Προχωρά το project «κοσοβοποίησης» της Θράκης

Την αναγνώριση, ως τουρκικών, των μουσουλμανικών ενώσεων της Θράκης ζητά η Ευρώπη!

Οι μεθοδεύσεις των Τούρκων για τη Θράκη βρίσκουν πρόσφορο έδαφος στην Ευρώπη…Από την άλλη οι εδώ κυβερνώντες τηρούν σιγήν ιχθύος χρόνια τώρα! Η Επιτροπή Υπουργών του Συμβουλίου της Ευρώπης -αρμόδιο όργανο επίβλεψης της ορθής εκτέλεσης των καταδικαστικών αποφάσεων του Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, από τα κράτη μέλη- υιοθέτησε ενδιάμεσο ψήφισμα (Interim Resolution),
με το οποίο καλεί τις ελληνικές Αρχές, να συμμορφωθούν με τις αποφάσεις του Δικαστηρίου που αφορούν τις υποθέσεις «Μπεκίρ Ούστα και άλλοι κατά Ελλάδος», «Εμίν και άλλοι κατά Ελλάδος» και Τουρκική Ένωση Ξάνθης κατά Ελλάδος.

Με το ενδιάμεσο αυτό ψήφισμα καλείται η Ελλάδα να αναγνωρίσει, ως τουρκική, τη μουσουλμανική ένωση Ξάνθης και ν΄αναγνωρίσει το δικαίωμα του «συνεταιρίζεσθαι» στις υπόλοιπες μουσουλμανικές ενώσεις της περιοχής.

Στο ψήφισμα σημειώνεται ότι, η Ελλάδα είχε καταδικαστεί από το Δικαστήριο, για παραβίαση του δικαιώματος στην ελευθερία του «συνεταιρίζεσθαι», εξαιτίας της άρνησής της να αρνηθεί την αναγνώριση των μουσουλμανικών ενώσεων ως τουρκικών και να τις εγγράψει στα οικεία μητρώα των ενώσεων στην Ελλάδα.

Στο ψήφισμα υπογραμμίζεται ότι, ενώ από τον Ιούνιο του 2013 οι ελληνικές Αρχές είχαν διαβεβαιώσει την Επιτροπή Υπουργών του ΣτΕ ότι έχουν μελετήσει την καλύτερη δυνατή λύση, δεν προσεκόμισαν κανένα συγκεκριμένο στοιχείο, για τα μέτρα που, ενδεχομένως, εφαρμόσθηκαν, προς την κατεύθυνση της εφαρμογής των αποφάσεων του Δικαστηρίου.

Με το εν λόγω ψήφισμα καλούνται οι ελληνικές Αρχές να λάβουν, χωρίς άλλη καθυστέρηση, όλα τα αναγκαία μέτρα, έτσι ώστε οι αιτούντες να επωφεληθούν από τις διαδικασίες σύμφωνα με τις απαιτήσεις της σύμβασης, όπως αυτό έχει ερμηνευθεί από τη νομολογία του Δικαστηρίου.
 

Καλούνται, ακόμη, οι ελληνικές Αρχές, να δώσουν στην Επιτροπή συγκεκριμένες πληροφορίες, σχετικά με τα μέτρα που έλαβαν ή σκοπεύουν να λάβουν, για την αναγνώριση των μουσουλμανικών ενώσεων, ως τουρκικών, και την εγγραφή τους στα οικεια μητρώα.

olympia 

ΔΥΤΙΚΕΣ ΠΙΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΞΕΝΙΚΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ

Πάλι προειδοποίησαν την Ελλάδα

Το Συμβούλιο των Υπουργών ως όργανο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, προειδοποίησε πάλι την Ελλάδα, για την μη επίδειξη σεβασμού στις σχετικές με τους Τούρκους της Δυτικής Θράκης, αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ).

Σχετικά με το θέμα το Συμβούλιο που τον Δεκέμβριο του περασμένου έτους είχε δημοσιεύσει ενδιάμεση απόφαση, στην σημερινή του συνεδρίαση προειδοποίησε για δεύτερη φορά την Ελλάδα για την μη εφαρμογή της απόφασης.

Το Συμβούλιο Υπουργών που ελέγχει την εφαρμογή ή όχι των αποφάσεων του ΕΔΑΔ, κατήγγειλε πως η Ελλάδα ακόμη δεν έχει εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της σχετικά με την απόφαση του Δικαστηρίου του Στρασβούργου σχετικά με την προσφυγή που είχαν κάνει ο Χασάν Μπεκίρουστα και οι φίλοι του.

Το συμβούλιο των Υπουργών τονίζει πως παρά την δεσμευτικότητα των αποφάσεων του ΕΔΑΔ, οι προσφυγές που έγιναν προς το ελληνικό εφετείο έμειναν χωρίς αποτέλεσμα και ζητά από την Ελλάδα μια περιγραφική απάντηση και ένα χρονολόγιο σχετικά με την εφαρμογή της απόφασης.

Το ΕΔΑΔ εξετάζοντας την προσφυγή του Μπεκίρουστα και 6 φίλων του, κατέληξε στην άποψη πως ¨Η Ελλάδα παραβίασε το 11 άρθρο της Ευρωπαϊκής Συνθήκης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων περί συνεταιρίζεσθαι και ίδρυσης συλλόγων¨.

Ο Χασάν Μπεκίρουστα μετά από το κλείσιμο από το δικαστήριο (με αιτία το καταστατικό του) του συλλόγου ¨Σύλλογος Μειονοτικής Νεολαίας Ν. Έβρου¨ που είχε ιδρύσει το 1995 μαζί με κάποιους φίλους, προσέφυγε το 1996 στο ΕΔΑΔ. Στο αιτιολογικό ίδρυσης του συλλόγου αναφερόταν ¨η διδασκαλία στους νέους των παραδόσεων της τουρκικής μειονότητας, η ανάπτυξη των σχέσεων μεταξύ των μελών του συλλόγου και η συμβολή στην ανάπτυξη της φιλίας μεταξύ του τουρκικού και ελληνικού λαού, της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων¨.

Το ελληνικό δικαστήριο με απόφαση του 1996 δεν επέτρεψε τις εργασίες του συλλόγου με το αιτιολογικό πως σύμφωνα με την συνθήκη της Λωζάννης στην δυτική Θράκη δεν υπάρχει τουρκική αλλά μουσουλμανική μειονότητα.

Το ελληνικό δικαστήριο με την απόφαση του είχε υποστηρίξει πως η ονομασία του συλλόγου ¨είναι συγκεχυμένη¨ , πως ¨λες και πολίτες άλλης χώρας κατοικούνε στην Ελλάδα¨ και ότι ¨ο σύλλογος αυτός δεν στοχεύει στην προστασία των συμφερόντων της μουσουλμανικής μειονότητας¨

Το ΕΔΑΔ στην απόφαση του υπενθύμισε πως ο σύλλογος έκλεισε πριν καν ενεργοποιηθεί και χωρίς καν να ιδωθεί το τι είδους δράσεις θα έκανε. Στην απόφαση του ΕΔΑΔ εντύπωση είχε προκαλέσει πως η φράση πως ¨Τα στοιχεία τα οποία αναφέρονται ως στόχοι ίδρυσης του συλλόγου δεν συνιστούν απειλή και κίνδυνο για την δημοκρατική κοινωνία, ούτε γίνεται έκκληση για βία¨.

Εφ. Μπιρλίκ 5/6/2014
tourkika-nea 
http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2014/06/project.html

«ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 1973: Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΑΤΗ ΤΟΥ ΕΙΚΟΣΤΟΥ ΑΙΩΝΑ»! (ΦΩΤΟ - ΒΙΝΤΕΟ)

«Μη φοβάστε την αλήθεια. Τα ψέμματα καταθάλπτουν τους λαούς»
Περικλής Γιαννόπουλος...

Χιλιάδες παιδάκια έχουν καταθέσει λουλούδια στην κεφαλή στο Πολυτεχνείο, νομίζοντας ότι πρόκειται για κάποιον νεκρό της εξέγερσης. Στην πραγματικότητα πρόκειται για την κεφαλή του καθηγητή Νίκου Σβορώνου, ο οποίος δεν είχε καμία σχέση με τα γεγονότα του 1973.

Το πόρισμα του Αστυνομικού Διευθυντή Γεώργιου Σαμπάνη επί κυβερνήσεως Ανδρέα Παπανδρέου αποκαλύπτει ότι δεν υπήρξε κανένας νεκρός εντός του Πολυτεχνείου.

Η «Ηλένια Ασημακοπούλου», «το κορίτσι που χάθηκε το βράδυ της σφαγής και την ψάχνει ακόμα το αγόρι της» (όπως χαρακτηριστικά έλεγε η εφημερίδα «Αυγή»), ήταν στην πραγματικότητα μοντέλο σε διαφήμιση σαμπουάν της εταιρίας «Breck».

Το κεντρικό νόημα, όσων μαθαίνουν τα Ελληνόπουλα από την τρυφερή τους ακόμα ηλικία, στις σχολικές γιορτές για την επέτειο του Πολυτεχνείου. Το μεταπολιτευτικό πολιτικό σύστημα, φρόντισε για αυτό, θεσπίζοντας την γιορτή και, μάλιστα, τιμώντας την, αν όχι περισσότερο, τουλάχιστον ισάξια με τις άλλες δύο εθνικές μας γιορτές.

Η πραγματικότητα βεβαίως είναι εντελώς διαφορετική: Κατ’ αρχήν, η εξέγερση του Πολυτεχνείου δεν ανέτρεψε καμμία χούντα! Σκοπίμως κατά την γνώμη μου (κι όχι μόνο την δική μου) αποσιωπείται, ότι η χώρα μετά από την παραίτηση των Απριλιανών, τον Οκτώβριο του 1973, είχε πολιτική υπηρεσιακή κυβέρνηση, με πρωθυπουργό τον αείμνηστο Σπύρο Μαρκεζίνη, που μοναδικό σκοπό της είχε να οδηγήσει την χώρα σε εκλογές, άρα επαναφορά της δημοκρατίας. Αυτό που πέτυχε στην ουσία η εξέγερση του Πολυτεχνείου, ήταν να ανατραπεί η υπηρεσιακή κυβέρνηση μια εβδομάδα αργότερα (25 Νοεμβρίου) από τον ταξίαρχο Ιωαννίδη και να εγκαθιδρυθεί μια δεύτερη δικτατορία που κράτησε 8 ακόμα μήνες! Ψεύδος πρώτο, λοιπόν. Και δεν αποτελεί τιμή για το μεταπολιτευτικό πολιτικό μας σύστημα, να στηρίζεται σε ψεύδη για να δικαιολογήσει την ύπαρξή του.

Υπάρχει όμως και δεύτερο, μεγαλύτερο, ψεύδος στην ιστορία, το οποίο φέρει τον τίτλο: «Νεκροί του Πολυτεχνείου»! Επειδή η Ιστορία είναι πάρα πολύ δύσκολη, όσον αφορά στα πραγματικά γεγονότα, θα πρέπει ο καθένας ο οποίος εκφράζει γνώμη και θέση πάνω σε αυτά, να παραθέτει και κάποια αντικειμενικά στοιχεία ως απόδειξη των ισχυρισμών του. Εγώ θα παραθέσω μερικά:

Πρώτον: Πόρισμα Τσεβά (κυκλοφορεί ελεύθερα στο Διαδίκτυο). Ένα από τα πρώτα «μελήματα» της κυβερνήσεως Καραμανλή, ήταν να διερευνήσει την υπόθεση Πολυτεχνείου. Τον Σεπτέμβριο του 1974, αναθέτει στον γνωστό σε όλους μας εισαγγελέα Τσεβά, να συντάξει ένα πόρισμα, σχετικό με τα γεγονότα. Τα αποτελέσματα του Πορίσματος παραδίδονται στις 14 Οκτωβρίου 1974. Αφού χωρίζει τους νεκρούς σε 4 κατηγορίες (ούτε ένας νεκρός εντός του Πολυτεχνείου), καταλήγει: «Ονόματα νεκρών 46 και 59, αντιστοίχως, περιήλθαν εις χείρας μου και απετέλεσαν αντικείμενον ειδικής, επισταμένης και αγωνιώδους ερεύνης. Αμφότεροι εκυκλοφόρησαν το πρώτον εις την αλλοδαπήν και ο εις εξ αυτών επιμέλεια πολλών γνωστών Ελλήνων, εις το εξωτερικόν κατά την εποχήν της Δικτατορίας ευρισκομένων. Είναι αμφότεροι ελλιπείς κατά τα στοιχεία των και η επ’ αυτών έρευνα εις ουδέν το συγκεκριμένον απέληξε ... Παραμένει βεβαίως πάντοτε το ερώτημα: Τι εγένοντο τα πτώματα των νεκρών τούτων και διατί οι οικείοι των εξακολουθητικώς σιωπούν;» Δε νομίζω ότι χρειάζεται περαιτέρω σχολιασμός.

Δεύτερον: Πόρισμα Σαμπάνη (κυκλοφορεί ελεύθερα στο Διαδίκτυο). Επειδή έως το 1981, παρά τις φιλοτιμότατες προσπάθειες της «Δεξιάς», δεν κατέστη δυνατόν να «αποκατασταθούν» οι «νεκροί του Πολυτεχνείου», η σοσιαλιστική κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου επαναφέρει το θέμα, αναθέτοντας στον Αστυνομικό Διευθυντή Γεώργιο Σαμπάνη να τους «αποκαταστήσει». Να σημειωθεί εδώ προς άρση τυχόν υποκειμενικότητας, ότι ο κ. Σαμπάνης είχε διωχθεί από το Απριλιανό καθεστώς και επαναφερθεί στο σώμα μετά την Μεταπολίτευση. Το πόρισμα του Αστυνομικού Διευθυντή πραγματικός καταπέλτης εναντίον του ψεύδους:
Κανένας νεκρός εντός του Πολυτεχνείου! 12 νεκροί εκτός του Πολυτεχνείου χωρίς να αποδεικνύεται η σχέση τους με την εξέγερση. Δώδεκα άτυχοι συμπατριώτες μας που έχασαν την ζωή τους την ταραγμένη εκείνη περίοδο. Που να ήξεραν ότι ο θάνατός τους θα ηρωοποιούσε κι άλλους χωρίς να το αξίζουν, μόνο κι μόνο για να αποκτήσουν κάποιοι «αντιστασιακά εύσημα» και να χτίσουν πολιτικές καριέρες! Όπως προκύπτει από τον λεπτομερέστατο πίνακα, ο αριθμός των νεκρών, η ταυτότητά τους, αλλά και ο τρόπος και τόπος του θανάτου τους, δεν έχουν καμμία απολύτως σχέση με αυτά που «διδαχθήκαμε» επιμόνως, όσοι είχαμε την ατυχία να φοιτούμε στο σχολείο την δεκαετία του ‘80! Να θυμίσω εδώ, ότι ο αριθμός των «νεκρών του Πολυτεχνείου» ανεβοκατέβαινε κάθε σχολική χρονιά, ανάλογα με τις διαθέσεις του πολιτικού κατεστημένου.

Τρίτον: Αναφορά Συγκλήτου Πολυτεχνείου (κυκλοφορεί ελεύθερα στο Διαδίκτυο). Με την υπ’ αριθμόν 33437 αναφορά της Συγκλήτου του Πολυτεχνείου 11/10/1975, προς τον εισαγγελέα Δ. Τσεβά, κανένας σπουδαστής δεν σκοτώθηκε κατά το τριήμερο. Ο ίδιος ο πρύτανης του Πολυτεχνείου κατά τα γεγονότα Κ. Κονοφάγος κατέθεσε ως μάρτυς στις 20/1/1975, στο πενταμελές Εφετείο Αθηνών, ότι μέσα στο Πολυτεχνείο δεν σκοτώθηκε κανείς φοιτητής και τα ίδια βεβαιώνει και στο βιβλίο του «Η Εξέγερση του Πολυτεχνείου» (1982), με την προσθήκη ότι ούτε κανείς άλλος πολίτης έχασε την ζωή του μέσα στο Πολυτεχνείο.
Νομίζω ότι τα προηγούμενα τρία παραδείγματα είναι τρανταχτές αποδείξεις για την αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας. Δυστυχώς, το μεταπολιτευτικό πολιτικό μας σύστημα, στηρίχθηκε πάνω σε τέτοια ψεύδη επιχειρώντας να φτιάξει τους ήρωες του με σκοπό να εδραιωθεί. Κι επειδή ακριβώς δεν είναι το μοναδικό, βλέπουμε όλοι σήμερα τα αποτελέσματά του. Μια ματιά στις καριέρες των «αντιστασιακών φοιτητών» πείθει και τον πιο δύσπιστο.

Ας δούμε και την γνώμη του ΚΚΕ (την τότε γνώμη βεβαίως), μια και αποτελεί έναν από τους βασικούς υποστηρικτές και τιμώντες της επετείου: «Παρά τις αφηνιασμένες προσπάθειες της χουντικής ΚΥΠ και των πληρωμένων πρακτόρων της να διαστρέψουν την πορεία και το περιεχόμενο της εξέγερσης, καταγγέλλουμε την προσχεδιασμένη εισβολή στο χώρο του Πολυτεχνείου την Τετάρτη, 14 του Νοέμβρη, 350 περίπου οργανωμένων πρακτόρων της ΚΥΠ [...] με σκοπό να προβάλλουν με κάθε μέσο τραμπουκισμού και προβοκάτσιας γελοία και αναρχικά συνθήματα που δεν εκφράζανε την στιγμή και τις συγκεκριμένες δυνάμεις».
Φοιτητικό φυλλάδιο του ΚΚΕ «Πανσπουδαστική», τεύχος 8, Φεβρουάριος, 1974. Κατά την γνώμη τους, δηλαδή, η ΚΥΠ ευθύνεται για την εξέγερση. Διαψεύσθηκε αργότερα, αλλά είναι γνωστές «μανούλες» στην διαμόρφωση της κοινής γνώμης οι κομμουνιστές, όταν τους συμφέρει!



Χαρακτηριστικότατο περιστατικό για το γελοίο της υποθέσεως «νεκροί του Πολυτεχνείου» αποτελεί η υπόθεση της «Ηλένιας» (κυκλοφορεί ελεύθερα στο Διαδίκτυο). Απεκαλύφθη, όμως, νωρίς το ψεύδος, δείχνοντας έτσι την βιασύνη του πολιτικού κόσμου της Μεταπολίτευσης, να εφεύρει τους ήρωες του. Η Νεοζηλανδή Νάνσι Κρίντλαντ όμως τους πήρε χαμπάρι έγκαιρα. Το γνωστό τότε φωτομοντέλο της φωτογραφίας, παρουσιάστηκε ως νεκρή φοιτήτρια του Πολυτεχνείου από τον Γιάννη Ηλιόπουλο, μαθητή της Ηλεκτρονικής σχολής ισχυριζόμενος ότι ήταν το κορίτσι του και λεγόταν «Ηλένια».
Η απάτη αποκαλύφθηκε σύντομα και ο νεαρός τιμωρήθηκε με 8μηνη φυλάκιση. Βέβαια το πολιτικό κατεστημένο είχε προλάβει να τιμήσει την «νεκρή φοιτήτρια» μιας και το όνομά της εκφωνήθηκε πρώτο στην πρώτη επέτειο του Πολυτεχνείου και είχε ακόμα την τύχη να της κατατεθεί στεφάνι από την δακρύζουσα και γονυκλινή σύζυγο του τότε προέδρου της Δημοκρατίας, Ιωάννα Τσάτσου. Έτσι «στο πόδι» έστηναν το Μύθο του Πολυτεχνείου.

Βέβαια αυτά, θάφτηκαν στο χρονοντούλαπο ώστε να εξυπηρετηθούν οι σκοποί,
που ανέφερα προηγουμένως και αποτελούν την προσωπική μου και όχι μόνο,
εκτίμηση. Όπως και οι συντάξεις για τις οικογένειες των «θυμάτων» του
Πολυτεχνείου, που πρόσφερε γενναιόδωρα η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, διά του
Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος με διαταγή του τότε υπουργού Δημοσίων
Έργων κ. Μαγκάκη. Ακόμα περιμένουν τους ανύπαρκτους δικαιούχους τους.
Πηγή
http://kostasedessa.blogspot.gr/
http://skeftomasteellhnika.blogspot.gr/2014/06/1973.html

Εκπληκτική απάντηση Έλληνα σε Γερμανό που έστειλε ειρωνική επιστολή για τα χρέη της Ελλάδας

 Απίστευτος διάλογος στο γερμανικό περιοδικό Stern – Αξίζει να διαβάσετε την εκπληκτική απάντηση στην επιστολή του Γερμανού συντάκτη!

Η παρακάτω ανοιχτή επιστολή του Walτer Wuellenweber, προς τους Έλληνες πολίτες…

με τίτλο «Αγαπητοί μας Έλληνες», δημοσιεύεται σε πρόσφατο τεύχος του γερμανικού εβδομαδιαίου περιοδικού, Stern, για να λάβει την εκπληκτική απάντηση του Έλληνα.

Ο υπέρτιτλος του άρθρου Walτer Wuellenweber αναφέρει:

«Μετά τις τράπεζες, θα πρέπει τώρα οι Γερμανοί να σώσουν και την Ελλάδα. Πρώτα έκαναν αλχημείες οι Έλληνες στο ευρώ και τώρα, αντί να κάνουν οικονομίες, απεργούν».

Αγαπητοί Έλληνες, από το 1981 ανήκουμε στην ίδια οικογένεια. Μόνο που εμείς έχουμε συνεισφέρει, όσο κανείς άλλος στο κοινό ταμείο, δηλαδή γύρω στα 200 δις, ενώ εσείς έχετε, αντίθετα, εισπράξει κατά κεφαλήν, όσα κανείς άλλος, δηλαδή σχεδόν 100 δις. Ουδέποτε λαός βοήθησε μέχρι τώρα με τη θέλησή του, σε τέτοιο βαθμό, και για τόσο μακρύ διάστημα, άλλον λαό. Είσαστε, κυριολεκτικά, οι πιο ακριβοί μας φίλοι.

Το ζήτημα πάντως είναι, ότι τελικά δεν εξαπατάτε μόνο τον εαυτό σας αλλά κι’ εμάς. Στην ουσία, ουδέποτε φανήκατε αντάξιοι του ευρώ, μιας και παρά την εισαγωγή του, δεν καταφέρατε μέχρι τώρα να εκπληρώσετε τα κριτήρια σταθερότητας.

Στην ΕΕ είσαστε ο λαός που ξοδεύει τα μεγαλύτερα ποσά σε καταναλωτικά αγαθά. Θα θέλαμε, ο πρωθυπουργός σας να προχωρήσει στο πρόγραμμά του, όμως προφανώς αυτό δεν το θέλετε εσείς, αφού συνεχίζετε απτόητοι, ν’ απεργείτε. Μη μας λέτε λοιπόν, ότι μόνο οι πολιτικοί ευθύνονται για την καταστροφή.

Εσείς έχετε εφεύρει τη Δημοκρατία κι ως εκ τούτου θα πρέπει να γνωρίζετε, ότι ο λαός είναι αυτός που κυβερνά κι επομένως, έχει και την ευθύνη. Κανείς δεν σας αναγκάζει να φοροδιαφεύγετε, να χρηματίζεστε, ν’ αντιδράτε σε κάθε συνετή πολιτική και να εκλέγετε διεφθαρμένους πολιτικούς. Σε τελευταία ανάλυση, οι πολιτικοί είναι λαϊκιστές και κάνουν, ότι τους πει ο λαός. Θα μας πείτε, βεβαίως, ότι κι εμείς οι Γερμανοί δεν είμαστε πολύ καλύτεροι, όπως θέλουν κάποιοι να πιστεύουν. Κι έχετε δίκιο.

Οι Έλληνες είναι εκείνοι, που μας είχαν δείξει το δρόμο της Δημοκρατίας και της Φιλοσοφίας, καθώς και τις πρώτες γνώσεις Εθνικής Οικονομίας. Τώρα μας δείχνετε και πάλι το δρόμο. Μόνο που αυτή τη φορά, είναι λάθος δρόμος. Κι από το σημείο που εσείς έχετε τώρα φτάσει, δεν πάει παραπέρα.

Και η απάντηση που δόθηκε από ένα συμπατριώτη μας:

Αγαπητέ μου Walτer Wuellenweber, ονομάζομαι Γεώργιος Π. Ψωμάς. Είμαι δημόσιος λειτουργός κι όχι υπάλληλος, όπως κατά κόρον τα ΜΜΕ των «συμπατριωτών» σου (μου) και άλλων «συμπατριωτών» σου (μου) αναφέρουν, ως βρισιά και με περίσσεια χλεύη. Ο μισθός μου είναι 1.000. Το μήνα, όχι την ημέρα, όπως ίσως σ’ έχουν παρασύρει, να νομίζεις. Ούτε 1.000 λιγότερα από σένα.

Από το 1981 ανήκουμε στην ίδια οικογένεια. Μόνο που σας έχουμε παραχωρήσει με αδιαφανείς όρους κι’ έναντι αυτών των 200 δις που λέτε, ότι μας δώσατε, το 40% περίπου των αμυντικών εξοπλισμών μας, το σύνολο σχεδόν των εθνικών τηλεπικοινωνιών μας, την κατασκευή 2 μεγάλων αεροδρομίων καθώς και πολλών χιλιομέτρων εθνικού οδικού δικτύου. Αν ξεχνώ κάτι, ζητώ να με συγχωρέσεις. Σημειώνω, πως είμαστε από τους μεγαλύτερους εισαγωγείς στα καταναλωτικά προϊόντα που παράγουν τα εργοστάσιά σας.

Η αλήθεια είναι, πως δεν ευθύνονται μόνο οι πολιτικοί μας γι’ αυτή την καταστροφή. Ένα μεγάλο μέρος της ευθύνης έχει και μια εταιρία γερμανικών κυρίως συμφερόντων, η οποία τους λάδωνε, για ν’ αναλαμβάνει, όπως λέω παραπάνω, δημόσια έργα (βλ. C4Ι). Πιθανολογώ, πως φταίνε και τα γερμανικά ναυπηγεία, τα οποία μας πούλησαν κάτι υποβρύχια, που γέρνουν. Είμαι σίγουρος, ότι εσύ δεν με πιστεύεις ακόμα, αλλά δείξε λίγο υπομονή και περίμενε, διάβασέ με, κι αν δεν σε πείσω, τότε διώξε με από την Ευρωζώνη, τον τόπο της Αλήθειας και της Ευημερίας, του Δίκαιου και του Σωστού.

Λοιπόν Walτer, μισός αιώνας και πάνω πέρασε από τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, από τότε που η Γερμανία έπρεπε να ξοφλήσει τις υποχρεώσεις της προς την Ελλάδα. Οι οφειλές αυτές, που μόνον η Γερμανία αρνείται να ξοφλήσει στην Ελλάδα (η Βουλγαρία και η Ρουμανία, τακτοποίησαν ήδη τις αντίστοιχες υποχρεώσεις τους), συνίστανται:

α) Σε χρέη ύψους 80 εκατομμυρίων γερμανικών μάρκων, από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

β) Σε χρέη από τη διαφορά του κλήριγκ στο μεσοπόλεμο, ύψους 593.873.000 δολαρίων, που ήταν σε βάρος της Γερμανίας.

γ) Στα αναγκαστικά δάνεια, τα οποία συνήψε το Γ΄ Ράιχ από την Ελλάδα, ύψους 3,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων, στη διάρκεια της κατοχής.

δ) Στις επανορθώσεις, που οφείλει η Γερμανία στην Ελλάδα, για τις κατασχέσεις, αρπαγές και καταστροφές, που της προξένησε το Γ’ Ράιχ, την περίοδο της κατοχής, ύψους 7,1 δισεκατομμυρίων δολαρίων, όπως επεδίκασαν οι Σύμμαχοι.

ε) Στις ανυπολόγιστες υποχρεώσεις της Γερμανίας για την αφαίρεση της ζωής 1.125.960 Ελλήνων (38.960 εκτελεσμένων, 12.000 νεκρών από αδέσποτες, 70.000 σκοτωμένων σε μάχες, 105.000 νεκρών στα στρατόπεδα της Γερμανίας, 600.000 νεκρών από πείνα και 300.000 απωλειών από υπογεννητικότητα).

στ) Στην ατίμητη ηθική προσβολή, που προξένησε στον ελληνικό λαό και στις ανθρωπιστικές ιδέες που εκφράζει η ελληνική ιδέα. Αυτό το πρόβλημα δεν είναι οικονομικό, είναι ηθικής τάξης, ύψιστης ηθικής αξίας.

Ξέρω Walτer, σε πειράζουν αυτά που γράφω, αλλά και μένα με πείραξαν, αυτά που έγραψες! Αλλά περισσότερο με πειράζουν, αυτά που σκέφτεσαι και θέλεις να κάνεις για μένα και τους «συμπατριώτες» σου, τους Έλληνες !

Walτer, φίλτατε Walτer, στην Ελλάδα δραστηριοποιούνται 130 γερμανικές επιχειρήσεις, στις οποίες, περιλαμβάνονται σχεδόν όλοι οι γερμανικοί κολοσσοί, οι οποίες πραγματοποιούν ετήσιο τζίρο της τάξης των 6,5 δισ. ευρώ.

Ξέρεις Walτer, σύντομα δε θα μπορώ ν’ αγοράζω Γερμανικά προϊόντα, γιατί δεν θά έχω λεφτά. Εγώ Walτer μεγάλωσα στα λίγα, θα τ’ αντέξω. Και μην ανησυχείς για τους νέους στην Ελλάδα, είμαστε ακόμα πολλοί παλιοί, για να τους βοηθήσουμε, να εξοικειωθούν στη νέα κατάσταση. Αλλά εσείς βρε Walτer, τους ανέργους σας, που θα δημιουργηθούν από την κατάσταση αυτή στην Ελλάδα, πως θα τους αντιμετωπίσετε;

Πες μου σε παρακαλώ, έχω απορία: Εμείς οι Έλληνες πρέπει να φύγουμε από την Ευρώπη, την Ευρωζώνη (κι απ’ όπου αλλού θέλετε, εσείς, οι Γερμανοί, οι Σουηδοί, οι Ολλανδοί και λοιποί «συμπατριώτες). Πρέπει να φύγουμε, για να σωθούμε από μια Ένωση, κατ’ επίφαση. Από μια ομάδα κερδοσκόπων. Από μια ομάδα, στην οποία είμαστε συμπαίκτες, όσο καταναλώναμε τα προϊόντα των συμπαικτών!

Εγώ φίλτατε Walτer, πιστεύω, ότι οι Έλληνες θα πρέπει να σταματήσουν ν’ αγοράζουν Mercedes, BMW, Opel, Ford, Scoda, κλπ. συμμαχικά προϊόντα, γιατί, δεν μπορούν και δεν πρέπει! Δεν το αξίζουν. Θα πρέπει να σταματήσουν ν’ αγοράζουν προϊόντα από το Lidl, το Praktiker και το IKEA. Γιατί δε θα μπορούν πια να τ’ αγοράσουν αυτά τα προϊόντα, βρε αδερφέ, τι να κάνουμε!

Φίλτατε Walτer, θα πρέπει να κανονίσουμε και κάποιες άλλες «λεπτομέρειες» . αν μου επιτρέπεις βέβαια, γιατί εσύ είσαι ο «πιστωτής» της ζωής μου. Ξέρεις βρε φίλε Walτer, θέλω να μου επιστρέψεις τον ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ μου, που έκλεψες εσύ (όχι ΕΣΥ βεβαίως, αλλά κάποιοι ΔΙΚΟΙ ΣΟΥ), θέλω τα ΑΘΑΝΑΤΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΜΟΥ, που βρίσκονται στα Μουσεία του Βερολίνου, του Μονάχου, του Λονδίνου, του Παρισιού, της Ρώμης! Τα θέλω τώρα, που μπορεί να πεθάνω, αλλά θέλω να πεθάνω, κοντά στους πατέρες μου!

allgreeks.gr

 

http://amphiktyon.blogspot.gr/2014/06/blog-post_8777.html?zx=4c3b7e8ea555f3a3

ΕΡΧΕΤΑΙ !! Ο υπερ-επίτροπος «Big Brother» που δεν θα λογοδοτεί πουθενά. Οι τροϊκανοί θα παρακολουθούν κάθε δίμηνο φόρους και δαπάνες

Τη δημιουργία νέου υπέρ-Επιτρόπου Δημοσιονομικής Πειθαρχίας στην Ελλάδα προβλέπει το νέο σχέδιο των δανειστών. Ο «Big Brother», ο οποίος σε λογική ανεξάρτητης αρχής δεν θα λογοδοτεί πουθενά, ούτε καν στον πρωθυπουργό της Ελλάδας, θα έχει αρμοδιότητες επιβολής ακόμα και ποινών ή νέων μέτρων στη χώρα. Παρά τις εξαγγελίες περί χαλάρωσης της φορολόγησης και λίγες μέρες μετά τα «μηνύματα» Σόιμπλε....
περί «μη χαλάρωσης και ανάγκης λήψης και άλλου πακέτου στήριξης, που συνεπάγεται νέα μέτρα», το υπουργείο Οικονομικών, μετά από διεθνείς πιέσεις έχει έτοιμο σχέδιο για ακόμα πιο σφιχτό δημοσιονομικό έλεγχο. Ένα σχέδιο που θα προβλέπει μεταξύ άλλων νέα οργανογράμματα, ρήτρες, διορθωτικούς μηχανισμούς, τακτικούς στόχους, που αν δεν εκπληρώνονται, θα οδηγούν σε σύνθετα προβλήματα, ακόμα και σε μια νέα αρχή ελέγχου πάνω και από τον πρωθυπουργό.
Το υπουργείο Οικονομικών επεξεργάστηκε στις 5 Μαΐου εισηγητική έκθεση για τον τρόπο που θα ασκούνται από εδώ και στο εξής οι δημοσιονομικοί έλεγχοι. Πρόκειται για ένα κείμενο που θα οδηγήσει στη νομική αναμόρφωση της δημοσιονομικής διαχείρισης και το οποίο εισηγείται αυστηρούς κανόνες.

Σύμφωνα με την έκθεση εισάγεται η έννοια του «μεσοπρόθεσμου δημοσιονομικού στόχου και των κατάλληλων διορθωτικών μηχανισμών σε περίπτωση σημαντικών αποκλίσεων από το στόχο. Πρόκειται για στόχους που δεν θα είναι ετήσιοι, αλλά θα επιβάλουν δημοσιονομική παρακολούθηση ανά πάσα στιγμή και απολογισμούς τριμήνου, εξαμήνου και εννιαμήνου με στόχο να μην παρεκκλίνει η οικονομία.

Οι δανειστές πρότειναν και το υπουργείο Οικονομικών δέχτηκε τη δημιουργία «ανεξάρτητου Ελληνικού Δημοσιονομικού Συμβουλίου-Greek Fiscal Council», το οποίο όντας εκτός κυβέρνησης και έχοντας θητεία μακρά σε χρόνο θα τραβάει αυτιά και θα απαιτεί οικονομικές ρυθμίσεις για να αποφεύγονται οι όποιες αποκλίσεις.

«Τα μέλη του ΔΣ και το προσωπικό του κατά την εκτέλεση των καθηκόντων τους δεν θα λαμβάνουν οδηγίες από οποιονδήποτε κυβερνητικό φορέα ή άλλον δημόσιο ή ιδιωτικό οργανισμό, ιδίως από τη Βουλή, το υπουργικό Συμβούλιο, τον υπουργό Οικονομικών ή τον πρωθυπουργό» όπως τονίζεται στην εισήγηση.

 

http://skeftomasteellhnika.blogspot.gr/2014/06/big-brother.html

Δυτική Θράκη: η νέα Ιφιγένεια του Ελληνισμού;

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

Το βράδυ της 25^ης Μαΐου, την ώρα που η μνημονιακή συγκυβέρνηση αποδοκιμαζόταν από το 70% του ελληνικού λαού και ο πρωθυπουργός της εθνικής εκποίησης και υποτέλειας προέβαινε σε μία ακόμη αλαζονική δήλωση, στην Θράκη άνοιγε η νέα, καυτή, φάση του θρακικού ζητήματος. Το μειονοτικό εξτρεμιστικό κόμμα DEB/ΚΙΕΦ, με τεράστια οικονομική στήριξη από την Τουρκία και το Κατάρ, κέρδιζε το 42,2% των ψήφων στον νομό Ροδόπης και το 27% στο νομό Ξάνθης. Η μάχη για την σωτηρία της ελληνικής Θράκης άρχιζε και τυπικά εκείνη την στιγμή, θέτοντας και πάλι επί τάπητος, μετά το 1974, το ευρύτερο πρόβλημα της συνοχής ολόκληρου του ελληνικού έθνους. Ήταν η αναμενόμενη κατάληξη μιας μεγάλης περιόδου σειράς λαθών, παραλείψεων και προδοσιών εκ μέρους των πολιτικών καστών του αθηνοκεντρικού κράτους.

Επί σειρά ετών, μακριά από τα αθηναϊκά γραφεία των ευρω-ατλαντιστών και των εθνομηδενιστών, τόσο η μουσουλμανική πληθυσμιακή αύξηση, όσο και η επεκτατική πολιτική του νεο-οθωμανισμού, δημιουργούσαν καθημερινά τις βάσεις για την «κυπροποίηση» του θρακικού χώρου. Δυστυχώς, κάποιοι δεν ήθελαν να καταλάβουν την ιδιομορφία του βαλκανικού τοπίου, το οποίο παραμένει ώς σήμερα μια σύνθετη πολιτισμικά και εθνολογικά γεωγραφική ζώνη, αντικατοπτρίζοντας τις ιστορικές συγκυρίες που διαμορφώθηκαν στο πέρασμα των αιώνων. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η ιστορία των Βαλκανίων επαναλαμβάνεται κατά περιόδους, όπως είδαμε την δεκαετία του ’90 στην Σερβία, δικαιώνοντας αυτούς που θεωρούν την βαλκανική χερσόνησο πυριτιδαποθήκη της Ευρώπης.

Σήμερα, όπως αυτές οι ιστορικές συγκυρίες έφεραν τα πράγματα, μόνο η Δυτική Θράκη βρίσκεται μέσα στα όρια του ελληνικού κράτους. Με τις συνθήκες του Αγίου Στεφάνου και Βερολίνου του 1878, των Σεβρών (1920) και των Μουδανιών (1922), η Ανατολική Θράκη τελικά πήγε στην Τουρκία και η Βόρεια (Ρουμελία) ανήκει στην Βουλγαρία.

Με βάση την Συνθήκη της Λωζάννης, καθορίστηκαν και τα δικαιώματα των μειονοτήτων. Της ελληνικής μειονότητας στην Τουρκία και της μουσουλμανικής στη Θράκη, η οποία αποτελείται από τρεις βασικές ομάδες διαφορετικής εθνοτικής καταγωγής (Πομάκους, Τσιγγάνους και Τουρκογενείς ή Τουρκόφωνους) με τα ξεχωριστά γλωσσικά τους ιδιώματα, πολιτιστικά χαρακτηριστικά, έθιμα. Επίσης, υπήρχε και ένας αριθμός της ισλαμικής αίρεσης των Αλεβιτών (υπολογίζεται στις 3.000), Πομάκοι και Τουρκογενείς, οι οποίοι δεν εντάχθηκαν στο καθεστώς της μουσουλμανικής μειονότητας. 

Η υπογραφή αυτής της Συνθήκης (1923) βρήκε την μουσουλμανική μειονότητα στην Δυτική Θράκη με την παρακάτω σύνθεση: στο νομό Ξάνθης ζούσαν 30.328 Τούρκοι, 14.824 Πομάκοι και 500 Τσιγγάνοι, στο νομό Ροδόπης 50.000 Τούρκοι, 8.000 Πομάκοι, 1.500 Τσιγγάνοι και 2.000 Κιρκάσιοι και, τέλος, στο νομό Έβρου 10.571 Τούρκοι, 675 Πομάκοι και 505 Τσιγγάνοι. Συνολικά μνημονεύονται 90.899 Τούρκοι, 23.499 Πομάκοι, 2.505 Τσιγγάνοι και 2.000 Κιρκάσιοι. [Πηγή: Αλησμόνητες Πατρίδες του Ελληνισμού, τόμος 3, εκδ. Κεσόπουλος, 1999]

Σύμφωνα με το άρθρο 2 του 5ου τμήματος της Συνθήκης της Λωζάννης το 1923, δεν συμπεριλαμβάνονται στην υποχρεωτική ανταλλαγή πληθυσμών που εφαρμόστηκε ανάμεσα σε Ελλάδα και Τουρκία:

«α) Οι Ελληνες κάτοικοι της Κωνσταντινουπόλεως.

β) Οι μουσουλμάνοι κάτοικοι της Δυτικής Θράκης.

Θέλουσι θεωρηθή ως Ελληνες κάτοικοι της Κωνσταντινουπόλεως, πάντες οι Ελληνες οι εγκατεστημένοι ήδη προς της 30ής Οκτωβρίου 1918, εν τη περιφερεία της Νομαρχίας Κωνσταντινουπόλεως, ως αύτη καθορίζεται διά του νόμου του 1912.

Θέλουσι θεωρηθή ως μουσουλμάνοι κάτοικοι της Δυτικής Θράκης, πάντες οι μουσουλμάνοι οι εγκατεστημένοι εν τη περιοχή ανατολικώς της μεθορίου γραμμής της καθορισθείσης τω 1913 διά της Συνθήκης του Βουκουρεστίου».

Με βάση τώρα την απογραφή του 1991, η μουσουλμανική μειονότητα αποτελεί το 33% (περίπου 115.000) του συνολικού πληθυσμού της Θράκης (338.000 κάτοικοι), με διαφοροποιημένα, κατά νομό, ποσοστά. Στον Ν. Ξάνθης αποτελεί το 47,2%, στον Ν. Ροδόπης το 59,6% και στον Ν. Εβρου το 6,6% του τοπικού πληθυσμού.

Η φυλετική σύνθεση της μειονότητας είναι, κατά βάση, τριπλής προελεύσεως. Οι Τουρκογενείς, αποτελούν το 47, 37%, οι Πομάκοι το 31,58% και οι Αθίγγανοι το 21,05% των μουσουλμάνων της Θράκης.

Σχετικά με την καταγωγή των Πομάκων, υπάρχουν αντικρουόμενες πηγές. Οι παλιότερες μαρτυρίες από τον Ηρόδοτο, τον Θουκυδίδη και τον Στράβωνα αναφέρουν ένα αρχαίο, πολεμικό και αυτόχθον φύλο στον ορεινό όγκο της Ροδόπης, τους Αγριάνες. Οι ίδιοι οι Πομάκοι, που δεν έχουν εκτουρκιστεί, πιστεύουν ότι κατάγονται από αυτούς. Βουλγαρικές πηγές υποστηρίζουν, όμως, ότι είναι εξισλαμισμένοι ομοεθνείς τους. Είναι γεγονός ότι οι Πομάκοι εξισλαμίστηκαν την περίοδο της οθωμανικής κυριαρχίας και ότι έχουν πολλά στοιχεία της βουλγαρικής, αλλά και της τουρκικής, γλώσσας στο γλωσσικό ιδίωμά τους.

Όσο για τους Ρομά, των οποίων η προφορική γλώσσα κατάγεται από τις γλώσσες της βόρειας Ινδίας, έφθασαν στην Θράκη πριν από 10 περίπου αιώνες με διαδοχικά μεταναστευτικά κύματα μέσω του Ιράν.

Ο Νατοϊκός δάκτυλος και τα ευρωπαϊκά πακέττα

Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, το εξαρτημένο από τα νατοϊκά και δυτικά, εν γένει, συμφέροντα ελληνικό κράτος διευκόλυνε με την επίσημη πολιτική του την διαδικασία μεταλλαγής της μειονότητας από θρησκευτική-μουσουλμανική, που ήταν, σε εν δυνάμει εθνική τουρκική μειονότητα.

Έδειξε αδικαιολόγητη ανοχή στην κατασκοπευτική δραστηριότητα της Άγκυρας στην περιοχή, επέτρεψε την διάδοση των μειονοτικών σχολείων και ανέχθηκε σε απαράδεκτο βαθμό την δράση του τουρκικού προξενείου, που υποδαύλιζε διαρκώς ανθελληνικές καταστάσεις, ανάλογα με τις κατευθύνσεις των τουρκικών επιτελείων.

Αντίθετα, με τις μειοδοτικές ελληνικές πολιτικές, οι εκάστοτε τουρκικές κυβερνήσεις ήταν πάντοτε ευθυγραμμισμένες με την αυτονόμηση της Δυτικής Θράκης, που αποτελεί τις τελευταίες δεκαετίες τον κεντρικό στόχο της τουρκικής πολιτικής.

Με όργανο τον σκληρό πυρήνα φανατικών Τούρκων εθνικιστών, η Άγκυρα καθοδηγούσε την μειονότητα στον εκτουρκισμό, δραστηριοποιούσε τα όργανά της στους διεθνείς οργανισμούς για την προβολή των «δυτικοθρακιωτικών δικαιωμάτων» και καλλιεργούσε την ιδέα της ύπαρξης τουρκικής κοινότητας και της αυτονόμησής της.

Δύο ήταν οι μεγα-τάσεις μέσα στην ελληνική φιλοδυτική πολιτική ελίτ, οι οποίες λειτούργησαν σε συγκεκριμένες περιόδους της νεώτερης ιστορίας μας ως η πλατφόρμα για τον εκτουρκισμό της μειονότητας και την διευκόλυνση των δράσεων του τουρκικού προξενείου προς αυτή την κατεύθυνση.

α) η περίοδος του ψυχροπολεμικού αντικομμουνισμού, που κράτησε από το τέλος του Εμφυλίου μέχρι την πτώση της Χούντας (1949-1974). Σ’ αυτήν κυριάρχησε η ιδεολογία του «από Βορράν κομμουνιστικού κινδύνου» και η τάση να αντιμετωπίζεται η Τουρκία ως ο εξ ανατολών σύμμαχος.

β) η μεταπολιτευτική περίοδος από το ’74 μέχρι σήμερα όπου, σε πρώτη φάση, το σοκ της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο ακολουθήθηκε από έναν συνδυασμό ενδοτικής αντίληψης απέναντι στην Άγκυρα μαζί με ανόητες, απαγορευτικές πολιτικές απέναντι στην μειονότητα. Σε δεύτερη φάση (’95 έως σήμερα), κυριάρχησαν οι εθνομηδενιστικού τύπου αντιλήψεις και οι προσπάθειες επαναπροσέγγισης με την γείτονα χώρα, που κατέληξαν επίσης σε ανάλογα αρνητικά αποτελέσματα ως προς την διευκόλυνση των επεμβάσεων της Άγκυρας στην περιοχή.

Μπορούμε να θυμηθούμε χαρακτηριστικές χοντράδες αυτής της πολιτικής του αθηνοκεντρικού ελληνικού κράτους στο τελευταίο μισό του 20^ου αιώνα και μέχρι πρόσφατα, που πληρώνουμε σήμερα.

Το σύνθημα «να χτυπηθεί το φέσι», που στην ουσία χτυπούσε τις μουσουλμανικές παραδόσεις των πληθυσμών της περιοχής με συνέπεια τη «σταδιακή μεταμόρφωση των κοινοτήτων της Δυτικής Θράκης από μουσουλμανικές σε τουρκικές». (Αλ. Αλεξανδρής, «Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις 1923-1987», εκδόσεις «Γνώση», σελ.71)

Την τακτική των μεταπολιτευτικών κυβερνήσεων της ΝΔ στο ανώτατο, μάλιστα, επίπεδο να αποκαλεί στις συνομιλίες της με την ηγεσία της Τουρκίας σαν «τουρκική» την μειονότητα της Θράκης (βλέπε: Αρχείο Κωνσταντίνου Καραμανλή, συνομιλίες με Ετσεβίτ, 11-12/3/1978)

Και, βέβαια, δεν ξεχνάμε τα εγκαίνια τουρκικών σχολείων στην Θράκη με το όνομα του Κεμάλ από την ίδια την βασιλική οικογένεια, τις συμφωνίες της Χούντας με την Άγκυρα για την καθιέρωση της τουρκικής γλώσσας στην μειονοτική εκπαίδευση, τις διακρίσεις εις βάρος μουσουλμάνων πολιτών και την περίφημη «πολιτική τής μπάρας» μέχρι πριν από 20 χρόνια.

Πολλά προβλήματα, επίσης, φέρεται να έχει δημιουργήσει το Πρόγραμμα Εκπαίδευσης Μουσουλμανοπαίδων, που έχει χρηματοδοτηθεί τόσα χρόνια με τεράστια ευρωπαϊκά κονδύλια.

Τους υπεύθυνους του προγράμματος, οι οποίοι διατηρούσαν άριστες σχέσεις με εκπροσώπους ορισμένων μειονοτικών συλλόγων που συγκλίνουν με τις εθνικιστικές σκοπιμότητες της Τουρκίας στην Θράκη, έχει κατηγορήσει ο εκπαιδευτικός Νικόλαος Θ. Κόκκας σε λεπτομερή ανάλυσή του σε τοπικό θρακικό site (http://pomakohoria.blogspot.de/2011/05/blog-post_04.html).

Αγνοώντας κατά τρόπο κραυγαλέο τις μητρικές γλώσσες των Πομάκων και των Ρομά, το πρόγραμμα αυτό επιχείρησε να κατασκευάσει μία ανύπαρκτη ενιαία τουρκική ταυτότητα για όλη τη μειονότητα. Και αυτή η κατασκευή δεν ήταν καθόλου αθώα. Ήταν προσχεδιασμένη και σκόπιμη.

Η πρώτη και τη δεύτερη φάση του Προγράμματος Εκπαίδευσης Μουσουλμανοπαίδων (1997-2000, 2002-2004) στοίχισε 9.640.000 ευρώ. Η τρίτη φάση (2004-2008) στοίχισε 7.350.000 ευρώ. Η τέταρτη φάση ανέρχεται σε 10.2555.000 ευρώ. Συνολικά το πρόγραμμα από το 1997 μέχρι το  2013 θα στοιχίσει 27.245.000 ευρώ.  Με αυτά τα χρήματα θα μπορούσαν να είχαν γίνει θαύματα, εάν τα χρήματα είχαν δοθεί σωστά στην ενίσχυση της προσχολικής αγωγής και την ίδρυση δημόσιων σχολείων.

Στην ίδια κατηγορία επιστημονικοφανών αναφορών στα ζητήματα της μειονοτικής πολιτικής εντάσσονται αναφορές πολιτικής (policy reports) που έχει κατά καιρούς προβάλλει το Ελληνικό Ίδρυμα Ευρωπαϊκής και Εξωτερικής Πολιτικής (ΕΛΙΑΜΕΠ). Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι επιλεκτικές και μονομερείς προτάσεις που υπέβαλλε το ΕΛΙΑΜΕΠ (Άννα Τριανταφυλλίδου & Ντία Αναγνώστου, «Οι Μουσουλμάνοι της Δυτικής Θράκης, Ελλάδα. Προτάσεις για στρατηγικές περιφερειακής ανάπτυξης», πρόγραμμα EUROREG 2004-2007), στις οποίες περιλαμβάνεται η ενίσχυση της διγλωσσίας (ελληνικά-τουρκικά) στα γραφεία των δήμων, τις δημόσιες υπηρεσίες, το πρόγραμμα σπουδών των μειονοτικών σχολείων. Είναι άραγε τυχαίο ότι αυτές οι προτάσεις ταυτίζονται με τις διεκδικήσεις του κεμαλικού εθνικισμού στη Θράκη; Ούτε λέξη για τα μαθησιακά προβλήματα των Πομάκων και των Ρομά μαθητών που προέρχονται από την τριγλωσσία που τους έχει επιβληθεί θεσμικά μέσα από την παρωχημένη και ψυχροπολεμική νομοθεσία της μειονοτικής μη-εκπαίδευσης.

Έτσι φτάσαμε ουσιαστικά στην συνδιοίκηση του τουρκικού Προξενείου με τοπικούς πολιτικούς και πολιτευτές της Θράκης και σε κέντρα «που μας παίζουν στα ζάρια για μια χούφτα μειονοτικές πελατειακές ψήφους», όπως είχε καταγγείλει παλιότερα ο πρώην αντιπρόεδρος της Βουλής Παναγιώτης Σγουρίδης.

Το τι συμβαίνει πραγματικά σήμερα στη Θράκη το περιγράφει σε σχετικό της απόσπασμα η ετήσια έκθεση περί Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του State Department του 2012, η οποία αποτελεί κόλαφο για την Τουρκία, αφού ξεγυμνώνει το ρόλο της Άγκυρας και τις πρακτικές εκτουρκισμού των Ελλήνων μουσουλμάνων, επιβεβαιώνοντας τα επί χρόνια καταγγελλόμενα σχετικά με τις πιέσεις που δέχονται οι Πομάκοι και οι Ρομά.

Το απόσπασμα αναφέρει:

«Η επίσημα αναγνωρισμένη μουσουλμανική μειονότητα των περίπου 150.000 ατόμων, που κατοικούν στην Θράκη αποτελούνται κυρίως από τουρκογενείς, Πομάκους και από κοινότητες Ρομά. Ορισμένα μέλη της κοινότητας των Πομάκων ισχυρίστηκαν ότι μέλη της τουρκόφωνης κοινότητας τους πίεσαν να αρνηθούν την ύπαρξη πομακικής ταυτότητας. Ορισμένοι Πομάκοι ισχυρίστηκαν πως μέλη της κοινότητας των Πομάκων έλαβαν χρηματικά κίνητρα για να αυτοπροσδιορίζονται ως Τούρκοι». [Πηγή: Greece 2012 Human Rights Report, σελ.27]

Ένας εφιάλτης για την Θράκη μας...

Είναι επομένως λογικό κάθε Έλληνας πατριώτης να ανησυχεί για τα όσα συμβαίνουν στην Θράκη, λαμβάνοντας υπ’ όψη την δραστήρια πολιτική και οικονομική διείσδυση της Τουρκίας, με πολιορκητικό κριό την τράπεζα Ζιραάτ και το τουρκικό Προξενείο, αλλά και το σοβαρότατο δημογραφικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει ο ελληνικός χριστιανικός πληθυσμός στην περιοχή.

Η σημερινή γεωπολιτική πραγματικότητα, μετά την ανάδυση του νέου πόλου της Ρωσίας και την αναδίπλωση των ΗΠΑ από την Μέση Ανατολή με στόχο την Άπω Ανατολή, μεταβάλλεται με ανατρεπτικούς ρυθμούς. Η κρίση της Ουκρανίας γρήγορα θα κατέβει στην Ανατολική Μεσόγειο όπου τουλάχιστον ένας παίκτης του Μεγάλου Παιχνιδιού, η Τουρκία, έχει βλέψεις στο Αιγαίο και την Θράκη.

Όπως αποκάλυψε δημοσίευμα που κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο, με προέλευση τα «Επίκαιρα» της 22ας Μαΐου, η Άγκυρα ετοιμάζει αυτονομιστικό κίνημα στην Θράκη και το πρώτο πείραμα ήταν η αυτόνομη κάθοδος του μειονοτικού συνδυασμού «Κόμμα Ισότητας Ειρήνης και Φιλίας» (DEB) στις ευρωεκλογές.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες, πράκτορες της Τουρκίας, υπό την γενική εποπτεία του Τούρκου προξένου Ιλχάν Σενέρ, αλώνισαν τις μειονοτικές περιοχές, και ιδιαίτερα τα Πομακοχώρια, εξαγοράζοντας ψήφους.

Οι αρμόδιες ελληνικές υπηρεσίες γνωρίζουν ότι ξοδεύτηκαν μεγάλα ποσά, ακούγεται το εξωφρενικό ποσό των 30 εκατομ. Ευρώ, για να εξοφληθούν δάνεια των ψηφοφόρων, έξοδα σπουδών των παιδιών τους κλπ.

Με βάση τα αποτελέσματα των Ευρωεκλογών, ο νικητής ΣΥΡΙΖΑ, πέρα από αντιμνημονιακός σχηματισμός, δεν παύει να ενσωματώνει στις τάξεις του, από την εποχή του 4%, ισχυρούς εθνομηδενιστικούς θύλακες, συνοδοιπόρους των τουρκικών βλέψεων στην Θράκη. Ανάμεσά τους, ο υποψήφιος ευρωβουλευτής Δημήτρης Χριστόπουλος, αναπληρωτής καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης, ο οποίος σε προεκλογικές δηλώσεις του αμφισβήτησε στην πράξη την Συνθήκη της Λωζάνης του 1923 και απέδωσε στην δική του ανάμιξη την αποπομπή της Σαμπιχά Σουλεϊμάν από το ευρωψηφοδέλτιο.

Όταν εδώ και δεκαετίες, η στρατηγική της Τουρκίας αποσκοπεί στον μετασχηματισμό των μουσουλμανικών πληθυσμών σε τουρκογενείς ώστε να αναλάβει την «προστασία» τους ...ακόμα και με στρατιωτικά μέσα, τότε, όποιος ισχυρίζεται ότι οι μουσουλμάνοι της Θράκης αποτελούν ένα συμπαγές «τουρκικό πράγμα», εξυπηρετεί ακριβώς αυτά τα σχέδια. Αναρωτιέται κανείς πώς ένα κόμμα, που υποτίθεται ότι αντιπαλεύει τον παγκόσμιο ολοκληρωτισμό των τοκογλύφων, δεν κατανοεί την πολιτική της αποεθνοποίησης των ίδιων κέντρων.

Υπάρχουν, όμως, πολλές πατριωτικές φωνές στον ΣΥΡΙΖΑ, όπως η διεθνολόγος Δήμητρα Κοκκαλιάρη, καθηγήτρια του Παντείου Πανεπιστημίου και μέλος του Τμήματος Εξωτερικής και Αμυντικής Πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, η οποία, ξεκαθαρίζοντας τις θέσεις της, είπε, μεταξύ άλλων: «Έτσι, έχουμε γίνει μάρτυρες επανειλλημμένα σε χρηματοδοτήσεις για εκλογικούς λόγους, σε παρεμβάσεις στο έργο των τοπικών αρχών, σε εκφοβισμούς έναντι των δύο άλλων ομάδων που συναποτελούν με τους Τουρκογενείς την μουσουλμανική μειονότητα αλλά και έναντι ομοεθνών που τυγχάνει να έχουν αντίθετη άποψη με τις προξενικές αρχές. Μάλιστα, έχει καταφέρει το τουρκικό προξενείο να καταστεί -για να μην πούμε αυτοχαρακτηριστεί- προστάτης όλων των μειονοτήτων τις περιοχής (δηλαδή και των Ρομά και των Πομάκων) και μοναδικός “διαιτητής” σε τυχόν μειονοτικές διαφορές που μπορεί να προκύψουν. Επιπλέον, χάρη στην κοινή θρησκεία αυτών μπορεί και διεισδύει σε λεπτά θρησκευτικά ζητήματα επιτυγχάνοντας να τα εγκλωβίσει υπό τον δικό του αποκλειστικό έλεγχο.

Το τουρκικό προξενείο έχει υιοθετήσει στόχους και μεθόδους που δεν συνάδουν με τις αρμοδιότητες του, χωρίς ίχνος νομιμότητας, καμία ανεκτικότητα απέναντι στις ετερόκλητες εθνοτικές ομάδες καθώς επίσης και κανένα σεβασμό απέναντι στην εθνική κυριαρχία του φιλοξενούντος κράτους. Το πιο σημαντικό κατά τη γνώμη μας είναι η αδιανόητη ανάμειξη του σε πολιτικές-πολιτιστικές οργανώσεις καθώς και η τυχόν οικονομική εμπλοκή που έχει, το τελευταίο όχι μόνο στην πολιτική διάσταση αλλά και σε τομείς της καθημερινότητας». [28/11/2012]

Το ερώτημα, μετά την επιτυχημένη εμφάνιση των μειονοτικών συνδυασμών σε Ξάνθη και Κομοτηνή, που μπαίνει σήμερα, λέει: «Είναι αναστρέψιμη η σημερινή κατάσταση;». Πόσο κοντά βρισκόμαστε μετά την εμφάνιση του νέου «Σχεδίου Ανάν» από τους Αμερικανούς και τους Ευρωπαίους στην «ιμβροποίηση» της Κύπρου και στο επόμενο βήμα που θάναι η «κυπροποίηση» της Θράκης, όπως έχει προειδοποιήσει έγκαιρα ο Νέστορας της πολιτικής και μεγάλος Έλληνας, Βάσος Λυσσαρίδης.

Τι μπορούμε να περιμένουμε καλό για την Θράκη μπροστά στην μεγάλη σύγκρουση για την Ευρασία, που άρχισε να ξεδιπλώνεται, όταν ακόμα υποσκάπτει το μέλλον της χώρας το διεφθαρμένο πολιτικό κατεστημένο που έκανε το μεγάλο πλιάτσικο και μας οδήγησε στα μνημόνια;

Θα προσπαθήσω να απαντήσω σε αυτό το ερώτημα μετά από ένα απόσπασμα από το νέο βιβλίο, «Ελλάς: Νέοι προσανατολισμοί σε στιγμές κρίσης», του Βασίλη Μαρκεζίνη, του Έλληνα με τη διεθνή ακαδημαϊκή και επιστημονική καριέρα, που μπορεί να λέει την αλήθεια χωρίς πολιτικάντικα τερτίπια:

«Νέα χειρότερα καλπάζουν προς το μέρος μας σαν τους ‘Καβαλάρηδες της Αποκάλυψης’. Και τα ονόματα αυτών; Ανατολική Μεσόγειος, και όταν τελειώσει η πρώτη λαίλαπα θα ακολουθήσει της Θράκης, και μετά τα Σκόπια, και το τελικό κτύπημα θα έλθει από την προς Ελλάδα ανέλεγκτη μετανάστευση και από την Ελλάδα ασταμάτητη αποδημία των καλυτέρων.

Ποτάμια, Ελιές, κόμματα εξουθενωμένα από πολυετή κυβέρνηση, ή άλλα, απροσανατόλιστα μετά από κουραστικές προσπάθειες να απαρνηθούν της αποτυχίες των και να δείξουν νέο προσωπείο που δεν αναδεικνύεται γιατί δεν υπάρχει, ένα έχουν το κοινό: οι αρχηγίσκοι των νοιάζονται πιο πολύ για την καρέκλα τους παρά για την πατρίδα τους. Από τέτοιους ανθρώπους λύση μη περιμένετε γιατί με τέτοιες νοοτροπίες τα κράτη δεν αντέχουν τα χτυπήματα του χρόνου». [Αντίβαρο] 

Αν συλλογιστεί κανείς σε βάθος χρόνου, με βάση τα σημερινά αρνητικά δεδομένα –δωσίλογοι, ραγιαδισμός, υπογεννητικότητα, μνημόνια-, το μέλλον της Θράκης δείχνει εφιαλτικό. Δεν θάθελα να επεκταθώ σε συγκεκριμένα σενάρια, αναρωτιέμαι, όμως, μήπως μετά από την ολοκλήρωση της καταστροφικής πορείας, όταν σαν έθνος και κοινωνία φτάσουμε στον πάτο, μήπως, λέω, τότε θα θυσιαστεί πάλι ένα κομμάτι του ελληνισμού, όπως το ’74, για να γλυτώσει το υπόλοιπο; Αντέχει, όμως, άλλες «Ιφιγένειες» αυτός ο τόπος;

Έχοντας αυτές τις σκέψεις, έλαβα ένα μαίηλ από τον φίλο, ποιητή και στιχουργό Δημήτρη Ιατρόπουλο για το ίδιο ζήτημα. Ο τίτλος: «Αντίο, Θράκη μου...». Κλείνω αυτό το άρθρο με ένα απόσπασμα που θα σας προβληματίσει:

«Εκεί λοιπόν που έμαθα τα αποτελέσματα των εκλογών στην Θράκη μας, πριν ανοίξω πια το παράθυρο του μυαλού μου, να περάσει ο Άγιος Ύπνος, να με ταξιδέψει στα μυστικά μου τοπία, όπως κάθε νύχτα, σ’ όλη την μέχρι τώρα ζωή μου, έρχεται μπροστά μου το ΗΤΑ, βουρκωμένο...

- Τι έπαθες εσύ, υπέροχο φωνήεν μου; Ρωτάω...
- Φεύγω... Μου αποκρίνεται... 

- Μα γιατί, πού πας;
- Δεν βλέπεις τι έχω επάνω μου; Μου λέει και μου δείχνει το Ταυ του. Δίπλα του ακριβώς ένα άλλο Ταυ, κολλημένο σαν δεκανίκι!

- Δεν είμαι πια, ΗΤΑ μου ξαναλέει... Έγινα ΗΤΤΑ πλέον... Και πρέπει να φύγω...
- Και τι θα γίνω δίχως εσένα τώρα; Ρωτάω γεμάτος έκπληξη και αγωνία...

- Τίποτε... Θα σου αφήσω ένα ΜΗΔΕΝ να βάλεις στη θέση μου και πορέψου όπως μπορείς πια με δαύτο...».

 

http://pylitonfilon.blogspot.gr/2014/06/blog-post.html

Ευρωπαϊκή Ένωση: The End Game

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Όταν, στις 26 Μαρτίου, 10 ημέρες μετά το δημοψήφισμα στην Κριμαία που έκρινε την ένωσή της με την Ρωσία, ο Αμερικανός πρόεδρος Ομπάμα επισκέφθηκε για πρώτη φορά τις Βρυξέλλες, ζήτησε επιτακτικά την ολοκλήρωση της ενότητας στην Ευρώπη παροτρύνοντας συγχρόνως τους Ευρωπαίους να στηρίξουν το ΝΑΤΟ κατά της Μόσχας.

Μιλώντας μέσα στην σκοτεινή καρδιά της γραφειοκρατικής Ε.Ε., ο Ομπάμα τόνισε ότι εξ αρχής, την επομένη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, «και από τις δύο πλευρές του Ατλαντικού, υιοθετήσαμε ένα κοινό όραμα για την Ευρώπη… και μια πεποίθηση ότι τα κράτη μπορούν να ικανοποιήσουν τα συμφέροντα των πολιτών τους μέσω του εμπορίου και των ανοικτών αγορών…».

Δεν είναι η πρώτη φορά που Αμερικανοί αξιωματούχοι ομολογούν ότι μια ενωμένη ευρωπαϊκή ήπειρος είναι ο καλύτερος εταίρος των ΗΠΑ, παραβλέποντας το γεγονός ότι οι οργανισμοί που γνωρίζουμε σήμερα ως «ευρωπαϊκούς θεσμούς» σχεδιάστηκαν και δημιουργήθηκαν με αντιδημοκρατικές διαδικασίες.

Ταυτόχρονα, η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι το μεγαλύτερο στην πράξη πείραμα της παγκοσμιοποίησης και της ανοικτής αγοράς που θεμελιώθηκε πάνω σε ψέματα και μισές αλήθειες.

Όμως, η ανύπαρκτη νομιμότητα του πειράματος έχει αρχίσει να γίνεται ορατή στους πολίτες της Ευρώπης και το αίσθημα της ευρωπαϊκής ταυτότητας που προσπαθούν τεχνητά να επιβάλουν είναι ανήμπορο να σβήσει τις εθνικές ιδιοπροσωπείες και παραδόσεις των ευρωπαϊκών λαών.

Για τον λόγο αυτόν, τα αποτελέσματα των ευρωεκλογων της 25ης Μαΐου, παρ’ όλο που αυτή η διαδικασία δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια μασκαράτα για να παραπλανά τους λαούς της Ευρώπης παρουσιάζοντας την Ε.Ε. ως δημοκρατική,  θα γίνουν μπούμερανγκ για τους Ευρωκράτες που προσπαθούν να ολοκληρώσουν το πραξικόπημά τους μέσα από την Ομοσπονδοποίηση της Ε.Ε.

Η αλήθεια, με λίγα λόγια, που αποκρύπτεται από τους λαούς της Ευρώπης είναι πως η Ευρωπαϊκή Ένωση βασίζεται στα σχέδια των ναζί, όπως δημοσιεύτηκαν στο Βερολίνο το 1941 από τον Amo Sölter, τον επικεφαλής του επίσημου ναζιστικού «Central Research Institute forNational Economic Order and Greater Sphere Economy».

Κατά την διάρκεια της Δίκης της Νυρεμβέργης για τα Εγκλήματα Πολέμου, 28 διευθυντές της χημικής Βιομηχανίας IG Farben δικάστηκαν για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και πολλοί από αυτούς καταδικάστηκαν. Ο Αμερικανός κατήγορος, συνοψίζοντας τον καθοριστικό ρόλο αυτού του χημικού καρτέλ, είπε:χωρίς την IG Farben, ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος δεν θα μπορούσε να γίνει!

Μετά την έναρξη του Ψυχρού Πολέμου, μερικοί από τους γενικούς διευθυντές τηςIG Farben που δικάστηκαν στην Νυρεμβέργη επανήλθαν στις υψηλότερες θέσεις της Δυτικογερμανικής Βιομηχανίας. Ένας από αυτούς ήταν ο Hans Globke, υπεύθυνος για την συγγραφή των Νόμων του Ευρωπαϊκού Ράϊχ στις κατεχόμενες από τους Ναζί χώρες κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ο Globke έγινε υπουργός στην δυτικογερμανική Καγκελαρία επί Κόνραντ Αντενάουερ, ενός από τους πρωτεργάτες της ΕΟΚ, και έλεγχε ουσιαστικά όλες τις πλευρές της πολιτικής ζωής στην μεταπολεμική Δυτική Γερμανία, από τις μυστικές υπηρεσίες μέχρι την συνέχιση της πορείας του Καρτέλ του πετρελαίου και των φαρμάκων για την κατάκτηση της Ευρώπης με την νεοσύστατη ΕΟΚ.

Ο Walter Hallstein, διακεκριμένος καθηγητής Νομικής υπό το ναζιστικό καθεστώς, ο οποίος είχε διατυπώσει το 1939 τον Νόμο της «Προστασίας του Γερμανικού Αίματος και της Τιμής…», έγινε το 1957 ο βασικός αρχιτέκτονας της ΕΟΚ και ο πρώτος επικεφαλής της «Ευρωπαϊκής Επιτροπής» -της περίφημης Κομισιόν, του εκτελεστικού σώματος της Ε.Ε. που σχεδιάστηκε εξ αρχής για να διοικεί την Ευρώπη έξω από κάθε δημοκρατικό έλεγχο. [βλ. Paul Anthony Taylor, Aleksandra Niedzwiecki, Matthias Rath and August Kowalczyk, The Nazi Roots of the «Brussels EU», 2010 Dr. Rath Health Foundation, και Christopher Booker, Richard North, «The Great Deception: The Secret History of the European Union»]

Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος δεν τελείωσε ποτέ. Απλώς άλλαξε την στρατηγική του. Η απώλεια του πολέμου δεν εκτροχίασε το ευρωπαϊκό σχέδιο των ναζί, αλλά μετέτρεψε τον πόλεμο σε οικονομικό, που οδήγησε τελικά στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η φαρμακευτική αυτοκρατορία ήταν και είναι μία από τις βασικές δυνάμεις πίσω από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Οι εταιρείες αυτές δεν εμπλέκονται μόνο στον έλεγχο του ιατρικού καρτέλ· είναι οι σχεδιαστές της πολιτικής.

Στις 26 Φεβρουαρίου του 2008, σε μια δημόσια συζήτηση στην Βρετανική Βουλή, ο Rodney Atkinson –πρώην σύμβουλος της βρετανικής κυβέρνησης, συγγραφέας και λέκτορας στο πανεπιστήμιο Mainz στην Γερμανία- μίλησε για την φασιστική φύση της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ο Rodney Atkinson είναι διεθνώς αναγνωρισμένος συγγραφέας 6 βιβλίων πάνω στην πολιτική οικονομία και την κρίση που προκάλεσε το Ευρωπαϊκό Υπερκράτος, που έχουν πουληθεί σε πάνω από 50 χώρες…. Ίδρυσε τον διεθνή ιστότοπο Freenations και το British Declaration of Independence και κάνει εκπομπές σε ραδιόφωνο και τηλεόραση στην Βρετανία, τις ΗΠΑ, κ.ά.

Ο Atkinson περιέγραψε λεπτομερώς την ιστορία μιας ανομολόγητης αλήθειας: «Η Ε.Ε. ιδρύθηκε και αρχικά καθοδηγήθηκε από πρώην ναζί και φασίστες, γι’ αυτό δόθηκε το Βραβείο του Καρλομάγνου στους Τόνυ Μπλαιρ, Έντουαρντ Χηθ, Ρόϋ Τζένκινς και σε άλλους για τον ρόλο τους στην αφαίρεση της δημοκρατικής κυριαρχίας από τα κράτη-μέλη της Ευρώπης». Η Ε.Ε. σήμερα έχει αναπαράξει την πολιτική και τις δομές της Ευρώπη του ’40 και επιδεικνύει όλα τα χαρακτηριστικά μιας απολυταρχικής αντιδημοκρατικής Ευρώπης στην υπηρεσία των εταιρειών –γιατί αυτό επιδίωκαν οι φασίστες ιδρυτές της.

Δεν είναι ν’ απορεί κανείς, λέει ο Atkinson, που «η Ε.Ε. προώθησε την εθνοκάθαρση ενός εκατομ. ανθρώπων στα Βαλκάνια, κυρίως Σέρβων, από τους Κροάτες, Βόσνιους και Κοσοβάρους, οι οποίοι όλοι είχαν στελεχώσει τις μεραρχίες των Βάφεν Ες-Ες των ναζί το ‘40».

Εκείνοι που επιδίωκαν την καταστροφή της δημοκρατικής κυριαρχίας γνώριζαν ότι δεν θα μπορούσαν να επιτύχουν αν οι προθέσεις τους ήταν φανερές. Και δεν μπορούσαν να επιτύχουν αν επιχειρούσαν το πραξικόπημά τους μέσα σε ένα δημοκρατικό σύστημα. Έδρασαν συνεπώς πίσω από το δημοκρατικό σύστημα και κατά μήκος των εθνικών συνόρων. Εγκαθίδρυσαν στην Ευρωπαϊκή Ένωση ένα γραφειοκρατικό κράτος τόσο μονολιθικό που οι περισσότεροι μένουν βουβοί από το μέγεθος του εγχειρήματος.

Τώρα που ο μέχρι τούδε μυστικός τους σκοπός να μετατρέψουν τα δημοκρατικά έθνη-κράτη της Ευρώπης σε μια γιγαντιαία νεο-φιλελεύθερη αυτοκρατορία είναι επικείμενος, οι νέοι δικτάτορες έχουν αποθρασυνθεί. Δρουν σαν να μην υπάρχουν οι ψηφοφόροι, αφού γνωρίζουν ότι τους έχουν αφαιρέσει κάθε δύναμη.

Έχοντας μπλοκάρει τα δημοψηφίσματα στο 95% των κρατών-μελών της Ε.Ε., αρνήθηκαν στους λαούς το δικαίωμα να ψηφίσουν για την μαζική απώλεια των δημοκρατικών δικαιωμάτων με την Συνθήκη της Λισσαβώνας. Κι όμως, είναι εξωφρενικό όταν, σύμφωνα με μετρήσεις της κοινής γνώμης από το Ευρωβαρόμετρο, μόνο το 50% των πολιτών της Ε.Ε. υποστηρίζουν σήμερα την Ε.Ε., να απειλούνται πολίτες κρατών-μελών της Ε.Ε. ότι μπορούν να συλληφθούν και να εκδοθούν σε άλλη χώρα χωρίς ουσιαστικά στοιχεία για κάποιο έγκλημα ή το δικαίωμα της προσαγωγής εντός τακτής προθεσμίας σε δικαστήριο.

Όπως προέβλεψε ο Μπρεζίσνκι, «η παγκόσμια πρωτοκαθεδρία της Αμερικής εξαρτάται από το πόσο χρόνο και πόσο αποτελεσματικά θα διατηρηθεί η υπεροχή της στην ευρασιατική ήπειρο» (Η Μεγάλη Σκακιέρα, εκδ. Λιβάνη, Αθήνα 1998, σ.63).

Μια απλή ματιά στον χάρτη, λέει ο Μπρεζίνσκι, υποδεικνύει ότι η κυριαρχία επί της Ευρασίας σημαίνει: α) τον έλεγχο δύο από τις τρεις πιο οικονομικά ισχυρές και παραγωγικές περιοχές του κόσμου, β) την υποταγή της Αφρικής και την περιθωριοποίηση του δυτικού ημισφαιρίου και της Ωκεανίας, γ) τον έλεγχο του μεγαλύτερου μέρους του φυσικού πλούτου του κόσμου που βρίσκεται εκεί, τόσο στις επιχειρήσεις της όσο και στο υπέδαφός της. Η Ευρασία αντιπροσωπεύει το 75% του παγκόσμιου πληθυσμού και το 60% περίπου του παγκόσμιου ΑΕΠ.

Στην Ευρασία ανήκουν, επίσης, οι έξη μεγαλύτερες οικονομίες μετά τις ΗΠΑ και όλες οι χώρες που διαθέτουν πυρηνικά οπλοστάσια, εκτός από μία.

Σ’ αυτή την τεράστια γεωπολιτική σκακιέρα, που επεκτείνεται από την Λισσαβώνα μέχρι το Βλαδιβοστόκ, παίζεται το σύγχρονο Μεγάλο Παιχνίδι, το οποίο θα κρίνει αν η Ουάσιγκτων θα παραμείνει η κυρίαρχη υπερδύναμη ή θα χάσει την παγκόσμια επιρροή της.

Ο Μπρεζίνσκι αναγνωρίζει πέντε βασικούς γεωστρατηγικούς παίκτες (κράτη με επιρροή πέραν των συνόρων τους) και αυτοί είναι η Γαλλία, η Γερμανία, η Ρωσία, η Κίνα και η Ινδία, και πέντε κρίσιμους γεωπολιτικούς άξονες, κράτη δηλαδή, των οποίων η σημασία απορρέει από την ευαίσθητη θέση τους, με πρώτη την Ουκρανία, χωρίς την οποία η Ρωσία παύει να είναι ευρασιατική αυτοκρατορία. Οι υπόλοιποι γεωπολιτικοί άξονες είναι η Τουρκία, το Ιράν, το Αζαρμπαϊτζάν και η Νότιος Κορέα!

Υπ’ αυτές τις συνθήκες, το είδος της Ευρώπης που προτιμά και προωθεί η Αμερική είναι Ευρωπαϊκή Ένωση ως ουσιαστικό γεωπολιτικό προγεφύρωμα των ΗΠΑ στην ευρασιατική ήπειρο.

Οι Ευρωπαίοι πολίτες δεν γνωρίζουν ολόκληρη την ιστορία. Από την πρώτη στιγμή, η Συνθήκη της Νίκαιας ήταν μια προσπάθεια να καθιερωθεί μια πολιτική Ευρώπη με την δική της κυβέρνηση. Αλλά αυτό δεν το είπαν στους πολίτες. Τα μέσα ενημέρωσης παρουσίασαν την συνθήκη ως απαραίτητη και δεν υπήρξε κανένα ενημερωτικό πολιτικό ντημπαίητ σχετικά με το πώς η συνθήκη μείωνε την κυριαρχία και την ανεξαρτησία των κρατών-μελών.

Σε μια σφυγμομέτρηση που έγινε για λογαριασμό της Ε.Ε., μόνο το 28% των Ευρωπαίων πολιτών είχαν ακούσει ποτέ για την ευρωπαϊκή συνθήκη ή γνώριζαν τον στόχο της για την δημιουργία ενός προσχεδίου συντάγματος για ολόκληρη την Ευρώπη.

Γι’ αυτό οι παγκοσμιοποιητές τύπου Μπρεζίνσκι, Σόρος και άλλων εγκεφάλων στην υπηρεσία της υπερεθνικής χρηματιστηριακής ελίτ λένε ότι η «παρακμή της εσωτερικής ζωτικότητας της Ευρώπης» υπονομεύει την προσπάθεια ενοποίησής της.

Κατηγορούν δηλαδή τους λαούς της Ευρώπης γιατί δεν αποδέχονται τον σκοπό της ευρωπαϊκής υπόθεσης, όπως τον προωθεί ένας αντιλαϊκός και αποξενωμένος από την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη γραφειοκρατικός μηχανισμός, τον οποίο δημιούργησε αρχικά η ΕΟΚ και γιγάντωσε η Ε.Ε. Και τι φταίει γι’ αυτό; Το υπερβολικά δυσβάστακτο σύστημα κοινωνικής πρόνοιας, το οποίο υποσκάπτει την οικονομική ζωτικότητα. (Μπρεζίνσκι, ο.π., σ.111)

Ήταν ομολογημένος σκοπός τους εξ αρχής η διάλυση του κοινωνικού κράτους. Από την ώρα που η σοβιετική απειλή εξαφανίστηκε, πρέπει οι Ευρωπαίοι να προσαρμοσθούν στην παγκοσμιοποιημένη δουλοκρατία. Έμαθαν, όμως, στις κρατικές απολαβές και τον «κοινωνικό ηδονισμό», όπως αποκαλούν οι νεοφιλελεύθεροι φασίστες τον στοιχειωδώς ανθρώπινο τρόπο ζωής και τις εργασιακές κατακτήσεις δεκαετιών, και γι’ αυτό πρέπει να τους εξαθλιώσουμε βιαίως. Με πρόσχημα την οικονομική κρίση και την απειλή της χρεωκοπίας και με τα Μνημόνια, τις τρόϊκες και της δήθεν «μεταρρυθμίσεις», η ευρωπαϊκή ενοποίηση γίνεται μια υποχρεωτική, κατ’ εντολήν, διαδικασία, όπως και το αντίστοιχο ναζιστικό σχέδιο.

Τα ευρωπαϊκά κράτη πρέπει να διαλυθούν γιατί ευνοούν τον προστατευτισμό και τον τοπικισμό και δεν μπορούν να διαχειριστούν τα νέα προβλήματα όπως το μεταναστευτικό. Αυτό πρεσβεύουν οι globalists και θεωρούν ότι επείγει να εφαρμοσθεί ένα διευρυμένο ηπειρωτικό ομοσπονδιακό πλαίσιο.

Εάν, μάλιστα, η Ε.Ε. υιοθετήσει το Ομοσπονδιακό σύστημα, οι ΗΠΑ ζητούν να επιβληθεί μια φωνή και μια ψήφος για όλη την Ευρώπη στον ΟΗΕ. Ειδάλλως, εκβιάζουν, θα ζητήσουν δικαίωμα ψήφου στην Γενική Συνέλευση και για τις 50 Πολιτείες των ΗΠΑ.

Τώρα πλέον, η άνοδος του ευρωσκεπτικισμού και του εθνικισμού σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, θα αναγκάσει τα κέντρα αποφάσεων της Ε.Ε. να επιταχύνουν τις διαδικασίες ομοσπονδοποίησης, αυξάνοντας έτσι τις φυγόκεντρες τάσεις στην Ευρωζώνη. Η Ευρώπη, όπως την γνωρίζουμε σήμερα, δεν θα αντέξει για πολύ: ή θα μεταβληθεί σε ένα συγκεντρωτικό υπερκράτος παρά την θέληση των λαών της, ή θα διαλυθεί. Αλλά και στην πρώτη περίπτωση θα αποσταθεροποιηθεί από την εσωτερική αντίσταση των λαών της που θα φουντώσει. Μπαίνουμε στην ευθεία για το End Game, όπως ψιθυρίζεται στους διαδρόμους των Βρυξελλών, και ίσως ξαναζήσουμε έναν ευρωπαϊκό κατακερματισμό, πράγμα που ίσως δεν θα είναι η καλύτερη επιλογή για την Αμερική.

 Έχουμε, με λίγα λόγια, μπει σε μια περίοδο αστάθειας, κλονισμών και κοινωνικοπολιτικών εντάσεων, που ανατρέπει τις συνθήκες διατήρησης της ειρήνης όπως την γνωρίσαμε την τελευταία τριακονταετία.

*[Δημοσιεύθηκε στο Hellenic Nexus τ.85, Μάϊος 2014] 

 

http://pylitonfilon.blogspot.gr/2014/06/end-game.html#more