Παρασκευή, 16 Δεκεμβρίου 2016

Η «απαγορευμένη» Ακρόπολη των Αθηνών – Κρυφές Είσοδοι


Η ιστορία της Ακρόπολης είναι σχετικά γνωστή. Τόσο τα σχολικά βιβλία, όσο και τα ταξιδιωτικά εγχειρίδια και οι αρχαιολογικές πραγματείες αναφέρονται συνήθως ευρύτατα στον χρόνο και τον τρόπο κατασκευής του συγκροτήματος των λαμπρών κτηρίων του Ιερού Βράχου.
Ωστόσο, ελάχιστες έως ανύπαρκτες είναι οι αναφορές στη φύση του και στα λιγότερο θεατά σημεία του, που πάντοτε αγνοούνται ή παρασιωπούνται απ’ όλους.
Η άποψη ότι η Ακρόπολη στο σύνολό της, αλλά και ειδικότερα ο Παρθενώνας βρίθει από μυστικά είναι η πιο κοντινή στην πραγματικότητα. Ο αείμνηστος καθηγητής αρχαιολογίας Παναγής Καββαδίας υπήρξε ο πρώτος που εισηγήθηκε τη θεωρία περί μη συμπαγούς θεμελιώσεως του Παρθενώνα.
Οι γενικές ανασκαφές που είχαν αρχίσει να συντελούνται στον χώρο του επιβλητικού μνημείου κατά τα έτη 1885 – 1890, αλλά και οι προηγούμενες από το 1844 ενίσχυσαν στο έπακρον την θεωρία αυτή. Έκτοτε η εικόνα της επιφάνειας της Ακρόπολης υπέστη αλλεπάλληλες μεταβολές.
Σήμερα το πλέον σοβαρό και το μοναδικό ορατό τεκμήριο για τη γνώμη του Καββαδία βρίσκεται στον πυθμένα ενός βαράθρου στη νοτιοδυτική πλευρά της κρηπίδας του Παρθενώνα. Εκεί υπάρχει μια αρχαία στενή κλίμακα από μάρμαρο, η φορά της οποίας οδηγεί σαφώς κάτω από τον ναό της Αθηνάς.
Ο καθένας μπορεί να φανταστεί σε τι καταλήγει χωρίς να βλέπει την άλλη άκρη της, αφού άλλωστε οι υπεύθυνοι εργολάβοι έχουν προνοήσει να φράξουν τη συνέχεια του διαδρόμου με κυβόσχημους όγκους από μπετόν.

Ένα ακόμη βάραθρο που βρίσκεται πίσω από το Ερεχθείο (προς νότον, όπου διασώζεται και το αρχαίο κεκλιμένο επίπεδο που χρησίμευε ως είσοδος στην Ακρόπολη), φέρει στο κατώτερο σημείο του, μεταξύ του Πελασγικού και του μεταγενέστερου τείχους, ένα ακόμη αινιγματικό κάθετο άνοιγμα κλεισμένο με βαριά οξειδωμένα πια κάγκελα, όπως οι αεραγωγοί των υπογείων χώρων.
Ως προς το Ερεχθείο, ο χώρος στον οποίο εκτίσθη έχει τη δική του μυστηριώδη ιστορία. Στο σημείο εκείνο κατά την παράδοση ο Ποσειδών χτύπησε με την τρίαινά του το έδαφος και αμέσως ανέβλυσε νερό. Τον θρύλο αυτό έρχεται να επιβεβαιώσει στους ιστορικούς πλέον χρόνους ο Παυσανίας. Στα «Αττικά» του αναφέρει ότι στην εποχή κατά την οποία έζησε ο ίδιος, κάθε φορά που φυσούσαν στην Αθήνα άνεμοι από νότιες διευθύνσεις, στην Ακρόπολη και συγκεκριμένα από ένα φρέαρ κάτω από το Ερεχθείο ακούγονταν παφλασμοί νερού.
Το περίεργο στην μαρτυρία αυτή είναι ότι το νερό του πηγαδιού εκείνου δεν προερχόταν από κάποια πηγή, αλλά κατ’ευθείαν από τη θάλασσα. Αν μη τι άλλο, η πληροφορία αυτή ενδεικνύει την ύπαρξη κάποιας υπόγειας σήραγγας που οδηγούσε στα νότια παράλια της Αττικής. Ποια άλλη εξήγηση άλλωστε θα μπορούσε να δοθεί για την παρουσία, ακόμα και σήμερα, μικρών κοχυλιών και αχιβάδων (!) στις σχισμές των βράχων και στις μικρές τάφρους κάτω από το σημείο όπου δεσπόζει το Ερεχθείο;
Σύμφωνα με άλλες πληροφορίες το κρυφό αυτό τούνελ άρχεται από την Μουνιχία (Καστέλλα) και καταλήγει στον Ιερό Βράχο. Υπάρχει και η μαρτυρία ότι επί Τουρκοκρατίας, όταν το Ερεχθείο εχρησιμοποιήτο ως κατοικία του δισδάρη (Οθωμανού διοικητή) της Ακροπόλεως, το εν λόγω φρέαρ λειτουργούσε ως αποχετευτικός αγωγός. Ας μην λησμονείται δε, ότι οι δοξασίες των αρχαίων ήθελαν το Ερεχθείο να κατοικείται από τον Ερεχθέα, τον Εριχθόνιο και τον «Οικουρόν Όφιν» της Αθηνάς. Παράλληλα στο εσωτερικό του βρίσκονταν ο τάφος του Κέκροπος και το «διηπετές» ξόανο της Αθηνάς. Όλα αυτά είναι μυθεύματα ή μήπως συγκεκαλυμμένη γνώση;



Έξω από τα Προπύλαια στο δυτικό μέρος παρατηρούμε μια πέτρινη σκάλα που οδηγεί σε χαμηλότερο επίπεδο μπροστά από μια ξύλινη πόρτα. Μέσα απ’ αυτήν υπάρχει ένας μακρόστενος θάλαμος του οποίου το αριστερό τοίχωμα κι ένα μέρος του δαπέδου έχουν καταρρεύσει.
Είναι προφανές ότι πρόκειται για τον διάδρομο που οδηγούσε υπογείως στην αποθήκη του ελαίου που χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι ιερείς για να διατηρούν άσβεστη τη φλόγα της Αθηνάς στο Ερεχθείο. Πιθανότατα όμως να ήταν και η είσοδος προς ενδότερα διαμερίσματα. Ομοίως στην ανατολική πλευρά της εισόδου των Προπυλαίων ο αμφίστηλος και αμφιπρόστηλος ναός της Απτέρου Νίκης δεν στερείται μυστηρίου, καθώς είναι άγνωστο τι έκρυβε στους υπόγειους χώρους του, από τους οποίους σήμερα μόνο δύο μισοσφραγισμένα με μάρμαρα ανοίγματα μπορεί να δει κανείς.
Η περιέργεια οξύνεται περισσότερο από την ύπαρξη μιας χοάνης με τριγωνικά λαξευμένο στόμιο επάνω στο βράχο λίγα μέτρα παρακάτω. Το μικρό αυτό όρυγμα με διαστάσεις ανθρωποθυρίδας εντοπίζεται στην ίδια νοητή ευθεία με τον ναό της Απτέρου Νίκης και η φορά του κατευθύνεται κάτω απ’ αυτόν. Δεν είναι βέβαια το μοναδικό, αφού περιμετρικά του Ιερού Βράχου υπάρχει πλήθος σπηλαιωμάτων διαφόρων διαστάσεων που το καθένα κρύβει τα δικά του μυστικά….

Βαδίζοντας γύρω από τις πλαγιές του Ιερού Βράχου φθάνουμε στη βόρεια πλευρά του, όπου την προσοχή μας αποσπά ένα φατνείο με διαστάσεις περιπτέρου, τόσο αριστοτεχνικά λαξευμένο, όσο και το ημικυκλικό, επίσης λαξευμένο στον βράχο, κάθισμα στο εσωτερικό του. Προφανώς, στην αρχαία εποχή χρησίμευε ως φυλάκιο ή ως χώρος ανάπαυσης των οδοιπόρων. Δεξιά και αριστερά από το φατνείο υπάρχουν ακόμη δύο φραγμένα με λαμαρίνες ανοίγματα.
Πρόκειται για σπήλαια ανεξακρίβωτου βάθους που χρησιμοποιούνται στις μέρες μας ως αποθήκες υλικών και εργαλείων για τα εργοτάξια που δραστηριοποιούνται εκεί.
Παρακάτω, ανεβαίνοντας μια αρχαία ελικοειδή κλίμακα, φθάνουμε στο σπήλαιο της Αγλαύρου με το χαρακτηριστικό θυρεοειδές άνοιγμα. μέσα στο οποίο – και κατά περίεργο τρόπο, μόνο εκεί – φωλιάζουν κατά εκατοντάδες τα περιστέρια..
Η παράδοση λέει ότι η Άγλαυρος (ή ΄Αγραυλος), κόρη του βασιλιά Κέκροπα, όταν η πόλη των Αθηνών επολιορκείτο από τις δυνάμεις του βασιλέως της Ελευσίνας Ευμόλπου, αυτοκτόνησε πέφτοντας από τα τείχη της Ακρόπολης σ’ εκείνο το σημείο, προκειμένου να επαληθεύσει τον χρησμό, σύμφωνα με τον οποίο η αυτοθυσία μιας βασιλοκόρης θα έσωζε την Αθήνα από την κατάκτηση. Οι πολίτες για να τιμήσουν την μνήμη της αφιέρωσαν το σπήλαιο σ΄αυτήν.
Ο χώρος του σπηλαίου βρίσκεται ακριβώς κάτω από το οίκημα των Αρρηφόρων, δηλαδή των νεαρών παρθένων που ελάμβαναν μέρος στην απονομή τιμών στο μεγαλείο της Αθηναίας ηρωίδας κατά τη διάρκεια ειδικών εκδηλώσεων που είχαν πλέον θεσμοθετηθεί..
Η στενότητα του πλάτους του σπηλαίου αντιδιαστελλόμενη με το εντυπωσιακό ύψος, αλλά και το μεγάλο βάθος του, του προσδίδουν ένα σχισμοειδές σχήμα, δίδοντας την εντύπωση ότι πρόκειται για ένα μεγάλο υπόγειο φαράγγι. Στο βαθύτερο μέρος του εντοπίζεται η αρχή μιας σκοτεινής τάφρου.

Το σπήλαιο της Αγλαύρου είναι ένα από τα πλέον μυστηριώδη σημεία της Ακρόπολης. Αυτό συμβαίνει κατά πρώτον μεν επειδή οι γνώμες για την ταυτότητά του διίστανται, κατά δεύτερον δε λόγω του μεγάλου βάθους του και της σηραγγώδους προεκτάσεώς του πέρα από τους πρόποδες της Ακρόπολης. Σε πολλά εγχειρίδια που έχουν γραφεί για την ιστορία της Ακρόπολης των Αθηνών κατά τους 19ο και 20ο αιώνες, αλλά και σε μερικά σύγχρονα, το συγκεκριμένο σπήλαιο με την θυρεόσχημη κτιστή είσοδο αναφέρεται χωρίς ιδιαίτερη ονομασία, ενώ ως «Σπήλαιο της Αγραύλου» φέρεται το μεγάλο σπήλαιο που δεσπόζει στην βορειοανατολική πλευρά.
Ωστόσο, ο συνδυασμός των υπαρχόντων στοιχείων και των ιστορικών πληροφοριών δεν φαίνεται να συνηγορεί σθεναρά υπέρ αυτής της απόψεως. Το μεγάλο αυτό σπήλαιο γνώριζαν μάλλον ως «Σπήλαιο της Αγλαύρου» ο Μανώλης Γλέζος και ο Απόστολος Σάντας, όταν καταθέτοντας τις μαρτυρίες τους για την αφαίρεση της ναζιστικής σημαίας από την Ακρόπολη τη νύχτα της 31ηςΜαϊου 1941, είπαν ότι την πέταξαν μέσα σ’ ένα βάραθρο, το οποίο συνέδεαν με το «σπήλαιο της Αγλαύρου, απ’ όπου κατά την παράδοση εισερχόταν το ιερό φίδι της Αθηνάς». Με δεδομένα όμως ότι ο «Οικουρός Όφις» της Παλλάδας κατοικούσε στο Ερεχθείο (που είναι πλησιέστερο στο θυρεοειδές σπήλαιο) και ότι το οίκημα των «Αρρηφόρων», που τιμούσαν την μνήμη της Αγλαύρου, είναι ωσαύτως πλησιέστερο στο ίδιο σπήλαιο, τα συμπεράσματα είναι εύλογα και οφθαλμοφανή.

Το εσωτερικό του σπηλαίου έχει επιπλέον ενδιαφέρον καθώς από το βαθύτερο σημείο του πυθμένος του ξεκινά ένα μακρύ τούνελ που περνώντας κάτω από τους πρόποδες του Ιερού Βράχου ενώνεται με μια άλλη σήραγγα. Με αφετηρία το σημείο αυτό, η διεύθυνση προς τ’ αριστερά (βορειοδυτικά) οδηγεί υπογείως προς τον Άρειο Πάγο και την Πνύκα, ενώ προς τα δεξιά (ανατολικά) η στοά φθάνει μέχρι την οδό Μητροπόλεως και συγκεκριμένα κάτω από το εκκλησάκι της Αγίας Δύναμης στην είσοδο του Υπουργείου Παιδείας.
Στο υπόγειο του μικρού αυτού ναού υφίσταται ακόμη η παμπάλαια «κατακόμβη», ενώ η έξοδος από την σήραγγα δεν είναι άλλη από την Αγία Τράπεζα του ναού, κάτω από το κάλυμμα της οποίας βρίσκονται ακόμη οι μεταλλικοί κρίκοι για το τράβηγμα της μαρμάρινης θυρίδας προς τα έξω. Η στοά αυτή – μη προσβάσιμη πλέον – έχει μοναδική ιστορική σπουδαιότητα καθώς την χρησιμοποιούσαν οι αγωνιστές της Επανάστασης και οι μοναχοί και λαϊκοί σύντροφοί τους προκειμένου να μεταφέρουν, χωρίς να γίνονται αντιληπτοί, της ποσότητες πυρίτιδος που έκλεβαν από τους Τούρκους κατακτητές.

Βγαίνοντας από το σπήλαιο και κατεβαίνοντας από δεξιά τα φθαρμένα σκαλοπάτια της μαρμάρινης κλίμακας, παρατηρούμε μερικά μέτρα πιο πέρα τα απομεινάρια μιας άλλης κλίμακας μεγαλύτερης, αλλά κατεστραμμένης στο μέσον της, που οδηγεί ψηλότερα στο βορειανατολικό μέρος του τείχους καταλήγοντας σε μία μονίμως σφραγισμένη σιδερένια πόρτα, την «Πύλιδα», όπως την ονόμαζαν κάποτε.
Υπολογίζοντας την απόσταση καταλαβαίνουμε ότι μέσα από την απρόσιτη αυτή είσοδο εντοπίζεται η δίοδος που οδηγεί επάνω, στον χώρο πίσω από το Ερεχθείο, όπου και το κεκλιμένο επίπεδο, που άγει στην επιφάνεια της Ακρόπολης. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει σε σχετικό έργο του ο ερευνητής – συγγραφέας Γιάννης Γιαννόπουλος, η εν λόγω θύρα παραμένει σε αχρηστία κατά τα τελευταία εξήντα χρόνια, αφού οι μόνοι που τη χρησιμοποιούσαν κάποτε ήταν οι Ιταλοί επί Κατοχής για να φέρνουν από το μέρος αυτό ιερόδουλες προς τέρψιν των ανδρών της Ιταλικής φρουράς…
Ακολουθώντας ξανά το ίδιο μονοπάτι στη βορειοδυτική πλευρά οδηγούμεθα λίγο παρακάτω σ’ ένα άλλο υπόγειο πέρασμα, η αρχή του οποίου εντοπίζεται πίσω από ένα ψηλό βραχώδες πέτασμα. Στο σημείο εκείνο σύμφωνα με τις αρχαιολογικές πληροφορίες βρισκόταν η πηγή της «Κλεψύδρας». Εκτός από την ηλεκτροκίνητη αντλία που λειτουργεί ακόμη, εύκολα παρατηρεί κανείς και τους λαστιχένιους και πλαστικούς σωλήνες που κρέμονται και εκτείνονται εδώ κι εκεί, προσβάλλοντας την αισθητική του χώρου.
Σε μικρή απόσταση από ‘κει κάνει την εμφάνισή του ένα εν μέρει κτιστό κελί με δύο ικανού μεγέθους οπές στην οροφή του, ενώ πιο πέρα άλλο ένα παραπλήσιο κτίσμα φράζει με τον μικρό όγκο του ένα κοίλωμα στη ρίζα των βράχων, που δεν είναι τίποτε άλλο από την είσοδο μιας άλλης μεγάλου βάθους γαλαρίας που φθάνει μέχρι κάτω από τον διάδρομο που οδηγούσε στην πάλαι ποτέ αποθήκη του λαδιού κάτω από το δώμα στα αριστερά των Προπυλαίων.

Τα τελευταία μεγάλα και ορατά σπηλαιώματα εντοπίζονται στη δυτική πλευρά του Βράχου. Πρόκειται για τα τα σπήλαια «του Πανός» και «του Απόλλωνος», όπως είναι γνωστά. Μορφολογικά μοιάζουν αρκετά μεταξύ τους και το βάθος τους είναι ελάχιστο. Όμως δίπλα ακριβώς από το σπήλαιο του Πανός υφίσταται η μόλις διακρινόμενη – κάτω από ένα φυσικό φατνίο με σκόρπια μαρμάρινα και πήλινα τεμάχια αρχαίων αντικειμένων – η είσοδος μίας χαμηλού ύψους σήραγγας που οδηγεί στα έγκατα του Βράχου με άγνωστη κατάληξη….
Φαινόμενα συνυφασμένα με τις διαστάσεις του χώρου και του χρόνου, αλλά’ ίσως και με άλλες, άγνωστες στον κοινό νου πραγματικότητες, έχουν παρατηρηθεί και καταγραφεί στον Ιερό Βράχο των Αθηνών με επίκεντρο φυσικά τον Παρθενώνα, την «μαρμάρινη βίβλο του Πνεύματος», όπως πολύ εύστοχα τον είχε χαρακτηρίσει ο αείμνηστος μαθηματικός και ερευνητής Θεοφ. Μανιάς.
Για μια επιτυχημένη και στο μέτρο του δυνατού πλήρη επαφή με τον ανυπερβλήτου κάλλους Ναό της Παλλάδας, τον πρώτο λόγο έχει η Γεωμετρία. Αποτελεί πλέον αναμφισβήτητο γεγονός ότι οι αποστάσεις μεταξύ των κιόνων του Παρθενώνα δεν είναι όλες ίσες. Οι τελευταίες από δεξιά και αριστερά είναι ελαφρώς μικρότερες από τις άλλες. Οι κιονοστοιχίες του Ναού εσωτερικά είναι κάθετες. Εξωτερικά όμως κλίνουν προς τα μέσα, ώστε στην πραγματικότητα το σχήμα του οικοδομήματος να μην είναι παραλληλεπίπεδο, αλλά πυραμιδοειδές. Έχει υπολογιστεί ότι οι κίονες του Παρθενώνα, εκτεινόμενοι προοπτικά με αφετηρία το δάπεδό του, συναντώνται στα 3.024,26 μέτρα σχηματίζοντας πυραμίδα (με μία αιχμή στην κορυφή). Ο όγκος της πυραμίδας αυτής ισούται ακριβώς με το ήμισυ του όγκου της Πυραμίδας του Χέοπος (!)

Οι εκπλήξεις όμως δεν σταματούν εδώ. Παρατηρώντας κανείς τον Παρθενώνα από κοντά και από διαφορετικές οπτικές γωνίες έχει την αίσθηση ότι ο Ναός τείνει να αγγίξει τον ουρανό. Εάν πάλι τον δει από μακρινή απόσταση, λ.χ. από τα Χαυτεία ή από το Λυκαβηττό, του δημιουργείται η εντύπωση ότι ο Ναός είναι υπερβολικά μεγάλος σε σχέση με τον Βράχο. Αντιθέτως, από τα Τουρκοβούνια ή απ’ το Αιγάλεω, φαίνεται πολύ μικρός. Πρόκειται ασφαλώς για οφθαλμαπάτη ανάλογη μ’ αυτήν που συμβαίνει όταν παρατηρούμε την Σελήνη σε διαδοχικές φάσεις κατά τις νυκτερινές ώρες. Στην περίπτωση του Παρθενώνα ωστόσο, το φαινόμενο οφείλεται στις αναλογίες μεταξύ των διαστάσεών του, οι οποίες είναι 4:9 ως προς τη σχέση μήκους και πλάτους, αλλά και ως προς τη σχέση μήκους και ύψους.
Από πλευράς γεωγραφικής θέσεως ο Παρθενώνας βρίσκεται σε 37ο58΄27΄΄ βόρειο γεωγραφικό πλάτος που είναι και το ιδεώδες για άριστες καιρικές συνθήκες. Όμως η παρατήρηση των συντεταγμένων του είναι μάλλον δύσκολη υπόθεση. Ο ερευνητής Γ. Κασσιμάτης περιγράφει (περιοδ. «Τρίτο Μάτι» – Οκτώβριος 2000) τις προσπάθειες του καθηγητή Τάκη Παππά και των συνεργατών του να καταγράψουν τις ακριβείς συντεταγμένες του Μνημείου πριν από δεκατέσσερα χρόνια.
Οι εκπλήξεις που αντιμετώπισε η επιστημονική ομάδα ήταν πολλές και διαδοχικές, αφού οι συσκευές GPS που διέθεταν έπαυαν να λαμβάνουν δορυφορικό σήμα όταν τα μέλη που τις χειρίζονταν πλησίαζαν τον Παρθενώνα. Σε άλλες χρονικές στιγμές ωστόσο, λειτούργησαν κανονικά, αλλά όχι σε όλα τα σημεία πλησίον του Ναού….

Όλα τα παραπάνω θα μπορούσαν να είναι απλές συμπτώσεις. Στην συμπαντική αρμονία όμως τίποτα δεν είναι συμπτωματικό, πόσο μάλλον όταν η αρμονία αυτή αντικατοπτρίζεται σ’ ένα καθόλου τυχαίο οικοδόμημα κατασκευασμένο σ’ ένα επίσης διόλου τυχαίο χώρο. Η έρευνα αποδεικνύει πλέον περίτρανα ότι η Ακρόπολη των Αθηνών και ιδιαιτέρως ο Παρθενώνας αποτελεί έναν πανίσχυρο ενεργειακό πόλο του πλανήτη.
Είναι γνωστό ότι η Γη δέχεται κύματα διαφόρων ειδών και διαθέτει εσωτερικά ρεύματα ενεργείας που η μοναδική γεωγραφική και σχηματική υφή του Παρθενώνα συγκεντρώνει. Ας ληφθεί δε υπ’ όψη ότι ότι το δομικό υλικό του Ναού προέρχεται από τα λατομεία της Πεντέλης και ειδικά από τα πέριξ του Σπηλαίου του Πανός (ή «Σπηλιάς του Νταβέλη»), ενός ετέρου ισχυρού ενεργειακού σημείου. Οι πρόγονοί μας δεν φείδονταν κόπου και χρημάτων προκειμένου να μεταφέρουν, λαξευμένα ήδη, τεμάχια από το «κατάλληλο» μάρμαρο (βάρους μέχρι και 18 τόνων) για να κτίσουν το Τέμενος της «Θεάς της Σοφίας».
Η «Άορνος Πέτρα», όπως ονομάστηκε ο Βράχος της Ακρόπολης – επειδή τα πτηνά δεν πετούν πάνω απ’ αυτήν – είναι κόμβος συνεχούς κινήσεως ενεργείας και κέντρο ενός δικτύου που εκτείνεται σε μήκη και πλάτη του ευρωπαϊκού, εγγύς ασιατικού και βορειοαφρικανικού κόσμου. Το σχήμα δε του Παρθενώνα με τον ανεπαίσθητα κυρτό σχεδιασμό των μελών του συσσωρεύει και απελευθερώνει στο έδαφος και στον αιθέρα την ενέργεια αυτή. Το κατά πόσον είναι κανείς δεκτικός στη συγκεκριμένη παραδοχή είναι κάτι το εντελώς υποκειμενικό. Το αντικειμενικό είναι αυτό που εδώ και χιλιάδες χρόνια συμβαίνει….
Μάριος Κ. Μαμανέας
http://www.diadrastika.com/2014/06/blog-post_7686.html

Η φτώχεια στην Ηλεία, η αδιαφορία, η απελπισία, η εκμετάλλευση της  και οι ένοχοι για αυτήν


Φτώχεια, φιλανθρωπία, αλληλεγγύη και  αγάπη μέρες που είναι, Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς.
Η φτώχεια που  σε όλη τη Ελλάδα και στη Ηλεία, σαν ολετήρας καταστρέφει άτομα, οικογένειες, χαμόγελα, ελπίδες.
Η φτώχεια που έχει από τη μια  μεριά την αδιαφορία, από την άλλη η απελπισία και τα αδιέξοδα και από τη τρίτη την εκμετάλλευση της  και τους ενόχους για αυτήν

Και είναι δίπλα μας !

Δίπλα μας, κοντά μας η φτώχεια καταβροχθίζει συνανθρώπους μας, διαλύει αξιοπρέπειες, παραλύει σκέψεις, φράζει ελπίδες και μέλλον.
Δίπλα μας άνθρωποι που πεινούν, οικογένειες που κρυώνουν, γνωστοί μας χωρίς σπίτι, παιδιά που λιποθυμούν από την πείνα, κοινωνία χωρίς χαμόγελο, σε αδιέξοδο και απελπισμένη.
Δίπλα μας στην Ηλεία, στον Πύργο, στην Αμαλιάδα, στον Κάμπο, στην Επαρχία Ολυμπίας, χιλιάδες οι  φτωχοί, 12.795 οι άπορες οικογένειες με 32.000 μέλη οικογενειών(το 20%των Ηλείων,   που στήνεται  στην ουρά της ντροπής για ένα κοτόπουλο, λίγα μακαρόνια, ένα κομμάτι τυρί φέτα, παιδικές τροφές, λίγο ρύζι.
Δίπλα μας μαζί με τους απόρους (και πολλοί μέσα σε αυτούς )  και οι 13.734 Ηλείοι άνεργοι και οι πάνω των 20.000 ανέργων στον νομό μας ( μαζί  με τους μη εγγεγραμμένους στον ΟΑΕΔ ) που αν μάλιστα συμπεριληφθούν και οι πάνω από 5.000  επαγγελματίες / έμποροι κλπ  που έκλεισαν τις επιχειρήσεις στο νομό μας και τους πάνω από 7.000 καταστραμμένους  αγρότες και του πάνω των 6.000 μετανάστες (κυρίως νέοι) που φύγαν για τα ξένα , συνθέτουν μια κοινωνική ομάδα 45.000 ατόμων ή το 35%  του πληθυσμού της Ηλείας να είναι στην απόλυτη ένδεια ή να την προσεγγίζει.
Δίπλα μας στην Ηλεία ξέρουμε και βλέπουμε συμπολίτες μας να ζουν σε αυτοκίνητα, σε εγκαταλειμμένα κτίρια , σε σπίτια χωρίς  ηλεκτρικό ρεύμα, με κομμένο το νερό.

Και δεν είναι μόνο αυτοί .
Είναι αυτοί που από ντροπή και υπερηφάνεια δεν κάνουν  καμία αίτηση, που κρύβονται.
Είναι αυτοί που τους βοηθούν και τους συμπαραστέκονται γονείς, συγγενείς και φίλοι.
Είναι αυτοί που έχουν κόψει τα πάντα, μήπως και καταφέρουν και βοηθήσουν τα παιδιά τους και τα εγγόνια τους.
Είναι αυτοί που κοιτούν τις ειδοποιήσεις, λογαριασμούς, ραβασάκια , (Εφορία, ΔΕΗ, Νερό, Τηλέφωνο, Τράπεζες κλπ) τις υποχρεώσεις για πληρωμές (φροντιστήρια, σχολές, νοίκια, φοιτητές, χαρτζιλίκι παιδιών, ρούχα/ υποδήματα για τον χειμώνα, θέρμανση, καύσιμα, μετακινήσεις κλπ ) και τους πιάνει τρόμος και απελπισία.
Είναι αυτοί  που ψάχνουν τους κάδους σκουπιδιών ή περιμένουν να τελειώσουν οι Λαϊκές Αγορές για περισυλλέξουν κάτι χρήσιμο  για αυτούς και την οικογένεια τους.

Είναι και κάποιο άλλοι που αδιαφορούν για το τι πραγματικά έχει συμβεί στην ελληνική κοινωνία., αρκούνται στη συνταξούλα τους ή στον ελάχιστο μισθό τους, που λένε «το κακό να μην έλθει σε εμάς», που καρφάκι δεν τους καίγεται.
Αλλά έλα που και αυτούς  θα τους καταπιεί η νεοφιλελεύθερη λαίλαπα και τα μνημόνια. Και άλλοι τα έλεγαν, αλλά  …
Είναι  και άλλοι που κλεισμένοι στο καβούκι τους και την αδιαφορία τους περιμένουν κάποιο θαύμα να τους σώσει. Αμ δε, αν δεν αγωνιστούν..

Αυτοί και αυτά  υπάρχουν δίπλα μας …, αλλά υπάρχουν και οι άλλοι, οι εκμεταλλευτές αυτής της δυστυχίας.
Οι άλλοι, που φορώντας την μάσκα της πονοψυχιάς διανέμουν «δώρα»,  τρόφιμα, επιταγές και ηλεκτρικά σκεύη ( όπως κάνει αυτός ο ανόητος αυτοθαυμαζομενος εκδότης), παίρνουν την χοντρόπετσά τους και με γλυκανάλατα χαμόγελα, φωτογραφίζονται αυτοδαφημιζόμενοι,  σπεκουλάρουν με την διανομή τροφίμων, χρησιμοποιούν τους άπορους για εκλογική πελατεία, διαφημίζουν την πολιτική πραμάτεια τους ή τις επιχειρήσεις τους, είναι οι  διάφορες οργανώσεις και εταιρείες (….) που κερδοσκοπούν σε βάρος της φτώχειας.
Οι άλλοι,  οι χορτασμένοι, που δεν έχουν καταλάβει τι πάει να πει φτώχεια, στέρηση, πως είναι να νιώθεις  απελπισία για το παρόν, τρόμο για το μέλλον.
Οι άλλοι οι … φιλάνθρωποι που έχουν υπαλλήλους με μισθούς  πείνας, του χρωστούν μηνιάτικα πολλά, που απολύουν εύκολα εργαζόμενους, που καρπώνονται τους παχυλούς μισθούς των αξιωμάτων τους (Δήμοι, Περιφέρεια, Βουλή, Πρόεδροι, παρατρεχάμενοι κλπ).

Και οι άλλοι. Αυτοί…, δεν είναι μόνο υποκριτές, αλλά και συνεργοί στο έγκλημα που λέγεται φτώχεια.
Είναι υποκριτές και εκμεταλλευτές της ανέχειας της φτώχειας, γιατί  αν ήθελαν να προσφέρουν θα το έκαναν χωρίς φανφάρες, φωτογραφίες δημοσιότητα, δημοσιεύσεις, δηλώσεις, πολιτικές και επιχειρηματικές σκοπιμότητες.
Θα το έκαναν απλά…
Αλλά αυτοί θέλουν να κερδοσκοπούν από τα πάντα…

Είναι συνεργοί στο έγκλημα αυτό, γιατί  η φτώχεια δεν είναι κανένας ιός ή επιδημία που ενέσκηψε από το πουθενά.
Είναι αποτέλεσμα   της πολιτικής των μνημονίων που υποστήριξαν και υποστηρίζουν.
Όσο τα μέτρα της κυβέρνησης και της τρόικας «πετυχαίνουν» το στόχο τους θα  πληθαίνουν τα φαινόμενα εξαθλίωσης εκατοντάδων χιλιάδων εργαζομένων και συνταξιούχων.

Είναι συνεργοί στο έγκλημα  και ηθικοί συναυτουργοί,
ο Περιφερειάρχης Απ. Κατσιφάρας που ψήφισε το πρώτο μνημόνιο ως βουλευτής και υπουργός την κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου, που δεν έβγαλε μιλιά για την καταστροφή των μνημονίων, αλλά αντιθέτως τα υποστήριξε,
όλοι οι Αντιπεριφερειάρχες, οι  Δήμαρχοι, αντιδήμαρχοι, σύμβουλοι (όχι όλοι ) που τα υποστήριξαν και τα χειροκρότησαν,
όλοι οι πρώην και οι νυν βουλευτές που ψήφισαν  τα μνημόνια : Μ. Κατρίνης, Γ.Κουτσούκος, Τάκης Αντωνακόπουλος, Τ. Δημητρουλόπουλος , Κ. Τζαβάρας, Δ.  Αυγερινοπούλου, Ε. Γεωργοπούλου-Σαλτάρη,  Μ. Μπαλαούρας και Δ. Μπαξεβανάκης)
και οι εκδότες της Ηλείας που εκθείασαν την λαίλαπα των μνημονίων  και τώρα συμπονούν.

Δεν  είναι βέβαια  όλοι ίδιοι.
Στον αντίποδα αυτής της κοροϊδίας εξαπλώνεται η αλληλεγγύη του απλού κόσμου στους εργαζόμενους που αγωνίζονται, είναι οι φιλάνθρωποι που  το  ενεργούν από πραγματική αγάπη και συμπόνια για τον συνάνθρωπο

Όμως ο φιλανθρωπισμός είναι ασπιρίνη στον καρκίνο.
Οι δομές και το άπλωμα του χεριού είναι αναγκαίο αλλά δεν φτάνει.
 Κανείς δεν πρέπει να κοιμάται ήσυχος όσο ένα παιδί τουρτουρίζει από το κρύο, πεινάει ή πνίγεται στη θάλασσα.
Αλλά και κανείς δεν πρέπει να νομίζει πως το πράγμα τελειώνει στη φιλανθρωπία. και την ελεημοσύνη.
Το να δώσεις σε κάποιον ένα πιάτο φαΐ ή ένα παλτό φαίνεται ό,τι πιο άμεσο και αποτελεσματικό μπορεί να γίνει, και σίγουρα δεν είναι κακό, είναι καλό. Αν όμως οι άνθρωποι περιοριστούν απλά σε αυτό το επίπεδο αλληλεγγύης, τότε η φτώχεια δεν θα εξαλειφθεί ποτέ.
Η φιλανθρωπία και την ελεημοσύνη ακολουθεί μετά τα συντρίμμια που αφήνει η πολιτική τους.
Αυτή η πολιτική πρέπει να αναιρεθεί, για να χτυπηθεί και η φτώχεια  και παράλληλα να καταδικαστούν οι πολιτικοί που συνέργησαν σε αυτό το έγκλημα.

Σε κάθε περίπτωση  η δράση όλων μας,  το καθήκον μας, ναι το καθήκον μας είναι τριπλό.
Ανοιχτό χέρι στους καταστραμμένους από τα μνημόνια.
Καταδίκη της πολιτικής και των πολιτικών των μνημονίων, που γεννά την φτώχεια.
Ενωμένος (γιατί και εδώ δεν πρέπει να υπάρχει εκμετάλλευση) αγώνας για έξοδο από τα μνημόνια.

1 σχόλιο:

ΤΑΚΗΣ ΜΑΙΑΝΔΡΟΣ15 Δεκεμβρίου 2016 - 9:49 π.μ.

Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΑΠΟ ΚΥΡΙΑΡΧΟΣ ΜΕ ΕΚ ΓΕΝΝΕΤΗΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΚΑ ΕΝΘΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΟ ΚΑΤΑΠΙΣΤΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΚΟ ΠΛΟΥΤΟ (ΦΕΚ Α 315/27/12/1945 Α.Ν.766) ΚΑΤΑΝΤΗΣΕ ΑΠΟ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΤΑ ΔΟΓΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΣΕ ΕΠΑΙΤΗΣ!!!!!!!!! 

ΚΙ ΕΣΥ ΣΥΝΔΗΜΟΤΗ/ΣΑ ΚΑΤΣΕ ΚΑΙ ΠΑΤΑ ΛΙΚΕ ΜΕ ΣΚΙΤΣΑ ΤΥΠΟΥ ''ΕΛΕΟΣ'' ''ΛΥΠΑΜΑΙ'' ΚΛΠ....ΝΑ ΚΑΤΣΕΙΣ ΝΑ ΕΛΕΓΞΕΙΣ ΤΙ ΕΙΝΑΙ TI ΛΕΝΕ ΚΑΙ ΠΟΣΟ ΣΕ ΑΦΟΡΟΥΝ ΤΑ ΕΠΙΚΥΡΩΜΕΝΑ ΚΡΑΤΙΚΑ ΕΓΓΡΑΦΑ ΦΕΚ ΤΕΛΕΣΙΔΙΚΕΣ ΔΙΚΑΣΤΙΚΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΔΙΕΘΝΗ ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΤΙΚΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΝ ΠΡΕΣΒΙΩΝ ΚΙ ΟΡΓΑΝΙΣΜΩΝ ΟΠΩΣ 
ΟΗΕ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΤΡΑΠΕΖΑ Δ.Ν.Τ. BIS OITC FED US TRESURY ALPHA-OMEGA STATION BLAKLEY PLATT κλπ 
ΓΡΑΦΕΙΟ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ Γ.Γ.Δ.Ε. Γ.Φ.Δ. Σ.Δ.Ο.Ε. ''ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ Α.Ε.'' κ.α. 

ΠΟΥ ΔΙΑΘΕΤΟΥΜΕ ΣΤΑ 220 ΚΑΙ ΠΛΕΟΝ ΓΡΑΦΕΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ (απ.Εισ. Αρ. Παγου 6199/4-9-15) https://www.google.com/maps/d/u/0/viewer... 
ΚΑΙ ΣΟΥ Α-ΠΟ-ΔΕΙ-ΚΝΥ-ΟΥ-ΜΕ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΡΧΕΙΑ ΣΟΥ ΩΣ ΕΛΛΗΝ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΛΟΥΤΟ ΣΟΥ!!! ΤΟ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ; 

Η' ΑΡΚΕΙΣΑΙ ΣΤΟ ΨΩΡΟΕΙΣΟΔΗΜΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΧΑΙΡΕΣΑΙ ΠΟΥ ΕΣΥ Α.Κ.Ο.Μ.Η ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΑΠΟΡΟΣ ΚΑΙ ΒΥΘΙΖΕΣΑΙ ΣΤΟΝ ΚΑΝΑΠΕ ΣΟΥ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΤΗΛΕΩΠΤΙΚΗ ΣΟΥ ''ΕΞ-ΑΓΡΙΩΣΗ''; 

ΕΝ-ΔΙΑ-ΦΕΡΣΟΥ ΜΑΘΕ ΕΝΗΜΕΡΩΣΟΥ ΑΣΕ ΤΙΣ ΦΗΜΕΣ ΜΕΛΕΤΑ ΤΑ ΕΓΓΡΑΦΑ ΚΑΙ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕ ΝΟ-ΜΙ-ΚΑ!!! Ο.Λ.Ε.Σ. ΟΙ ΑΡΧΕΣ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΣΕ ΕΧΟΥΝ ΠΡΟΔΟΣΕΙ ΚΑΙ ΠΟΥΛΗΣΕΙ ΕΠΙΣΗΜΑ (ΦΕΚ 262/2014) https://www.youtube.com/watch?v=lR2oDfotR5o ΚΑΙ ΣΤΟ ΛΕΝΕ!!! (ΔΕΣ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ)

ΤΟ ΕΙΔΕΣ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟ ΚΑΝΑΛΙ ΜΗΠΩΣ; 
ΜΗΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ ΝΑ ΣΕ ΣΩΣΕΙ ΚΑ-ΝΕ-ΝΑΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΩΣ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΣΕ ΚΑΤΕΣΤΡΕΨΕ -ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗΣ-!!! 
Ε.ΣΥ. ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ ΚΙ ΕΧΕΙΣ ΧΡΕΟΣ -ΟΧΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΧΡΕΟΣ ΝΟΜΙΚΟ- ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΟΥ ΣΤΟ ΕΘΝΟΣ ΣΟΥ !!! 

''Ε.ΣΥ. ΑΡΧΑΙΑΣ ΟΛΥΜΠΙΑΣ'' ΣΠΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ 2 ΚΑΙ ΚΟΥΠΕΡΝΤΕΝ ΕΝΑΝΤΥ Δ.Ε.Υ.Α. 26240 26050 6948 928 900



Τι Ήξερε και τι Εντόπισε ο Λιαντίνης στον Ταύγετο

Φυσικά, ο Λιαντίνης δεν είναι νεκρός, αλλά όντως άφησε πίσω τον εαυτό του σε μια σπηλιά στον Ταύγετο. Τώρα είναι αλλού & η μελέτη του Λιαντίνη, βάσει της ειδικής οικολογικής του έρευνας (και ας μην ξεχνάμε τη σχέση του ιστορικού ονόματός του με την ιερή λέξη Λιάντη), για την Υποχθόνια, τον Κόσμο των Αθανάτων, και για τον ψυχικό νεραϊδιακό κόσμο, είναι ένα φαεινό παράδειγμα των σχέσεων της ψυχοστατικής συγκεκριμένων γεωγραφικών σημείων και των μυστηρίων τα οποία συμβαίνουν δια της μεταλλάξεως της ανθρώπινης υπόστασης στα σημεία αυτά, (και πολλά θα βρει κανείς αν διαβάσει προσεκτικά τα βιβλία του Λιαντίνη).
Βρίσκεται εις το χείλος του θανάτου, βρίσκεται στο μέσο ενός άξονα εκεί (μετά από την μελέτη που αυτός είχε κάνει), είναι ένας άξονας των δύο κόσμων, που υπάρχει στον Ταΰγετο. (το μέρος στο οποίο είχε πάει είναι το ιερό όρος της Ταϋγέτης, που είναι μία από τις 7 κόρες του Άτλαντα).
Πρέπει να καταλάβουμε ότι όλα τα τοπωνύμια της επιφάνειας αναφέρονται στον άλλο κόσμο, όταν π.χ. λέμε «οι Δελφοί», οι αληθινοί Δελφοί δεν είναι εδώ, είναι αλλού, αυτοί που ξέρουμε είναι ένα είδωλό τους, ή πχ η Αθήνα, ή η κάμινος όπως τη λέγανε στην αρχαιότητα, δεν είναι αυτή η αληθινή Αθήνα, εκείνη βρίσκεται εντός του άλλου κόσμου, και αξονικό σημείο επαφής των δύο πόλεων είναι ο βράχος της ΑκροΠόλεως.
Ο Λιαντίνης εντόπισε κάποιον άξονα ανάμεσα στους δύο κόσμους, (η περίπτωση Λιαντίνη είναι μια υπόθεση που όποιος την ψάξει βαθιά θα βρεθεί προ μεγάλων εκπλήξεων). Το ιερό όρος Τάλετον (το όρος Ταϋγέτη), βρίσκεται σε μία ρυμοτομία και διαρρύθμιση που για να τη μετρήσει κάποιος, ορθο-γραφικά, αριθμο-σοφικά, μαθη-ματικά, χαρτο-γραφικά, πρέπει να πάει στον ιερό του Αμύκλέου Απόλλωνος, στις Αμύκλες, και να οριοθετηθεί σε σχέση με την πυραμίδα του Ταύγετου.
Ακριβώς στις 4.04 το πρωί, κάθε μέρα, αντανακλούνται οι πέντε πυραμίδες, της Αιγύπτου στο δέλτα του Τᨴυγετου, στο ναό Μίθρα του άρματος του ήλιου, που βρίσκεται στην κορυφή του Ταϋγέτου και σήμερα λέγεται Άη Λιας, είναι ένα εκπληκτικό φαινόμενο το οποίο μπορεί να το δει ο καθένας αν βρεθεί εκεί εκείνη την ώρα, μόνο που δεν πάει κανένας εκεί(το φαινόμενο μας θυμίζει ίσως τους λεγόμενους «Δροσουλίτες»).
Σε αυτό το σημείο εμφανίζεται μια αλλοχρονική θέση των δύο αξόνων του Νοήμονος Συμπαντικού Οργανισμού (για τον οποίο θα μιλήσουμε εκτενώς σε άλλο άρθρο). Εμείς εδώ στην Γη νοούμεθα ως μικροοργανισμοί σε νοήμονα και ζώσα υλική κατάσταση, αλλά με πνευματική υπόσταση που αντικατοπτρίζει το μεγαοργανισμό που κυβερνά το Σύμπαν, και αυτή η σχέση καθρεπτίζεται στα πιο ιδιόμορφα από τα μέρη που μας περιβάλλουν.
Τις περισσότερες φορές αυτό ισχύει κυρίως ως προς ένα μέρος το οποίο είναι ορεινό, σχεδόν ποτέ δεν είναι πεδινό, κι όλο το επίκεντρο των μελετών αυτών, βρίσκεται σε σημείο ορεινά, στα οποία, προστρέχουν ειδικοί για να κάνουν τις μελέτες τους, ιδιωτικώς, αλλά στα ίδια ορεινά μέρη έχουμε και τους αρχαίους ναούς ή τα σημερινά μοναστήρια αλλά και τις βάσεις και τα ραντάρ, γιατί εκεί εκπέμπεται μια δύναμη από το Νοήμονα Συμπαντικό Οργανισμό, το πράνα (ή το πάρνα) και στα ορεινά είναι το αξονικό επίπεδο καθόδου του, μπορεί να εντοπιστεί η ροή του.
Είναι πολύ βαρύ αυτό το θέμα, εκεί μπορεί να προκληθεί η καταλυτική ρήξη της κατάρας της ανθρώπινης Ειμαρμένης και φυλακής της ζωής, βασικά είναι ένας αποδέκτης του ανθρώπινου πόνου και της ιδιοτέλειας της εδώ καταστάσεως, που τη μετασχηματίζει σε μια ψυχική κατάσταση ενός είδους «αγιοσύνης» για όποιον συνδεθεί με τη ροή της, για αυτό και πηγαίνουν τα τάγματα να απομονωθούν σε τέτοια μέρη, για αυτό και σφραγίζουν ιερατικά ή στρατιωτικά την πρόσβαση σε αυτά.
Σε αυτό το θέμα ο κ Λιαντίνης είχε ανακαλύψει πάρα πολλά, και ήξερε ότι σε συγκεκριμένα περάσματα μπορούσε να δραπετεύσει από τον κόσμο του θανάτου προς τον Κόσμο των Αθανάτων. Έχω κάνει μια επίσκεψη στο μέρος από το οποίο νομίζω πως είχε «φύγει» ο κ Λιαντίνης, είναι ένα ειδικό σπήλειο, από το οποίο μπορεί να μελετήσει κανείς το ζήτημα των οπτασιακών πυραμίδων. Ναι, αντικατοπτρίζονται τέσσερις ή πέντε πυραμίδες στις 4.04 μετά τα μεσάνυκτα, από την Αίγυπτο στο ιερόν Τάλετον.
Το «αλώνι» το οποίο αναφέρει ο κ λιαντίνης στο βιβλίο του Γκέμμα, υπάρχει εκεί, στο οποίο αν κοιμηθεί κάποιος ένα βράδυ μόνος του, θα δει την «Επιούσια», δηλαδή στην αιθερική ουσία του λεγομένου «Κάρμα» καθώς περνά από το ιερό γεωγραφικό αυτό σημείο, θα δει την εικόνα του μηχανισμού που ρυθμίζει της ψυχοστασία των ανθρώπων του κόσμους μας. Σε αυτό το σημείο γίνεται η αποϋλοποίηση, στο «Αλώνι», (όπως και σε άλλα τέτοια μέρη) εκεί που εμφανίζονται οι Νεράιδες.
Η αποϋλοποίηση όμως γίνεται με την «Παρουσία», την κατάσταση κατά την οποία είμαστε συνειδητά ενεργοποιημένοι και συνδεδεμένοι με το μέρος, κι αυτό το πετυχαίνουμε ακολουθώντας συγκεκριμένες διαδρομές και έπειτα με την πολύωρη παραμονή εκεί και ακολουθεί η αρχή της διαδικασίας της μετουσίωσης.
Αλλά με την έναρξη αυτής της διαδικασίας, κάποιος πρέπει να εισέλθει εντός των στοών για να μπορέσει να προχωρήσει σε άλλο χρόνο και χώρο. Τα φαινόμενα αυτά συμβαίνουν δεν στον Άθω (στο όρος του Άθω, σε ειδικά σημεία που γίνονται σημεία και τέρατα, σημεία στα οποία εξαφανίζονται καλόγεροι, εκεί εμφανίζονται οι θρυλικοί «Εννέα Αόρατοι» κτλ, στον όλυμπο και στους Δελφούς υπάρχουν σημεία αποϋλοποίησης και αλλοχρονικής καταστάσεως, και αλλού.
Επιλογή αποσπασμάτων diadrastika.com από το diaelefsis
http://www.diadrastika.com/2016/12/ixere-entopise-liantinis-ston-taygeto.html

Μυστικές Συνδέσεις της Σαλαμίνας που απαγορεύεται να μαθευτούν

Σαλαμίνα - Ίσως άντρο τρομάρα;
Πρόσφατα πήγαμε την Σαλαμίνα στο άντρο του τρομάρα (που πήρε το όνομά του από ένα διαβόητο λήσταρχο της εποχής του Όθωνα που χρησιμοποιούσε αυτή τη σπηλιά για λιμέρι), όπου βρίσκεται αρχαίος ναός Εκάτης, αλλά σήμερα είναι η Μονή Αγίου Νικολάου, εκεί είναι ένα από τα λεγόμενα «μπουριά», όπως λένε οι ντόπιοι, που πηγαίνουν προς Στυμφαλο, περνούν μέσα από τη θάλασσα και καταλήγουν στη λίμνη.
Οι μελέτες μου έδειξαν ότι πρέπει να υπάρχει και σύνδεση με το λεγόμενο σπήλαιο του Ευριπίδη, αλλά αυτό τώρα το έχουν ρημάξει, του προκάλεσαν τεχνητή κατολίσθηση, άγνωστο γιατί.
Οι φωτογραφίες που είχα δημοσιεύσει παλαιότερα από αυτό το μυστηριώδες σπήλαιο απεικονίζουν δαιδαλώδεις γαλάζιες στοές που δεν υπάρχουν πια, τις έκλεισαν και τις κατέστρεφαν.
Όλη η Σαλαμίνα είναι μια κουλούρα, απεικονίζει ένα «κούλουρο όφη» – το φίδι που τρώει την ουρά του που συνδέεται με την Υποχθονία.
Βασικά, είναι ένα αποκλεισμένο μέρος, ειδικά από την πλευρά του Αίαντα αυτό είναι φανερό, από τη μια είναι η ναυτική βάση και από την άλλη πλευρά είναι η νατοϊκή βάση. Πήγα εκεί, στο μοναστήρι του Αγίου Νικολάου, και η ηγουμένη μου είπε πως είχε χάσει τα κλειδιά και δεν μπορούσε να μας βάλει στο Καταβάσιο (αρχαίο Καταβάσιο του Άδη).

Το καταβάσιο βρίσκεται στην αυλή του μοναστηριού διπλοκλειδωμένο με σιδερένιες πόρτες. Οι μοναχές μου διηγήθηκαν ότι πριν από κάποια χρόνια είχαν ακούσει παράξενες φωνές από εκεί μέσα, στις δύο η ώρα τη νύχτα, ανοίξανε την πόρτα του καταβακίου και βγήκανε «κάτι μεγάλες γάτες με πύρινα μάτια και ουρές, οι οποίες μιλάγανε» και αυτές έντρομες κλείσανε πάλι την πόρτα και την κρατήσανε κλειδωμένη από τότε, κι από ότι φαίνεται έχουνε χάσει και τα κλειδιά.
Πιστεύω ότι υπάρχουν έργα του Αίαντα που οδηγούν από τη σαλαμίνα στη Στυμφαλία, μια υποθαλάσσια απόσταση ογδόντα χιλιομέτρων. Ο Αίας ο τελαμώνιος, είναι ιστορικό και όχι μυθικό πρόσωπο, είχε χρησιμοποιήσει ο ίδιος αυτές τις διανοίξεις που έκανε, αναζητώντας την είσοδο για τον άλλο κόσμο.
Η ίδια η λέξη σαλαμίνα, αναλύεται «Σάλα-Μίνα», η λέξη σάλα υποδεικνύει μια αίθουσα, ενώ η «μίνα» μας φέρνει στο νου τους μινίους, αυτόν τον αινιγματικό αρχαίο λαό που ασχολούνταν με υπόγεια έργα (όπως αυτά στην Κοπαϊδα), ενώ η λέξη φέρνει στο νου και τον Μίνωα.
Στο πυθαγόρειο αριθμοσοφικό σύστημα, η λέξη σάλα έχει τον αριθμό 232, είναι ιερατική λέξη γι αυτό και ο αναγραμματισμός της μας δίνει Λάσα (την έδρα των μεγάλων μοναστηρίων του Θιβέτ), που ισούται επίσης με 232, αλλά 232 είναι και η λέξη Πράνα (η ενέργεια του σώματος και του αιθέρα) αλλά και η λέξη «Παρνα» (όπως στο Παρνασσός ή πρανασσός).
Μιλώντας για το πυθαγόρειο, ανακάλυψα πως ένα μεγάλο μυστικό έχει αποκρυφτεί από την αρχαιότητα στο αριθμό 2368, αλλά θα μείνει για λίγο ακόμη κρυμμένο.
Επιλογή αποσπασμάτων diadrastika.com από το diaelefsis
http://www.diadrastika.com/2016/12/mystikes-syndesis-salaminas-apagorevete-matheftoun.html

ΣΑΠΦΩ, Η Δέκατη Μούσα και η Λάσπη που Δέχεται Μέχρι Σήμερα

Γεννήθηκε στην Ερεσό της Λέσβου το -630. Ήταν σύγχρονη του Αλκαίου και του Πιττακού. Πατέρας της αναφέρεται ο Σκαμανδρώνυμος και μητέρα της η Κλεΐς. Είχε επίσης τρεις αδελφούς, τον Λάριχο, τον Χάραξο και τον Ευρύγιο. Ο φιλόσοφος Μάξιμος ο Τύριος (β΄ μισό του 2ου μ.Χ. αι.), την περιγράφει ως μικρόσωμη και μελαχρινή («μικρά και μέλαινα»).

Σύμφωνα με το βυζαντινό λεξικό Σούδα, παντρεύτηκε έναν πλούσιο από την Άνδρο, τον Κερκύλα, με τον οποίο απέκτησε μια κόρη, που ονομάστηκε κι αυτή Κλεΐδα σύμφωνα με το έθιμο της εποχής. Λόγω πολιτικών αναταραχών στη Λέσβο που οδήγησαν την αριστοκρατία του νησιού σε εξορία από την πρωτεύουσα Μυτιλήνη, η Σαπφώ κατέφυγε προσωρινά στη Σικελία. Αργότερα, μετά την κατάλυση της τυραννίας, επί Πιττακού του Μυτιληναίου γύρισε στη Μυτιλήνη.

Η Σαπφώ θεωρείται με την ποίησή της, που ήταν γραμμένη στην αιολική διάλεκτο, ως η σημαντικότερη λυρική ποιήτρια της αρχαιότητας. Ο Πλάτων την ονομάζει «σοφή» και «δέκατη Μούσα», ο Ανακρέων «ηδυμελή», ο Λουκιανός «μελιxρόν αύχημα» οι Ιουλιανός και Αντίπατρος «θηλυκό Όμηρο», ενώ ο Στράβων «θαυμαστόν τέρας». Ο Οράτιος στη 2η ωδή του μας λέει ότι ακόμα και οι νεκροί στον κάτω κόσμο ακούν τα τραγούδια της με θαυμασμό σε ιερή σιγή.

Μετά τον θάνατό της, στην πατρίδα της Λέσβο έκοψαν νόμισμα με τη μορφή της. Στις Συρακούσες και στην Πέργαμο στήθηκαν αγάλματά της, ενώ στις Συρακούσες κατασκευάστηκε και ένα κενοτάφιο σε ανάμνησή της.

Σε μεταγενέστερη όμως εποχή, οι Αττικοί κωμωδιογράφοι τη δυσφήμησαν για ομοφυλοφιλικές τάσεις (εξ ου και ο όρος λεσβία). Αφορμή για τις φήμες υπήρξε πιθανόν το ότι η Σαπφώ εκδήλωνε έντονο συναισθηματισμό προς τις μαθήτριές της. Μολονότι κανένας από τους συγγραφείς δεν αναφέρει κάτι σχετικό μέχρι την εποχή του Αριστοτέλη, οι κρίσεις αυτές για τη Σαπφώ επικράτησαν. Σύγχρονοί μας μελετητές εκφράζουν αμφιβολίες για το αν η Σαπφώ ήταν όντως λεσβία.

Σε αντίθεση με την μάζα που καταπίνει αμάσητες κάθε είδους συκοφαντίες, όσοι ψάχνουν ερευνούν βρίσκουν και γνωρίζουν ιστορία, γνωρίζουν πως όλες οι μεγάλες προσωπικότητες που γέννησαν τον αρχαιοελληνικό πολιτισμό, ήταν όλοι τους Αριστοκρατικοί. Δηλαδή πίστευαν πως έπρεπε να διοικούν και να κρατούν τις τύχες της πατρίδος τους οι Άριστοι και όχι οι τυχαίοι. Αυτής της αντιλήψεως ήταν φυσικά και η Σαπφώ που μαζί με άλλους Αριστοκρατικούς αναγκάστηκε να εξοριστεί στην Σικελία.

Οι δημοκράτες δεν την άφησαν ήσυχη ακόμη και μετά τον θάνατο της. Και επειδή ήταν αδύνατον να την αντιμετωπίσουν στον χώρο του πνεύματος και των ιδεών, εξαπολύουν εναντίων της έναν πόλεμο λάσπης που ακόμη και τώρα συντηρούν. Η συκοφαντία ξεκίνησε στα χρόνια της Αθηναϊκής δημοκρατίας από διαφόρους κωμικούς ποιητές, όπως ο Άμφις ή Αμφίας, ο Έφιππος κ.ά. Οι Αθηναίοι δημοκράτες είχαν περιορίσει την γυναίκα στο σπίτι και της στερούσαν κάθε πολιτικό δικαίωμα, εν αντιθέσει προς τους Δωριείς ή Αιολείς αριστοκράτες. Η πρόστυχη συκοφαντία που διαδίδουν και πιστεύουν οι αμόρφωτοι και αγνοούντες, αντεκρούσθει ήδη από την αρχαιότητα.

Διαβάζουμε στο λεξικό «Σουίδα» (λέξις: Σαπφώ) ότι η ποιήτρια διεβλήθη και συκοφαντήθηκε, «και διαβολήν έσχεν αισχράς φιλίας». Ειδικοί επιστήμονες και όχι κίναιδοι μελέτησαν οτιδήποτε σχετίζεται με την Σαπφώ και την αποκατέστησαν ηθικώς, όπως ο γερμανός καθηγητής των πανεπιστημίων Γοτίγγης και Βόνης Φρειδερίκον Βέλκερ (1784-1868) και ο επίσης γερμανός ακαδημαϊκός και καθηγητής του πανεπιστημίου του Βερολίνου Ούρλιχ φον Βιλαμόβιτς (1848-1931). Ανάλογα υποστηρίζουν και αποδεικνύουν και άλλοι επιστήμονες, αλλά δυστυχώς η συκοφαντία εξακολουθεί να δυσφημεί της εξαίσια εκείνη ποιήτρια.

Η Σαπφώ έχει πέσει θύμα συκοφαντίας και τότε και τώρα. Ο Λουκιανός λέει: «έπεσε θύμα συκοφαντίας για μια τάχα αισχρά φιλία». Η Σαπφώ έπαιζε ένα ρόλο μέντορα και καθοδηγητή για τις μαθήτριές της, πράγμα που μόνο από τους άντρες ήταν αποδεκτό εκείνη την εποχή.

Η Σαπφώ όμως πέθανε με έναν περίεργο τρόπο:

Αυτοκτόνησε το -570 πέφτοντας από ένα γκρεμό της Λευκάδας, αφού ήταν πλήρως απογοητευμένη και πληγωμένη διότι την είχε εγκαταλείψει ο έρωτάς της, ένας άνδρας, ο Φάων ο Μυτιληναίος. Αυτοκτόνησε λοιπόν από έρωτα για έναν άντρα και αυτό αποσιωπείται.

To …βυζαντινό φιρμάνι έκαψε την βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας, κι αργότερα, το 380 η ανθελληνική νομοθεσία του Θεοδόσιου και τα μίση που ξεσήκωσε .. έφτασαν με υπερβολικό ζήλο να μεταφραστούν και σε διαταγές, να καίγονται τα ποιήματα της Σαπφούς – όπως κι όλα σχεδόν τα Ελληνικά γραπτά. Στη συνέχεια, το 1073 οι εκκλησιαστικές αρχές του Βυζαντίου και της Ρώμης διέταξαν να καούν όλες οι κλασσικές βιβλιοθήκες της Ρώμης και της Κωνσταντινούπολης – και βέβαια όλα τα βιβλία που είχαν απομείνει με ερωτικά ποιήματα της Σαπφούς, με συνέπεια τα ελάχιστα αποσπάσματα που σώζονται σήμερα να καλύπτουν ένα ελάχιστο ποσοστό του συνολικού της έργου, τυχαία ευρήματα αρχαιολογικών ανασκαφών σε περιοχές που δεν ήταν ισχυρή η επιρροή της εκκλησίας, το 1897 και αργότερα (Ετρουρία, Αίγυπτος.. κλπ. .. μέχρι παλίμψηστες περγαμηνές που βρέθηκαν να γεμίζουν φτωχές μούμιες στις αρχές του 21ου αιώνα κι ακόμα δεν έχουν μελετηθεί πλήρως).
Τεκμηρίωση: ανατρέξτε στα αρχεία της Βυζαντινής Νομοθεσίας που ΔΕΝ διδάσκονται στα σχολειά, και στα πλήρη πρακτικά των εκκλησιαστικών συνόδων του μεσαίωνα.

Αυτή ήταν μια μικρή γεύση από την Σαπφώ την δέκατη μούσα μας. Και ενώ ξένοι επιστήμονες από τον 18ο αιώνα απέδειξαν το γελοίο του πράγματος, εγχώριοι αγνώμονες, συντηρούν την συκοφαντία…

Πηγές: πηγή1 «Ο διωγμός των αρίστων», Κ. Πλεύρη, εκδόσεις Νέα Θέσις. πηγή3 πηγή4

enneaetifotos
μέσω fryktories.net

http://www.diadrastika.com/2016/12/sappho-dekati-mousa-laspi-dechete-mechri-simera.html

Η Ατλαντίδα βυθίστηκε. Οι Άτλαντες; Τι απέγιναν;

Ο Διόδωρος Σικελιώτης αναφέρεται στον Άτλαντα, στον οποίο έδωσε η τύχη τα μέρη, που είναι δίπλα στον ωκεανό.
Ο Άτλαντας ονόμασε τους κατοίκους των τόπων εκείνων Ατλαντίους και το ψηλότερο βουνό του τόπου ονόμασε Άτλαντα. Τελειοποίησε την αστρολογία, αφού υπήρξε ο πρώτος που έμαθε στους ανθρώπους τη θεωρία της σφαιρικότητας του Σύμπαντος. Ο Άτλαντας έκανε πολλά παιδιά, μα ο Έσπερος διακρίθηκε για την δικαιοσύνη, την ευσέβεια και τη μεγάλη φιλανθρωπία του.
Επίσης ο (Διόδωρος Σικ.) μας λέγει: «Υπάρξαι δ’Ατλαντί και θυγατέρας επτά, τας κοινώς μεν από του πατρός καλουμένας Ατλαντίδας, ιδία δ’ εκάστην ονομαζομένην Μαίαν, Ηλέκτραν, Ταυγέτην, Στερόπην, Μερόπην, Αλκυόνην και τελευταίαν Κελαινώ. Ταύτας δε μιγείσας τοις επιφανεστάτοις ήρωσι και θεοίς αρχηγούς καταστήναι του πλείστου γένους των ανθρώπων, τεκούσας τους δι ‘αρετήν θεούς και ήρωας ονομασθέντας, οίον την πρεσβυτάτην Μαίαν Διί μιγείσαν Ερμήν τεκνώσαι, πολλών ευρετήν γενόμενον τοις ανθρώποις παραπλησίως δε και τας άλλας Ατλαντίδας γεννήσαι παίδας επιφανείς, ων τους μεν εθνών, τους δε πόλεων γενέσθαι κτίστας».
Οι Ατλάντιοι, όμως, στη συνέχεια (οι επόμενες γενεές) στράφηκαν στην δοξασία του Κρόνου (η ασέβεια και η πλεονεξία διέκρινε τους Ατλάντιους την εποχή εκείνη του κατακλυσμού και της καταστροφής της ηπείρου τους). Οι άνομοι και ασεβείς Ατλάντιοι εισέβαλαν στη Μεσόγειο για να υποδουλώσουν τους ευεργέτες τους Έλληνες και ν’ αρπάξουν την υπόλοιπη Γνώση και τα Μεγάλα Μυστικά της Ζωής και του Σύμπαντος («Την Ουρανίαν οδόν», που αναφέρουν ο Ερμότιμος και ο Μέλισσος απ’ την Σάμο).
Οι Ατλάντιοι γεμάτοι αλαζονεία και υπεροψία ξεσηκώθηκαν εναντίον της Αθήνας και ένας καταστρεπτικός πόλεμος έγινε μεταξύ των δύο πλευρών (αφού χρησιμοποιήθηκαν «υπερόπλα») με αποτέλεσμα ένα φοβερό κατακλυσμό, τρομερούς σεισμούς κλπ.
Μερικοί από τους Ατλάντιους διέφυγαν της πέραν του Ατλαντικού ηπείρου, δηλαδή της αμερικανικής, αφού προειδοποιήθηκαν από συνετούς ιερείς της Ατλαντίδας. Υπάρχουν φυλές Ινδιάνων στην Κεντρική και Βόρεια Αμερική, οι οποίοι θεωρούν πως είναι απόγονοι των Ατλάντων. Όπως συνέβη και με τους περίφημους Τελχίνες της Ρόδου, οι οποίοι έσωσαν πολλές ζωές στην Αιγηίδα, πηγαίνοντας στην Αίγυπτο.
Ο Απολλώνιος Μόλων στο έργο του μας αναφέρει για τον «κακό λαό» των Ατλαντίων, ο οποίος, αφού κατήργησε την πατρώα θρησκεία, λάτρευε τον «Λίθινο Όφι», ονομαζόταν «Λαός του Πύθωνος» και οδήγησε στον ηθικό ξεπεσμό τους κατοίκους της Ατλαντίδας, ξεκίνησε δε την εκστρατεία προς υποδούλωση των Ελλήνων και των υπολοίπων λαών της Μεσογείου με τα γνωστά πλέον αποτελέσματα. Από την τρομερή εκείνη καταστροφή σώθηκαν ορισμένοι απ’ τους Έλληνες, που ήταν ευσεβείς και προνοητικοί, όπως σώθηκαν και άλλοι άνθρωποι, που διεκπεραιώθηκαν απέναντι στην Εσπερία (Αμερική), κάποιοι στην ασιατική ήπειρο, ενώ εκείνοι που διασώθηκαν απ’ το «Λαό του Πύθωνος» (στο παρελθόν ο Απόλλων είχε φονεύσει τον Πύθωνα) κατά την εισβολή των Ατλαντίων στη Μεσόγειο αιχμαλωτίστηκαν απ’ τους Αιγύπτιους, οι οποίοι ήταν πιστοί σύμμαχοι των Ελλήνων.
Ο Πορφύριος ο Τύριος στο έργο του μας πληροφορεί για τους «άνομους, ασεβείς και υπερήφανους Ατλάντιους», που αιχμαλωτίστηκαν απ’ τους Αιγυπτίους, ότι με την πάροδο των αιώνων οι Ατλάντιοι εκείνοι (του Πύθωνος) απέκτησαν κάποια δικαιώματα κι ελευθερίες, αλλά δεν λησμόνησαν πως ήταν μοχθηροί κι εκδικητικοί, με αποτέλεσμα να σκέφτονται πώς να εκδικηθούν τους Αιγύπτιους και τους Έλληνες, που τους κατανίκησαν σ’ εκείνο τον φοβερό πόλεμο.
Κάποτε δε έφτασαν στο σημείο να ενωθούν μέσω επιμειξιών με άλλους, που βρίσκονταν στην Αίγυπτο και ήταν ληστές, λεπροί κλπ. Το αποτέλεσμα ήταν να δολοφονούν αξιωματούχους και Ιερείς των Αιγυπτίων κλπ., έως ότου αποφασίστηκε η εκδίωξη τους από την Αίγυπτο…
Αυτά μας λέει ο νεοπλατωνικός φιλόσοφος Πορφύριος ο Τύριος, ένας από τους τελευταίους Αρχαίους Έλληνες Σοφούς.
http://www.diadrastika.com/2016/12/atlantida-vythistike-atlantes-apeginan.html
Next previous home
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

ΑΠΟ ΠΟΥ ΒΡΕΘΗΚΑΝ ΑΥΤΑ ΤΑ ΔΙΣ;;; ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ 2015 600 ΔΙΣ ΠΙΣΤΩΤΙΚΟ

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΣΤΟ BLOG

Loading

ΑΡΤΕΜΙΟΣ ΣΩΡΡΑΣ : ΕΓΩ ΣΕ ΧΕΛΩΝΕΣ ΔΕΝ ΠΡΟΣΚΥΝΑΩ

Οι επισκεπτεσ μας στον κοσμο απο 12-10-2010

free counters