθηκε το 1821. Σήμερα η μια λέει ότι αναγεννήθηκε, η άλλη λέει ότι γεννήθηκε. Η ουσία της διαφωνίας δεν αλλάζει, όμως τα ιστορικά γεγονότα δεν προκύπτουν από συμβιβασμούς επί διαφωνιών.



Η συνδυαστική-ενωτική απεικόνιση των δυο δυνάμεων που «πραγματοποιούν» την Επανάσταση του 1821 έγινε όταν η παραδοσιακή πλευρά αποδέχθηκε την Εθνική Ιδέα ως συνεχιστή του υπερεθνικού οράματος
Η άμεση αποκήρυξη του υπερεθνικού χαρακτήρα της Επανάστασης από το Πατριαρχείο και τον τσάρο (αρχηγό και της Ρωσικής Εκκλησίας) έφερε την “αποτυχία” του Αλ. Υψηλάντη. Όπως είχε προβλεφθεί, η διπλή αποκήρυξη δεν επηρέασε αρνητικά το νότιο σκέλος της Επανάστασης. Παρά τις ασυμφωνίες της Ρούμελης και την μάχη του Πέτα, η Επανάσταση εδραιώθηκε μετά τον Δράμαλη (ουσιαστικά, ο πόλεμος με την Πύλη έληξε το 1823) και οι αρχικές αποκηρύξεις δεν ήταν αρκετές για να εκτραπεί αυτή από τον υπερεθνικό της στόχο. Για τον λόγο αυτό εμφανίζεται αμέσως μετά η εξαγορά εκείνων των επαναστατικών συνειδήσεων που θα κρίνουν το πρόσκαιρο, υπέρ της Δύσης, αποτέλεσμα του 1824. Το α΄ δάνειο έχει αυτόν τον αποκλειστικό στόχο και προκαλεί την σύγκρουση που ονομάζουμε α΄ εμφύλιο. Με την προκαταβολή του Byron εξαγοράστηκαν (εν αγνοία του) οι βουλευτές που κήρυξαν έκπτωτο τον Πετρόμπεη το 1823, ώστε να υπάρχει -έστω και παράτυπα- η εικόνα μιας και μοναδικής εξουσίας που πρόσκειται στην Δύση και παραλαμβάνει το δάνειο. Οι δολοφονίες κεντρικών προσώπων που λίγο έλειψε να ανατρέψουν την βρετανική διείσδυση (Byron, Ανδρούτσος) ήρθαν να σφραγίσουν τα στόματα και να σιγουρέψουν το αποτέλεσμα. Το β΄ βρετανικό δάνειο (1825) έχει ως στόχο την θεμελίωση της εξάρτησης του κράτους που θα προκύψει. Το τριμερές δάνειο που το 1828 ζητά ο Καποδίστριας (αναγνωρίζοντας τα δάνεια 1824-25) δεν θα δοθεί βέβαια στον ηγέτη της χριστιανικής πλευράς. Θα δοθεί κατά τα 2/3 στην αντιβασιλεία του 1833. Ο Καποδίστριας επέμενε να στέκει όρθιος και μετά την υπονόμευση της Εθνικής Χρηματιστικής Τράπεζας, μετά την οικονομική αφαίμαξη που του προκάλεσαν η Σύρος, η Ύδρα και η Μάνη, οπότε η προσπάθειά του με τον χάρτινο φοίνικα σταμάτησε με τις σφαίρες που ευθύς βαφτίστηκαν “ξεκαθάρισμα προσωπικών λογαριασμών”. Για να γίνει πειστικότερο το “ξεκαθάρισμα”, προηγήθηκε “λαϊκή” δυσαρέσκεια.

Ο Όθων υπήρξε λύση ανάγκης για τον δυτικό (αγγλογαλλικό) παράγοντα και -προφανώς- ο ρωσικός αρκέστηκε στον συμβιβασμό της απόλυτης, κληρονομικής, ελέω Θεού μοναρχίας και της επαναφοράς των συνόρων στα όρια του 1829. Η εγχώρια παράταξη που θα ήταν φυσικό να αντιδράσει έντονα επειδή ένας “ξένος” ανέλαβε να κυβερνήσει ένα κράτος που προήλθε από “Εθνική” Επανάσταση είναι η δημοκρατική δυτικόφιλη. Αυτή που προσδιόριζε το έθνος με κριτήριο την γλώσσα. Η σιγή που τήρησε θα πρέπει να ερμηνευτεί σε συνάρτηση με την σιγή περί του μοναρχικού πολιτεύματος και με την αντίδραση εναντίον του Καποδίστρια επειδή ο τελευταίος κατήργησε το -αντίθετο προς την τριμερή Συνθήκη του 1827- Σύνταγμα της Τροιζήνας. Η απόφαση του 1832 στο Λονδίνο λήφθηκε με την πλήρη απουσία ελληνικής εκπροσώπησης, ακόμα και τυπικής. Μέχρι να αναλάβει ο Όθων την διακυβέρνηση (1835) και να εννοήσει όσα μπόρεσε να εννοήσει, είχε χρεωθεί με 40 εκατομμύρια φράγκα. Τα 20 που απέμεναν για να συμπληρωθεί το “καποδιστριακό” δάνειο δεν δόθηκαν. Μετατράπηκαν σε λαϊκή δυσαρέσκεια και στην “αυθόρμητη” 3η Σεπτεμβρίου 1843 που του αφαίρεσε τμήμα της εξουσίας, μεταβιβάζοντάς το στην Αγγλογαλλία. Η ρωσική πολιτική αυτοπαγιδεύτηκε και η επιρροή της στον Όθωνα μειώθηκε. Ο Όθων όχι μόνον υπήρξε ο δεύτερος ηγέτης (μετά τον Καποδίστρια) που προσέκρουσε στην βρετανική άρνηση να προσαρτήσει την Κρήτη, αλλά απειλήθηκε ευθέως από τον Palmerston με έξωση. Ακόμη χειρότερη κατάληξη είχε η προσπάθεια του Όθωνα να πάρει μέρος στον Κριμαϊκό πόλεμο, έμμεσα υπέρ της Ρωσίας και άμεσα υπέρ της συνέχειας του 1821. “Αμείφτηκε” με την αγγλογαλλική τριετή κατοχή του Πειραιά 1854-57. Η κατοχή αυτή έκλεισε με τον “Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο”. Η Διεθνής Επιτροπή Ελέγχου συστάθηκε το 1857. Φαινομενικά ο στόχος της ήταν η εξασφάλιση των ρητρών που προβλέπονταν στο δάνειο της αντιβασιλείας, ουσιαστικά όμως οι δυο δυτικοί εγγυητές ήθελαν να εξασφαλίσουν την πορεία των εθνικών ελληνικών πραγμάτων όπως αυτή θεμελιώθηκε το 1824. Ήθελαν να εξασφαλίσουν την αδυναμία του Ελληνικού Βασιλείου να εξοπλιστεί εναντίον της Οθωμανίας. Υπολόγισαν λοιπόν τα ποσά και υπενθύμισαν στον Όθωνα ότι το άρθρο 12 της Συνθήκης του 1832 προέβλεπε την κατά προτεραιότητα διάθεση των κρατικών εσόδων στην αποπληρωμή του δανείου της αντιβασιλείας.




Συλλογικό έργο με τίτλο «The Struggle for Greek Independence: Essays to Mark the 150th Anniversary of the Greek War of Independence» (1973). Οι όροι «Φιλλέλληνες» και «Γραικική Ανεξαρτησία», αν και αλληλοαναιρούμενοι, είναι οι περισσότερο εμφανιζόμενοι στην αγγλόφωνη (και όχι μόνον), βιβλιογραφία. Πρόκειται για την εκ των υστέρων προσπάθεια να ταυτιστεί αρχικά ο στόχος της Επανάστασης με το αποτέλεσμα του 1833 και να προετοιμαστεί η κοινή γνώμη για τις περαιτέρω νεωτερικές εξελίξεις

Το 1860 υπογράφηκε η πρώτη, πενταετής συμφωνία των τοκοχρεολυσίων του 1832. Το 1862 έγινε η βρετανοκίνητη αποκαθήλωση του Όθωνα. Με νέο μονάρχη, νέο Σύνταγμα και νέα εδάφη [τα υπό Βρετανική προστασία Επτάνησα δόθηκαν ως αντιστάθμισμα στην απόλυτη κυριαρχία της Βρετανίας επί της Ελλάδος] η αποκλεισμένη από τις διεθνείς χρηματαγορές χώρα ζήτησε το 1864 να αποκτήσει πρόσβαση σ’ αυτές. Βρετανία και Γαλλία έθεσαν ως όρο την οριστική διευθέτηση του δανείου της αντιβασιλείας, ώστε στη συνέχεια να ανοίξει ο δρόμος …για τη συζήτηση επί των δανείων που ο Όθων δεν αναγνώριζε: τα δάνεια 1824-25. Αυτά που η δυτικότροπη ιστορία ονομάζει “δάνεια της ανεξαρτησίας”. Αυτά τα οποία θεμελίωσαν την -κατά την Δύση- “ανεξάρτητη” Ελλάδα. Το 1871 το Βρετανικό ΥπΕΞ σε εσωτερικό του έγγραφο χρησιμοποιούσε την εξής φρασεολογία:


“Η Ελλάδα πρέπει να διδαχθεί από αυτή την ιστορία πως οι δυνάμεις της Ευρώπης δεν θα επιτρέψουν να διαταραχθεί η ειρήνη στην Ανατολή, προκειμένου να διευρύνει η Ελλάδα τα σύνορά της· και ότι όσο γρηγορότερα απαλλαγεί από την αντίθετη προκατάληψη και αρκεστεί στη θέση που της εκχωρήθηκε, τόσο γρηγορότερα θα οργανώσει την διοίκησή της, θα βάλει σε τάξη τα οικονομικά της, θα εξασφαλίσει την ζωή των πολιτών και θα χρησιμοποιήσει τους πόρους της για να αναπτύξει την υλική της ευημερία”

Ας σταματήσουμε εδώ την εξιστόρηση. Δεν χρειάζεται να πάμε παραπέρα και να δούμε γιατί λίγο μετά ξεπάγωσε η διεθνής πιστοληπτική ικανότητα της χώρας, γιατί χρηματοδοτήθηκε η Μεγάλη Ιδέα και πώς εξελίχθηκαν τα πράγματα ως το 2009.

ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ ΣΕ ΑΜΕΣΗ ΣΥΓΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΣΥΝΑΡΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟ ΧΘΕΣ

Όταν από το 2010, διαδοχικά, τα κόμματα όλα διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για την εκχώρηση της εθνικής κυριαρχίας, κάποιος θα πρέπει να τους θυμίσει τα εξής:

  1. Η Ελλάδα ουδέποτε ιδρύθηκε ως κυρίαρχο και ανεξάρτητο κράτος

  2. Η Ελλάδα ουδέποτε ιδρύθηκε ως κράτος με διεθνή αναγνώριση

1. Τι είδους κρατική “ανεξαρτησία” είναι αυτή που θεμελιώνεται από “εγγυήτριες δυνάμεις” και εξελίσσεται με αλλεπάλληλα δάνεια που προκαλούν ωμές παρεμβάσεις και πτωχεύσεις; (η πρώτη το 1827). Το 1825 η πλειοψηφία της ρωσόφιλης, χριστιανικής παράδοσης (με ηγέτη τον αποφυλακισμένο Κολοκοτρώνη) υπέγραψε την αίτηση προστασίας προς την Μ. Βρετανία. Ο υπολογισμένος αυτός ελιγμός σε συνδυασμό με την αλλαγή του τσάρου ξεκλείδωσε την Ρωσική πολιτική το 1826 και προκάλεσε το Πρωτόκολλο της Αγ. Πετρούπολης. Ρωσία και Βρετανία συμφώνησαν φανερά υπέρ της ελληνικής αυτονομίας (εντός της Οθωμανικής επικράτειας). Στην περίπτωση αυτή οι φόροι θα κατέληγαν στην Κων/πολη, οι Έλληνες θα είχαν αυτοδιοίκηση με χριστιανό ηγεμόνα και τον πρώτο λόγο στην εξωτερική τους πολιτική θα είχε η Ρωσία, ο συνδετικός κρίκος με τους ομόδοξους χριστιανούς της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Ο δρόμος που ανοίγει το 1826 είναι μακρύς. Από την πτώση του Μεσολογγίου ως τον εμφύλιο του 1832 μια σειρά διεθνών πρωτοκόλλων θα ρυθμίζει αλυσιδωτά την “Γραικική υπόθεση” σε σχέση με τις εξελίξεις στο πεδίο του νέου πολέμου. Το 1827 οι εγγυήτριες δυνάμεις έγιναν τρεις. Και αυτές ζήτησαν -μέσω Λονδίνου- την παύση του δευτερογενούς πολέμου, σημειώνοντας ότι τους ζητήθηκε η μεσολάβηση από τους “Γραικούς” (η εθνική ιστορία περνάει στα ψιλά τις αιτήσεις προστασίας προς την Γαλλία και την Ρωσία). Η Πύλη απέρριψε το τριμερές αίτημα. Ακολούθησε η ναυμαχία του Ναυαρίνου. Ο Βρετανός αρχιναύαρχος σφύριξε την λήξη της χωρίς να πληγεί ολοκληρωτικά ο Ιμπραήμ. Έτσι και ο κρυφός όρος της Συνθήκης του Λονδίνου φαινόταν ότι ικανοποιήθηκε και ο δυτικός εκβιασμός του 1825 προς τους επαναστατημένους θα συνέχιζε (ο Ιμπραήμ επικαλέστηκε την ελεύθερη βούληση των σκλάβων που συνέχισε να μεταφέρει προς το Κάιρο). Το 1827 τρεις χώρες εγγυήθηκαν την αυτονομία της Γραικίας και την συνθήκη αυτή ανέλαβε το 1828 να την εφαρμόσει ο Καποδίστριας στο εσωτερικό και η Ρωσία στην Πύλη με πόλεμο. Η Ρωσία απέκλεισε τον εφοδιασμό του Ιμπραήμ, επιτέθηκε με δυο χερσαίες στρατιές στην Πύλη και νίκησε. Το 1829 ο Σουλτάνος αναγνώρισε την Συνθήκη του 1827, ο Καποδίστριας μετέφερε τα σύνορα από τον Ισθμό στην γραμμή Άρτα-Βόλος και η Βρετανία πανικοβλήθηκε. Οι εξελίξεις 1828-30 προέκυψαν με την τρίτη εγγυήτρια δύναμη, τη Γαλλία, να γέρνει ελαφρώς πρώτα προς την Ρωσία και ύστερα προς την Βρετανία. Το 1828 ο Maison προσποιείτο ότι διώχνει τις μουσουλμανικές φρουρές από τα φρούρια της Δ. Πελοποννήσου και ο Καποδίστριας προσποιείτο ότι δεν το έβλεπε για τον λόγο που μόλις είπαμε. Για πρώτη -και ίσως τελευταία- φορά το κράτος που δεν είχε ακόμη ιδρυθεί, που βρισκόταν σε τραγική κατάσταση και ήταν αυτό που συνηθίστηκε αργότερα να λέγεται “αδύναμο, μικρό κράτος”, μπορούσε να ασκεί επ’ ωφελεία του μια πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική. Οι λόγοι πρέπει να διερευνηθούν πέρα από το αναχρονιστικό φίλτρο του μετέπειτα έθνους-κράτους και τον υπεράνθρωπο Καποδίστρια. Η “ανεξαρτησία” του 1830 περιείχε και την μηδέποτε εφαρμοσθείσα βασιλεία Saxe-Coburg-Gotha. Προέκυψε από την Βρετανία και αποτέλεσε το αντιστάθμισμα στον κίνδυνο ύπαρξης μιας “ρωσικής” Ελλάδας που εκείνη την στιγμή ή λίγο αργότερα θα υποκαθιστούσε την Οθωμανική αυτοκρατορία. “Ανεξάρτητο κράτος” στην πράξη σήμαινε “ανεξάρτητο από την Οθωμανική αυτοκρατορία και -ΚΥΡΙΩΣ- από το Οικουμενικό Πατριαρχείο”. Τίποτα περισσότερο. Και αυτό δεν είναι ένα λογοπαίγνιο, είναι μια ουσία την οποία αν δεν κατανοήσουμε, θα έχουμε συνεχώς αυταπάτες (πραγματικές, όχι σαν του Τσίπρα που γνωρίζει ότι ανεξάρτητες δεν είναι ούτε οι Η.Π.Α.). Το δεύτερο σκέλος της “ανεξαρτησίας” δεν ήταν δυνατόν να εφαρμοστεί επί Καποδίστρια. Η αποκοπή από την Κωνσταντινούπολη υπήρξε η πρώτη μέριμνα της αντιβασιλείας. Η Διακήρυξις περί της Ανεξαρτησίας της Εκκλησίας της Ελλάδος κατέστησε μονομερώς Αυτοκέφαλη την Εκκλησία και έθεσε τον μονάρχη ως κεφαλή της. Η κίνηση συνδυάστηκε με την δίωξη του “ρωσικού κόμματος” (Ρώμας, Κολοκοτρώνης, Πλαπούτας, Τζαβέλας, Φραντζής…) και την δραματική συρρίκνωση του αριθμού των μοναστηριών. Το όλο πακέτο σε τίποτε δεν διέφερε από αυτό που εφαρμόστηκε προ τριών αιώνων επί του Ερρίκου Η΄ (ανεξαρτησία της Αγγλίας από την Παπική Ρώμη). Τι άλλο σημαντικό επέφερε η δολοφονία του Καποδίστρια; την σημειολογική αντικατάσταση του υπερεθνικού φοίνικα από το εθνικό νόμισμα της δραχμής.

Από το χρονικό αυτό σημείο ξεκίνησε μια αντιπαράθεση στο επίπεδο της ιστορίας, καθώς η δυτικόφιλη πλευρά έπρεπε αρχικά να ταυτίσει την οργάνωση και έκρηξη της Επανάστασης με το αποτέλεσμα του 1833. Το 1834 η πλευρά που οργάνωσε την Επανάσταση έκανε την πρώτη προσπάθεια να αφηγηθεί την ιστορία της. Παρότι η αφήγηση ήταν αυτολογοκριμένη και αφορούσε μόνον στην Φιλική Εταιρεία, η επίθεση που αντιμετώπισε από την δυτικόφιλη πλευρά ήταν σφοδρή. Αναμενόμενο, καθώς αρκετοί πρωταγωνιστές ήταν εν ζωή και η οθωνική πολιτική τραμπάλα ήταν ακόμα σε λειτουργία. Μετά το 1850 σταδιακά διαμορφώθηκαν δυο ιστορικές σχολές. Η εθνική παραδοσιακή και η αντίστροφη νεωτερική. Η πρώτη, ήταν “το παράδοξο” που αναφέραμε στην αρχή. Παρότι αποτελούσε την υλοποίηση του “δυο καρπούζια κάτω απ’ την ίδια μασχάλη”, κατόρθωσε με σχετική πειστικότητα να εντάξει το υπερεθνικό ελληνικό παρελθόν στο αυθόρμητο εθνικό ξέσπασμα του 1821. Αποτελούσε την αναγκαία προϋπόθεση για να φτάσουν οι Έλληνες στην υπεράσπιση ενός ελληνικού χριστιανισμού έναντι του βουλγαρικού, για να φτάσει η εθνική Ελλάδα να διεκδικεί τμήματα της οθωμανικής αυτοκρατορίας, όταν αυτή και η αυστριακή διαλύονταν. Η δεύτερη ιστορία παρουσίαζε το αφυπνισμένο από την Δύση αστικό στοιχείο να κινητοποιείται υπέρ της δημιουργίας ενός (κατά Ρουσσώ) χριστιανικού κράτους δικαίου. Το ότι στην θεωρία αυτή αδυνατούσε να ταυτιστεί η χαμηλή οικονομική τάξη των πρωτοφιλικών με το εύπορο-μορφωμένο αστικό στοιχείο, λίγο ενδιέφερε την παραδοσιακή πλευρά που πρώτη είχε υποστηρίξει την αντίφαση, βάζοντας όμως αστερίσκους. Μικρούς ή μεγάλους. Καθώς οι εποχές και οι συνθήκες άλλαζαν, αντίστοιχα άλλαζε και η μάχη της ιστορίας. Η νεωτερική ιστορία που αποτελούσε τον μοχλό της χεγκελιανής σύνθεσης αύξησε κατά πολύ την επιθετικότητά της στο α’ μισό του 20ου αιώνα, απορρίπτοντας τελείως το εθνικοχριστιανικό στοιχείο ως γενεσιουργό αίτιο της Επανάστασης. Ήταν η περίοδος όπου η πτώχευση του Σκουφά θεωρείτο σπουδαίο προσόν και γενεσιουργό αίτιο της Επανάστασης. Η εθνική ιστορία άρχισε να εγκλωβίζεται στο πλαίσιο της μονότονης αντίρρησης, όταν δε στο β’ μισό του αιώνα η νεωτερικότητα πρόβαλε την δική της εθνική ερμηνεία και περιόρισε τις επιθέσεις στα ιστορικά πρόσωπα της παράδοσης, η παραδοσιακή εθνική σχολή βρέθηκε σε αμηχανία. Επέμενε ακόμα να απαντά στο ερώτημα “ποια ήταν η συνεισφορά της Εκκλησίας στην Επανάσταση;”. Θα έλεγε κανείς ότι το βασικότερο σημείο στο οποίο συμφωνούσαν οι δυο ιστορικές σχολές ήταν η μυθική ιδρυτική τριάδα της Οδησσού.





Μετά την Μικρασιατική καταστροφή, η εθνική ιστορία του Παπαρρηγόπουλου προεκτείνει την εθνική ομογενοποίηση. Εντάσσει τις εθνικές επιτυχίες των Βαλκανικών πολέμων και του Α΄ παγκ. πολέμου στην «εθνική ιδέα» του 1821. Η κυρίαρχη θέση του Φοίνικα μαρτυρά ίσως το πνεύμα καρτερίας και πλάνης που κυριαρχούσε στον εθνικό χριστιανισμό (τόμος ΣΤ΄ Α΄, έκδοση Π. Καρολίδη, 1932). Ωστόσο, η ιστορία που «αποκατέστησε το Βυζάντιο» πάσχει σε πολλά κεντρικά της σημεία.

Το πρώτο σημείο που είναι υπεύθυνο για την εξωπραγματική παρουσίαση του 1821 είναι η αποσιώπηση της διεθνούς κινητικότητας από το 1750, που φέρνει το 1789 όχι μόνον να έπεται του ελληνικού ζητήματος, αλλά και να αναπτύσσεται για να το σταματήσει. Η Επανάσταση του 1821 είναι ένα διεθνές, πολύπλοκο και με μεγάλο χρονικό βάθος γεγονός. Γνωρίζουμε ένα μόνον μέρος των γεγονότων και ως προς τα κενά, μπορούμε να εικάσουμε. Οργανώθηκε από τις υπερεθνικές δυνάμεις του χριστιανισμού που δρούσαν υπό την πολιτική κάλυψη της Ρωσικής αυτοκρατορίας, όμως για λόγους που πρέπει να διερευνηθούν βαθύτερα (πέρα από τους προφανείς), οι δυνάμεις αυτές δήλωσαν άγνοια και φανερά αποποιήθηκαν της “ευθύνης”. Μπορούμε επίσης να διακρίνουμε την Ρωσο-Βρετανική συμμαχία στο προεπαναστατικό μυστικοεταιρικό επίπεδο, η οποία ήταν αναγκαστική για τους πρώτους και προσχηματική εκατέρωθεν. Η προϊστορία μισού αιώνα δείχνει ότι οι δυτικές δυνάμεις είχαν μια αμετακίνητη πολιτική κατά της Ελληνικής Επανάστασης που ζητούσε την πολιτική ανασύσταση της χριστιανικής Ανατολής. Στον βαθμό που δεν μπορούσαν να την αποτρέψουν, έπρεπε να την ελέγξουν. Και ο αποτελεσματικότερος τρόπος ελέγχου ήταν η φαινομενική υποστήριξη του υπερεθνικού χαρακτήρα της, ενώ στην πραγματικότητα ο ιδεολογικός τους στόχος ήταν το εθνικό κράτος των Γραικών με “πρότυπο” την αθηναϊκή δημοκρατία. Η άλλη πλευρά εφάρμοζε την αντίθετη προσποίηση. Υποκρινόταν την εθνική, ενώ στην πραγματικότητα εκινείτο με άξονα το χριστιανικό όραμα του υπερεθνικού κράτους της Ανατολής. Όχι όπως κατέληξε λίγο πριν την πτώση του (σχεδόν εθνικό), αλλά όπως ξεκίνησε με τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο. Τις παραμονές της Επανάστασης οι ηγετικοί παράγοντες της Φιλικής συγκρότησαν -για τα μάτια του κόσμου- ένα “Γραικικό” προσωπείο-ταμείο, ενώ την ημέρα της κήρυξης ξεδίπλωσαν στη Μολδαβία τις Ελληνικές σημαίες, τα υπερεθνικά τους σύμβολα και τα αντίστοιχα συνθήματα. Στόχος τους ήταν η δημιουργία ενός χριστιανικού προγεφυρώματος σε Πελοπόννησο, Νησιά και Ηπειρωτική Ελλάδα (νησίδες τύπου Μολδαβίας-Βλαχίας που σε μεταγενέστερο χρόνο θα επεκτείνονταν και θα συνενώνονταν). Μετά την ακέφαλη (λόγω Αλ. Υψηλάντη) Επανάσταση, η κατάσταση εξελίχθηκε ως εξής: Αν και η Επίδαυρος περιέγραφε σχεδόν το έθνος-κράτος, η διεθνής απόρριψη του σχεδίου ήταν καθολική, υποκριτικά διατυπωμένη από άπαντες. Η μεν Ρωσία το απέρριπτε ως απότοκο του Αλ. Υψηλάντη, ενώ η Δύση το απέρριπτε τυπικά για τον ίδιο λόγο, παρότι εξ αρχής το στήριζε ημιεπίσημα (παρουσία Βρετανών αξιωματικών, ανοιχτή πρόσβαση από Γαλλικά λιμάνια), προκειμένου να το επηρρεάσει και να το σύρει προς το μέρος της, αν ο Δράμαλης και ο Κιουταχής αποτύγχαναν. Οι δυτικές δυνάμεις δεν μπορούσαν να αποκτήσουν τον έλεγχο της Επανάστασης παρά με τον τρόπο που αρχικά εφάρμοσαν το 1824: με τα δάνεια. Οι συνθήκες είναι ελάχιστα γνωστές, καθώς η ιστορία -στην καλύτερη περίπτωση- έχει αναλωθεί στην ποινική-ηθική διάσταση: στα ποσά που δόθηκαν και στα ποσά που καταληστεύθηκαν. Ο Καποδίστριας παραλίγο να πετύχει το ακατόρθωτο· να καταστήσει το προβληματικό (Γραικικό) αποτέλεσμα της Επανάστασης εφαλτήριο για τον αρχικό, υπερεθνικό (Ελληνικό) της στόχο. Αναγνώρισε την δυτική υπεξαίρεση της Επανάστασης (δάνεια 1824-25), διέφυγε της στάσης πληρωμών του 1827 και ζήτησε από τις τρεις εγγυήτριες δυνάμεις το δάνειο εκείνο, που -είναι πλέον φανερό γιατί- δόθηκε τυπικά στον Όθωνα, ουσιαστικά στην αντιβασιλεία. Το 1830 η Αγγλογαλλία δεν μπορούσε να πιέσει την Ελλάδα μέσω των δανείων του 1824-25. Πίεσε αρχικά με τις εμπλοκές στις διαπραγματεύσεις που ανάγκαζαν τον Καποδίστρια να εξαγοράσει την Εύβοια και τμήμα της Στερεάς. Οι προσπάθειες ανατροπής του Καποδίστρια, (μέσω της οικονομικής ασφυξίας που στην κοινή διάλεκτο λέγεται “ανταρσία” και στην ιστορική συγκάλυψη λέγεται “αντιπολίτευση”) απέτυχαν. Το φάσμα της ολοκληρωτικής ήττας για την Δύση άρχισε να διαγράφεται όταν ο Καποδίστριας άρχισε να τυπώνει αέρα κοπανιστό, δηλαδή χαρτονόμισμα άνευ αντικρίσματος. Αυτό μπορούσαν να το κάνουν μόνον οι δυτικές δυνάμεις (όπως τουλάχιστον αποδείχθηκε αργότερα). Έτσι μετατράπηκε η εντολή ανατροπής του Καποδίστρια σε εντολή δολοφονίας, η οποία καθυστέρησε μέχρι να παρουσιαστεί εκείνη η ευκαιρία που θα έδινε την δικαιολογία να εμφανιστεί ο φόνος ως “εσωτερικό ζήτημα” και επιβεβαίωση της “αδυναμίας” των επαναστατημένων να αυτοκυβερνηθούν.



Αναγκασμένος να κατηγορήσει τον Καποδίστρια, ο Σπυρίδων Τρικούπης πρώτα παπαγαλίζει τις αστειότητες του Fr. Thiersch που δείχνουν την δυτική οργή κατά της νομισματικής πολιτικής του Κυβερνήτη. Αναγκασμένος να εξηγήσει το καποδιστριακό χτίσιμο του Ελληνικού κράτους πάνω στα σύμβολα της Φιλικής, αυτογελοιοποιείται. Ισχυρίζεται ότι η άκρατη αλαζονεία του Καποδίστρια τον οδηγούσε στην ασυναρτησία της χρήσης εθνικών συμβόλων από την αντίθετη πολιτική τάση. (Έκδοση Β΄, τόμος Δ΄, σ. 281-82). Το όλο σκεπτικό βασίζεται και στην θέση ότι ο Υψηλάντης ήταν αντίθετος του Καποδίστρια και δρούσε χωρίς να τον αντιληφθεί η ρωσική κυβέρνηση.
Γιατί από το 2010 διαμαρτύρονται οι αριστεροί και οι δεξιοί “πατριώτες”; Γιατί σήμερα φωνασκούν άπαντες; Ποια είναι η απόλυτη εθνική κυριαρχία που χάθηκε; Ως προτεκτοράτο των τριών δυνάμεων δημιουργήθηκε η χώρα· στην διαδρομή οι τρεις δυνάμεις έγιναν μια: η Βρετανία που το 1947 εκχώρησε το δικαίωμά της στις Η.Π.Α. κι αυτή το 1981 στην Ε.Ε. (σε αφανές επίπεδο εξουσίας τα τρία κράτη ταυτίζονται).

Κόφτη” έχει η χώρα από το 1832, δεν τον απέκτησε το 2016.

Χρηματιστηριακά παιχνίδια εναντίον του ελληνικού έθνους δεν έγιναν για πρώτη φορά επί Σημίτη. Τα δάνεια του 1824-25 ήταν προϊόντα διαπραγματεύσιμα στο Χρηματιστήριο του Λονδίνου. Με την χειραγώγηση των τιμών ασκούνταν αποδοτικότερα οι πιέσεις και οι εκβιασμοί στους ενδιάμεσους κερδοσκόπους κι απ’ αυτούς στην κυβέρνηση του Κουντουριώτη.

Διαφορετικά κόμματα που εξ’ ορισμού ασκούν την ίδια “ευρωπαϊκή” πολιτική έχει η χώρα από το 1825, δεν τα απέκτησε πρόσφατα. Τότε δημιουργήθηκε το γαλλικό κόμμα (γαλλικό δάνειο που παραλίγο να δοθεί, Γάλλος βασιλιάς και χριστιανικό προσωπείο αλληλεγγύης της Γραικικής Επιτροπής του Παρισιού). Έτσι, το 1825 ο “πρώην ραγιάς” είχε τρεις επιλογές προκειμένου να εφαρμοστεί μια από τις δυο πολιτικές λύσεις.

Μια τέταρτη αντιστοιχία: Η Βουλή ψήφισε σήμερα 7.500 σελίδες και η δόση δεν δίνεται. Ζητούνται πρόσθετα προαπαιτούμενα. Κι αυτό έχει ξαναγίνει και μάλιστα πριν ιδρυθεί το κράτος. Το 1824 η πρώτη δόση του -άνευ διαπραγματεύσεων- δανείου έφτασε στην Ζάκυνθο, αλλά δεν παραδινόταν στον Κουντουριώτη. Έπρεπε πρώτα να υπογράψει αυτός τους πρόσθετους όρους που κόμιζε από το Λονδίνο ο Πολυζωίδης. Ανάλογοι εκβιασμοί ακολούθησαν με τις επόμενες δόσεις και έτσι φτάσαμε στον β΄ εμφύλιο (που δήθεν είχε εγγενή τοπικισμό) και στον Ιμπραήμ.

Μια τελευταία σύμπτωση: Έκανε η ΕΛΣΤΑΤ το 2010 αυτό για το οποίο η Ε.Ε. κατηγορούσε την Ελλάδα; Ισχυρίστηκε η Ε.Ε. ότι ένοχοι του σημιτικού αδικήματος της ένταξης στο ευρώ ήταν όλοι οι Έλληνες; Αν τα “greek statistics” ήταν το ευρω-πρόσχημα του μαγειρεμένου ελλείμματος για να φτάσουμε στις “μεταρρυθμίσεις” που θα έφερναν διόγκωση του χρέους και στο διογκωμένο χρέος που θα έφερνε νέες “μεταρρυθμίσεις”, τότε έχουμε μια ακόμη αντιστοιχία με το 1821 στο πώς ο δυτικός πυροσβέστης ταυτίζεται με τον δυτικό εμπρηστή. Ο εμφανισθείς Ιμπραήμ φαίνεται ότι τελούσε υπό την αιγίδα της Βρετανίας και της Γαλλίας. Δεν ήταν μόνον το επίσημο και ανεπίσημο προσωπικό του (από τους Γάλλους αξιωματικούς ως τον υιό του Βρετανού μηχανικού που κατασκεύαζε το υποτιθέμενο ελληνικό υπερόπλο των ατμοπλοίων στο Λονδίνο). Ήταν και οι περίεργες διαπραγματεύσεις του Codrington με τον Μεχμέτ Αλή ήταν και η βρετανική “φροντίδα” του 1824 που ανάγκασε την κυβέρνηση του Κουντουριώτη να θεωρήσει ουδέτερα τα πλοία που μετέφεραν τις δυνάμεις του Ιμπραήμ στην Κρήτη και στην Πελοπόννησο.

Μπορεί μετά την βαθύτερη εξέταση των γεγονότων να ισχυριστεί κάποιος ότι η “εκλογή” του Γ. Κουντουριώτη δεν υπήρξε το πρότυπο πάνω στο οποίο πάτησε κάθε “δημοκρατικά νομιμοποιημένη” -κατά Δύση- εξουσία ανδρεικέλων που θα φορτώνονταν -αν παρουσιαζόταν ανάγκη- τις ευθύνες των εθνικών καταστροφών; Κι αν δεν παρουσιαζόταν τέτοια ανάγκη; Tότε η εγχώρια εξουσία θα εισέπραττε τα εθνικά εύσημα της εξέλιξης που θα παρουσιαζόταν στο ανενημέρωτο κοινό ως επιτυχία γιγαντιαίων διαστάσεων – π.χ. η επιτυχία της έμμεσης αναγνώρισης της Επανάστασης μέσω των δανείων 1824-25.

Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΠΕΛΑΤΕΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΥΛΙΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ



Μετά τον εμφύλιο 1944-49 οι προσπάθειες της αντίστροφης ιστορίας μετεξελίσσονται. Ενόψει της ένταξης στην Ε.Ο.Κ., τα ιστορικά πρόσωπα που έμειναν στη μνήμη του παραδοσιακού 1821 παρουσιάζονται ως θετικοί διαχειριστές, αλλά και ως ιδεολογικοί αντίπαλοι ενός δυτικογενούς 1821. (Οπισθόφυλλο που αποπνέει την επέμβαση του Κ. Θ. Δημαρά στην β΄ έκδοση της ψευδεπίγραφης «αυτοβιογραφίας» του Ι. Καποδίστρια, 1962). Με την πάροδο του χρόνου, η μεικτή προσωπογραφία του Καποδίστρια μετεβλήθη από τους νεωτερικούς σε αμιγώς δυτικόφιλη, στο πλαίσιο του πνεύματος «κι αυτός δικός μας είναι». Το καταγέλαστο αποτέλεσμα του «εκσυγχρονιστή-Καποδίστρια» μπορεί κάποιος να το δει στον Θ. Βερέμη.

“Το Σύνταγμα έγινε κουρελόχαρτο”. Άλλη μια σημερινή, βαρυσήμαντη καταγγελία. Εδώ υπάρχει δόση αλήθειας, αλλά αγνοείται το στοιχείο του ιστορικώς αντιφατικού και προσχηματικού συνταγματισμού. Τα “Συντάγματα” δεν υπήρξαν ποτέ παράδεισοι ισονομίας, γιατί δεν ήταν αυτή η ανάγκη που τα δημιούργησε. Κυρίως όμως, ουδέν κατοχυρώνουν, όταν άλλοι νόμοι, υπέρτεροι (φανεροί ή αφανείς) προβλέπουν τα αντίθετα. Άλλωστε τα Συντάγματα ανέκαθεν τα παραβίαζαν αυτοί που τα επικαλούνταν ως εκ των ων ουκ άνευ και αυτοί που σήμερα καμώνονται πως υπάρχει ακόμα εθνικό Σύνταγμα ως υπέρτερο του ευρωπαϊκού και του διεθνούς νόμου. Ιστορικά το “Σύνταγμα” είναι το πρόσχημα της νεωτερικότητας που προβάλλει πραγματικά ή εικονικά προτάγματα για να αντιπαρατεθεί στον χριστιανικό τρόπο ζωής. Πάγια πρόθεση του δυτικού πολιτικού νόμου είναι η υποκατάσταση του νόμου του Θεού. Όταν σήμερα εξαγγέλλεται από τον πρωθυπουργό η ανάγκη για το νέο, ελληνικό “Σύνταγμα του 2021”, δεν μπορούμε, παρά να χαμογελάσουμε αλλά και να σκεφτούμε πολύ σοβαρά. Ποιος θα κάνει επετειακή αναθεώρηση; Ο οπαδός του “δανείζομαι, άρα υπάρχω”; Αυτός που πιστεύει ότι οι Τζαβέλας, Κατσαντώνης, Ολύμπιος, Κολοκοτρώνης και Κανάρης είχαν παραμάσχαλα το “Πνεύμα των Νόμων”; Ποιος θα [ξανα]κάνει δημοψήφισμα; Αυτός που στο παρελθόν εφάρμοσε το αντίθετο της ετυμηγορίας του; Τι περαιτέρω διόρθωση απαιτεί το άρθρο 3, τι παζάρι θα γίνει με το άρθρο 86; Θα περιληφθεί ο εκλογικός νόμος στο Σύνταγμα και μάλιστα στα μη αναθεωρητέα άρθρα; Θα προβλεφθεί δυνατότητα του ΠτΔ να προκηρύσσει δημοψήφισμα για την έκπτωση της κυβέρνησης που υλοποιεί τα αντίθετα όσων προεκλογικά υπόσχεται; Όμως η θεσμική “ευαισθησία-υπευθυνότητα” είναι διακομματική. Ας μην ξεχνούμε και το πνεύμα υπό το οποίο έγινε η τελευταία προσπάθεια για την αναθεώρηση του Συντάγματος (2008) μέσα στο Κοινοβούλιο. Η σημερινή αξιωματική αντιπολίτευση (κυβέρνηση τότε) είχε εσωκομματική εντολή για “απόλυτο αποτέλεσμα”. Οι υπεύθυνοι κυβερνητικοί βουλευτές της ΝΔ άλλαζαν τα “αντάρτικα” ψηφοδέλτια με “εγκεκριμένα”, βάζοντας τα πρώτα στις τσέπες τους. Το γεγονός καταγγέλθηκε ένα χρόνο μετά, από την αντιπολίτευση του ΠΑΣΟΚ που απείχε από την ψηφοφορία. Την καθαρή τηλεοπτική εικόνα που δόθηκε στη δημοσιότητα διέψευσε εκτός της κυβέρνησης και του ΠτΒ και το διακομματικό προεδρείο ενώπιον του οποίου έγινε το συμβάν. Το περιστατικό αυτό δεν ήταν το μόνο μελανό σημείο της διαδικασίας. Στη συνέχεια η όψιμα ευαίσθητη αντιπολίτευση ζήτησε εκλογές επειδή απειλούνταν οι δημοκρατικοί θεσμοί και άπαντες αλληλοκαταγγέλθηκαν για αντιδημοκρατική συμπεριφορά.

Τα “ανθρώπινα δικαιώματα” είναι ένα σύνθετο πακέτο που στοχεύει στην κοσμικοποίηση των χριστιανικών αξιών, στον εξωχριστιανικό ορισμό του ανθρώπου. Προωθεί κυρίως το δικαίωμα του ανθρώπου να αυτοορίζεται -ως θύμα παραπληροφόρησης, δελεασμού ή εκβιασμού- μακράν της Εκκλησίας του Χριστού.

Ο κοινοβουλευτισμός είναι μια θαυμάσια ανακάλυψη της μετάθεσης των ευθυνών και της ποδηγέτησης των αστικών μαζών. Οι λαϊκές μάζες επηρεάζονται από προγραμματισμένα γεγονότα, τον πλήρως ελεγχόμενο Τύπο και αγνοούν ότι ο ρόλος τους μέσω της ψήφου είναι διακοσμητικός. Θεωρούν ότι έχουν την ελευθερία της επιλογής. Μόνο που οι επιλογές τους έχουν προελεγχθεί.

Η διάκριση των εξουσιών είναι θεωρητική. Ο βουλευτής δεν έχει νομοθετική εξουσία αλλά επικυρωτική υποχρέωση έναντι του νομοθέτη αρχηγού του (ας θυμηθούμε την πρόσφατη, αντίθετη ψηφοφορία των κυβερνητικών βουλευτών, επειδή έτσι “έκριναν” μέσα σε λίγες μέρες. Πρώτα υπέρ και στη συνέχεια κατά της δυνατότητας των υπουργών να διατηρούν υπεράκτιες εταιρείες).

Ο κομματισμός είναι το χειρότερο σημείο του κοινοβουλευτισμού. Λειτουργεί ως δικλείδα ασφαλείας του δικαιώματος ψήφου, επειδή τα κόμματα δεν μπορούν παρά να είναι πεπερασμένα και καθένα απ’ αυτά λειτουργεί εσωτερικά ως απόλυτη μοναρχία. Καθώς όμως η ποιότητα της διακυβέρνησης δεν είναι ανάλογη (ούτε ευθέως ούτε αντίστροφα) με το πλήθος των προσώπων που την ασκούν ή που επιλέγουν τον μοναδικό της κυβερνήτη, το πρόβλημα των κομμάτων δεν οφείλεται στην μονοκρατορία τους, αλλά στον αδιαφανή και πελατειακό τρόπο με τον οποίο επιλέγονται οι υποψήφιοι προς εκλογή. Ο μονάρχης τυπικά εκλέγεται, αλλά όχι με συνειδησιακά κριτήρια αξιοσύνης. Η εντός κόμματος πελατειακή σχέση αποτελεί το μοντέλο του δούναι-λαβείν συστήματος που διαχέεται σε όλη την κοινωνία. Έτσι διαμορφώνεται το παράλληλο -προς το επίσημο- κράτος, η παράλληλη προς τους θεσμούς εξωθεσμική οδός. Στο έργο αυτό συμμετέχει ο  “πολίτης” προκειμένου, μέσω του “ατομικού νόμου”, να αμβλύνει την αδικία της άνισης μεταχείρισης που του παρέχει το “κράτος δικαίου”. Αυτό που σπανίως υπολογίζει ο πολίτης, είναι ότι έτσι γίνεται ευάλωττος, αφού στη συνέχεια κατηγορείται ως ισότιμος παράγοντας της κρατικής διαφθοράς. Κατηγορείται, ουσιαστικά, από αυτόν που τον έσπρωξε στην εξωθεσμική εξισορρόπηση του “κράτους δικαίου”.

Αυτή είναι σε γενικές γραμμές η κοινοβουλευτική δημοκρατία των ατομικών ελευθεριών. Κομμένη και ραμμένη εξ αρχής σε λαϊκιστικό πλαίσιο πλειοδοσίας και ανταποδοτικότητας, διχάζει την κοινωνία μέσω του προκατ δικομματισμού (με εκφωνητές στους ρόλους κυβέρνησης και αντιπολίτευσης) ή την κατακερματίζει μέσω του πολυτεμαχισμού (αν υπάρξει ανάγκη). Την ίδια στιγμή στο παρασκήνιο εξελίσσονται όσα δεν βλέπουν, αλλά θα εισπράξουν οι πολίτες. Ο στόχος της υλιστικής ευδαιμονίας ισοδυναμεί σε προοπτική χρόνου με την αποδοχή της αντίστοιχης κοσμοθεωρίας που θεωρεί την ύλη ως δημιουργό του πνεύματος.




Η μετά τη «δίκη» καταδίωξη του Καραϊσκάκη, δείχνει ότι ο ίδιος αποτελούσε συγκεκριμένο στόχο. Ωστόσο, η «δίκη» στήθηκε από τον Μαυροκορδάτο με αφορμή την προσέγγιση Byron-Stanhope-Ανδρούτσου που έθετε την κυβέρνηση Κουντουριώτη, άρα και το επερχόμενο δάνειο, σε άμεσο κίνδυνο. Η δομή του κατηγορητηρίου ήταν ολόιδια με την εναντίον του Πετρόμπεη. Η «απόφαση», κωμικά ασύμβατη με το κατηγορητήριο, διαφημίστηκε κατάλληλα από τις Μπενθάμιες εφημερίδες του Κουντουριώτη. Σε κάποιες περιπτώσεις η ενοχή του Καραϊσκάκη δημοσιεύτηκε πριν από την «απόφαση». Ένα χρόνο μετά, στην περίπτωση του Ανδρούτσου, ο Τύπος της δυτικής προόδου συγκάλυψε και το ποινικό έγκλημα.

Το ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων δεν θα μπορούσε, παρά να δει θετικά την παρουσία του Μπένθαμ στο 1821
Το θέμα που τίθεται από όσα είπαμε, αλλά και αυτό που έμμεσα βάζει ξανά σήμερα η αυταπατημένη και αυτοκαταγγελλόμενη αριστερά είναι κατά πόσον η αριστερά και η δεξιά είναι τα ιστορικά παιδιά του ίδιου υλιστή πατέρα. Αυτού που κατέχει τέτοιο πλούτο ώστε να μπορεί να δανείζει με άνεση όλα τα κράτη. Αυτού που συντηρεί με κάθε δυνατό τρόπο την ανισότητα που ο ίδιος καταγγέλλει, υποδαυλίζοντας τις εξεγέρσεις των καταπιεζόμενων. Το θέμα της χρηματοδότησης των σοσιαλιστικών επαναστάσεων και των αντιμαχόμενων στους ναπολεόντειους και παγκόσμιους πολέμους πρέπει να μελετηθεί, όμως για το ελληνικό παράδειγμα, μια βασική έλλειψη της ιστορίας είναι η αριστεροδεξιά πολιτική του Canning και ιδιαίτερα η “δεξιά-καπιταλιστική” βουλημία που διέκρινε όλα τα επιφανή μέλη του “αριστερού-προοδευτικού” κόμματος των Whigs· αυτών που το 1824 συμμετείχαν στην Γραικική Επιτροπή του Λονδίνου, γνωστή ως Φιλελληνικό Κομιτάτο. Μέσω του εσωτερικού δικομματικού προσχήματος της Βρετανίας φαίνεται καθαρά πως πολλαπλάσιος κόπος καταβάλλεται για να πειστεί η εκεί Βουλή και η κοινή γνώμη για την αναγκαιότητα μιας νέας πολιτικής, παρά για να πειστούν οι επαναστατημένοι πως η υποτιθέμενη ριζική αλλαγή της βρετανικής βούλησης οφείλεται στην αλλαγή του υπουργού εξωτερικών και στους νεοεμφανισθέντες χριστιανούς-φιλάνθρωπους, επιχειρηματίες-βουλευτές της Επιτροπής. Ως ηγέτης της Επιτροπής, κερδοσκοπούσε πάνω στην διχασμένη Ελληνική Επανάσταση και ο “νομικός-φιλόσοφος” που “διόρθωνε” τα Συντάγματα της Επιδαύρου και του Άστρους. Ήταν ο Jeremy Bentham που δεν κατόρθωσε να αποδείξει ούτε την ετικέτα του κοινωνικού ωφελιμιστή. Η ωφελιμιστική του θεωρία σταματούσε στα όρια της τσέπης του. Δεν δέχθηκε ούτε τις παρατηρήσεις του πάνω στους νόμους του “νέου” έθνους να κάνει αμισθί. Ο Ιερεμίας Μπένθαμ, που ως μέλος των μυστικών εταιρειών ασκούσε επιρροή σε πολλές κυβερνήσεις της Ευρώπης, καλούσε έναν περιορισμένο αριθμό παιδιών των αγωνιστών της Επανάστασης, για να σπουδάσουν στην Αγγλία (και να ενταχθούν έτσι στον κύκλο του δυτικού διαφωτισμού). Κάποια στιγμή τους ενημέρωνε για τo ποσό των εξόδων που θα έπρεπε να καλύψουν εξ ιδίων για τις σπουδές τους. Τι θα σπούδαζαν; Η φιλοσοφία του ολοκάθαρα στόχευε στο να ταυτίσει τον ηθικό νόμο με τον πολιτικό, συρρικώνοντας τον πρώτο στα όρια του δεύτερου (ό,τι νόμιμο=ηθικό). Παρότρυνε τον άνθρωπο να επιλέξει έναν από τους δυο δρόμους πάνω στους οποίους έχει χτιστεί το αγαθό της ζωής: του πόνου ή της απόλαυσης. Οι αρχές του για την ελευθερία του Τύπου εφαρμόστηκαν στα “Ελληνικά Χρονικά” και στις λοιπές εφημερίδες που έστησε στην Επανάσταση η Επιτροπή του Λονδίνου. Η ωμή προπαγάνδα, οι συκοφαντίες των πολιτικών αντιπάλων και οι προαναγγελίες των αποφάσεων της “δικαιοσύνης” ήταν μερικές από τις κατακτήσεις του φιλελεύθερου, ριζοσπαστικού Τύπου που εισήχθη μέσω Λονδίνου. Ο Μπένθαμ, επίτιμος πολίτης της Γαλλίας για την προσφορά του στην Γαλλική Επανάσταση, φάρος των Kοραϊκών ιδεών, υπήρξε ο υποστηρικτής της τοκογλυφίας και της παιδεραστίας, ο εφευρέτης του κτιρίου-φυλακής Panopticon στο οποίο ο κρατούμενος εποπτεύεται αδιάλειπτα χωρίς να το αντιλαμβάνεται. Όσο για την “δικαιοσύνη” των θεσμών του, αρκεί να θυμηθούμε πώς επέμεναν οι Έλληνες απεσταλμένοι από το Λονδίνο το 1825 να παραταθεί η διάρκεια θητείας της Βουλής και της Κυβέρνησης, κατά παραβίαση όσων προέβλεπε το Άστρος. Να ήταν κι αυτές νόμιμες.

Το σύνολο του νεωτερικού πολιτικού πακέτου είναι η κορυφή του πολιτικοκοινωνικού παγόβουνου της “φιλελεύθερης προόδου”. Αποκρύπτεται ο απόλυτος, αδιαφανής έλεγχος της ορατής εξουσίας από το ιδιωτικό νόμισμα και τον ιδιωτικό δανεισμό. Τα κρατικά δάνεια δίνονται μόνον όταν είναι βέβαιη η κατασπατάλησή τους ή η αξιοποίησή τους με τέτοιο τρόπο, ώστε να διαιωνίζεται η εξάρτηση που είχαν θεμελιώσει τα προηγούμενα δάνεια. Χρήμα, πολίτευμα, νομικό σύστημα, παιδεία, δημόσια ενημέρωση και κοσμοθεωρία συνδέονται και συνενώνονται στον έλεγχο των ίδιων προσώπων, έτσι που ο καθένας μπορεί να ελέγξει και να αποφασίσει ποιος είναι ο στόχος και ποιο είναι το μέσον.





«Επρόκρινα το Γραικοί, επειδη ούτω μας ονομάζουσι και όλα τα φωτισμένα έθνη της Ευρώπης. Αν προκρίνης το, Έλληνες, ονομάζου φίλε μου, Έλλην· αλλά μη, δια τους οικτιρμούς του Θεού, Ρωμαίος»… Αυτά πρότεινε ο Κοραής, που, φαινομενικά συμβιβαζόταν στην ονομασία «Έλληνας». Όμως ουδέποτε έφυγε από την θέση ότι «Γραικοί και Γάλλοι είναι ένα έθνος: οι Γραικογάλλοι» (δηλαδή «Φραγκογραικοί», αν πρόσεχε ότι οι «Γάλλοι» ονομάζονται «Φράγκοι»)
2. Η “ανεξαρτησία”, συνεπώς, που προέκυψε το 1830 ήταν η ισορροπία μεταξύ των δυο διεθνών τάσεων και των τριών πολιτικών παικτών που διαμόρφωναν τα πράγματα. Η “ανεξαρτησία” αφορά α) στις οικονομικές υποχρεώσεις της χώρας ως προς την Οθωμανική Πύλη και β) στις πολιτισμικές καταβολές επί των οποίων είχε χτιστεί το υπερεθνικό κράτος-πρόγονος. Ποιας χώρας όμως; της Ελλάδας; Όχι βέβαια! Τέτοια χώρα ουδέποτε υπήρξε στις διεθνείς συνθήκες, παρά την ιστορία του λεγόμενου φιλελληνισμού (philhellénisme). Τι εμπόδισε τους φιλέλληνες να διαμαρτυρηθούν, όταν το κράτος του οποίου την αναβίωση υποστήριξαν, ονομάστηκε από το 1827 Grèce και όχι Hellas; Γιατί δεν έσκισαν τα ρούχα τους ο Μπένθαμ, ο Χιούμ, ο Κόχραν και ο Φαβιέρος; “Έλληνεςαποκάλεσε το 1821 ο Αλέξανδρος Υψηλάντης τους χριστιανούς της ελληνικής αυτοκρατορίας (ομιλώντες την βουλγαρική, την σερβική την ελληνική γλώσσα), ενώ το μέλος της Φιλικής Βλαντιμιρέσκου εκπροσωπούσε τους Δάκες που αργότερα ονομάστηκαν Ρουμάνοι. Αντίθετα, ο Κοραής (που πρωτοστάτησε το 1830-31 εναντίον του Καποδίστρια) από το 1805 δηλώνει με στεντόρεια και Ναπολεόντεια φωνή ότι οι Γραικοί είναι εκείνοι που πρέπει να επαναστατήσουν για να εκπληρώσουν το όραμα της Φραγκιάς που έτσι τους όρισε χίλια χρόνια πριν. Γιατί φώναζε τότε ο Κοραής; Μα, για να σταματήσει η έτοιμη να εκραγεί γενικευμένη χριστιανική Επανάσταση της Ανατολής από τα ρωσοκρατούμενα Επτάνησα και την ρωσοκινούμενη Σερβική Επανάσταση. Ο Ναπολέων πέτυχε τελικά τον στόχο του νικώντας τον τσάρο Αλέξανδρο και η Επανάσταση επαναδρομολογήθηκε όταν ήρθε η σειρά του τσάρου να νικήσει τον Ναπολέοντα. Τόσο ο Κοραής, όσο και οι λοιποί παράγοντες της αντιχριστιανικής νεωτερικότητας γνώριζαν άριστα τον υπερεθνικό χαρακτήρα των Ελλήνων της Φιλικής Εταιρείας, που εμφανίζονταν υπό εθνικό μανδύα. Με αντίστοιχο τρόπο, η ομάδα του Κοραή έκρυβε τον αντιχριστιανικό της χαρακτήρα και τις στενά εθνικές της επιδιώξεις, εμφανιζόμενη ως αναμορφώτρια μιας παρακμιακής ορθοδοξίας.




Η αρχή της τριμερούς Συνθήκης του Λονδίνου (1827). Η πρώτη, έμμεση αναφορά στο επαναστατημένο έθνος γίνεται με τον όρο «Γραικικές Επαρχίες» (της Οθωμανικής αυτοκρατορίας). Στη συνέχεια αναφέρονται οι «Γραικοί». Ο Καποδίστριας θα προσκολληθεί στην εφαρμογή της Συνθήκης και θα αποφύγει την τρικλοποδιά των εγχώριων δυτικόφιλων που φρόντισαν να επιμείνουν στο Συνταγματικό κείμενο για την «ανεξαρτησία του Ελληνικού έθνους». Η πολιτική του και η δολοφονία του δεν είναι τα μόνα στοιχεία που αποδεικνύουν πόσο μακριά από την Συμφωνία βρίσκονταν οι προθέσεις και οι ικανότητές του. Σήμερα, που η Ελλάδα καθίσταται μια Γραικική επαρχία της αυτοκρατορίας των Βρυξελλών, δεν είναι καιρός να δούμε ποια από τις δυο πλευρές εκφράζει ιστορικά τον Έλληνα και με ποιο περιεχόμενο;
Η “Γραικία” είναι εκείνη που θεμελιώθηκε τραγικά το 1824, ιδρύθηκε το 1830 και δανειοδοτήθηκε το 1832. Ένα κράτος με εθνική Εκκλησία, που ορίζει την ύπαρξή του σε σχέση με την ανακατασκευασμένη στο Παρίσι ελληνική γλώσσα και την ήττα των “Ελλήνων” από τους “Μακεδόνες” στην μάχη της Χαιρώνειας. “Ελλάδα” ονομάζεται το κράτος μόνον στο εσωτερικό, ενώ όλος σχεδόν ο κόσμος το ονομάζει “χώρα των Γραικών”. Αυτών που κατηγορήθηκαν από την εποχή του Καρλομάγνου ότι δεν είναι σωστοί χριστιανοί, άρα αιρετικοί, άρα μη Ρωμαίοι, άρα …Graeci. Οι κατήγοροι στόχο είχαν την υποκλοπή των τίτλων της Ρωμαϊκής Οικουμένης, ώστε να μην συνδέεται με κανένα τρόπο μια παγκόσμια κρατική κυριαρχία με τον χριστιανισμό. Έτσι, μετά τον θάνατο της Ρωμανίας, φτάσαμε και στον τεχνητό όρο του ανύπαρκτου κράτους “Βυζάντιο”. Έτσι, μετά και την αλλαγή της ρωσικής πολιτικής από “πανορθόδοξη” σε “πανσλαβική”, έφτασε η εθνική επέκταση μέσω των Βαλκανικών πολέμων και του Α’ παγκόσμιου πολέμου να θεωρείται ως συμπλήρωση του 1821. Έτσι, το ζήτημα που προέκυψε το 1821 θεωρήθηκε ως τμήμα του Ανατολικού ζητήματος και άρχισε η έρευνα για το αν ο Ελληνικός πολιτισμός ανήκει στην Δύση ή στην Ανατολή. Έτσι, θεωρήθηκε και το 1821 ως το εθνικό επίτευγμα της δημιουργίας του Γραικικού κράτους. Έτσι, θεωρήθηκε φυσιολογικό να προσδιορίζονται οι ελληνικές ιστοσελίδες του διαδικτύου με την κατάληξη “gr”.




Οι «Γραικοί» επαναστάτες της Ιουλιανής Συνθήκης του Λονδίνου μεταφράστηκαν στις δυτικόφιλες εφημερίδες της Επανάστασης ως «Έλληνες». Είτε το δει κάποιος ως πρόθεση παραπλάνησης, είτε ως προσπάθεια κατευνασμού, αναδεικνύεται το πραγματικό αίτιο των εμφυλίων που προηγήθηκαν.





Αποσπάσματα από την Συνθήκη του Λονδίνου (1832) περί της Γραικικής Μοναρχίας σε γαλλική και γερμανική γλώσσα. Η «φιλελληνική» Δύση απέφυγε κάθε αναφορά σε «Ελληνικό κράτος» και «Βασιλέα της Ελλάδας».
Από το 2009, ο εγγονός της μοναδικής -μετά το 1860- εγγυήτριας δύναμης, η Ε.Ε., αίρει την εγγύησή του και οδηγεί το κράτος στον απόλυτο μαρασμό. Το κράτος γίνεται άκρως ευάλωτο και μπορεί να ξεψυχήσει (με την υπάρχουσα μορφή του) με τρόπο, ώστε ο θάνατος να φαίνεται ότι προήλθε από φυσικά αίτια, ενώ το κίνητρο των ορατών αυτουργών δείχνει οικονομικό. Το αν αυτό δρομολογήθηκε από το 1974, άρα, το αν προβλεπόταν από το 1942 είναι ένα ξεχωριστό κεφάλαιο. Σημασία έχει ότι στο άμεσο μέλλον θα γίνεται όλο και δυσκολότερη η επίκληση της χριστιανικής πίστης (“θρησκείας” κατά τον πολιτικό νόμο) ως κανονιστικού πλαισίου στην Ελλάδα, επειδή το 1833 η πίστη μπήκε στο καλούπι της εθνικής Εκκλησίας, και το έθνος-κράτος εισήλθε το 1979 στην Ε.Ε., στην οποία από το 2009 εφαρμόζεται η Συνθήκη της Λισαβόνας. Συνεπώς, όλο και περισσότερο θα γίνεται υποκριτική επίκληση ενός γενικού πολιτικού ηθικού πλαισίου που φαινομενικά θα περιέχει τα στοιχεία της χριστιανικής κοινότητας, ενώ στην πραγματικότητα θα θέλει να την εξαλείψει. Το πολιτικό ηθικό πλαίσιο θα προσπαθήσει να επιβληθεί ως γενική ομπρέλα, λέγοντας ότι η χριστιανική κοινότητα αποτελεί μια μόνον από τις διακριτές “εθνικές” ή “θρησκευτικές” ομάδες εντός του σημερινού, πληθυσμιακά αλλοιωμένου ήδη, έθνους-κράτους. Άρα η αρχή της αυτοδιάθεσης θα λειτουργήσει αντίθετα από ό,τι “προβλεπόταν” το 1919 για την Σμύρνη, ή … θα πρέπει να καταργηθεί (και να αντικατασταθεί από τι;). Σημασία έχει να κατανοήσουν όσοι φοβούνται την διάλυση του κράτους ότι κράτη φτιάχνονται εύκολα (σχετικά) όταν υπάρχει η πολιτισμική-πολιτική δύναμη που θα τα δημιουργήσει. Έθνη είναι δύσκολο να φτιαχτούν, όταν μάλιστα αυτά βασίζουν την ύπαρξή τους στην κοσμολογία και στην οντολογία, όχι στον υλισμό και στην διάκριση πόνου-απόλαυσης. Εξίσου σημαντική είναι η κατανόηση του ότι οι σημερινοί υποστηρικτές του κοσμικού διεθνισμού είναι ταυτόχρονα οι υποστηρικτές του “διαφωτισμένου” εθνισμού που γέννησε το δυτικού τύπου έθνος-κράτος. Οι υποστηρικτές του ιστορικού κατακερματισμού της Δύσης και των “Βαλκανικών” Επαρχιών της Οθωμανικής αυτοκρατορίας είναι οι υποστηρικτές της πολιτικής ενοποίησης της Ε.Ε. και οι καταγγέλλοντες του εθνισμού των “βαλκανικών λαών”.

Επιγραμματικά: Το έθνος που σήμερα δικαιολογημένα ανησυχεί, βλέποντας τον κίνδυνο συρρίκνωσης, τεμαχισμού και αναδόμησής του, εξαρτάται και ετεροκαθορίζεται από την πρώτη στιγμή της κρατικής του υπόστασης. Η -μέσω Ελλάδος- οικουμενική προοπτική του χριστιανισμού παγιδεύτηκε οριστικά μετά τον Κριμαϊκό πόλεμο. Με την αναγκαστική συναίνεση των παραδοσιακών δυνάμεων, το κράτος έγινε και στην πράξη ένα έθνος-κράτος με το δεύτερο συνθετικό να κινείται ενάντια στο πρώτο. Επόμενο ήταν, να ενταθεί -αργά ή γρήγορα- η δυναμική της πλήρους υποκατάστασης της χριστιανικής εθνικής ταυτότητας από την αντίπαλή της. Αυτό συμβαίνει μετά την είσοδο της χώρας στην ΕΟΚ και μετά την υιοθέτηση του ευρώ. Ο εντοπισμός των ιστορικών κενών και η παρακολούθηση της συνισταμένης των ιστορικών ψεμάτων βοηθά στην διατύπωση κεντρικών ερωτημάτων, ίσως και απαντήσεων, στο περί ελληνικού έθνους ζήτημα. Η αντίδραση στην δράση παραμένει ένα ξεχωριστό θέμα.



 https://karavaki.wordpress.com/2016/06/12/greece-european-idea-7/
Next previous home
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αναζήτηση στο ιστολόγιο

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΚΕΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΝΕΛΕΥΣΙΣ

ΑΠΟ ΠΟΥ ΒΡΕΘΗΚΑΝ ΑΥΤΑ ΤΑ ΔΙΣ;;; ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ 2015 600 ΔΙΣ ΠΙΣΤΩΤΙΚΟ

ΑΡΤΕΜΙΟΣ ΣΩΡΡΑΣ : ΕΓΩ ΣΕ ΧΕΛΩΝΕΣ ΔΕΝ ΠΡΟΣΚΥΝΑΩ

Οι επισκεπτεσ μας στον κοσμο απο 12-10-2010

free counters