Τετάρτη, 1 Ιουνίου 2016

H ΤΡΑΠΕΖΑ ΔΙΕΘΝΩΝ ΔΙΑΚΑΝΟΝΙΣΜΩΝ (BIS) – Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΩΝ ΙΔΙΩΤΙΚΩΝ ΚΕΝΤΡΙΚΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ. Η ΧΑΖΑΡΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΦΤΙΑΧΤΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΛΕΜΜΕΝΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΛΟΥΤΟ ΚΑΙ ΧΡΥΣΟ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ.

KTIRBIS
H ΤΡΑΠΕΖΑ ΔΙΕΘΝΩΝ ΔΙΑΚΑΝΟΝΙΣΜΩΝ (BIS) – Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΩΝ ΙΔΙΩΤΙΚΩΝ ΚΕΝΤΡΙΚΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ.
Η ΧΑΖΑΡΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΦΤΙΑΧΤΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΛΕΜΜΕΝΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΛΟΥΤΟ ΚΑΙ ΧΡΥΣΟ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ.
 
Η Ιστορία και η Οργάνωση της Τράπεζας Διεθνών ΔιακανονισμώνΗ BIS, (έχει την έδρα της στη Βασιλεία της Ελβετίας), ιδρύθηκε το 1930 από τη Διάσκεψη της Χάγης ως διεθνής χρηματοοικονομική οργάνωση, που επέβαλαν οι  Χαζάροι τραπεζίτες.
 
Η BIS είναι ένας διεθνής οργανισμός, που έφτιαξαν οι Χαζάροι Τραπεζίτες, που προωθεί την διεθνή νομισματική και οικονομική συνεργασία και χρησιμεύει ως μια Τράπεζα για τις Κεντρικές Τράπεζες που ιδιοκτήτες των είναι οι ίδιοι Χαζάροι-Ασκεναζί Τραπεζίτες.
Το αντικείμενο της Τράπεζας ήταν να ενθαρρύνει τη συνεργασία μεταξύ των Κεντρικών Τραπεζών, που η πλειοψηφία των μετόχων είναι ιδιώτες Χαζάροι και άλλων φορέων με σκοπό την άσκηση νομισματικής και χρηματοπιστωτικής σταθερότητας στην Ευρώπη και σε όλο τον Κόσμο, ως εργαλείο βασικού σχεδιασμού της Νέας Τάξης των Ιλουμινάτων και άλλων αποκρυφιστικών λεσχών. Η Τράπεζα δρα ως ένα φόρουμ για συζήτηση και λήψη αποφάσεων μεταξύ των ιδιωτικών Κεντρικών Τραπεζών και στο πλαίσιο της διεθνούς χρηματοπιστωτικής και εποπτείας της παγκόσμιας κοινότητας. Ένα κέντρο για την οικονομική και νομισματική έρευνα, πρωταρχικό αντισυμβαλλόμενο για τις Κεντρικές Τράπεζες στις οικονομικές τους συναλλαγές και ένας πράκτορας ή διαχειριστής, σε σχέση με τις διεθνείς χρηματοοικονομικές πράξεις τις οποίες πάλι οι Χαζαρογενείς καθορίζουν.
 
Η BIS αρχικά κυρίως επικεντρώθηκε στην Ευρώπη. Από τη δεκαετία όμως του 1960 και μετά, έγινε ολοένα και πιο παγκόσμια στις δραστηριότητες της, σύμφωνα με τον σχεδιασμό της Νέας Τάξης.
 
Για πάνω από 86 χρόνια, στην μακρά ιστορία της, η BIS έχει συμμετάσχει σε πολλά ιστορικά γεγονότα και τις εξελίξεις στο νομισματικό και χρηματοπιστωτικό τομέα στα πλαίσια του σχεδιασμού των Ιλουμινάτων της Νέας Τάξης.
 
Αυτές περιλαμβάνουν, για να αναφέρουμε μόνο μερικά, οι επιπτώσεις της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης του 1931, η χρηματοδοτήσεις αμφοτέρων των αντιπάλων του δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, η ανοικοδόμηση της ευρωπαϊκής πολυμερούς πληρωμών στη δεκαετία του 1950, η διαχείριση του συστήματος του Bretton Woods το 1960, και η διεθνείς συνεταιριστικές προσπάθειες να ασχοληθεί με την πτώση του πληθωρισμού και του τραπεζικού και κρίσεις χρέους στη δεκαετία του 1970 μέσα από τη δεκαετία του 1990 μέχρι σήμερα με την Παγκόσμια Οικονομική κρίση.
 
Η BIS έχει διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην πρώιμη ιστορία της ευρωπαϊκής νομισματικής ενοποίησης (πριν από την ίδρυση του Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ινστιτούτο στη Φρανκφούρτη το 1994). Φιλοξένησε επίσης στους εμπειρογνώμονες ανάπτυξη ενός Διεθνούς
Πλαίσιου του Κεφαλαίου (γνωστό και ως Βασιλεία ΙΙ), μια φιλόδοξη παγκόσμια συμφωνία με στόχο την ενίσχυση των κανόνων κεφαλαιακής επάρκειας για τις τράπεζες των χαζάρων που δραστηριοποιούνται διεθνώς.
 
Αρχή φόρμας
Νομικό καθεστώς και οργανωτική δομή
Η BIS δημιουργήθηκε από μια διεθνή συνθήκη που υπογράφηκε από τις κυβερνήσεις (Χάγη, 20 Ιανουαρίου του 1930), αλλά έχει συσταθεί και ελέγχεται αποκλειστικά από τις χαζάρικες ιδιωτικές Κεντρικές Τράπεζες.

Την ίδια στιγμή, όπως κάθε τράπεζα έτσι και η BIS είναι μια ιδιωτική Εταιρεία Περιορισμένης Ευθύνης, που έχει συσταθεί σύμφωνα με την ελβετική νομοθεσία, με εκδομένο μετοχικό κεφάλαιο.
 
Η διοίκηση της BIS ανήκει στο Διοικητικό Συμβούλιο των Διευθυντών της, το οποίο διορίζει, μετά από σχετική πρόταση του Προέδρου της, έναν Γενικό Διευθυντή, ο οποίος είναι υπεύθυνος για τις πράξεις της Τράπεζας και είναι ο επικεφαλής του προσωπικού λειτουργίας της.
Επιπλέον, ο Πρόεδρος της Τράπεζας ήταν επίσης ο Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου, στο μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας της, εκτός από τα έτη 1937-1948.
Η θέση του προέδρου της BIS καταργήθηκε το 2005.
 
Εκτός από το Διοικητικό Συμβούλιο, η κύρια διαδικασία λήψης αποφάσεων της Τράπεζας είναι η Ετήσια Γενική Συνέλευση των Κεντρικών Τραπεζών των Κρατών.
Το αρχικό κεφάλαιο της Τράπεζας εκδόθηκε για τις Κεντρικές Τράπεζες μέλη της, οι οποίες έχουν τη δυνατότητα να προσφέρουν τις μετοχές για την εγγραφή στο δημόσιο (αν και δικαίωμα παράστασης και ψήφου κατά τη Γενική Συνέλευση  της BIS παρέμεινε μόνο στις ιδιωτικές εταιρίες – «κράτη« των Κεντρικών Τραπεζών). Να σημειωθεί όμως, ότι όλος ο Πλούτος στον οποίο στηρίζεται η BIS, είναι Ελληνικής ιδιοκτησίας, άσχετα αν έχει κλαπεί η διαχείριση του  από τους Χαζάρους Ιδιώτες Τραπεζίτες, στους οποίους ανήκουν τα πλειοψηφικά πακέτα όλων σχεδόν των Κεντρικών Τραπεζών του Πλανήτη.
 
Μέχρι της αρχές του 1930 οι μετοχές των ανεξάρτητων ιδιωτών στην BIS απάρτιζαν σχεδόν το ένα τρίτο του συνολικού εκδομένου κεφαλαίου και τα υπόλοιπα δύο τρίτα ανήκαν στους Ιδιώτες Χαζάρους – Ασκεναζί, στους οποίους ανήκουν οι Κεντρικές Τράπεζες.
Αυτό το ποσοστό μειώθηκε στη συνέχεια, έπεσε κάτω από 16% μετά το 1975, όταν η Τράπεζα έκανε μια εθελοντική προσφορά επαναγοράς των μετοχών των ανεξάρτητων ιδιωτών μετόχων. Το 2001, αποφασίστηκε να περιοριστεί το δικαίωμα να κατέχουν μετοχές της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών αποκλειστικά οι ιδιωτικές Κεντρικές Τράπεζες, και εξαγοράστηκαν υποχρεωτικά όλες οι ανεξάρτητες ιδιωτικές μετοχές.
 
Στις 30 Ιουνίου 2006, πενήντα πέντε (55) ιδρύματα είχαν δικαίωμα ψήφου και εκπροσώπηση στην BIS στην Γενική της Συνέλευση:
οι Κεντρικές Τράπεζες ή Νομισματικές Αρχές της Αλγερίας, Αργεντινής, Αυστραλίας, Αυστρίας, Βελγίου, Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, Βραζιλίας, Βουλγαρίας, Καναδά, Χιλής, Κίνας, Κροατίας, Τσεχικής Δημοκρατίας, Δανίας, Εσθονίας, Φινλανδίας, Γαλλίας, Γερμανίας, Ελλάδας, Χονγκ Κονγκ, Ουγγαρίας, Ισλανδίας, Ινδίας, Ινδονησίας, Ιρλανδίας, Ισραήλ, Ιταλίας, Ιαπωνίας, Κορέας, Λετονίας, Λιθουανίας, Δημοκρατίας της Μακεδονίας(FYROM), Μαλαισίας, Μεξικού, Ολλανδίας, Νέας Ζηλανδίας, Νορβηγίας, Φιλιππίνων, Πολωνίας, Πορτογαλίας, Ρουμανίας, Ρωσίας, Σαουδικής Αραβίας, Σιγκαπούρης, Σλοβακίας, Σλοβενίας, Νότιας Αφρικής, Ισπανίας, Σουηδίας, Ελβετίας, Ταϊλάνδης, Τουρκίας, Ηνωμένου Βασίλειου, Ηνωμένων Πολιτειών, καθώς και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (το νομικό καθεστώς του γιουγκοσλαβικού ζητήματος στην πρωτεύουσα της BIS ήταν κατά την ημερομηνία αυτή υπό αναθεώρηση).
 
MELIBIS
Η οργανωτική δομή της BIS έχει υποστεί σημαντικές αλλαγές από τότε που δημιουργήθηκε το 1930, αλλά τα τρία βασικά τμήματα ήταν πάντα:
1)     το Τραπεζικό Τμήμα
2)     το Νομισματικό και Οικονομικό Τμήμα (MED) και
3)     η Γενική Γραμματεία.
 
Το Τραπεζικό Τμήμα είναι για να διενεργεί τραπεζικές συναλλαγές για λογαριασμό των πελατών των Κεντρικών Τραπεζών, συμπεριλαμβανομένης της επένδυσης της Κεντρικής Τράπεζας αποθεμάτων ξένου συναλλάγματος για την αγορά.
 
Το Νομισματικό και Οικονομικό Τμήμα εκτελεί την Οικονομική και Νομισματική έρευνα, την οποία γνωστοποιεί με την Ετήσια Έκθεση της Τράπεζας, καταρτίζει και δημοσιοποιεί τα Χρηματοπιστωτικά και Τραπεζικά στατιστικά δεδομένα της BIS και παρέχει γραμματειακή υποστήριξη κατά τις συνεδριάσεις των εμπειρογνωμόνων των Κεντρικών Τραπεζών που φιλοξενούνται στη BIS.

Η Γενική Γραμματεία είναι υπεύθυνη για την εσωτερική διοίκηση της Τράπεζας.
Διάφορες επιτροπές και οργανώσεις με επίκεντρο τη νομισματική και χρηματοπιστωτική σταθερότητα και το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα, έχουν γραμματείες στην BIS και σε στενή αλληλεπίδραση με την Τράπεζα.
 
Εκείνοι που είχαν αρχικά οριστεί από την Ομάδα των Δέκα (G10) διοικητών των κεντρικών τραπεζών είναι:
 
1)     η Επιτροπή Αγορών (αρχικά ονομαζόταν: Επιτροπή Εμπειρογνωμόνων Χρυσού και Συναλλάγματος, 1964)
2)     η Επιτροπή για το Διεθνές Χρηματοπιστωτικό Σύστημα (αρχικά ονομαζόταν: Μόνιμη Επιτροπή αγοράς Ευρω-νομίσματος, 1971)
3)     η Επιτροπή της Βασιλείας για την Τραπεζική Εποπτεία (1974) και η Επιτροπή Συστημάτων Πληρωμών και Διακανονισμών (1990).
Τρεις άλλες γραμματείες λειτουργούν έξω από το BIS:
1)     η Διεθνής Ένωση Εποπτικών Αρχών Ασφαλίσεων (IAIS, από το 1996)
2)     η Φόρουμ Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (από το 1999) και
3)     η Διεθνής Ένωση Ασφαλιστών των Καταθέσεων (IADI, από το 2002).
Το 1999, η BIS και η Επιτροπή της Βασιλείας για την Τραπεζική Εποπτεία από κοινού δημιούργησαν το Ινστιτούτο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας με σκοπό την προώθηση της χρηματοπιστωτικής σταθερότητας σε παγκόσμιο επίπεδο, κυρίως για την ενίσχυση της εποπτείας του χρηματοπιστωτικού τομέα.
 
Τον Ιούλιο του 1998, η BIS άνοιξε για πρώτη φορά γραφείο αντιπροσώπου του στο Χονγκ Κονγκ SAR,για να εξυπηρετήσει καλύτερα τις Κεντρικές Τράπεζες και την Εποπτική Κοινότητα στην Ασία και τον Ειρηνικό.
Τον Νοεμβρίου 2002, η BIS άνοιξε στην Πόλη του Μεξικού το Γραφείο Εκπροσώπου για την Αμερική.
 
Μια σύντομη ιστορία της BIS, 1930-2005
Πριν από το 1914 οι ιδιωτικές Κεντρικές Τράπεζες του δυτικού βιομηχανικού κόσμου είχαν συνεργαστεί κατά καιρούς υπό το κλασικό πρότυπο του Κανόνα του Χρυσού.
Η οικονομική αναστάτωση και οι επίπονες προσπάθειες για την επαναφορά του προτύπου του Κανόνα του Χρυσού μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο υπογράμμισε την ανάγκη για πιο στενή συνεργασία μεταξύ των ιδιωτικών Κεντρικών Τραπεζών.
 
Κάτι που δεν ήταν εφικτό, μέχρι που το 1928-1929 εκπονήθηκε το Νέο Σχέδιο της Νέας Τάξης. Το Νέο Σχέδιο, εγκρίθηκε τον Ιανουάριο του 1930 στη Διάσκεψη της Χάγης, και κυρίως ασχολήθηκε με τις πληρωμές αποζημιώσεων που επιβλήθηκαν στη Γερμανία με τη Συνθήκη του Βερσαλλιών, (29 Ιουνίου του 1919). Να σημειωθεί ότι η Γερμανία χρηματοδοτούνταν από την BIS και στον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο!
 
Προκειμένου να τεθεί το ζήτημα αποζημιώσεων ως πιο εμπορικό, και ως εκ τούτου να έχει πολιτικά λιγότερο ευαίσθητο χαρακτήρα, η συμφωνία της Χάγης οδήγησε στη δημιουργία της BIS, για να αναλάβει τα καθήκοντα που εκτελούσε προηγουμένως το  Γενικό Πρακτορείο των Αποζημιώσεων στο Βερολίνο,( Agent General for Reparations in Berlin), και να ενεργεί ως διαχειριστής για το Σχέδιο Dawes και Νέων Δανείων, (1924), τα έσοδα εκ των οποίων εν μέρει θα επανεπενδύονταν στη Γερμανική οικονομία. Επιπλέον, η BIS θα προωθούσε σε γενικές γραμμές τη συνεργασία των ιδιωτικών χαζάρικων Κεντρικών Τραπεζών.
 
Ο πρακτικός ρόλος και τα οργανωτικά χαρακτηριστικά της BIS συζητήθηκαν από την Επιτροπή Οργάνωσης (COBRI), που συνήλθε στο Μπάντεν-Μπάντεν τον Οκτώβριο-Νοέμβριο 1929.
Η BIS ήταν το αποτέλεσμα ενός συμβιβασμού μεταξύ των ιδρυτών των Κεντρικών Τραπεζών και τοποθετήθηκε στη Βασιλεία της Ελβετίας.
 
Η  BIS άνοιξε τις πόρτες του για τις επιχειρήσεις στη Βασιλεία στις 17 Μαΐου 1930. Μέχρι τον Ιούνιο 1931, εικοσιτέσσερις (24) Ευρωπαϊκές Κεντρικές Τράπεζες, που ελεγχόταν απόλυτα από τους Χαζάρους τραπεζίτες, είχαν εγγραφεί στο κεφάλαιο της BIS.
 
Ωστόσο, οι μεγάλες αυτές προσδοκίες σύντομα διαψεύστηκαν από τις οικονομικές κρίσεις της περιόδου 1929-1933, κατά την οποία η BIS απέτυχε, επίτηδες, να διαδραματίσει το ρόλο της ως δανειστής έσχατης ανάγκης, παρά τις δήθεν προσπάθειες οργάνωσης και υποστήριξης πιστώσεων τόσο για τις Αυστριακές όσο και για τις Γερμανικές Κεντρικές Τράπεζες το 1931. Επιπλέον, η οικονομική κρίση έφερε το ζήτημα αποζημιώσεων σε ένα απότομο τέλος στο Συνέδριο της Λωζάνης της Ελβετίας, με αντιπροσώπους της Μεγάλης Βρετανίας, της Γερμανίας και τη Γαλλίας, (16 Ιούνιου έως  9 Ιούλιου του 1932). Ως εκ τούτου, οι αντιπρόσωποι ήρθαν σε μια ανεπίσημη συμφωνία ότι η μόνιμη εξάλειψη των επανορθώσεων του χρέους του πολέμου της Γερμανίας, (η οποία είχε κανονιστεί να αδυνατεί να πληρώσει τις πολεμικές της αποζημιώσεις), θα υπόκεινται στην επίτευξη συμφωνίας με τις Ηνωμένες Πολιτείες σε σχέση με εκκρεμή χρέη του πολέμου τους.
 
Με την συμφωνία αυτή εξαλείφτηκε ένας από τους αρχικούς λόγους ύπαρξης της BIS.
Μετά την υποτίμηση της λίρας στερλίνας το Σεπτέμβριο του 1931 και του δολαρίου ΗΠΑ το Μάρτιο του 1933, η BIS συμμετείχε σε έναν μεγάλο αριθμό επίτηδες αποτυχημένων προσπαθειών για να τερματίσει την αστάθεια των συναλλαγματικών ισοτιμιών με την αποκατάσταση του Κανόνα Χρυσού, με αποκορύφωμα την Παγκόσμια Οικονομική και Νομισματική Διάσκεψη, εξήντα έξη (66) Κρατών, τον Ιούνιο-Ιούλιο του 1933 στο Λονδίνο, την οποία όμως σαμποτάρισε απορρίπτοντάς την, ο Πρόεδρος Ρούσβελτ των ΗΠΑ αφού νομοθέτησε την πτώχευση των ΗΠΑ, με πληθωρισμό, με την έκδοση χαρτονομισμάτων από τηνFederal Reserve που ανήκει στους γνωστούς ιδιώτες Χαζάρους τραπεζίτες.
 
Μετά το 1933, και σίγουρα μετά την κατάρρευση του Gold Bloc των επτά (7) χωρών των οποίων ηγούνταν η Γαλλία, στο 1935-1936, η BIS δεν είχε άλλη επιλογή από το να περιορίζεται στην ανάληψη Τραπεζικών Συναλλαγών για λογαριασμό των ιδιωτικών Κεντρικών Τραπεζών και να παρέχει ένα φόρουμ για τους διοικητές των, για να τους βοηθήσει να διατηρήσουν την επαφή μεταξύ τους, σε μια διεθνή κατάσταση που επικρατούσε η αντιπαράθεση αντί της συνεργασίας, φυσικά πάντα με χαζάρικο σχεδιασμό.
 
Με το ξέσπασμα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, το Σεπτέμβριο του 1939, η BIS αποφάσισε να αναστείλει όλες τις περαιτέρω συνεδριάσεις του Διοικητικού Συμβουλίου κατά τη διάρκεια των εχθροπραξιών και να περιορίσει τις τραπεζικές της δραστηριότητες στον βαθμό που δεν θα έθετε σε κίνδυνο την δημοσιονομική ουδετερότητά της.
 
Η Επιχειρηματική δραστηριότητα της συρρικνώθηκε σε ιστορικά χαμηλά και από το 1945, για πρώτη και μοναδική φορά στην ιστορία της η BIS λειτουργούσε (δήθεν) με ζημία.
Η επισφάλεια της όμως εν καιρώ πολέμου, της δημοσιονομικής ουδετερότητας, φάνηκε όταν, μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, αποκαλύφθηκε ότι ο χρυσός που χρησιμοποιούσε η γερμανική Reichsbank κατά τη διάρκεια του πολέμου, για να πληρώσει τις προπολεμικές της υποχρεώσεις προς την BIS, προήλθε εν μέρει από τα κλεμμένα αποθέματα χρυσού των Βελγικών και Ολλανδικών Κεντρικών Τραπεζών. Έτσι η BIS, με την Συμφωνία με την Τριμερή Επιτροπή για την Αποκατάσταση του νομισματικού χρυσού, Ουάσιγκτον,1948, αναγκάστηκε να επιστρέψει αυτό το χρυσό στους νόμιμους ιδιοκτήτες της.
 
Τον Ιούλιο του 1944, η Διάσκεψη του Bretton Woods των Ηνωμένων Εθνών ενέκρινε ένα ψήφισμα ζητώντας την εκκαθάριση της BIS, επειδή κυριαρχούνταν από τις Δυνάμεις του Άξονα κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και επειδή το πεδίο των παραδοσιακών δραστηριοτήτων της θα καλυπτόταν στο εξής σε μεγάλο βαθμό από το δημιουργηθέν  Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) και την Διεθνή Τράπεζα Ανασυγκροτήσεως και Αναπτύξεως (IBRD, ή Παγκόσμιας Τράπεζας). Ωστόσο, το 1946 οι Ευρωπαίοι διοικητές των Κεντρικών Τραπεζών άρχισαν να συναντώνται τακτικά στη Βασιλεία στην έδρα της BIS. Έτσι οι Ευρωπαίοι διοικητές των Κεντρικών Τραπεζών έκαναν σαφές ότι η BIS αναγκαστικά έπρεπε να παίξει σημαντικό ρόλο, για να καταστεί δυνατή η λειτουργία του συστήματος του Bretton Woods στο Ευρωπαϊκό πλαίσιο, και έτσι το 1948 το ψήφισμα για εκκαθάριση της BIS επίσημα ανακλήθηκε. Να σημειωθεί ότι η εκκαθάριση της BIS, θα αποκάλυπτε τον καθοριστικό ρόλο της Τράπεζας Ελλάδος με τον κλεμμένο Ελληνικό χρυσό της Τράπεζας της Ανατολής, σε ολόκληρη την Παγκόσμια Οικονομία. Έτσι εκκαθάριση της BIS δεν μπορούσε να γίνει.
 
Στη δεκαετία του 1950, ( Ιούλιος 1950 – Δεκέμβριος 1958), η BIS ενήργησε ως αντιπρόσωπος για την Ευρωπαϊκή Ένωση Πληρωμών (EPU). Εγκαινιάστηκε το 1950, στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Οργάνωσης Οικονομικής Συνεργασίας (ΟΕΟΣ, αργότερα ΟΟΣΑ), το EPU σχεδιάστηκε για να βοηθήσει τις ευρωπαϊκές χώρες για την αποκατάσταση της συναλλαγματικής μετατρεψιμότητας της ισοτιμίας,( το εμπόριο βασιζόταν σε αποθέματα σε δολάρια ΗΠΑ – το μόνο αποδεκτό αποθεματικό νόμισμα, το οποίο όμως τότε έλειπε στην Ευρώπη), όπως προβλεπόταν από τη συμφωνία του Bretton Woods. Αυτό φυσικά οδήγησε στην αύξηση του κόστους των συναλλαγών.
 
Το σύστημα EPU λειτουργούσε με συμψηφισμό εμπορικού ισοζυγίου μεταξύ των χωρών μέσω πολυμερών αποζημιώσεων (και όχι πλέον διμερών), αρχικά σε μεγάλο βαθμό πιστοληπτικής ικανότητας, αλλά καθώς η πιστοληπτική ικανότητα έπεφτε, αυξανόταν όλο και περισσότερο οι συναλλαγές σε χρυσό ή χρυσό-μετατρέψιμα δολάρια.
 
Από το 1958, στα συμμετέχοντα ευρωπαϊκά νομίσματα είχε επιτευχθεί πλήρης μετατρεψιμότητα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών, ως εκ τούτου καταργώντας την ανάγκη για πολυμερή αποζημίωση και φέρνοντας το EPU σε ένα επιτυχές τέλος, σύμφωνα με τον σχεδιασμό της Νέας Τάξης.
 
Το σύστημα του Bretton Woods της ελεύθερης μετατρεψιμότητας σε σταθερές συναλλαγματικές ισοτιμίες συνέπεσε με μια εποχή της δεκαετίας του 60, της νομισματικής σταθερότητας και την επέκταση του διεθνούς εμπορίου, και της άνευ προηγουμένου αύξηση της παραγωγής και της παραγωγικότητας σε σχεδόν τα επίπεδα πλήρους απασχόλησης. Σύντομα, ωστόσο, τα υπερανοίγματα των συναλλαγών, λόγω του αυξανόμενου κόστους των, έγιναν εμφανή, καθώς η αυξανόμενη εγγενής αστάθεια στο σύστημα του Bretton Woods δημιουργούσε επαναλαμβανόμενα προβλήματα, όπως η αδυναμία της στερλίνας και πιο σημαντικότερο, η αυξανόμενη πίεση στην ισοτιμία χρυσού – δολαρίου ΗΠΑ (η οποία ήταν σταθερή σε $35 ανά ουγγιά, από το 1934).
Η πίεση στην ισοτιμία χρυσού – δολαρίου, οφείλεται στην ανεπαρκή παροχή χρυσού και στην αποδυνάμωση του ισοζυγίου πληρωμών των ΗΠΑ.
 
Στο πλαίσιο της BIS, ένα σύνολο μέτρων τέθηκε σε εφαρμογή για να ανακουφίσει από αυτά τα προβλήματα. Αυτά περιλάμβαναν τη λεγόμενη «Πισίνα Χρυσού του Λονδίνου – The London Gold Pool « , όπου μία ομάδα από οκτώ (8) ιδιωτικές Κεντρικές Τράπεζες στις Ηνωμένες Πολιτείες και επτά (7) Ευρωπαϊκές χώρες συμφώνησαν την 1η Νοεμβρίου 1961 και παρενέβησαν άμεσα στην αγορά χρυσού του Λονδίνου για να στηρίξουν την ισοτιμία χρυσού – δολαρίου, σύμφωνα με το σύστημα Bretton Woods, και ένα δίκτυο αμοιβαίων Συμβάσεων Ανταλλαγής (Swaps) μεταξύ των μεγάλων Κεντρικών Τραπεζών. Μια Σύμβαση Ανταλλαγής είναι μια συμφωνία μεταξύ δύο συμβαλλομένων για ανταλλαγή μελλοντικών χρηματοροών με τρόπο που έχει προκαθοριστεί μεταξύ τους. Τα χρηματικά ποσά που ανταλλάσσονται μπορεί να αναφέρονται σε διαφορετικά νομίσματα και σταθερά ποσά. Αλλιώς μπορεί ένα σταθερό ποσό να ανταλλάσσεται με ένα μεταβαλλόμενο, αβέβαιο ποσό ή το ποσό πληρωμής στο ένα νόμισμα να είναι σταθερό, ενώ στο άλλο μεταβαλλόμενο.
 
Οι σημαντικότεροι κίνδυνοι τους οποίους αναλαμβάνουν οι επενδυτές σε τέτοιες συμβάσεις είναι αυτοί  που προέρχονται, από τις μεταβολές στην αξία του υποκείμενου μέσου, από τη μη εκπλήρωση από τον αντισυμβαλλόμενο των συμβατικών υποχρεώσεών του και ο κίνδυνος να μην είναι εγκαίρως δυνατή η εκκαθάριση των προγραμματισμένων συναλλαγών.
 
Οι ειδικές πιστώσεις στήριξης διατήρησης των ισοτιμιών των νομισμάτων ήταν τοποθετημένες μέσα στην BIS, και έτσι προέκυψε η ανάγκη, το 1961, με επέμβαση του ΔΝΤ, (το οποίο δημιουργήθηκε με την συμφωνία στο Bretton Woods, για να παίζει ένα παγκόσμιο υποστηρικτικό και συντονιστικό ρόλο της συμφωνίας), για την στήριξη της λίρας στερλίνας της Αγγλίας και του γαλλικού φράγκου («συμφωνία της Βασιλείας») κατά τα έτη 1961 – 1968, ώστε να εξισορροπηθούν τα προβλήματα. Αυτές όμως οι πρωτοβουλίες αποδείχτηκαν στο τέλος ανεπαρκείς για την πρόληψη του κινδύνου κατάρρευσης του συστήματος της συμφωνίας στο Bretton Woods, τον Αύγουστο του 1971, όταν ο Πρόεδρος Νίξον, όργανο των Χαζάρων τραπεζιτών, μονομερώς διέγραψε την άμεση μετατρεψιμότητα του δολαρίου ΗΠΑ σε χρυσό.
 
Έτσι ενώ συμφωνία του Bretton Woods είναι σε ισχύ μέχρι σήμερα, εντούτοις πρακτικά έχει αντικατασταθεί de facto από ένα καθεστώς των Αγορών, που βασίζεται στην ελευθερία των νομισμάτων σε κυμαινόμενες ισοτιμίες και όχι σε σταθερή συναλλαγματική ισοτιμία, όπως πρέπει και έχει καθοριστεί με την συμφωνία στο Bretton Woods. Το ΔΝΤ, το οποίο δημιουργήθηκε με την συμφωνία στο BrettonWoods, παίζει ένα παγκόσμιο υποστηρικτικό και συντονιστικό ρόλο στην όλη λειτουργία του χαζαρικού σχεδιασμού της Οικονομίας.
 
Το γεγονός αυτό συνέβαλε ώστε η BIS να παίξει σημαντικό ρόλο στο συντονισμό της αντίδρασης των ιδιωτικών Κεντρικών Τραπεζών με τη δημιουργία, το 1961, της Ομάδας των Δέκα (G10) διοικητών των Κεντρικών Τραπεζών, (Βελγίου, Καναδά, Γαλλίας, Γερμανίας, Ιταλίας, Ιαπωνίας, Ολλανδίας, Σουηδίας, Ηνωμένο Βασίλειο και Ηνωμένες Πολιτείες  και επίσης και της Ελβετίας, ως ενδέκατου μέλους), ως ένα σημαντικό φόρουμ για τη συζήτηση και το συντονισμό της διεθνούς νομισματικής πολιτικής. Οι G10  συμφώνησαν να συμμετάσχουν στο συμβούλιο Γενικών Συμφωνιών Δανεισμού (GAB), το 1962, μια συμφωνία για να επιτρέπει να παρέχονται στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο πρόσθετα κεφάλαια για την αύξηση της ικανότητας δανεισμού του, υπό ορισμένες περιστάσεις.
 
Το ύψος των πιστώσεων που διατίθενται, σήμερα, για το ΔΝΤ είναι 17 δις SDR (περίπου $ 26 δις), με επιπλέον 1,5 δις SDR διαθέσιμα υπό ένα σχετικό διακανονισμό με τη Σαουδική Αραβία.
Για να μην καταρρεύσει το σύστημα του Bretton Woods, στο πλαίσιο της BIS, τo θέμα της χρηματοπιστωτικής σταθερότητας απέκτησε ιδιαίτερη σημασία. Έτσι οι G10 Κεντρικές Τράπεζες δημιούργησαν διαχρονικά διάφορες μόνιμες επιτροπές, για τον σκοπό αυτό.
Η Επιτροπή της Βασιλείας για την Τραπεζική Επίβλεψη, (Basel Committee on Banking Supervision), φτιάχτηκε το 1974, για να μελετήσει τους κανόνες προληπτικής εποπτείας των διεθνών τραπεζικών.
 
Η Σύμβαση της Βασιλείας (Basel Concordat), φτιάχτηκε  το 1975, για την κατανομή των εποπτικών αρμοδιοτήτων των δραστηριοτήτων  των ξένων τραπεζών μεταξύ υποδοχής και της χώρας καταγωγής.
 
Το Σύμφωνο Κεφαλαίου της Βασιλείας φτιάχτηκε το1988, για να συνιστά ένα δείκτη κεφαλαιακής στάθμιση κινδύνου για τράπεζες που δραστηριοποιούνται διεθνώς.
Ένας γύρος διαπραγματεύσεων ξεκίνησε το 1997 και συνεχίστηκε μέχρι το 2004, για να ανανεωθεί και να ενημερωθεί το Σύμφωνο Κεφαλαίου της Βασιλείας.
Καθ όλη αυτή την περίοδο, η BIS συνέχισε να παρέχει επείγουσα βοήθεια όπου χρειάζεται, ολοένα και περισσότερο σε παγκόσμια κλίμακα, όπως αποδεικνύεται από τις πιστωτικές διευκολύνσεις που παρέχονται στην ιδιωτική Κεντρική τράπεζα του Μεξικού το 1982 και 1995 και στη Βραζιλία το 1998.

Παράλληλα με αυτές τις εξελίξεις, η BIS συμμετείχε ενεργά στη διαδικασία της ευρωπαϊκής νομισματικής ολοκλήρωσης. Από το 1964, η Επιτροπή των Διοικητών των Κεντρικών Τραπεζών των κρατών μελών της ΕΟΚ συνεδρίασε τακτικά στη Βασιλεία.
 
Από το 1972, η BIS κάνει μια προσπάθεια που ονομάστηκε με την ερπετική ονομασία, «Φίδι στο Τούνελ» – «The snake in the tunnel», με στόχο τον περιορισμό των ορίων των διακυμάνσεων μεταξύ των διαφόρων ευρωπαϊκών νομισμάτων, αλλά η προσπάθεια αυτή κατέρρευσε το 1973, λόγο του Προέδρου Νίξον, ο οποίος φυσικά ήταν όργανο της Federal Researve.
Το 1979 ιδρύθηκε το Ευρωπαϊκό Νομισματικό Σύστημα (EMS) και ξεκίνησε η μονάδα του Ευρωπαϊκού νομίσματος (ECU).
 
Η BIS ήταν η προϋπόθεση για να λειτουργεί η Γραμματεία EMS ως πράκτορας της. Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, η διοικητές των Κεντρικών Τραπεζών της ΕΟΚ, που συνήλθαν στη Βασιλεία, έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση του πλαισίου για τη νομισματική Ένωση να ενσωματωθεί στη Συνθήκη του Μάαστριχτ το 1991 («Επιτροπή Delors»). Ως αποτέλεσμα αυτής της συνθήκης δημιουργήθηκε την 1η Ιανουαρίου 1994 το «Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ίδρυμα- European Monetary Institute,(EMI), που ήταν ο πρόδρομος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ). Παρατηρούμε λοιπόν ότι όλη η Οικονομία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εν τέλει στηρίζεται στον Ελληνικό Χρυσό και τα παράγωγά του. Αυτός είναι ο λόγος που στα χαρτονομίσματα ευρώ, αναγράφεται η λέξη «ΕΥΡΩ» με Ελληνικά κεφαλαία γράμματα, γεγονός που επέβαλε ο Έλληνας Αρτέμης Σώρρας.
 
 EURO2
 
Η μετακίνηση του Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ιδρύματος από την Βασιλεία στη Φρανκφούρτη, τον Νοέμβριο του 1994, έφερε το τέλος της άμεσης εμπλοκής της BIS στην ευρωπαϊκή νομισματική ενοποίηση.

Η αυξανόμενη παγκοσμιοποίηση, η απορρύθμιση και η χαζαροσχεδιασμένη πολυπλοκότητα των χρηματοπιστωτικών αγορών έχουν εστίασε την προσοχή της BIS σταθερά σε θέματα που σχετίζονται με την διεθνή χρηματοπιστωτική αρχιτεκτονική και τις απειλές που προέρχονται από τους σχεδιασμένους συστημικούς κινδύνους των ίδιων των Χαζάρων Τραπεζιτών.
 
Δεδομένου του ολοένα και πιο παγκόσμιου ρόλο της BIS από το 1960, ο οποίος αντικατοπτρίζεται και στην επέκταση των τραπεζικών εργασιών που έχει αναλάβει για λογαριασμό του αυξανόμενου αριθμού των κεντρικών τραπεζών, είχε καταστεί σαφές από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 ότι το μοντέλο προσέγγισης και της διακυβέρνησης της Τράπεζας έπρεπε να εξελιχθεί αναλόγως και σύμφωνα με τα σχέδια της Νέας Τάξης. Από το 1994 και μετά τα μέλη της BIS και του Διοικητικού της Συμβουλίου επεκτάθηκαν σταδιακά με στόχο να συμπεριλάβουν όλες τις συστημικά σημαντικές αναδυόμενες οικονομίες που έχουν σχεδιάσει οι χαζάρικες «Αγορές«.
Η  ανεξάρτητη ιδιωτική συμμετοχή, ένα απομεινάρι από την ίδρυση της BIS, διεκόπη το 2001, με το μερίδιο της BIS να προορίζεται αποκλειστικά για τις ιδιωτικές Κεντρικές Τράπεζες.
Στις 30 Ιουνίου 2014, η συμμετοχή των μελών στην BIS ήταν εξήντα (60) ιδιωτικές Κεντρικές Τράπεζες σε όλο τον κόσμο.
 
Η BIS, εκτός από την έδρα της στη Βασιλεία της Ελβετίας, έχει δύο αντιπροσωπευτικά γραφεία, το ένα για την Ασία και τον Ειρηνικό στο Χονγκ Κονγκ SAR (από το 1998), και ένα για την Αμερική στην Πόλη του Μεξικού (από το 2002).
 
Βιβλιογραφικές αναφορές
1)     Η Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών και τις συναντήσεις της Βασιλείας, που δημοσιεύθηκε με την ευκαιρία της πεντηκοστής επέτειου 1930-1980, Basel, 1980.
2)     Kaplan, Jacob J και Günther Schleiminger (1989), Η Ευρωπαϊκή Ένωση Πληρωμών,
Οικονομικές Διπλωματία στη δεκαετία του 1950, Oxford: Oxford University Press.
3)     Baer, ​​Gunter D (1999), «Εξήντα πέντε χρόνια της Συνεργασίας  της Κεντρικής Τράπεζας στην Τράπεζα για Διεθνών Διακανονισμών «, στο Holtfrerich, Carl-L., Jaime Reis και Gianni Toniolo (επιμ), Η εμφάνιση των σύγχρονων κεντρικών τραπεζών από το 1918 έως σήμερα, Aldershot: Ashgate.
4)     Toniolo, Gianni, με τη βοήθεια του Piet Clement (2005), Η Συνεργασία της Κεντρικής Τράπεζας κατά τη Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών, 1930-1973, Cambridge-New York: Cambridge University Press.
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΑΚΕΔΩΝ
……………………………………………………..
ΣΧΕΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ:


«ΤΡΑΠΕΖΑ της ΕΛΛΑΔΟΣ» Η ΕΤΑΙΡΕΙΑ-ΥΠΕΡΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΣ ΤΗΣ «ΕΘΝΙΚΗΣ»


ΟΤΑΝ ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΙΤΕΣ ΕΝΟΙΩΣΑΝ ΟΤΙ ΤΑ ΚΡΑΤΗ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΕΞΗΠΗΡΕΤΟΥΝ ΠΛΕΟΝ ΤΑ ΕΚΑΝΑΝ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ.


ΦΕΚ 315/27-12-1945 ΕΠΙΚΥΡΩΣΗ BRETTON WOODS (ΙΔΡΥΣΗ Δ.Ν.Τ. – ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ), B.I.S. ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Η ΕΛΛΑΔΑ ΙΔΡΥΤΙΚΟ ΜΕΛΟΣ ΤΩΝ… WORLD BANK , IMF , EBRD , ΤΗΝ ΚΑΛΟΥΝ ΝΑ ΜΠΕΙ ΣΤΗΝ NEW DEVELOPMENT BANK ΤΩΝ BRICS ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΚΑΝΟΥΝ ΠΛΑΚΑ ΟΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΦΤΩΧΟΙ ! ΘΑ ΛΟΓΟΔΟΤΗΣΕΤΕ ΚΥΡΙΟΙ !

ΦΕΚ 78 Α’ Νόμος 4510/2-4-1966 ΣΥΝΟΛΙΚΟ ΜΕΡΙΔΙΟ(QUOTA) ΣΤΟ ΔΝΤ 100.000.000 $ ΚΑΙ ΜΕΤΟΧΗ ΣΤΗΝ ΠΑΓΚ. ΤΡΑΠΕΖΑ 66.700.000 $ ! ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ ΜΕΡΙΔΙΟ ΣΤΟ ΔΝΤ ΕΧΕΙ ΑΥΞΗΘΕΙ ΣΤΑ 1.101.700.000 $ !!!

Βίκυ Χαραλάμπους: ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΠΟΥ ΚΑΤΑΣΤΡΑΤΗΓΗΘΗΚΑΝ ΚΑΤΑ ΤΙΣ ΠΕΡΑΣΜΕΝΕΣ ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ

http://alfeiospotamos.gr/?p=23420

Το Δημόσιο σύστημα υγείας στην αρχαία Ελλάδα

υγεία στην αρχαία Ελλάδα  
Ελληνική πόλη κράτος μεταξύ των άλλων διευκολύνσεων που παρείχε στο σώμα των πολιτών συμπεριλαμβάνονταν και η δωρεάν παροχή ιατρικής περίθαλψης. Δημόσιοι γιατροί αμείβονταν από τις τοπικές κυβερνήσεις συνήθως σε ετήσια βάση με σκοπό να προσφέρουν τις απαιτούμενες ιατρικές θεραπείες στους κατά περίπτωση ασθενείς.
Η παροχή της δημόσιας ιατρικής πρόνοιας θεωρούνταν ως κάτι δεδομένο για τους νομοθέτες. Μέχρι στιγμής δεν υπάρχει αποδεικτικό στοιχείο πως οφείλεται στο νομοθετικό έργο του Σόλωνα, γεγονός που συνηγορεί στην αρχαιότερη θέσπιση του θεσμού. Οι γιατροί αναφέρονται από τον Όμηρο ως ειδική κατηγορία ανθρώπων (Homer, Odyssey, xvii,382-384) ενώ στον Πλάτωνα κατατάσσονται στην πεζή κατηγορία των τεχνιτών (Plato, Gorgias,445b).

Ο Διόδωρος ο Σικελιώτης διασώζει μία διαταγή του νομοθέτη Χάροντα ο οποίος είχε διατάξει όλοι
ανεξαιρέτως οι ιδιώτες να δέχονται τις φροντίδες γιατρού αμειβομένου με δημόσια έξοδα (Diodorus Siculus, xii.13). Για την περίπτωση της Αθήνας των κλασσικών χρόνων έμμεση πληροφόρηση παρέχεται από τα έργα του Αριστοφάνη.

 Ο Δικαιόπολης στην κωμωδία του Αριστοφάνη «Αχαρνείς» παροτρύνει τον φτωχό και τυφλό αγρότη να επισκεφτεί τον διάσημο χειρούργο Πίτταλο ( Aristophanes, Acharnians 1027-1032) ενώ στο έργο «Σφήκες» είναι ο μισολιπόθυμος Λάμαχος που ζητάει έναν δημόσιο χειρουργό (Aristophanes, Wasps 1432). Σχολιαστές αναφέρουν πως ο «δημόσιος χειρούργος» εκλέγονταν με δημόσιες μεθόδους και πρόσφερε ιατρικές υπηρεσίες χωρίς πληρωμή (Suidas s.v, Scholiast ad Aristoph. Acharn. 1030).

H αναφορά στην ειδική αυτή κατηγορία γιατρών γίνονταν με τους ακόλουθους όρους : Ο δημόσιος ιατρός, ο δημοσιεύων ιατρός, ο δημοσιεύων, ο ιατρός. Στους Ρωμαϊκούς χρόνους γίνονται γνωστοί με την ορολογία «αρχίατροι».

Ο ετήσιος μισθός ενός δημόσιου ιατρού στις πόλεις της Κλασσικής Ελλάδος πρέπει να κυμαίνονταν περίπου στις 500 δραχμές, στους επόμενους αιώνες η αμοιβή τους αυξήθηκε σε αστρονομικές πληρωμές π.χ ο Ασκληπιάδης από την Πέργη τον 2ο π.Χ αιώνα λάμβανε 1000 δραχμές από την αιγιακή πόλη της Σελεύκειας στην Παμφυλία. Σε αρκετές περιπτώσεις οι δημόσιοι γιατροί δημιουργούσαν περιουσίες όπως ο γιατρός των Δελφών Φίλιστος ο οποίος πρόσφερε τον 3ο π.Χ αιώνα ως δωρεά στην γενέτειρα του Κω το ποσό των 4.000 δραχμών για την κάλυψη στρατιωτικών δαπανών.

Χειρουργικά εργαλεία των αρχαίων Ελλήνων
Αρχικά το «Ιατρείον» τους πρέπει να ήταν ένα μικρό δωμάτιο με ιδιωτικό εξοπλισμό, στην εποχή του Γαληνού (2ος μ.Χ αιώνας) όμως τα απλά δωμάτιο είχαν μετατραπεί σε μεγάλα κτήρια εξοπλισμένα από κρατικά κονδύλια. Οι γιατροί, μέχρι την δημιουργία των μεγάλων νοσοκομείων (κυρίως στρατιωτικών) επισκέπτονταν τους ασθενείς στο σπίτι.

Αυτοί που καλούνταν να επιλέξουν ιατρούς στις δημόσιες θέσεις της πόλης τους δεν ήταν άλλοι από τους κατοίκους μέσω άμεσης ψηφοφορίας. Ο υποψήφιος ιατρός δεν είχε παρά να πείσει τους ψηφοφόρους για τα μοναδικά χαρίσματα του και τις εξαιρετικές του ικανότητες. Αυτό όμως δεν σήμαινε πως ο εκλεγμένος ιατρός θα ήταν και ο πιο άριστος ή καλύτερος από ιδιωτικούς γιατρούς. Σύμφωνα με τον Πλάτωνα οι υποψήφιοι γιατροί για τα δημόσια αξιώματα έπρεπε πριν τις εκλογές να δικαιολογήσουν με το καλύτερο τρόπο την υποψηφιότητά τους προκειμένου να εκλεγούν (Plato,Gorgias, 514d) ενώ σε άλλο σημείο του έργου ο Σωκράτης έχοντας επισημάνει τον ενδεχόμενο κίνδυνο από μία τέτοια υποκειμενική εκλογή υποστηρίζει πως ακόμα και ένας νομικός με την κατάλληλη ομιλία μπορούσε να εκλεγεί στο αξίωμα αυτό (Plato, Gorgias, 456b).


Σε κάθε περίπτωση όμως οι ψηφοφόροι γνώριζαν πως σε αυτούς πέφτει η ευθύνη της εκλογής του κάτι που δεν το αφήνει ασχολίαστο ο Ξενοφώντας (Xenophon Cyropaedia I,6,15).Σε ανάλογο σχολιασμό προχωρεί και ο Κυνικός Φιλόσοφος Τέλης ο οποίος στο έργο του «Περί φυγής» χωρίς υπεκφυγές φορτώνει την ευθύνη της όποιος λανθασμένης εκλογής (όνειδος) δημόσιου γιατρού στους ψηφοφόρους .

Οι γιατροί ήταν παρόντες σε όλες τις δημόσιες εκδηλώσεις όπως σε γιορτές και κυρίως σε αθλητικούς αγώνες ώστε να μπορούν άμεσα να περιθάλψουν αποχωρούντες με τραυματισμό αθλητές. Επίσης οι δημόσιοι γιατροί είχαν ειδικά καθήκοντα όπως την ιατρική επίβλεψη των ομάδων των «Εφήβων» κατά την περίοδο της στρατιωτικής τους εκπαιδεύσεως και θητείας. Όλες οι ομάδες των «Εφήβων» είχαν στρατιωτικούς δημόσιους γιατρούς (Ιnscription I.G ii/iii, 2237, A.D. 230-235) ένας διαχρονικός θεσμός που ισχύει και σήμερα σε κάθε οργανωμένο στρατό. Αναφορικά με την σημασία των στρατιωτικών γιατρών οι Έλληνες ήδη από την Ομηρική εποχή είχαν αντιληφθεί τις αναντικατάστατες υπηρεσίες τους και για τον λόγο αυτό τους είχαν απαλλάξει από καθημερινές αγγαρείες και πολεμικές συγκρούσεις ώστε να αφοσιωθούν στο έργο της αποκατάστασης ( Diodorus Siculus, iv,71). Οι γιατροί τόσο οι δημόσιοι όσο και οι ιδιωτικοί ήταν οργανωμένοι σε συλλόγους γύρω από την λατρεία του Ασκληπιού. Στην Αθήνα το ιερό του Ασκληπιού βρίσκονταν στην νότια πλευρά της Ακρόπολης.

Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο ο δημοφιλέστερος ιατρός πριν τον Ιπποκράτη ήταν ο Δημοκήδης ο Κροτωνιάτης (Herodotus,iii,131). Αρχικά μετοίκησε στην Αίγινα και το δεύτερο χρόνο της παραμονής του στο νησί έλαβε το αξίωμα του δημόσιου γιατρού λόγω της αναγνώρισης των δεξιοτήτων του από τους ντόπιους. Τον τρίτο έτος τον προσέλαβαν ως κρατικό ιατρό οι Αθηναίοι προσφέροντας του αντίστοιχο μισθό. Στην συνέχεια ο τύραννος της Σάμου Πολυκράτης στο κλίμα αντιζηλίας των Ελληνικών πόλεων προσέλαβε τον Δημοκήδη με ετήσιο μισθό δύο ταλάντων το χρόνο. Η λαμπρή αυτή επαγγελματική σταδιοδρομία του Δημοκήδη τον κατέστησε τον δημοφιλέστερο ιατρό του Ελληνικού κόσμου και προσέδωσε στην γενέτειρα του την υστεροφημία πως προσφέρει τους καλύτερους γιατρούς.

Πολλοί είναι οι γιατροί που στα πλαίσια του επαγγέλματος τους δεν δίστασαν να ταξιδέψουν σε όλα τα μήκη και πλάτη του Ελληνικού κόσμου προκειμένου να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους, αρκετές φορές μάλιστα κάτω από αντίξοες συνθήκες στις οποίες ανταποκρίθηκαν με αξιοζήλευτο πνεύμα αυταπάρνησης. Ο ιατρός Δαμιάδας από την Σπάρτη, υπηρέτησε μετά από ψηφοφορία ως δημόσιος γιατρός στην πόλη του Γυθείου για δύο έτη επιδεικνύοντας αταλάντευτη προσωπική και επαγγελματική συμπεριφορά. Όταν η πόλη του Γυθείου λόγω κακής κατάστασης των οικονομικών της δεν μπορούσε να συγκεντρώσει την απαιτούμενη ετήσια μισθοδοσία, ο Δαμιάδας αρνήθηκε να πληρωθεί για τον έτος αυτό. Για αυτήν την αυτοθυσία του η πόλη τον τίμησε με τους τίτλους του «Πρόξενου» και του «ευεργέτη». Ο Μενόκριτος o Σάμιος υπηρέτησε την πόλη της Καρπάθου για 20 χρόνια (Ιnscription,Ι.G. xii,i,1032,second century B.C.).



Πριν από αυτό πρόσφερε αμισθί τις υπηρεσίες του στην πόλη της Ρόδου. Μεγάλη ήταν και η ευεργεσία του στην ιδιαίτερη πατρίδα του την Κω όπου μεταξύ άλλων ανδραγαθημάτων κατά την πολιορκία της πόλης από τον Φίλλιπο Έ (Polybius, iii, 2, 8;Appian,Macedonica,4) o Μενόκριτος από ανιδιοτέλεια ορμώμενος και με δικά του προσωπικά έξοδα περιέλθαπτε ασταμάτητα από το πρωί μέχρι το βράδυ τους τραυματισμένους συμπολίτες του. Στην Λαμία, ο Μητρόδωρος υιός του Ανδρομένη βοήθησε όλους όσους του ζήτησαν βοήθεια χωρίς να λάβει πληρωμή (Inscription.I.G. ix,ii,69,second century B.C).

O Απολλώνιος ο Μιλήσιος παρόλο που δεν ήταν δημόσιος γιατρός προσφέρθηκε να υπηρετήσει ως τέτοιος στην νήσο Τήνο σε μία δύσκολη για την πόλη περίοδο και συμφώνησε να μην δεχθεί μισθό για τους πρώτους έξι μήνες. Αλλά και όταν μία νέα συμφορά (λοιμός) ακολούθησε το νησί δεν το εγκατέλειψε αλλά συνέχισε με αυτοθυσία και ανιδιοτέλεια να θεραπεύει και να ανακουφίζει (Inscription.I.G.XII,V,824,189-167 B.C). Ο ιατρός Ερμείας από την Κω θα εξέπληξε τους πάντες με την αυτοθυσία του να ανακουφίζει πληγωμένους στρατιώτες και από τα δύο μέτωπα στο πόλεμο που ξέσπασε μεταξύ της Γόρτυνας και της Κνωσού στα τέλη του 3ου αιώνα π.Χ.

Οι πόλεις ανεγνώριζαν την προσφορά τους και τους τιμούσαν ανάλογα. Τα δώρα που τους έκαναν ήταν τόσο υλικά π.χ στέμμα από χρυσό, λάδι όσο και δώρα τιμής π.χ πολιτογράφηση και τιτλοδοσία όπως «πρόξενος» και «ευεργέτης». Η πόλη της Ελάτειας στην Φωκίδα, σε ανάμνηση και σε ένδειξη ευγνωμοσύνης προς το πρόσωπο του γιατρού Ασκληπιόδωρου από την Κω, έδωσε προνόμια σε όσους γιατρούς που το όνομα τους άρχιζε με τα αρχικά Ασκλ-.Ο Ασκληπιόδωρος όχι μόνο είχε βοηθήσει τους αρρώστους της Ελάτειας αλλά και είχε δώσει μία σειρά δημόσιων διαλέξεων περί κανόνων δημόσιας υγείας ( Supplementum Epigraphicum Graecum,III,416,second century B.C).Oι Δελφοί το 235π.Χ θα απαλλάξουν τον ιατρό Φίλιστο και στους απογόνους του από οποιαδήποτε φόρους μεταξύ αυτών συμπεριλαμβανομένου και του φόρου για την Υπηρεσία Υγείας (Sylloge Inscriptionum Graecarum, ed.W.Dittenberger, 437,c.263 B.C). Η απαλλαγή αυτή κρίθηκε αναγκαία ως ένδειξη ευγνωμοσύνης στις πολύτιμες υπηρεσίες του ιατρού των Δελφών που πρόσφερε ανεξαιρέτως τόσο σε ντόπιους όσο και σε προσκυνητές (inscription.S.I.G.,538,C.216-215 B.C). Στον Ισθμό ο δήμος της πόλης θα τιμήσει τον δημόσιο γιατρό Σάτυρο (Inscriptions of Cos 409,second sentury B.C)

Οι Έλληνες γιατροί λόγω του πνεύματος ανιδιοτέλειας και της υψηλής αίσθησης καθήκοντος πρόσφεραν τις υπηρεσίες τους σε όσους τις χρειάζονταν, βοηθούσαν ανεξαιρέτως όλες τις κοινωνικές και οικονομικές κατηγορίες ανθρώπων. Οι σκλάβοι ήταν ενταγμένοι και αυτοί στο πρόγραμμα ιατρικής βοήθειας. Για αυτούς το αφεντικό τους έπρεπε να πληρώσει έναν ειδικό φόρο, «τα ιατρικά».

Η τιμητική στήλη στο δήμο του Γυθείου προς τιμή του Δαμιάδη εγκωμιάζει την προσφορά του η οποία κατευθύνονταν σε όλους αδιάκριτα καθώς περιέλθαπτε φτωχούς , πλούσιους, σκλάβους και ελεύθερους (inscription. I.G.v,i,1145, c.70 B.C).Ο Πλάτωνας άφηνε απλά την ευθύνη των σκλάβων στα αφεντικά τους χωρίς να σχολιάσει κάτι παραπάνω (Plato,Laws,720 b-e).

Η δράση τους ξεπερνούσε την ανθρώπινη φυλή και επεκτείνονταν και στα ζώα, κυρίως τα οικόσιτα. Ο Μητρόδωρος αναφέρεται από τους κατοίκους της Λαμίας και ως «υπίατρος». Από πάπυρους της Ελληνιστικής Αιγύπτου γίνεται γνωστός ένας ειδικός φόρος που αποσκοπεί στην πληρωμή του «ιππιατρικόν» (Pap.Hideh,45,257-256 B.C) ενός φόρου που η ύπαρξη του συνεχίστηκε μέχρι τον 4ο τουλάχιστον αιώνα (Pap.Oxyrhynchus, 92,A.D. 335).


Ιδιαίτερο ενδιαφέρον άξιο αναφοράς αποτελεί η περίπτωση της Ελληνιστικής Πτολεμαϊκής Αιγύπτου. Λόγω της διογκωμένης γραφειοκρατίας του κράτους κάθε κίνηση των δημοσίων ιατρών ορίζονταν με λεπτομέρειες βάση πρωτοκόλου. Ο δημόσιος ιατρός θα έπρεπε αρχικά να δράσει σύμφωνα με τις γραπτές υποδείξεις των συναδέλφων του οι οποίες λειτουργούσαν ως οδηγοί αντιμετώπισης ασθενειών. Στην περίπτωση που παρόλο την τήρηση των οδηγιών και την κατάλληλη θεραπεία, ο ασθενής απεβίωνε ο ιατρός απαλλάσσονταν από περαιτέρω αναζήτηση ευθυνών για λάθος χειρισμούς. Σε αντίθετη περίπτωση ο ιατρός διώκονταν με ανάλογες κατά περίπτωση κυρώσεις (Diodorus Siculus,i, 82; 12).ο Αριστοτέλης αναφέρει πως ο γιατρός μπορούσε να δράσει κατά βούληση μονάχα μετά το πέρας τριών ημερών αγωγής σύμφωνης με τις υπάρχουσες γραπτές οδηγίες. Μετά το χρονικό αυτό διάστημα αν η αγωγή δεν είχε φέρει κανένα ορατό αποτέλεσμα μπορούσε να ακολουθήσει την δική του προσωπική θεραπεία (Aristotle,Politics,1286a).

Στην Αίγυπτο ο υπουργός που είχε επωμιστεί την ομαλή λειτουργία της υπηρεσίας δημόσιας υγείας έφερε το τίτλο ο «επί των ιατρών» όπως για παράδειγμα ο Χρύσερμος από την Αλεξάνδρεια, γιός του Ηρακλείτου και εξ αίματος συγγενής του Βασιλέα Πτολεμαίου VI [Inscription.Orientis Graeci Inscriptiones Selectae (O.G.I.S),104, reing of Ptolemy VI (I81-146) B.C from Delos].

Πηγή...

Η Μηχανή του Κρόνου

Η Μηχανή του Κρόνου 
«Είμαστε οι παίκτες, τα παίγνια, και οι εμπαιζόμενοι του Κόσμου». Κ. Αξελός
«Δεν υφίσταται υπάρχω πίσω από το κάνω, ενεργώ, γίνομαι, ο πράττων δεν είναι παρά μυθοπλασία που προστίθεται στην πράξη, η πράξη είναι το παν». Φ. Νίτσε
«Ίσως είμαστε μόνο ένα πείραμα σε ένα τρυβλίο Πέτρι». Φ. Σέτσινγκ

Α) Η νέα (και τελική) διερεύνηση του Σύμπαντος και κυρίως της Γης πρέπει να κινείται στη «μέση οδό», ανάμεσα στον αιθεροβάμονα καθαρό ιδεαλισμό και τη σκληροπυρηνική μαθηματική Επιστήμη, πρέπει να είναι μια διεπιστημονική σύνθεση όλων των ανθρώπινων τομέων γνώσης, από την Αστροφυσική μέχρι την Παραψυχολογία. Τα ερευνητικά της θεμέλια πρέπει να παραμένουν συνεχώς στη γήινη πραγματικότητα, νοούμενη ως κάτι άκρως αφύσικο για να θεωρηθεί φυσιολογικό: συνεχείς φυσικές καταστροφές, μαζικές εξολοθρεύσεις ειδών, αρρώστιες, επιδημίες, λιμοί, πόλεμοι, αλληλοεκμετάλλευση και αλληλοφαγωμάρα όλων ανεξαιρέτως των όντων – και ιδιαιτέρως του «έμφρονα ανθρώπου». Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι ζούμε σε έναν ωκεανό αφύσικου τον οποίο μάθαμε να θεωρούμε σχεδόν φυσιολογικό. Ας ξεκινήσουμε μια συνοπτική χαρτογράφηση αυτής της κατάστασης.

Β) Ένα αόρατο ενεργειακό-πληροφοριακό υπόβαθρο είναι ο δημιουργός του ορατού υλικού Κόσμου (Ενιαίο Πεδίο). Το ενεργειακό-πληροφοριακό υπόβαθρο είναι άπειρο και άχρονο, η υλική επιφάνεια που δημιουργεί είναι πεπερασμένη κι έγχρονη. Αυτό είναι και το μόνο που μπορούμε να πούμε σχεδόν με βεβαιότητα για τη βασική λειτουργία του Σύμπαντος. Το αν το σύμπαν μας είναι το μοναδικό Σύμπαν, ή το υπο-σύμπαν κάποιου ευρύτερου Σύμπαντος, ή κάποιο από έναν άπειρο αριθμό παράλληλων συμπάντων, δεν έχει και τόση σημασία όση η διερεύνηση του γήινου προβλήματος.

Γ) Το ενεργειακό-πληροφοριακό υπόβαθρο στο δικό μας Σύμπαν δημιουργεί μια πλειάδα ουράνιων σωμάτων μεταξύ των οποίων άστρα, πλανήτες, και ζωή. Σύμφωνα με τον νόμο των πιθανοτήτων και την εξίσωση Ντρέηκ είναι πολύ πιθανόν να υπάρχουν και αλλού μορφές ζωής διαφορετικές, περισσότερο ή λιγότερο προηγμένες από τη ζωή έτσι όπως τη γνωρίζουμε στη Γη. Πιθανόν να έχουν κι ελάχιστη σχέση με τον τρόπο διαμόρφωσης κι εξέλιξης που ακολούθησαν στον πλανήτη μας τα έμβια όντα. Έχουν ανακαλυφθεί μικροοργανισμοί που ζουν σε ακραίες θερμοκρασίες ζέστης/ψύχους, σε υπερβολικά όξινα περιβάλλοντα, πολυκύτταροι οργανισμοί που ζουν σε συνθήκες παντελούς απουσίας φωτός και τεράστιας πίεσης, ψήγματα ζωής σε κομήτες, και άλλες παρόμοιες «παραδοξότητες» που αφήνουν ανοιχτά όλα τα ενδεχόμενα, ακόμη κι εκείνο του τέρατος στην ταινία Alien που είχε οξύ στη θέση του αίματος.

Δ) Το τρομακτικότερο αίνιγμα και δράμα του πλανήτη Γη είναι αυτό που ονομάζουμε συνοπτικά «τροφική αλυσίδα», δηλαδή η αλληλοφαγωμάρα και η αλληλοεκμετάλλευση όλων ανεξαιρέτως των όντων, διαπίστωση που οδήγησε τον Ηράκλειτο στη γνωστή φράση «πόλεμος πατήρ πάντων». Πώς προέκυψε άραγε αυτό; Όταν σε μια συμπαντική περιοχή εμφανίζεται (ίσως τυχαία αρχικά) μια δομή, μια κατάσταση, κλπ., στη συνέχεια αυτή ενισχύεται, παγιώνεται, και διαδίδεται.

Όπως ένα νέο τεχνητό χημικό στοιχείο που δημιουργείται σε κάποιο ανθρώπινο εργαστήριο για πρώτη φορά, στερεοποιείται πολύ αργά αναζητώντας μια νέα κρυσταλλική μορφή, αλλά στη συνέχεια αυτή η δομή παγιώνεται και η κρυσταλλοποίηση υλοποιείται με μεγαλύτερη ταχύτητα, και μάλιστα και σε άλλα απομακρυσμένα εργαστήρια του πλανήτη (βλ. Χρήστος Μαρκόπουλος, «Η κυριαρχία των Πρώτων», εκδ. Λιβάνη 1990).

Αυτό ίσως να εξηγεί και το δράμα της τροφικής αλυσίδας στη Γη. Πιθανόν τα πρώτα βακτήρια που απορρόφησαν τυχαία κάποια άλλα να παγίωσαν έτσι τη διαδικασία της επιβίωσης κάθε οργανισμού εις βάρος άλλων σε αυξανόμενη κλίμακα, καθώς η ζωή γινόταν ολοένα και πιο σύνθετη. Σε άλλα περιβάλλοντα ίσως να επικρατούν διαφορετικά συστήματα του έμβιου κόσμου. Πιθανόν όμως η επικράτηση της τροφικής αλυσίδας να μην είναι καθόλου τυχαία, όπως θα δούμε παρακάτω, αλλά να έγινε «βάσει σχεδίου»

Ε) Η δομή των υλικών δημιουργημάτων κινείται από τις απλούστερες προς ολοένα και πιο πολύπλοκες μορφές, παρέχοντας επαρκείς αποδείξεις περί της ύπαρξης ενός εγγενούς συμπαντικού λογισμικού. Σε κάθε αυξανόμενο επίπεδο πολυπλοκότητας επέρχεται κι ένα ποιοτικό άλμα, αυξάνεται η συνειδητότητα και η γνώση του περιβάλλοντος. Το απόγειο θεωρείται ο άνθρωπος, το μόνο ον που διαθέτει αυτοσυνείδηση. Ωστόσο, εδώ υπάρχουν παράδοξα κι εξαιρέσεις. Συνδυάζουμε τη νοημοσύνη, τη συνείδηση, και το γνωστικό επίπεδο ενός όντος με την ύπαρξη και το μέγεθος του εγκεφάλου του, παραβλέποντας την απίστευτη ευφυία κάποιων υποτυπωδών οργανισμών.

Οι ιοί μεταλλάσσονται για να ξεφύγουν από το ανοσοποιητικό σύστημα του ξενιστή τους και χρησιμοποιούν το ξένο RNA ή DNA για να πολλαπλασιαστούν, τα περισσότερα παράσιτα ακολουθούν πολύπλοκες και απίστευτες τεχνικές επιβίωσης και πολλαπλασιασμού. Συνήθως, αυτές τις άλλες μορφές νοήμονος συμπεριφοράς τις παρακάμπτουμε με τον ταυτολογικό όρο «ένστικτο» (πού εδράζεται αυτή η υποθετική έμφυτη γνώση σε έναν στοιχειώδη μικροοργανισμό όπως π.χ. ο ιός;)

Επίσης, σημαντική είναι και η περαιτέρω διερεύνηση και σύγκριση της διαπιστωμένης ευφυίας όντων πολύ διαφορετικών μεταξύ τους όπως οι ιοί, τα παράσιτα, το δελφίνι, το χταπόδι, το κοράκι, ο παπαγάλος, η όρκα, τα πιθηκοειδή, κλπ. Εξ ίσου σημαντικό θέμα είναι η διερεύνηση του «ανθρώπινου παράδοξου»: πώς, χάρη στην εφαρμοσμένη λογική (Επιστήμη) ο άνθρωπος κατάφερε, μέσα σε ελάχιστο χρόνο, να βγει από τις σπηλιές και να ταξιδεύει στο διάστημα, αδυνατώντας παράλληλα να την εφαρμόσει στις σχέσεις με τους ομοίους του και στην επίλυση των αιώνιων κοινωνικών προβλημάτων (ανισότητα, εκμετάλλευση, φτώχεια, καταπίεση, μισαλλοδοξία, φανατισμός, πόλεμοι, κλπ.)

Η παρατήρηση ότι οι επιστήμες προάγονται από κάποιους λίγους προικισμένους κι εξέχοντες νόες ακυρώνεται από την αντιπαρατήρηση ότι και αυτοί οι «εξαίρετοι νόες» στις καθημερινές στους σχέσεις και δραστηριότητες συνήθως συμπεριφέρονται εξ ίσου παράλογα και βίαια με τον μέσο άνθρωπο.

ΣΤ) Στο ανθρώπινο επίπεδο παρατηρείται αυτό που συμβαίνει και με το συμπαντικό λογισμικό: άυλες ιδέες που εμφανίζονται στον εγκέφαλο του ανθρώπου μετατρέπονται στη συνέχεια σε υλική πραγματικότητα, αποδεικνύοντας έμπρακτα ότι ο ιδεαλισμός ισχύει, τουλάχιστον εν μέρει (η ιδέα προηγείται του πράγματος). Όλα τα αναρίθμητα επιτεύγματα του ανθρώπινου πολιτισμού προϋπήρξαν υπό τη μορφή άυλων ιδεών πριν υλοποιηθούν.

Κι εδώ συμβαίνει ότι και με τον γενικό κανόνα της παγιοποίησης των δομών: ιδέες (σκεπτομορφές) που επιμένουν και ενισχύονται, παγιώνονται, διογκώνονται, και μετατρέπονται σε εγρηγορότα (μεγάλες συλλογικές σκεπτομορφές): θρησκείες, ιδεολογίες, ήθη κι έθιμα, κόμματα, ποδοσφαιρικές ομάδες, πολυεθνικές εταιρείες, κλπ., που κυριαρχούν σε μεγάλους πληθυσμούς ανθρώπων. Άπαξ και παγιωθεί ένα εγρηγορός είναι εξαιρετικά δύσκολο να ξεφύγουν από αυτό τα άτομα που βρίσκονται υπό την επήρεια του ή να εκτοπιστεί και να αντικατασταθεί από κάποιο νέο.
Κι εδώ συμβαίνει ότι και με τους ζωντανούς οργανισμούς: οι σκεπτομορφές και τα εγρηγορότα συγκρούονται με σκοπό να εξουδετερώσουν το ένα το άλλο για να επικρατήσουν. Ο άθεος υλιστής βιολόγος Ρίτσαρντ Ντώκινς, στο βιβλίο του «Το εγωιστικό γονίδιο» προωθεί μια μάλλον μεταφυσική σχετική θεωρία: οι ιδέες-μιμίδια λειτουργούν ακριβώς όπως οι ιοί, χρησιμοποιούν τους ανθρώπινους εγκεφάλους για να αναπαράγονται και να διαιωνίζονται μέσω της διάδοσης/μόλυνσης.

Οι άνθρωποι αγνοούν επιδεικτικά ή βρίσκουν εξωφρενική τη θεωρία ότι χειραγωγούνται από τις ιδέες τους, παραβλέποντας ότι οι περισσότεροι νεκροί στην ανθρώπινη ιστορία οφείλονται την αντιπαράθεση ιδεών (θρησκείες, ιδεολογίες, κλπ.). Όσοι διαφωνούν θα μπορούσαν να μας εξηγήσουν ποιο είναι το συμφέρον που ωθεί π.χ. τον Μάρτυρα του Ιεχωβά να χτυπάει τα κουδούνια των σπιτιών, Κυριακή πρωί, για να προσηλυτίσει νέους πιστούς! Έχει κάποιο προσωπικό όφελος από αυτό;! Καίγεται τόσο πολύ για τη σωτηρία των ψυχών μας;! Ή μήπως απλά ο ιός της θρησκείας του τον ωθεί να τον μεταδώσει και σε άλλους εγκεφάλους;!

Ζ) Από όλα τα ανωτέρω προκύπτει μια γενική διαπίστωση: βασικό χαρακτηριστικό της ζωής στη Γη είναι η συνεχής ανελέητη σύγκρουση και η επικράτηση του ισχυρότερου (οργανισμού, λαού, ιδεολογίας, θρησκείας, επιχείρησης, κλπ.). Το αμέσως επόμενο ερώτημα είναι ποιος/τι επωφελείται από αυτή τη βίαιη κατάσταση; Η θεωρία του οντολογικού crash-test δεν φαίνεται να ευσταθεί και πολύ, δεδομένου ότι ακόμη και τα πετυχημένα είδη στο τέλος εξαφανίζονται, είτε ως θύματα κάποιας «φυσικής καταστροφής» (δεινόσαυροι), είτε ως θύματα της ίδιας της επιτυχίας τους (όπως λέγεται ότι θα γίνει σύντομα και με τον homo sapiens).

Η) Οπότε, κάνοντας μια πρώτη σύνοψη, οφείλουμε να αποδεχτούμε ότι το «Πρόγραμμα Γη» είναι τόσο θαυμαστά οργανωμένο ώστε αποκλείεται να είναι προϊόν τυχαίας δημιουργίας, αλλά παράλληλα και πολύ οδυνηρό κι αιματοβαμμένο για να είναι το δημιούργημα κάποιου πάνσοφου, πανάγαθου, και δίκαιου Θεού -όπως ισχυρίζονται οι μονοθεϊστικές θρησκείες. Πιθανότατα κάποιος ιθύνων νους, κάποια ασύλληπτη οντότητα κρύβεται πίσω του.
Το παράδοξο είναι ότι ενώ ο άνθρωπος διεξάγει πλειάδα βιολογικών πειραμάτων με μικρο-οργανισμούς κι ενώ δεν βρίσκεται ούτε καν στη μεσαία συμπαντική κλίμακα μεγεθών (άτομο-άστρο-γαλαξίας-Σύμπαν) κι ευφυίας, αποκλείει παντελώς το γεγονός να είναι και η Γη το πειραματικό εργαστήριο κάποιου υπερόντος ή κάποιας ανώτερης εξωγήινης νοημοσύνης. Για το πόσο πιθανό είναι κάτι τέτοιο αρκεί να σκεφτούμε ότι, λόγω περιορισμένου αισθητηριακού εξοπλισμού και νοημοσύνης, τα βακτήρια ενός πειραματικού εργαστηρίου προφανώς αγνοούν ότι αποτελούν το αντικείμενο πειράματος. Γιατί να μην συμβαίνει το ίδιο και με τον πλανήτη Γη και τον άνθρωπο;



Θ) Οι αποδείξεις και οι ενδείξεις περί αυτού είναι υπεραρκετές. Ας δούμε τις κυριότερες.
1) Οι αναρίθμητες συμπτώσεις που συνετέλεσαν στην εμφάνιση της ζωής πάνω στη Γη. Κάποιος επιστήμονας είπε χαρακτηριστικά ότι αναλογικά είναι σαν να ρίξαμε διακόσιες φορές κορώνα-γράμματα και να ήρθε και τις διακόσιες η ίδια όψη του νομίσματος! Στατιστικά οι πιθανότητες να συμβεί κάτι τέτοιο είναι απειροελάχιστες!

2) Οι τουλάχιστον πέντε καταγραμμένες μεγάλες μαζικές καταστροφές της ζωής πάνω στη Γη αφήνουν βάσιμες υπόνοιες ότι όποτε το πείραμα παίρνει λάθος τροπή ή δεν έχει τα επιθυμητά αποτελέσματα, ο πειραματιστής καταστρέφει τα πειραματόζωα και ξαναρχίζει από την αρχή. Υπάρχουν επίσης και πλήθος μικρότερες επιμέρους τέτοιες ομαδικές εξαφανίσεις (τοπικές καταστροφές, παγετώνες). Το παράξενο είναι ότι ύστερα από παρόμοια μαζικά ολοκαυτώματα η ζωή επανακάμπτει ταχύτατα και γρήγορα βλέπουμε την εμφάνιση νέων ειδών.

3) Η ανεξήγητα ραγδαία εξέλιξη του homo sapiens, ειδικά τα τελευταία 200 χρόνια (από την ιππήλατη άμαξα βρέθηκε να ταξιδεύει στο Διάστημα) που μοιάζει να κονιορτοποιεί κάθε θεωρία των πιθανοτήτων περί τυχαιότητας του συμβάντος. Επίσης, η διαπιστωμένη εγγενής αντίφαση ότι ενώ ο άνθρωπος είναι θεωρητικά το μοναδικό ον που διαθέτει λογική, δρα σχεδόν πάντα παράλογα και καταστροφικά. Η ιστορία της ανθρωπότητας είναι η ιστορία του ανθρώπινου παραλογισμού.
Ποιον απασχολεί το θεμελιώδες αδυσώπητο ερώτημα «homo sapiens: παρανοϊκός και αστροναύτης;» Είναι αρκούντως πειστική η θεωρία περί κακής συνεργασίας των τριών εγκεφάλων του ανθρώπου (Α. Καίσλερ), όταν μιλάμε για το τελειότερο δημιούργημα μιας… «τυχαίας εξέλιξης»;! (Εδώ, να πούμε ότι ίσως χρήζουν ειδικής και πολυεπίπεδης μελέτης περιπτώσεις ιδιαίτερων λαών όπως είναι οι Αιγύπτιοι, οι Έλληνες, οι Μάγια, ακόμη οι «εξωγήινοι» Ελβετοί, οι οποίοι, ύστερα από αγώνες και πολέμους διάρκειας 524 ετών, κατάφεραν να φτιάξουν μια όαση ειρήνης, ευημερίας, και δημοκρατίας μέσα στο τρελοκομείο που λέγεται «ανθρωπότητα»).
4) Οι αναρίθμητες συμπτώσεις (καταγραμμένες και μη) που συμβαίνουν καθημερινά στα ανθρώπινα δρώμενα, τόσο στα κοινωνικά όσο και στα ατομικά, και δείχνουν ότι πιθανώς να υπάρχουν έξωθεν καθοδηγητικές/διορθωτικές επεμβάσεις (μάχες που χάνονται ή κερδίζονται εξ αιτίας απίθανων και μυστηριωδών συμπτώσεων, η εμφάνιση των χαρισματικών ατόμων την κατάλληλη στιγμή στον κατάλληλο τόπο, τυχαία όσο και καθοριστικά συμβάντα στις προσωπικές ζωές των ανθρώπων, κλπ.).

5) Το γεγονός ότι η σύγχρονη Επιστήμη ανακάλυψε πως ο υλικός κόσμος έχει φαινομενικά υλική υπόσταση, ότι στην ουσία είναι μια ψευδαίσθηση, μια εικονική πραγματικότητα, αφήνει επί πλέον υπόνοιες ότι όχι μόνο πρόκειται για πείραμα αλλά πιθανότατα για πείραμα προσομοίωσης σε περιβάλλον παρόμοιο με εκείνο των δικών μας ηλεκτρονικών υπολογιστών. (Π.χ., αν είχαν αυτοσυνείδηση οι συντελεστές ενός ηλεκτρονικού παιχνιδιού θα αντιλαμβάνονταν ότι είναι άβουλα και προγραμματισμένα ενεργούμενα, κατευθυνόμενες ηλεκτρονικές μαριονέτες;). Σε αυτή την ερμηνευτική γραμμή κινούνται ορισμένοι σύγχρονοι φιλόσοφοι (Χίλαρυ Πούτναμ, Νικ Μπόστρομ) αλλά και νευροεπιστήμονες (Μπέντζαμιν Λίμπετ, Τζον-Ντύλαν Χάινες).

6) Το γεγονός ότι το λογισμικό του κόσμου μας είναι ήδη γραμμένο αποδεικνύεται και από τη διαπίστωση ότι κάποια χαρισματικά άτομα «προβλέπουν» (στην ουσία διαβλέπουν) μελλοντικά συμβάντα, τόσο ατομικά όσο και ιστορικά. Και μόνο αυτό το γεγονός θέτει επί πλέον υπό σοβαρή αμφισβήτηση και το θέμα της περίφημης «ελεύθερης βούλησης». Ο Θεόδωρος Μόδης, στο έργο του «Προβλέψεις» (Παν. Εκδ. Κρήτης, 2005), περιγράφει εμμέσως πλην σαφώς πώς εξωανθρώπινοι παράγοντες επεμβαίνουν καθοριστικά στα ανθρώπινα.

7) Η επίσης επιστημονική διαπίστωση ότι το σύμπαν μας είναι πολύ πιθανόν να εμπεριέχει συνολικά μέχρι και 11 διαστάσεις. Το τι ενδέχεται να υπάρχει στις υπόλοιπες ανώτερες διαστάσεις, οι οποίες ούτε καν φανταζόμαστε πώς μπορούν να είναι (αδυνατούμε να συλλάβουμε την έννοια του απλού τετραδιάστατου υπερκύβου) αφήνει όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά, όπως φυσικά και το να μην αντιλαμβανόμαστε την ύπαρξη του πειραματιστή ακριβώς επειδή ζει σε μια ανώτερη διάσταση (βλ. Έντουιν Άμποτ, «Επιπεδοχώρα», Θύραθεν 1988). Επίσης, δεν ξέρουμε τι ακριβώς είναι οι μυστηριώδεις Σκοτεινή Ύλη και Σκοτεινή Ενέργεια, που ανακάλυψε πρόσφατα η Επιστήμη ή μήπως ο κολοσσιαίος ίσκιος του Πειραματιστή μας; !

8 ) Τα πάσης φύσεως χαρισματικά άτομα (ηγέτες, επιστήμονες, συγγραφείς, καλλιτέχνες, κλπ.) που μοιάζουν να έρχονται από μια άλλη διάσταση ή να είναι προϊόντα κάποιου είδους μετάλλαξης, που τους δίνει όλες εκείνες τις απίστευτες ικανότητες που διαθέτουν, και τα οποία στην ουσία διαμορφώνουν ολόκληρη την ανθρώπινη ιστορία. Το μυστήριο της έμπνευσης στους τομείς των επιστημών, των τεχνών, των εφευρέσεων, και γενικότερα της ανθρώπινης σκέψης. Είναι πολλοί κι επώνυμοι εκείνοι που παραδέχονται πως έχουν την αίσθηση ότι οι ιδέες τους είναι σαν να υπάρχουν ήδη σε κάποιον υπερβατικό χώρο κι εκείνοι απλώς τις ανακαλύπτουν και τις κατεβάζουν στη Γη.

Είναι εξ ίσου χαρακτηριστικό ότι οι περισσότεροι χαρισματικοί λειτουργούν τις βραδινές ώρες, τότε που τα περισσότερα εγρηγορότα και οι σκεπτομορφές των ανθρώπων καταλαγιάζουν, και προφανώς έτσι μπορούν να έχουν πρόσβαση δίχως παρεμβολές προς την υπερβατική πηγή ιδεών που τους τροφοδοτεί. Επίσης, συχνά, οι λύσεις σε ένα διερευνούμενο πρόβλημα, οι ανακαλύψεις, κλπ. εμφανίζονται στη διάρκεια του ύπνου.

9) Τα χαρισματικά άτομα που μοιάζουν να υπηρετούν το Απόλυτο Κακό (Χίτλερ, Στάλιν, Πολ Ποτ) και συχνά γλυτώνουν μυστηριωδώς από τον θάνατο, μέχρι να ολοκληρώσουν την αιματηρή αποστολή τους. Οι εξ ίσου αποτρόπαιοι κατά συρροήν δολοφόνοι, μπροστά στην τερατωδία των οποίων ωχριά κάθε ψυχολογική εξήγηση (π.χ. μπορούν να εξηγηθούν οι απίστευτες φρικαλεότητες του Κυανοπώγωνα ψυχαναλυτικά;!) Πρέπει κάποτε να τελειώνουμε με αφελείς «εξηγήσεις» του μηχανιστικού τύπου π.χ. «τα σεξουαλικώς κακοποιημένα παιδιά γίνονται σεξουαλικοί κακοποιητές όταν ενηλικιώνονται». Γιατί να κάνουν αυτόβουλα κάτι το οποίο βίωσαν τα ίδια ως κάτι πολύ οδυνηρό και τρομακτικό σε αθώα άτομα, τα οποία δεν έχουν απολύτως καμία σχέση με το δικό τους πάθημα;

Είναι τελικά ο άνθρωπος ένα τόσο ασυνείδητο ον; Το γεγονός έχει μάλλον σχέση με την εύκολη και ταχύτατη μολυσματική μεταδοτικότητα του Κακού (σε αντίθεση με το Καλό), παρά με δήθεν ψυχολογικές εξηγήσεις, (βλ. Θανάσης Βέμπος, «Μαύρα υπόγεια ρεύματα», εκδ. Βερέττας 2001). Γενικά, μέγιστης απορίας άξιον είναι η διαπίστωση ότι όλοι σχεδόν οι άνθρωποι πασχίζουν να κάνουν πιο δύσκολη μια ήδη δύσκολη από τη φύση της ζωή και δεν το συνειδητοποιούν! Πολύ συχνά μάλιστα δρουν κι ενάντια στα προσωπικά τους συμφέροντα και ούτε καν το αντιλαμβάνονται! Είναι φυσιολογική αυτή η έλλειψη συνείδησης και αυτοσυνείδησης από το θεωρητικά πλέον εξελιγμένο και συνειδητό επίγειο ον;

10) Η απόκοσμη και εφιαλτική ατμόσφαιρα των οργανωμένων και μαζικών ανθρώπινων τερατωδιών. Σίγουρα τα θύματα των σταλινικών Δικών της Μόσχας, του ναζιστικού εβραϊκού Ολοκαυτώματος, των μαζικών εκκαθαρίσεων των Ερυθρών Χμερ, κλπ. ζούσαν εκείνες τις φρικαλεότητες με την οδυνηρή εντύπωση ότι έπαιζαν σε ένα αιματηρό θεατρικό έργο απόλυτου παραλογισμού, ενορχηστρωμένου από κάποιον υπερβατικό σαδιστή σκηνοθέτη, διότι πολύ απλά όλα εκείνα στερούνταν παντελώς στοιχειώδους λογικής. Αυτό δεν είναι μια υπόθεση, είναι μια βεβαιότητα, αρκεί να το φανταστεί κανείς.

11) Οι πάσης φύσεως αμέτρητες σεξουαλικές διαστροφές (που επίσης δεν μπορούν να εξηγηθούν όλες ψυχαναλυτικά), οι ευφάνταστες και αποτρόπαιες πρακτικές βασανισμού ζώων κι ανθρώπων, ο ξυλοδαρμός, η σεξουαλική κακοποίηση, και η δολοφονία παιδιών από τους ίδιους τους γονείς τους, οι μαζικές εξολοθρεύσεις για αναπόδεικτες φυλετικές, θρησκευτικές, ιδεολογικές ή άλλες διαφορές, και πολλές άλλες ανθρώπινες φρικαλεότητες καλυμμένες υπό τον μανδύα των θρησκευτικών και πολιτιστικών εθίμων (θυσίες, ανθρωποθυσίες, περιτομή, κλειτοριδεκτομή, κάψιμο της γυναίκας στη νεκρική πυρά μαζί με το πτώμα του συζύγου της, κλπ.).

12) Η μυστηριώδης 5η συμπαντική δύναμη που λέγεται «έρωτας» και που συνδέει άτομα συνήθως με διαφορετικό χαρακτήρα. Στην πρώτη του φάση μοιάζει με ίωση: το προσβληθέν άτομο δεν έχει διάθεση για φαγητό, έχει διαταραχές ύπνου, στερητικό σύνδρομο σε κάθε απομάκρυνση από το αντικείμενο του βασανιστικού πόθου του. Μόλις η υπνωτιστική επίδρασή του παρέλθει και υλοποιηθεί το ζητούμενο της πειραματικής διασταύρωσης (τεκνοποίηση), τα δύο πειραματόζωα ανακαλύπτουν έκπληκτα τις διαφορές τους και χωρίζουν επιρρίπτοντας ευθύνες το ένα στο άλλο, αδυνατώντας να αντιληφθούν ότι έπεσαν θύματα μιας έξωθεν χειραγώγησης κι εξαπάτησης. Η σοκαριστική διαπίστωση ότι ο έρωτας είναι το πλέον διαδεδομένο ναρκωτικό, είναι το αληθινό «όπιο του λαού».

13) Οι διάφορες ανεξήγητες πράξεις αυτοκαταστροφής, όπως οι αυτοκτονίες τύπου «κεραυνός εν αιθρία». Συχνά οι μελλοντικοί αυτόχειρες αφήνουν να διαφαίνονται στοιχεία για τη μελλοντική τους πράξη (κατάθλιψη, μελαγχολία, σχετικές αναφορές/απειλές). Υπάρχει όμως κι ένα ποσοστό το οποίο δεν είχε θεωρητικά κανέναν λόγο να καταφύγει στην ύστατη πράξη απόγνωσης, δεν είχε το παραμικρό πρόδρομο σύμπτωμα, και όμως τελικά κατέληξε μυστηριωδώς στον αυτόβουλο θάνατο αφήνοντας εμβρόντητο το περιβάλλον του. Επίσης, φαινόμενα τύπου anorexia nervosa είναι εξ ίσου ύποπτα.Είναι δυνατόν το άτομο να μην βλέπει τον εαυτό του στον καθρέφτη όπως πραγματικά είναι (δηλαδή αποσκελετωμένο) αλλά υπέρβαρο, και να συνεχίζει την αποχή από το φαγητό μέχρι θανάτου;! Στην ίδια κατηγορία μπορούν να συμπεριληφθούν και οι μυστηριώδεις αυτοάνοσες ασθένειες, στις οποίες ο οργανισμός επιτίθεται στον ίδιο τον εαυτό του.

14) Τα ευχάριστα της ζωής αποδεικνύονται, κατά σαδιστικό τρόπο, δυσάρεστα και συχνά μάλιστα θανάσιμα. Οι τροφές που είναι ευχάριστες στη γεύση είναι βλαβερές για τον οργανισμό, και το αντίθετο. Στα σεξουαλικά όργανα, την πηγή της πολυπόθητης ερωτικής ηδονής, στήνουν ύπουλη ενέδρα τρομερά μικρόβια που μεταδίδουν επώδυνες, βασανιστικές, και συχνά θανατηφόρες ασθένειες (σύφιλη, AIDS).

15) Οι κυρίαρχες θρησκευτικές πεποιθήσεις ότι πίσω από αυτόν τον αποτρόπαιο επίγειο θάλαμο βασανιστηρίων μπορεί να κρύβονται κάποιες καλές κι αγαθές θεότητες, αποτελούν λογισμικά εμφυτεύματα συσκότισης. Το ίδιο και οι διάφορες ανατολικές πρακτικές (αυτοσυγκέντρωση, διαλογισμός), οι οποίες δεν κάνουν παρά να παράγουν ενδορφίνες ανακούφισης στον εγκέφαλο ή πιθανότατα κάποια ψεύτικα οράματα για την ύπαρξη ενός βαθύτερου κι ενιαίου Καλού Ενός, του οποίου αναπόσπαστο κι αθάνατο μέρος αποτελούν όλοι και όλα.

Εδώ, να αναφέρουμε μια διαδεδομένη δοξασία που υπάρχει σε πολλές μυθολογικές και θρησκευτικές παραδόσεις, εκείνη του κλέφτη της γνώσης από τους Θεούς/Θεό, την κοινοποίησή της στους ανθρώπους, και τη σκληρή τιμωρία των παραβατών (Προμηθέας, Εωσφόρος, κ.ά.). Να υποθέσουμε ότι το κλεμμένο μυστικό ήταν η ανακάλυψη του «πειραματικού εργαστηρίου Γη»; Καθόλου απίθανο, τουναντίον μάλιστα. Ένα επίσης σχετικό θέμα είναι η από αρχαιοτάτων χρόνων διαπίστωση ότι οι άνθρωποι του πνεύματος πάσχουν σε μεγάλο ποσοστό από μελαγχολία. Μήπως είναι κι αυτή μια μορφή άνωθεν προμηθεϊκής τιμωρίας για όσους βοηθούν τους ανθρώπους να βγουν από το πλατωνικό σπήλαιο των ίσκιων στον πραγματικό κόσμο της γνώσης και της αλήθειας;

16) Ένας άλλος μυστηριώδης τομέας που χρήζει περαιτέρω «εναλλακτικής» διερεύνησης είναι εκείνος του ύπνου και των ονείρων. Σε ποιο επίπεδο της έμβιας ζωής εμφανίζονται (π.χ. οι απλοί οργανισμοί δεν κοιμούνται ούτε ονειρεύονται); Μήπως η λειτουργία τους έχει σχέση με τον προγραμματισμό και τον έλεγχο των γήινων πειραματόζωων (ανθρώπων και ζώων); Πώς εξηγούνται τα προφητικά όνειρα; Είναι δυνατόν να θεωρούμε «φυσιολογικό» το γεγονός ότι ο εγκέφαλος δημιουργεί, σκηνοθετεί, και παίζει κάθε βράδυ τα πιο ευφάνταστα σενάρια (σαν ταινίες έρωτα, περιπέτειας, τρόμου, σουρεαλισμού, κλπ.) ερήμην μας; Αυτό δεν σημαίνει ότι τελικά δεν ελέγχουμε το σημαντικότερο όργανο τους σώματός μας; Κι αν δεν ελέγχουμε τον εγκέφαλό μας πώς πιστεύουμε ότι ελέγχουμε τη ζωή μας; !

17) Οι ιδιοφυείς αρχαίοι Έλληνες παρατήρησαν τη νοητική εκείνη μορφή συσκότισης που μας ωθεί μερικές φορές να ενεργούμε με μια ξαφνική έκρηξη ανεξέλεγκτης βίας (μένος), την ονόμασαν άτη, και υπέθεσαν ότι ήταν ένας από τους διάφορους τρόπους θεϊκής επέμβασης στα ανθρώπινα. Εξ άλλου, αυτό είναι και το κεντρικό μοτίβο των τραγωδιών: μια σκληρή μοίρα που επιβάλλεται άνωθεν στους πρωταγωνιστές. «Το φταίξιμο δεν είν’ δικό μου, η βούλησή μου άχρηστη, κάτι αλλόκοτο φώλιασε μέσα μου, απ’ τις δυνάμεις μου πιο δυνατό» Ευριπίδης, «Φαίδρα». Στην εποχή μας την ονομάζουμε «θόλωμα του μυαλού», «κακιά στιγμή», «κακιά ώρα», κλπ., και είναι υπαίτια για σωρεία βίαιων, ανεξέλεγκτων, κι ανεξήγητων πράξεων που συχνά αφήνουν εμβρόντητους ακόμη και τους ίδιους τους δράστες και οφείλονται πιθανότατα σε έξωθεν παρεμβάσεις.

18) Μια άλλη τρομακτική σε επιπτώσεις ανθρώπινη ιδιαιτερότητα είναι το μίσος. Τα ζώα αγνοούν αυτό το χαρακτηριστικό, κυνηγούν, μονομαχούν τελετουργικά για τα θηλυκά ή για τη θέση του κυρίαρχου αρσενικού μέσα από τις επιταγές του γενετικού τους προγραμματισμού, δίχως τη συναισθηματική υπερφόρτωση και τις τεράστιες εκρήξεις του καταστρεπτικού μίσους και της συχνά επακόλουθης εκδικητικότητας που χαρακτηρίζουν τον «πολιτισμένο και ανώτερο» άνθρωπο, τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο. Το μίσος είναι το πραγματικό πυρηνικό όπλο της ανθρωπότητας, και δυστυχώς το διαθέτουν όλοι ανεξαιρέτως.

William_Blake (3)

19) Γενικώς, η ζωή στη Γη μοιάζει να είναι ένας σαδιστικός συνδυασμός στρατοπέδου καταναγκαστικών έργων και σφαγείου. Όλα τα όντα είναι απασχολημένα πυρετωδώς με την εξεύρεση τροφής, την επιβίωση, και τη διαιώνιση του γήινου βιοσυστήματος. Το ίδιο και ο άνθρωπος, και μάλιστα ακόμη και όταν έχει εξασφαλίσει την άνετη επιβίωση για τον ίδιο και για γενιές ολόκληρες απογόνων του, συνεχίζει μηχανικά την επίπονη αυτή καθημερινή δραστηριότητα που λέγεται «εργασία»

Η επίγεια ανθρώπινη ευτυχία είναι ένα άπιαστο όνειρο, ένα μαρτύριο του Σισύφου. Ακόμη κι εκείνοι που έχουν όλα τα απαραίτητα για να είναι ευτυχισμένοι δεν είναι, είτε λόγω ανεξήγητης απληστίας (θέλουν ολοένα και περισσότερα), είτε λόγω τραγικών συμβάντων (απώλειες, θάνατοι αγαπημένων προσώπων, σοβαρές/χρόνιες ασθένειες, κλπ.) είτε για αδιευκρίνιστους λόγους (το γνωστό «η ανικανοποίητη φύση του ανθρώπου»). Ο Ρόμπερτ Μπέρτον, στο μνημειώδες έργο του «Η ανατομία της μελαγχολίας» (Λονδίνο, 1621) γράφει χαρακτηριστικά: «Μια στάλα μέλι συνήθως πάει με ένα βαρέλι χολή, ένα σπυρί ευχαρίστησης με ένα σακί πόνο, μια χούφτα χαρά με μια αγκαλιά λύπη. Σαν τον κισσό που αγκαλιάζει το δέντρο, αυτά τα δεινά αγκαλιάζουν σφιχτά ολόκληρη τη ζωή μας».

20) Κι εδώ προστίθεται ένα άλλο ανθρώπινο παράδοξο. Ακόμη και όταν η ζωή ενός ατόμου έχει γίνει μια αφόρητη καθημερινή ταλαιπωρία (χρόνιες οδυνηρές ασθένειες, απόλυτη ένδεια, μοναξιά) και παρά το γεγονός πως γνωρίζει ότι ο θάνατος είναι το αναπόφευκτο τέλος, το άτομο επιθυμεί να αναβάλει, όσο περισσότερο γίνεται, την αποχώρησή του από αυτόν τον αποτρόπαιο επίγειο θάλαμο βασανιστηρίων! Λες και κάτι τον ωθεί να υποστεί τον εξευτελιστικό βασανισμό του μέχρις εσχάτων!

Και υπάρχουν και χειρότερα. Ενώ στις παλιές πολυθεϊστικές θρησκείες η αυτοκτονία θεωρείτο μια κατανοητή κι επιτρεπτή προσωπική επιλογή, στις μονοθεϊστικές θρησκείες που επικράτησαν στη συνέχεια και κυριαρχούν σήμερα στην ανθρωπότητα, θεωρείται μέγιστη αμαρτία και προβλέπονται βαρύτατες ποινές για τον απεγνωσμένο παραβάτη, αποτρέποντας έτσι την πρόσβαση σε αυτή την ύστατη «έξοδο κινδύνου»!

Το όλο αποτρόπαιο σκηνικό μοιάζει με τη γνωστή σε όλους εικόνα του χάμστερ στο κλουβί του, το οποίο είναι απασχολημένο με το να γυρίζει πυρετωδώς τη ρόδα του. Ποιος επωφελείται από αυτή την επώδυνη κατάσταση: είτε από το πείραμα, είτε από το θέαμα, είτε από την παραγόμενη βιοενέργεια, είτε από τα αρνητικά συναισθήματα που εκπέμπουν όλοι οι δύστυχοι έγκλειστοι στην κολοσσιαία ρόδα του πειραματικού εργαστηρίου Γη; Αυτό θα πρέπει να είναι στο εξής το βασικό ερώτημα της επείγουσας διεπιστημονικής διερεύνησης του Κόσμου. Κι αυτό επειδή στην ουσία πρόκειται για την αρχή ενός μοναδικού και τιτάνιου αγώνα του ανθρώπινου είδους ενάντια στον Υπερβατικό Βασανιστή του!

Κάτι εκεί έξω (κι εδώ μέσα) παίζει μαζί μας, όπως η γάτα με το ποντίκι!
Ο εχθρός δεν είναι ο Άλλος, ο Εχθρός είναι Αλλού!

@ Δ. Χορόσκελης / 2012
Αναζήτησε του ίδιου: ΠΑ-ΓΗ-ΔΑ: Η Φυσική Ιστορία του Αφύσικου
Φωτογραφίες: Ουίλιαμ Μπλέικ (αγγλ. William Blake, 28 Νοεμβρίου 1757 – 12 Αυγούστου 1827) ήταν ένας από τους σημαντικότερους Άγγλους ποιητές και παράλληλα ζωγράφος, χαράκτης, εικονογράφος, μυστικιστής και οραματιστής. Χαρακτηρίζεται συχνά ως ο «Προφήτης» της αγγλικής λογοτεχνίας και υπήρξε αναμφισβήτητα ένας από τους πλέον εκκεντρικούς και πολύπλευρους καλλιτέχνες. Αν και στην εποχή του χλευάστηκε ως παράφρων, σήμερα τιμάται ως μεγαλοφυΐα και συγκαταλέγεται ανάμεσα στους μείζονες ποιητές της παγκόσμιας λογοτεχνίας.


http://terrapapers.com/?p=37958

Ο δήθεν ηρωισμός του Γλέζου

Ο δήθεν ηρωισμός του Γλέζου 
Το ψέμα της αρπαγής της ναζιστικής σημαίας
Γιατί το θεωρούμε ψέμα; Γιατί απλούστατα δεν έχει τις προδιαγραφές για να είναι αλήθεια. Αν ήταν αλήθεια, θα είχε την ανάλογη πιστοποίηση, την οποία όλοι οι εμπλεκόμενοι σε ιστορικά γεγονότα αναζητούν απεγνωσμένα. Όταν η αλήθεια είναι πραγματική και βολεύει, είναι πάντα πιστοποιημένη. Όταν δεν είναι πραγματική, ακολουθούνται “πατέντες”, οι οποίες υποκαθιστούν την ιστορική “απόδειξη”. Στην Μπανανία με το όνομα Ελλάς η αλήθεια είναι σχεδόν πάντα υποκειμενική. Η επιστημονική της επιβεβαίωση γίνεται μόνον όταν βολεύει το παρακράτος και τα ξένα αφεντικά. Μια τέτοια περίπτωση ανεπιβεβαίωτης και ταυτόχρονα αναμφισβήτητης αλήθειας είναι και η περίπτωση του Γλέζου.

Ο “ηρωισμός” του Γλέζου ποτέ δεν πιστοποιήθηκε για την αλήθειά του από κάποια επίσημη κρατική αρχή. Περίεργο δεν είναι αυτό; Ένα δημόσιο πρόσωπο τιμάται επί μισό αιώνα σαν ήρωας και το επίσημο κράτος δεν έχει γνώση της πραγματικότητας που τον αφορά; Είναι βουλευτής του ελληνικού κράτους από το 1951 και θα έπρεπε —αν υπήρχε δόση “αλήθειας” στους ισχυρισμούς του— να γίνει μια επίσημη πραγματογνωμοσύνη από τις υπηρεσίες του στρατού, όπως συμβαίνει στις περιπτώσεις που γίνονται έρευνες και παίρνονται μαρτυρίες, προκειμένου να αποδοθούν τιμητικές διακρίσεις και παράσημα. Υπάρχει ο φάκελος της περίπτωσής του στη Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού;

Ο “ηρωισμός” του Γλέζου, ο οποίος είναι γνωστός στο Πανελλήνιο, ποτέ δεν επιβεβαιώθηκε από καμία επίσημη αρχή. Ποτέ δεν έγινε μια αναπαράσταση του όλου εγχειρήματος. Ποτέ δεν αναζητήθηκαν τα αποδεικτικά στοιχεία, τα οποία υποτίθεται αφέθηκαν στον χώρο του “ηρωισμού” και ποτέ δεν ανευρέθηκαν. Ο “ηρωισμός” του στηρίζεται στους δικούς του αναπόδεικτους ισχυρισμούς. Γιγαντώθηκε χάρη στις φήμες και τις διαδόσεις των σταλινικών συνοδοιπόρων τού παλιού διευθυντή τού Ριζοσπάστη και της Αυγής. Στις φήμες ενός μετρ του είδους, όπως είναι ο ίδιος. Στις φήμες υπέρ κάποιου, ο οποίος έχει εκπαιδευτεί από την KGB στην προπαγάνδα. Με συνεντεύξεις του ιδίου “πιστοποιήθηκε” ο “ηρωισμός” του. Η πιο σοβαρή πιστοποίησή του ηρωισμού τους ήταν ο “θαυμασμός” του Φρέντυ Γερμανού. Ήταν η εποχή που “για να το “λέει” η τηλεόραση, μάλλον θα είναι αλήθεια”. Η τηλεόραση πράγματι το είπε και αυτό έβαλε χωρίς εξετάσεις τον Γλέζο στο πάνθεον των Ελλήνων ηρώων.

Μυρίζει πολύ η δουλειά και μυρίζει CIA. Γιατί είχαν ανάγκη μια τέτοια κατασκευή; Γιατί κάποιοι προετοίμαζαν τον στημένο Εμφύλιο και γνώριζαν ότι θα προκύψουν ανάγκες, προκειμένου να προστατεύσουν τους εκλεκτούς τους. Γνώριζαν εκ των προτέρων ποιοι θα πέθαιναν στο Παραπέτασμα σαν τον Ζαχαριάδη ή τον Κόκκαλη και ποιοι θα παρέμεναν στην Ελλάδα σαν πέμπτη φάλαγγα. Αυτοί οι δεύτεροι έπρεπε να “ηρωοποιηθούν” τεχνητά, για να μπορούν να γίνονται ανεκτοί από έναν λαό, ο οποίος θα μάτωνε από έναν Εμφύλιο που αυτοί προκάλεσαν. Να γίνουν ανεκτοί, όπως ο εγκληματίας Γλέζος τού καγκεμπίτικου Ριζοσπάστη. Από την αρχή δηλαδή γνώριζαν ποιοι θα επιβίωναν στην Ελλάδα και θα διακρίνονταν μετά το αιματοκύλισμα του Εμφυλίου Θεοδωράκηδες, Φλωράκηδες, Κίρκοι και Γλέζοι από τα ίδια γραφεία έπαιρναν φύλλα πορείας.

Η CIA τον κατασκεύασε, για να δώσει ένα καλό στέλεχος στην KGB, προκειμένου να παίζεται στην Ελλάδα η “παράσταση” του ανταγωνισμού της ψυχροπολεμικής εποχής. Η ίδια η CIA είναι προφανές ότι προστάτευσε τον Γλέζο από κάθε έρευνα του ελληνικού κράτους για την “ηρωική” του πράξη. Γιατί είναι προφανές πως ήταν η CIA; …Γιατί μόνον αυτή μπορούσε να το κάνει …Μόνον οι Αμερικανοί μπορούσαν να προστατεύσουν τους “ήρωες”, οι οποίοι μας οδήγησαν στη σημερινή αθλιότητα. Αυτό έκαναν καθ’ όλη τη μεταπολεμική περίοδο …Προστάτευαν τους ανθρώπους τους στην Ελλάδα …Τον “ήρωα” Γλέζο, τον “ήρωα” Ανδρέα, αλλά και τη Δαμανάκη αργότερα …και τον Τσίπρα σήμερα.

Όλοι οι “ήρωες” του ΚΚΕ είναι του τύπου “πίστευε και μη ερεύνα”. Όλοι “ήρωες” σε “εξορίες”, “φυλακές” και “βασανιστήρια”. Όμως, τους φακέλους της “επάρατης” Δεξιάς, οι οποίοι θα τους “δικαίωναν”, πρώτοι απ’ όλους έσπευσαν να τους κάψουν. Γιατί χαίρονταν τόσο πολύ οι σταλινικοί με το κάψιμό τους; Γιατί τόσοι ασπασμοί και συχαρίκια μπροστά στις υψικαμίνους της Χαλυβουργικής; Μήπως γιατί αυτοί οι ίδιοι ήταν οι “συγγραφείς” των φακέλων της “δεξιάς” Ασφάλειας; Αυτή είναι η μόνιμα μυστικοπαθής τους στάση. Όσο μπορεί κάποιος να ερευνήσει το “Πολυτεχνείο”, άλλο τόσο μπορεί να ερευνήσει και την υπόθεση Γλέζου. Όταν στο Πολυτεχνείο αναγράφονται σαν νεκροί του ό,τι υπήρχε πρόχειρο από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, αντιλαμβανόμαστε τα υπόλοιπα. Όταν αυτά τα αίσχη γίνονται σε περιόδους πρόσφατες —και μάλιστα σε περιόδους ελευθερίας— αντιλαμβανόμαστε τι κατασκευαζόταν επί Εμφυλίου πολέμου με όλες τις μυστικές υπηρεσίες παρούσες και κυρίαρχες στην Ελλάδα.

Τέτοια κατασκευή ήταν κι ο Γλέζος. Προστατευμένη άνωθεν. Είναι δυνατόν το ελληνικό κράτος να έστελνε τον Γλέζο σε πραγματικές δίκες για προδοσίες και κατασκοπίες και να αδυνατούσε να τον τιμωρήσει, γιατί αντιδρούσε ο κόσμος για τον “ήρωα”; Είναι δυνατόν να μπορούσε να τον τιμωρήσει, απλά αποκαθηλώνοντας τον και να μην το έκανε; Γιατί δεν τον εξευτέλιζε, όπως ήταν στις δυνατότητές του να το κάνει; Γιατί δεν τον πήραν από το αυτί να τους δείξει πού έθαψε την κλεμμένη σημαία; Γιατί δεν έκαναν μια απόπειρα αναπαράστασης του όλου εγχειρήματος; Να μαζέψουν ολόκληρη την Αθήνα κάτω από την Ακρόπολη, για να τους δείξει ο ήρωας πώς και από πού ανέβηκε στον βράχο. Να μαζέψουν χιλιάδες Αθηναίους και να του πετάνε τα βρακιά τους, για να μαζέψει πανί και να αντικαταστήσει τη σημαία που δεν βρίσκει.

Κατασκευή ήταν ο “άθλος” του Γλέζου. Κατασκευή από τους έμπειρους συνωμότες της KGB και εκτελεσμένη από αδίστακτους προδότες, όπως ο Γλέζος. Ανθρώπους, οι οποίοι γνώριζαν πώς γίνονται αυτά τα πράγματα. Δεν είναι τυχαίο που ο πιο σφοδρός πολέμιος τού πολύ ηρωικότερου συμβάντος με τον Κουκίδη -που φέρεται ότι γκρεμίστηκε από την Ακρόπολη τυλιγμένος με την ελληνική σημαία, που αρνούνταν να παραδώσει-  ήταν ο Γλέζος. Κατασκευασμένη τη θεωρεί την υπόθεση Κουκίδη. Ανύπαρκτο πρόσωπο θεωρεί τον Κουκίδη. Ξέρει δηλαδή ο “αγνός” Γλέζος από κατασκευές. Δεν είναι ούτε αγαθός ούτε άβγαλτος. Ξέρει τα κόλπα. Δεν θεωρεί τον Κουκίδη συνάδερφό του ήρωα. Ο Κουκίδης ήταν ψεύτικος και ο Γλέζος “αληθινός”.

Και λίγο Ντε Γκολ στηn σούπα του ψέματος.
Μέσα στην αυθαίρετη παπαρολογία του ψέματος έβαλαν και τον Ντε Γκολ. Ο Γάλλος στρατηγός φέρεται να χαρακτήρισε τον Γλέζο “Πρώτο παρτιζάνο της Ευρώπης”. Τι μπορεί να επιβεβαιώνει αυτή η δήλωση; Τίποτε απολύτως. Εφόσον μέχρι το 1945 ήταν άγνωστοι οι δράστες του περιστατικού, οι δηλώσεις αυτές έγιναν μετά το 1945. Όταν το ελληνικό κράτος δεν γνωρίζει την αλήθεια για το περιστατικό, θα τη γνωρίζει ο Γάλλος; Επιπλέον, συμβαίνει το εξής: Αυτή η δήλωση θα είχε αξία μαρτυρίας μόνον εάν γινόταν επί Κατοχής. Μόνον εάν ο “παρτιζάνος” ήταν γνωστός και καταδιωκόταν από τις δυνάμεις Κατοχής. Εφόσον οι δηλώσεις έγιναν εκ των υστέρων, ουδεμία αξία έχουν ως αποδείξεις γεγονότων.

Αυτές οι δηλώσεις, όταν γίνονται, έχουν αξία μαρτυρίας μόνον όταν ο παράγων χρόνος, όπου αυτές έγιναν, το επιτρέπει. Τι θέλουμε να πούμε; Τι αξία έχει να δηλώσει κάποιος το 2013: “είδα κάποτε έναν νεαρό Αργεντίνο ονόματι Μέσι στις ποδοσφαιρικές ακαδημίες της Μπαρτσελόνα και πάντα πίστευα ότι έχει λαμπρό μέλλον”. Αν αυτό το δηλώσεις το 2004, είσαι ο πρώτος ανιχνευτής. Αν έχεις ντοκουμέντα ότι το είχες δηλώσει τότε, αποδεικνύεται η γνώση σου. Αν εμφανιστείς σήμερα και απλά ισχυρίζεσαι ότι το είπες κάποτε, δεν έχει την παραμικρή αξία. Ο ισχυρισμός σου δεν αποδεικνύει τίποτε. Τέτοια ήταν και η δήλωση του Ντε Γκολ. Άνευ σημασίας, γιατί ήταν εκτός timing. Η Ελλάδα ήταν ελεύθερη και τα λαμόγια παρίσταναν τους παρτιζάνους στα καφενεία.
Τι πιστεύουμε για τη δήλωση; Το πιο πιθανό είναι ο Ντε Γκολ να μην γνώριζε καν ότι έκανε τέτοια δήλωση, γιατί πιθανότητα να μην γνώριζε έναν ασήμαντο σταλινικό σαν τον Γλέζο. Απλά, σε κάποια εργαστήρια κάποιοι κατασκεύασαν αυτήν τη δήλωση και τη σέρβιραν στο πόπολο, προκειμένου να τη χρησιμοποιήσουν σαν “απόδειξη” την ώρα που δεν είχαν καμία άλλη απόδειξη του ηρωισμού τους. Ακόμα όμως κι αν έκανε αυτήν τη δήλωση, θα μπορούσε να είναι μέσα στα πλαίσια των εξυπηρετήσεων μεταξύ των κυβερνήσεων και των μυστικών τους υπηρεσιών, προκειμένου να διευκολύνουν την παραγωγή δικών τους πολιτικών προσώπων. Δυστυχώς συμβαίνουν κι αυτά. Κάποιοι ξένοι συμμετέχουν στην κατασκευή ψεύτικων ηρώων, για να μπορούν μετά να τους εκβιάζουν. Για να μπορούν να διεκδικούν αντιπαροχές, όταν αυτοί θα προοδεύσουν.

Πώς είπε ο τενεκές ο Ραούλ Κάστρο στον Τσίπρα; «Ώστε εσύ είσαι ο Έλληνας, που όλοι περιμένουμε να γίνει Πρωθυπουργός;” Σώπα ρε τενεκέ Κάστρο, που περιμένεις κι εσύ μαζί με τους “όλους” να δεις τον Τσίπρα Πρωθυπουργό. Σώπα ρε “δημοκράτη” σταλινικέ, που κληρονόμησες τον αδερφό σου με δημοκρατικές διαδικασίες. Σώπα ρε “δημοκράτη”, που πέρσι στα 82 χρόνια σου χρόνια εκλέχθηκες Πρόεδρος, αλλά διαβεβαίωσες τους πάντες ότι δεν θα επιδιώξεις την επανεκλογή σου το 2018; Όλα κι όλα …Τόπο στα νιάτα δίνει ο Ραούλ. Τον Άγιο Πέτρο τον ρώτησε αν το 2018 θα είναι ανάμεσα στους ζωντανούς, για να διεκδικήσει πόστο;
Τέτοιοι είναι οι σταλινικοί. “Δημοκράτες”, που δεν γνωρίζουν στάνες. “Ελεύθεροι” άνθρωποι, που τους εκπλήσσει η κακία του κόσμου. Έτσι αγοράζονται οι δηλώσεις, οι οποίες κατόπιν εμφανίζονται σαν “προφητικές”. Έτσι γίνονται οι προωθήσεις ημετέρων και κατόπιν περιμένουν αντιπαροχές όλων των ειδών. Έτσι γίνονται τα ντίλια του παρασκηνίου και των μυστικών υπηρεσιών. Ο Ραούλ, εκτός από τα φάρμακά του, μπορεί να μην γνωρίζει όχι τον Τσίπρα, αλλά ούτε κατά πού πέφτει η Ελλάδα. Η δήλωσή του, όμως, έγινε φέιγ βολάν στην Ελλάδα. Η δήλωσή του έδωσε “διεθνές” κύρος στον Alexis. Έτσι κάπως ήταν και η δήλωση του Ντε Γκολ. Βεβαιωτική του τίποτε κι έδωσε διεθνές κύρος στον Manolis.

Γλέζος: Ο σταλινικός παιδονόμος
Ο Γλέζος θα πέθαινε σχεδόν ξεχασμένος, αν δεν είχαμε τη σημερινή απότομη κατάρρευση του δικομματισμού. Ξεχασμένος, όμως, σε περίπτωση που κάποιος είναι ένας απατεώνας, δεν είναι απαραίτητα κακό. Ξεχασμένος σημαίνει ασφαλής, γιατί στην Ελλάδα τους νεκρούς δεν τους κρίνουμε. Ασφαλής σημαίνει ότι θα χανόταν μαζί του κάθε πιθανότητα να αναζητηθεί κάποτε η αλήθεια που τον αφορούσε. Όπως ο θάνατος προστάτευσε τη δωσίλογη Μερκούρη, έτσι θα προστάτευε και τον Γλέζο. Θα πέθαινε σαν “ήρωας”, όπως η Μερκούρη πέθανε σαν “σοσιαλίστρια” πολυτελείας.

Όμως, η κατάρρευση του δικομματισμού όλα αυτά τα ανέτρεψε. Η απότομη πτώση του ΠΑΣΟΚ έκανε τους Αμερικανούς να αναζητήσουν έναν νέο πόλο, για να στηρίξουν το καταρρέον σκηνικό. Η Αριστερά όμως, την οποία γνώριζαν, είναι πολύ συγκεκριμένη. Είναι οι παλιοί χαφιέδες του Κολεγίου τού ΚΚΕ και αυτούς γνώριζαν. Είναι η Αριστερά που ο Αλτσχάιμερ Γλέζος δεν γνώρισε ποτέ. Είναι η Αριστερά του ΚΚΕ, που τα έπαιρνε από τη Σοβιετική Ένωση και οι ΗΠΑ τα κατέγραφαν, για να μπορούν να τους εκβιάζουν. Για να τους έχουν πάντα στο χέρι με έτοιμες κατηγορίες περί κατασκοπίας, συνεργασίας με τον εχθρό κλπ.

Η εποχή των δεινοσαύρων είχε περάσει και ελάχιστοι ήταν αυτοί, οι οποίοι είχαν τις προδιαγραφές να τους εξυπηρετήσουν. Ακόμα και το ΚΚΕ έχει χάσει τα παλιά στελέχη, που γνώριζαν τα κανάλια. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι πέρασαν ήδη πάνω από είκοσι χρόνια από την κατάρρευση του υπαρκτού. Ελάχιστοι ήταν αυτοί, οι οποίοι είχαν την ηλικία και άρα την εμπειρία αυτών των καταστάσεων. Τα άβγαλτα παιδιά της εποχής, όπως είναι ο Γιωργάκης ή ο Αντωνάκης, έχουν περάσει πλέον τα εξήντα. Στην ανάγκη αυτήν βρέθηκε ο Γλέζος σαν λύση. Είχε τα προσόντα να τους κάνει τη δουλειά. Να κατευθύνει με την “εμπειρία” του την Αριστερά εκεί όπου θέλουν τα αφεντικά και όχι απαραίτητα εκεί όπου θέλουν οι αρχηγοί. Ίσως γι’ αυτόν τον λόγο ξαφνικά έγινε αμφισβητίας των αρχηγών.

Αυτόν τον καγκεμπίτη Γλέζο της CIA έβαλαν τώρα δίπλα στον Τσίπρα, για να τον κατευθύνει. Μπορεί όλοι να περιμένουν να τον δουν Πρωθυπουργό, αλλά επίσης όλοι περιμένουν να τον ελέγξουν. Αυτόν τον ρόλο ανέλαβε ο συνοδοιπόρος τού Ραούλ. Παιδονόμος κανονικός ο Γλέζος. Πολύπειρος στον χαφιεδισμό και στους βυζαντινισμούς, εφόσον μαθήτευσε δίπλα στον ίδιο τον Ζαχαριάδη. Γνώριζε τι είναι να ελέγχεις τον τύποις αρχηγό και να αναφέρεις στην αρχή. Γνώριζε τι είναι να είσαι σε συνεχή επαφή με υπηρεσίες, προκειμένου να υπάρχει σεβασμός των εντολών. Το παλιό παιδί “θαύμα” του ΚΚΕ το έβαλαν να συμβουλεύει το νέο παιδί “θαύμα”. Όλα τα παιδιά -“θαύματα” του σταλινισμού στην υπηρεσία της Νέας Τάξης. Manolis, Maria κι Alexis.

Όμως, το ίδιο χρήσιμος ήταν ο Γλέζος και σε δευτερεύοντα θέματα. Θέματα, τα οποία έχουν άμεση σχέση με την εποχή των Μνημονίων. Σε μια εποχή που ο ελληνικός λαός ήταν εξοργισμένος με τους Γερμανούς, ο Γλέζος ήταν και πάλι χρήσιμος. Σε μια εποχή που όλοι οι Έλληνες είχαν βγάλει τα κομπιουτεράκια τους, για να υπολογίσουν τα “χρωστούμενα” των Γερμανών, έβαλαν τον Γλέζο επικεφαλής της επιτροπής διεκδίκησης των γερμανικών αποζημιώσεων. Αυτόν τον ρόλο και μόνον που τον ανέλαβε ο Γλέζος, είναι ντροπή και προδοσία — ακόμα κι αν ήταν ο πιο “καθαρός” άνθρωπος. Γιατί; Γιατί πρώτος απ’ όλους γνωρίζει ο ίδιος το παρελθόν του. Το σταλινικό παρελθόν του. Το παρελθόν, το οποίο χαρακτηριζόταν εξαιτίας των υποχρεώσεων των πόστων του.

Η KGB —στην οποία ως διευθυντής του Ριζοσπάστη έδινε αναφορές— ήταν με την ανατολικογερμανική Στάζι συγκοινωνούντα δοχεία. Η σημερινή Ομοσπονδιακή Γερμανία είναι η κληρονόμος όλων των μυστικών της πρώην Ανατολικής Γερμανίας. Άρα; Άρα έχει στη διάθεσή της όλα τα άπλυτα του Γλέζου. Κατάλαβε ο αναγνώστης τι λέμε; Έβαλαν επικεφαλής των διεκδικήσεων κάποιον, που οι γερμανικές μυστικές υπηρεσίες μπορούν στα ενενήντα του να τον βάλουν να χορεύει Καν-Καν πάνω σε συρματόσκοινο και να παίζει στα χέρια του εννέα μπάλες. Έβαλαν να πιέζει τους Γερμανούς κάποιον, ο οποίος μπορεί στην KGB —και άρα στην Στάζι— να έχει έναν φάκελο πιο μεγάλο και από έναν συνηθισμένο τόμο εγκυκλοπαίδειας.

Δεν θέλουμε ούτε να φανταστούμε πώς εκβιάζουν οι μυστικές υπηρεσίες κάποιον, ο οποίος εγκλημάτησε στην εποχή του Εμφυλίου και για πάνω από μισό αιώνα ζει μια ψεύτικη ζωή σαν “ήρωας”. Δεν θέλουμε καν να φανταστούμε πόσο γελάνε με τον Έλληνα “ήρωα” σε κάποιες μυστικές υπηρεσίες.

Κυκλοφορεί για πάνω από εξήντα χρόνια σαν “ήρωας” κάποιος, ο οποίος δεν ήταν καν στο τυπικό επίπεδο συνεπής απέναντι στην πατρίδα του. Γιατί το λέμε αυτό; Γιατί, αν το ψάξει κάποιος για τον Γλέζο, όχι απλά δεν πρέπει να τον θεωρεί “ήρωα”, αλλά κοινό λιποτάκτη. Δειλό λιποτάκτη που απείχε στον υπέρτατο αγώνα, που έδωσαν από κοινού όλοι οι Έλληνες. Ποιος “ήρωας”; Αυτός δεν πήγε καν στο μέτωπο της Αλβανίας, όπως πήγαν όλοι οι Έλληνες Γεννημένος στις 9 Σεπτεμβρίου του 1922 είναι. Η γενική επιστράτευση του 1940 έγινε στις 28 Οκτωβρίου. Κλειστά δεκαοκτώ είχε ο Γλέζος. Γιατί δεν πήγε φαντάρος; Τον άφησαν να “ωριμάσει”; Γιατί απορρίφθηκε, λόγω ηλικίας, όπως γράφει στο βιογραφικό του;

Άλλα λέει νόμος: Υπόχρεοι σε στράτευση είναι όλοι οι Έλληνες από την 1η Ιανουαρίου του έτους κατά το οποίο διανύουν το 19ο έτος έως την 31η Δεκεμβρίου του έτους κατά το οποίο συμπληρώνουν το 45ο έτος της ηλικίας τους (άρθρο 1 παρ. 1). Ως ημερομηνία γέννησης θεωρείται η 1η Ιανουαρίου του έτους με το οποίο καθένας είναι γραμμένος στο οικείο μητρώο αρρένων (άρθρο 3 παρ. 1). Όταν αυτά ισχύουν σε περιόδους ειρήνης, αντιλαμβανόμαστε ότι σε περίπτωση γενικής επιστράτευσης, λόγω πολέμου, τα πράγματα θα είναι ακόμα χειρότερα.

Γιατί δεν πήγε ο “ήρωας” Manolis στο μέτωπο με τους συνομήλικούς του; Μήπως γι’ αυτόν τον λόγο αλλαξοπίστησε εκείνη την περίοδο; Μήπως γι’ αυτόν τον λόγο  μετακινήθηκε από τη φασιστική νεολαία του Μεταξά στο ΚΚΕ; Η νεολαία της ΕΟΝ πολεμούσε, ενώ οι ΚΚΕδες κλειδώνονταν μόνοι τους στα κελιά τους. Δήλωναν δήθεν σύμμαχοι του Χίτλερ και αρνούνταν να στρατευτούν. Εξαιτίας της στράτευσης έγινε σταλινικός ο “ήρωας”; Στην περίοδο ειρήνης έκανε τον σκληρό φασίστα που μοίραζε σφαλιάρες και όταν ήρθε ο πόλεμος πήγε με τους ΚΚΕδες για να χωθεί μαζί τους μέσα στα ασφαλή κελιά τους;

Πολεμούσε ο κατά επτά χρόνια νεώτερός του ήρωας Παπούλιας τούς Γερμανούς και ο “ήρωας” Γλέζος μάζευε τα άπλυτά τους από τους ιστούς; Κατάλαβε ο αναγνώστης τον λόγο που μιλάμε για επικίνδυνα πράγματα; Και μόνον να σκεφτεί κάποιος ότι CIA, Στάζι και Μοσάντ έχουν ντοκουμέντα για την απάτη τού δειλού καγκεμπίτη Γλέζου, αρκεί, για να τον πιάσει κρύος ιδρώτας. Ποιος ξέρει τις μας έχει κοστίσει η “πρόοδός” του και οι “δάφνες” του. Ποιος ξέρει τι μας έχουν κοστίσει όλοι οι τενεκέδες, που σήμερα μας κυβερνούν και μας οδήγησαν στα Μνημόνια.

Άπόψή μας είναι ότι ο Γλέζος είναι απατεώνας. Ίσως ο μεγαλύτερος πολιτικός απατεώνας στα χιλιάδες χρόνια της ελληνικής ιστορίας. Γιατί είμαστε τόσο βέβαιοι; Γιατί απλούστατα δεν μπορούμε να πιστέψουμε ότι ένας άνθρωπος, που για πάνω από μισό αιώνα προσπαθεί να μας πείσει για τον “ηρωισμό” του, δεν εξασφάλισε εκείνη την απόδειξη, η οποία θα τον απάλλασσε από την ανάγκη της πειθούς. Είναι δυνατόν να γνωρίζει κάποιος πού είναι παραχωμένο ένα παγκόσμιας σημασίας ιστορικό αντικείμενο και να μην κινήσει ουρανό και γη για να το βρει; Πήγε λέει μια φορά και έκανε μια ψευδοέρευνα και δεν τη βρήκε τη σημαία. Πώς έψαξε; Με τα χέρια στις τσέπες; Τα χέρια, που, όταν “έθαβαν”, δούλευαν σαν Caterpillar κι όταν ήταν να ξεθάψουν δεν μπορούσαν να αφήσουν ίχνη στη σκόνη; Είναι δυνατόν αυτός ο ισχυρισμός να είναι αληθής;

Ακόμα κι αν όλα τα επιχειρήματά του τα βρίσκαμε πειστικά, μόνον γι’ αυτό θα αμφιβάλαμε για την αλήθειά του. Με τα δόντια θα έσκαβε κάποιος, για να βρει την απόδειξη του “ηρωισμού” του. Πάνω από πενήντα χρόνια είναι βουλευτής και δεν έκανε ούτε μία προσπάθεια, μέσω της αρχαιολογικής υπηρεσίας, να εξασφαλίσει τα μέσα που ο ίδιος για τη δική του ικανοποίηση χρειαζόταν; Για να αφήσει κάτι πίσω του. Να αφήσει ένα μουσειακό κομμάτι, το οποίο θα αποδείκνυε τη δική του προσωπική γενναιότητα και θα είχε την “προβολή” του και στον ελληνισμό. Ολόκληρη πτέρυγα στο πολεμικό μουσείο θα του έδιναν. Μαζί με τους αθάνατους Έλληνες θα έμενε για πάντα στην ιστορία. Μόνον γι’ αυτόν τον λόγο είμαστε απολύτως βέβαιοι πως είναι ένας χαφιές, πράκτορας κι απατεώνας.
@ Παναγιώτης Τραϊανού


http://terrapapers.com/?p=39123&utm_source=feedburner&utm_medium=email&utm_campaign=Feed%3A+Terrapapers+%28TERRAPAPERS%29
Next previous home
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αναζήτηση στο ιστολόγιο

50000 ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ ΣΤΟ ΣΑΙΤ ΤΗΣ ΑΙΘΕΡΙΚΗΣ ΓΡΑΦΗΣ. ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΑΠΥΡΗ ΓΝΩΣΗ

ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΑΡΤΕΜΗ ΣΩΡΡΑ ΠΟΥ ΑΓΩΝΙΖΕΤΑΙ ΓΙΑ ΕΣΕΝΑ ΑΝΘΡΩΠΕ ΝΑ ΕΝΘΥΜΗΘΕΙΣ ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΑΙ ΑΠΟ ΠΟΥ ΠΡΟΕΡΧΕΣΑΙ ΚΑΙ ΑΦΟΥ ΘΥΜΗΘΕΙΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΛΗΦΘΕΙΣ ΘΑ ΓΝΩΡΙΣΕΙΣ ΚΑΙ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΦΤΑΣΕΙΣ!!!
ΜΕΓΙΣΤΗ ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΑΠΕΙΡΟ ΣΕΒΑΣΜΟ!!!
https://www.aitherikigrafi.gr/keimena

ΑΡΤΕΜΙΟΣ ΣΩΡΡΑΣ : ΕΓΩ ΣΕ ΧΕΛΩΝΕΣ ΔΕΝ ΠΡΟΣΚΥΝΑΩ

Οι επισκεπτεσ μας στον κοσμο απο 12-10-2010

free counters